Ներքին աուդիտի կատարելագործումը ՀՀ հանրային կառավարման ոլորտում

География

Գիրքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության բիոկլիմայական ներուժի ուսումնասիրությանը և գյուղատնտեսության ոլորտում դրա ռացիոնալ ու արդյունավետ օգտագործման հնարավորություններին։ Աշխատության մեջ բիոկլիմայական պայմանները դիտարկվում են որպես գյուղատնտեսական արտադրության կարևոր բնական ռեսուրս՝ հաշվի առնելով ջերմային ռեժիմը, արևային ճառագայթումը, խոնավությունը, տեղումները, օդի և հողի ջերմաստիճանը, ինչպես նաև բույսերի աճի ու զարգացման վրա ազդող այլ կլիմայական գործոններ։ Հեղինակը վերլուծում է Հայաստանի տարածքի բնական և կլիմայական բազմազանությունը՝ առանձնացնելով տարբեր մարզերի և բարձրադիր գոտիների բիոկլիմայական առանձնահատկությունները և դրանց ազդեցությունը գյուղատնտեսական արտադրության մասնագիտացման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մշակաբույսերի կենսաբանական պահանջների և առկա կլիմայական պայմանների համապատասխանության գնահատմանը, ինչը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու գյուղատնտեսական տարբեր մշակաբույսերի մշակության համար առավել նպաստավոր տարածքները։ Աշխատության մեջ քննարկվում են նաև գյուղատնտեսության արդյունավետության բարձրացման հնարավորությունները՝ բնական ռեսուրսների նպատակային օգտագործման, մշակաբույսերի ճիշտ տարածքային տեղաբաշխման, ագրոտեխնիկական միջոցառումների կատարելագործման և արտադրական գործընթացների գիտականորեն հիմնավորված կազմակերպման միջոցով։ Կարևոր տեղ է հատկացվում կլիմայական ռիսկերի և անբարենպաստ եղանակային երևույթների ազդեցությանը, ինչպես նաև դրանց նկատմամբ գյուղատնտեսական արտադրության հարմարվողականության բարձրացման ուղիներին։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու բիոկլիմայական ներուժի օգտագործման արդյունավետությունը և մշակելու այնպիսի մոտեցումներ, որոնք կարող են նպաստել բերքատվության բարձրացմանը, արտադրական ռեսուրսների խնայողությանը և գյուղատնտեսության կայուն զարգացմանը։ Գրքում ներկայացված դիտարկումները կարող են օգտակար լինել նաև կլիմայի փոփոխության պայմաններում գյուղատնտեսության զարգացման ռազմավարությունների մշակման համար՝ հաշվի առնելով Հայաստանի տարբեր բնական-աշխարհագրական գոտիների առանձնահատկությունները։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել գյուղատնտեսության, աշխարհագրության, ագրոկլիմատոլոգիայի, բնապահպանության և հողագիտության մասնագետներին, հետազոտողներին, ուսանողներին և գյուղատնտեսական ոլորտի ներկայացուցիչներին, ինչպես նաև բոլոր նրանց, ովքեր ուսումնասիրում են Հայաստանի բնական ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման և գյուղատնտեսության կայուն զարգացման խնդիրները։

Литература

Աշխատությունը նվիրված է Նիզամու «Խոսրով և Շիրին» պոեմի և հայ գրականության միջև առկա գրական, թեմատիկ, գաղափարական և մշակութային առնչությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում միջնադարյան պարսկական գրականության նշանավոր ստեղծագործության և հայկական գրական-մշակութային ավանդույթի փոխհարաբերություններն են՝ հաշվի առնելով հայ և իրանական ժողովուրդների դարավոր պատմական ու մշակութային շփումները։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել սիրային պատմության, հերոսականության, բարոյական ընտրության, հավատարմության, անձնազոհության և մարդկային արժանապատվության թեմաների արտահայտությունները երկու գրական ավանդույթներում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Խոսրովի և Շիրինի կերպարներին, նրանց բնավորությունների գեղարվեստական կառուցմանը, սիրո և պարտքի փոխհարաբերությանը, ինչպես նաև պատմական և առասպելական նյութի գրական վերամշակմանը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է հայկական գրականության այն ստեղծագործությունների և ավանդությունների բացահայտումը, որոնց հետ պոեմը կարող է ունենալ թեմատիկ կամ սյուժետային ընդհանրություններ։ Համեմատական վերլուծության միջոցով հնարավոր է դիտարկել սիրո, հերոսական վարքի, կնոջ կերպարի, թագավորական իշխանության և բարոյական արժեքների ներկայացման տարբերություններն ու ընդհանրությունները։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև այն պատմական ու մշակութային միջավայրին, որի պայմաններում ձևավորվել են հայ և պարսկական գրականությունների փոխազդեցությունները։ Այդ համատեքստում կարևոր նշանակություն ունեն միջնադարյան Հայաստանի և Իրանի քաղաքական, տնտեսական ու մշակութային կապերը, ինչպես նաև գրական մոտիվների և բանավոր ավանդությունների տարածումն ու փոխակերպումը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել նաև Նիզամու ստեղծագործության հնարավոր ազդեցությունները հայ գրականության վրա, ինչպես նաև հակառակ ուղղությամբ՝ հայկական գրական և բանահյուսական նյութի հնարավոր արձագանքները պարսկական գրական միջավայրում։ Կարևոր է տարբերակել ուղղակի ազդեցությունը ընդհանրական մշակութային ու տիպաբանական նմանություններից, ինչը թույլ է տալիս խուսափել գրական զուգահեռների միակողմանի մեկնաբանությունից։ Աշխատության մեջ կարող է ուսումնասիրվել նաև պոեմի լեզվաոճական և գեղարվեստական համակարգը՝ պատկերավորման միջոցները, խորհրդանշական մոտիվները, երկխոսությունները, բնության նկարագրությունները և սիրո զգացմունքի գեղարվեստական արտահայտման ձևերը՝ դրանք համադրելով հայ գրականության համապատասխան օրինակների հետ։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ոչ միայն երկու գրական ավանդույթների ընդհանրությունները, այլև դրանց ինքնատիպությունը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են ընդհանուր մշակութային թեմաները տարբեր պատմական և գեղագիտական միջավայրերում ստացել տարբեր մեկնաբանություններ։ Աշխատության արժեքը պայմանավորված է հայ-իրանական գրական և մշակութային կապերի ուսումնասիրման, միջնադարյան գրականությունների փոխազդեցության բացահայտման և համեմատական գրականագիտության մեթոդների կիրառման հնարավորություններով։ Այն կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, հայագետներին, իրանագետներին, արևելագետներին, համեմատական գրականության մասնագետներին, ուսանողներին և հայ-պարսկական մշակութային հարաբերությունների պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Экономика

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է պետության պարտքային քաղաքականության ազդեցության ուսումնասիրությանը տնտեսական աճի վրա՝ համադրելով տեսական մոտեցումները և գործնական կիրառությունները։ Գրքում վերլուծվում են պետական պարտքի ձևավորման աղբյուրները, դրա կառուցվածքային առանձնահատկությունները և սպասարկման մեխանիզմները՝ դիտարկելով դրանց ազդեցությունը մակրոտնտեսական կայունության և տնտեսական զարգացման դինամիկայի վրա։ Հեղինակը ներկայացնում է տարբեր տնտեսական տեսությունների մոտեցումները պետական պարտքի և տնտեսական աճի փոխկապակցվածության վերաբերյալ՝ ներառյալ քեյնսյան, նեոկլասիկական և ժամանակակից էնդոգեն աճի մոդելները։ Աշխատության մեջ հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքներին, երբ պետական պարտքը կարող է խթանել տնտեսական աճը՝ ներդրումների ֆինանսավորման և ենթակառուցվածքների զարգացման միջոցով, ինչպես նաև այն ռիսկերին, երբ պարտքի բարձր մակարդակը կարող է սահմանափակել տնտեսական ներուժը։ Ուսումնասիրությունը ներառում է նաև Հայաստանի Հանրապետության օրինակով իրականացված վերլուծություն՝ գնահատելով պարտքային բեռի կառուցվածքը, արտաքին և ներքին պարտքի հարաբերակցությունը և դրանց ազդեցությունը տնտեսական ցուցանիշների վրա։ Գիրքը նախատեսված է տնտեսագետների, ֆինանսիստների, պետական կառավարման մասնագետների, ուսանողների և մակրոտնտեսական քաղաքականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Философия

Գիրքը գիտական-վերլուծական ուսումնասիրություն է, որը նպատակ ունի բացահայտել, թե ինչպես է հայկական փիլիսոփայական ժառանգությունը ազդում ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման վրա և ինչպես կարելի է այն հարմարեցնել ժամանակակից գլոբալ աշխարհին։ Հիմնական թեմաները․ Հայ փիլիսոփայական մտքի պատմական զարգացումը Ազգային ինքնության ձևավորման փիլիսոփայական հիմքերը Մշակույթ, լեզու և արժեքային համակարգեր Գլոբալացման ազդեցությունը ազգային ինքնության վրա Ավանդույթի և արդիականության փոխհարաբերությունը Գրքում քննարկվող հիմնական ուղղությունները․ Մշակութաբանություն և ազգային ինքնություն Փիլիսոփայության պատմություն Սոցիալական փիլիսոփայություն Գրքի առանձնահատկությունները․ Գիտական և վերլուծական խորություն Արդիական խնդիրների քննարկում Ազգային և համամարդկային արժեքների համադրություն Հարմար է մասնագետների և բարձր կուրսերի ուսանողների համար

Медицина

Գիրքը նվիրված է միզածորանի քարերի բուժման ժամանակ արտամարմնային հարվածային ալիքային լիտոտրիպսիայի կիրառման ուսումնասիրությանը։ Աշխատությունում ներկայացվում են միզաքարային հիվանդության առաջացման պատճառները, քարերի տեղակայման և կառուցվածքի առանձնահատկությունները, հիվանդության ախտորոշման ժամանակակից մեթոդները և բուժման տարբեր մոտեցումները։ Քննարկվում են արտամարմնային հարվածային ալիքների ազդեցության մեխանիզմները, միջամտության կատարման տեխնիկան, բուժման արդյունավետության գնահատման չափանիշները, հնարավոր բարդությունները և հետվիրահատական հսկողության սկզբունքները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հիվանդների անհատական ընտրությանը, քարերի քայքայման հաջողության վրա ազդող գործոններին և նվազագույն ինվազիվ բուժման առավելություններին։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել ուրոլոգների, վիրաբույժների, ճառագայթային ախտորոշման մասնագետների, բժշկական բուհերի դասախոսների, կլինիկական օրդինատորների, ուսանողների և միզաքարային հիվանդության բուժմամբ հետաքրքրվող մասնագետների համար։

Право

Научная работа посвящена исследованию оснований международно-правовой ответственности государств за совершение геноцида, одного из наиболее тяжких международных преступлений, затрагивающих основы существования защищаемых международным правом человеческих групп. В центре внимания находится вопрос о том, при каких условиях действия или бездействие государства могут повлечь его международно-правовую ответственность, какие нормы регулируют такую ответственность, каким образом устанавливается связь между поведением государства и совершением геноцида и какие правовые последствия возникают при установлении нарушения. Существенное значение имеет разграничение индивидуальной уголовной ответственности физических лиц и международно-правовой ответственности государства. Геноцид может совершаться конкретными людьми, которые при наличии соответствующих оснований несут индивидуальную уголовную ответственность, однако это не исключает возможности возникновения самостоятельной ответственности государства в случае нарушения его международных обязательств. Такой подход закреплён, в частности, в Конвенции о предупреждении преступления геноцида и наказании за него 1948 года, которая предусматривает обязательства государств предотвращать геноцид и наказывать виновных, а также устанавливает возможность рассмотрения споров между государствами о толковании, применении или выполнении Конвенции международным судебным органом. Важнейшей частью исследования является анализ самого понятия геноцида и его юридических признаков. Для квалификации деяния как геноцида имеет принципиальное значение наличие специального намерения уничтожить полностью или частично национальную, этническую, расовую или религиозную группу как таковую. В рамках исследования могут рассматриваться различные формы деяний, способных образовать состав геноцида: убийство членов защищаемой группы, причинение тяжкого физического или психического вреда, создание условий жизни, рассчитанных на физическое уничтожение группы, меры по предотвращению рождений и насильственная передача детей из одной группы в другую. Особое внимание уделяется вопросу об атрибуции поведения государству. Для возникновения международно-правовой ответственности необходимо установить, что соответствующее поведение может быть юридически отнесено к государству в соответствии с нормами международного права. Это может касаться действий государственных органов, должностных лиц и иных субъектов, чьё поведение при определённых обстоятельствах рассматривается как поведение государства. Отдельное направление исследования связано с ответственностью за бездействие. Международно-правовая обязанность государства не ограничивается непосредственным запретом участвовать в геноциде: при наличии соответствующих обстоятельств государство может нести ответственность за невыполнение обязанности по предотвращению геноцида. В этом контексте особое значение имеет вопрос о том, какие обстоятельства свидетельствуют о том, что государство знало или должно было знать о наличии серьёзного риска совершения геноцида и обладало возможностью предпринять разумные меры для его предотвращения. Важное место занимает анализ судебной практики Международного суда ООН, которая сформировала существенную часть современной доктрины ответственности государств в связи с Конвенцией о геноциде. Практика суда позволяет исследовать вопросы доказывания специального намерения, разграничения непосредственного участия и нарушения обязанности предотвращения, а также критерии, применяемые при установлении международно-правовой ответственности. Особую роль в этом отношении играет дело о применении Конвенции о предупреждении преступления геноцида и наказании за него, рассматривавшее ответственность государства и содержание обязанности предотвращения. Работа также может рассматривать вопрос о соотношении различных форм нарушения международных обязательств. Государство может нести ответственность не только за непосредственное совершение запрещённых действий, но и за подстрекательство, пособничество или иные формы участия, если соответствующие действия подпадают под применимые нормы международного права. При этом юридическая квалификация каждого конкретного поведения требует установления фактических обстоятельств и применимых международно-правовых норм. Значительная часть исследования может быть посвящена правовым последствиям установленной ответственности. Согласно общим принципам права международной ответственности государств, последствия международно-противоправного деяния могут включать прекращение продолжающегося нарушения, предоставление гарантий неповторения в соответствующих случаях и полное возмещение причинённого вреда. Специфика ситуации с геноцидом обусловлена особой тяжестью нарушаемых обязательств и их значением для международного сообщества в целом. Отдельно рассматривается вопрос о характере обязательств по предотвращению и наказанию геноцида. Они имеют особое значение в системе международной защиты прав человека и направлены на недопущение уничтожения защищаемых групп. Поэтому исследование ответственности государств за невыполнение таких обязательств имеет не только теоретическое, но и существенное практическое значение. В работе могут быть также проанализированы проблемы доказывания и применения международно-правовых норм. Дела о геноциде отличаются высокой сложностью из-за необходимости установить масштаб и характер действий, фактическую связь между государственными структурами и конкретными деяниями, а в соответствующих случаях — наличие специального намерения. Это требует комплексной оценки документов, официальных заявлений, свидетельских показаний, характера совершённых действий и других доказательств. В целом исследование направлено на раскрытие механизма международно-правовой ответственности государств в ситуациях, связанных с геноцидом, и на определение критериев, позволяющих разграничить различные формы нарушения соответствующих международных обязательств. Его значение заключается в систематизации норм международного права и судебной практики, а также в выявлении проблем, возникающих при привлечении государств к ответственности за совершение геноцида, участие в нём либо невыполнение обязанности по его предотвращению и наказанию виновных.