Ռուբեն Զարդարյանի կյանքը և ստեղծագործությունը

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է Հովհաննես Իմաստասեր Օձնեցու գրական և եկեղեցագիտական ժառանգության լեզվական առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ նրա երկերը դիտարկելով VIII դարի հայ գրավոր մշակույթի և գրաբարի զարգացման համատեքստում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է հեղինակի ստեղծագործություններում գործածված բառապաշարի, ձևաբանության, շարահյուսության, դարձվածաբանության և ոճական արտահայտչամիջոցների քննության վրա՝ նպատակ ունենալով բացահայտել ինչպես ժամանակաշրջանին բնորոշ ընդհանուր լեզվական օրինաչափությունները, այնպես էլ անհատական հեղինակային լեզվի առանձնահատկությունները։ Քննության են առնվում բառերի իմաստային կառուցվածքը, բառընտրության սկզբունքները, եկեղեցական, աստվածաբանական, դավանաբանական և կանոնագիտական հասկացությունների արտահայտման համար կիրառվող եզրույթները, ինչպես նաև դրանց տեղը միջնադարյան հայերեն մասնագիտական բառապաշարի համակարգում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում գրաբարյան բառապաշարի տարբեր շերտերին, հոմանիշային հարաբերություններին, վերացական հասկացությունների անվանումներին և այն լեզվական միջոցներին, որոնց օգնությամբ ձևակերպվում են աստվածաբանական ու փիլիսոփայական բարդ գաղափարներ։ Ձևաբանական մակարդակում ուսումնասիրվում են անվանական և բայական համակարգերի կիրառության առանձնահատկությունները, հոլովական ու խոնարհման ձևերը, դերանունների, մակբայների, կապերի և շաղկապների գործածությունը՝ դրանք համադրելով դասական գրաբարի լեզվական նորմերի հետ։ Շարահյուսական քննության ընթացքում կարևորվում են պարզ և բարդ նախադասությունների կառուցվածքը, ստորադասական հարաբերությունների արտահայտման եղանակները, շարադասությունը, նախադասության անդամների կապակցման ձևերը և ծավալուն տրամաբանական կառուցվածքների կազմակերպման միջոցները։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն լեզվական կառույցներին, որոնք պայմանավորված են երկերի աստվածաբանական, մեկնողական, կանոնական կամ բանավիճային բնույթով։ Ոճագիտական տեսանկյունից դիտարկվում են կրկնությունները, հակադրությունները, զուգահեռ կառուցվածքները, հռետորական հարցերը, դիմումները և այլ արտահայտչամիջոցներ, որոնց միջոցով հեղինակն ուժեղացնում է խոսքի տրամաբանական, համոզիչ կամ հուզական ազդեցությունը։ Ուսումնասիրվում է նաև աստվածաշնչյան լեզվի և վաղ քրիստոնեական մատենագրական ավանդույթի ազդեցությունը՝ պարզելու դրանց դերը հեղինակի բառապաշարի, շարահյուսության և ոճի ձևավորման գործում։ Միաժամանակ կարևորվում են այն առանձնահատկությունները, որոնք կարող են վկայել լեզվի պատմական զարգացման և դասական գրաբարի հետագա փոփոխությունների մասին։ Երկերի լեզվական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի հստակ պատկերացնել VIII դարի հայերենի վիճակը, գրական լեզվի գործառական հնարավորությունները և եկեղեցագիտական ու գիտական մտքի արտահայտման համար ձևավորված լեզվական համակարգը։ Առանձին նշանակություն ունի հեղինակային լեզվի և ժամանակաշրջանի ընդհանուր մատենագրական ավանդույթի հարաբերակցության բացահայտումը, քանի որ այդ համեմատությունը հնարավորություն է տալիս որոշել, թե որ լեզվական հատկանիշներն են ընդհանուր գրաբարյան ժառանգության դրսևորումներ, իսկ որոնք կարող են բնորոշ լինել հենց հեղինակի անհատական ոճին։ Հետազոտությունը կարևոր աղբյուրագիտական նշանակություն ունի նաև հայերենի պատմական բառագիտության և տերմինաբանության ուսումնասիրության համար, քանի որ եկեղեցական ու աստվածաբանական բնույթի երկերում պահպանվել են բազմաթիվ հասկացություններ և արտահայտություններ, որոնք արտացոլում են միջնադարյան հայկական մտավոր մշակույթի զարգացումը։ Լեզվական փաստերի համակարգված քննությունը նպաստում է ոչ միայն տվյալ հեղինակի մատենագրական ժառանգության առավել խոր ընկալմանը, այլև գրաբարի պատմության տարբեր փուլերի, հայ աստվածաբանական լեզվի և միջնադարյան գիտական ու եկեղեցական տերմինաբանության զարգացման ուսումնասիրությանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հայոց լեզվի պատմության, գրաբարի, պատմական քերականության, բառագիտության, ոճագիտության, հայ միջնադարյան մատենագրության և Հայոց եկեղեցու գրավոր ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող լեզվաբանների, հայագետների, բանասերների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Литература

Ժողովածուն ընդգրկում է նրա բազմաժանր ստեղծագործական աշխարհը՝ հատկապես ուղղված մանկական և պատանեկան ընթերցողին։ Այս գրքում ներկայացված են քնարական բանաստեղծություններ, դաստիարակչական բովանդակությամբ առակներ, ինչպես նաև հեքիաթներ և պոեմներ, որոնք ունեն պարզ, հասկանալի լեզու և ընդգծված բարոյախրատական ուղղվածություն։ Խնկոյանի ստեղծագործությունների հիմնական առանձնահատկությունն այն է, որ նա հաճախ կենդանիների, բնության և առօրյա կյանքի օրինակներով փոխանցում է մարդկային վարքի մասին ուսուցողական գաղափարներ՝ սովորեցնելով բարություն, ազնվություն, աշխատասիրություն, ընկերասիրություն և արդարություն։ Նրա առակներում հաճախ հանդիպում են հստակ բարոյական եզրահանգումներ, որոնք ընթերցողին ուղղորդում են ճիշտ և սխալ արարքների տարբերակման մեջ, իսկ հեքիաթներում գերակշռում է երևակայական աշխարհը, որտեղ բարին սովորաբար հաղթում է չարին։ Բանաստեղծությունները ավելի քնարական բնույթ ունեն՝ արտահայտելով բնության գեղեցկությունը, մանկական զգացմունքների անմիջականությունը և կյանքի պարզ ուրախությունները։ Պոեմները հաճախ ավելի ընդարձակ պատմողական կառուցվածք ունեն և համադրում են հեքիաթային ու իրական տարրերը։ Ընդհանուր առմամբ ժողովածուն ունի ուժեղ դաստիարակչական և կրթական նշանակություն՝ նպաստելով երեխաների բարոյական ձևավորմանը և գրական ճաշակի զարգացմանը։

Биология

Աշխատությունը նվիրված է Macrovipera lebetina obtusa տեսակի օձի թույնի՝ արհեստական երկշերտ լիպիդային թաղանթների վրա ազդեցության մեխանիզմների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմքում ընկած է թույնի կենսաբանական ակտիվ բաղադրիչների և բջջային թաղանթները մոդելավորող լիպիդային համակարգերի փոխազդեցության բացահայտումը։ Արհեստական երկշերտ լիպիդային թաղանթները հնարավորություն են տալիս վերահսկվող պայմաններում ուսումնասիրել թույնի ազդեցությունը թաղանթի կառուցվածքի, կայունության և ֆիզիկական հատկությունների վրա՝ առանձնացնելով այն գործընթացները, որոնք կարող են տեղի ունենալ կենսաբանական թաղանթներում։ Աշխատության շրջանակում դիտարկվում է, թե ինչպես են թույնի տարբեր բաղադրիչները փոխազդում լիպիդային շերտի հետ, ինչ փոփոխություններ են առաջացնում դրա թափանցելիության և ամբողջականության մեջ, ինչպես նաև ինչ մեխանիզմներով կարող են ձևավորվել թաղանթային խախտումներ կամ իոնների տեղափոխության փոփոխություններ։ Նման ուսումնասիրությունները կարևոր են օձերի թույնի բջջային մակարդակում գործողության մեխանիզմների ավելի խորքային ըմբռնման համար, քանի որ թաղանթների վնասումը կամ դրանց ֆունկցիոնալ հատկությունների փոփոխությունը կարող է նշանակալի դեր ունենալ թույնի կենսաբանական ազդեցությունների ձևավորման գործում։ Հետազոտությունը միավորում է թունաբանության, կենսաֆիզիկայի և կենսաքիմիայի մեթոդներն ու մոտեցումները՝ հնարավորություն տալով գնահատել թույնի և լիպիդային թաղանթների փոխազդեցության քանակական ու որակական առանձնահատկությունները։ Աշխատության արդյունքները կարող են արժեքավոր լինել ինչպես օձի թույնի բաղադրիչների կենսաբանական ակտիվության ուսումնասիրման, այնպես էլ թաղանթային փոխազդեցությունների ընդհանուր մեխանիզմների բացահայտման տեսանկյունից։ Դրանք կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ թունավոր նյութերի ազդեցության ուսումնասիրության, կենսաակտիվ միացությունների հետազոտության և կենսաբանական թաղանթների մոդելավորման ոլորտներում։ Աշխատությունը հատկապես հետաքրքիր է կենսաֆիզիկայով, թունաբանությամբ, կենսաքիմիայով և թաղանթների կառուցվածքաֆունկցիոնալ հատկություններով զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Технология

Աշխատությունը նվիրված է տուֆ քարի արդյունահանման և մշակման ընթացքում առաջացող արտադրական թափոնների օգտագործմամբ բարձր լցանյութային պարունակությամբ շինարարական հարդարման կոմպոզիտային նյութերի ստեղծման և դրանց հատկությունների ուսումնասիրության խնդիրներին։ Հետազոտության առանցքում բնական քարային հումքի վերամշակման արդյունքում գոյացող մանրացված և փոշենման մնացորդների երկրորդային օգտագործման հնարավորությունն է՝ դրանք դիտարկելով ոչ թե միայն որպես հեռացման ենթակա թափոն, այլ որպես նոր շինանյութերի արտադրության համար պիտանի հանքային բաղադրիչ։ Ուսումնասիրվում են տուֆային թափոնների ֆիզիկական, հանքաբանական և տեխնոլոգիական առանձնահատկությունները, դրանց մասնիկային կազմը և կոմպոզիտային համակարգի կառուցվածքի ձևավորման վրա ունեցած ազդեցությունը։ Բարձր լցավորված կոմպոզիտների դեպքում կարևոր նշանակություն ունի հանքային բաղադրիչի և կապակցող համակարգի հարաբերակցությունը, քանի որ այն պայմանավորում է նյութի կառուցվածքային ամբողջականությունը, խտությունը, ամրությունը, ջրակլանումը և շահագործական այլ ցուցանիշները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում բաղադրիչների համատեղելիությանը, մասնիկների արդյունավետ դասավորվածությանը և կապակցող նյութի հետ դրանց փոխազդեցությանը՝ պատրաստի արտադրանքի անհրաժեշտ հատկությունների ձևավորման տեսանկյունից։ Քննվում են ստացված կոմպոզիտային նյութերի մեխանիկական և ֆիզիկաքիմիական բնութագրերը, խոնավության նկատմամբ վարքագիծը, մաշակայունությունը, ջերմաստիճանային ազդեցությունների նկատմամբ կայունությունը և արտաքին տեսքի պահպանման հնարավորությունները։ Հարդարման նյութերի համար կարևորվում են նաև մակերևույթի որակը, գունային և հյուսվածքային առանձնահատկությունները, քանի որ տուֆի բնական տեսքը կարող է հնարավորություն տալ ստանալու ճարտարապետական և դեկորատիվ նշանակություն ունեցող արտադրատեսակներ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է կազմ–կառուցվածք–հատկություն փոխկապակցվածության բացահայտումը, որի միջոցով հնարավոր է գնահատել հանքային լցանյութի պարունակության և հատիկաչափական բնութագրերի ազդեցությունը վերջնական կոմպոզիտի տեխնիկական ցուցանիշների վրա։ Ուշադրություն է դարձվում նաև արտադրական թափոնների օգտագործման բնապահպանական և ռեսուրսախնայողական նշանակությանը։ Տուֆի մշակման մնացորդների վերամշակումը կարող է նպաստել բնական հումքի առավել ամբողջական օգտագործմանը, թափոնների կուտակման ծավալների նվազեցմանը և շրջանաձև տնտեսության սկզբունքների կիրառմանը շինանյութերի արտադրության ոլորտում։ Ստացված նյութերի կիրառելիությունը կարող է դիտարկվել շենքերի ներքին և արտաքին հարդարման, դեկորատիվ տարրերի և տարբեր երեսպատման արտադրատեսակների ստեղծման համատեքստում։ Աշխատությունը միավորում է շինարարական նյութագիտության, կոմպոզիտային նյութերի տեխնոլոգիայի և արտադրական թափոնների վերամշակման խնդիրները՝ նպաստելով տեղական հանքային ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման և նոր հարդարման նյութերի մշակման գիտատեխնիկական հիմքերի զարգացմանը։

География

Բնական ռեսուրսների և բնական պայմանների գնահատումը գիտական և գործնական գործընթաց է, որի նպատակն է ուսումնասիրել և որոշել բնության տարրերի՝ ջրի, հողի, անտառների, օգտակար հանածոների, կլիմայի և ռելիեֆի տնտեսական, սոցիալական և էկոլոգիական արժեքը։ Այս գնահատումը կարևոր է, քանի որ բնական ռեսուրսները հանդիսանում են տնտեսության զարգացման հիմքը, իսկ բնական պայմանները ուղղակիորեն ազդում են մարդու կյանքի, գյուղատնտեսության, արդյունաբերության և բնակչության տեղաբաշխման վրա։ Բնական ռեսուրսների գնահատման ընթացքում հաշվի են առնվում դրանց քանակը, որակը, տարածական բաշխվածությունը, վերականգնվող կամ չվերականգնվող լինելը և օգտագործման հնարավորությունները։ Օրինակ՝ օգտակար հանածոների դեպքում գնահատվում է դրանց պաշարների չափը և արդյունահանման տնտեսական արդյունավետությունը, իսկ ջրային ռեսուրսների դեպքում՝ հասանելիությունը և որակը։ Բնական պայմանների գնահատումը վերաբերում է այնպիսի գործոնների, ինչպիսիք են կլիման, հողերը, ռելիեֆը և կենսաբազմազանությունը, որոնք չեն օգտագործվում անմիջականորեն որպես ռեսուրս, բայց կարևոր ազդեցություն ունեն տնտեսական գործունեության վրա։ Այս գնահատման հիման վրա իրականացվում է տարածքային պլանավորում, արդյունաբերության և գյուղատնտեսության տեղաբաշխում, ինչպես նաև բնապահպանական քաղաքականության մշակում։ Ժամանակակից մոտեցումներում մեծ ուշադրություն է դարձվում նաև էկոլոգիական գնահատմանը, որը հաշվի է առնում մարդու գործունեության ազդեցությունը բնության վրա և կայուն զարգացման սկզբունքները։ Բնական ռեսուրսների ճիշտ գնահատումը թույլ է տալիս արդյունավետ օգտագործել դրանք, կանխել դրանց սպառումը և ապահովել երկարաժամկետ տնտեսական զարգացում։ Այսպիսով, բնական ռեսուրսների և բնական պայմանների գնահատումը կարևոր գիտական և գործնական գործընթաց է, որը նպաստում է տնտեսության արդյունավետ կազմակերպմանը և շրջակա միջավայրի պահպանությանը։

Биология

Այս աշխատանքը նվիրված է սրտանոթային հիվանդություններով հիվանդների շրջանում դիմացկունության (resilience), սթրեսին հարմարվողականության, կյանքի որակի և հնարավոր կոգնիտիվ խանգարումների միջև փոխկապակցվածությունների ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով հոգեբանական և սոմատիկ գործոնների փոխազդեցությունը քրոնիկ հիվանդությունների ընթացքի վրա։ Հեղինակը վերլուծում է սրտանոթային պաթոլոգիայի ազդեցությունը կենտրոնական նյարդային համակարգի վրա՝ ներառյալ ուղեղային արյան շրջանառության խանգարումները, հիպօքսիկ փոփոխությունները և նեյրոդեգեներատիվ գործընթացների հնարավոր արագացումը, որոնք կարող են հանգեցնել հիշողության, ուշադրության և կատարողական գործառույթների նվազման։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հոգեբանական դիմացկունության դերին՝ որպես պաշտպանիչ գործոն, որը նպաստում է հիվանդների ադապտացիային երկարատև սթրեսային պայմաններում և բարելավում բուժման արդյունքները։ Աշխատությունը նաև ուսումնասիրում է կյանքի որակի բազմաչափ գնահատումը՝ ներառյալ ֆիզիկական, հոգեբանական և սոցիալական բաղադրիչները, ինչպես նաև դրանց կապը հիվանդության ծանրության և կոգնիտիվ ֆունկցիաների փոփոխությունների հետ։ Ներկայացվում են սթրես-հաղթահարման ռազմավարությունները, հոգեբանական աջակցության ծրագրերը և վերականգնողական միջամտությունները, որոնք կարող են մեղմել կոգնիտիվ անկման ռիսկը և բարձրացնել հիվանդների կյանքի որակը։ Շեշտվում է, որ սրտանոթային հիվանդություններով անձանց համալիր բուժումը պահանջում է բազմամասնագիտական մոտեցում՝ ներառելով ինչպես բժշկական, այնպես էլ հոգեբանական գործոնների գնահատում և կառավարում՝ երկարաժամկետ առողջության պահպանման նպատակով։