Готовые материалы

Աշխատությունը նվիրված է ավտոմոբիլային ճանապարհների ծածկույթների համար նախատեսված բարելավված շահագործողական հատկություններով կոմպոզիտային բաղադրությունների մշակման և դրանց արդյունավետության գնահատման խնդիրներին։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են ճանապարհային ծածկույթների կառուցվածքի և բաղադրության ազդեցությունը դրանց ամրության, մաշակայունության, ջերմաստիճանային փոփոխությունների նկատմամբ կայունության, ջրակայունության և երկարատև շահագործման հնարավորությունների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կապակցող նյութերի, հանքային լցանյութերի և տարբեր ձևափոխող հավելանյութերի փոխազդեցությանը՝ նպատակ ունենալով ստանալ այնպիսի նյութական համակարգեր, որոնք կարող են ավելի արդյունավետ դիմակայել տրանսպորտային ծանրաբեռնվածությանը և շրջակա միջավայրի անբարենպաստ ազդեցություններին։ Քննության են առնվում ճանապարհային ծածկույթների վնասման հիմնական գործոնները՝ կրկնվող մեխանիկական բեռնվածությունները, ջերմաստիճանային տատանումները, խոնավության ներթափանցումը, մակերևույթի մաշումը և կառուցվածքային հատկությունների աստիճանական փոփոխությունները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում կոմպոզիտային բաղադրության և պատրաստի նյութի ֆիզիկամեխանիկական բնութագրերի միջև կապերի բացահայտմանը, ինչը հնարավորություն է տալիս հիմնավորել բաղադրիչների ընտրությունը և գնահատել դրանց ազդեցությունը ծածկույթի ընդհանուր հատկությունների վրա։ Հետազոտության ընթացքում կարող են համեմատվել տարբեր կազմեր՝ որոշելու դրանց ամրության, առաձգականության, դեֆորմացիաների նկատմամբ դիմադրության, ջերմային կայունության և ծառայության տևողության տարբերությունները։ Ուսումնասիրվում է նաև նյութի կառուցվածքի փոփոխությունը շահագործողական ազդեցությունների պայմաններում և այն մեխանիզմները, որոնցով համապատասխան հավելանյութերը կարող են նպաստել ծածկույթի հատկությունների պահպանմանը։ Առանձին նշանակություն ունի մշակվող կոմպոզիտների տեխնոլոգիական կիրառելիության գնահատումը՝ հաշվի առնելով ճանապարհաշինական արտադրության պահանջները, նյութերի հասանելիությունը և պատրաստի ծածկույթի որակի կայունությունը։ Նման նյութերի կիրառումը կարող է նպաստել ճանապարհների վերանորոգումների հաճախականության նվազեցմանը, ծածկույթի ծառայության ժամկետի երկարացմանը և ճանապարհային ենթակառուցվածքների պահպանման արդյունավետության բարձրացմանը։ Աշխատությունն ունի գիտական և կիրառական նշանակություն ճանապարհաշինության ու նյութագիտության համար՝ նպաստելով ավելի դիմացկուն, հուսալի և տարբեր շահագործողական պայմաններին հարմարեցված ճանապարհային ծածկույթների ստեղծման սկզբունքների զարգացմանը։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում դատական սահմանադրական վերահսկողության ինստիտուտի տեսական հիմքերի, իրավական բնույթի և գործնական իրականացման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում սահմանադրական վերահսկողությունը դիտարկվում է որպես Սահմանադրության գերակայության ապահովման, իրավական համակարգի միասնականության պահպանման և պետական իշխանության մարմինների գործունեության սահմանադրականության գնահատման կարևոր կառուցակարգ։ Քննության են առնվում սահմանադրական արդարադատության ձևավորման նախադրյալները, դրա տեղը իշխանությունների բաժանման համակարգում, սահմանադրական վերահսկողություն իրականացնող մարմնի իրավական կարգավիճակը և լիազորությունների իրականացման հիմնական սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում օրենքների և այլ իրավական ակտերի՝ Սահմանադրությանը համապատասխանության ստուգման ընթացակարգերին, սահմանադրական վեճերի քննության առանձնահատկություններին և ընդունվող որոշումների իրավական նշանակությանը։ Ուսումնասիրվում են նաև սահմանադրական արդարադատության մատչելիության, համապատասխան մարմին դիմելու իրավասություն ունեցող սուբյեկտների, դիմումների ընդունելիության և գործերի քննության դատավարական հարցերը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում մարդու հիմնական իրավունքների և ազատությունների պաշտպանության գործում դատական սահմանադրական վերահսկողության դերին՝ դիտարկելով այն որպես անհատի իրավունքների պաշտպանության ընդհանուր իրավական համակարգի բաղադրիչ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ սահմանադրական վերահսկողության տարբեր մոդելների համեմատությանը և միջազգային փորձի ազդեցությանը Հայաստանի համապատասխան ինստիտուտների ձևավորման ու զարգացման վրա։ Տեսական դրույթները համադրվում են իրավակիրառ պրակտիկայի հետ՝ հնարավորություն տալով բացահայտելու իրավական կարգավորման և դրա գործնական իրականացման միջև առաջացող խնդիրները։ Քննության առարկա են դառնում նաև սահմանադրական մեկնաբանության մեթոդները, սահմանադրական արդարադատության մարմնի որոշումների ազդեցությունը օրենսդրության զարգացման վրա և պետական մարմինների կողմից այդ որոշումների կատարման հարցերը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի դատական սահմանադրական վերահսկողության արդյունավետության գնահատումը իրավական պետության, իշխանությունների հավասարակշռման և Սահմանադրության անմիջական գործողության ապահովման տեսանկյունից։ Աշխատությունն ունի տեսական և կիրառական նշանակություն սահմանադրական իրավունքի ու պետական կառավարման ուսումնասիրության համար՝ նպաստելով սահմանադրական արդարադատության ինստիտուտի գործառույթների, իրավական մեխանիզմների և զարգացման հիմնախնդիրների առավել ամբողջական ընկալմանը։

Աշխատությունը նվիրված է հաշվելի պարամետրերով բաշխումների ասիմպտոտիկ հատկությունների ուսումնասիրությանը՝ Տաուբերյան թեորեմների, ներկայացման մեթոդների, կանոնավոր փոփոխության տեսության և կայունության խնդիրների համատեքստում։ Հետազոտության հիմքում այն մաթեմատիկական օրինաչափությունների բացահայտումն է, որոնք հնարավորություն են տալիս ֆունկցիաների, հաջորդականությունների կամ բաշխումների մի տեսակի ասիմպտոտիկ վարքից եզրակացություններ ստանալ դրանց հետ կապված այլ բնութագրերի վերաբերյալ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Տաուբերյան մոտեցումներին, որոնք կարևոր դեր ունեն անալիզում և հավանականությունների տեսությունում՝ կապ հաստատելով տարբեր փոխակերպումների սահմանային վարքի և սկզբնական մաթեմատիկական օբյեկտների ասիմպտոտիկ հատկությունների միջև։ Քննության են առնվում կանոնավոր փոփոխվող ֆունկցիաների և դրանց ընդհանրացումների հատկությունները, աճի կամ նվազման արագությունների նկարագրման եղանակները և համապատասխան ներկայացման թեորեմները։ Հաշվելի պարամետրերով բաշխումների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել այնպիսի համակարգեր, որոնց հատկությունները պայմանավորված են մեկ կամ մի քանի դիսկրետ պարամետրերի փոփոխությամբ և որոնց սահմանային վարքը կարող է նկարագրվել ասիմպտոտիկ հարաբերությունների միջոցով։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ներկայացման խնդիրներին՝ պարզելու համար, թե ինչ պայմաններում կարելի է ուսումնասիրվող բաշխումները կամ դրանց բնութագրերը արտահայտել ավելի պարզ կառուցվածք ունեցող ֆունկցիաների և պարամետրերի միջոցով։ Կայունության ուսումնասիրության շրջանակում վերլուծվում է, թե սկզբնական պայմանների, պարամետրերի կամ բաշխման բնութագրերի փոքր փոփոխություններն ինչպես կարող են ազդել ստացված ասիմպտոտիկ արդյունքների վրա և ինչ պայմաններում են հիմնական օրինաչափությունները պահպանվում։ Հետազոտության ընթացքում կարող են ուսումնասիրվել նաև սահմանային անցումներ, գումարների և ինտեգրալների ասիմպտոտիկ գնահատումներ, փոխակերպումների հատկություններ և տարբեր դասերի բաշխումների միջև կապեր։ Տեսական արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ պատահական գործընթացների, վիճակագրական բաշխումների, մեծ շեղումների, հերթերի տեսության և այլ հավանականային մոդելների ուսումնասիրության մեջ։ Աշխատությունը նպաստում է ասիմպտոտիկ անալիզի և կանոնավոր փոփոխության տեսության մեթոդների զարգացմանը՝ ձևավորելով հաշվելի պարամետրերով բաշխումների ներկայացման, սահմանային վարքի և կայունության առավել համակարգված մաթեմատիկական նկարագրություն։

Աշխատությունը նվիրված է առասպելական մտածողության և առասպելական կերպարների դրսևորումների համեմատական ուսումնասիրությանը ժամանակակից հայկական և սիրիական արաբական թատերագրության մեջ։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում այն եղանակները, որոնց միջոցով հին առասպելները, ավանդական սյուժեները, խորհրդանիշները և մշակութային հիշողության մեջ պահպանված կերպարները վերաիմաստավորվում են ժամանակակից դրամատիկական ստեղծագործություններում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում առասպելի և արդիականության փոխհարաբերությանը՝ պարզելու համար, թե ինչպես են տարբեր մշակութային միջավայրերի դրամատուրգները առասպելական նյութն օգտագործում ժամանակակից մարդու, հասարակության, պատմական հիշողության, ազգային ինքնության և բարոյահոգեբանական խնդիրների արտահայտման նպատակով։ Քննության են առնվում առասպելական կերպարների կերպափոխման, ավանդական սյուժեների նոր մեկնաբանությունների, ժամանակի և տարածության խորհրդանշական կազմակերպման, ինչպես նաև դրամատիկական գործողության մեջ առասպելական ու իրական շերտերի համադրման սկզբունքները։ Հայկական և սիրիական արաբական թատերագրությունների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ինչպես ընդհանուր գեղարվեստական օրինաչափություններ, այնպես էլ յուրաքանչյուր գրական ավանդույթի ազգային ու մշակութային առանձնահատկությունները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում պատմական փորձի և հավաքական հիշողության ազդեցությանը, քանի որ առասպելը ժամանակակից թատերագրության մեջ կարող է հանդես գալ որպես անցյալի և ներկայի միջև կապ ստեղծող գեղարվեստական միջոց։ Ուսումնասիրվում է նաև առասպելական խորհրդանիշների գործառույթը մարդու գոյության, կյանքի ու մահվան, իշխանության, ազատության, զոհաբերության, հայրենիքի և ինքնության վերաբերյալ գաղափարների արտահայտման գործում։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել արևելյան և արևմտյան դրամատուրգիական ավանդույթների ազդեցությանը, ազգային բանահյուսության և գրական ժառանգության կիրառմանը, ինչպես նաև առասպելի վերափոխմանը նոր գեղարվեստական ձևերի պայմաններում։ Համեմատական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե մշակութային տարբերությունների պայմաններում ինչպես են նմանատիպ առասպելական կառուցվածքները ստանում տարբեր գաղափարական և գեղարվեստական նշանակություններ։ Աշխատությունն արժեքավոր է գրականագիտության, թատերագիտության, արաբագիտության և համեմատական մշակութաբանության համար՝ նպաստելով ժամանակակից հայկական և սիրիական արաբական դրամատուրգիայի գեղարվեստական առանձնահատկությունների և առասպելի՝ որպես մշակութային հիշողության ու ստեղծագործական վերաիմաստավորման միջոցի առավել ամբողջական ընկալմանը։

Նյութը վերաբերում է 2023 թվականի սեպտեմբերին Լեռնային Ղարաբաղում տեղի ունեցած ռազմական գործողություններից հետո ստեղծված քաղաքական և հումանիտար իրավիճակին՝ կենտրոնանալով տեղի հայ բնակչության հնարավոր տեղափոխման և Հայաստանի կողմից նրանց ընդունելու նախապատրաստական աշխատանքների վրա։ Հոդվածի հրապարակման պահին Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը հայտնել էր, որ հնարավոր տարհանման կամ բնակչության տեղափոխման անհրաժեշտության դեպքում Հայաստանում նախապատրաստվել էր շուրջ 40 հազար տեղ՝ միաժամանակ նշելով, որ նախընտրելի տարբերակը մարդկանց իրենց բնակավայրերում անվտանգ ապրելու հնարավորության պահպանումն էր։ Նյութում իրադարձությունները ներկայացվում են Ադրբեջանի սեպտեմբերյան ռազմական գործողության և դրան հաջորդած հրադադարի ու բանակցությունների համատեքստում։ Ուշադրություն է դարձվում բնակչության անվտանգության, բնակության վայրերը լքելու հնարավորության, մարդասիրական պայմանների և տարածաշրջանում քաղաքական վերահսկողության փոփոխության հետ կապված խնդիրներին։ Կարևոր տեղ են զբաղեցնում նաև հակամարտող կողմերի տարբեր դիրքորոշումները․ հայկական կողմի ներկայացուցիչները միջազգային հարթակներում բարձրացնում էին բնակչության անվտանգության և հարկադիր տեղահանման վտանգի հարցը, մինչդեռ Ադրբեջանի պաշտոնական ներկայացուցիչները ներկայացնում էին ռազմական գործողությունների և տարածաշրջանի հետագա կառավարման վերաբերյալ իրենց հիմնավորումները։ Նյութը հնարավորություն է տալիս հետևելու ճգնաժամի այն փուլին, երբ դեռ ամբողջությամբ պարզ չէր, թե տեղի հայ բնակչության ինչ մասն է մնալու տարածաշրջանում և ինչ ծավալ կարող էր ունենալ մարդկանց տեղափոխությունը Հայաստան։ Հետագա իրադարձությունները ցույց տվեցին, որ բնակչության լայնածավալ արտահոսքը կարճ ժամանակ անց իրականություն դարձավ, և ավելի քան 100 հազար մարդ տեղափոխվեց Հայաստան։ Այսպիսով, հրապարակումը կարևոր է որպես տվյալ ժամանակահատվածի լրատվական վկայություն՝ արտացոլելով ռազմական գործողություններից անմիջապես հետո ստեղծված անորոշությունը, բնակչության անվտանգության վերաբերյալ մտահոգությունները, Հայաստանի իշխանությունների նախապատրաստական քայլերը և տարածաշրջանում արագ փոփոխվող քաղաքական ու մարդասիրական իրավիճակը։ Այն կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել ժամանակակից Հարավային Կովկասի պատմության, Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության, հարկադիր տեղահանության, միջազգային հարաբերությունների և ճգնաժամային իրավիճակների լրատվական լուսաբանման ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը նվիրված է 19-րդ դարի երկրորդ կեսի Ռուսական կայսրության պետական կառավարման բարեփոխումների պատմությանը և հայազգի պետական գործիչ Միքայել Լոռիս-Մելիքովի քաղաքական գործունեությանը։ Հեղինակ Մաքսիմ Կովալևսկին ուսումնասիրում է կայսրության ներքաղաքական ճգնաժամի պայմաններում մշակված բարեփոխումների ծրագիրը, որի նպատակն էր ընդլայնել հասարակական ներկայացուցիչների մասնակցությունը պետական որոշումների նախապատրաստմանը և նպաստել իշխանության ու հասարակության միջև համագործակցությանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում 1881 թվականին Ալեքսանդր II կայսրին ներկայացված նախագծին, որը պատմագրության մեջ հայտնի է որպես սահմանադրական բարեփոխումների նախաձեռնություն, թեև չէր նախատեսում լիարժեք խորհրդարանական կառավարման համակարգի հաստատում։ Քննության են առնվում առաջարկվող փոփոխությունների քաղաքական նախադրյալները, պետական կառավարման մարմինների գործունեության կատարելագործման հնարավորությունները և հասարակական ներկայացուցչության ընդլայնման վերաբերյալ ժամանակաշրջանի պատկերացումները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում բարեփոխումների ծրագրի պատմական ճակատագիրը, մասնավորապես՝ Ալեքսանդր II-ի մահից հետո դրա չիրականացումը և պետական քաղաքականության հետագա փոփոխությունները։ Հրատարակության առանձնահատուկ արժեքը պայմանավորված է նաև պետական գործչի անձնական նամակների ընդգրկմամբ, որոնք վերաբերում են 1882–1885 թվականներին և հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու նրա քաղաքական հայացքները, անձնական մտորումները և իրադարձությունների վերաբերյալ գնահատականները։ Պաշտոնական բարեփոխումների նախագծի և մասնավոր նամակագրության համադրումը հնարավորություն է տալիս պատմական գործընթացները դիտարկել ինչպես պետական կառավարման, այնպես էլ անհատական փորձառության տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարևոր սկզբնաղբյուր է Ռուսական կայսրության քաղաքական պատմության, պետական բարեփոխումների, հասարակական ներկայացուցչության գաղափարի զարգացման և 19-րդ դարի քաղաքական մտածողության ուսումնասիրության համար։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև հայազգի պետական գործիչների պատմական դերակատարության ուսումնասիրության տեսանկյունից՝ հնարավորություն տալով ուսումնասիրելու Լոռիս-Մելիքովի գործունեությունն ու բարեփոխումների վերաբերյալ պատկերացումները տվյալ ժամանակաշրջանի քաղաքական միջավայրում։

Աշխատությունը նվիրված է միզապարկի ուռուցքային ախտահարումների հայտնաբերման և տարբերակիչ ախտորոշման հնարավորությունների ուսումնասիրությանը՝ հյուսվածաբանական և բջջագենետիկ հետազոտությունների արդյունքների համեմատական գնահատման միջոցով։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են ուռուցքային հյուսվածքների կառուցվածքային առանձնահատկությունները, բջիջների ձևաբանական փոփոխությունները և գենետիկական մակարդակում արձանագրվող շեղումները, որոնք կարող են լրացուցիչ նշանակություն ունենալ հիվանդության բնույթի որոշման համար։ Հյուսվածաբանական հետազոտությունը ներկայացվում է որպես հյուսվածքի կառուցվածքը, բջջային կազմը, տարբերակման աստիճանը և ախտաբանական փոփոխությունների բնույթը գնահատելու կարևոր մեթոդ, մինչդեռ բջջագենետիկ մոտեցումները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու ուռուցքային բջիջների քրոմոսոմային և այլ գենետիկական փոփոխությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում երկու մեթոդներով ստացված տվյալների համադրելիությանը և այն հարցին, թե դրանց համատեղ կիրառումը որքանով կարող է նպաստել տարբեր բնույթի նորագոյացությունների առավել հստակ տարբերակմանը։ Քննության են առնվում բարորակ և չարորակ գործընթացների տարբերակման, ուռուցքի կենսաբանական առանձնահատկությունների գնահատման և ախտորոշիչ նշանակություն ունեցող բջջային փոփոխությունների բացահայտման հարցերը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ախտորոշման ճշգրտությանը, զգայունությանը և տարբեր մեթոդների տեղեկատվական արժեքին՝ պարզելու համար յուրաքանչյուր հետազոտության առավելություններն ու սահմանափակումները։ Համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու, թե որ դեպքերում հյուսվածաբանական տվյալները բավարար տեղեկատվություն են տալիս, իսկ երբ բջջագենետիկ հետազոտությունը կարող է լրացուցիչ նշանակություն ունենալ ախտորոշման ճշգրտման համար։ Անդրադարձ է կատարվում նաև ուռուցքային գործընթացների զարգացման հետ կապված բջջային փոփոխությունների բազմազանությանը և դրանց կապին հյուսվածքի ախտաբանական պատկերի հետ։ Տարբեր ախտորոշիչ տվյալների համակցված գնահատումը կարող է նպաստել հիվանդության առավել ամբողջական բնութագրմանը և բժշկական հետագա որոշումների համար անհրաժեշտ տեղեկատվության ձևավորմանը։ Աշխատությունն ունի գիտական և կլինիկական նշանակություն ուռուցքաբանության, ուրոլոգիայի, ախտաբանական անատոմիայի և բժշկական գենետիկայի համար՝ նպաստելով միզապարկի նորագոյացությունների ախտորոշման մեթոդների կատարելագործմանը և տարբեր հետազոտական մոտեցումների համալիր կիրառման հնարավորությունների գնահատմանը։

Աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից հայերենի շարադասական համակարգի ձևայնացված նկարագրությանը և այն համակարգչային լեզվաբանության գործիքներով ներկայացնելու խնդիրներին։ Հետազոտության առանցքում հայերեն նախադասությունների կառուցվածքի, բառերի ու բառակապակցությունների միջև շարահյուսական հարաբերությունների և դրանց մեքենայորեն մշակելի ներկայացման սկզբունքների ուսումնասիրությունն է։ Քննության են առնվում նախադասության հիմնական և երկրորդական անդամների փոխհարաբերությունները, բառերի դասավորության օրինաչափությունները, համաձայնությունը, խնդրառությունը, կապակցման միջոցները, պարզ և բարդ շարահյուսական կառույցները, ինչպես նաև հայերենին բնորոշ այն առանձնահատկությունները, որոնք անհրաժեշտ է հաշվի առնել լեզվական տեղեկատվությունը ձևայնացնելիս։ UNL միջավայրը դիտարկվում է որպես բնական լեզուներով արտահայտված բովանդակությունը միասնական իմաստային ներկայացման միջոցով նկարագրելու հնարավորություն, որի պայմաններում կարևոր խնդիր է հայերենի քերականական կառուցվածքների համապատասխանեցումը համակարգի ձևային միավորներին և հարաբերություններին։ Հետազոտության ընթացքում կարող են մշակվել հայերեն նախադասությունների վերլուծության կանոններ, սահմանվել լեզվական միավորների միջև հարաբերությունների տեսակները և ձևավորվել այնպիսի նկարագրություններ, որոնք հնարավոր կլինի օգտագործել համակարգչային ավտոմատ մշակման ժամանակ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ձևաբանական և շարահյուսական մակարդակների փոխկապակցվածությանը, քանի որ բառաձևերի քերականական հատկանիշները կարևոր դեր ունեն նախադասության կառուցվածքի և բառերի գործառույթների որոշման գործում։ Ուսումնասիրվում են նաև հայերենի համեմատաբար ազատ բառադասության հետ կապված խնդիրները, երբ նույն կամ մոտ իմաստային հարաբերությունները կարող են արտահայտվել բառերի տարբեր դասավորությամբ։ Ձևային կանոնների համակարգի ստեղծումը հնարավորություն է տալիս բնական լեզվի կառուցվածքային առանձնահատկությունները ներկայացնել համակարգչի համար մշակելի տեսքով և հիմք ստեղծել ավտոմատ շարահյուսական վերլուծության համար։ Նման մոտեցումները կիրառական նշանակություն կարող են ունենալ մեքենայական թարգմանության, տեղեկատվության որոնման, տեքստերի ավտոմատ վերլուծության, լեզվական տվյալների մշակման և բազմալեզու համակարգերի զարգացման ոլորտներում։ Աշխատությունն ունի միջգիտակարգային նշանակություն՝ համադրելով հայոց լեզվի շարահյուսության տեսական ուսումնասիրությունը, ձևային քերականության մեթոդները և համակարգչային լեզվաբանության տեխնոլոգիական մոտեցումները՝ նպաստելով հայերենի թվային մշակման գործիքների և լեզվական ռեսուրսների զարգացմանը։

Աշխատությունը նվիրված է աշխարհագրական գործոնների ազդեցության ուսումնասիրությանը զբոսաշրջային ձեռնարկությունների միջազգային գործունեության ձևավորման և ընդլայնման գործընթացների վրա։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում է, թե ինչպես են երկրի կամ տարածաշրջանի աշխարհագրական դիրքը, բնական ռեսուրսները, կլիմայական պայմանները, լանդշաֆտային առանձնահատկությունները, տրանսպորտային հասանելիությունը և զբոսաշրջային կենտրոնների տարածական տեղաբաշխումն ազդում ընկերությունների՝ միջազգային շուկաներ մուտք գործելու հնարավորությունների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում զբոսաշրջային պահանջարկի աշխարհագրությանը, զբոսաշրջիկների հիմնական հոսքերի ուղղություններին և տարբեր երկրների ու տարածաշրջանների միջև ձևավորվող տնտեսական կապերին։ Քննության են առնվում տրանսպորտային ենթակառուցվածքների, միջազգային օդային և ցամաքային հաղորդակցության, սահմանային հասանելիության և զբոսաշրջային ծառայությունների տարածական կենտրոնացման նշանակությունը ձեռնարկությունների մրցունակության համար։ Աշխարհագրական գործոնները դիտարկվում են տնտեսական, սոցիալական և կազմակերպական պայմանների հետ փոխկապակցված՝ բացահայտելու համար այն միջավայրը, որտեղ զբոսաշրջային կազմակերպությունները կարող են զարգացնել միջազգային համագործակցությունը, ձևավորել գործընկերային ցանցեր և առաջարկել իրենց ծառայությունները արտաքին շուկաներում։ Կարևոր տեղ է հատկացվում զբոսաշրջային ուղղությունների գրավչությանը և բնական ու մշակութային ռեսուրսների տարածական բաշխմանը, քանի որ դրանց առանձնահատկությունները կարող են պայմանավորել զբոսաշրջային արտադրանքի մասնագիտացումը և միջազգային շուկայում դրա դիրքավորումը։ Ուսումնասիրվում է նաև հեռավորության գործոնը, որը կարող է ազդել ճանապարհորդության ծախսերի, զբոսաշրջային հոսքերի ինտենսիվության և տարբեր շուկաների հասանելիության վրա։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համեմատվել տարբեր աշխարհագրական պայմաններում գործող զբոսաշրջային ձեռնարկությունների զարգացման առանձնահատկությունները՝ բացահայտելով միջազգային գործունեությանը նպաստող կամ այն սահմանափակող գործոնները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև զբոսաշրջային գործունեության տարածքային կազմակերպմանը, սեզոնայնությանը, տարածաշրջանային մասնագիտացմանը և միջազգային զբոսաշրջային շուկայի փոփոխություններին հարմարվելու անհրաժեշտությանը։ Աշխատությունն ունի տեսական և կիրառական նշանակություն զբոսաշրջության կառավարման, տնտեսական աշխարհագրության և միջազգային ձեռնարկատիրության համար՝ նպաստելով այն մեխանիզմների ավելի ամբողջական ընկալմանը, որոնց միջոցով աշխարհագրական միջավայրը կարող է ազդել զբոսաշրջային ձեռնարկությունների միջազգայինացման ռազմավարությունների, շուկաների ընտրության և գործունեության տարածքային ընդլայնման վրա։

Հրատարակությունը վերաբերում է հայերի մասնակցությամբ պատմական հակամարտությունների ընթացքում բռնությունների, բնակչության կորուստների և դրանց վերաբերյալ ներկայացված վկայությունների ու պնդումների թեմային։ Նման բնույթի աշխատությունները կարևոր է ուսումնասիրել իրենց ստեղծման ժամանակաշրջանի քաղաքական, ռազմական և գաղափարական միջավայրի համատեքստում, քանի որ դրանցում ներկայացված տեղեկությունները կարող են արտացոլել ինչպես փաստագրված իրադարձություններ և ականատեսների հաղորդումներ, այնպես էլ հակամարտող կողմերի քաղաքական դիրքորոշումներ, ընտրովի ներկայացումներ կամ քարոզչական նպատակներ։ Բովանդակության առանցքում կարող են լինել բնակավայրերի նկատմամբ գործողությունների, խաղաղ բնակչության տեղահանության, գույքային կորուստների, զոհերի և տարբեր համայնքների միջև բախումների վերաբերյալ նկարագրություններ։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի օգտագործված սկզբնաղբյուրների ծագման ուսումնասիրությունը՝ պաշտոնական փաստաթղթերը, մամուլի հրապարակումները, վկայությունները, դիվանագիտական հաղորդագրությունները և հետագա պատմագիտական ուսումնասիրությունները միմյանցից տարբերակելու համար։ Նման նյութերի գիտական քննությունը պահանջում է տարբեր կողմերի աղբյուրների համադրում, տվյալների ժամանակագրական և աշխարհագրական ստուգում, ինչպես նաև փաստական տեղեկությունների տարանջատում հեղինակային մեկնաբանություններից ու քաղաքական գնահատականներից։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել ոչ միայն նկարագրվող իրադարձությունների, այլև պատմական հիշողության, հակամարտությունների ներկայացման և ազգային պատմագրությունների ձևավորման ուսումնասիրության համար։ Այն հնարավորություն է տալիս վերլուծելու, թե ինչպես են զանգվածային բռնության վերաբերյալ պատմությունները կառուցվել և տարածվել տարբեր հասարակություններում, ինչպիսի լեզվական ու գաղափարական միջոցներով են ներկայացվել հակառակորդ խմբերը և ինչպես են այդ պատմությունները հետագայում օգտագործվել քաղաքական կամ հասարակական բանավեճերում։ Հետևաբար հրատարակությունը նպատակահարմար է դիտարկել համեմատական և աղբյուրագիտական մոտեցմամբ՝ հաշվի առնելով դրա հեղինակային դիրքորոշումը, ստեղծման ժամանակը և օգտագործված փաստական նյութի հավաստիության աստիճանը։ Այս տեսանկյունից այն կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել Կովկասի և հարակից տարածաշրջանների պատմության, ազգամիջյան հակամարտությունների, պատմական սկզբնաղբյուրների քննադատության և հավաքական հիշողության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հետխորհրդային տարածքում կիսանախագահական կառավարման համակարգերի ձևավորման և գործունեության համեմատական ուսումնասիրությանը՝ ուշադրության կենտրոնում պահելով նախագահի, կառավարության և խորհրդարանի միջև սահմանադրական լիազորությունների բաշխումը։ Կիսանախագահական համակարգը քաղաքագիտական գրականության մեջ սովորաբար դիտարկվում է որպես կառավարման այնպիսի կառուցվածք, որտեղ ուղղակիորեն ընտրված նախագահը գործում է վարչապետի և խորհրդարանի առջև պատասխանատու կառավարության հետ միաժամանակ, սակայն այդ ընդհանուր սահմանման ներսում գոյություն ունեն տարբեր ենթատեսակներ և դասակարգման շուրջ գիտական բանավեճեր։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում Խորհրդային Միության փլուզումից հետո նորանկախ պետություններում ձևավորված սահմանադրական ինստիտուտները, գործադիր և օրենսդիր իշխանությունների հարաբերությունները, կառավարության կազմավորման ու պատասխանատվության մեխանիզմները և նախագահի իրական քաղաքական ազդեցության վրա ազդող իրավական ու քաղաքական գործոնները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ սահմանադրությամբ ամրագրված նմանատիպ կառավարման ձևերը տարբեր երկրներում կարող են գործնականում էապես տարբեր կերպ աշխատել, քանի որ ինստիտուտների գործունեության վրա ազդում են կուսակցական համակարգը, քաղաքական մրցակցությունը, խորհրդարանական մեծամասնության կառուցվածքը և իշխանության ոչ ֆորմալ հարաբերությունները։ Կիսանախագահական համակարգերի ուսումնասիրություններում տարբերակվում են նաև այնպիսի ենթատեսակներ, որոնց միջև կարևոր տարբերություններից մեկը կառավարության պաշտոնավարման հարցում նախագահի և խորհրդարանի ունեցած լիազորությունների հարաբերակցությունն է։ Համեմատական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու սահմանադրական բարեփոխումների արդյունքում նախագահի, վարչապետի և խորհրդարանի դիրքերի փոփոխությունները, ինչպես նաև գնահատելու, թե ինչպես են իրավական կառուցվածքներն արտահայտվում քաղաքական պրակտիկայում։ Անդրադարձ է կատարվում գործադիր իշխանության ներսում լիազորությունների բաժանմանը, նախագահի և վարչապետի հնարավոր մրցակցությանը կամ համագործակցությանը, խորհրդարանական վերահսկողության մեխանիզմներին և քաղաքական պատասխանատվության հարցերին։ Հետխորհրդային երկրների փորձը հատկապես կարևոր նյութ է կառավարման ձևերի ուսումնասիրության համար, քանի որ տարածաշրջանում ձևավորվել են նախագահական իշխանության և խորհրդարանական պատասխանատվության տարբեր համակցություններ։ Աշխատությունն ընդհանուր առմամբ կարևոր է համեմատական քաղաքագիտության և սահմանադրական ինստիտուտների ուսումնասիրության համար՝ հնարավորություն տալով հասկանալու ոչ միայն կիսանախագահական կառավարման տեսական առանձնահատկությունները, այլև դրա տարբեր դրսևորումները հետխորհրդային քաղաքական և ինստիտուցիոնալ միջավայրերում։

Աշխատությունը նվիրված է հայկական խճանկարչության գեղարվեստական ձևաստեղծման սկզբունքների, արտահայտչամիջոցների և ոճական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով ազգային կերպարվեստի և դեկորատիվ-կիրառական արվեստի զարգացման համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում խճանկարի պատկերային կառուցվածքի ձևավորման եղանակները, կոմպոզիցիոն կազմակերպումը, գունային հարաբերությունները, նյութի և ձևի փոխազդեցությունը, մակերևույթի կառուցվածքային առանձնահատկությունները և առանձին տարրերի միջոցով ամբողջական գեղարվեստական պատկերի ստեղծման սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն միջոցներին, որոնց օգնությամբ տարբեր չափերի, ձևերի և գունային երանգների մասնիկները միավորվում են մեկ միասնական հորինվածքի մեջ՝ ստեղծելով պատկերային ռիթմ, շարժում, ծավալի կամ տարածության տպավորություն։ Ուսումնասիրվում են հայկական արվեստին բնորոշ զարդանախշային համակարգերը, երկրաչափական ու բուսական մոտիվները, խորհրդանշական պատկերները և դրանց վերափոխումները խճանկարչական ստեղծագործություններում։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ազգային գեղարվեստական ավանդույթների և ժամանակակից ստեղծագործական մոտեցումների փոխհարաբերությանը՝ պարզելու համար, թե պատմական մշակութային ժառանգության տարրերն ինչպես են վերաիմաստավորվում նոր գեղարվեստական միջավայրում։ Քննության առարկա են դառնում նաև նյութերի ընտրության և տեխնիկական հնարավորությունների ազդեցությունը ստեղծագործության գեղարվեստական կերպարի վրա, քանի որ քարի, ապակու, խեցեղենի և այլ նյութերի գույնը, կառուցվածքը, լուսային հատկություններն ու մակերևույթը կարող են հանդես գալ որպես ինքնուրույն արտահայտչական գործոններ։ Անդրադարձ է կատարվում խճանկարի և ճարտարապետական տարածության փոխհարաբերությանը, հատկապես այն դեպքերում, երբ ստեղծագործությունը նախատեսված է շենքերի ներքին կամ արտաքին հարդարման, հասարակական տարածքների և մոնումենտալ միջավայրի համար։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հայկական խճանկարչության մեջ ձևավորված ոճական ուղղությունները, հեղինակային լուծումների առանձնահատկությունները և գեղարվեստական լեզվի զարգացման միտումները։ Աշխատությունն ունի կարևոր նշանակություն հայկական արվեստի պատմության, մոնումենտալ և դեկորատիվ արվեստի ուսումնասիրության համար՝ նպաստելով խճանկարչության ազգային առանձնահատկությունների, ստեղծագործական մեթոդների և գեղարվեստական ձևաստեղծման համակարգի առավել ամբողջական ընկալմանը։

Աշխատությունը նվիրված է պոլիմերային նյութերի կենսաքայքայմանը մասնակցող միկրոօրգանիզմների վերաբերյալ տվյալների հավաքագրման, համակարգման, պահպանման և վերլուծության համար նախատեսված տեղեկատվական-վերլուծական համակարգի ստեղծման գիտական ու տեխնոլոգիական հիմքերին։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են տարբեր միկրոօրգանիզմների՝ բակտերիաների, սնկերի և այլ կենսաբանական գործոնների հատկությունները, որոնք բնական կամ վերահսկվող միջավայրերում կարող են մասնակցել որոշակի պոլիմերների կառուցվածքային փոփոխությանը և քայքայմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում միկրոօրգանիզմների տեսակային պատկանելության, կենսաբանական առանձնահատկությունների, ֆերմենտային ակտիվության, կենսաքայքայվող պոլիմերների տեսակների և գործընթացի վրա ազդող միջավայրային պայմանների վերաբերյալ տեղեկատվության դասակարգմանը։ Տեղեկատվական համակարգի կառուցման ընթացքում կարևոր խնդիր է տարբեր աղբյուրներից ստացվող կենսաբանական, քիմիական և տեխնոլոգիական տվյալների միասնական կառուցվածքի ձևավորումը, որը հնարավորություն կտա իրականացնել նպատակային որոնում, համեմատական վերլուծություն և տվյալների արդյունավետ մշակում։ Քննության են առնվում տվյալների բազայի կառուցվածքի, տեղեկատվական դաշտերի, դասակարգման չափանիշների և միկրոօրգանիզմների ու համապատասխան պոլիմերների միջև կապերի ներկայացման սկզբունքները։ Վերլուծական բաղադրիչը կարող է հնարավորություն տալ համեմատելու տարբեր կենսաքայքայող միկրոօրգանիզմների հատկությունները, առանձնացնելու որոշակի նյութերի նկատմամբ առավել ակտիվ խմբերը և բացահայտելու կենսաբանական ու միջավայրային գործոնների միջև օրինաչափություններ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նաև պոլիմերային թափոնների բնապահպանական խնդիրը, քանի որ կենսաքայքայման գործընթացների վերաբերյալ համակարգված տեղեկատվությունը կարող է նպաստել թափոնների կենսատեխնոլոգիական մշակման և շրջակա միջավայրում դրանց կուտակման նվազեցման վերաբերյալ հետագա հետազոտություններին։ Համակարգը կարող է ծառայել որպես տեղեկատվական գործիք մանրէաբանների, կենսատեխնոլոգների, նյութագետների և բնապահպանական հետազոտություններով զբաղվող մասնագետների համար՝ հեշտացնելով գիտական տվյալների որոնումն ու համադրումը։ Աշխատությունն ունի միջգիտակարգային նշանակություն՝ միավորելով մանրէաբանության, կենսատեխնոլոգիայի, պոլիմերային նյութագիտության, բնապահպանության և տեղեկատվական տեխնոլոգիաների մոտեցումները և նպաստելով պոլիմերների կենսաքայքայման վերաբերյալ գիտելիքների համակարգված ներկայացման ու հետագա կիրառական հետազոտությունների զարգացմանը։

Հուշագրական բնույթի այս ստեղծագործությունը ներկայացնում է Օսմանյան կայսրության վերջին շրջանի բռնությունների և տեղահանությունների պայմաններում հայտնված հայ երեխաների ճակատագրերը՝ կենտրոնանալով Անթուրայի որբանոցի հետ կապված փորձառությունների վրա։ Պատմությունը կառուցվում է անձնական հիշողությունների և մանկության վերապրումների շուրջ՝ հնարավորություն տալով պատմական իրադարձությունները դիտարկել երեխայի ընկալման և հետագա հիշողության տեսանկյունից։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ընտանիքից և հարազատ միջավայրից բաժանմանը, որբության պայմաններում գոյատևմանը, ինքնության պահպանման դժվարություններին և երեխաների նկատմամբ իրականացված հարկադրական մշակութային ու ինքնության փոփոխության քաղաքականության հետևանքներին։ Անթուրայի հաստատությունը ներկայացվում է որպես մի տարածք, որտեղ երեխաների առօրյան, կրթությունը և ինքնության հարցերը ձևավորվում էին ժամանակաշրջանի քաղաքական ու ռազմական իրադարձությունների ազդեցության ներքո։ Անձնական պատմության միջոցով բացահայտվում են հիշողության, կորստի, հայրենիքի, լեզվի և ազգային պատկանելության թեմաները՝ ցույց տալով, թե պատմական մեծ ցնցումները ինչպես կարող են ներգործել անհատի հետագա կյանքի և ինքնընկալման վրա։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում մանկության հիշողությունների վերականգնումը, քանի որ դրանք ոչ միայն անհատական անցյալի վերապրում են, այլև պատմական վկայության նշանակություն ունեցող նյութ։ Հեղինակի փորձառությունները հնարավորություն են տալիս հասկանալու, թե երեխաներն ինչպես էին փորձում պահպանել իրենց նախկին կյանքի մասին հիշողությունները և հարմարվել անորոշ ու ծանր պայմաններին։ Ստեղծագործության մեջ անձնական հիշողությունը միահյուսվում է հավաքական պատմական հիշողությանը՝ անհատի ճակատագիրը ներկայացնելով ավելի լայն պատմական իրադարձությունների համատեքստում։ Հուշագրությունը կարևոր է նաև երեխաների պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից, քանի որ պատերազմների և զանգվածային բռնությունների պատմությունը հաճախ ներկայացվում է քաղաքական ու ռազմական գործընթացների միջոցով, մինչդեռ այստեղ առաջնային է երեխայի փորձառությունը։ Աշխատությունը արժեքավոր աղբյուր է Հայոց ցեղասպանության պատմության, վերապրածների հիշողությունների, որբացած երեխաների ճակատագրերի, ինքնության պահպանման և պատմական հիշողության ուսումնասիրության համար։