Ռիչարդ Օլդինգթոն, Կորսված սերունդ

Другие предметы

Այս հրատարակությունը՝ «New books. Information bulletin. 2017 yearly», ընդհանուր առմամբ ներկայացնում է 2017 թվականի ընթացքում լույս տեսած նոր գրքերի վերաբերյալ տեղեկատվական-մատենագիտական տարեկան ամփոփագիր, որը սովորաբար կազմվում է գրադարանային կամ տեղեկատվական կենտրոնների կողմից և ծառայում է որպես ընթերցողների, գրադարանավարների և հետազոտողների համար գրքային նորությունների համակարգված ուղեցույց։ Այդպիսի տեղեկատվական բյուլետենները նպատակ ունեն ներկայացնել տարվա ընթացքում հրատարակված նոր գրքերի ընտրանի կամ հաշվառում՝ ըստ թեմաների, հեղինակների, հրատարակությունների և երբեմն նաև ըստ ոլորտների՝ գիտական, գեղարվեստական, մանկական կամ մասնագիտական գրականություն։ 2017 թվականի նման տարեկան բյուլետենները սովորաբար արտացոլում են հրատարակչական շուկայի ընդհանուր միտումները, նոր գրական հոսքերը և տեղեկատվական ռեսուրսների ընդլայնումը, ինչպես նաև օգնում են գրադարաններին համալրել իրենց ֆոնդերը արդիական և պահանջարկ ունեցող նյութերով։ Այս տեսակի հրատարակությունները հաճախ օգտագործվում են նաև որպես մատենագիտական հղման աղբյուր՝ նոր գրքերի գրանցման, դասակարգման և գիտական տեղեկատվության տարածման համար։ Դրանք կարևոր դեր ունեն գրադարանային գործի և տեղեկատվական սպասարկման համակարգում՝ ապահովելով տարվա ընթացքում լույս տեսած գրականության մասին համառոտ, բայց համակարգված պատկերացում։

Лингвистика

Այս աշխատությունը նվիրված է հայոց լեզվի ոճաբանության հիմնական սկզբունքներին, ոճական համակարգին և լեզվական արտահայտչական միջոցների ուսումնասիրությանը։ Գրքում ներկայացվում է ոճաբանության էությունը՝ որպես լեզվաբանական գիտակարգ, որը ուսումնասիրում է խոսքի արտահայտչական ձևերը, դրանց կիրառության ոլորտները և հաղորդակցական նպատակները։ Հեղինակը անդրադառնում է հայերեն լեզվի ոճական շերտերին՝ խոսակցական, գրական, գիտական, պաշտոնական և գեղարվեստական ոճերին՝ բացատրելով դրանց առանձնահատկությունները և կիրառման կանոնները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում լեզվական արտահայտչամիջոցներին՝ փոխաբերություն, համեմատություն, մակդիր, հակադրություն և այլ ոճական հնարքներ, որոնք հարստացնում են խոսքը և բարձրացնում նրա արտահայտչական ուժը։ Գրքում քննարկվում է նաև ոճի և մտքի փոխկապակցվածությունը, խոսքի ճշգրտության, հստակության և արտահայտչականության կարևորությունը տարբեր հաղորդակցական իրավիճակներում։ Վերլուծվում են նաև հայ գրական լեզվի զարգացման փուլերը և ոճական համակարգի ձևավորման պատմական առանձնահատկությունները։ Աշխատությունը համադրում է տեսական լեզվաբանական մոտեցումները և գործնական օրինակները՝ օգտակար լինելով լեզվաբանների, ուսուցիչների, ուսանողների և հայոց լեզվով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Культура

Այս գիրքը նվիրված է ալտ գործիքի ներկայացմանը և դրա տեղին Հայաստանի երաժշտական մշակույթում՝ բացահայտելով գործիքի պատմությունը, առանձնահատկությունները և կատարողական հնարավորությունները։ Աշխատանքում անդրադարձ է կատարվում ալտի զարգացման ընթացքին, հայ երաժշտական միջավայրում դրա կիրառությանը, կատարողական ավանդույթներին և այն դերակատարությանը, որն այն ունի դասական և ժամանակակից երաժշտության մեջ։ Գրքում ներկայացվում են երաժշտական ուսումնասիրություններ, կատարողական արվեստի առանձնահատկություններ և գործիքի գեղարվեստական ներուժի բացահայտման մոտեցումներ։ Այն կարող է հետաքրքրել երաժիշտներին, երաժշտության ուսուցիչներին, ուսանողներին, հետազոտողներին և բոլոր նրանց, ովքեր ցանկանում են ծանոթանալ ալտի արվեստին ու դրա դրսևորումներին Հայաստանում։

Экономика

Այս աշխատությունը նվիրված է սոցիալ-տնտեսական զարգացման գլոբալ գործընթացների կառավարման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ համաշխարհային տնտեսության փոխկապակցվածության, միջազգային տնտեսական հարաբերությունների և հասարակական զարգացման ժամանակակից մարտահրավերների համատեքստում։ Ուսումնասիրության կենտրոնում գլոբալ մակարդակում տնտեսական աճի, սոցիալական առաջընթացի և կայուն զարգացման գործընթացների կառավարման մեխանիզմներն են, ինչպես նաև տարբեր երկրների և միջազգային կառույցների փոխգործակցության արդյունավետության բարձրացման խնդիրները։ Աշխատանքում կարող են վերլուծվել համաշխարհային տնտեսության զարգացման հիմնական միտումները, գլոբալացման ազդեցությունը ազգային տնտեսությունների վրա, միջազգային առևտրի և ներդրումների շարժը, ֆինանսական շուկաների փոխկապակցվածությունը և տնտեսական անհավասարության խորացման պատճառները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում զարգացած և զարգացող երկրների միջև սոցիալ-տնտեսական տարբերություններին, աղքատության նվազեցման, զբաղվածության ապահովման, մարդկային կապիտալի զարգացման և եկամուտների բաշխման հիմնախնդիրներին։ Կարևոր ուղղություն է կայուն զարգացման սկզբունքների ուսումնասիրությունը, որի շրջանակում տնտեսական աճը դիտարկվում է սոցիալական ներառականության և շրջակա միջավայրի պահպանության հետ փոխկապակցված։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև գլոբալ տնտեսական ճգնաժամերին, համավարակներին, էներգետիկ և պարենային անվտանգության խնդիրներին, կլիմայական փոփոխություններին և աշխարհաքաղաքական անկայունությանը՝ որպես համաշխարհային սոցիալ-տնտեսական կառավարման վրա ազդող գործոնների։ Առանձին նշանակություն ունի միջազգային կազմակերպությունների և միջպետական կառույցների դերի ուսումնասիրությունը՝ գլոբալ տնտեսական գործընթացների համակարգման, ֆինանսական կայունության ապահովման, զարգացման ծրագրերի իրականացման և սոցիալական խնդիրների լուծման գործում։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև գլոբալ կառավարման գործող մեխանիզմների արդյունավետության սահմանափակումները, ազգային շահերի և համաշխարհային համագործակցության միջև հակասությունները և որոշումների կայացման գործընթացում տարբեր երկրների ազդեցության անհավասարությունը։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու սոցիալ-տնտեսական զարգացման գլոբալ գործընթացների կառավարման առավել արդյունավետ մոտեցումները և գնահատելու միջազգային համագործակցության կատարելագործման հնարավորությունները։ Առաջարկվող լուծումները կարող են ուղղված լինել տնտեսական կայունության ամրապնդմանը, սոցիալական անհավասարության նվազեցմանը, մարդկային ներուժի զարգացմանը, տնտեսական ռեսուրսների առավել արդյունավետ օգտագործմանը և գլոբալ ռիսկերի կառավարման համակարգերի կատարելագործմանը։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է ժամանակակից համաշխարհային տնտեսության զարգացման տրամաբանությունը հասկանալու և այնպիսի կառավարման մեխանիզմների ձևավորման տեսանկյունից, որոնք կարող են համատեղել տնտեսական արդյունավետությունը, սոցիալական արդարությունը և երկարաժամկետ կայունությունը։

История

Այս հրատարակությունը ներկայացնում է XIX դարի վերջին Կովկասում գործող հայկական բարեգործական կազմակերպության գործունեությունը կարգավորող հիմնական կանոնակարգային փաստաթուղթը։ Այն հատկապես արժեքավոր է որպես պատմական և իրավական սկզբնաղբյուր, քանի որ ցույց է տալիս, թե ինչպես էր կազմակերպվում հայ համայնքների սոցիալական, կրթական և բարեգործական գործունեությունը Ռուսական կայսրության կովկասյան տարածքում։ Հետազոտական առումով փաստաթուղթը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել կազմակերպության նպատակները, անդամակցության պայմանները, կառավարման կառուցվածքը, տեղական բաժանմունքների գործունեությունը, ֆինանսավորման աղբյուրները և օգնության տրամադրման սկզբունքները։ Հիմնադիր կանոնադրությունը հաստատվել է 1881 թվականի հունիսի 6-ին Կովկասի փոխարքայի կողմից, իսկ 1895 թվականի Թիֆլիսյան հրատարակության մեջ կանոնադրությանը զուգահեռ ներառված է նաև տեղական վարչությունների և կոմիտեների գործունեությունը կարգավորող հրահանգը, որը հաստատվել էր 1892 թվականի հունվարի 12-ին։ Հրատարակությունը բաղկացած է 20 և 18 էջանոց երկու մասից և ունի զուգահեռ ռուսերեն ու հայերեն տեքստեր։ Փաստաթղթի բովանդակությունը կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ կազմակերպության գործունեությունը չէր սահմանափակվում միայն անհատական նյութական օգնությամբ։ Կազմակերպության նպատակների շարքում ընդգծվում էր Կովկասի և Անդրկովկասի հայերի շրջանում կրթության տարածումը և նյութական օգնության տրամադրումը։ Այսպիսով, բարեգործությունը դիտարկվում էր ավելի լայն հասարակական ծրագրի շրջանակում, որտեղ սոցիալական աջակցությունը զուգակցվում էր կրթական և մշակութային զարգացման հետ։ Տարբեր քաղաքներում ստեղծված տեղական բաժանմունքները հնարավորություն էին տալիս այդ գործունեությունը տարածել հայկական համայնքների վրա և արձագանքել տվյալ վայրի բնակչության կարիքներին։ Օրինակ՝ Դերբենտի բաժանմունքի կանոնադրությունը հաստատվել էր 1881 թվականին, իսկ նրա փաստացի գործունեությունը սկսվել էր 1890 թվականին։ Բաժանմունքը ֆինանսական միջոցներ էր ուղղում աղքատ աշակերտների կրթությանը, հայկական ուսումնարանին և ընթերցարանին, ինչը ցույց է տալիս կազմակերպության կրթական-բարեգործական ուղղության գործնական նշանակությունը։ Կազմակերպության ֆինանսական հիմքը ձևավորվում էր անդամավճարներից, մասնավոր նվիրատվություններից և բարեգործական միջոցառումներից ստացված եկամուտներից։ Տարբեր բաժանմունքների գործունեության վերաբերյալ պահպանված տվյալները ցույց են տալիս, որ միջոցները կարող էին օգտագործվել կրթական հաստատություններին աջակցելու, աղքատներին նպաստներ տրամադրելու և համայնքային կարիքները հոգալու համար։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին նման կազմակերպությունների նշանակությունն ավելի մեծացավ․ հայկական բարեգործական կառույցները զբաղվում էին նաև փախստականներին օգնություն տրամադրելով, նրանց կացարանով ու սննդով ապահովելով, երեխաներին կրթական հաստատություններ տեղավորելով և այլ սոցիալական խնդիրների լուծմամբ։ Հրատարակության կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ այն թույլ է տալիս ուսումնասիրել ոչ միայն կազմակերպության նպատակները, այլև կառավարման մեխանիզմը։ Կանոնադրական փաստաթղթերը սովորաբար սահմանում են կենտրոնական և տեղական կառույցների իրավասությունները, անդամների իրավունքներն ու պարտականությունները, ժողովների կազմակերպման կարգը, վարչական մարմինների ձևավորման սկզբունքները, դրամական միջոցների տնօրինման և հաշվետվողականության կանոնները։ Այս տեսանկյունից աշխատությունը արժեքավոր նյութ է XIX դարի հայկական հասարակական ինքնակազմակերպման և համայնքային կառավարման պատմության ուսումնասիրության համար։ Հատկապես ուշագրավ է տեղական բաժանմունքների ինստիտուտը։ Կենտրոնական կառույցի շուրջ ձևավորված ցանցը հնարավորություն էր տալիս կազմակերպված օգնությունը տարածել տարբեր քաղաքներում։ Հայկական բարեգործական ընկերության բաժանմունքներ գործել են Կովկասի բազմաթիվ բնակավայրերում, այդ թվում՝ Դերբենտում, Արմավիրում, Եկատերինոդարում և այլ վայրերում։ Արմավիրում կազմակերպության մասնաճյուղը հիմնադրվել էր XIX դարի վերջին, հետագայում փակվել և կրկին վերաբացվել XX դարի սկզբին։ Փաստաթուղթը կարևոր է նաև հայկական հասարակական կազմակերպությունների պատմության տեսանկյունից, քանի որ ցույց է տալիս ազգային համայնքային կառույցների ինստիտուցիոնալացման գործընթացը։ XIX դարի երկրորդ կեսին և XX դարի սկզբին հայկական համայնքներում ձևավորվում էին կրթական, մշակութային, բարեգործական և փոխօգնության տարբեր կազմակերպություններ։ Դրանց գործունեությունը նպաստում էր համայնքային ինքնակազմակերպմանը և ազգային կրթական ու մշակութային հաստատությունների պահպանմանը։ Հրատարակության զուգահեռ հայերեն և ռուսերեն տարբերակները ևս կարևոր են․ դրանք վկայում են այն մասին, որ կազմակերպության գործունեությունը պետք է միաժամանակ հասանելի և հասկանալի լիներ հայկական համայնքի անդամներին ու Ռուսական կայսրության վարչական համակարգին։ Այս հանգամանքը փաստաթուղթը դարձնում է նաև լեզվական և վարչաիրավական պատմության ուսումնասիրության նյութ։ Ընդհանուր առմամբ, հրատարակությունը կարևոր սկզբնաղբյուր է XIX դարի վերջի հայկական հասարակական կյանքի, Կովկասի հայ համայնքների ինքնակազմակերպման, բարեգործական և կրթական գործունեության, ինչպես նաև ազգային հասարակական հաստատությունների ձևավորման ու զարգացման ուսումնասիրության համար։ Այն հնարավորություն է տալիս պատկերացնելու, թե ինչպիսի իրավական և կազմակերպական հիմքերի վրա էր կառուցվում հայ համայնքների փոխօգնությունը, ինչպես էին հավաքագրվում և բաշխվում միջոցները, ինչ դեր էր հատկացվում կրթությանը և ինչպիսի կառույցների միջոցով էր իրականացվում հասարակական աջակցությունը։

Педагогика

Աշխատությունը նվիրված է ռուսաց լեզվի ուսուցման գործընթացում սոցիոմշակութային բովանդակության հաշվառման և տարբեր խորացվածության մակարդակներում դրա արդյունավետ կիրառման մեթոդական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում լեզվի և մշակույթի փոխկապակցվածությունը, լեզվական գիտելիքների ձևավորման հետ մեկտեղ սովորողների սոցիոմշակութային իրազեկության զարգացման հնարավորությունները և ուսումնական նյութի ընտրության սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տարբեր պատրաստվածության մակարդակ ունեցող սովորողների համար ուսուցման բովանդակության տարբերակմանը՝ հաշվի առնելով նրանց լեզվական կարողությունները, հաղորդակցական պահանջները և ուսուցման նպատակները։ Վերլուծվում են ռուսալեզու միջավայրին բնորոշ մշակութային իրողությունների, առօրյա հաղորդակցության ձևերի, խոսքային վարքագծի կանոնների, ավանդույթների, արժեքների և հասարակական հարաբերությունների վերաբերյալ տեղեկությունների ներառման հնարավորությունները լեզվի դասավանդման գործընթացում։ Քննարկվում են ուսումնական տեքստերի, երկխոսությունների, իրավիճակային առաջադրանքների, գեղարվեստական և մշակութային նյութերի ընտրության ու կիրառման մեթոդները։ Կարևորվում է սովորողների ոչ միայն քերականական և բառապաշարային գիտելիքների, այլև տարբեր հաղորդակցական իրավիճակներում լեզվական միջոցները նպատակահարմար կիրառելու կարողությունների զարգացումը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև միջմշակութային հաղորդակցության հմտությունների ձևավորմանը, մշակութային տարբերությունների ընկալմանը և հաղորդակցական հնարավոր թյուրըմբռնումների կանխարգելմանը։ Տարբեր խորացվածության մակարդակների համադրումը հնարավորություն է տալիս մշակել աստիճանական ուսուցման համակարգ՝ պարզ սոցիոմշակութային տեղեկություններից անցնելով առավել բարդ լեզվամշակութային երևույթների վերլուծությանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել ռուսաց լեզվի ուսուցիչների, օտար լեզուների դասավանդման մեթոդիկայի մասնագետների, մանկավարժների, ուսումնական ծրագրեր մշակողների, հետազոտողների և ուսանողների համար։