Իրանի և Ճապոնիայի կրթության համակարգերի կառավարման համեմատական վերլուծություն

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության համայնքային տնտեսության զարգացման արդի հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ շեշտադրելով տեղական մակարդակում տնտեսական գործունեության կազմակերպման, համայնքների ֆինանսական կայունության, ենթակառուցվածքների զարգացման և բնակչության սոցիալ-տնտեսական պայմանների բարելավման խնդիրները։ Հետազոտության հիմքում այն մոտեցումն է, որ համայնքի արդյունավետ զարգացումը մեծապես կախված է տեղական ռեսուրսների ճիշտ օգտագործումից, կառավարման արդյունավետությունից, սեփական եկամուտների ձևավորման հնարավորություններից և համայնքի տնտեսական ներուժի բացահայտումից։ Աշխատության շրջանակում քննարկվում են Հայաստանի համայնքների զարգացման վրա ազդող հիմնական գործոնները, այդ թվում՝ բնակչության թվաքանակն ու կառուցվածքը, զբաղվածության մակարդակը, ձեռնարկատիրական ակտիվությունը, բնական և մարդկային ռեսուրսները, ենթակառուցվածքների վիճակը և համայնքային բյուջեի հնարավորությունները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում համայնքների ֆինանսական ինքնուրույնության խնդրին, քանի որ սեփական եկամուտների սահմանափակ լինելը կարող է նվազեցնել տեղական իշխանությունների՝ զարգացման ծրագրեր իրականացնելու և անհրաժեշտ ծառայություններ ապահովելու կարողությունները։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են համայնքային բյուջեների եկամուտների և ծախսերի կառուցվածքը, պետական ֆինանսական աջակցությունից կախվածության աստիճանը և համայնքային միջոցների արդյունավետ օգտագործման հարցերը։ Հայաստանի պայմաններում համայնքային տնտեսության զարգացման կարևոր խնդիրներից են նաև տարածքային անհավասարությունները։ Տարբեր համայնքներ զգալիորեն տարբերվում են իրենց տնտեսական ներուժով, բնակչության զբաղվածության հնարավորություններով, ճանապարհային և կոմունալ ենթակառուցվածքների հասանելիությամբ, ներդրումային գրավչությամբ և սոցիալական ծառայությունների ապահովվածությամբ։ Աշխատությունը դիտարկում է այդ տարբերությունների պատճառները և դրանց նվազեցման հնարավոր ուղիները՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով համայնքների տնտեսական մասնագիտացմանն ու տեղական առավելությունների օգտագործմանը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է փոքր և միջին ձեռնարկատիրության, գյուղատնտեսության, ծառայությունների, զբոսաշրջության և այլ տեղական տնտեսական գործունեության զարգացումը։ Համայնքային տնտեսության ամրապնդման համար անհրաժեշտ է ստեղծել այնպիսի պայմաններ, որոնք կնպաստեն նոր բիզնեսների ձևավորմանը, ներդրումների ներգրավմանը, աշխատատեղերի ստեղծմանը և տեղական արտադրանքի մրցունակության բարձրացմանը։ Միաժամանակ կարևոր է համայնքի բնական, մշակութային և մարդկային ներուժի արդյունավետ օգտագործումը՝ առանց երկարաժամկետ զարգացման և շրջակա միջավայրի պահպանության պահանջները անտեսելու։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև համայնքների խոշորացման և միջհամայնքային համագործակցության գործընթացներին՝ դիտարկելով դրանց ազդեցությունը տեղական կառավարման արդյունավետության, ծառայությունների մատուցման և տնտեսական ռեսուրսների համախմբման վրա։ Համայնքների խոշորացումը կարող է ստեղծել ավելի մեծ տնտեսական և ֆինանսական հնարավորություններ, սակայն միաժամանակ առաջացնել նոր կառավարչական խնդիրներ, հատկապես փոքր և հեռավոր բնակավայրերի շահերի ու կարիքների ներկայացման տեսանկյունից։ Հատուկ նշանակություն ունի համայնքային ենթակառուցվածքների զարգացումը, քանի որ ճանապարհները, ջրամատակարարումը, կոյուղու և աղբահանության համակարգերը, էներգետիկ ու թվային ենթակառուցվածքները համայնքի տնտեսական ակտիվության և բնակչության կյանքի որակի կարևոր նախապայմաններ են։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը համայնքային տնտեսությունը դիտարկում է որպես երկրի տարածքային և սոցիալ-տնտեսական զարգացման կարևոր բաղադրիչ՝ փորձելով բացահայտել առկա հիմնախնդիրները, դրանց պատճառները և հնարավոր լուծումները։ Այն կարող է օգտակար լինել տեղական ինքնակառավարման, տարածքային կառավարման և տարածաշրջանային զարգացման ոլորտների մասնագետների, տնտեսագետների, հետազոտողների, համայնքային կառավարման ներկայացուցիչների և համապատասխան մասնագիտական կրթություն ստացող ուսանողների համար։

Социология

Այս աշխատանքը ներկայացնում է Հայաստանի Հանրապետության սոցիալական ապահովության ռազմավարության սոցիոլոգիական վերլուծությունը՝ ուսումնասիրելով պետության սոցիալական քաղաքականության ձևավորման, իրականացման և հասարակության վրա դրա ազդեցության հիմնական ուղղությունները։ Նյութում վերլուծվում են սոցիալական ապահովության համակարգի կառուցվածքային բաղադրիչները՝ կենսաթոշակային ապահովություն, սոցիալական նպաստներ, զբաղվածության աջակցման ծրագրեր և խոցելի խմբերի պաշտպանություն։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն սոցիալական գործոններին, որոնք ազդում են համակարգի արդյունավետության վրա՝ բնակչության ժողովրդագրական փոփոխություններ, աղքատության մակարդակ, եկամուտների անհավասարություն և աշխատաշուկայի առանձնահատկություններ։ Աշխատությունը նաև քննարկում է սոցիալական քաղաքականության ընկալումը հասարակության տարբեր շերտերի կողմից, վստահության մակարդակը պետական ինստիտուտների նկատմամբ և սոցիալական արդարության գաղափարի ձևավորումը։ Վերլուծության շրջանակում դիտարկվում են նաև միջազգային փորձը և դրա հնարավոր կիրառումը Հայաստանի պայմաններում՝ նպատակ ունենալով բարելավել սոցիալական պաշտպանության համակարգի արդյունավետությունն ու հասցեականությունը։

Экономика

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է անցումային շրջանի տնտեսության պետական կարգավորման ծրագրանպատակային մոտեցման ուսումնասիրությանը՝ շեշտադրելով տնտեսական վերափոխումների պայմաններում պետական կառավարման, նպատակների սահմանման, ծրագրերի մշակման և դրանց իրականացման փոխկապակցվածությունը։ Աշխատանքը վերաբերում է հատկապես այն տնտեսություններին, որոնք կենտրոնացված կամ վարչահրամայական համակարգից անցնում են շուկայական հարաբերությունների, ինչի ընթացքում անհրաժեշտ է միաժամանակ ապահովել տնտեսական կայունություն, կառուցվածքային փոփոխություններ, արտադրության վերականգնում, սեփականության հարաբերությունների վերափոխում և սոցիալական խնդիրների կառավարում։ Այս աշխատությունը Վ. Հ. Թորոսյանի դոկտորական ատենախոսությունն է, որը ներկայացվել է Երևանի պետական ժողովրդական տնտեսության ինստիտուտում 1997 թվականին՝ տնտեսագիտության երկու մասնագիտություններով՝ Ը.00.02 և Ը.00.08։ Հետազոտության հիմքում ծրագրանպատակային կառավարման գաղափարն է, որի համաձայն՝ անցումային տնտեսության առանձին խնդիրները պետք է դիտարկվեն ոչ թե մեկուսացված միջոցառումների, այլ փոխկապակցված նպատակների, խնդիրների, միջոցների և ակնկալվող արդյունքների համակարգի շրջանակում։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս տնտեսական քաղաքականության ընդհանուր նպատակները վերածել կոնկրետ ծրագրերի՝ սահմանելով դրանց իրականացման փուլերը, անհրաժեշտ ռեսուրսները, պատասխանատու կառույցները և գնահատման չափանիշները։ Անցումային տնտեսության պայմաններում նման մոտեցումը հատկապես կարևոր է, քանի որ տնտեսական համակարգի փոփոխությունը ներառում է բազմաթիվ փոխկապակցված գործընթացներ՝ սեփականաշնորհում, շուկաների ձևավորում, մրցակցային միջավայրի ստեղծում, ֆինանսական համակարգի վերակազմավորում, գնագոյացման ազատականացում, պետական ձեռնարկությունների վերափոխում և սոցիալական պաշտպանության մեխանիզմների ձևավորում։ Աշխատության մեջ կարող է վերլուծվել նաև այն հարցը, թե ինչպես պետք է համադրվեն շուկայական ինքնակարգավորման մեխանիզմները և պետական միջամտությունը։ Անցումային փուլում շուկայի ինստիտուտները դեռևս լիարժեք ձևավորված չեն, ինչի հետևանքով պետությունը կարող է ունենալ կարևոր դեր մակրոտնտեսական կայունության պահպանման, առաջնահերթ ոլորտների զարգացման, ենթակառուցվածքների ձևավորման և սոցիալական հետևանքների մեղմացման գործում։ Միևնույն ժամանակ պետական միջամտությունը պետք է ունենա հստակ նպատակներ և չափելի արդյունքներ, որպեսզի չվերածվի տնտեսության վարչական կառավարման վերականգնման։ Ծրագրանպատակային հայեցակետը հենց այս հակասության կառավարման գործիքներից մեկն է՝ պետական քաղաքականությունը կապելով հստակ ձևակերպված նպատակների և դրանց հասնելու համար նախատեսված միջոցառումների հետ։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել տնտեսական զարգացման առաջնահերթությունների որոշումը։ Անցումային տնտեսությունում բոլոր խնդիրները միաժամանակ լուծելն իրատեսական չէ, քանի որ ֆինանսական, նյութական և մարդկային ռեսուրսները սահմանափակ են։ Հետևաբար անհրաժեշտ է առանձնացնել այն ուղղությունները, որոնց զարգացումը կարող է առավել մեծ ազդեցություն ունենալ ամբողջ տնտեսության վրա։ Այդպիսիք կարող են լինել արդյունաբերության վերականգնումը, ներդրումների խթանումը, արտահանման ընդլայնումը, զբաղվածության պահպանումը, ֆինանսական համակարգի կայունացումը, փոքր և միջին ձեռնարկատիրության զարգացումը և տեխնոլոգիական արդիականացումը։ Ծրագրերի արդյունավետության գնահատման համար կարող են կիրառվել տնտեսական աճի, արտադրողականության, զբաղվածության, ներդրումների, եկամուտների, արտահանման և այլ ցուցանիշներ։ Կարևոր է ոչ միայն ծրագիր ունենալը, այլև դրա իրականացման արդյունքների մշտադիտարկումը և անհրաժեշտության դեպքում ծրագրային միջոցառումների վերանայումը։ Աշխատանքի գաղափարական հիմքը հատկապես արդիական է Հայաստանի 1990-ականների տնտեսական վերափոխումների համատեքստում։ ԽՍՀՄ փլուզումից հետո Հայաստանի տնտեսությունը բախվեց արտադրական կապերի խզման, տնտեսական անկման, գործազրկության, գնաճի, ֆինանսական սահմանափակումների և կառուցվածքային վերափոխումների խնդիրներին։ Այդ պայմաններում պետական տնտեսական քաղաքականության համար առանցքային էր ոչ միայն շուկայական ինստիտուտների ստեղծումը, այլև տնտեսության վերականգնման և զարգացման նպատակների համակարգված ձևակերպումը։ Հետազոտության ծրագրանպատակային մոտեցումը կարող է դիտարկվել հենց այսպիսի բարդ և բազմաշերտ միջավայրում պետական կարգավորման արդյունավետության բարձրացման տեսական ու մեթոդաբանական գործիք։ Աշխատության գործնական նշանակությունը կապված է տնտեսական քաղաքականության ծրագրավորման կատարելագործման հետ։ Դրա մոտեցումները կարող են օգտագործվել պետական նպատակային ծրագրերի ձևավորման, առաջնահերթությունների ընտրության, ռեսուրսների բաշխման, ծրագրերի փոխկապակցման և դրանց արդյունքների գնահատման համար։ Ժամանակակից Հայաստանի տնտեսական քաղաքականության մեջ նույնպես կիրառվում են նպատակային ծրագրեր՝ օրինակ արտադրողականության բարձրացմանն ու բարձր որակավորում ունեցող մասնագետների ներգրավմանը ուղղված ծրագրեր, ինչը ցույց է տալիս ծրագրային գործիքների շարունակական կիրառությունը պետական տնտեսական քաղաքականության մեջ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը անցումային տնտեսության կարգավորումը դիտարկում է որպես նպատակների, խնդիրների, ռեսուրսների և միջոցառումների փոխկապակցված համակարգ, որտեղ պետության հիմնական խնդիրներից է տնտեսական վերափոխումների ուղղությունների հստակեցումը, առաջնահերթությունների ընտրությունը և դրանց իրականացման արդյունավետ մեխանիզմների ձևավորումը։ Ծրագրանպատակային հայեցակետի միջոցով առաջարկվում է անցումային շրջանի բարդ տնտեսական գործընթացները համակարգել այնպես, որ պետական միջամտությունը լինի նպատակային, հիմնավորված և արդյունքահեն՝ նպաստելով տնտեսության կայունացմանը, կառուցվածքային վերափոխմանը և երկարաժամկետ զարգացման հիմքերի ձևավորմանը։

Биология

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է օլեանդրի (Nerium oleander L.) կալուսային հյուսվածքի ցիտոտոքսիկ և հակամուտագեն ազդեցությունների ուսումնասիրությանը։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են բույսի կալուսային հյուսվածքի կենսաբանական ակտիվության առանձնահատկությունները և դրա հնարավոր ազդեցությունը բջիջների կենսունակության, բաժանման գործընթացների և գենետիկական կայունության վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ցիտոտոքսիկ ակտիվության գնահատմանը, որի միջոցով հնարավոր է պարզել ուսումնասիրվող նյութերի կամ կենսաբանական բաղադրիչների ազդեցությունը բջջային գործընթացների վրա և բացահայտել դրանց հնարավոր արգելակող կամ վնասող ազդեցությունները։ Միաժամանակ քննության է առնվում հակամուտագեն ազդեցությունը՝ գնահատելով, թե ինչպիսի հնարավոր պաշտպանիչ դեր կարող է ունենալ կալուսային հյուսվածքը մուտագեն գործոնների ազդեցության պայմաններում և որքանով կարող է նպաստել գենետիկական վնասումների նվազեցմանը։ Ուսումնասիրության մեջ կարող են կիրառվել բջջաբանական և գենետիկական մեթոդներ՝ բջիջների բաժանման, քրոմոսոմային փոփոխությունների և այլ ցիտոգենետիկական ցուցանիշների գնահատման համար։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս համադրելու բույսերի հյուսվածքային կուլտուրաների, բջջաբանության և մուտագենեզի ուսումնասիրության մոտեցումները՝ բացահայտելու կենսաբանական ակտիվության հնարավոր մեխանիզմները։ Հատուկ հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև կալուսային հյուսվածքի կիրառումը որպես փորձարարական կենսաբանական համակարգ, որը հնարավորություն է տալիս վերահսկվող պայմաններում ուսումնասիրել բջջային և գենետիկական արձագանքները։ Ուսումնասիրության արդյունքները կարող են նշանակություն ունենալ բուսական կենսատեխնոլոգիայի, փորձարարական բջջաբանության, գենետիկայի և բույսերի կենսաբանական ակտիվ միացությունների հետազոտության համար։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել բուսաբանների, բջջաբանների, գենետիկների, կենսատեխնոլոգների, մոլեկուլային կենսաբանների, գիտաշխատողների, ասպիրանտների և բույսերի բջջային մշակույթների ու հակամուտագեն ազդեցությունների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների համար։

Право

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է գույքային պատասխանատվության ինստիտուտի պատմական զարգացման, տեսական ձևավորման և ժամանակակից իրավական համակարգերում դրա կիրառման առանձնահատկությունների համապարփակ ուսումնասիրությանը՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով ինչպես իրավական էվոլյուցիային, այնպես էլ արդի գործնական հիմնահարցերին։ Հետազոտության մեջ վերլուծվում են գույքային պատասխանատվության առաջացման պատմական արմատները՝ սկսած հին իրավական համակարգերից մինչև ժամանակակից քաղաքացիական օրենսդրություն, ընդգծելով այն փուլերը, որոնց ընթացքում ձևավորվել են վնասի հատուցման, պարտավորությունների չկատարման հետևանքների և իրավական պատասխանատվության հիմնական սկզբունքները։ Աշխատությունը դիտարկում է գույքային պատասխանատվության ինստիտուտի զարգացման տարբեր մոդելներ՝ ներառյալ պայմանագրային և արտապայմանագրային պատասխանատվության տարբերակումը, մեղքի և պատճառահետևանքային կապի դերի ձևավորումը, ինչպես նաև վնասի գնահատման և փոխհատուցման մեխանիզմների կատարելագործումը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ժամանակակից իրավական համակարգերում առկա արդիական խնդիրներին, ինչպիսիք են պատասխանատվության սահմանների հստակեցումը, ապացուցման բեռի բաշխումը, վնասի հաշվարկման բարդությունները և իրավական կանխատեսելիության ապահովումը տնտեսական հարաբերություններում։ Գիտագործնական հատվածում քննարկվում են դատարանների պրակտիկայում հանդիպող հակասությունները, իրավական նորմերի կիրառման տարբեր մեկնաբանությունները և դրանց ազդեցությունը իրավական կայունության վրա։ Աշխատությունը նաև անդրադառնում է միջազգային իրավական փորձին՝ համեմատելով տարբեր երկրների քաղաքացիական իրավունքի մոտեցումները և ընդգծելով ներդաշնակեցման հնարավորությունները գլոբալ տնտեսական հարաբերությունների պայմաններում։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը ներկայացնում է գույքային պատասխանատվության ինստիտուտը որպես դինամիկ զարգացող իրավական կառուցվածք, որը մշտապես հարմարվում է հասարակական հարաբերությունների փոփոխվող պահանջներին և տնտեսական իրականության նոր մարտահրավերներին։

Медицина

Այս աշխատանքը նվիրված է քթի բաց ռինոպլաստիկայի միջոցով հետռինոպլաստիկ բարդություններից մեկի՝ քթի փականի (nasal valve) օբստրուկցիայի կանխարգելմանը՝ օգտագործելով սեփական աճառային աուտոտրանսպլանտատներ։ Այն ուսումնասիրում է ռինոպլաստիկ վիրահատություններից հետո առաջացող շնչառական խանգարումների պատճառները, մասնավորապես՝ քթի կառուցվածքային աջակցության թուլացումը, փափուկ հյուսվածքների կոլապսը և փականի անկայունությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում բաց ռինոպլաստիկայի մեթոդի առավելություններին, որը թույլ է տալիս ավելի ճշգրիտ մոդելավորել քթի անատոմիական կառուցվածքները և կանխել ֆունկցիոնալ խանգարումները։ Աշխատությունում ներկայացվում է աճառային աուտոտրանսպլանտատների կիրառման տեխնիկան՝ որպես կառուցվածքային ամրացման միջոց, որը նպաստում է քթի փականի կայունության պահպանմանը և օդային հոսքի բարելավմանը։ Քննարկվում են նաև տարբեր վիրաբուժական մոտեցումներ՝ սեպտալ, ականջային կամ կողային աճառների օգտագործմամբ, ինչպես նաև դրանց ձևավորման և տեղադրման առանձնահատկությունները։ Ուշադրություն է դարձվում նաև հետվիրահատական բարդությունների կանխարգելման ռազմավարություններին, ներառյալ ճիշտ պլանավորումը, հիվանդի անատոմիական առանձնահատկությունների գնահատումը և երկարաժամկետ ֆունկցիոնալ արդյունքների ապահովումը։