Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու ժամագիրք

Economics

Տնտեսագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում բանկային համակարգի և տնտեսության իրական հատվածի փոխգործակցության ու ինտեգրման արդյունավետության գնահատման հիմնախնդիրներին։ Քննության են առնվում բանկերի և արտադրական ու ծառայությունների ոլորտների միջև ֆինանսական կապերի ձևավորման առանձնահատկությունները, վարկային ռեսուրսների շարժը և դրանց դերը տնտեսական գործունեության ֆինանսավորման գործընթացում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բանկային վարկավորման հասանելիությանը, ֆինանսական միջոցների տեղաբաշխման արդյունավետությանը, ներդրումային գործընթացների ֆինանսավորմանը և ձեռնարկությունների ֆինանսական պահանջների բավարարմանը։ Վերլուծվում են բանկային համակարգի գործունեության և իրական հատվածի զարգացման ցուցանիշների միջև փոխկապակցվածությունները, ինչպես նաև ֆինանսական միջնորդության արդյունավետության գնահատման հնարավոր մոտեցումները։ Քննարկվում են ֆինանսական և իրական հատվածների համագործակցությանը խոչընդոտող գործոնները, վարկային ռիսկերի ազդեցությունը և տնտեսական ակտիվության ֆինանսավորման մեխանիզմների կատարելագործման հնարավորությունները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու ֆինանսական ռեսուրսների ներգրավման և տնտեսության իրական հատված ուղղելու արդյունավետությունը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել բանկային գործի, ֆինանսների, մակրոտնտեսագիտության և տնտեսական զարգացման խնդիրներով զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Economics

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում պետական բաժնեմաս ունեցող առևտրային կազմակերպությունների գործունեության արդյունավետության բարձրացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում պետական մասնակցությամբ կազմակերպությունների տնտեսական և կառավարչական գործունեությունն է, դրանց դերը ազգային տնտեսության առանձին ոլորտներում և պետական սեփականության արդյունավետ կառավարման անհրաժեշտությունը։ Աշխատության շրջանակում վերլուծվում են նման կազմակերպությունների գործունեության կազմակերպական և իրավական հիմքերը, կառավարման կառուցվածքը, ֆինանսատնտեսական ցուցանիշները, պետական մասնակցության նպատակները և դրանց արդյունավետության գնահատման հնարավոր մեխանիզմները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կորպորատիվ կառավարման որակին, կառավարչական որոշումների արդյունավետությանը, ֆինանսական կարգապահությանը, ռեսուրսների օգտագործման օպտիմալացմանը և կազմակերպությունների մրցունակության բարձրացմանը։ Ուսումնասիրությունը բացահայտում է պետական բաժնեմաս ունեցող առևտրային կազմակերպությունների արդյունավետությանը խոչընդոտող հնարավոր գործոնները, այդ թվում՝ կառավարման ոչ բավարար ճկունությունը, պատասխանատվության և վերահսկողության մեխանիզմների անկատարությունը, ֆինանսական ռեսուրսների ոչ արդյունավետ օգտագործումը, ռազմավարական պլանավորման խնդիրները և շուկայական միջավայրին հարմարվելու դժվարությունները։ Քննարկվում են նաև պետական սեփականության կառավարման միջազգային փորձը և այն մեթոդները, որոնք կարող են կիրառելի լինել Հայաստանի պայմաններում՝ հաշվի առնելով երկրի տնտեսական և ինստիտուցիոնալ առանձնահատկությունները։ Աշխատության մեջ կարևորվում են կազմակերպությունների գործունեության արդյունքների չափելի գնահատումը, հստակ ռազմավարական նպատակների սահմանումը, կառավարման թափանցիկության բարձրացումը, կորպորատիվ կառավարման ժամանակակից սկզբունքների ներդրումը և պատասխանատվության արդյունավետ համակարգի ձևավորումը։ Առաջարկվող մոտեցումները կարող են ներառել նաև ֆինանսական պլանավորման կատարելագործում, ներդրումային քաղաքականության արդյունավետացում, մարդկային ռեսուրսների կառավարման բարելավում, թվային կառավարման գործիքների կիրառում և կազմակերպությունների շուկայական մրցունակության ամրապնդում։ Հետազոտության արդյունքները կարող են հիմք հանդիսանալ պետական մասնակցությամբ կազմակերպությունների կառավարման համակարգի կատարելագործման և պետական սեփականության տնտեսական ներուժի առավել արդյունավետ օգտագործման համար։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել տնտեսագետներին, պետական կառավարման և հանրային ֆինանսների մասնագետներին, կազմակերպությունների ղեկավարներին, կառավարման խորհրդի անդամներին, հետազոտողներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և տնտեսագիտական ու կառավարչական ուղղությունների ուսանողներին։

History

Հրատարակությունը ներկայացնում է Ազգային ժողովի երկրորդ նիստի արձանագրությունը՝ ամրագրելով ժողովական աշխատանքի ընթացքը, քննարկված հարցերը և պաշտոնական գրառումները։ Այն կարևոր փաստաթղթային սկզբնաղբյուր է 19-րդ դարի հայ հասարակական ու քաղաքական կյանքի, ազգային հաստատությունների գործունեության և համայնքային ինքնակառավարման պատմության ուսումնասիրության համար։ Արձանագրությունը հնարավորություն է տալիս ծանոթանալու ժողովի օրակարգային հարցերին, քննարկումների կազմակերպման ձևին, մասնակիցների արտահայտած դիրքորոշումներին և որոշումների կայացման ընթացակարգերին։ Նման փաստաթղթերը արտացոլում են հայ համայնքի կառավարման խնդիրները, հասարակական կյանքի կազմակերպման սկզբունքները և ազգային ներկայացուցչական մարմնի դերակատարությունը։ Դրանք նաև պահպանում են ժամանակաշրջանի պաշտոնական լեզվի ու վարչական գրագրության առանձնահատկությունները՝ արժեքավոր նյութ դառնալով պատմական և լեզվաբանական ուսումնասիրությունների համար։ Այլ նիստերի արձանագրությունների հետ համադրությամբ այս փաստաթուղթը կարող է օգնել վերականգնելու ժողովի գործունեության հաջորդականությունը, հետևելու քննարկումների զարգացմանը և բացահայտելու համայնքային կառավարման առաջնահերթությունները։ Հրատարակությունը կարևոր է հայ քաղաքական ու վարչական պատմության, ազգային ինքնակառավարման ավանդույթների և 19-րդ դարի հայ հասարակական կյանքի ուսումնասիրության համար։

History

Նյութում դիտարկվում է, թե ինչպես էր գործում Առաջին Հանրապետության խորհրդարանը՝ որպես նորաստեղծ պետականության հիմնական օրենսդիր մարմին, և ինչ դեր էին խաղում տարբեր քաղաքական կուսակցությունները պետական կյանքի կազմակերպման մեջ։ Հիմնական բովանդակություն Խորհրդարանի ձևավորում և գործունեություն (1918–1920) Ներկայացվում է Հայաստանի օրենսդիր իշխանության կառուցվածքը, նիստերի կազմակերպումը և հիմնական քաղաքական որոշումները։ Քաղաքական կուսակցություններ Նյութը անդրադառնում է այդ շրջանում գործող հիմնական քաղաքական ուժերին՝ նրանց գաղափարախոսություններին, ազդեցությանը և պայքարին պետական իշխանության համար։ Քաղաքական բազմակարծություն և մարտահրավերներ Քննարկվում է կուսակցությունների միջև առկա հակասությունները, ինչպես նաև արտաքին և ներքին դժվարությունները, որոնց պայմաններում ձևավորվում էր պետական համակարգը։ Նյութի գաղափարը Նյութը ցույց է տալիս, որ 1918–1920 թվականներին Հայաստանը փորձում էր ստեղծել ժողովրդավարական կառավարման համակարգ՝ հիմնված խորհրդարանական սկզբունքների վրա, սակայն բախվում էր քաղաքական անկայունության և պետականության ամրապնդման խնդիրներին։

Linguistics

Այս ուսումնասիրությունը վերլուծում է բառապաշարային տեղաշարժերի դրսևորումները արդի հայերենում՝ ընդգծելով լեզվական համակարգի զարգացման դինամիկան և բառային կազմի փոփոխությունների հիմնական ուղղությունները։ Նշվում է, որ ժամանակակից հասարակական, տեխնոլոգիական և մշակութային փոփոխությունները զգալի ազդեցություն են ունենում հայերենի բառապաշարի վրա՝ առաջացնելով նոր բառերի ստեղծում, օտարաբանությունների ներթափանցում և որոշ հին բառերի ակտիվ կամ պասիվ գործածության փոփոխություն։ Վերլուծվում է, որ բառապաշարային տեղաշարժերը պայմանավորված են ինչպես գլոբալացման գործընթացներով, այնպես էլ մեդիայի, թվային հաղորդակցության և սոցիալական ցանցերի ազդեցությամբ, որոնք արագացնում են լեզվական նորարարությունների տարածումը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում փոխառությունների ինտեգրման մեխանիզմներին, երբ օտար բառերը հարմարվում են հայերենի հնչյունաբանական և ձևաբանական համակարգին՝ ստանալով նոր իմաստային և գործառական առանձնահատկություններ։ Նշվում է նաև, որ որոշ բառերի իմաստային ընդլայնումը կամ նեղացումը, ինչպես նաև բառերի փոխարինումը նոր հոմանիշներով, արտացոլում է հասարակական մտածողության և արժեքային համակարգի փոփոխությունները։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ արդի հայերենի բառապաշարային տեղաշարժերը լեզվի կենդանի զարգացման բնական գործընթաց են, որը պայմանավորված է սոցիալ-մշակութային միջավայրի շարունակական փոփոխություններով և լեզվի հարմարվողական բնույթով։

Literature

Գիտական աշխատությունը նվիրված է հայ միջնադարյան քնարերգության մեջ հեղինակային մտածողության, ստեղծագործական անհատականության և սուրբգրային կանոնի փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով կրոնական աշխարհայացքի, աստվածաշնչյան ավանդույթի և բանաստեղծական ինքնարտահայտման առանձնահատկությունները։ Հետազոտության հիմնական ուղղությունը կապված է միջնադարյան հայ բանաստեղծության գաղափարական, գեղագիտական և հոգևոր հիմքերի վերլուծության հետ՝ ուշադրության կենտրոնում պահելով հեղինակի ստեղծագործական ինքնագիտակցության ձևավորումը, սուրբգրային տեքստերի ազդեցությունը և գրական կանոնների շրջանակներում անհատական գեղարվեստական մտածողության դրսևորումները։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակն ընդգրկում է հայ միջնադարյան քնարերգության զարգացման պատմությունը, կրոնական և աշխարհիկ բանաստեղծության փոխառնչությունները, աստվածաշնչյան պատկերների ու խորհրդանիշների կիրառությունը, ինչպես նաև միջնադարյան գրականության մեջ հեղինակային ներկայության և ստեղծագործական ինքնուրույնության հիմնախնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի սուրբգրային կանոնի՝ որպես գաղափարական, բարոյական և գեղարվեստական համակարգի նշանակությունը, աստվածաշնչյան թեմաների վերաիմաստավորումը և դրանց արտահայտությունը միջնադարյան բանաստեղծական խոսքում։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է այն հարցը, թե ինչպես են հայ միջնադարյան հեղինակները համադրել քրիստոնեական վարդապետության հաստատված սկզբունքները սեփական հոգևոր ապրումների, աշխարհընկալման և գեղարվեստական պատկերացումների հետ։ Այս համատեքստում առանձնահատուկ նշանակություն ունեն աղոթքի, ապաշխարության, մեղքի և փրկության, աստվածային սիրո, մարդկային գոյության անցողիկության, հոգևոր կատարելության և հավերժության գաղափարները, որոնք լայնորեն արտահայտված են հայ միջնադարյան քնարական ժառանգության մեջ։ Հետազոտության թեմատիկան հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու Գրիգոր Նարեկացու, Ներսես Շնորհալու, Հովհաննես Երզնկացու, Կոստանդին Երզնկացու, Ֆրիկի և միջնադարյան այլ հեղինակների ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրության հիմնահարցերին՝ դիտարկելով նրանց բանաստեղծական մտածողության առանձնահատկությունները և կրոնական ու գրական ավանդույթների հետ ունեցած կապերը։ Կարևոր տեղ են զբաղեցնում հեղինակային «ես»-ի արտահայտման ձևերը, բանաստեղծական խոսքի անձնական և ընդհանրական բնույթը, քնարական հերոսի հոգևոր ապրումները և միջնադարյան մարդու՝ Աստծո, աշխարհի ու սեփական գոյության նկատմամբ վերաբերմունքը։ Սուրբգրային կանոնի ուսումնասիրությունը ներառում է նաև աստվածաշնչյան մեջբերումների, ակնարկների, խորհրդանշական պատկերների, այլաբանությունների և տիպաբանական զուգահեռների կիրառման առանձնահատկությունները, որոնց միջոցով միջնադարյան բանաստեղծությունը ձեռք է բերում բազմաշերտ իմաստային և գեղարվեստական կառուցվածք։ Առանձին նշանակություն ունեն բանաստեղծական տեքստի և աստվածաշնչյան սկզբնաղբյուրի փոխհարաբերությունները, ավանդական պատկերների ստեղծագործական վերամշակումը, ինչպես նաև կրոնական բովանդակության և գեղարվեստական ձևի փոխազդեցությունը։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակում կարևորվում են նաև միջնադարյան գրականության ժանրային առանձնահատկությունները, մասնավորապես՝ տաղերի, շարականների, գանձերի, ողբերի, աղոթքների և հոգևոր երգերի կառուցվածքային ու գաղափարական հատկանիշները։ Հեղինակային հայեցակարգի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես է միջնադարյան բանաստեղծը ներկայանում որպես աստվածային ճշմարտության մեկնաբան, հոգևոր փորձառության կրող և ինքնուրույն գեղարվեստական աշխարհ ստեղծող անհատականություն։ Հետազոտության համար կարևոր նշանակություն ունեն նաև միջնադարյան մեկնողական գրականության, հայրաբանական ավանդույթի, քրիստոնեական խորհրդաբանության և աստվածաբանական մտածողության ազդեցությունները հայ քնարերգության զարգացման վրա։ Գրականագիտական տեսանկյունից ուսումնասիրությունը առնչվում է միջտեքստայնության, հեղինակային ինքնության, գրական ավանդույթի շարունակականության, գեղարվեստական պատկերավորման և բանաստեղծական լեզվի զարգացման հիմնախնդիրներին։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է հայ միջնադարյան գրականության գաղափարական և գեղագիտական համակարգի առավել խորքային բացահայտման, սուրբգրային ավանդույթի ստեղծագործական յուրացման առանձնահատկությունների ուսումնասիրման և հեղինակային անհատականության դերի արժևորման անհրաժեշտությամբ։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմաբաններին, միջնադարագետներին, բանասերներին, գրականագետներին, աստվածաբաններին, մշակութաբաններին, կրոնական գրականության ուսումնասիրողներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և ուսանողներին, ինչպես նաև հայ միջնադարյան հոգևոր մշակույթի և բանաստեղծական ժառանգության նկատմամբ հետաքրքրություն ունեցող ընթերցողներին։ Աշխատությունը նպաստում է հայ միջնադարյան քնարերգության մեջ աստվածաշնչյան ավանդույթի և անհատական ստեղծագործական մտածողության փոխկապակցվածության ընկալմանը՝ ընդգծելով սուրբգրային կանոնի նշանակությունը բանաստեղծական աշխարհայացքի ձևավորման, հոգևոր արժեքների արտահայտման և հայկական միջնադարյան գրական մշակույթի զարգացման գործում։