Նոր երգարան կամ «Քնար Հայաստանի», մաս Ա

История

Աշխատությունը նվիրված է XVI դարի վերջի և XVIII դարի առաջին կեսի Երևանի ու հարակից տարածքների պատմական աշխարհագրության, վարչատարածքային կառուցվածքի, բնակչության և սոցիալ-տնտեսական հարաբերությունների ուսումնասիրությանը՝ օսմանյան աշխարհագիր մատյանների համեմատական վերլուծության հիման վրա։ Քննարկվում են 1590 և 1728 թվականների օսմանյան հաշվառման փաստաթղթերի բովանդակությունը, դրանց կազմման նպատակները, կառուցվածքային առանձնահատկությունները և պատմական սկզբնաղբյուրի նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Երևանի վիլայեթի և լիվայի վարչական բաժանմանը, բնակավայրերի տեղաբաշխմանը, գյուղերի ու քաղաքային կենտրոնների տնտեսական գործունեությանը և տարածաշրջանի տարածքային կազմակերպման փոփոխություններին։ Ուսումնասիրվում են բնակավայրերի անվանումները, դրանց պատմական տեղորոշման հնարավորությունները, բնակչության հաշվառման սկզբունքները, հարկային պարտավորությունները և գյուղատնտեսական արտադրության առանձնահատկությունները։ Դիտարկվում են երկու ժամանակաշրջանների տվյալների ընդհանրություններն ու տարբերությունները՝ հնարավորություն ընձեռելով բացահայտելու բնակավայրերի ցանցի, վարչական սահմանների և տնտեսական հարաբերությունների փոփոխությունները։ Կարևորվում են հողատիրության, հողօգտագործման, հարկատեսակների, գյուղատնտեսական մշակաբույսերի և տեղական տնտեսության կազմակերպման վերաբերյալ տեղեկությունների վերլուծությունը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել նաև Երևանի հյուսիսային հարակից շրջանների բնակավայրերը, դրանց աշխարհագրական դիրքը և վարչական պատկանելության փոփոխությունները։ Անդրադարձ է կատարվում օսմանյան վարչական համակարգի առանձնահատկություններին, հարկային հաշվառման մեխանիզմներին և պատմական ժողովրդագրության ուսումնասիրության մեթոդներին։ Առանձնացվում են բնակավայրերի անվանումների նույնականացման, պատմական տեղանունների փոփոխությունների, սկզբնաղբյուրների տվյալների համադրելիության և դրանց մեկնաբանության հետ կապված խնդիրները։ Կարևորվում է նաև ուսումնասիրվող ժամանակաշրջանների քաղաքական իրադարձությունների ազդեցությունը տարածաշրջանի վարչատարածքային և սոցիալ-տնտեսական զարգացման վրա։ Աշխատությունը նշանակություն ունի Հայաստանի պատմական աշխարհագրության, օսմանյան ժամանակաշրջանի վարչական պատմության, պատմական ժողովրդագրության և տնտեսական հարաբերությունների ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, արևելագետների, օսմանագետների, պատմական աշխարհագրության մասնագետների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Литература

Բանասիրական, պատմագրական և միջնադարյան գրականության ուսումնասիրության բնույթի այս աշխատությունը նվիրված է Վառլաամի և Հովասափի մասին հոգեշահ պատմության ծագման, տարածման և գրական զարգացման պատմության մեջ հայկական ու վրացական աղբյուրների նշանակության բացահայտմանը։ Քննության են առնվում միջնադարյան այս պատմության բովանդակային առանձնահատկությունները, կրոնաբարոյական գաղափարները և արևելյան ու քրիստոնեական գրական ավանդույթների փոխազդեցությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պատմության հայկական և վրացական տարբերակներին, դրանց ձեռագրական ավանդույթներին, թարգմանական առանձնահատկություններին և այլալեզու խմբագրությունների հետ ունեցած առնչություններին։ Վերլուծվում են տարբեր բնագրերի կառուցվածքային, լեզվական և գաղափարական ընդհանրություններն ու տարբերությունները, ինչպես նաև պատմության փոխանցման ընթացքում առաջացած հնարավոր փոփոխությունները։ Քննարկվում են հայկական և վրացական միջնադարյան գրական միջավայրերի փոխհարաբերությունները, թարգմանիչների ու գրիչների գործունեությունը և կրոնական պատմողական երկերի տարածման մշակութային նախադրյալները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել ձեռագրերի համեմատական քննության, բնագրագիտական վերլուծության, պատմական աղբյուրների ուսումնասիրության և թարգմանական շերտերի բացահայտման մեթոդները։ Անդրադարձ է կատարվում Վառլաամի և Հովասափի պատմության բարոյախրատական բովանդակությանը, հոգևոր դաստիարակության գաղափարներին և միջնադարյան ընթերցողական միջավայրում դրա նշանակությանը։ Կարևորվում է հայ-վրացական նյութերի ուսումնասիրությունը՝ պատմության տարբեր խմբագրությունների փոխառնչությունները, փոխանցման հնարավոր ուղիները և միջնադարյան գրական կապերի զարգացման առանձնահատկությունները պարզաբանելու տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հայ և վրաց միջնադարյան գրականության, համեմատական բանասիրության, ձեռագրագիտության, բնագրագիտության և քրիստոնեական գրական ավանդույթների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Медицина

Աշխատությունը նվիրված է ընդհանուր լեղածորանում քարերի առկայությամբ հիվանդների համալիր բուժման համակարգում էնդովիդեովիրաբուժական մոտեցումների դերի և կլինիկական նշանակության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում նվազ ինվազիվ վիրաբուժական տեխնոլոգիաների կիրառման հնարավորություններն են՝ հիվանդության ախտորոշման, բուժական մարտավարության ընտրության և բուժման արդյունքների բարելավման տեսանկյունից։ Խոլեդոխոլիթիազը դիտարկվում է լեղուղիների հիվանդությունների շրջանակում՝ հաշվի առնելով լեղու բնականոն արտահոսքի խանգարման և դրա հետ կապված հնարավոր բարդությունների կլինիկական նշանակությունը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել հիվանդների կլինիկական առանձնահատկությունները, ախտորոշիչ տվյալները, հիվանդության տարբեր ձևերը և ուղեկցող լեղապարկային կամ լեղուղիների փոփոխությունները՝ դրանց հիման վրա գնահատելով բուժման տարբեր մոտեցումների ընտրության սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել էնդոսկոպիկ և լապարոսկոպիկ տեխնոլոգիաների համակցված կիրառման տեղին՝ որպես համալիր բուժման բաղադրիչների։ Կարևորվում է բուժական տարբեր ռազմավարությունների արդյունքների համեմատությունը՝ գնահատելով միջամտությունների արդյունավետությունը, հիվանդանոցային բուժման ընթացքը, վերականգնման առանձնահատկությունները և հետագա կլինիկական արդյունքները։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև բուժման փուլային և համակցված կազմակերպման հարցերին՝ պարզաբանելով տարբեր մասնագիտական մոտեցումների փոխլրացնող նշանակությունը։ Էնդովիդեովիրաբուժության կիրառումը դիտարկվում է ժամանակակից նվազ ինվազիվ վիրաբուժության զարգացման համատեքստում, որտեղ նպատակ է դրվում հնարավորինս նվազեցնել վիրաբուժական վնասվածքը՝ պահպանելով բուժման անհրաժեշտ արդյունավետությունը։ Միաժամանակ կարող են գնահատվել այս մոտեցումների սահմանափակումները և այն կլինիկական իրավիճակները, որոնց դեպքում բուժական մարտավարությունը պահանջում է անհատականացված ընտրություն։ Կարևոր ուղղություն է նաև հետվիրահատական շրջանի և հիվանդների հետագա վիճակի ուսումնասիրությունը՝ բուժման ընդհանուր արդյունավետության վերաբերյալ ամբողջական պատկերացում կազմելու նպատակով։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ընդհանուր վիրաբուժության, լեղուղիների հիվանդությունների, էնդոսկոպիայի և նվազ ինվազիվ վիրաբուժության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով գնահատել էնդովիդեովիրաբուժական տեխնոլոգիաների տեղը խոլեդոխոլիթիազով հիվանդների համալիր բուժման համակարգում։

Литература

Սալվադոր Դալին համաշխարհային կերպարվեստի ամենահայտնի և ինքնատիպ նկարիչներից մեկն է, որը համարվում է սյուրռեալիզմի ուղղության ամենաազդեցիկ ներկայացուցիչներից։ Նա ծնվել է Իսպանիայում և վաղ տարիքից ցուցաբերել է արտասովոր հետաքրքրություն նկարչության և երևակայական պատկերների նկատմամբ։ Դալին ստեղծել է արվեստի յուրահատուկ աշխարհ, որտեղ իրականությունն ու երազը միախառնվում են՝ ստեղծելով անսովոր, երբեմն նույնիսկ անհասկանալի պատկերներ, որոնք նպատակ ունեն բացահայտելու մարդու ենթագիտակցությունը։ Նրա ստեղծագործությունները հաճախ պատկերում են ժամանակի, հիշողության, երազների և մարդկային հոգեբանության խորքային շերտերը, իսկ ամենահայտնի աշխատանքներից մեկը՝ «Հիշողության կայունությունը», դարձել է ժամանակի հարաբերականության և իրականության փխրունության խորհրդանիշ։ Դալին ոչ միայն նկարիչ էր, այլև քանդակագործ, գրող և կինոյի հետ համագործակցող արվեստագետ, ով մշտապես ձգտում էր խախտել ավանդական արվեստի սահմանները և ստեղծել նոր արտահայտչաձևեր։ Նրա էքսցենտրիկ վարքագիծը և արտահայտիչ կերպարը նույնպես դարձել են իր արվեստի մաս, ինչը նրան առանձնացրել է 20-րդ դարի մյուս արվեստագետներից։ Դալիի ստեղծագործական ժառանգությունը մեծ ազդեցություն է ունեցել ժամանակակից արվեստի զարգացման վրա՝ ներշնչելով բազմաթիվ արվեստագետների և ձևավորելով սյուրռեալիստական մտածողության նոր ընկալումներ։ Նրա արվեստը մինչ օրս համարվում է մարդկային երևակայության սահմանները ընդլայնելու և ենթագիտակցության աշխարհը բացահայտելու բացառիկ օրինակ։

Другие предметы

Այս աշխատանքը ներկայացնում է իրավունքի և հասարակության փոխհարաբերությունների վերաբերյալ հիմնական և մասնագիտացված գրականության հանձնարարական ցանկ, որը նպատակ ունի ցույց տալ, թե ինչպես են օրենքները ձևավորվում, կիրառվում և ընկալվում լայն հասարակության՝ «մասսաների» մակարդակում սոցիալական, քաղաքական և մշակութային համատեքստերում։ Նյութը ընդգրկում է ինչպես իրավունքի տեսության դասական աշխատություններ, այնպես էլ ժամանակակից ուսումնասիրություններ, որոնք վերլուծում են իրավական համակարգերի ազդեցությունը հասարակական վարքագծի, հանրային գիտակցության և պետական կառավարման մեխանիզմների վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն տեսություններին, որոնք ուսումնասիրում են իրավունքի սոցիալական ֆունկցիաները՝ ներառյալ կարգավորման, վերահսկման, սոցիալական ինտեգրման և կոնֆլիկտների լուծման դերը։ Գրականության ցանկը նաև ներառում է աշխատություններ քաղաքական փիլիսոփայության և սոցիոլոգիայի ոլորտներից, որոնք բացատրում են, թե ինչպես են օրենքները ընկալվում տարբեր սոցիալական խմբերի կողմից և ինչպես է ձևավորվում իրավական մշակույթը հասարակության ներսում։ Ընդհանուր առմամբ, այս հանձնարարական մատենագիտությունը ծառայում է որպես տեսական և ուսումնական ուղեցույց՝ օգնելով ուսումնասիրողներին համակարգված պատկերացում կազմել իրավունքի հասարակական ազդեցության և դրա գործնական կիրառության մասին ժամանակակից աշխարհում։

Психология

Աշխատությունը նվիրված է անցումային հասարակության պայմաններում լիդերության սոցիալ-հոգեբանական մոդելների փոխակերպումների ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով այն գործընթացների վրա, որոնց միջոցով հասարակական, քաղաքական, տնտեսական և մշակութային փոփոխությունները վերաձևավորում են առաջնորդի դերը, վարքագիծը և հասարակության կողմից նրա ընկալումը։ Ուսումնասիրության շրջանակում լիդերությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես անհատի անձնային հատկանիշների ամբողջություն, այլև որպես սոցիալական փոխազդեցությունների, խմբային դինամիկայի, արժեքային համակարգերի և հասարակական սպասումների արդյունք։ Անցումային հասարակություններին բնորոշ անկայունությունը, ինստիտուցիոնալ փոփոխությունները, սոցիալական դերերի վերաիմաստավորումը և արժեքային հակասությունները կարող են էականորեն ազդել առաջնորդության ավանդական ձևերի վրա՝ առաջ բերելով լիդերության նոր վարքային և հաղորդակցական մոդելներ։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ հեղինակության ձևավորման մեխանիզմներին, առաջնորդի և հետևորդների փոխհարաբերություններին, վստահության, ազդեցության, սոցիալական նույնականացման և խմբային համախմբման գործընթացներին։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի այն հարցը, թե ինչպես են փոփոխվող սոցիալական պայմաններում վերափոխվում առաջնորդի նկատմամբ հասարակության ակնկալիքները, ինչ հատկանիշներ են դառնում առավել պահանջված, և ինչպես են փոխվում իշխանության ու ազդեցության իրականացման եղանակները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համեմատելու ավանդական հիերարխիկ և ավելի ժամանակակից մասնակցային, հաղորդակցական ու համագործակցային առաջնորդության մոտեցումները՝ բացահայտելով դրանց արդյունավետության պայմանները տարբեր սոցիալական միջավայրերում։ Միաժամանակ դիտարկվում է հասարակության արժեքային և հոգեբանական վերակազմավորման ազդեցությունը լիդերության ընկալման վրա, ինչպես նաև ճգնաժամային իրավիճակներում առաջնորդի վարքագծի առանձնահատկությունները։ Թեման կարևոր է սոցիալական հոգեբանության և կառավարման տեսության համար, քանի որ օգնում է հասկանալ, թե ինչպիսի հոգեբանական և սոցիալական մեխանիզմներով է ձևավորվում արդյունավետ առաջնորդությունը փոփոխվող հասարակական միջավայրում և ինչ գործոններ են նպաստում առաջնորդի նկատմամբ վստահության, լեգիտիմության ու սոցիալական աջակցության ձևավորմանը։