Количественные сдвиги металлопротеинов-регуляторов метаболизма активных форм кислорода в тканях крыс под воздействием ионов тяжелых металлов в нейроактивного пептида

Биология

Աշխատությունը նվիրված է գլխուղեղի լիմբիական համակարգի կեղևային բաժինների նեյրոնային կազմակերպման կառուցվածքային և գործառական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են նյարդային բջիջների տարբեր տեսակները, դրանց տեղաբաշխումը կեղևի առանձին շերտերում, բջիջների միջև ձևավորվող կապերը և նեյրոնային ցանցերի կազմակերպման սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն կառուցվածքներին, որոնք մասնակցում են հուզական արձագանքների, հիշողության, ուսուցման, մոտիվացիայի և վարքային գործընթացների կարգավորմանը։ Քննվում են նեյրոնների ձևաբանական առանձնահատկությունները, դրանց ելուստների տարածական կազմակերպումը, տեղային և հեռավոր նյարդային կապերի համակարգերը, ինչպես նաև տարբեր կառուցվածքներից ստացվող և դեպի այլ բաժիններ ուղղվող ազդակների փոխանցման հնարավոր ուղիները։ Նյարդային համակարգի տվյալ հատվածը դիտարկվում է ոչ թե որպես մեկուսացված կազմավորում, այլ որպես փոխկապակցված ցանցի մաս, որը հաղորդակցվում է գլխուղեղի կեղևային և ենթակեղևային բազմաթիվ կենտրոնների հետ։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են համադրվել նեյրոանատոմիական, հյուսվածաբանական, էլեկտրաֆիզիոլոգիական և փորձարարական տվյալներ՝ նեյրոնային կառուցվածքի և գործառույթի միջև կապերը բացահայտելու նպատակով։ Կարևորվում է տարբեր տեսակի նեյրոնների մասնակցությունը ազդակների ընդունման, մշակման և փոխանցման գործընթացներին, ինչպես նաև նյարդային ակտիվության տեղային կարգավորման մեխանիզմները։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել գրգռող և արգելակող փոխազդեցությունների հավասարակշռությանը, քանի որ դրանց համակարգված գործունեությունը կարևոր է նեյրոնային ցանցերի բնականոն աշխատանքի համար։ Կառուցվածքային կազմակերպման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալ, թե ինչպես են բջջային մակարդակում ձևավորվում բարդ նյարդաֆիզիոլոգիական գործընթացների հիմքերը։ Միաժամանակ նման ուսումնասիրությունները նշանակություն ունեն կենտրոնական նյարդային համակարգի տարբեր խանգարումների կենսաբանական հիմքերի հետազոտման համար, քանի որ նեյրոնային կապերի կամ դրանց կարգավորման փոփոխությունները կարող են առնչվել հիշողության, հուզական և վարքային գործառույթների խանգարումների հետ։ Նյութի համակարգված վերլուծությունը նպաստում է գլխուղեղի կառուցվածքի և գործունեության փոխկապակցվածության վերաբերյալ գիտական պատկերացումների ընդլայնմանը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել նեյրոգիտության, նեյրոանատոմիայի, նյարդաֆիզիոլոգիայի, հյուսվածաբանության և կենտրոնական նյարդային համակարգի կառուցվածքային կազմակերպման ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Литература

Պոլ Էլյուար (1895–1952) համարվում է ֆրանսիական սիմվոլիզմից մինչև էքզիստենցիալիզմը զարգացած ժամանակակից պոեզիայի ամենաազդեցիկ ներկայացուցիչներից մեկը, որի բանաստեղծություններում արտացոլվում են մարդու ներքին աշխարհը, սիրո, ազատության և մարդկային գոյության հարցերը։ Նրա ստեղծագործությունների լեզուն վառ, պատկերավոր և երաժշտական է, իսկ բանաստեղծությունների կառուցվածքը հաճախ ազատ՝ անկանոն ստրոֆաների և տարբեր ռիթմերի միջոցով արտահայտում է հոգեբանական և զգացմունքային խորությունը։ Էլյուարի պոեզիայում համատեղված են հակասական զգացմունքներ՝ սիրո, տառապանքի, հոգևոր ազատության ձգտման և ժամանակի անցման թեմաները, որոնք արտացոլում են մարդկային կյանքի բարդությունները։ Նա մեծապես ազդեց է սիրողական և քաղաքական թեմաների խառը մշակմամբ՝ օգտագործելով սոցիալական քննադատություն, անհատի ինքնության որոնում և համամարդկային արժեքների անդրադարձ։ Նրա հայտնի ստեղծագործություններից են «Ոսկրերի երգը», «Սեր և պատերազմ», որոնք համադրում են անհատի ներաշխարհի վերլուծությունը, սիրո և մարդու էթիկական պայքարի թեմաները։ Էլյուարի բանաստեղծությունները դարձրել են նրան ֆրանսիական և համաշխարհային պոեզիայի նշանավոր ձայն, որն ազդել է հետագա սերունդների գրողների ու բանաստեղծների վրա, պահպանելով իր ժամանակակիցության, խորության և նորարարության արժեքները։ Նա համարվում է նաև անհատի ազատության և մարդասիրության գաղափարների լեգենդար ներկայացուցիչ՝ պոեզիայի միջոցով քննարկելով մարդու ներքին աշխարհը և սոցիալական արդարությունը։

Другие предметы

Աշխատությունը նվիրված է խոզաբուծության մեջ հիբրիդային մայրացուների և վարազների խաչասերման արդյունավետության ուսումնասիրությանը՝ կենդանիների վերարտադրողական, արտադրական և տնտեսական հատկանիշների բարելավման տեսանկյունից։ Հետազոտության կենտրոնում տարբեր ծագում և ժառանգական առանձնահատկություններ ունեցող կենդանիների համակցման արդյունքում ստացվող սերնդի կենսաբանական ու տնտեսական արժեքի գնահատումն է։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հետերոզիսի երևույթի դրսևորմանը, որի շնորհիվ խաչասերված սերունդը որոշ հատկանիշներով կարող է առավելություններ ցուցաբերել ծնողական ձևերի նկատմամբ։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են համեմատվել մայրացուների վերարտադրողական հատկանիշները, սերնդի կենսունակությունը, աճի ինտենսիվությունը, կերերի օգտագործման արդյունավետությունը և արտադրական այլ կարևոր ցուցանիշներ։ Կարևորվում է նաև հայրական և մայրական գծերի ճիշտ համադրման նշանակությունը, քանի որ դրանց ժառանգական առանձնահատկությունները տարբեր կերպ կարող են արտահայտվել ստացվող սերնդի որակական ու քանակական հատկանիշներում։ Հետազոտությունը կարող է ներառել տարբեր խաչասերման տարբերակների համեմատական գնահատում՝ նպատակ ունենալով բացահայտել այնպիսի համակցություններ, որոնք առավել նպատակահարմար են արտադրական պայմաններում օգտագործելու համար։ Առանձին նշանակություն ունի կենդանիների վերարտադրողական հատկանիշների և սերնդի հետագա աճի միջև կապի ուսումնասիրությունը, քանի որ խոզաբուծության ընդհանուր արդյունավետությունը պայմանավորված է ոչ միայն ստացվող սերնդի թվաքանակով, այլև դրա կենսունակությամբ և արտադրական ներուժով։ Տնտեսագիտական տեսանկյունից գնահատվում է հիբրիդացման ազդեցությունը արտադրության ծախսերի, կերային ռեսուրսների օգտագործման, աշխատանքի արտադրողականության և վերջնական արտադրանքի արդյունավետության վրա։ Միաժամանակ կարևորվում է կենդանիների պահվածքի, բարեկեցության և համապատասխան անասնաբուժական վերահսկողության նշանակությունը՝ արտադրական ցուցանիշների կայունության ապահովման համար։ Ստացված տվյալների համադրումը կարող է նպաստել բուծման ծրագրերի գիտական հիմնավորմանը, կենդանիների ընտրության չափանիշների կատարելագործմանը և խոզաբուծական տնտեսություններում գենետիկական ռեսուրսների առավել նպատակային օգտագործմանը։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է կենդանիների բուծման, գենետիկայի, անասնաբուծության և գյուղատնտեսական տնտեսագիտության մոտեցումները՝ ուղղված խոզաբուծության արտադրական արդյունավետության բարձրացման գիտական հիմքերի բացահայտմանը։

История

Այս աշխատությունը նվիրված է 1683 թվականին հայերեն գրառմամբ պահպանված Վերսալի նկարագրության ուսումնասիրությանը և ներկայացնում է բացառիկ արժեք ունեցող պատմամշակութային աղբյուր, որը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել XVII դարի վերջին Ֆրանսիայի արքունական միջավայրի, Վերսալի պալատական համալիրի և այնտեղ այցելած հայերի դիտարկումների մասին։ Աշխատության հիմքում ընկած նյութը հատկապես կարևոր է այն պատճառով, որ այն ստեղծվել է ժամանակակից հայի կողմից և հայերենով՝ այն ժամանակաշրջանում, երբ Վերսալը դեռևս գտնվում էր իր ընդարձակման և արքունական կենտրոնի վերածվելու գործընթացում։ Հետազոտության առարկան հրապարակվել է Հովսեփ Օրբելու կողմից 1921 թվականին և ներառվել է «Известия Российской академии истории материальной культуры» պարբերականի առաջին հատորում, որտեղ այն զբաղեցնում է 391–399-րդ էջերը։ Աղբյուրը հատկապես հետաքրքիր է Ֆրանսիայի և հայերի պատմական կապերի տեսանկյունից։ 1683 թվականի փետրվարի 2-ին հայկական պատվիրակություն է ընդունվել Վերսալի և Սեն-Կլու պալատներում, ինչը ցույց է տալիս, որ այդ ժամանակաշրջանում հայ գործիչներն արդեն կարող էին անմիջականորեն առնչվել Ֆրանսիայի արքունական միջավայրին։ Հայերեն գրառման առանձնահատկությունն այն է, որ այն պարզապես ճարտարապետական օբյեկտի չոր նկարագրություն չէ․ այն դիտողի հայացքով ներկայացված վկայություն է, որտեղ եվրոպական արքունական մշակույթը ընկալվում և նկարագրվում է հայերեն լեզվամշակութային միջավայրի շրջանակում։ Այդ պատճառով նյութը արժեքավոր է միաժամանակ մի քանի գիտակարգերի համար։ Պատմաբանի համար այն տեղեկություն է XVII դարի Ֆրանսիայի, Լյուդովիկոս XIV-ի ժամանակաշրջանի արքունական կյանքի և Վերսալի զարգացման վերաբերյալ, իսկ լեզվաբանի համար՝ վաղ աշխարհաբարին ու ժամանակի հայերեն գրավոր լեզվին առնչվող նյութ, որը կարող է ցույց տալ օտար իրականության, տեղանունների և մշակութային հասկացությունների հայերեն փոխանցման եղանակները։ Հովսեփ Օրբելու հրապարակումը հետագայում հենց այդ պատճառով գնահատվել է որպես կարևոր պատմական և լեզվաբանական նյութ պարունակող ուսումնասիրություն։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել նկարագրության կառուցվածքի և բովանդակության վերլուծությունը։ Վերսալի պալատական միջավայրը XVII դարում եվրոպական միապետական մշակույթի ամենանշանավոր կենտրոններից էր, և դրա մասին հայերեն ժամանակակից վկայության առկայությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու ոչ միայն պալատի ֆիզիկական տեսքը, այլև այն տպավորությունը, որ այն թողնում էր օտարազգի այցելուների վրա։ Նկարագրության մեջ արտացոլված մանրամասները կարող են վերաբերել շինությունների ճոխությանը, ներքին հարդարմանը, արքունական կենցաղին, պարտեզներին, հանդիսավոր միջավայրին և պալատական տարածքի կազմակերպմանը։ Այսպիսի տեղեկությունները հատկապես արժեքավոր են, քանի որ դրանք լրացնում են պաշտոնական ֆրանսիական աղբյուրների շրջանակը՝ ներկայացնելով նույն երևույթը հայկական դիտորդի տեսանկյունից։ Լեզվաբանական առումով աղբյուրը հետաքրքիր է նաև օտար անունների ու հասկացությունների հայերենացման պատճառով։ XVII դարի հայերեն գրավոր լեզուն իր մեջ համադրում էր գրաբարյան ավանդույթը, միջին հայերենից ժառանգված տարրերը և կենդանի խոսակցական լեզվի ազդեցությունը։ Ֆրանսիական տեղանունների, անձնանունների և մշակութային հասկացությունների փոխանցումը կարող է ցույց տալ, թե հայ հեղինակներն ինչպիսի լեզվական միջոցներով էին նկարագրում եվրոպական իրականությունը։ Այդ պատճառով նյութը կարող է օգտագործվել հայերենի պատմական բառապաշարի, օտար բառերի փոխառության, տառադարձության և թարգմանական գործելակերպի ուսումնասիրության համար։ Աղբյուրագիտական տեսանկյունից առանձնահատուկ նշանակություն ունի այն հանգամանքը, որ նյութը պահպանվել և ուսումնասիրվել է մի քանի ձեռագրային կամ գրավոր օրինակների համադրման միջոցով։ Հրատարակության հիմքում ընկած հետազոտական աշխատանքը նախատեսում էր տարբեր օրինակների համեմատություն, լեզվական անկանոնությունների և աղավաղումների ուղղում, ինչպես նաև տարբեր ընթերցումների ներկայացում, ինչը թույլ է տալիս վերականգնել առավել վստահելի քննադատական բնագիր։ Այս մոտեցումը կարևոր է, քանի որ պատմական ձեռագրային աղբյուրներում հնարավոր են արտագրական սխալներ, լեզվական փոփոխություններ և հետագա միջամտություններ, իսկ դրանց համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս առավել ճշգրիտ վերականգնել սկզբնական տեքստը։ Աշխատության արժեքը մեծ է նաև հայկական սփյուռքի և եվրոպական մշակութային միջավայրի փոխհարաբերությունների ուսումնասիրության համար։ XVII դարում հայ վաճառականները, հոգևորականները և մտավորականները ակտիվորեն ներգրավված էին եվրոպական տարբեր քաղաքների առևտրական և մշակութային կյանքում։ Ֆրանսիայի հետ հայկական կապերի մասին տեղեկությունները ցույց են տալիս, որ հայերի ներկայությունը այնտեղ միայն տնտեսական գործունեությամբ չէր սահմանափակվում, այլ կարող էր ներառել դիվանագիտական, մշակութային և հասարակական շփումներ։ Այս համատեքստում 1683 թվականի գրառումը կարող է դիտարկվել որպես հայ-ֆրանսիական վաղ հարաբերությունների անմիջական վկայություն։ Աշխատության գիտական նշանակությունն այն է, որ այն միավորում է պատմական աղբյուրագիտությունը, հայագիտությունը, լեզվաբանությունը և եվրոպական մշակույթի ուսումնասիրությունը։ Այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել, թե ինչպես էր XVII դարի հայ ընթերցողին կամ դիտորդին ներկայացվում Ֆրանսիայի արքունական աշխարհը, ինչպես էին հայերենում արտահայտվում նոր մշակութային երևույթները և ինչպիսի պատկերացում էր ձևավորվում եվրոպական քաղաքական ու մշակութային կենտրոնների մասին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը կարևոր սկզբնաղբյուր է XVII դարի հայ-եվրոպական մշակութային շփումների, հայերեն պատմագրական և ուղեգրական գրության, Վերսալի վաղ շրջանի պատմության և ժամանակի հայերեն լեզվի զարգացման առանձնահատկությունների ուսումնասիրման համար։ Այն արժեքավոր է հատկապես այն պատճառով, որ եվրոպական արքունական իրականությունը ներկայացնում է ոչ թե միայն պաշտոնական ֆրանսիական աղբյուրների, այլ հայկական գրավոր վկայության միջոցով։

История

Այս ուսումնասիրությունը վերլուծում է ՀՀ զինված ուժերի միջազգային համագործակցության զարգացումը 1991–2011 թթ.՝ ընդգծելով անկախությունից հետո ձևավորված անվտանգության քաղաքականության հիմնական ուղղությունները, համագործակցային մեխանիզմները և տարածաշրջանային ու գլոբալ կառույցների հետ փոխգործակցության ձևերը։ Նշվում է, որ անկախության առաջին տարիներին ռազմական համակարգի կայացումը պայմանավորված էր ինչպես պետական ինստիտուցիոնալ կառուցման անհրաժեշտությամբ, այնպես էլ տարածաշրջանային անվտանգության մարտահրավերներով, որոնք պահանջում էին արտաքին գործընկերների հետ համագործակցության ակտիվացում։

Математика

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է մետաղական և կիսահաղորդչային կոնաձև կառուցվածքներում մակերևութային պլազմոն-պոլարիտոնների գերսուր կենտրոնացման՝ գերբարձր ֆոկուսավորման երևույթի տեսական և հնարավոր կիրառական ուսումնասիրությանը։ Մակերևութային պլազմոն-պոլարիտոնները էլեկտրամագնիսական ալիքների և նյութի ազատ էլեկտրոնների համատեղ տատանումներից առաջացող մակերևութային ալիքներ են, որոնք կարող են տարածվել, օրինակ, մետաղ-դիէլեկտրիկ սահմանագծի երկայնքով և ապահովել լույսի էներգիայի խիստ տեղայնացում։ Աշխատանքի կենտրոնական խնդիրն է պարզել, թե ինչպես կարելի է կոնաձև երկրաչափության և նյութի էլեկտրամագնիսական հատկությունների օգտագործմամբ այդ ալիքների էներգիան կենտրոնացնել չափազանց փոքր տարածական տիրույթում։ Կոնաձև կառուցվածքները առանձնահատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում այն պատճառով, որ դրանց լայնական չափերը աստիճանաբար փոքրանում են, ինչի հետևանքով պլազմոնային ալիքի տարածման պայմանները փոխվում են կառուցվածքի երկայնքով և կարող են հանգեցնել էլեկտրամագնիսական դաշտի ուժեղացման ու էներգիայի կենտրոնացման։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարևոր դեր ունեն պլազմոնների դիսպերսիոն հատկությունները, էլեկտրամագնիսական դաշտերի տարածական բաշխումը, նյութի դիէլեկտրական բնութագրերը, ալիքի երկարությունը, կոնաձև կառուցվածքի երկրաչափական պարամետրերը և կորուստների ազդեցությունը։ Մետաղական և կիսահաղորդչային միջավայրերի համեմատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել, թե նյութի էլեկտրոնային կառուցվածքն ու օպտիկական հատկություններն ինչպես են ազդում մակերևութային պլազմոն-պոլարիտոնների տարածման և կենտրոնացման գործընթացների վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն պայմանների որոշմանը, որոնց դեպքում հնարավոր է հասնել դաշտի առավելագույն տեղայնացման՝ միաժամանակ հաշվի առնելով նյութում կլանումը և էներգիայի կորուստները։ Աշխատանքի տեսական մոտեցումները կարող են հիմնվել Մաքսվելի հավասարումների, սահմանային պայմանների, պլազմոնային դիսպերսիայի և կոնաձև համակարգերում էլեկտրամագնիսական դաշտերի մաթեմատիկական նկարագրության վրա։ Նման ուսումնասիրությունները կարևոր են նանոմաշտաբային օպտիկայի և նանոֆոտոնիկայի համար, քանի որ ուժեղ տեղայնացված էլեկտրամագնիսական դաշտերը կարող են օգտագործվել նյութի հետ լույսի փոխազդեցությունը մեծացնելու, սպեկտրոսկոպիկ ազդանշանների ուժեղացման, նանոմաշտաբային սենսորների, օպտիկական փոխազդեցությունների և բարձր զգայունությամբ չափումների մշակման մեջ։ Գերսուր ֆոկուսավորման գաղափարը հատկապես կարևոր է այնպիսի համակարգերի համար, որտեղ անհրաժեշտ է կառավարել լույսի էներգիան նանոմետրական մասշտաբներում՝ հաղթահարելով սովորական օպտիկական ֆոկուսավորման սահմանափակումները։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել պլազմոնիկայով, նանոֆոտոնիկայով, օպտիկայով, նյութագիտությամբ և կիրառական էլեկտրադինամիկայով զբաղվող մասնագետներին, ինչպես նաև համապատասխան ոլորտների հետազոտողներին և ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը ուսումնասիրում է կոնաձև մետաղական և կիսահաղորդչային համակարգերի միջոցով մակերևութային պլազմոն-պոլարիտոնների տարածական ուժեղ տեղայնացման հնարավորությունները՝ միավորելով ֆունդամենտալ էլեկտրադինամիկան և նանոֆոտոնիկայի կիրառական խնդիրները։