Մոտակա դաշտի տեսածրող նանոլուծունակությամբ մանրադիտում միկրոալիքային և օպտիկական տիրույթներում

Медицина

Աշխատությունը նվիրված է պուլպիտի սկզբնական ձևերի և խոր կարիեսի բուժման կենսաբանական մեթոդների ուսումնասիրությանը՝ օստեոգեն խթանիչների կիրառմամբ։ Հետազոտությունը կրում է կլինիկափորձարարական բնույթ և նպատակ ունի գնահատել այն բուժական մոտեցումները, որոնք ուղղված են ատամի պուլպայի կենսունակության պահպանմանը, վնասված հյուսվածքների վերականգնմանը և բորբոքային գործընթացի վերահսկմանը։ Ուսումնասիրության հիմքում այն մոտեցումն է, որ համապատասխան կլինիկական պայմաններում հնարավոր է ոչ միայն հեռացնել ախտահարված հյուսվածքները, այլև խթանել օրգանիզմի սեփական վերականգնողական մեխանիզմները՝ պահպանելով ատամի բնական կենսաբանական ներուժը։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել խոր կարիեսի և պուլպիտի վաղ փուլերի ախտորոշման չափանիշները, հիվանդության կլինիկական դրսևորումները և այն պայմանները, որոնց դեպքում նպատակահարմար է կենսաբանական բուժման կիրառումը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում օստեոգեն խթանիչների կենսաբանական ազդեցությանը, դրանց՝ հյուսվածքների վերականգնման և կարծր հյուսվածքների ձևավորման գործընթացներին հնարավոր ազդեցությանը։ Փորձարարական հատվածում կարող են ուսումնասիրվել կիրառվող նյութերի փոխազդեցությունը կենսաբանական հյուսվածքների հետ, բորբոքային արձագանքը, վերականգնողական գործընթացների դինամիկան և ձևավորվող հյուսվածքի կառուցվածքային առանձնահատկությունները։ Կլինիկական ուսումնասիրության ընթացքում կարող են գնահատվել բուժման անմիջական և երկարաժամկետ արդյունքները՝ հաշվի առնելով ցավի վերացումը, պուլպայի կենսունակության պահպանումը, բուժված ատամի ֆունկցիոնալ վիճակը և հետագա բարդությունների առաջացման հաճախականությունը։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև կլինիկական և փորձարարական տվյալների համադրումը, ինչը հնարավորություն է տալիս ավելի հիմնավորված գնահատել կիրառվող կենսաբանական մեթոդների արդյունավետության մեխանիզմները։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ բուժական նյութերի ընտրությանը, դրանց կիրառման տեխնիկային, դոզավորմանը և բուժման ընթացքում անհրաժեշտ վերահսկողության սկզբունքներին։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն գործոններին, որոնք կարող են ազդել բուժման արդյունքի վրա՝ ախտահարման խորությունը, պուլպայի վիճակը, բորբոքման աստիճանը, հիվանդի անհատական առանձնահատկությունները և բուժման ժամանակին իրականացումը։ Աշխատության կարևոր նշանակությունն այն է, որ այն ուսումնասիրում է ատամի կենսաբանական կառուցվածքների պահպանմանն ուղղված մոտեցումներ՝ հակադրելով դրանք այն բուժական ռազմավարություններին, որոնց դեպքում կենսունակ հյուսվածքը ամբողջությամբ հեռացվում է։ Ստացված արդյունքները կարող են նպաստել պահպանողական ստոմատոլոգիայի և կենսաբանական էնդոդոնտիայի զարգացմանը, ինչպես նաև ատամի բնական հյուսվածքների պահպանմանն ուղղված բուժական մեթոդների կատարելագործմանը։ Հետազոտությունը կարող է օգտակար լինել ատամնաբույժ-թերապևտներին, էնդոդոնտիստներին, ստոմատոլոգիական հետազոտողներին, կենսանյութերի մասնագետներին, բժշկական բուհերի դասախոսներին և ուսանողներին։

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում զբաղվածության հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը և դրանց հաղթահարման հնարավոր ուղիների բացահայտմանը՝ աշխատանքի շուկայի, սոցիալ-տնտեսական զարգացման և բնակչության բարեկեցության համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում զբաղվածության մակարդակի վրա ազդող հիմնական գործոններն են, աշխատաշուկայի կառուցվածքային առանձնահատկությունները, աշխատուժի առաջարկի և պահանջարկի անհամապատասխանությունը, գործազրկության պատճառները, աշխատատեղերի որակն ու հասանելիությունը և մարդկային կապիտալի արդյունավետ օգտագործման խնդիրները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս զբաղվածությունը դիտարկել ոչ միայն որպես տնտեսական ցուցանիշ, այլև որպես սոցիալական կարևորագույն գործընթաց, որն անմիջականորեն կապված է բնակչության եկամուտների, կենսամակարդակի, սոցիալական կայունության և երկրի տնտեսական ներուժի իրացման հետ։ Աշխատանքում կարող են վերլուծվել Հայաստանի աշխատաշուկայի զարգացման հիմնական միտումները, զբաղվածության ոլորտային և տարածքային տարբերությունները, աշխատանք փնտրողների և գործատուների պահանջների միջև առկա անհամապատասխանությունները, ինչպես նաև երիտասարդների, կանանց և այլ սոցիալական խմբերի զբաղվածության առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մասնագիտական հմտությունների և աշխատաշուկայի պահանջների համապատասխանությանը, քանի որ կրթական համակարգի և տնտեսության իրական պահանջների միջև անհամապատասխանությունը կարող է սահմանափակել աշխատուժի արդյունավետ ներգրավումը։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև ոչ ֆորմալ զբաղվածության, աշխատանքային միգրացիայի, աշխատուժի տարածքային շարժունակության, նոր աշխատատեղերի ստեղծման և աշխատանքի արտադրողականության բարձրացման խնդիրներին։ Հայաստանի Հանրապետության պայմաններում զբաղվածության քաղաքականության արդյունավետությունը դիտարկվում է պետական կարգավորման, մասնավոր հատվածի զարգացման, կրթության և մասնագիտական վերապատրաստման, ձեռնարկատիրության խթանման և աշխատաշուկայի ենթակառուցվածքների կատարելագործման փոխկապակցվածության շրջանակում։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչը զբաղվածության հիմնախնդիրների լուծման հնարավոր ուղղությունների ներկայացումն է։ Այդ ուղղությունների շարքում կարող են դիտարկվել աշխատաշուկայի պահանջարկին համապատասխան մասնագիտական կրթության և վերապատրաստման զարգացումը, նոր և որակյալ աշխատատեղերի ստեղծման խթանումը, փոքր ու միջին ձեռնարկատիրության աջակցությունը, զբաղվածության տարածքային անհամաչափությունների նվազեցումը, աշխատանք փնտրողների և գործատուների միջև արդյունավետ միջնորդության զարգացումը և սոցիալական աջակցության նպատակային քաղաքականության կատարելագործումը։ Հետազոտության գործնական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ զբաղվածության խնդիրների համակարգային ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել աշխատանքի շուկայի արդյունավետության բարձրացմանը և սոցիալ-տնտեսական քաղաքականության ավելի նպատակային մշակմանը։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, սոցիալական քաղաքականության և աշխատանքի շուկայի մասնագետներին, պետական կառավարման ոլորտի ներկայացուցիչներին, ուսանողներին և հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է Հայաստանի Հանրապետությունում զբաղվածության ոլորտի հիմնական մարտահրավերները՝ փորձելով բացահայտել դրանց պատճառները և առաջարկել տնտեսական ու սոցիալական քաղաքականության այնպիսի ուղղություններ, որոնք կարող են նպաստել կայուն զբաղվածության, աշխատուժի արդյունավետ օգտագործման և բնակչության կենսամակարդակի բարելավմանը։

Культура

Աշխատությունը նվիրված է Ուիլյամ Շեքսպիրի դրամատուրգիայի ընկալման, բեմականացման և զարգացման պատմությանը հայ թատրոնում՝ մինչև խորհրդային ժամանակաշրջանի սկիզբը։ Ուսումնասիրության կենտրոնում են անգլիացի դրամատուրգի ստեղծագործությունների մուտքը հայկական մշակութային միջավայր, դրանց թարգմանությունների և բեմական մեկնաբանությունների ձևավորումը, դերասանական արվեստի առանձնահատկությունները և շեքսպիրյան ավանդույթի նշանակությունը հայ պրոֆեսիոնալ թատրոնի կայացման գործընթացում։ Շեքսպիրի ստեղծագործությունների հայկական բեմական պատմությունը դիտարկվում է հայ թատերական մշակույթի ընդհանուր զարգացման, եվրոպական դրամատուրգիայի յուրացման և ազգային դերասանական դպրոցի ձևավորման համատեքստում։ Հիմնական ուշադրությունը հատկացվում է այն պատմամշակութային պայմաններին, որոնցում հայ հանդիսատեսը և թատերական գործիչները ծանոթացել են շեքսպիրյան դրամատուրգիային։ Քննության են առնվում XIX դարում հայկական մշակութային կենտրոններում ծավալված թատերական կյանքը, թարգմանական գրականության զարգացումը և եվրոպական թատրոնի հետ կապերը, որոնք նպաստեցին դասական դրամատուրգիայի տարածմանը։ Շեքսպիրյան ստեղծագործությունների բեմադրությունը հայ թատրոնի համար ներկայացվում է ոչ միայն որպես համաշխարհային դասական ժառանգության յուրացում, այլև որպես դերասանական, ռեժիսորական և բեմական արտահայտչամիջոցների զարգացման կարևոր փորձադաշտ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում թարգմանությունների դերին։ Դրամատիկական ստեղծագործության բեմական կյանքը մեծապես պայմանավորված էր հայերեն տարբերակների լեզվական և ոճական որակով, բնագրի պատկերային համակարգի, երկխոսությունների, մենախոսությունների և դրամատիկական լարվածության փոխանցման հնարավորություններով։ Ուսումնասիրվում է, թե ինչպես են թարգմանական տարբեր մոտեցումները նպաստել ստեղծագործությունների ընկալմանը և ինչ դեր են ունեցել հայերեն շեքսպիրյան բառապաշարի ու բեմական խոսքի ձևավորման գործում։ Թարգմանությունը դիտարկվում է որպես գրական և թատերական մշակույթների փոխազդեցության կարևոր օղակ, որի միջոցով համաշխարհային դրամատուրգիայի կերպարներն ու գաղափարները դարձել են հայ հանդիսատեսի մշակութային փորձի մաս։ Կարևոր տեղ է հատկացվում հայկական թատերախմբերի խաղացանկում ողբերգությունների և կատակերգությունների հայտնվելուն, դրանց բեմական պատմությանը և հանդիսատեսի ընդունելությանը։ Դիտարկվում են այն ստեղծագործությունները, որոնք առավել մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ դերասանական արվեստի զարգացման վրա և դարձել են նշանավոր դերասանների ստեղծագործական ինքնադրսևորման կարևոր նյութ։ Շեքսպիրյան բարդ կերպարների մարմնավորումը դերասանից պահանջում էր հոգեբանական խորություն, խոսքի մշակույթ, շարժման արտահայտչականություն և դրամատիկական հակասությունների ամբողջական ընկալում։ Այդ պատճառով նման դերերը հաճախ դիտարկվել են որպես դերասանական վարպետության կարևոր չափանիշ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հայ նշանավոր դերասանների շեքսպիրյան դերակատարումներին և նրանց ստեղծած բեմական կերպարների առանձնահատկություններին։ Քննության է առնվում, թե ինչպես էին տարբեր դերասանական անհատականություններ մեկնաբանում ողբերգական հերոսների բնավորությունը, ներքին հակասությունները և բարոյահոգեբանական խնդիրները։ Այս համատեքստում ուսումնասիրվում է հատկապես Պետրոս Ադամյանի ստեղծագործական ժառանգության նշանակությունը, քանի որ նրա շեքսպիրյան դերակատարումները կարևոր տեղ են զբաղեցնում XIX դարի հայ թատրոնի պատմության մեջ։ Դերասանական մեկնաբանությունները դիտարկվում են ժամանակաշրջանի գեղագիտական պատկերացումների, ռոմանտիկական և ռեալիստական խաղաոճերի փոխհարաբերության և ազգային բեմական ավանդույթների զարգացման շրջանակում։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում Համլետի կերպարի հայկական բեմական պատմությունը։ Այս կերպարը հնարավորություն էր տալիս դերասաններին բացահայտելու մարդու ներքին երկընտրանքը, բարոյական ընտրության, պատասխանատվության և գործողության խնդիրները։ Տարբեր ժամանակներում ստեղծված մեկնաբանությունների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու հայ դերասանական դպրոցի գեղարվեստական սկզբունքների փոփոխությանը։ Նույն կերպ քննության են առնվում այլ հայտնի ողբերգական և կատակերգական կերպարների բեմական մարմնավորումները, որոնց միջոցով ընդլայնվել է հայ թատրոնի կերպարային և ժանրային շրջանակը։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում բեմադրական մշակույթին։ Ուսումնասիրվում են ներկայացումների ձևավորման սկզբունքները, բեմական տարածության կազմակերպումը, հագուստը, երաժշտական ուղեկցությունը և զանգվածային տեսարանների կառուցումը՝ այնքանով, որքանով դրանք հնարավոր է վերականգնել պահպանված աղբյուրների միջոցով։ Այս բաղադրիչների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել տվյալ ժամանակաշրջանի հայկական բեմի նյութական և գեղարվեստական հնարավորությունների մասին։ Շեքսպիրյան ներկայացումների զարգացումը միաժամանակ ցույց է տալիս, թե ինչպես էր հայ թատրոնը աստիճանաբար յուրացնում եվրոպական բեմական մշակույթի փորձը՝ այն համապատասխանեցնելով սեփական պայմաններին և գեղարվեստական ավանդույթներին։ Քննության են առնվում նաև ներկայացումների մասին մամուլի արձագանքները և թատերական քննադատությունը։ Պարբերական մամուլում հրապարակված հոդվածները, գրախոսությունները, հուշագրությունները և այլ նյութերը կարևոր աղբյուր են հանդիսատեսի վերաբերմունքը, դերասանական խաղի գնահատականները և ժամանակաշրջանի գեղագիտական պահանջները հասկանալու համար։ Դրանց միջոցով հնարավոր է վերականգնել ոչ միայն առանձին ներկայացումների պատմությունը, այլև այն բանավեճերը, որոնք ծավալվել են դասական դրամատուրգիայի մեկնաբանման, դերասանական խաղաոճի և թատրոնի հասարակական նշանակության շուրջ։ Առանձին տեղ է հատկացվում հայկական տարբեր մշակութային կենտրոնների թատերական կյանքին։ Թիֆլիսը, Կոստանդնուպոլիսը և հայ մշակութային գործունեության այլ կենտրոններ կարևոր դեր են ունեցել պրոֆեսիոնալ թատրոնի զարգացման և եվրոպական դրամատուրգիայի տարածման գործում։ Տարբեր քաղաքներում գործող թատերախմբերի և դերասանների փոխադարձ կապերը նպաստել են ներկայացումների տարածմանը, ստեղծագործական փորձի փոխանակմանը և միասնական շեքսպիրյան բեմական ավանդույթի ձևավորմանը։ Միաժամանակ յուրաքանչյուր մշակութային միջավայր ունեցել է իր հանդիսատեսը, կազմակերպական պայմանները և գեղագիտական առանձնահատկությունները, որոնք կարող էին ազդել ներկայացումների բնույթի վրա։ Կարևորվում են նաև հայ և օտար թատերական մշակույթների փոխազդեցությունները։ Ռուսական և եվրոպական բեմական փորձի հետ ծանոթությունը, հյուրախաղերը, դերասանների մասնագիտական շփումները և թատերական գրականության տարածումը նպաստել են նոր խաղաոճերի ու բեմադրական սկզբունքների յուրացմանը։ Սակայն այդ ազդեցությունները չեն դիտարկվում որպես պարզ ընդօրինակում․ ուսումնասիրվում է, թե ինչպես են արտաքին գեղարվեստական ազդակները վերափոխվել հայկական մշակութային միջավայրում և նպաստել ազգային թատրոնի ինքնուրույն դիմագծի ձևավորմանը։ Շեքսպիրյան դրամատուրգիայի յուրացումը հնարավորություն է տվել հայ թատրոնին անդրադառնալ համամարդկային թեմաների՝ իշխանության և պատասխանատվության, սիրո և հակամարտության, հավատարմության ու դավաճանության, անձնական ընտրության և հասարակական պարտականության խնդիրներին։ Այդ թեմաների բեմական մեկնաբանությունը տարբեր պատմական պայմաններում կարող էր ստանալ նոր շեշտադրումներ և արձագանքել ժամանակակից հանդիսատեսի մտահոգություններին։ Հետևաբար շեքսպիրյան ներկայացումները դիտարկվում են նաև որպես հայ հասարակության մշակութային և մտավոր կյանքի բաղադրիչ։ Հետազոտության աղբյուրագիտական հիմքում կարող են ընդգրկվել թատերական ազդագրեր, պարբերական մամուլի հրապարակումներ, դերասանների և մշակութային գործիչների հուշեր, նամակներ, թարգմանություններ, գրականագիտական ու թատերագիտական ուսումնասիրություններ և պահպանված այլ փաստաթղթեր։ Այդ նյութերի համադրումը հնարավորություն է տալիս վերականգնել առանձին ներկայացումների ժամանակագրությունը, դերաբաշխումները, բեմական մեկնաբանությունների առանձնահատկությունները և դրանց նկատմամբ ժամանակակիցների վերաբերմունքը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի տարբեր աղբյուրների քննադատական համեմատությունը, քանի որ նախախորհրդային շրջանի ներկայացումների վերաբերյալ տեղեկությունները կարող են լինել մասնակի կամ գնահատողական բնույթի։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է համաշխարհային դասական դրամատուրգիայի և հայկական բեմարվեստի փոխհարաբերությունների պատմական ուսումնասիրությամբ, ինչպես նաև շեքսպիրյան ավանդույթի դերի բացահայտմամբ հայ պրոֆեսիոնալ թատրոնի զարգացման մեջ։ Այն հնարավորություն է տալիս հետևելու թարգմանության, դերասանական արվեստի, բեմադրական մշակույթի և թատերական քննադատության փոխկապակցված զարգացմանը՝ միաժամանակ ներկայացնելով հայ թատրոնը միջազգային մշակութային փոխազդեցությունների համատեքստում։ Նյութը կարող է օգտակար լինել թատերագիտության, հայ թատրոնի պատմության, գրականագիտության, շեքսպիրագիտության, թարգմանագիտության և հայ մշակույթի պատմության ոլորտների հետազոտողների, դերասանական և ռեժիսորական արվեստ ուսումնասիրողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Другие предметы

Այս թեման վերաբերում է Հայաստանի գրադարանային համակարգի 2017 թվականի գործունեության վիճակագրական ուսումնասիրությանը, որը ներառում է հանրապետության տարբեր տեսակի գրադարանների աշխատանքային ցուցանիշների վերլուծությունը՝ ընթերցողների սպասարկում, գրքային ֆոնդերի ծավալ, համալրման աղբյուրներ, ինչպես նաև միջազգային համագործակցության և տեղեկատվական ռեսուրսների շրջանառության տվյալներ։ Հայաստանի գրադարանային համակարգը այդ ժամանակաշրջանում բաղկացած էր պետական, հանրային, ակադեմիական և մասնագիտական գրադարանների լայն ցանցից, որոնք միասին ապահովում էին մշակութային և գիտական տեղեկատվության հասանելիությունը հանրությանը։ Վիճակագրական տվյալները ցույց են տալիս, որ հատկապես գիտական գրադարանների ոլորտում նկատելի է եղել ակտիվություն՝ ներառյալ գրքային ֆոնդերի աճ, նոր միավորների ձեռքբերում և ընթերցողների թվի կայուն սպասարկում, ինչը արտացոլում է գիտական ինֆորմացիայի նկատմամբ աճող պահանջարկը։ Ակադեմիական համակարգում գործում էին շուրջ 30 գրադարաններ, որոնք միասին սպասարկել են տասնյակ հազարավոր ընթերցողների և մշակել հարյուր հազարավոր գրադարանային միավորներ՝ ձևավորելով խոշոր տեղեկատվական բազա գիտական հետազոտությունների համար։ Բացի այդ, գրադարանները ակտիվորեն մասնակցել են միջազգային գրքափոխանակության գործընթացներին՝ համագործակցելով հարյուրավոր կազմակերպությունների հետ և ապահովելով ինչպես ներմուծվող, այնպես էլ արտահանվող գրականության հոսք։ Ընդհանուր առմամբ, 2017 թվականի վիճակագրական վերլուծությունը ցույց է տալիս գրադարանների դերի պահպանումը որպես կրթական, գիտական և մշակութային կարևոր ինստիտուտներ, ինչպես նաև դրանց աստիճանական արդիականացումը տեղեկատվական տեխնոլոգիաների կիրառման և ռեսուրսների արդյունավետ կառավարման ուղղությամբ։

Политология

Աշխատությունը նվիրված է Ղարաբաղի ինքնորոշման հիմնախնդրի քաղաքական և իրավաքաղաքական զարգացումների ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով ժամանակակից տարածաշրջանային և միջազգային քաղաքական գործընթացների համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են հիմնախնդրի ձևավորման և զարգացման նախադրյալները, դրա շուրջ ձևավորված քաղաքական դիրքորոշումները, միջազգային հարաբերությունների ազդեցությունը և տարբեր ժամանակաշրջաններում խնդրի կարգավորման ուղղությամբ իրականացված գործընթացները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ինքնորոշման իրավունքի և տարածքային ամբողջականության սկզբունքների փոխհարաբերությանը, դրանց մեկնաբանություններին միջազգային իրավունքի և քաղաքական պրակտիկայի շրջանակներում, ինչպես նաև հակամարտության կարգավորման հնարավոր մոտեցումներին։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են տարածաշրջանային անվտանգության համակարգի փոփոխությունները, Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև հարաբերությունների զարգացումները, արտաքին դերակատարների ներգրավվածությունը և միջազգային կազմակերպությունների ու տարբեր պետությունների քաղաքական դիրքորոշումները։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են աշխարհաքաղաքական փոփոխությունները, տարածաշրջանային ուժերի հարաբերակցությունը և միջազգային քաղաքական օրակարգի վերափոխումները ազդել հիմնախնդրի ընկալման և դրա շուրջ ընթացող գործընթացների վրա։ Ուսումնասիրվում են նաև քաղաքական և դիվանագիտական նախաձեռնությունները, բանակցային գործընթացների առանձնահատկությունները, հասարակական ու քաղաքական գործոնների ազդեցությունը և հակամարտության երկարաժամկետ հետևանքները տարածաշրջանային կայունության տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել քաղաքագետներին, միջազգային հարաբերությունների և միջազգային իրավունքի մասնագետներին, տարածաշրջանային քաղաքականությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ուսանողներին և թեմայով հետաքրքրվող ընթերցողներին՝ առաջարկելով հիմնախնդրի բազմակողմանի դիտարկում և դրա զարգացման վրա ազդող քաղաքական գործոնների համակարգված վերլուծություն։

Химия

Աշխատությունը նվիրված է N- և C-վինիլազոլների սինթեզի արդյունավետ մեթոդների մշակմանը, դրանց պոլիմերացման և համապոլիմերացման գործընթացների ուսումնասիրությանը, ինչպես նաև արժեքավոր հատկություններով նոր նյութերի ստացմանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում ուշադրություն է դարձվում վինիլազոլային միացությունների ստացման քիմիական եղանակներին, դրանց կառուցվածքի և ռեակցիոնունակության առանձնահատկություններին, ինչպես նաև սինթեզի պայմանների օպտիմալացման հնարավորություններին։ Առանձին կարևորություն է տրվում ստացված մոնոմերների պոլիմերացման օրինաչափությունների բացահայտմանը և համապոլիմերացման ընթացքում դրանց վարքագծի ուսումնասիրությանը, ինչը հնարավորություն է տալիս նպատակային կերպով ձևավորել տարբեր կառուցվածքային և ֆիզիկաքիմիական բնութագրերով պոլիմերային համակարգեր։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են ստացված նյութերի հատկությունները և դրանց փոփոխության հնարավորությունները՝ կախված քիմիական կառուցվածքից, պոլիմերացման պայմաններից և համապոլիմերային բաղադրությունից։ Հետազոտության գործնական նշանակությունը պայմանավորված է նոր պոլիմերային նյութերի ստացման հնարավորությամբ, որոնք կարող են ունենալ կիրառական արժեք՝ շնորհիվ հատուկ ֆիզիկական, քիմիական կամ տեխնոլոգիական հատկությունների։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել օրգանական և պոլիմերային քիմիայի մասնագետներին, քիմիական տեխնոլոգների, նյութագիտության ոլորտի հետազոտողների, ինչպես նաև համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների և ասպիրանտների։ Այն համադրում է օրգանական սինթեզի, պոլիմերացման քիմիայի և նոր նյութերի ստացման խնդիրները՝ ընդգծելով նպատակային հատկություններով պոլիմերների ստեղծման գիտական և կիրառական հնարավորությունները։