Նախադպրոցականի սեռային դաստիարակության հոգեբանամանկավարժական ժամանակակից մոտեցումները

Культура

Աշխատությունը նվիրված է 1920-ական թվականներին հայ նորագույն թատրոնում տեղի ունեցած գեղարվեստական և ձևային կարևոր փոփոխությունների ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով բեմական արտահայտչամիջոցների նորացմանն ու պայմանական թատերական լեզվի ձևավորմանը։ Հետազոտությունը դիտարկում է այն ժամանակաշրջանը, երբ հայ թատրոնը ձգտում էր հաղթահարել ավանդական բեմական մտածողության սահմանափակումները և ստեղծել ժամանակակից թատերական արտահայտչաձևեր։ Այդ որոնումները կապված էին ոչ միայն բեմադրական նոր սկզբունքների, այլև դերասանական խաղի, բեմանկարչության, տարածության, շարժման, ռիթմի, խոսքի և թատերական նշանի վերաիմաստավորման հետ։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է պայմանականության և իրապաշտության փոխհարաբերության քննությունը, քանի որ 20-րդ դարի սկզբի թատրոնում այդ երկու գեղագիտական սկզբունքների հակադրությունը դարձել էր բեմարվեստի զարգացման առանցքային խնդիրներից մեկը։ Հետազոտության համատեքստում պայմանական թատրոնը ներկայացվում է որպես այնպիսի գեղարվեստական համակարգ, որտեղ բեմը պարտադիր չէ, որ կրկնօրինակի իրականությունը․ այն կարող է ստեղծել ինքնուրույն գեղարվեստական աշխարհ՝ նշանների, շարժումների, դիմակների, խորհրդանշական ձևերի, պայմանական դեկորների և դերասանական արտահայտչականության միջոցով։ Այս տեսանկյունից կարևոր է դառնում նաև դերասանի դերի վերափոխումը․ դերասանը ոչ միայն կերպարի հոգեբանական ապրումների կրող է, այլև բեմական գործողության ակտիվ ստեղծող, որը կարող է օգտագործել մարմնի պլաստիկան, շարժումը, խոսքի ռիթմը և հանդիսատեսի հետ անմիջական հարաբերությունը։ Աշխատությունը հայ թատրոնի զարգացումը դիտարկում է ժամանակի եվրոպական և ռուսական թատերական փորձի ընդհանուր համապատկերում, որտեղ առանձնահատուկ նշանակություն ունեին նորարարական ռեժիսուրան, պայմանական բեմականությունը և դերասանի խաղի վերաիմաստավորումը։ Այս համատեքստում կարևոր տեսական հենակետերից են այնպիսի թատերական ուղղություններն ու դպրոցները, որոնք հակադրվում էին բեմական իրականության պարզ պատրանքի ստեղծմանը և ձգտում էին ընդգծել թատրոնի պայմանական, խաղային ու գեղարվեստական բնույթը։ 1920-ական թվականների հայ թատրոնի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես էին այդ ընդհանուր գեղագիտական գործընթացները յուրացվում հայկական մշակութային միջավայրում և ինչպիսի առանձնահատուկ դրսևորումներ էին ստանում տեղական բեմարվեստում։ Հետազոտության արժեքը նաև այն է, որ այն հայ նորագույն թատրոնի պատմությունը ներկայացնում է ոչ միայն առանձին ներկայացումների կամ թատերական գործիչների գործունեության նկարագրության միջոցով, այլև թատրոնի լեզվի ձևավորման և գեղարվեստական մտածողության փոփոխության տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել թատերագետների, արվեստաբանների, ռեժիսորների, դերասանների, բեմանկարիչների, մշակույթի պատմությամբ զբաղվող մասնագետների, ինչպես նաև թատերական արվեստն ուսումնասիրող ուսանողների և հետազոտողների համար։ Այն հատկապես կարևոր է հայ թատրոնի արդիականացման գործընթացը, 1920-ականների մշակութային միջավայրը և բեմական արտահայտչամիջոցների նորարարական որոնումները հասկանալու համար։ Աշխատանքը Վասիլի Գևորգյանի գիտական հետազոտությունն է, որը ներկայացվել է որպես գիտությունների թեկնածուի աստիճանի հայցման ատենախոսություն և պաշտպանվել է 2003 թվականին ՀՀ ԳԱԱ Արվեստի ինստիտուտում:

Литература

Աշխատությունը նվիրված է Նոր Նախիջևանի հայ համայնքի ժողովրդական բանավոր ստեղծագործությանը՝ ներկայացնելով այն որպես ազգային ինքնության, պատմական հիշողության, մշակութային ավանդույթների և համայնքային կյանքի պահպանման կարևոր միջոց։ Ուսումնասիրության կենտրոնում Նոր Նախիջևանի հայության բանահյուսական ժառանգությունն է, որը ձևավորվել և զարգացել է պատմական հայրենիքից դուրս՝ պահպանելով հայ ժողովրդի ընդհանուր մշակութային արժեքներն ու միաժամանակ ձեռք բերելով տեղական առանձնահատկություններ։ Հավաքված բանահյուսական նյութերը հնարավորություն են տալիս ծանոթանալու համայնքում տարածված ժողովրդական պատումներին, ավանդազրույցներին, հեքիաթներին, երգերին, ասացվածքներին, առածներին, հանելուկներին և բանավոր ստեղծագործության այլ ձևերին։ Դրանց բովանդակության միջոցով արտահայտվում են ժողովրդի աշխարհընկալումը, բարոյական պատկերացումները, կյանքի փորձը, կենցաղային հարաբերությունները, պատմական իրադարձությունների մասին հիշողություններն ու հասարակական միջավայրի ընկալումները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունեն ժողովրդական երգերն ու պատմողական ստեղծագործությունները, որոնցում արտացոլվում են մարդկանց առօրյա կյանքը, աշխատանքը, ընտանեկան հարաբերությունները, սիրո, կարոտի, ուրախության և կորստի ապրումները, ինչպես նաև հայրենիքի ու համայնքի նկատմամբ կապվածությունը։ Բանահյուսական ժառանգության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես են Նոր Նախիջևանի հայերը պահպանել իրենց լեզուն, ազգային սովորույթները և մշակութային հիշողությունը՝ գտնվելով այլ ժողովուրդների ու մշակույթների հետ շարունակական շփման մեջ։ Այդ փոխազդեցությունների հետևանքով ձևավորված տեղական տարբերակները կարևոր են հայ ժողովրդական ստեղծագործության տարածքային բազմազանությունն ուսումնասիրելու համար։ Աշխատության մեջ ներկայացվող նյութերը արժեքավոր են նաև լեզվական տեսանկյունից, քանի որ բանավոր ստեղծագործություններում պահպանվում են տեղական խոսքի առանձնահատկությունները, բառապաշարը, դարձվածքները, ժողովրդական արտահայտչամիջոցներն ու պատմողական ոճը։ Դրանք հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու ոչ միայն համայնքի գեղարվեստական մտածողությունը, այլև առօրյա հաղորդակցության և մշակութային փոխանցման ձևերը։ Բանահյուսական ստեղծագործությունների թեմատիկ ու ժանրային բազմազանությունը բացահայտում է համայնքի հոգևոր կյանքի տարբեր կողմերը՝ ժողովրդական հավատալիքներից ու ավանդական պատկերացումներից մինչև հասարակական վարքականոններ, ընտանեկան արժեքներ և սերունդների միջև փոխանցվող կենսափորձ։ Նյութերի գիտական հավաքումն ու ներկայացումը կարևոր նշանակություն ունեն նաև այն մշակութային ժառանգության պահպանման համար, որը երկար ժամանակ գոյատևել է բանավոր փոխանցման միջոցով և կարող էր աստիճանաբար մոռացության մատնվել համայնքի պատմական ու սոցիալական փոփոխությունների հետևանքով։ Ուսումնասիրությունը նպաստում է Նոր Նախիջևանի հայության պատմամշակութային ինքնատիպության ճանաչմանը և հնարավորություն տալիս համադրելու այդ համայնքի բանահյուսական ավանդույթները հայ ժողովրդական ստեղծագործության ընդհանուր ժառանգության հետ։ Այն կարևոր սկզբնաղբյուր է հայ բանահյուսության, ազգագրության, բարբառագիտության և հայկական սփյուռքի մշակութային պատմության ուսումնասիրության համար, ինչպես նաև օգտակար է այն ընթերցողների համար, ովքեր հետաքրքրվում են հայկական գաղթօջախների հոգևոր կյանքով, ժողովրդական ստեղծագործության պահպանման ձևերով և ազգային մշակույթի շարունակականությամբ։

Экономика

Իրավագիտական և տնտեսական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում գովազդային գործունեության իրավական կարգավորման, պետական վերահսկողության և համապատասխան օրենսդրության կիրառման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում գովազդի հասկացությունը, դրա հիմնական տեսակները, տնտեսական և հասարակական նշանակությունը, ինչպես նաև գովազդային հարաբերությունների մասնակիցների իրավունքներն ու պարտականությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գովազդի բովանդակությանը ներկայացվող իրավական պահանջներին, սպառողների իրավունքների պաշտպանությանը, անբարեխիղճ և մոլորեցնող գովազդի կանխարգելմանը և արդար մրցակցության ապահովման մեխանիզմներին։ Վերլուծվում են Հայաստանի Հանրապետության գովազդային օրենսդրության կարգավորումները, դրանց կիրառման առանձնահատկությունները և վերահսկողություն իրականացնող պետական մարմինների գործառույթները։ Քննարկվում են նաև հեռուստատեսային, արտաքին, տպագիր և առցանց գովազդի կարգավորման տարբերությունները, գովազդային տեղեկատվության հավաստիության ապահովման և պատասխանատվության միջոցների կիրառման հետ կապված հարցերը։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են միջազգային իրավական փորձի կիրառման հնարավորությունները, գովազդային շուկայի զարգացման պայմանները և իրավական կարգավորման մեխանիզմների կատարելագործման ուղղությունները։ Աշխատանքը կարող է նպաստել գովազդային գործունեության իրավական դաշտի զարգացմանը և օգտակար լինել իրավագիտության, գովազդի կառավարման, սպառողների իրավունքների պաշտպանության և տնտեսական կարգավորման ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Финансы

Ֆինանսներ և վարկ-ը տնտեսագիտական ուսումնական ձեռնարկ է, որը ներկայացնում է ֆինանսական համակարգի և վարկային հարաբերությունների հիմնական տեսական ու կիրառական հիմքերը, աշխատությունում բացատրվում են ֆինանսների էությունը, ֆինանսական համակարգի կառուցվածքը և պետական ու մասնավոր ֆինանսների փոխկապակցվածությունը, ինչպես նաև բյուջետային գործընթացի հիմնական փուլերը և դրամավարկային քաղաքականության գործիքները, միաժամանակ դիտարկվում են վարկային հարաբերությունների ձևավորումը, վարկերի տեսակները, տոկոսադրույքների հաշվարկման մեխանիզմները և բանկային համակարգի դերը տնտեսության մեջ, հատուկ ուշադրություն է դարձվում ֆինանսական միջնորդության, ռիսկերի կառավարման և ֆինանսական կայունության ապահովման խնդիրներին, աշխատությունը նաև ընդգրկում է ֆինանսական շուկաների գործունեության հիմունքները՝ արժեթղթերի շուկա, բանկային վարկավորում և ներդրումային գործընթացներ, նպատակ ունենալով ձևավորել համակարգված պատկերացում ֆինանսների և վարկային հարաբերությունների գործունեության մասին։

Экономика

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է ոչ պետական կենսաթոշակային ապահովության համակարգի կառավարման տեսական և գործնական հիմնախնդիրներին՝ ընդգծելով այն ինստիտուցիոնալ, ֆինանսական և կարգավորող գործոնները, որոնք ազդում են համակարգի կայունության և արդյունավետության վրա։ Նյութում վերլուծվում է կուտակային կենսաթոշակային բաղադրիչի ձևավորման գործընթացը, մասնավոր կենսաթոշակային ֆոնդերի գործունեության կազմակերպումը և դրանց ներդրումային քաղաքականության առանձնահատկությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում պետական վերահսկողության մեխանիզմներին, ռիսկերի կառավարման համակարգերին և ֆինանսական շուկաների տատանումների ազդեցությանը կենսաթոշակային ակտիվների վրա։ Աշխատությունը նաև ընդգծում է բնակչության վստահության մակարդակի, ֆինանսական գրագիտության և երկարաժամկետ խնայողությունների մշակույթի ձևավորման կարևորությունը՝ որպես համակարգի կայուն զարգացման նախապայմաններ։ Միաժամանակ դիտարկվում են միջազգային փորձի օրինակները և դրանց հնարավոր կիրառելիությունը ազգային համակարգում՝ նպատակ ունենալով բարելավել կառավարման արդյունավետությունը և ապահովել կենսաթոշակային համակարգի երկարաժամկետ ֆինանսական կայունությունը։

Экономика

Հարկային քաղաքականությունը պետության տնտեսական քաղաքականության կարևոր բաղադրիչներից է, որը ներառում է հարկերի սահմանումը, հավաքագրումը և դրանց միջոցով տնտեսության կարգավորումը։ Այն զգալի ազդեցություն ունի մակրոտնտեսական իրավիճակների վրա՝ ազդելով տնտեսական աճի, զբաղվածության, գնաճի և պետական բյուջեի հավասարակշռության վրա։ Հարկերի մակարդակի փոփոխությունը կարող է խթանել կամ սահմանափակել տնտեսական ակտիվությունը․ օրինակ՝ հարկերի նվազեցումը սովորաբար մեծացնում է սպառումը և ներդրումները, ինչը նպաստում է տնտեսական աճին, մինչդեռ հարկերի բարձրացումը կարող է զսպել գնաճը, բայց նաև նվազեցնել տնտեսական ակտիվությունը։ Հարկային քաղաքականությունը նաև ազդում է եկամուտների վերաբաշխման վրա՝ նպաստելով սոցիալական հավասարության կամ հակառակը՝ խորացնելով տարբերությունները՝ կախված կիրառվող մոտեցումներից։ Բացի այդ, հարկային համակարգի արդյունավետությունը կարևոր դեր ունի պետական բյուջեի կայունության և պետական ծախսերի ֆինանսավորման համար։ Մակրոտնտեսական մակարդակում ճիշտ մշակված հարկային քաղաքականությունը կարող է ապահովել կայուն տնտեսական զարգացում, նվազեցնել ճգնաժամային ռիսկերը և ստեղծել բարենպաստ միջավայր ներդրումների համար։