Կարեն Անտաշյան - Վերջից հետո, սկզբից առաջ Բանաստեղծություններ

Право

Իրավագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է ոչ առևտրային կազմակերպությունների՝ որպես քաղաքացիական իրավունքի ինքնուրույն սուբյեկտների իրավական կարգավիճակի, գործունեության առանձնահատկությունների և քաղաքացիաիրավական հարաբերություններին մասնակցության հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում ոչ առևտրային կազմակերպությունների հասկացությունը, հիմնական հատկանիշները, կազմակերպաիրավական ձևերը և դրանց տարբերությունները առևտրային կազմակերպություններից։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում իրավաբանական անձի կարգավիճակի ձեռքբերմանը, կազմակերպությունների ստեղծման, պետական գրանցման, կառավարման, վերակազմակերպման և լուծարման իրավական ընթացակարգերին։ Վերլուծվում են ոչ առևտրային կազմակերպությունների իրավունակության սահմանները, գույքային իրավունքները, պարտավորությունները, պայմանագրային հարաբերություններին մասնակցության առանձնահատկությունները և քաղաքացիաիրավական պատասխանատվության հիմքերը։ Քննարկվում են նաև հասարակական կազմակերպությունների, հիմնադրամների և ոչ առևտրային այլ իրավաբանական անձանց գործունեության իրավական կարգավորման առանձնահատկությունները, դրանց կառավարման մարմինների լիազորությունները և մասնակիցների իրավունքների պաշտպանության մեխանիզմները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են ոչ առևտրային նպատակների իրականացման և թույլատրելի տնտեսական գործունեության փոխհարաբերությունները, ֆինանսավորման աղբյուրների իրավական կարգավորումը և կազմակերպությունների գործունեության նկատմամբ վերահսկողության հիմնախնդիրները։ Անդրադարձ է կատարվում Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացիական օրենսդրության համապատասխան կարգավորումներին, դրանց կիրառման ընթացքում առաջացող իրավական հարցերին և օրենսդրական մեխանիզմների կատարելագործման հնարավորություններին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել քաղաքացիական իրավունքի, իրավաբանական անձանց իրավական կարգավիճակի և ոչ առևտրային կազմակերպությունների գործունեության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Химия

Օրգանական և դեղագործական քիմիայի բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է 1,3,5-տրիազինի և պիրիմիդինի հիմքով նոր հետերոցիկլային ազինային ածանցյալների սինթեզին և դրանց կենսաբանական ակտիվության ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում նպատակային միացությունների ստացման սինթետիկ մոտեցումները, ելանյութերի ընտրությունը և հետերոցիկլային կառուցվածքների քիմիական ձևափոխման հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ստացված միացությունների կառուցվածքի հաստատմանը, ֆիզիկաքիմիական հատկությունների բնութագրմանը և կառուցվածքային փոփոխությունների ազդեցությանը դրանց հատկությունների վրա։ Վերլուծվում են տարբեր տեղակալիչների ներմուծման և մոլեկուլային կառուցվածքի փոփոխման եղանակները՝ նոր ածանցյալների շարքերի ստացման նպատակով։ Քննարկվում են սինթեզված նյութերի կենսաբանական ակտիվության գնահատման մոտեցումները, ինչպես նաև դրանց քիմիական կառուցվածքի և կենսաբանական ազդեցության միջև հնարավոր փոխկապակցվածությունները։ Ուսումնասիրությունը նպաստում է կենսաբանորեն ակտիվ հետերոցիկլային միացությունների վերաբերյալ գիտելիքների ընդլայնմանը և հետագա հետազոտությունների համար հեռանկարային կառուցվածքների բացահայտմանը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել օրգանական քիմիայի, հետերոցիկլային միացությունների քիմիայի, դեղագործական քիմիայի և կենսաակտիվ նյութերի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների համար։

Литература

Զէյթունի Անցեալէն եվ ներկայէն - Զէյթունցի 1900 աշխատությունը ներկայացնում է Զեյթունի հայկական համայնքի պատմական հիշողությունը՝ համադրելով անցյալի և իր ժամանակի դիտարկումները՝ կենտրոնանալով Զեյթունի սոցիալական, մշակութային և քաղաքական կյանքի վրա, ինչպես նաև այդ տարածաշրջանի հայ բնակչության կենցաղի, ինքնության պահպանման և պատմական փորձությունների վրա, որոնք ձևավորել են համայնքի հավաքական հիշողությունը։ Գիրքը բնորոշվում է որպես պատմական-հուշագրական բնույթի անդրադարձ, որտեղ հեղինակը փորձում է վերականգնել Զեյթունի զարգացման տարբեր փուլերը՝ ընդգծելով տեղական առանձնահատկությունները, ավանդույթները, դիմադրության և գոյատևման պատմությունները, ինչպես նաև արտաքին ազդեցությունները, որոնք ժամանակի ընթացքում փոխել են տարածաշրջանի դեմքը։ Տեքստում կարևոր տեղ են զբաղեցնում նաև հիշողության և ինքնության հարցերը, որոնց միջոցով ներկայացվում է Զեյթունցիների պատմական փորձառությունը՝ որպես ավելի լայն հայկական պատմության մի հատված։

Литература

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Ումբերտո Էկոյի ստեղծագործության մեջ Միջնադարի գեղարվեստական և փիլիսոփայական ընկալման ուսումնասիրությանը՝ հատկապես երկու վեպերի համադրական վերլուծության միջոցով։ Հեղինակը Միջնադարը դիտարկում է ոչ միայն որպես պատմական ժամանակաշրջան կամ վեպերի գործողությունների ֆոն, այլ որպես մշակութային, մտավոր և նշանային համակարգ, որը Էկոն վերակառուցում է ժամանակակից ընթերցողի համար։ Էկոյի մոտ Միջնադարը ներկայացվում է բազմաշերտ և հակասական աշխարհ, որտեղ կրոնը, փիլիսոփայությունը, գիտությունը, քաղաքականությունը, իշխանությունը, հերետիկոսությունը, գրականությունը և առասպելը մշտապես փոխազդում են միմյանց հետ։ Նրա պատմական վեպերի ուսումնասիրության մեջ հատկապես կարևոր է այն հանգամանքը, որ գրողը չի փորձում պարզապես վերարտադրել անցյալը. նա ստեղծում է անցյալի մի մոդել, որի միջոցով հնարավոր է հարցեր բարձրացնել նաև պատմության, ճշմարտության, գիտելիքի և ժամանակակից մշակույթի մասին։ Գիտական ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս, որ Էկոյի միջնադարյան վեպերում պատմական ժամանակը կառուցվում է հետմոդեռնիստական սկզբունքներով՝ անցյալի և ներկայի փոխներթափանցմամբ, միջտեքստայնությամբ, պատմողի դիրքի ընդգծմամբ և պատմության նկատմամբ իրատեսական ու միաժամանակ հեգնական վերաբերմունքով։ Առաջին վեպում Միջնադարի պատկերը ձևավորվում է հիմնականում ինտելեկտուալ և կրոնական միջավայրի միջոցով։ Գործողությունները տեղի են ունենում տասնչորսերորդ դարի բենեդիկտյան վանքում, իսկ հետաքննության դետեկտիվ կառուցվածքը զուգակցվում է միջնադարյան աստվածաբանության, փիլիսոփայության, տրամաբանության և գրքային մշակույթի լայն ներկայացման հետ։ Վանքը այստեղ դառնում է ամբողջ միջնադարյան հասարակության յուրօրինակ մոդել, որտեղ իշխանության, հավատքի և գիտելիքի շուրջ պայքարը բացահայտում է դարաշրջանի ներքին հակասությունները։ Հատկապես կարևոր է գրքի և գրադարանի թեման. գիտելիքը ներկայացվում է ոչ միայն որպես մարդու ազատագրման միջոց, այլև որպես իշխանության գործիք, որը կարող է վերահսկվել, սահմանափակվել կամ նույնիսկ ոչնչացվել։ Էկոյի միջնադարյան աշխարհում ճշմարտությունը երբեք ամբողջությամբ և անմիջականորեն հասանելի չէ․ այն ընթերցվում է նշանների, ձեռագրերի, մեկնությունների և տարբեր տեսանկյունների միջոցով։ Այդ պատճառով էլ սեմիոտիկան՝ նշանների և դրանց մեկնաբանության տեսությունը, դառնում է Էկոյի միջնադարյան աշխարհի ընկալման կարևոր բանալին։ Հետազոտություններում առաջին վեպը հաճախ դիտարկվում է որպես Էկոյի սեմիոտիկական և մշակութաբանական գաղափարների գեղարվեստական իրականացում։ Երկրորդ վեպում Միջնադարի պատկերը զգալիորեն փոխվում է։ Եթե առաջին դեպքում գերակշռում է փակ, գրքային, վանական և ինտելեկտուալ միջավայրը, ապա այստեղ ընթերցողը հայտնվում է շարժուն, բազմազան և արկածային աշխարհում, որտեղ իրական պատմական դեմքերն ու իրադարձությունները միախառնվում են առասպելների, կեղծ փաստաթղթերի, հրաշապատումների և երևակայական աշխարհագրության հետ։ Գործողությունների պատմական հիմքը կապված է Ֆրիդրիխ Բարբարոսայի ժամանակաշրջանի, խաչակրաց արշավանքների և հատկապես 1204 թվականի Կոստանդնուպոլսի գրավման հետ, սակայն պատմական նյութը վերածվում է ավելի լայն խաղի՝ փաստի և հորինվածքի սահմանների շուրջ։ Այստեղ առանցքային նշանակություն է ստանում գլխավոր հերոսի՝ Բաուդոլինոյի կերպարը։ Նա օժտված է պատմություններ ստեղծելու, փաստերը վերափոխելու և համոզիչ սուտ հորինելու բացառիկ կարողությամբ, ինչի հետևանքով ընթերցողը մշտապես ստիպված է հարցնել՝ ներկայացված պատմության որ մասն է իրական, իսկ որը՝ հորինված։ Այդ անորոշությունը կարևոր է ամբողջ աշխատության համար, քանի որ ցույց է տալիս Էկոյի վերաբերմունքը պատմության նկատմամբ․ պատմությունը միայն անցյալում տեղի ունեցած փաստերի ամբողջություն չէ, այլ նաև պատմողների, փաստաթղթերի, հիշողությունների և մեկնաբանությունների միջոցով ստեղծվող պատկեր։ Ժամանակակից հետազոտությունները հենց այս առանձնահատկությունն են կապում «անվստահելի պատմողի» և այսպես կոչված «պատմագրական ժամանակի» գաղափարի հետ։ Երկու վեպերի համադրությունը թույլ է տալիս տեսնել Էկոյի Միջնադարի հայեցակարգի գլխավոր առանձնահատկությունը․ նրա համար Միջնադարը ստատիկ և միատարր անցյալ չէ։ Այն բազմակարծիք, փոփոխվող, շարժուն և մշակութային տարբեր շերտերի փոխազդեցությամբ ձևավորվող ժամանակաշրջան է։ Մի գիտական աշխատություն Էկոյի «սեփական» Միջնադարը բնութագրում է որպես անցումային, բազմազանության և բազմակարծության դարաշրջան՝ ընդգծելով նաև դրա շարժունությունն ու ապագային ուղղվածությունը։ Այդ պատճառով Էկոն միաժամանակ հրաժարվում է ինչպես Միջնադարի իդեալականացումից, այնպես էլ այն միայն խավարի, սնահավատության և հետամնացության դարաշրջան ներկայացնելուց։ Նրա գեղարվեստական աշխարհում գիտական միտքը կարող է հարևան լինել միստիկային, բարձր աստվածաբանությունը՝ ժողովրդական հավատալիքներին, իսկ պատմական փաստը՝ գիտակցված կեղծիքին։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս Միջնադարը ներկայացնել որպես մշակութային լաբիրինթոս, որտեղ յուրաքանչյուր պատմություն կարող է ունենալ բազմաթիվ մեկնաբանություններ։ Հետազոտության կարևոր թեմաներից է նաև միջտեքստայնությունը․ Էկոյի վեպերը կառուցված են բազմաթիվ պատմական, փիլիսոփայական, կրոնական և գրական աղբյուրների հետ երկխոսության միջոցով։ Այդ պատճառով նրա Միջնադարը միաժամանակ և՛ պատմական իրականության վերակառուցում է, և՛ արդեն գոյություն ունեցող տեքստերի վերամշակում։ Երկրորդ վեպում այս սկզբունքը հատկապես ակնհայտ է, քանի որ գլխավոր հերոսի պատմությունները, միջնադարյան առասպելները և պատմական իրադարձությունները մշտապես փոխակերպվում են միմյանց ազդեցությամբ։ Արդյունքում աշխատանքը Միջնադարը ներկայացնում է որպես Էկոյի ստեղծագործության հիմնարար գեղարվեստական տարածք, որտեղ հեղինակը կարողանում է միավորել պատմական վեպը, դետեկտիվը, փիլիսոփայական վեպը, արկածային պատմությունը, առասպելը և սեմիոտիկական խաղը։ Երկու վեպերի համադրությամբ բացահայտվում է, որ Էկոյի նպատակը պարզապես ընթերցողին անցյալ տեղափոխելը չէ. նա ստիպում է վերանայել այն, թե ինչպես ենք մենք ընդհանրապես պատկերացնում անցյալը և ինչպես է ձևավորվում պատմական ճշմարտության մասին մեր պատկերացումը։ Այս տեսանկյունից Միջնադարը Էկոյի մոտ դառնում է ոչ միայն նկարագրվող պատմական դարաշրջան, այլև միջոց՝ ուսումնասիրելու մարդկային գիտելիքի սահմանները, ճշմարտության հարաբերականությունը, հիշողությունը, լեզուն, նշանները և պատմություն ստեղծելու մեխանիզմները։

Биология

Բնապահպանական և էկոլոգիական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է կլիմայական պայմանների փոփոխությունների ազդեցության ուսումնասիրությանը Հայաստանի տարածքում հանդիպող որոշ հազվագյուտ և խոցելի էկոհամակարգերի վրա։ Քննության են առնվում օդի ջերմաստիճանի, տեղումների քանակի և սեզոնային բաշխման, խոնավության ու այլ կլիմայական գործոնների փոփոխությունները և դրանց հնարավոր ազդեցությունը բնական միջավայրի կառուցվածքի ու գործառույթների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կենսաբազմազանության, բուսական և կենդանական համակեցությունների, տեսակների տարածման սահմանների և էկոհամակարգերի բնական վերականգնման գործընթացների փոփոխություններին։ Վերլուծվում են հազվագյուտ էկոհամակարգերի խոցելիությունը, կլիմայական ազդեցությունների նկատմամբ դրանց արձագանքը և բնական հավասարակշռության հնարավոր խախտումները։ Քննարկվում են նաև կլիմայական փոփոխությունների և մարդածին ազդեցությունների համատեղ ներգործությունը, էկոհամակարգերի վիճակի մշտադիտարկման անհրաժեշտությունը և բնապահպանական ռիսկերի գնահատման մոտեցումները։ Կարևորվում են հազվագյուտ բնական համակարգերի պահպանության, վերականգնման և փոփոխվող կլիմայական պայմաններին հարմարվողականության բարձրացման միջոցառումները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել էկոլոգների, բնապահպանների, կենսաբանների, աշխարհագրագետների, կլիմայագետների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Сельское хозяйство

Այս աշխատությունը ներկայացնում է գյուղատնտեսության ոլորտում նոր լույս տեսած գրքերի տեղեկատու-մատենագիտական ցանկը՝ նպատակ ունենալով համակարգված կերպով ներկայացնել արդի գիտական և կիրառական հրապարակումները։ Նյութը ընդգրկում է բուսաբուծությանը, անասնաբուծությանը, հողագիտությանը, ագրոտեխնոլոգիաներին, բույսերի պաշտպանության միջոցներին, ոռոգման համակարգերին և գյուղատնտեսական տնտեսագիտությանը նվիրված նոր գրքեր, որոնք արտացոլում են ոլորտի ժամանակակից զարգացման միտումները և նորարարական մոտեցումները։ Ցանկում ներառված հրատարակությունները դասակարգված են ըստ թեմատիկ ուղղությունների՝ հնարավորություն տալով արագ կողմնորոշվել գիտական և մասնագիտական տեղեկատվության բազմազանության մեջ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կայուն գյուղատնտեսության, կլիմայական փոփոխությունների պայմաններում արտադրողականության բարձրացման, օրգանական գյուղատնտեսության և ագրոտեխնոլոգիական նոր լուծումների վերաբերյալ աշխատանքներին։ Աշխատությունը ծառայում է որպես տեղեկատվական աղբյուր հետազոտողների, ուսանողների և ոլորտի մասնագետների համար՝ նպաստելով գյուղատնտեսական գիտության նոր գրականության հասանելիությանը և կիրառական նշանակության բարձրացմանը։