Ով է ամպը

Технология

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է ջրամբարների ներհոսքի կանխատեսման և ջրատնտեսական համակարգերի անվտանգ շահագործման հետ կապված տեսական ու գործնական խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Աշխատության հիմքում ջրային ռեսուրսների արդյունավետ կառավարման, ջրամբարների շահագործման ռեժիմների օպտիմալացման և հնարավոր վտանգավոր հիդրոլոգիական իրավիճակների կանխատեսման խնդիրներն են։ Ջրամբարների բնականոն շահագործումը մեծապես կախված է դրանց ներհոսող ջրի քանակի և ժամանակային փոփոխությունների ճիշտ գնահատումից, քանի որ ներհոսքի սխալ կանխատեսումը կարող է ազդել ինչպես ջրային պաշարների օգտագործման արդյունավետության, այնպես էլ ջրամբարի և դրան առնչվող հիդրոտեխնիկական կառույցների անվտանգության վրա։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից մեկը ջրամբարների ներհոսքի ձևավորման օրինաչափությունների բացահայտումն է։ Ներհոսքը պայմանավորված է մի շարք բնական գործոններով՝ տեղումներով, ձնհալով, գետավազանի մակերևութային և ստորգետնյա հոսքով, օդի ջերմաստիճանով, հողի և բուսածածկի վիճակով ու այլ հիդրոօդերևութաբանական պայմաններով։ Դրանց ժամանակային և տարածական փոփոխությունները կարող են առաջացնել ներհոսքի զգալի տատանումներ, ինչի պատճառով կանխատեսման համակարգը պետք է հաշվի առնի հնարավորինս լայն տեղեկատվական բազա։ Ներհոսքի կանխատեսումը հատկապես կարևոր է ջրամբարների կառավարման որոշումների ընդունման համար։ Ջրամբարի օպերատորները պետք է կարողանան նախապես գնահատել սպասվող ջրի ծավալը և դրա հիման վրա որոշել ջրի կուտակման, բացթողման կամ այլ շահագործման ռեժիմները։ Բարձր ներհոսքի դեպքում անհրաժեշտ է հաշվի առնել ջրամբարի անվտանգ լցվածության սահմանները և հնարավոր արտակարգ իրավիճակների կանխարգելումը, իսկ ցածր ներհոսքի ժամանակ՝ ջրային պաշարների խնայողաբար օգտագործումը և տարբեր սպառողների պահանջարկի բավարարումը։ Այսպիսով, կանխատեսման ճշգրտությունը անմիջականորեն կապված է ջրային համակարգի կառավարման արդյունավետության հետ։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել ներհոսքի կանխատեսման տարբեր մաթեմատիկական և վիճակագրական մեթոդներ։ Հիդրոլոգիական շարքերի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ներհոսքի սեզոնային, տարեկան և բազմամյա տատանումները, ինչպես նաև որոշել դրանց միջև առկա կապերը։ Կարող են կիրառվել ժամանակային շարքերի մոդելներ, ռեգրեսիոն մեթոդներ, հավանականային գնահատումներ և այլ մաթեմատիկական մոտեցումներ։ Ժամանակակից պայմաններում հնարավոր է նաև օգտագործել համակարգչային մոդելավորում և տվյալների մշակման նոր մեթոդներ՝ կանխատեսման արդյունքների ճշգրտությունը բարձրացնելու համար։ Կարևոր խնդիր է նաև կարճաժամկետ և երկարաժամկետ կանխատեսումների տարբերակումը։ Կարճաժամկետ կանխատեսումները կարող են օգտագործվել օպերատիվ կառավարման և արտակարգ իրավիճակների կանխարգելման համար, մինչդեռ երկարաժամկետ կանխատեսումները կարևոր են ջրային ռեսուրսների ռազմավարական պլանավորման, ոռոգման համակարգերի աշխատանքի, էներգետիկ արտադրության և ջրամբարների շահագործման երկարաժամկետ ռեժիմների մշակման համար։ Տարբեր ժամանակային հորիզոնների համար պահանջվում են տարբեր տվյալներ և մոդելավորման մոտեցումներ։ Ուսումնասիրության երկրորդ առանցքային ուղղությունը ջրատնտեսական համակարգերի անվտանգ շահագործումն է։ Ջրատնտեսական համակարգերը ներառում են ջրամբարներ, ամբարտակներ, ջրատարներ, ջրանցքներ, հիդրոէլեկտրակայանների հետ կապված կառույցներ, ոռոգման և ջրամատակարարման ենթակառուցվածքներ։ Դրանց անվտանգ աշխատանքը պահանջում է ինչպես տեխնիկական վիճակի մշտական վերահսկողություն, այնպես էլ հիդրոլոգիական պայմանների ճիշտ գնահատում։ Հատկապես կարևոր է ջրամբարի և ամբարտակի անվտանգության գնահատումը ծայրահեղ հիդրոլոգիական իրադարձությունների ժամանակ։ Բարձր ներհոսքը կարող է կտրուկ բարձրացնել ջրի մակարդակը և մեծացնել ջրային ճնշումը հիդրոտեխնիկական կառույցների վրա։ Այդ պատճառով ջրի ներհոսքի կանխատեսման համակարգը կարող է ծառայել որպես վաղ նախազգուշացման և անվտանգ շահագործման կարևոր գործիք։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել ջրամբարի շահագործման օպտիմալ ռեժիմների որոշման խնդիրը։ Ջրամբարը հաճախ պետք է միաժամանակ սպասարկի տարբեր նպատակներ՝ ոռոգում, խմելու և արդյունաբերական ջրամատակարարում, էներգիայի արտադրություն, հեղեղների ազդեցության նվազեցում և բնապահպանական ջրապահանջների ապահովում։ Այս նպատակները երբեմն կարող են հակասել միմյանց, ուստի անհրաժեշտ է մշակել կառավարման այնպիսի մեխանիզմներ, որոնք թույլ կտան առավել արդյունավետ բաշխել ջրային ռեսուրսը՝ պահպանելով անվտանգության սահմանները։ Ջրային ռեսուրսների կառավարման խնդիրը բարդանում է նաև կլիմայական փոփոխությունների պայմաններում։ Տեղումների ռեժիմի, ջերմաստիճանի, ձնածածկի և գետային հոսքի փոփոխությունները կարող են ազդել գետավազաններում ձևավորվող ջրային պաշարների վրա։ Հետևաբար պատմական հիդրոլոգիական տվյալների հիման վրա կառուցված կանխատեսման մեթոդները կարող են պահանջել լրացուցիչ ճշգրտում՝ նոր կլիմայական պայմաններին համապատասխանեցնելու համար։ Այս հանգամանքը ջրամբարների ներհոսքի կանխատեսման խնդրին հաղորդում է երկարաժամկետ ռազմավարական նշանակություն։ Աշխատության գործնական արժեքը կապված է այնպիսի մեթոդների և մոդելների մշակման կամ ընտրության հետ, որոնք կարող են կիրառվել ջրամբարների կառավարման իրական գործընթացներում։ Ճշգրիտ կանխատեսումները կարող են նպաստել ջրային պաշարների ավելի ռացիոնալ օգտագործմանը, ջրի կորուստների նվազեցմանը, ջրօգտագործողների պահանջների ավելի լավ բավարարմանը և արտակարգ իրավիճակների ռիսկի նվազեցմանը։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել կանխատեսումների անորոշությունը, քանի որ հիդրոլոգիական գործընթացները պայմանավորված են բազմաթիվ փոփոխական գործոններով և չեն կարող ամբողջությամբ կանխորոշվել։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը համադրում է հիդրոլոգիայի, մաթեմատիկական մոդելավորման, ջրատնտեսության և հիդրոտեխնիկական անվտանգության խնդիրները։ Այն ուղղված է ջրամբարների ներհոսքի առավել հուսալի կանխատեսման, ջրային ռեսուրսների կառավարման արդյունավետության բարձրացման և ջրատնտեսական համակարգերի անվտանգ շահագործման գիտական հիմքերի կատարելագործմանը։ Թեման կարող է հետաքրքրել հիդրոլոգներին, ջրային ռեսուրսների կառավարման մասնագետներին, հիդրոտեխնիկներին, բնապահպաններին, ինժեներներին, ջրատնտեսության ոլորտի մասնագետներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին ու հետազոտողներին։

Технология

Աշխատությունը նվիրված է լուսային ճառագայթների կենտրոնացուցիչների ավտոմատացված նախագծման համակարգի մշակման, դրա ծրագրային և տեխնիկական ապահովման, ինչպես նաև համակարգչային ցանցերում արդյունավետ շահագործման կազմակերպման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են օպտիկական կենտրոնացուցիչների նախագծման տեսական հիմքերը, լուսային ճառագայթների տարածման և անդրադարձման օրինաչափությունները, օպտիկական համակարգերի երկրաչափական ու ֆիզիկական բնութագրերը, ինչպես նաև նախագծային հաշվարկների ավտոմատացման հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում համակարգչային մոդելավորման, օպտիկական պարամետրերի օպտիմալացման, ճառագայթների ընթացքի հաշվարկման և կենտրոնացուցիչների կառուցվածքային լուծումների ընտրության մեթոդներին։ Ուսումնասիրվում են ավտոմատացված նախագծման համակարգի ծրագրային ճարտարապետության ձևավորման, տվյալների մշակման, նախագծային տեղեկատվության պահպանման և օգտատիրոջ հետ փոխգործակցության կազմակերպման հարցերը։ Անդրադարձ է կատարվում համակարգի ցանցային շահագործման ապահովմանը, հեռավար հասանելիության կազմակերպմանը, նախագծային տվյալների փոխանակմանը և տարբեր աշխատանքային կայանների միջև համագործակցության հնարավորություններին։ Կարևորվում են հաշվարկների ճշգրտության, ծրագրային ապահովման հուսալիության, նախագծման ժամանակի կրճատման և տեխնիկական լուծումների արդյունավետության բարձրացման խնդիրները։ Դիտարկվում են մշակվող համակարգի կիրառման հնարավորությունները օպտիկական սարքաշինության, լուսատեխնիկայի, արևային էներգիայի օգտագործման և գիտահետազոտական նախագծման ոլորտներում։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել օպտիկայի, համակարգչային նախագծման, ծրագրային ճարտարագիտության, սարքաշինության և տեղեկատվական տեխնոլոգիաների մասնագետների, գիտաշխատողների, դասախոսների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Культура

Այս աշխատանքը ուսումնասիրում է բեմական արվեստում հագուստի (կոստյումի) իմաստային և խաղային գործառույթները՝ ընդգծելով դրա դերը որպես ոչ միայն արտաքին ձևավորման տարր, այլև կերպարի կառուցման, դրամատուրգիական հաղորդակցության և բեմական գործողության ակտիվ բաղադրիչ։ Հետազոտության մեջ կոստյումը դիտարկվում է որպես բազմաշերտ նշանային համակարգ, որը փոխանցում է կերպարի սոցիալական կարգավիճակը, հոգեբանական վիճակը, պատմական ժամանակաշրջանը և մշակութային պատկանելությունը՝ հանդիսանալով բեմական լեզվի կարևոր միջոցներից մեկը։ Աշխատությունը վերլուծում է, թե ինչպես է հագուստը մասնակցում դերասանական խաղին՝ ստեղծելով շարժման, ժեստի և մարմնի արտահայտչականության լրացուցիչ հնարավորություններ, ինչպես նաև ձևավորելով հանդիսատեսի ընկալման ուղղորդվածությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կոստյումի գունային լուծումներին, նյութական կառուցվածքին, ձևին և դրանց սիմվոլիկ նշանակությանը, որոնք կարող են ուժեղացնել կամ փոխել բեմական կերպարի իմաստային ընկալումը։ Միաժամանակ քննարկվում է կոստյումի դինամիկ գործառույթը տարբեր թատերական ժանրերում՝ դրամա, օպերա, բալետ և ժամանակակից փորձարարական թատրոն, որտեղ այն երբեմն ստանում է ինքնուրույն արտահայտչական դեր։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ բեմական կոստյումը հանդիսանում է սինթետիկ արվեստի կարևոր բաղադրիչ, որը միավորում է գեղարվեստական, իմաստային և խաղային գործառույթները՝ նպաստելով ներկայացման ամբողջական գեղարվեստական ազդեցության ձևավորմանը։

Математика

Աշխատությունը նվիրված է ամինաթթուների աղերի հիման վրա նոր ոչ գծային օպտիկական բյուրեղների ստացման, աճեցման և դրանց ֆիզիկական ու օպտիկական հատկությունների համալիր ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այնպիսի բյուրեղային նյութերի որոնման և ձևավորման վրա, որոնք օժտված են բարձր օպտիկական որակով, բավարար կայունությամբ և ոչ գծային օպտիկական երևույթների դրսևորման համար անհրաժեշտ կառուցվածքային առանձնահատկություններով։ Ամինաթթուների և դրանց աղերի օգտագործումը դիտարկվում է որպես նոր օպտիկական նյութերի ստեղծման հեռանկարային ուղղություն, քանի որ օրգանական և անօրգանական բաղադրիչների համապատասխան համակցությունը հնարավորություն է տալիս ստանալ հետաքրքիր ֆիզիկաքիմիական և օպտիկական հատկություններով բյուրեղային համակարգեր։ Քննության են առնվում նոր միացությունների սինթեզի պայմանները, սկզբնական նյութերի ընտրությունը, բաղադրության և միջավայրի ազդեցությունը բյուրեղացման գործընթացի վրա։ Կարևորվում է նյութերի մաքրության աստիճանը, լուծույթների պատրաստման եղանակը, բաղադրիչների հարաբերակցությունը, ջերմաստիճանը, թթվայնությունը և այլ գործոններ, որոնք կարող են որոշիչ ազդեցություն ունենալ ձևավորվող բյուրեղների կառուցվածքի և որակի վրա։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում բյուրեղների աճեցման տեխնոլոգիական պայմանների օպտիմալացմանը։ Ուսումնասիրվում են լուծույթից բյուրեղացման տարբեր մեթոդներ, գերհագեցման ձևավորման առանձնահատկությունները, բյուրեղացման կենտրոնների առաջացումը և բյուրեղի հետագա աճի ընթացքը։ Կառավարվող աճեցման նպատակն է ստանալ հնարավորինս խոշոր, միատարր և կառուցվածքային արատների նվազագույն քանակով մոնոբյուրեղներ, որոնք հարմար կլինեն հետագա ֆիզիկական և օպտիկական հետազոտությունների համար։ Քննության են առնվում ջերմաստիճանի փոփոխման արագության, լուծույթի գոլորշիացման, աճեցման տևողության և արտաքին միջավայրի կայունության ազդեցությունները բյուրեղների ձևավորման վրա։ Կարևորվում է նաև բյուրեղների արտաքին ձևի և ներքին կառուցվածքի միջև կապը։ Ստացված նմուշների կառուցվածքային ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս որոշել բյուրեղային ցանցի հիմնական պարամետրերը, համաչափությունը և մոլեկուլների կամ իոնների դասավորության առանձնահատկությունները։ Այս տվյալներն անհրաժեշտ են նյութի ոչ գծային օպտիկական հատկությունների ծագումը հասկանալու համար, քանի որ համապատասխան ազդեցությունների դրսևորումը սերտորեն կապված է բյուրեղի ներքին համաչափության և կառուցվածքային կազմակերպման հետ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ռենտգենակառուցվածքային հետազոտություններին, որոնց միջոցով հնարավոր է պարզել նոր միացությունների բյուրեղագիտական բնութագրերը և հաստատել ստացված նյութերի կառուցվածքը։ Քննության են առնվում նաև սպեկտրային հետազոտությունները, որոնք հնարավորություն են տալիս գնահատել նյութերի օպտիկական թափանցելիության տիրույթը, կլանման առանձնահատկությունները և կառուցվածքային խմբերի դերը։ Ինֆրակարմիր, տեսանելի և այլ սպեկտրային տիրույթներում կատարվող չափումները կարող են արժեքավոր տեղեկություններ տրամադրել բյուրեղներում առկա քիմիական կապերի և դրանց օպտիկական վարքագծի վերաբերյալ։ Հատուկ նշանակություն է տրվում ոչ գծային օպտիկական հատկությունների փորձարարական գնահատմանը։ Ուսումնասիրվում է նյութերի արձագանքը բարձր ինտենսիվության էլեկտրամագնիսական ճառագայթմանը և գնահատվում են հաճախականության փոխակերպման հետ կապված երևույթները։ Կարևորվում է երկրորդ հարմոնիկի գեներացման հնարավորությունը, որի դեպքում համապատասխան պայմաններում մուտքային լազերային ճառագայթման հաճախականությունը փոխակերպվում է ավելի բարձր հաճախականության ճառագայթման։ Նման հատկությունը կարևոր չափանիշ է նոր բյուրեղների ոչ գծային օպտիկական կիրառելիությունը գնահատելու համար։ Ստացված արդյունքները կարող են համադրվել արդեն հայտնի ոչ գծային օպտիկական նյութերի բնութագրերի հետ՝ նոր բյուրեղների արդյունավետությունը և հնարավոր առավելությունները գնահատելու նպատակով։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում բյուրեղների օպտիկական որակին։ Լույսի տարածման ընթացքում ցրման, կլանման և կառուցվածքային արատների ազդեցությունը կարող է զգալիորեն սահմանափակել նյութի գործնական կիրառությունը։ Այդ պատճառով ուսումնասիրվում են բյուրեղներում հնարավոր ներառումները, ճաքերը, կառուցվածքային անհամասեռությունները և այլ արատներ, ինչպես նաև դրանց առաջացման պատճառները։ Աճեցման պայմանների կատարելագործումը հնարավորություն է տալիս նվազեցնել նման թերությունները և ստանալ ավելի բարձր որակի նմուշներ։ Քննության են առնվում նաև նյութերի ջերմային հատկությունները և կայունությունը։ Ջերմային վերլուծության մեթոդները հնարավորություն են տալիս որոշել բյուրեղների կայունության ջերմաստիճանային սահմանները, հնարավոր փուլային փոփոխությունները և քայքայման առանձնահատկությունները։ Այս տվյալները կարևոր են այն դեպքերում, երբ նյութերը նախատեսվում են կիրառել լազերային կամ այլ օպտիկական սարքավորումներում, որտեղ բյուրեղը կարող է ենթարկվել ջերմային ազդեցության։ Առանձին նշանակություն է տրվում մեխանիկական հատկություններին, քանի որ բյուրեղների կարծրությունը, ամրությունը և մշակելիությունը նույնպես ազդում են դրանց գործնական կիրառելիության վրա։ Օպտիկական սարքերում օգտագործվող բյուրեղները պետք է ոչ միայն ունենան անհրաժեշտ ֆիզիկական հատկություններ, այլև հնարավոր լինի դրանք համապատասխան չափերով մշակել և պահպանել շահագործման ընթացքում։ Ամինաթթուների աղերի հիմքով բյուրեղների առանձնահատկություններից է օրգանական և իոնական կառուցվածքային բաղադրիչների համակցությունը, որը հնարավորություն է տալիս փոփոխել նյութի հատկությունները քիմիական բաղադրության նպատակային ընտրության միջոցով։ Տարբեր ամինաթթուների, թթուների և համապատասխան իոնների օգտագործումը կարող է հանգեցնել նոր բյուրեղային կառուցվածքների ձևավորման և դրանց օպտիկական բնութագրերի փոփոխության։ Այս հանգամանքը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն ուսումնասիրել առանձին նյութեր, այլև բացահայտել բաղադրության, կառուցվածքի և ոչ գծային օպտիկական հատկությունների միջև ընդհանուր օրինաչափությունները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ստացված բյուրեղների ֆիզիկական բնութագրերի համեմատական վերլուծությունը։ Կառուցվածքային, սպեկտրային, ջերմային և օպտիկական տվյալների համադրումը հնարավորություն է տալիս որոշել առավել հեռանկարային միացությունները և գնահատել դրանց հետագա կիրառման հնարավորությունները։ Նման նյութերը կարող են հետաքրքրություն ներկայացնել լազերային տեխնիկայի, օպտոէլեկտրոնիկայի, ֆոտոնիկայի, օպտիկական ազդանշանների մշակման և հաճախականության փոխակերպման համակարգերի համար։ Առանձին կարևորություն ունի բյուրեղների աճեցման վերարտադրելի տեխնոլոգիայի մշակումը, քանի որ նոր նյութի գործնական օգտագործման համար անհրաժեշտ է տարբեր փորձերում ստանալ կայուն և կանխատեսելի բնութագրերով նմուշներ։ Այդ նպատակով ուսումնասիրվում են աճեցման տեխնոլոգիական պարամետրերի և վերջնական նյութի հատկությունների փոխկապակցվածությունները։ Հետազոտության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է նոր բյուրեղային միացությունների ստացմամբ և դրանց կառուցվածք-հատկություն կապերի բացահայտմամբ, իսկ կիրառական նշանակությունը՝ ժամանակակից օպտիկական և լազերային տեխնոլոգիաների համար նոր ֆունկցիոնալ նյութերի ստեղծման հնարավորությամբ։ Տարբեր փորձարարական մեթոդների համատեղ կիրառումը հնարավորություն է տալիս ստացված բյուրեղների վերաբերյալ ձևավորել ամբողջական պատկերացում՝ սկսած դրանց սինթեզից և աճեցումից մինչև կառուցվածքային ու ոչ գծային օպտիկական բնութագրերի գնահատումը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել բյուրեղագիտության, նյութագիտության, ոչ գծային օպտիկայի, լազերային ֆիզիկայի, ֆիզիկական քիմիայի և օպտոէլեկտրոնիկայի ոլորտների հետազոտողների, ֆիզիկոսների, քիմիկոսների, ինժեներների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Литература

Աշխատությունը նվիրված է XX դարի առաջին կեսի հայ բանաստեղծության մեջ ազատ ոտանավորի ձևավորման, զարգացման և գեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում ավանդական չափածոյի կանոններից աստիճանաբար հեռացող բանաստեղծական կառուցվածքների առաջացումն է և դրանց դերը հայ պոեզիայի նորացման գործընթացում։ Ազատ ոտանավորը դիտարկվում է որպես բանաստեղծական խոսքի կազմակերպման այնպիսի ձև, որտեղ տողի երկարությունը, ռիթմական կառուցվածքը, հանգավորումը և չափական օրինաչափությունները կարող են ենթարկվել ավելի ազատ սկզբունքների՝ պահպանելով ստեղծագործության ներքին ռիթմը և գեղարվեստական ամբողջականությունը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել արևելահայ և արևմտահայ բանաստեղծական ավանդույթներում տեղի ունեցած փոփոխությունները, դասական տաղաչափական համակարգերի և նոր ձևերի փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև ազատ բանաստեղծության տարածմանը նպաստած գրական ու մշակութային գործոնները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ռիթմի վերակազմավորմանը, քանի որ կանոնավոր չափի բացակայությունը չի նշանակում ռիթմի վերացում․ այն կարող է ձևավորվել շարահյուսական կրկնությունների, բառային շեշտադրումների, հնչերանգի, տողատման, դադարների և պատկերային կառուցվածքի միջոցով։ Կարևորվում է նաև բանաստեղծական տողի և նախադասության փոխհարաբերությունը, քանի որ ազատ կառուցվածքում տողատումը կարող է ինքնուրույն արտահայտչական դեր ստանալ և ազդել ստեղծագործության ընթերցման ու իմաստային ընկալման վրա։ Ուսումնասիրության առանձին ուղղություն կարող է լինել ազատ ոտանավորի կապը ժամանակաշրջանի գրական նորարարությունների և եվրոպական պոեզիայի զարգացման միտումների հետ՝ միաժամանակ բացահայտելով հայկական բանաստեղծական ավանդույթի ներսում դրա ինքնատիպ դրսևորումները։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև թեմատիկ և պատկերային համակարգի փոփոխություններին՝ պարզաբանելով, թե ինչպես են նոր բանաստեղծական ձևերը հնարավորություն տվել արտահայտելու անհատական ապրումներ, հասարակական փոփոխություններ, քաղաքային կյանքի պատկերներ և ժամանակաշրջանի մշակութային փորձառությունը։ Համեմատական քննության միջոցով հնարավոր է տարբերակել ազատ ոտանավորի տարատեսակները և ցույց տալ անցումը կանոնավոր չափածոյից դեպի առավել ճկուն բանաստեղծական կառուցվածքներ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հայ գրականության պատմության, պոետիկայի, տաղաչափության և համեմատական գրականագիտության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել ազատ ոտանավորի նշանակությունը XX դարի առաջին կեսի հայ բանաստեղծական լեզվի և ձևային մտածողության զարգացման մեջ։

Психология

Աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում ուսանողների վրա ապատեղեկատվության սոցիալ-հոգեբանական բացասական ազդեցության ուսումնասիրությանը և դրա կանխարգելման արդյունավետ մեխանիզմների բացահայտմանը։ Հետազոտության հիմքում այն խնդիրն է, որ թվային հաղորդակցության և սոցիալական ցանցերի լայն տարածման պայմաններում երիտասարդները մեծ ծավալի տեղեկատվություն են ստանում տարբեր և հաճախ ոչ վերահսկվող աղբյուրներից, ինչի հետևանքով կեղծ, մոլորեցնող կամ դիտավորյալ խեղաթյուրված տեղեկատվությունը կարող է ներգործել նրանց ընկալումների, համոզմունքների, հուզական վիճակի, վարքագծային դիրքորոշումների և սոցիալական հարաբերությունների վրա։ Ապատեղեկատվության ազդեցությունը հատկապես կարևոր է ուսումնասիրել ուսանողների շրջանում, քանի որ նրանք ակտիվորեն օգտվում են թվային հարթակներից, միաժամանակ գտնվում են աշխարհայացքի, մասնագիտական ինքնության և սոցիալական դիրքորոշումների ձևավորման փուլում։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել ապատեղեկատվության նկատմամբ ուսանողների ընկալունակության վրա ազդող սոցիալ-հոգեբանական գործոնները, այդ թվում՝ տեղեկատվության աղբյուրի նկատմամբ վստահությունը, նախնական համոզմունքները, քննադատական մտածողության մակարդակը, խմբային պատկանելությունը, սոցիալական ազդեցությունը և հուզական արձագանքները։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել այն մեխանիզմներին, որոնց միջոցով կեղծ կամ խեղաթյուրված տեղեկատվությունը տարածվում է և ձեռք բերում հավաստիության տեսք՝ կրկնվող հաղորդագրությունների, հեղինակավոր անձանց անունների օգտագործման, վախի կամ զայրույթի առաջացման, սենսացիոն վերնագրերի և խմբային կարծիքի ազդեցության միջոցով։ Ապատեղեկատվության սոցիալ-հոգեբանական դեստրուկտիվ ազդեցությունը կարող է դրսևորվել իրականության սխալ ընկալմամբ, անհիմն վախերի և տագնապի առաջացմամբ, հասարակական բևեռացման խորացմամբ, անվստահության տարածմամբ, ագրեսիվ կամ հակասոցիալական վարքագծի խթանմամբ և սոցիալական կապերի թուլացմամբ։ Հայաստանի պայմաններում խնդիրը կարող է ունենալ նաև առանձնահատուկ նշանակություն՝ կապված հասարակական և քաղաքական զգայուն թեմաների շուրջ տեղեկատվական հոսքերի ինտենսիվության, ճգնաժամային իրավիճակների և սոցիալական ցանցերում արագ տարածվող բովանդակության հետ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ուսանողների տեղեկատվական վարքագծի ուսումնասիրությունը՝ պարզելու, թե ինչ աղբյուրներից են նրանք ստանում տեղեկությունները, որքան հաճախ են ստուգում դրանց հավաստիությունը, ինչ չափանիշներով են տարբերակում վստահելի և անվստահելի հաղորդագրությունները և ինչ դեր են տալիս իրենց սոցիալական շրջապատի կարծիքին։ Կարող են կիրառվել հարցաթերթային, սոցիալ-հոգեբանական, համեմատական և վիճակագրական մեթոդներ՝ տարբեր խմբերի տեղեկատվական վարքագիծը և ապատեղեկատվության նկատմամբ դիմադրողականությունը գնահատելու համար։ Կանխարգելման տեսանկյունից աշխատանքը կարևորում է մեդիագրագիտության և տեղեկատվական գրագիտության զարգացումը, քանի որ ուսանողների՝ աղբյուրները քննադատաբար գնահատելու, փաստերը ստուգելու և մանիպուլյատիվ բովանդակությունը ճանաչելու կարողությունները կարող են նվազեցնել ապատեղեկատվության ազդեցությունը։ Կրթական միջավայրում արդյունավետ կանխարգելումը կարող է ներառել փաստերի ստուգման հմտությունների ուսուցում, աղբյուրների համեմատական վերլուծություն, թվային անվտանգության վերաբերյալ իրազեկում, տրամաբանական սխալների և մանիպուլյացիոն տեխնիկաների ճանաչում, ինչպես նաև պատասխանատու տեղեկատվական վարքագծի ձևավորում։ Կարևոր է նաև հոգեբանական բաղադրիչը․ անհրաժեշտ է զարգացնել ոչ միայն տեղեկատվությունը ստուգելու տեխնիկական կարողությունները, այլև սեփական հուզական արձագանքները վերահսկելու և ուժեղ հույզեր առաջացնող տեղեկատվությանը քննադատաբար մոտենալու հմտությունները։ Աշխատանքի կիրառական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ դրա արդյունքները կարող են օգտագործվել բուհերում մեդիագրագիտության և կանխարգելիչ կրթական ծրագրերի մշակման, ուսանողների տեղեկատվական դիմակայունության բարձրացման և ապատեղեկատվության տարածման սոցիալական հետևանքների նվազեցման համար։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը խնդիրը դիտարկում է ոչ միայն որպես տեղեկատվական կամ տեխնոլոգիական, այլև որպես սոցիալ-հոգեբանական և կրթական հիմնախնդիր՝ կարևորելով ուսանողների քննադատական մտածողության, մեդիագրագիտության, տեղեկատվական ինքնապաշտպանության և հոգեբանական դիմակայունության զարգացումը՝ ապատեղեկատվության վնասակար ազդեցությունը կանխելու նպատակով։