Право

Գիրքը նվիրված է իրավունքի համակարգում առաջացող բացերի էությանը, դրանց առաջացման պատճառներին, տեսակներին և լրացման իրավաբանական եղանակների ու միջոցների համեմատական ուսումնասիրությանը։ Աշխատության մեջ իրավական բացը դիտարկվում է որպես այն իրավիճակ, երբ հասարակական հարաբերությունը պահանջում է իրավական կարգավորում, սակայն գործող իրավական նորմերը չեն տալիս դրա ամբողջական կամ ուղղակի լուծումը։ Հեղինակը վերլուծում է իրավական բացերի առաջացման օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ պատճառները՝ անդրադառնալով օրենսդրության զարգացմանը, հասարակական հարաբերությունների փոփոխությանը, իրավական կարգավորման անկատարությանը և նոր իրավական իրավիճակների ի հայտ գալուն։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում բացերի տարբերակմանը՝ ըստ դրանց բնույթի, ընդգրկման, առաջացման պայմանների և իրավական նշանակության, ինչպես նաև իրավունքի և օրենսդրության բացերի միջև առկա տարբերություններին։ Գրքի կարևորագույն ուղղություններից է իրավական բացերի լրացման մեխանիզմների ուսումնասիրությունը։ Քննարկվում են օրենքի և իրավունքի անալոգիայի կիրառումը, իրավական սովորույթների, դատական պրակտիկայի, իրավական սկզբունքների և այլ իրավաբանական միջոցների նշանակությունը՝ բացերի հաղթահարման գործընթացում։ Հեղինակը ուշադրություն է դարձնում նաև այն սահմանափակումներին, որոնց պայմաններում կարող են կիրառվել այդ մեթոդները՝ հատկապես իրավական որոշակիության, օրինականության և անձանց իրավունքների պաշտպանության պահանջների տեսանկյունից։ Համեմատական վերլուծության միջոցով ուսումնասիրվում են տարբեր իրավական համակարգերում բացերի հաղթահարման մոտեցումները, դրանց ընդհանուր և տարբերակիչ հատկանիշները, ինչպես նաև դատական և օրենսդրական մարմինների դերակատարությունը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես կարող է իրավական համակարգը արձագանքել այնպիսի իրավիճակներին, որոնք ամբողջությամբ կամ բավարար չափով նախատեսված չեն գործող նորմերով, և ինչպես կարելի է պահպանել իրավակարգավորման ամբողջականությունն ու հետևողականությունը՝ առանց իրավակիրառողի լիազորությունների անհարկի ընդլայնման։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել իրավունքի տեսությամբ, սահմանադրական և քաղաքացիական իրավունքով, դատական պրակտիկայով և համեմատական իրավագիտությամբ զբաղվող մասնագետների, իրավաբանների, դատավորների, գիտաշխատողների, դասախոսների, ուսանողների և հետազոտողների համար։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում բժշկական ծառայությունների շուկայում ձեռնարկատիրական գործունեության իրավական կարգավորման համակարգային ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում բժշկական ծառայությունների ոլորտը դիտարկվում է որպես տնտեսության և սոցիալական նշանակության առանձնահատուկ ոլորտ, որտեղ ձեռնարկատիրական ազատությունը փոխկապակցված է մարդու առողջության և կյանքի պաշտպանության, բժշկական օգնության որակի, պացիենտների իրավունքների և հանրային շահերի ապահովման անհրաժեշտության հետ։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են բժշկական գործունեությամբ զբաղվելու իրավական հիմքերը, ոլորտի մասնակիցների իրավական կարգավիճակը, ձեռնարկատիրական գործունեության կազմակերպաիրավական ձևերը, լիցենզավորման և պետական վերահսկողության մեխանիզմները, ինչպես նաև բժշկական ծառայությունների մատուցման ընթացքում առաջացող պայմանագրային և այլ իրավահարաբերությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում բժշկական ծառայություններ մատուցող կազմակերպությունների և անհատ ձեռնարկատերերի իրավունքներին ու պարտականություններին, նրանց պատասխանատվության հարցերին և պացիենտների՝ որպես ծառայությունների սպառողների, իրավական պաշտպանության միջոցներին։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է բժշկական ծառայությունների շուկայում մրցակցության, ծառայությունների որակի և պետական կարգավորման հարաբերակցության ուսումնասիրությունը։ Քննարկվում են նաև բժշկական գաղտնիքի պահպանման, անձնական տվյալների պաշտպանության, տեղեկացված համաձայնության, բժշկական սխալների կամ ոչ պատշաճ ծառայությունների հետևանքով առաջացող պատասխանատվության և վեճերի լուծման իրավական խնդիրները։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են գործող իրավական կարգավորումների արդյունավետությունը, առկա հակասություններն ու բացերը, ինչպես նաև բժշկական ծառայությունների շուկայի զարգացման պայմաններում իրավական մեխանիզմների կատարելագործման հնարավորությունները։ Հետազոտությունը կարող է օգտակար լինել առողջապահական ոլորտում գործունեություն իրականացնող կազմակերպությունների ղեկավարների, իրավաբանների, բժիշկների, ձեռնարկատերերի, պետական կառավարման մարմինների ներկայացուցիչների, իրավագիտության և առողջապահական իրավունքի ոլորտում հետազոտություններ իրականացնող մասնագետների ու ուսանողների համար։

Այս աշխատությունը նվիրված է մտավոր սեփականության իրավունքի պաշտպանության վերաբերյալ գործերի դատական քննության ընթացակարգային առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ համեմատական-իրավական վերլուծության հիման վրա։ Հետազոտության շրջանակում քննարկվում են այն իրավական և դատավարական մեխանիզմները, որոնց միջոցով իրավատերերը կարող են պաշտպանել իրենց իրավունքները մտավոր սեփականության օբյեկտների ապօրինի օգտագործման, խախտման կամ վիճարկման դեպքում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մտավոր սեփականության ոլորտում ծագող վեճերի բնույթին, դրանց ենթակայության և ընդդատության հարցերին, դատական պաշտպանության ձևերին, ինչպես նաև համապատասխան գործերի քննության ընթացքում կողմերի դատավարական իրավունքներին և պարտականություններին։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել հեղինակային իրավունքի, հարակից իրավունքների, ապրանքային նշանների, գյուտերի, օգտակար մոդելների, արդյունաբերական նմուշների և մտավոր սեփականության այլ օբյեկտների պաշտպանության հետ կապված դատական վեճերի առանձնահատկությունները։ Կարևորվում է ապացույցների ներկայացման և գնահատման խնդիրը, քանի որ նման գործերում հաճախ անհրաժեշտ է հաստատել ստեղծագործության կամ այլ օբյեկտի պատկանելիությունը, իրավունքի գոյությունը, օգտագործման փաստը, խախտման բնույթը և պատճառված վնասի չափը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում փորձաքննության կիրառմանը, էլեկտրոնային ապացույցների առանձնահատկություններին, համացանցային միջավայրում կատարվող խախտումների ապացուցմանը և տեխնիկական բնույթի տեղեկությունների դատավարական նշանակությանը։ Համեմատական-իրավական վերլուծության միջոցով ուսումնասիրվում են տարբեր իրավական համակարգերում մտավոր սեփականության վեճերի քննության ընթացակարգերը, դատական պաշտպանության միջոցները և իրավատերերի շահերի ապահովման մեխանիզմները։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ հայցի ապահովման միջոցներին, խախտող գործողությունների դադարեցմանը, վնասի հատուցմանը, անօրինական օգտագործմամբ ստացված եկամտի վերականգնմանը և իրավունքի խախտման հետևանքների վերացման այլ միջոցներին։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև դատական ակտերի կատարման արդյունավետությանը և իրավական պաշտպանության միջոցների համաչափությանը։ Աշխատության շրջանակում կարող են բացահայտվել գործող դատավարական կարգավորման բացերն ու խնդիրները, ինչպես նաև տարբեր երկրների օրենսդրական և դատական փորձի համադրման միջոցով ներկայացվել դրանց կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու մտավոր սեփականության ոլորտում դատական պաշտպանության արդյունավետությունը և ձևակերպելու այնպիսի ընթացակարգային լուծումներ, որոնք կարող են նպաստել իրավատերերի իրավունքների ավելի արագ, լիարժեք և արդյունավետ պաշտպանությանը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, դատավորների, փաստաբանների, մտավոր սեփականության ոլորտի մասնագետների, իրավական հետազոտողների, պետական մարմինների աշխատակիցների, դասախոսների, ասպիրանտների և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողների համար։

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում ընտրական համակարգի ձևավորման, զարգացման և կատարելագործման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ քաղաքական և իրավական գործընթացների փոխկապակցվածության տեսանկյունից։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են անկախ Հայաստանի ընտրական համակարգի ձևավորման հիմնական փուլերը, դրա ինստիտուցիոնալ զարգացումը, ընտրական օրենսդրության փոփոխությունները և ընտրությունների կազմակերպման ու անցկացման մեխանիզմների վերափոխումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ընտրական համակարգի նշանակությանը ժողովրդավարական կառավարման, քաղաքական իշխանության ձևավորման, քաղաքացիների քաղաքական մասնակցության և հանրային վստահության ապահովման գործում։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են ընտրական համակարգի հիմնական բաղադրիչները՝ ընտրական իրավունքի սկզբունքները, ընտրական գործընթացի կազմակերպումը, ընտրական մարմինների գործունեությունը, թեկնածուների և քաղաքական ուժերի մասնակցությունը, ընտրողների գրանցումն ու քվեարկության կազմակերպումը, ինչպես նաև ընտրությունների արդյունքների ամփոփման և բողոքարկման մեխանիզմները։ Քննարկվում են Հայաստանի ընտրական համակարգի զարգացման ընթացքում առաջացած հիմնական խնդիրները՝ ընտրական գործընթացների թափանցիկության և վերահսկելիության ապահովում, ընտրողների ազատ կամարտահայտության պաշտպանություն, վարչական ռեսուրսի հնարավոր չարաշահման կանխարգելում, քաղաքական մրցակցության հավասար պայմանների ստեղծում և ընտրական գործընթացների նկատմամբ հասարակական վստահության բարձրացում։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև ընտրական օրենսդրության և քաղաքական իրականության փոխհարաբերությանը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են իրավական փոփոխությունները և քաղաքական միջավայրը փոխադարձաբար ազդում ընտրական համակարգի զարգացման վրա։ Կարևորվում է ընտրական վարչարարության արդյունավետությունը, ընտրական հանձնաժողովների մասնագիտական կարողությունների զարգացումը, ընտրական վեճերի լուծման ընթացակարգերի կատարելագործումը և ընտրական գործընթացներում ժամանակակից տեխնոլոգիաների կիրառման հնարավորությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում ընտրական համակարգի լեգիտիմության և հանրային վստահության խնդրին, քանի որ ընտրությունների նկատմամբ վստահությունը ժողովրդավարական կառավարման կայունության կարևոր նախապայմաններից է։ Աշխատության շրջանակում կարող են ներկայացվել նաև ընտրական համակարգի կատարելագործման հնարավոր ուղղություններ՝ օրենսդրական կարգավորումների հստակեցում, ընտրական գործընթացների թափանցիկության բարձրացում, վերահսկողական մեխանիզմների ամրապնդում, քաղաքական մասնակցության ընդլայնում և ընտրողների իրազեկվածության բարձրացում։ Նյութը կարող է օգտակար լինել քաղաքագետների, իրավաբանների, պետական կառավարման մասնագետների, ընտրական գործընթացների կազմակերպիչների, քաղաքական հետազոտողների, լրագրողների, դասախոսների և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողների համար։

Այս աշխատությունը նվիրված է հանցագործության միջնորդավորված կատարման դեպքում քրեական պատասխանատվության տեսական և գործնական հիմնախնդիրների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում քննության է առնվում այն իրավական իրավիճակը, երբ հանցագործության փաստացի կատարումը տեղի է ունենում այլ անձի օգտագործմամբ, որի վարքագիծը, հանգամանքները կամ իրավական կարգավիճակը կարող են էական նշանակություն ունենալ արարքի քրեաիրավական գնահատման համար։ Ուսումնասիրության հիմքում դրվում են հանցագործության սուբյեկտի, մեղքի, պատճառահետևանքային կապի, հանցակցությանը և հանցագործության կատարման եղանակներին վերաբերող քրեաիրավական դրույթները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում միջնորդավորված կատարման և հանցակցության սահմանազատմանը, քանի որ երկու իրավիճակներում անձանց փաստացի դերակատարումը կարող է արտաքինից նման լինել, սակայն դրանց քրեաիրավական բնույթը և պատասխանատվության հիմքերը տարբեր են։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են նաև այն դեպքերը, երբ հանցագործության անմիջական կատարողը չի կարող ենթարկվել քրեական պատասխանատվության՝ օրինակ՝ տարիքային, անմեղսունակության կամ այլ իրավական հանգամանքների պատճառով, և այդ պայմաններում գնահատվում է մեկ այլ անձի կողմից նրա օգտագործմամբ հանցավոր արդյունքի հասնելու գործողությունը։ Ուսումնասիրությունը կարևորում է հանցագործության միջնորդավորված կատարման ճիշտ որակավորման խնդիրը, քանի որ սխալ իրավական գնահատականը կարող է հանգեցնել ինչպես պատասխանատվության անհիմն ընդլայնման, այնպես էլ հանցավոր վարքագծի ոչ պատշաճ որակավորման։ Քննարկվում են մեղավորության անհատականացման, անձի կողմից օգտագործված այլ սուբյեկտի վարքագծի իրավական նշանակության, հանցավոր մտադրության և իրական գործողությունների փոխհարաբերության հարցերը։ Գործնական տեսանկյունից աշխատությունը կարող է անդրադառնալ իրավապահ և դատական պրակտիկայում հանդիպող բարդ իրավիճակներին, ապացուցման առանձնահատկություններին և այն չափանիշներին, որոնց միջոցով անհրաժեշտ է տարբերակել միջնորդավորված կատարումը հանցակցության այլ ձևերից։ Միաժամանակ դիտարկվում են քրեական օրենսդրության կիրառման հնարավոր խնդիրները, իրավական կարգավորման բացերն ու հակասությունները և դրանց հաղթահարման տեսական մոտեցումները։ Աշխատության նպատակներից է նպաստել միջնորդավորված կատարման դեպքերի քրեաիրավական գնահատման միասնական և հիմնավորված չափանիշների ձևավորմանը՝ ապահովելով պատասխանատվության անհատականացման, օրինականության և արդարության սկզբունքների պահպանումը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել քրեական իրավունքի և քրեական դատավարության մասնագետների, դատավորների, դատախազների, քննիչների, փաստաբանների, իրավաբան-հետազոտողների, դասախոսների և համապատասխան մասնագիտությամբ սովորող ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է իրավունքի մեջ առկա բացերի ուսումնասիրությանը՝ համադրելով տեսական մոտեցումները և իրավակիրառ պրակտիկայի խնդիրները։ Այն անդրադառնում է այն իրավիճակներին, երբ գործող իրավական նորմերը չեն կարգավորում հասարակական հարաբերությունների կոնկրետ դրսևորումները, ամբողջական չեն կամ չեն ապահովում առաջացած իրավական խնդրի արդյունավետ լուծումը։ Աշխատության շրջանակում բացահայտվում են իրավունքի բացերի հասկացությունը, դրանց առաջացման պատճառները, տեսակները, առանձնահատկությունները և իրավական համակարգում դրանց դրսևորման ձևերը։ Քննարկվում է նաև իրավական կարգավորման բացի և հարակից երևույթների տարբերակման խնդիրը՝ ընդգծելով այն հանգամանքը, որ յուրաքանչյուր չկարգավորված իրավիճակ ինքնաբերաբար չի կարող դիտարկվել որպես իրավական բաց։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում բացերի հայտնաբերման և հաղթահարման մեխանիզմներին, այդ թվում՝ իրավական անալոգիայի, օրենքի անալոգիայի, իրավունքի անալոգիայի, իրավական մեկնաբանության և օրենսդրական կատարելագործման հնարավորություններին։ Ուսումնասիրությունը կարևորում է ինչպես իրավաստեղծ գործունեության, այնպես էլ դատարանների և իրավակիրառ այլ մարմինների դերը՝ իրավական անորոշությունները նվազեցնելու և առկա կարգավորման թերությունները գործնականում հաղթահարելու հարցում։ Աշխատության մեջ ներկայացվող տեսական դրույթները կապվում են իրավակիրառ պրակտիկայի հետ՝ հնարավորություն տալով գնահատել, թե իրավունքի բացերն ինչպիսի խնդիրներ կարող են առաջացնել անձանց իրավունքների պաշտպանության, իրավական որոշակիության, արդարադատության արդյունավետության և իրավական հարաբերությունների կանխատեսելիության տեսանկյունից։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը նպատակ ունի ամբողջական պատկերացում ձևավորել իրավունքի բացերի էության և դրանց հաղթահարման ուղիների վերաբերյալ՝ միաժամանակ ընդգծելով օրենսդրության շարունակական կատարելագործման, իրավական նորմերի հստակեցման և իրավակիրառ պրակտիկայի միասնականության անհրաժեշտությունը։

Այս աշխատությունը նվիրված է պետական իշխանության դեմ ուղղված շահադիտական հանցագործությունների համար իրավական պատասխանատվության կիրառման ընթացքում առաջացող խնդիրների համակողմանի ուսումնասիրությանը և տարբեր իրավական համակարգերի համեմատական վերլուծությանը։ Ուսումնասիրության կենտրոնում այն հանցավոր արարքներն են, որոնց կատարման շարժառիթում առկա է նյութական կամ այլ անձնական շահ, և որոնք միաժամանակ վնաս են հասցնում պետական կառավարման բնականոն գործունեությանը, հանրային շահին և իշխանության նկատմամբ հասարակական վստահությանը։ Աշխատության մեջ քննության են առնվում համապատասխան հանցակազմերի իրավական բնութագրերը, դրանց օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմերը, հանցագործությունների սահմանազատման չափանիշները, ինչպես նաև իրավական որակավորման ընթացքում առաջացող բարդությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում իրավակիրառ պրակտիկային՝ ուսումնասիրելով այն իրավիճակները, երբ նույն կամ նմանատիպ փաստական հանգամանքները կարող են տարբեր կերպ գնահատվել իրավապահ և դատական մարմինների կողմից։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է տարբեր պետությունների քրեական օրենսդրության և դատական պրակտիկայի համեմատությունը, որի միջոցով բացահայտվում են իրավական կարգավորումների ընդհանրություններն ու տարբերությունները, պատասխանատվության սահմանները և հանցագործությունների որակավորման մոտեցումները։ Համեմատական մեթոդը հնարավորություն է տալիս գնահատել տարբեր իրավական լուծումների արդյունավետությունը և առանձնացնել այն մեխանիզմները, որոնք կարող են նպաստել ազգային իրավակիրառ պրակտիկայի կատարելագործմանը։ Աշխատության մեջ անդրադարձ է կատարվում նաև ապացուցման խնդիրներին, հանցավոր շահի բացահայտմանը, պաշտոնեական դիրքի օգտագործման հանգամանքի գնահատմանը, հանցագործության հետևանքների որոշմանը և մեղավորության ձևերի ճիշտ հաստատմանը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում իրավակիրառման միասնականության ապահովմանը, քանի որ քրեական պատասխանատվության արդյունավետությունը պայմանավորված է ոչ միայն օրենսդրական նորմերի առկայությամբ, այլև դրանց հետևողական և կանխատեսելի կիրառմամբ։ Ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել պետական իշխանության դեմ ուղղված շահադիտական հանցագործությունների իրավական բնույթի առավել հստակ ընկալմանը, դրանց որակավորման վերաբերյալ խնդիրների բացահայտմանը և իրավական կարգավորման ու դատական պրակտիկայի բարելավման հնարավոր ուղղությունների ձևավորմանը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել քրեական իրավունքի և քրեական դատավարության մասնագետներին, դատավորներին, դատախազներին, քննիչներին, փաստաբաններին, իրավաբան-հետազոտողներին, դասախոսներին և իրավագիտության ուսանողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Եվրոպական միության սահմանադրական զարգացման հիմնական միտումների և ինստիտուցիոնալ կառուցվածքի ուսումնասիրությանը՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով իրավական ու քաղաքական կարգի ձևավորման գործընթացներին։ Հետազոտության կենտրոնում Եվրամիության՝ որպես յուրահատուկ վերազգային քաղաքական և իրավական միավորի զարգացման առանձնահատկություններն են, ինչպես նաև դրա ինստիտուտների փոխհարաբերությունների, լիազորությունների և իրավական կարգավիճակի փոփոխությունները։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում է այն գործընթացը, որի միջոցով եվրոպական ինտեգրման խորացումը հանգեցրել է ընդհանուր իրավական և ինստիտուցիոնալ համակարգի աստիճանական ձևավորմանը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում Եվրամիության հիմնական կառույցների՝ Եվրոպական խորհրդի, Եվրոպական հանձնաժողովի, Եվրոպական խորհրդարանի, Եվրոպական միության խորհրդի և Եվրոպական միության դատարանի դերերին ու փոխհարաբերություններին։ Քննարկվում են իշխանությունների և իրավասությունների բաշխման, ինստիտուցիոնալ հավասարակշռության, որոշումների կայացման և ժողովրդավարական լեգիտիմության հարցերը, ինչպես նաև անդամ պետությունների և վերազգային կառույցների միջև լիազորությունների սահմանազատման խնդիրները։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ եվրոպական ինտեգրման տարբեր փուլերին և այն իրավական փոփոխություններին, որոնք ձևավորել են ժամանակակից եվրոպական իրավակարգը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում սահմանադրականացման գործընթացին՝ որպես այնպիսի զարգացման, որի շրջանակում Եվրամիության հիմնարար պայմանագրերը, իրավական սկզբունքները, դատարանի նախադեպային իրավունքը և ինստիտուցիոնալ պրակտիկան աստիճանաբար ձեռք են բերել սահմանադրական նշանակություն։ Աշխատանքում կարող են վերլուծվել նաև ինստիտուցիոնալ բարեփոխումների անհրաժեշտությունը, որոշումների կայացման արդյունավետության բարձրացման խնդիրները, անդամ պետությունների շահերի և ընդհանուր եվրոպական նպատակների հավասարակշռումը, ինչպես նաև Եվրամիության կառավարման համակարգի լեգիտիմության և հաշվետվողականության հարցերը։ Այս տեսանկյունից ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել Եվրամիության իրավական բնույթի, ինստիտուցիոնալ զարգացման և ժամանակակից եվրոպական քաղաքական կարգի կառուցվածքի վերաբերյալ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել սահմանադրական և միջազգային իրավունքի մասնագետների, եվրոպական իրավունքի ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, քաղաքագետների, իրավաբանական ֆակուլտետների ուսանողների և եվրոպական ինտեգրման գործընթացներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է դատական նախադեպի էության, իրավական բնույթի և նորմատիվ կարգավորման համակարգում ունեցած դերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել դատական նախադեպի՝ որպես իրավական կարգավորման գործիքի առանձնահատկությունները, դրա ձևավորման և կիրառման պայմանները, ինչպես նաև գնահատել դրա նշանակությունը իրավական համակարգի զարգացման և իրավական նորմերի մեկնաբանման գործընթացում։ Աշխատանքում դատական նախադեպը դիտարկվում է որպես դատական գործունեության արդյունքում ձևավորված իրավական դիրքորոշում կամ լուծում, որը հետագայում կարող է ուղղորդող կամ պարտադիր նշանակություն ունենալ համանման իրավական հարաբերությունների կարգավորման և դատական վեճերի լուծման ընթացքում՝ կախված տվյալ իրավական համակարգի առանձնահատկություններից։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են ներկայացվել դատական նախադեպի պատմական ձևավորման նախադրյալները և դրա զարգացման առանձնահատկությունները տարբեր իրավական ընտանիքներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում անգլոսաքսոնական իրավական համակարգում նախադեպային իրավունքի ձևավորմանը, ինչպես նաև մայրցամաքային իրավական համակարգերում դատական պրակտիկայի և դատարանների իրավական դիրքորոշումների ազդեցությանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է դատական նախադեպի և օրենքի փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը։ Աշխատանքում կարող է վերլուծվել այն հարցը, թե ինչպես է դատարանը մեկնաբանում գործող իրավական նորմերը, լրացնում իրավական կարգավորման բացերը և ձևավորում այնպիսի դիրքորոշումներ, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ հետագա իրավակիրառ պրակտիկայի վրա։ Այս համատեքստում կարևորվում են իրավական որոշակիության, կանխատեսելիության, իրավահավասարության և արդարադատության արդյունավետության սկզբունքները։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել դատական նախադեպի տեսակներին, դրա կիրառման սահմաններին և նախադեպային դիրքորոշման փոփոխության կամ վերանայման հնարավորություններին։ Կարևոր է նաև դատական նախադեպի և իրավական մեկնաբանության փոխկապակցվածության ուսումնասիրությունը, քանի որ բարձրագույն դատական ատյանների որոշումները կարող են էական դեր ունենալ օրենքների և այլ իրավական ակտերի միասնական կիրառման ապահովման գործում։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև տարբեր երկրների փորձին և միջազգային դատական մարմինների պրակտիկային՝ համեմատական վերլուծության միջոցով բացահայտելով դատական որոշումների իրավական նշանակության տարբեր մոդելները։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել Հայաստանի Հանրապետության իրավական համակարգում դատական պրակտիկայի դերին, հատկապես բարձրագույն դատական ատյանների և սահմանադրական արդարադատության մարմնի իրավական դիրքորոշումների նշանակությանը։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են վերլուծվել նաև դատական նախադեպի կիրառման առավելություններն ու հնարավոր սահմանափակումները։ Դրա առավելություններից կարող են լինել իրավական նորմերի ճկուն մեկնաբանությունը, իրավակիրառ պրակտիկայի միասնականության ապահովումը, իրավական բացերի հաղթահարումը և նոր հասարակական հարաբերություններին իրավունքի արագ հարմարվելու հնարավորությունը։ Միաժամանակ կարող են քննարկվել դատական իշխանության կողմից իրավաստեղծ գործունեության սահմանների, իշխանությունների տարանջատման և դատական հայեցողության շրջանակների վերաբերյալ տեսական ու գործնական խնդիրները։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել դատական նախադեպի իրավական բնույթի առավել հստակ ընկալմանը, դրա տեղին ու սահմաններին նորմատիվ կարգավորման համակարգում և դատարանների իրավական դիրքորոշումների դերի գնահատմանը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, դատավորների, փաստաբանների, իրավագիտության ուսանողների և իրավունքի տեսության ու դատական պրակտիկայի ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է իրավաբանական անձանց՝ որպես վարչական պատասխանատվության սուբյեկտների իրավական կարգավիճակի և պատասխանատվության առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել այն իրավական հիմքերը և պայմանները, որոնց առկայության դեպքում կազմակերպությունը կարող է ենթարկվել վարչական պատասխանատվության, ինչպես նաև ուսումնասիրել իրավաբանական անձանց նկատմամբ կիրառվող պատասխանատվության միջոցների առանձնահատկությունները։ Աշխատանքի շրջանակում վարչական պատասխանատվությունը դիտարկվում է որպես պետական իրավական ներգործության միջոց, որի նպատակն է կանխել և արձագանքել օրենքով սահմանված վարչական իրավախախտումներին, ապահովել իրավական նորմերի պահպանումը և նպաստել իրավակարգի պաշտպանությանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում իրավաբանական անձի՝ որպես իրավունքի ինքնուրույն սուբյեկտի առանձնահատկություններին և այն հարցին, թե ինչպես է կազմակերպության գործողությունը կամ անգործությունը հանգեցնում վարչական պատասխանատվության։ Հետազոտության ընթացքում կարող են ուսումնասիրվել իրավաբանական անձի մեղավորության, պատասխանատվության առաջացման հիմքերի, իրավախախտման կազմի և կազմակերպության գործողությունների համար պատասխանատվության վերագրման իրավական չափանիշները։ Կարևոր ուղղություն է նաև իրավաբանական անձանց և նրանց պաշտոնատար անձանց պատասխանատվության հարաբերակցության ուսումնասիրությունը։ Աշխատանքում կարող են վերլուծվել այն դեպքերը, երբ նույն իրավախախտման շրջանակում պատասխանատվություն կարող է առաջանալ ինչպես կազմակերպության, այնպես էլ դրա ղեկավարի կամ այլ պատասխանատու պաշտոնատար անձի համար՝ հաշվի առնելով յուրաքանչյուր սուբյեկտի իրավական կարգավիճակը և վարքագիծը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում վարչական տույժերի տեսակներին, դրանց նշանակման կարգին, չափորոշիչներին և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքներին։ Հետազոտությունը կարող է ներառել նաև վարչական իրավախախտումների վերաբերյալ գործերի քննության ընթացակարգը, իրավաբանական անձի դատավարական իրավունքներն ու պարտականությունները, ապացուցման հարցերը, վարչական ակտերի բողոքարկման հնարավորությունները և դատական պաշտպանության մեխանիզմները։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել տարբեր իրավական համակարգերի համեմատական վերլուծությունը՝ իրավաբանական անձանց վարչական պատասխանատվության վերաբերյալ ընդհանուր մոտեցումները և ազգային օրենսդրության առանձնահատկությունները բացահայտելու նպատակով։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև տնտեսության տարբեր ոլորտներում կազմակերպությունների կողմից թույլ տրվող իրավախախտումների առանձնահատկություններին, այդ թվում՝ տնտեսական գործունեության, հարկային հարաբերությունների, բնապահպանության, մրցակցության, աշխատանքի պաշտպանության և այլ ոլորտներում։ Հետազոտության արդյունքները կարող են ուղղված լինել իրավաբանական անձանց վարչական պատասխանատվության իրավական հիմքերի հստակեցմանը, պատասխանատվության կիրառման միասնական պրակտիկայի ձևավորմանը, կազմակերպությունների իրավունքների և օրինական շահերի պաշտպանության արդյունավետության բարձրացմանը և վարչական օրենսդրության կատարելագործմանը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, իրավապահ մարմինների աշխատակիցների, կազմակերպությունների ղեկավարների, իրավաբանական ծառայությունների մասնագետների, ինչպես նաև վարչական իրավունքի և իրավաբանական անձանց պատասխանատվության հարցերով զբաղվող հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է իրավունքի ընկալման տիպաբանության հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը իրավական գլոբալացման պայմաններում՝ ուշադրությունը կենտրոնացնելով տարբեր հասարակություններում իրավունքի, իրավական նորմերի և իրավական արժեքների ընկալման առանձնահատկությունների վրա։ Հետազոտության հիմքում այն գաղափարն է, որ իրավունքը տարբեր սոցիալական և մշակութային միջավայրերում կարող է ընկալվել ոչ միատեսակ՝ պայմանավորված պատմական զարգացման, քաղաքական համակարգի, մշակութային ավանդույթների, կրոնական և բարոյական պատկերացումների, հասարակական ինստիտուտների և իրավական մշակույթի առանձնահատկություններով։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել իրավունքի ընկալման հիմնական տիպերը, դրանց ձևավորման գործոնները և փոխհարաբերությունները՝ առանձնացնելով այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով անհատներն ու սոցիալական խմբերը ձևավորում են իրենց վերաբերմունքը իրավունքի նկատմամբ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում իրավական գլոբալացման ազդեցությանը, որի պայմաններում ազգային իրավական համակարգերը ավելի սերտորեն փոխազդում են միջազգային իրավունքի, վերազգային իրավական չափանիշների և այլ պետությունների իրավական փորձի հետ։ Այս գործընթացը կարող է միաժամանակ նպաստել իրավական արժեքների մերձեցմանը և առաջացնել հակասություններ՝ կապված ազգային իրավական ավանդույթների, ինքնիշխանության և համընդհանուր իրավական սկզբունքների հարաբերակցության հետ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են վերլուծվել իրավական մշակույթի, իրավագիտակցության, իրավական վարքագծի և իրավական սոցիալականացման փոխկապակցվածությունը, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը իրավական նորմերի իրականացման արդյունավետության վրա։ Կարևոր խնդիր է պարզել, թե ինչպես են գլոբալացման գործընթացները փոխակերպում հասարակության վերաբերմունքը մարդու իրավունքների, օրենքի գերակայության, արդարության, իրավական պատասխանատվության և պետական իշխանության սահմանների նկատմամբ։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև իրավական փոխառությունների և իրավական համակարգերի մերձեցման գործընթացներին՝ ուսումնասիրելով այն պայմանները, որոնց դեպքում օտար իրավական ինստիտուտների ներմուծումը կարող է արդյունավետ լինել, իսկ երբ կարող է բախվել տեղական իրավական մշակույթի առանձնահատկություններին։ Իրավունքի ընկալման տիպաբանական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալու իրավական բարեփոխումների սոցիալական հիմքերը և գնահատելու իրավական գլոբալացման պայմաններում տարբեր հասարակությունների իրավական զարգացման հնարավոր ուղղությունները։ Հետազոտության արդյունքները կարող են կիրառվել իրավական քաղաքականության մշակման, իրավական կրթության կատարելագործման, իրավագիտակցության բարձրացման և իրավական բարեփոխումների արդյունավետության գնահատման գործընթացներում։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել իրավագետներին, իրավափիլիսոփաներին, իրավունքի սոցիոլոգիայի մասնագետներին, քաղաքագետներին, իրավական մշակույթի հետազոտողներին և իրավաբանական մասնագիտությունների ուսանողներին։

Աշխատությունը նվիրված է պետությունների տնտեսական ինքնիշխանության իրավական բնույթի, բովանդակության և սահմանների ուսումնասիրությանը միջազգային իրավունքի համատեքստում։ Հետազոտության հիմքում տնտեսական ինքնիշխանության և պետական ինքնիշխանության փոխկապակցվածությունն է՝ դիտարկելով պետության իրավունքը ինքնուրույն որոշելու իր տնտեսական քաղաքականությունը, տնօրինելու բնական ռեսուրսները, կարգավորելու ազգային տնտեսությունը և սահմանելու արտաքին տնտեսական հարաբերությունների հիմնական ուղղությունները։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ միջազգային իրավունքի հիմնարար սկզբունքներին, այդ թվում՝ պետությունների ինքնիշխան հավասարությանը, ներքին գործերին չմիջամտելու սկզբունքին, ժողովուրդների ինքնորոշման իրավունքին և պետությունների տարածքային ու տնտեսական իրավազորությանը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում բնական ռեսուրսների նկատմամբ մշտական ինքնիշխանության գաղափարին, օտարերկրյա ներդրումների կարգավորմանը, արտաքին առևտրին և միջազգային տնտեսական համագործակցությանը։ Աշխատության կարևոր խնդիրներից է տնտեսական ինքնիշխանության և միջազգային պարտավորությունների միջև հարաբերակցության բացահայտումը, քանի որ ժամանակակից միջազգային իրավակարգում պետությունները, պահպանելով իրենց տնտեսական քաղաքականության ինքնուրույնության զգալի մասը, միաժամանակ ստանձնում են պայմանագրային և այլ միջազգային պարտավորություններ։ Այս համատեքստում կարող են ուսումնասիրվել միջազգային առևտրային համաձայնագրերի, ներդրումային պայմանագրերի, միջազգային ֆինանսական կազմակերպությունների գործունեության և տարածաշրջանային տնտեսական ինտեգրման ազդեցությունը ազգային տնտեսական ինքնուրույնության վրա։ Հետազոտությունը կարող է քննարկել նաև տնտեսական պատժամիջոցների, արտաքին տնտեսական ճնշման և միջազգային տնտեսական վեճերի իրավական ասպեկտները՝ գնահատելով դրանց ազդեցությունը պետությունների տնտեսական որոշումների ազատության վրա։ Կարևոր ուղղություն է գլոբալացման պայմաններում տնտեսական ինքնիշխանության վերափոխման ուսումնասիրությունը, երբ պետությունների տնտեսությունների փոխկախվածության խորացումը միաժամանակ ստեղծում է նոր հնարավորություններ և սահմանափակումներ։ Աշխատությունը կարող է ունենալ տեսական և գործնական նշանակություն՝ նպաստելով միջազգային տնտեսական հարաբերություններում պետության իրավունքների և պարտավորությունների առավել ամբողջական ընկալմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել միջազգային իրավունքի մասնագետների, իրավաբանների, քաղաքագետների, տնտեսագետների, դիվանագետների, հետազոտողների և իրավաբանական ու միջազգային հարաբերությունների մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Հրատարակությունը նվիրված է Ռուսաստանի Դաշնության սահմանադրական համակարգի հիմնարար իրավական փաստաթղթին, որն ընդունվել է 1993 թվականին և սահմանում է պետության հասարակական ու պետական կառուցվածքի հիմնական սկզբունքները։ Նյութում ամրագրված են մարդու և քաղաքացու հիմնական իրավունքներն ու ազատությունները, պետական իշխանության կազմակերպման սկզբունքները, իշխանության ճյուղերի փոխհարաբերությունները և դաշնային պետական կառուցվածքի հիմքերը։ Փաստաթուղթը սահմանում է Ռուսաստանի Դաշնության՝ որպես ժողովրդավարական, դաշնային և իրավական պետության հիմնական բնութագրերը, ինչպես նաև իշխանության և տեղական ինքնակառավարման իրականացման սահմանադրական հիմքերը։ Առանձին գլուխներում կարգավորվում են նախագահի, խորհրդարանի, կառավարության և դատական իշխանության լիազորությունները, դրանց ձևավորման ու գործունեության հիմնական սկզբունքները, ինչպես նաև դաշնային և տարածաշրջանային իշխանությունների իրավասությունների սահմանազատումը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում քաղաքացիների քաղաքական, քաղաքացիական, սոցիալական, տնտեսական և մշակութային իրավունքների ու ազատությունների ամրագրմանը, դրանց պաշտպանության սահմանադրական երաշխիքներին և պետության պարտականություններին։ Հրատարակությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու նաև սահմանադրական կարգի հիմնարար սկզբունքները, իշխանության աղբյուրի, պետական ինքնիշխանության, տարածքային ամբողջականության և իրավական պետության վերաբերյալ դրույթները։ Փաստաթղթում սահմանվում են նաև սահմանադրական փոփոխությունների և վերանայման հետ կապված ընթացակարգերը, որոնք նախատեսված են հիմնական օրենքի կայունությունն ու իրավական գերակայությունն ապահովելու համար։ Այն կարևոր սկզբնաղբյուր է Ռուսաստանի պետական և իրավական համակարգի ուսումնասիրության համար և կարող է օգտագործվել սահմանադրական իրավունքի, պետական կառավարման, քաղաքական ինստիտուտների և մարդու իրավունքների վերաբերյալ կրթական ու գիտական աշխատանքներում։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել իրավաբաններին, քաղաքագետներին, պետական կառավարման մասնագետներին, ուսանողներին, դասախոսներին, հետազոտողներին և Ռուսաստանի սահմանադրական համակարգով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում իրավաստեղծ գործունեության հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ դրանք դիտարկելով սահմանադրական և դատաիրավական բարեփոխումների գործընթացների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում իրավական նորմերի ստեղծման, փոփոխման և կատարելագործման գործընթացն է, դրա սկզբունքները, մասնակիցները, իրավական կարգավորման որակը և այն ինստիտուցիոնալ մեխանիզմները, որոնց միջոցով ձևավորվում և զարգանում է ազգային օրենսդրությունը։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ իրավաստեղծ գործունեության սահմանադրական հիմքերին, օրենսդրական նախաձեռնության և օրենքների ընդունման ընթացակարգերին, իրավական ակտերի համակարգվածությանը, դրանց փոխհամաձայնեցվածությանը և հասարակական հարաբերությունների փոփոխություններին համապատասխանեցմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սահմանադրական բարեփոխումների ազդեցությանը իրավական համակարգի զարգացման վրա, ինչպես նաև դատական համակարգի բարեփոխումների և օրենսդրական փոփոխությունների փոխկապակցվածությանը։ Աշխատանքում կարևորվում է այն հարցը, թե որքանով է իրավաստեղծ գործընթացը ապահովում իրավական որոշակիություն, կանխատեսելիություն, օրենքի գերակայություն և մարդու իրավունքների արդյունավետ պաշտպանություն։ Կարող են ուսումնասիրվել նաև իրավական ակտերի մշակման ընթացքում առաջացող խնդիրները՝ նորմերի հակասությունները, իրավական բացերը, կարգավորման կրկնությունները, ձևակերպումների անորոշությունը և իրավական կարգավորման կայունության ապահովման անհրաժեշտությունը։ Դատաիրավական բարեփոխումների համատեքստում կարևոր է նաև օրենսդրության և դատական պրակտիկայի փոխազդեցության ուսումնասիրությունը, քանի որ արդյունավետ իրավական համակարգի համար անհրաժեշտ է, որ օրենսդրական կարգավորումները լինեն ոչ միայն ձևականորեն ամբողջական, այլև գործնականում կիրառելի և համապատասխանեն իրավական պետության սկզբունքներին։ Աշխատությունը կարող է քննարկել իրավաստեղծ գործունեության կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները՝ օրենսդրական գործընթացների արդյունավետության բարձրացում, իրավական ակտերի փորձաքննության զարգացում, հանրային մասնակցության ընդլայնում, մասնագիտական հիմնավորվածության ամրապնդում և իրավական համակարգի տարբեր բաղադրիչների միջև ավելի սերտ համակարգում։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, օրենսդիր և պետական կառավարման ոլորտի մասնագետների, դատական համակարգի ներկայացուցիչների, իրավագիտության ուսանողների և սահմանադրական ու դատաիրավական բարեփոխումների հիմնախնդիրներով զբաղվող հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է իրավունքին որպես սոցիալական և պատմական երևույթի տեսական-իրավական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում իրավունքի ծագման, ձևավորման, զարգացման և հասարակական հարաբերությունների կարգավորման մեջ դրա ունեցած դերի բացահայտումն է։ Աշխատանքում իրավունքը դիտարկվում է ոչ միայն որպես նորմերի և կանոնների ամբողջություն, այլև որպես հասարակության պատմական զարգացման ընթացքում ձևավորված սոցիալական ինստիտուտ, որը արտացոլում է տվյալ ժամանակաշրջանի տնտեսական, քաղաքական, մշակութային և արժեքային առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում իրավունքի և հասարակության փոխազդեցությանը, իրավական նորմերի առաջացման սոցիալական նախադրյալներին և դրանց փոփոխությանը՝ հասարակական հարաբերությունների զարգացմանը զուգընթաց։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են համադրվել իրավունքի վերաբերյալ հիմնական տեսական ուղղությունները՝ բնական իրավունքի, իրավական պոզիտիվիզմի, սոցիոլոգիական իրավագիտության, պատմական դպրոցի և այլ հայեցակարգերի մոտեցումները։ Այդ համատեքստում վերլուծվում են իրավունքի էության, բովանդակության, արժեքային նշանակության, սոցիալական պայմանավորվածության և պարտադիր բնույթի վերաբերյալ տարբեր տեսական դիրքորոշումները։ Կարևորվում է նաև իրավունքի և պետության փոխկապակցվածության ուսումնասիրությունը, քանի որ պետական իշխանության գործունեությունը և իրավական կարգավորումը պատմականորեն ձևավորվել են փոխազդեցության պայմաններում։ Աշխատանքում կարող են քննության առնվել իրավունքի գործառույթները՝ հասարակական հարաբերությունների կարգավորումը, իրավունքների և ազատությունների պաշտպանությունը, սոցիալական կայունության ապահովումը, հակասությունների լուծումը և հասարակական վարքագծի սահմանների ձևավորումը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում իրավական գիտակցության, իրավական մշակույթի և իրավական արժեքների նշանակությանը՝ իրավունքի իրական սոցիալական ազդեցությունը հասկանալու համար։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու իրավունքի փոփոխական և միաժամանակ շարունակական բնույթը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են պատմական պայմանների փոփոխությունն ու հասարակական պահանջները նպաստում իրավական համակարգերի վերափոխմանը։ Աշխատանքի տեսական արդյունքները կարող են նպաստել իրավունքի էության և զարգացման օրինաչափությունների առավել խորքային ընկալմանը, իրավական երևույթների սոցիալական պայմանավորվածության բացահայտմանը և ժամանակակից իրավական գործընթացների գիտական մեկնաբանմանը։ Այն կարող է հետաքրքրել իրավաբաններին, իրավունքի տեսության և փիլիսոփայության մասնագետներին, պատմաբաններին, քաղաքագետներին, սոցիոլոգներին, հետազոտողներին, դասախոսներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Այս գիրքը նվիրված է մասնավոր կյանքի անձեռնմխելիության իրավունքի տեսական և գործնական հիմնահարցերի համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ համեմատաիրավական վերլուծության շրջանակում ներկայացնելով տարբեր պետությունների իրավական համակարգերում ձևավորված մոտեցումները, միջազգային իրավական չափանիշները և դատական պրակտիկան։ Աշխատությունն անդրադառնում է անձնական և ընտանեկան կյանքի, բնակարանի, հաղորդակցության գաղտնիության, անձնական տվյալների պաշտպանության, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների զարգացման պայմաններում գաղտնիության ապահովման, ինչպես նաև պետական և մասնավոր սուբյեկտների միջամտության իրավաչափության սահմաններին։ Վերլուծվում են միջազգային պայմանագրերի, սահմանադրական նորմերի, մարդու իրավունքների պաշտպանության մեխանիզմների և ազգային օրենսդրությունների առանձնահատկությունները՝ բացահայտելով դրանց ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, դատավորների, փաստաբանների, իրավագիտության դասախոսների և ուսանողների, ինչպես նաև մարդու իրավունքների պաշտպանության ոլորտում գործունեություն ծավալող մասնագետների և բոլոր այն ընթերցողների համար, ովքեր հետաքրքրված են մասնավոր կյանքի պաշտպանության իրավական հիմնախնդիրներով։

Գիրքը նվիրված է անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանների անցմամբ կատարված սպանության համար քրեական պատասխանատվության տեսական և գործնական հիմնահարցերի համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով դրա իրավական որակման բարդությունները և դատական կիրառման առանձնահատկությունները։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են անհրաժեշտ պաշտպանության ինստիտուտի իրավական էությունը, դրա սահմանների որոշման չափանիշները և այդ սահմանների գերազանցման իրավական հետևանքները։ Հեղինակը ուսումնասիրում է սպանության որակման տարբեր մոտեցումները քրեական իրավունքի տեսության մեջ, ինչպես նաև դատական պրակտիկայում ձևավորված մեկնաբանությունները՝ ընդգծելով իրավակիրառման միատեսակության խնդիրները։ Գրքում քննարկվում են նաև մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, հանցակազմի տարրերի գնահատման առանձնահատկությունները և ապացուցման գործընթացում առաջացող դժվարությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մարդու իրավունքների պաշտպանության, իրավաչափ պաշտպանության սահմանների և արդար դատաքննության սկզբունքների փոխհարաբերությանը։ Աշխատությունը համադրում է տեսական վերլուծությունը և գործնական փորձը՝ առաջարկելով իրավական կարգավորման կատարելագործման ուղիներ։ Գիրքը նախատեսված է քրեական իրավունքի մասնագետների, դատավորների, դատախազների, փաստաբանների, գիտահետազոտողների, ուսանողների և քրեական արդարադատության հարցերով հետաքրքրվողների համար։

Հրատարակությունը վերաբերում է ժառանգության կարգավորմանը և ժառանգական գործերի քննությանն առնչվող կանոններին։ Նման իրավական կանոնադրությունները կարող էին սահմանել ժառանգական գույքի փոխանցման, ժառանգների իրավունքների, ժառանգության բաժանման և համապատասխան իրավական ընթացակարգերի սկզբունքները։ Օսմանյան իրավական համակարգում ժառանգության հարցերը կարող էին կարգավորվել տարբեր իրավական նորմերով՝ կախված գործի բնույթից և կիրառելի իրավական համակարգից։ Հրատարակությունը կարող էր նախատեսված լինել իրավական դրույթներին ծանոթանալու և ժառանգական գործերի ընթացքում դրանք կիրառելու համար։

«Ընթերցասիրաց թանգարանի կանոնադրություն» աշխատությունը կազմակերպական և կարգավորող բնույթի փաստաթուղթ է, որը, ըստ վերնագրի, սահմանում է ընթերցանության և գրականության տարածմանն ուղղված հաստատության գործունեության հիմնական սկզբունքները։ «Ընթերցասիրաց» բառը մատնանշում է ընթերցանության սիրահարներին կամ ընթերցասիրությամբ զբաղվող անձանց, իսկ «թանգարան» եզրը տվյալ պատմական համատեքստում կարող է նշանակել գրքերի հավաքածու ունեցող հաստատություն, ընթերցարան կամ գրադարանային բնույթի կազմակերպություն՝ ոչ պարտադիր ժամանակակից թանգարանի իմաստով։ Կանոնադրությունը կարող էր սահմանել հաստատության նպատակները, անդամակցության պայմանները, ընթերցողների իրավունքներն ու պարտականությունները, գրքերի օգտագործման և պահպանման կարգը, ինչպես նաև կառավարման ու ֆինանսավորման սկզբունքները։ Հնարավոր է, որ հաստատության գործունեությունը միտված էր ընթերցանության խրախուսմանը, գրականության հասանելիության ընդլայնմանը և կրթական ու մշակութային հետաքրքրությունների զարգացմանը։ Նման հաստատությունները կարող էին կարևոր դեր ունենալ 19-րդ դարի Կոստանդնուպոլսի հայ համայնքի մտավոր կյանքում՝ ընթերցողներին հնարավորություն տալով օգտվելու գրքերից, ընդլայնելու գիտելիքները և մասնակցելու գրական ու կրթական միջավայրին։ Փաստաթուղթը կարող է արժեքավոր աղբյուր լինել հայ ընթերցարանների և գրադարանային հաստատությունների պատմության, ընթերցանության մշակույթի զարգացման և հասարակական նախաձեռնությունների կազմակերպման ձևերի ուսումնասիրության համար։ Այնուամենայնիվ, միայն վերնագրից հնարավոր չէ հստակ որոշել հաստատության պաշտոնական կարգավիճակը, գրքային հավաքածուի բնույթը, անդամների շրջանակը կամ կանոնադրությամբ սահմանված կոնկրետ դրույթները։

Աշխատությունը նվիրված է Սուրբ Ղուրանի վերջին տասներորդ մասի բովանդակության մեկնաբանությանը և բացատրությանը։ Այն կարող է ներառել այդ հատվածում ընդգրկված սուրաների ու այաների իմաստային վերլուծությունը, դրանց կրոնական և բարոյական ուղերձների բացահայտումը, ինչպես նաև իսլամական ուսմունքի հիմնական դրույթների ներկայացումը։ Բացատրությունները կարող են անդրադառնալ միաստվածության գաղափարին, հավատքի և պաշտամունքի նշանակությանը, մարդու բարոյական պարտականություններին, արդարությանը, ողորմածությանը, համբերությանը և հանդերձյալ կյանքի վերաբերյալ պատկերացումներին։ Ղուրանի տեքստի մեկնաբանությունը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ ըմբռնելու սուրաների բովանդակությունը, դրանց լեզվական առանձնահատկությունները և կրոնական համատեքստը։ Աշխատությունը կարող է ներառել նաև այաների մեկնաբանություններ՝ հիմնված իսլամական աստվածաբանական ավանդույթների վրա, և պարզաբանումներ, որոնք նպաստում են սուրբ գրքի ուսուցմանը։ Այն նախատեսված է Ղուրանի ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների, իսլամական կրոնական կրթություն ստացողների և աստվածաբանության հարցերով զբաղվող անձանց համար։ Հրատարակությունը կարող է ծառայել որպես ուսումնական և մեկնաբանական նյութ՝ նպաստելով Ղուրանի համապատասխան հատվածի բովանդակության ընկալմանը և իսլամական կրոնական ու բարոյական գաղափարների ուսումնասիրությանը։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում արբիտրաժային վճիռների վիճարկման վարույթի իրավական կարգավորման, դատավարական առանձնահատկությունների և գործնական կիրառման ընթացքում առաջացող հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են արբիտրաժի՝ որպես վեճերի լուծման այլընտրանքային մեխանիզմի իրավական բնույթը, արբիտրաժային վճիռների պարտադիր ուժը, դրանց վերջնականության սկզբունքը և պետական դատարանների կողմից իրականացվող դատական վերահսկողության սահմանները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում արբիտրաժային վճիռների վիճարկման իրավական հիմքերին, համապատասխան դիմումների ներկայացման ընթացակարգերին, դատավարական ժամկետներին, իրավասու դատարանների լիազորություններին և գործերի քննության առանձնահատկություններին։ Ուսումնասիրվում են արբիտրաժային համաձայնության վավերականության, կողմերի պատշաճ ծանուցման, դատավարական իրավունքների պաշտպանության, արբիտրաժային տրիբունալի իրավասության և հանրային կարգի պահպանման հետ կապված հարցերը։ Դիտարկվում են արբիտրաժային վարույթի ինքնուրույնության և պետական դատական վերահսկողության փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև դրանց միջև հավասարակշռության ապահովման իրավական մեխանիզմները։ Կարևորվում են կողմերի հավասարության, մրցակցության, արդար դատաքննության և իրավական որոշակիության սկզբունքների կիրառման առանձնահատկությունները արբիտրաժային վճիռների վիճարկման գործընթացում։ Հետազոտության շրջանակում կարող են վերլուծվել Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացիական դատավարության օրենսդրության, առևտրային արբիտրաժի վերաբերյալ իրավական ակտերի և միջազգային իրավական փաստաթղթերի համապատասխան դրույթները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև դատական պրակտիկայում առաջացող մեկնաբանական խնդիրներին, արբիտրաժային վճիռների չեղարկման հիմքերի կիրառմանը և դատարանների կողմից արբիտրաժային վեճի ըստ էության վերանայման սահմանափակումներին։ Առանձնացվում են ներպետական իրավակարգավորման և միջազգային արբիտրաժային չափանիշների փոխհամապատասխանության, դատական պրակտիկայի միասնականության և վարույթի արդյունավետության բարձրացման խնդիրները։ Աշխատությունը կարող է ներառել համեմատական իրավական վերլուծություն՝ տարբեր պետությունների օրենսդրական մոտեցումների և միջազգային փորձի ուսումնասիրության միջոցով։ Հետազոտությունը կարևոր նշանակություն ունի Հայաստանի արբիտրաժային համակարգի զարգացման, դատական պաշտպանության մեխանիզմների կատարելագործման և առևտրային վեճերի լուծման իրավական միջավայրի ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, դատավորների, փաստաբանների, արբիտրների, իրավագիտության հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է սեփականության իրավունքի էության, իրավական բնույթի, բովանդակության և կարգավորման առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ տարբեր իրավական համակարգերի տեսական և իրավահամեմատական վերլուծության շրջանակում։ Քննարկվում են սեփականության իրավունքի ձևավորման պատմական նախադրյալները, դրա զարգացման հիմնական փուլերը, իրավափիլիսոփայական հիմքերը և տեղը մասնավոր ու հանրային իրավունքի համակարգերում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սեփականության իրավունքի հիմնական իրավազորություններին՝ տիրապետմանը, օգտագործմանը և տնօրինմանը, դրանց փոխհարաբերություններին, իրականացման սահմաններին և իրավական պաշտպանության մեխանիզմներին։ Ուսումնասիրվում են ռոմանագերմանական, անգլոսաքսոնական և այլ իրավական համակարգերում սեփականության իրավունքի ընկալման ու կարգավորման տարբերությունները, ինչպես նաև իրավական ավանդույթների ազդեցությունը սեփականատիրոջ իրավունքների և պարտականությունների սահմանման վրա։ Դիտարկվում են սեփականության իրավունքի բացարձակ և հարաբերական բնույթի վերաբերյալ տեսական մոտեցումները, սեփականության օբյեկտների և սուբյեկտների իրավական կարգավիճակը, սեփականության ձեռքբերման ու դադարման հիմքերը և գույքային հարաբերությունների կարգավորման սկզբունքները։ Կարևորվում են մասնավոր սեփականության պաշտպանության, հանրային շահի ապահովման, սեփականության իրավունքի սահմանափակումների իրավաչափության և պետության միջամտության թույլատրելի սահմանների հետ կապված հիմնախնդիրները։ Անդրադարձ է կատարվում սահմանադրական և քաղաքացիաիրավական կարգավորումներին, միջազգային իրավական չափանիշներին, մարդու իրավունքների պաշտպանության համակարգում սեփականության իրավունքի նշանակությանը և դատական պրակտիկայի ազդեցությանը դրա բովանդակության մեկնաբանման վրա։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել տարբեր երկրների օրենսդրական լուծումները, իրավաբանական գիտության հայեցակարգերը և դատական մոտեցումները՝ բացահայտելու սեփականության իրավունքի կարգավորման ընդհանրություններն ու առանձնահատկությունները։ Առանձնացվում են սեփականության իրավունքի իրականացման իրավական երաշխիքների կատարելագործման, գույքային հարաբերությունների կայունության ապահովման, սեփականատիրոջ և երրորդ անձանց շահերի հավասարակշռման, ինչպես նաև իրավական կարգավորումների ներդաշնակեցման խնդիրները։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի քաղաքացիական իրավունքի տեսության զարգացման, սեփականության իրավունքի ինստիտուտի խորքային ուսումնասիրության և համեմատական իրավագիտության մեթոդաբանական հնարավորությունների ընդլայնման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, քաղաքացիական իրավունքի մասնագետների, դատավորների, փաստաբանների, իրավունքի տեսության հետազոտողների և իրավաբանական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է մարդու հիմնարար իրավունքների և ազատությունների իրավական կարգավորման, պաշտպանության և երաշխավորման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը Հայաստանի Հանրապետության օրենսդրական համակարգում։ Քննարկվում են մարդու իրավունքների գաղափարի ձևավորման պատմական նախադրյալները, դրանց միջազգային իրավական հիմքերը և ազգային օրենսդրության հետ փոխկապակցվածությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրությամբ ամրագրված մարդու և քաղաքացու հիմնական իրավունքներին, դրանց բովանդակությանը, իրականացման պայմաններին և իրավական պաշտպանության մեխանիզմներին։ Ուսումնասիրվում են անձնական, քաղաքական, սոցիալ-տնտեսական և մշակութային իրավունքների առանձնահատկությունները, դրանց օրենսդրական կարգավորման սկզբունքները և պետական մարմինների պարտավորությունները մարդու իրավունքների ապահովման ոլորտում։ Անդրադարձ է կատարվում միջազգային պայմանագրերի, Մարդու իրավունքների համընդհանուր հռչակագրի և Մարդու իրավունքների եվրոպական կոնվենցիայի նշանակությանը ներպետական իրավական համակարգի զարգացման տեսանկյունից։ Կարևորվում են դատական պաշտպանության իրավունքը, արդար դատաքննության երաշխիքները, օրենքի առջև հավասարությունը, խտրականության արգելքը և իրավական պաշտպանության արդյունավետ միջոցների հասանելիությունը։ Դիտարկվում են նաև Մարդու իրավունքների պաշտպանի ինստիտուտի դերը, սահմանադրական արդարադատության նշանակությունը և իրավակիրառ պրակտիկայում առաջացող հիմնախնդիրները։ Աշխատությունն անդրադառնում է ազգային օրենսդրության և միջազգային իրավական չափանիշների համապատասխանեցման, իրավական բարեփոխումների և մարդու իրավունքների պաշտպանության ինստիտուցիոնալ մեխանիզմների կատարելագործման հնարավոր ուղղություններին։ Հետազոտության թեման կարևոր նշանակություն ունի իրավական պետության ամրապնդման, ժողովրդավարական սկզբունքների զարգացման և մարդու արժանապատվության պաշտպանության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, սահմանադրական և միջազգային իրավունքի մասնագետների, պետական կառավարման ոլորտի աշխատակիցների, իրավապաշտպանների, հետազոտողների և իրավաբանական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է ապօրինի ծագում ունեցող գույքի բռնագանձման վարույթի իրավական բնույթի, դատավարական առանձնահատկությունների և քաղաքացիական դատավարության համակարգում դրա զբաղեցրած տեղի ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են գույքի ծագման օրինականության գնահատման իրավական հիմքերը, պետության կողմից գույքային պահանջների ներկայացման պայմանները և նման գործերի քննության առանձնահատուկ դատավարական մեխանիզմները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում քաղաքացիական դատավարության ընդհանուր սկզբունքների և բռնագանձման հատուկ վարույթի փոխհարաբերությանը, ապացուցման առարկայի սահմանմանը, ապացուցման բեռի բաշխմանը և կողմերի դատավարական իրավունքների ապահովմանը։ Ուսումնասիրվում են գույքի ձեռքբերման օրինականության վերաբերյալ ապացույցների հավաքման, ներկայացման և գնահատման հիմնախնդիրները, ինչպես նաև գույքի նկատմամբ կիրառվող ապահովման միջոցների իրավաչափության հարցերը։ Անդրադարձ է կատարվում սեփականության իրավունքի պաշտպանության, արդար դատաքննության, համաչափության և իրավական որոշակիության սկզբունքների պահպանման անհրաժեշտությանը։ Կարևորվում են հանրային շահի պաշտպանության և անձի հիմնարար իրավունքների միջև հավասարակշռության ապահովումը, դատական վերահսկողության արդյունավետությունը և դատավարության մասնակիցների իրավական երաշխիքները։ Դիտարկվում են քաղաքացիական և քրեական դատավարությունների փոխառնչությունները, բռնագանձման վարույթի ինքնուրույն առանձնահատկությունները, ինչպես նաև միջազգային իրավական չափանիշների և համեմատական իրավագիտության փորձի կիրառման հնարավորությունները։ Աշխատությունը կարող է նպաստել Հայաստանի Հանրապետությունում համապատասխան օրենսդրության և դատական պրակտիկայի կատարելագործմանն ուղղված գիտական քննարկումներին։ Այն կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, դատավորների, փաստաբանների, դատախազների, իրավագիտության հետազոտողների և իրավաբանական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հռոմեական իրավունքի ռեցեպցիայի՝ իրավական սկզբունքների, ինստիտուտների և նորմերի փոխառման ու յուրացման պատմական գործընթացի ուսումնասիրությանը, ինչպես նաև եվրոպական իրավունքի ձևավորման և էվոլյուցիոն զարգացման վրա դրա ունեցած ազդեցության բացահայտմանը։ Դիտարկվում են հռոմեական իրավունքի ծագման և զարգացման հիմնական փուլերը, դրա իրավական համակարգի առանձնահատկությունները, մասնավոր և հանրային իրավունքի հիմնարար սկզբունքները և դրանց նշանակությունը հետագա իրավական համակարգերի ձևավորման համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում միջնադարյան Եվրոպայում հռոմեական իրավունքի վերածննդին, համալսարանական իրավագիտության զարգացմանը, գլոսատորների և պոստգլոսատորների գործունեությանը, ինչպես նաև հռոմեական իրավական ժառանգության տարածմանը եվրոպական պետություններում։ Քննարկվում են սեփականության իրավունքի, պարտավորությունների, պայմանագրային հարաբերությունների, ժառանգական իրավունքի և քաղաքացիաիրավական այլ ինստիտուտների ձևավորման ու կատարելագործման գործընթացները։ Անդրադարձ է կատարվում հռոմեական իրավունքի ազդեցությանը մայրցամաքային եվրոպական իրավական ընտանիքի զարգացման, ազգային օրենսդրությունների համակարգման և քաղաքացիական իրավունքի կոդիֆիկացման վրա։ Կարևորվում են հռոմեական իրավունքի ռեցեպցիայի տարբեր ձևերը, իրավական ավանդույթների շարունակականությունը, ազգային իրավական համակարգերի առանձնահատկությունները և պատմական պայմաններին համապատասխան իրավական նորմերի վերափոխման մեխանիզմները։ Ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել եվրոպական իրավական մշակույթի պատմական հիմքերի, իրավական ինստիտուտների զարգացման օրինաչափությունների և ժամանակակից քաղաքացիական իրավունքի սկզբունքների առավել խորքային ըմբռնմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, իրավունքի պատմաբանների, համեմատական իրավագիտության մասնագետների, իրավաբանական կրթության ոլորտի հետազոտողների և ուսանողների համար։

Իրավագիտական, ֆինանսաիրավական և պետական կառավարման բնույթի գիտական աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում ֆինանսական վերահսկողության համակարգի ձևավորման, գործունեության իրավական հիմքերի, կազմակերպական կառուցվածքի և պետական ֆինանսական ռեսուրսների օգտագործման օրինականության ապահովման հիմնախնդիրների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական ուղղությունը կապված է ֆինանսական վերահսկողության իրավական էության, նպատակների, սկզբունքների, իրականացման ձևերի և մեթոդների բացահայտման, ինչպես նաև ֆինանսական հարաբերությունների կարգավորման գործում պետական վերահսկողական մարմինների ունեցած դերի գնահատման հետ։ Ֆինանսական վերահսկողությունը պետական ֆինանսական կառավարման կարևորագույն բաղադրիչներից է, որի միջոցով ապահովվում են հանրային միջոցների ձևավորման, բաշխման և օգտագործման օրինականությունը, ֆինանսական կարգապահությունը, հաշվետվողականությունը և ֆինանսական գործունեության թափանցիկությունը։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակն ընդգրկում է ֆինանսական վերահսկողության հասկացության տեսական մեկնաբանությունները, դրա իրավական բնույթը, ֆինանսական իրավունքի համակարգում զբաղեցրած տեղը և պետական իշխանության մարմինների վերահսկողական լիազորությունների իրավական սահմանները։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի ֆինանսական վերահսկողության և ֆինանսական կառավարման փոխհարաբերությունները, քանի որ վերահսկողական գործունեությունը ոչ միայն ուղղված է ֆինանսական խախտումների հայտնաբերմանը, այլև կարող է նպաստել հանրային միջոցների օգտագործման արդյունավետության բարձրացմանը, ֆինանսական ռիսկերի նվազեցմանը և պետական կառավարման համակարգի կատարելագործմանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ֆինանսական վերահսկողության իրավական սկզբունքների ուսումնասիրությունը, մասնավորապես՝ օրինականության, օբյեկտիվության, անկախության, հրապարակայնության, համաչափության, մասնագիտական պատասխանատվության և վերահսկողական գործունեության արդյունավետության ապահովման հարցերը։ Այս սկզբունքների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ֆինանսական վերահսկողության իրականացման իրավական երաշխիքները և վերահսկողություն իրականացնող մարմինների գործունեության նկատմամբ սահմանված պահանջները։ Աշխատության շրջանակում կարող են դիտարկվել ֆինանսական վերահսկողության տարբեր տեսակները՝ պետական և ոչ պետական, ներքին և արտաքին, նախնական, ընթացիկ և հետագա վերահսկողությունը, ինչպես նաև դրանց իրավական առանձնահատկություններն ու կիրառման ոլորտները։ Առանձին հետաքրքրություն են ներկայացնում բյուջետային վերահսկողության, հարկային վերահսկողության, մաքսային վերահսկողության, ֆինանսական հաշվետվությունների ստուգման և պետական գույքի կառավարման նկատմամբ վերահսկողության կազմակերպման հիմնախնդիրները։ Հետազոտության թեմատիկան ընդգրկում է Հայաստանի Հանրապետության ֆինանսական օրենսդրության համակարգը, սահմանադրական դրույթների և ոլորտային իրավական ակտերի փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև պետական ֆինանսների կառավարման գործընթացում իրավական կարգավորման նշանակությունը։ Կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել պետական բյուջեի կազմման, հաստատման, կատարման և հաշվետվությունների ներկայացման փուլերում վերահսկողական մեխանիզմների ուսումնասիրությունը։ Բյուջետային միջոցների օգտագործման նկատմամբ իրավական վերահսկողությունը կարևոր նշանակություն ունի հանրային ֆինանսների կառավարման պատասխանատվության ապահովման, ֆինանսական պարտավորությունների կատարման և պետական ծրագրերի իրականացման օրինականության գնահատման տեսանկյունից։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է ֆինանսական վերահսկողություն իրականացնող պետական մարմինների իրավական կարգավիճակի, լիազորությունների և փոխգործակցության մեխանիզմների ուսումնասիրությունը։ Այս համատեքստում կարող են վերլուծվել Ազգային ժողովի վերահսկողական գործառույթները, Հաշվեքննիչ պալատի իրավական կարգավիճակը, ֆինանսների կառավարման ոլորտում գործադիր իշխանության մարմինների իրավասությունները, ինչպես նաև հարկային և մաքսային վարչարարության շրջանակներում իրականացվող վերահսկողական գործողությունները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի վերահսկողական մարմինների իրավասությունների հստակ սահմանազատումը, քանի որ տարբեր հաստատությունների գործառույթների համընկնումը կամ ոչ բավարար համակարգումը կարող է ազդել վերահսկողական գործունեության արդյունավետության վրա։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև ֆինանսական ստուգումների, հաշվեքննությունների, աուդիտի, փաստաթղթային ուսումնասիրությունների և ֆինանսական հաշվետվությունների վերլուծության իրավական հիմքերը։ Այս մեխանիզմների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու վերահսկողական գործընթացների կազմակերպման պահանջները, ստուգվող սուբյեկտների իրավունքներն ու պարտականությունները և վերահսկողության արդյունքների իրավական հետևանքները։ Առանձին ուշադրության են արժանի ֆինանսական իրավախախտումների հայտնաբերման, դրանց կանխարգելման և պատասխանատվության միջոցների կիրառման հարցերը։ Ֆինանսական վերահսկողության իրավական կարգավորումը ենթադրում է ոչ միայն պետական մարմինների վերահսկողական լիազորությունների ամրագրում, այլև իրավաբանական և ֆիզիկական անձանց իրավունքների պաշտպանության, վարչարարական ընթացակարգերի պահպանման և վերահսկողական որոշումների բողոքարկման հնարավորությունների ապահովում։ Այս տեսանկյունից կարևոր նշանակություն ունեն իրավական որոշակիության, համաչափության և պատշաճ վարչարարության սկզբունքները։ Աշխատության թեմատիկան առնչվում է նաև պետական ֆինանսական վերահսկողության և կոռուպցիոն ռիսկերի կանխարգելման փոխհարաբերություններին։ Ֆինանսական գործառնությունների թափանցիկությունը, հաշվետվողականության համակարգերի զարգացումը և վերահսկողական ընթացակարգերի արդյունավետությունը կարող են նպաստել հանրային միջոցների ոչ նպատակային օգտագործման ռիսկերի նվազեցմանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է միջազգային փորձի և ֆինանսական վերահսկողության ընդունված չափանիշների ուսումնասիրությունը, մասնավորապես՝ բարձրագույն հաշվեքննիչ մարմինների գործունեության սկզբունքների, հանրային հատվածի աուդիտի մոտեցումների և ֆինանսական հաշվետվողականության կազմակերպման միջազգային փորձի համեմատական վերլուծությունը։ Նման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու ազգային իրավական կարգավորումների առանձնահատկությունները և բացահայտելու դրանց կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները՝ հաշվի առնելով Հայաստանի Հանրապետության իրավական համակարգի կառուցվածքն ու պետական կառավարման առանձնահատկությունները։ Առանձին հետաքրքրություն են ներկայացնում ֆինանսական վերահսկողության թվայնացման, էլեկտրոնային հաշվետվությունների, տեղեկատվական համակարգերի և տվյալների վերլուծության գործիքների կիրառման իրավական հարցերը։ Տեղեկատվական տեխնոլոգիաների զարգացումը նոր հնարավորություններ է ստեղծում ֆինանսական գործառնությունների մշտադիտարկման, վերահսկողական ռիսկերի գնահատման և ֆինանսական խախտումների վաղ հայտնաբերման համար։ Միաժամանակ նման համակարգերի կիրառումը պահանջում է անձնական տվյալների պաշտպանության, տեղեկատվական անվտանգության և վերահսկողական լիազորությունների իրավաչափ իրականացման երաշխիքների ապահովում։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են կիրառվել իրավանորմատիվ, համակարգային, համեմատաիրավական, պատմաիրավական և գործառական վերլուծության մեթոդներ։ Դրանց միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել ֆինանսական վերահսկողության օրենսդրական հիմքերը, համեմատել վերահսկողական տարբեր մեխանիզմների իրավական առանձնահատկությունները և գնահատել պետական ֆինանսական կառավարման համակարգում դրանց ունեցած նշանակությունը։ Կարևոր է նաև ֆինանսական վերահսկողության վերաբերյալ իրավական ակտերի, դատական պրակտիկայի, պաշտոնական հաշվետվությունների և մասնագիտական գրականության ուսումնասիրությունը, որը կարող է նպաստել իրավական կարգավորման գործնական խնդիրների բացահայտմանը։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է ֆինանսական իրավունքի կարևորագույն ինստիտուտներից մեկի տեսական և կիրառական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությամբ, պետական ֆինանսական վերահսկողության իրավական մեխանիզմների համակարգմամբ և վերահսկողական գործունեության արդյունավետության ապահովման իրավական պայմանների վերլուծությամբ։ Հետազոտության կիրառական արժեքը կապված է ֆինանսական օրենսդրության կատարելագործման, պետական վերահսկողական մարմինների գործունեության կազմակերպման, հանրային ֆինանսների կառավարման թափանցիկության բարձրացման և ֆինանսական կարգապահության ամրապնդման հնարավորությունների հետ։ Այն կարող է օգտակար լինել իրավաբաններին, ֆինանսիստներին, պետական կառավարման մասնագետներին, աուդիտորներին, հաշվեքննիչներին, հարկային և մաքսային ոլորտների աշխատակիցներին, օրենսդրական բարեփոխումների մասնակիցներին, գիտաշխատողներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և ուսանողներին։ Աշխատությունն ունի իրավագիտական, ֆինանսատնտեսական, ինստիտուցիոնալ և կիրառական նշանակություն՝ նպաստելով Հայաստանի Հանրապետությունում ֆինանսական վերահսկողության իրավական հիմքերի, պետական ֆինանսների կառավարման մեխանիզմների, վերահսկողական մարմինների իրավասությունների և ֆինանսական օրինականության ապահովման սկզբունքների առավել խորքային ըմբռնմանը։

Իրավաբանական, քրեաիրավական և համեմատական իրավագիտության բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է բռնության՝ որպես քրեաիրավական հասկացության, իրավական բնույթի և տարբեր պետությունների քրեական օրենսդրություններում դրա կարգավորման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում բռնության հասկացության բովանդակությունը, դրա հիմնական տեսակները, դրսևորման ձևերը և նշանակությունը հանցագործությունների իրավական որակման գործընթացում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ֆիզիկական և հոգեբանական բռնության տարբերակմանը, դրանց իրավական հատկանիշներին և անձի կյանքի, առողջության, ազատության ու անձեռնմխելիության դեմ ուղղված հանցագործությունների համակարգում ունեցած տեղին։ Վերլուծվում են բռնության կիրառմամբ կատարվող հանցագործությունների օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ հատկանիշները, բռնության և սպառնալիքի փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև հանցավոր արարքի վտանգավորության աստիճանի գնահատման չափանիշները։ Քննարկվում են տարբեր իրավական համակարգերում բռնության սահմանման, դասակարգման և քրեական պատասխանատվության տարբերակման մոտեցումները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել Հայաստանի Հանրապետության և այլ պետությունների քրեական օրենսդրությունների համապատասխան դրույթները, դատական պրակտիկան և քրեական իրավունքի տեսական մեկնաբանությունները։ Անդրադարձ է կատարվում բռնության կիրառման՝ որպես հանցակազմի պարտադիր կամ որակյալ հատկանիշի նշանակությանը, ինչպես նաև քրեաիրավական նորմերի մեկնաբանման և կիրառման ընթացքում առաջացող հիմնախնդիրներին։ Կարևորվում է իրավահամեմատական վերլուծության դերը քրեական օրենսդրության հասկացութային հստակության ապահովման, իրավական կարգավորումների կատարելագործման և իրավակիրառ պրակտիկայում միասնական մոտեցումների ձևավորման գործում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել քրեական իրավունքի, համեմատական իրավագիտության, կրիմինոլոգիայի, քրեական քաղաքականության և մարդու իրավունքների քրեաիրավական պաշտպանության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Իրավագիտական, քաղաքագիտական և հասարակագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է կոռուպցիայի՝ որպես հասարակական, քաղաքական, տնտեսական և իրավական երևույթի ուսումնասիրությանը, դրա առաջացման պատճառների, դրսևորման ձևերի և կանխարգելման ու հակազդման հիմնական միջոցների վերլուծությանը։ Քննության են առնվում կոռուպցիայի հասկացությունը, պատմական զարգացման առանձնահատկությունները, հասարակական հարաբերությունների վրա դրա ազդեցությունը և պետական կառավարման համակարգում կոռուպցիոն ռիսկերի ձևավորման նախադրյալները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պաշտոնեական դիրքի չարաշահման, կաշառակերության, շահերի բախման, հովանավորչության և հանրային ռեսուրսների ոչ իրավաչափ օգտագործման հիմնախնդիրներին։ Վերլուծվում են կոռուպցիայի բացասական հետևանքները պետական հաստատությունների արդյունավետության, տնտեսական զարգացման, սոցիալական արդարության, իրավունքի գերակայության և հասարակության վստահության տեսանկյունից։ Քննարկվում են կոռուպցիայի դեմ պայքարի օրենսդրական, ինստիտուցիոնալ և կազմակերպական մեխանիզմները, պետական մարմինների հաշվետվողականության, գործունեության թափանցիկության և հանրային վերահսկողության ապահովման սկզբունքները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են հակակոռուպցիոն քաղաքականության մշակման, կանխարգելիչ միջոցառումների իրականացման, իրավախախտումների բացահայտման և պատասխանատվության մեխանիզմների կատարելագործման հնարավորությունները։ Անդրադարձ է կատարվում միջազգային հակակոռուպցիոն չափանիշներին, քաղաքացիական հասարակության, անկախ լրատվամիջոցների և կրթության դերին՝ հանրային բարեվարքության մշակույթի ձևավորման գործում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել իրավագիտության, քաղաքագիտության, պետական կառավարման, հանրային քաղաքականության և հակակոռուպցիոն հետազոտությունների ոլորտների մասնագետների, ուսանողների ու հետազոտողների համար։

Իրավագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացիական դատավարությունում ապացուցման միջոցների իրավական կարգավորման, կիրառման և դրանց հետ կապված տեսական ու գործնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում քաղաքացիական դատավարությունում ապացուցման հասկացությունը, դրա նպատակներն ու սկզբունքները, ապացույցների դերը գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման և օրինական ու հիմնավորված դատական ակտերի կայացման գործընթացում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ապացուցման միջոցների տեսակներին, դրանց իրավական բնութագրերին, թույլատրելիության, վերաբերելիության, արժանահավատության և բավարարության գնահատման չափանիշներին։ Վերլուծվում են կողմերի բացատրությունների, վկաների ցուցմունքների, գրավոր և իրեղեն ապացույցների, փորձագետի եզրակացության, ինչպես նաև էլեկտրոնային ապացույցների ներկայացման, հետազոտման և գնահատման առանձնահատկությունները։ Քննարկվում են ապացուցման բեռի բաշխման, ապացույցների ձեռքբերման և ներկայացման, դատավարության մասնակիցների իրավունքների իրականացման ու դատարանի լիազորությունների հետ կապված հիմնախնդիրները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացիական դատավարության օրենսդրության համապատասխան դրույթները, դատական պրակտիկայում առաջացող մեկնաբանական դժվարությունները և ապացուցման գործընթացի արդյունավետության բարձրացման հնարավորությունները։ Անդրադարձ է կատարվում արդար դատաքննության իրավունքի, կողմերի հավասարության և մրցակցության սկզբունքների ապահովման նշանակությանը, ինչպես նաև ապացուցման միջոցների կիրառման իրավական կառուցակարգերի կատարելագործման ուղղություններին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել քաղաքացիական դատավարության, դատական իրավունքի, ապացուցողական իրավունքի և Հայաստանի Հանրապետության դատաիրավական համակարգի ուսումնասիրությամբ զբաղվող իրավաբանների, դատավորների, փաստաբանների, ուսանողների ու հետազոտողների համար։

Իրավագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում մարդու արժանապատվության սահմանադրաիրավական պաշտպանության հիմնախնդիրների, իրավական երաշխիքների և դրանց կիրառման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում մարդու արժանապատվության հասկացության փիլիսոփայական և իրավական հիմքերը, դրա բովանդակությունը, սահմանադրական արժեքների համակարգում զբաղեցրած տեղը և մարդու հիմնական իրավունքների ու ազատությունների հետ ունեցած փոխկապակցվածությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրությամբ ամրագրված արժանապատվության անձեռնմխելիության սկզբունքին, դրա իրավական նշանակությանը և պետական իշխանության մարմինների՝ մարդու արժանապատվությունը հարգելու ու պաշտպանելու պարտավորություններին։ Վերլուծվում են մարդու արժանապատվության պաշտպանության ներպետական իրավական կառուցակարգերը, սահմանադրական արդարադատության դերը և դատական պաշտպանության հնարավորությունները։ Քննարկվում են նաև միջազգային իրավական փաստաթղթերում մարդու արժանապատվության պաշտպանության սկզբունքները, մարդու իրավունքների եվրոպական չափանիշները և դրանց ազդեցությունը Հայաստանի սահմանադրաիրավական համակարգի զարգացման վրա։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են անձի արժանապատվության պաշտպանության և այլ սահմանադրական իրավունքների փոխհարաբերությունները, իրավաչափ սահմանափակումների հիմնախնդիրները, ինչպես նաև իրավակիրառ պրակտիկայում առաջացող մեկնաբանական դժվարությունները։ Անդրադարձ է կատարվում սահմանադրական օրենսդրության և իրավական պաշտպանության մեխանիզմների կատարելագործման հնարավորություններին՝ մարդու արժանապատվության արդյունավետ պաշտպանության ապահովման տեսանկյունից։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել սահմանադրական իրավունքի, մարդու իրավունքների պաշտպանության, միջազգային իրավունքի, իրավունքի տեսության և Հայաստանի Հանրապետության իրավական համակարգի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, իրավաբանների, ուսանողների ու հետազոտողների համար։

Իրավագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է քաղաքացիության ինստիտուտի սահմանադրաիրավական հիմքերի, իրավական կարգավորման առանձնահատկությունների և դրանց կատարելագործման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում քաղաքացիության հասկացությունը, իրավական բնույթը, հիմնական սկզբունքները և դրա նշանակությունը անձի ու պետության միջև կայուն իրավաքաղաքական կապի ձևավորման գործընթացում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում քաղաքացիության ձեռքբերման, ճանաչման, փոփոխման և դադարեցման իրավական հիմքերին, ինչպես նաև քաղաքացիության հարցերով պետական մարմինների իրավասություններին ու վարչական ընթացակարգերին։ Վերլուծվում են քաղաքացու սահմանադրական իրավունքների, ազատությունների և պարտականությունների փոխկապակցվածությունը, պետության կողմից քաղաքացիների պաշտպանության երաշխիքները և քաղաքացիության իրավունքի իրականացման ընթացքում առաջացող իրավական խնդիրները։ Քննարկվում են նաև երկքաղաքացիության, քաղաքացիություն չունեցող անձանց իրավական կարգավիճակի, քաղաքացիության ձեռքբերման սահմանափակումների և խտրականության բացառման հետ կապված հարցերը։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են քաղաքացիության վերաբերյալ ազգային օրենսդրության և միջազգային իրավական չափանիշների փոխհարաբերությունները, տարբեր պետությունների սահմանադրաիրավական կարգավորումների համեմատական առանձնահատկությունները և իրավակիրառ պրակտիկայի կատարելագործման հնարավորությունները։ Անդրադարձ է կատարվում քաղաքացիության ինստիտուտի զարգացման պատմական նախադրյալներին, մարդու իրավունքների պաշտպանության միջազգային մեխանիզմներին և իրավական պետության սկզբունքների ապահովման գործում քաղաքացիության նշանակությանը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել սահմանադրական իրավունքի, մարդու իրավունքների, միջազգային հանրային իրավունքի, քաղաքացիության օրենսդրության և պետական կառավարման հիմնախնդիրներն ուսումնասիրող իրավաբանների, ուսանողների ու հետազոտողների համար։

Իրավագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է իրավաբանական պատասխանատվության տեսական և գործնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ սահմանադրական և օրենսդրական փոփոխությունների համատեքստում։ Քննության են առնվում իրավաբանական պատասխանատվության հասկացությունը, էությունը, նպատակները, հիմնական սկզբունքները և դրա տեղը իրավական կարգավորման համակարգում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում իրավաբանական պատասխանատվության սահմանադրական հիմքերին, իրավունքի գերակայության, օրինականության, համաչափության, իրավական որոշակիության և անձի հիմնարար իրավունքների պաշտպանության սկզբունքներին։ Վերլուծվում են քրեական, վարչական, քաղաքացիաիրավական և կարգապահական պատասխանատվության առանձնահատկությունները, դրանց փոխհարաբերությունները և իրավական պատասխանատվության տարբեր տեսակների կիրառման ընդհանուր օրինաչափությունները։ Քննարկվում են նաև սահմանադրական և օրենսդրական բարեփոխումների ազդեցությունը պատասխանատվության հիմքերի, պայմանների, սահմանների և կիրառման ընթացակարգերի վրա։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են իրավախախտման և իրավաբանական պատասխանատվության փոխկապակցվածությունը, մեղքի ու պատճառական կապի նշանակությունը, պատասխանատվության անհատականացման և արդարության ապահովման հիմնախնդիրները։ Անդրադարձ է կատարվում իրավաբանական պատասխանատվության ինստիտուտի կատարելագործման, իրավական նորմերի կիրառման միասնականության, դատական պրակտիկայի զարգացման և իրավական երաշխիքների ամրապնդման հնարավորություններին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել պետության և իրավունքի տեսության, սահմանադրական իրավունքի, օրենսդրական բարեփոխումների և իրավակիրառ պրակտիկայի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Իրավագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է քրեական գործի քննության տեղին և նշանակությանը քրեադատավարական գործառույթների համակարգում՝ համեմատական իրավական վերլուծության տեսանկյունից։ Քննության են առնվում քրեական դատավարության հիմնական գործառույթների հասկացությունը, դրանց դասակարգման տեսական մոտեցումները և քրեական գործի քննության փոխհարաբերությունները քրեական հետապնդման, պաշտպանության ու արդարադատության իրականացման գործառույթների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նախաքննության մարմինների իրավական կարգավիճակին, քննիչի դատավարական ինքնուրույնությանը, լիազորությունների սահմաններին և քրեական վարույթի մասնակիցների իրավունքների պաշտպանության երաշխիքներին։ Վերլուծվում են քրեական գործի քննության կազմակերպման սկզբունքները, ապացույցների հավաքման և գնահատման գործընթացները, դատավարական որոշումների ընդունման առանձնահատկությունները և գործառույթների տարանջատման հիմնախնդիրները։ Քննարկվում են նաև տարբեր երկրների քրեադատավարական օրենսդրություններում նախնական քննության իրավական կարգավորման առանձնահատկությունները, դատախազական հսկողության մեխանիզմները և դատական վերահսկողության նշանակությունը։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են մրցակցային և խառը քրեադատավարական համակարգերում քննության գործառույթի իրականացման տարբերությունները, ինչպես նաև միջազգային իրավական չափորոշիչների ազդեցությունը ազգային օրենսդրությունների զարգացման վրա։ Անդրադարձ է կատարվում քրեական վարույթի արդյունավետության բարձրացման, դատավարական լիազորությունների հավասարակշռման և անձի հիմնարար իրավունքների պաշտպանության մեխանիզմների կատարելագործման հնարավորություններին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել քրեական դատավարության, համեմատական իրավագիտության, քրեական արդարադատության և իրավապահ մարմինների գործունեության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Իրավագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է քրեական պատժի նշանակման ընդհանուր սկզբունքների ուսումնասիրությանը՝ արդարության սկզբունքի իրագործման տեսանկյունից։ Քննության են առնվում պատժի անհատականացման, համաչափության և հիմնավորվածության պահանջները, ինչպես նաև դրանց նշանակությունը քրեական պատասխանատվության նպատակների իրականացման գործընթացում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հանցանքի բնույթի և հանրային վտանգավորության աստիճանի, պատասխանատվության վրա ազդող հանգամանքների և անձին բնութագրող տվյալների հաշվառման իրավական նշանակությանը։ Վերլուծվում են դատարանի կողմից պատժատեսակի ու պատժաչափի ընտրության ընդհանուր չափանիշները և դրանց հարաբերակցությունը արդարության, օրինականության ու պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքների հետ։ Քննարկվում են նաև պատժի նշանակման ընթացքում միասնական իրավակիրառ պրակտիկայի ապահովման, դատական հայեցողության սահմանների և անհամաչափ պատժի կանխարգելման հետ կապված խնդիրները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված պատկերացում կազմելու քրեական օրենսդրությամբ նախատեսված պատժի նշանակման սկզբունքների և արդարության պահանջի փոխկապակցվածության վերաբերյալ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել քրեական իրավունքի, դատական պրակտիկայի և քրեական քաղաքականության հիմնախնդիրներով զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Իրավագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է անշարժ գույքի՝ որպես քաղաքացիական իրավահարաբերությունների ինքնուրույն օբյեկտի իրավական բնույթի և կարգավորման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում անշարժ գույքի հասկացությունը, դրա հիմնական տեսակները, իրավական հատկանիշները և քաղաքացիական իրավունքի այլ օբյեկտներից տարբերակման չափանիշները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում անշարժ գույքի նկատմամբ սեփականության և այլ գույքային իրավունքների ծագման, իրականացման, փոխանցման, սահմանափակման և դադարման իրավական հիմքերին։ Վերլուծվում են անշարժ գույքի հետ կապված քաղաքացիաիրավական գործարքների առանձնահատկությունները, պայմանագրային հարաբերությունները, պետական գրանցման նշանակությունը և մասնակիցների իրավունքների պաշտպանության մեխանիզմները։ Քննարկվում են նաև հողամասերի, շենքերի, շինությունների և անշարժ գույքի այլ տեսակների իրավական կարգավիճակի հետ կապված տեսական ու գործնական խնդիրները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված պատկերացում կազմելու անշարժ գույքի շրջանառության իրավական հիմքերի և համապատասխան քաղաքացիական իրավահարաբերությունների կառուցվածքի վերաբերյալ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել քաղաքացիական իրավունքի, գույքային իրավունքի և անշարժ գույքի իրավական կարգավորման ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Իրավագիտական և պետական կառավարման բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության գործադիր իշխանության ինստիտուտի տեսական և կազմակերպաիրավական ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում գործադիր իշխանության հասկացությունը, դրա տեղը պետական իշխանության համակարգում, կառուցվածքային առանձնահատկությունները և համապատասխան մարմինների իրավական կարգավիճակը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գործադիր մարմինների ձևավորման, լիազորությունների բաշխման, փոխհարաբերությունների և կառավարման մեխանիզմների ուսումնասիրությանը։ Վերլուծվում են գործադիր իշխանության կազմակերպման ու գործունեության սկզբունքները, իրավական կարգավորման առանձնահատկությունները, պատասխանատվության և վերահսկողության մեխանիզմները։ Քննարկվում են նաև պետական կառավարման արդյունավետության, կառավարման համակարգի ինստիտուցիոնալ կատարելագործման և գործադիր մարմինների գործունեության զարգացման վերաբերյալ տեսական ու իրավական մոտեցումները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված ներկայացնելու տվյալ կառավարման համակարգի գործադիր իշխանության կառուցվածքն ու գործունեության իրավական հիմքերը՝ այն դիտարկելով համապատասխան ժամանակաշրջանի պետական կառավարման համատեքստում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել սահմանադրական իրավունքի, պետական կառավարման և քաղաքական ինստիտուտների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Իրավագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում քրեականացման և ապաքրեականացման գործընթացների տեսական ու գործնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում այն իրավական և սոցիալական չափանիշները, որոնց հիման վրա որոշակի արարքներ կարող են ճանաչվել հանցավոր կամ, ընդհակառակը, դուրս բերվել քրեական պատասխանատվության ոլորտից։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում քրեական քաղաքականության ձևավորմանը, հասարակական հարաբերությունների պաշտպանության անհրաժեշտությանը, արարքների հանրային վտանգավորության գնահատմանը և իրավական ներգործության համաչափության սկզբունքին։ Վերլուծվում են քրեական օրենսդրության զարգացման միտումները, քրեականացման ու ապաքրեականացման հիմքերը և դրանց հնարավոր ազդեցությունը իրավակիրառ պրակտիկայի վրա։ Քննարկվում են նաև քրեական պատասխանատվության սահմանների որոշման, այլ իրավական միջոցների կիրառման և օրենսդրական կարգավորումների արդյունավետության բարձրացման հարցերը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված ներկայացնելու քրեական քաղաքականության փոփոխությունների իրավական նշանակությունը և բացահայտելու համապատասխան օրենսդրական մոտեցումների կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել քրեական իրավունքի, քրեական քաղաքականության և օրենսդրության զարգացման հարցերով զբաղվող իրավաբանների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Միջազգային իրավունքի բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է պետությունների իրավահաջորդության և միջազգային-իրավական պատասխանատվության փոխհարաբերության հետ կապված տեսական ու գործնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում այն իրավական իրավիճակները, որոնք կարող են առաջանալ պետությունների միավորման, բաժանման, տարածքային փոփոխությունների կամ պետական կազմավորումների փոխակերպման հետևանքով։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նախորդ պետության միջազգային պարտավորությունների և իրավախախտումների հետևանքով առաջացած պատասխանատվության հնարավոր փոխանցման հարցերին։ Վերլուծվում են պետությունների իրավահաջորդության սկզբունքները, միջազգային պարտավորությունների շարունակականության խնդիրը, ինչպես նաև պատասխանատվության վերագրման և դրա իրավական հետևանքների որոշման մոտեցումները։ Քննարկվում են միջազգային պայմանագրերի, սովորութային իրավունքի, միջազգային կազմակերպությունների գործունեության և համապատասխան իրավական պրակտիկայի նշանակությունը խնդրի կարգավորման համար։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու պետությունների իրավահաջորդության և պատասխանատվության ինստիտուտների միջև առկա բարդ փոխկապակցվածությունները և դրանց կիրառման ընթացքում առաջացող իրավական հակասությունները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել միջազգային հանրային իրավունքի, պետությունների իրավահաջորդության և միջազգային պատասխանատվության հիմնախնդիրներով զբաղվող իրավաբանների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Իրավագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է կին դատապարտյալների նկատմամբ ազատազրկման ձևով պատժի կատարման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում պատժի իրականացման իրավական և կազմակերպական հիմքերը, քրեակատարողական հիմնարկներում կանանց պահման պայմանները, նրանց իրավունքների ու օրինական շահերի ապահովման մեխանիզմները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կին դատապարտյալների սոցիալական, հոգեբանական և ֆիզիոլոգիական առանձնահատկությունների հաշվառմանը պատժի կատարման ընթացքում։ Վերլուծվում են բժշկական օգնության, կրթության, աշխատանքի կազմակերպման, ընտանիքի և երեխաների հետ կապերի պահպանման, ինչպես նաև սոցիալական վերականգնման հետ կապված հարցերը։ Քննարկվում են պատժի անհատականացման, վերասոցիալականացման ծրագրերի իրականացման և կրկնահանցագործության կանխարգելման ուղղությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են նաև կին դատապարտյալների նկատմամբ կիրառվող քրեակատարողական միջոցների արդյունավետության բարձրացման և նրանց արժանապատվության ու հիմնական իրավունքների պաշտպանության խնդիրները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել քրեակատարողական իրավունքի, քրեական իրավունքի, կրիմինալոգիայի և մարդու իրավունքների ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Իրավագիտական և կրիմինալոգիական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Իրանի Իսլամական Հանրապետությունում անչափահասների հանցավորության կանխարգելման և դրա դեմ պայքարի հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում անչափահասների քրեական պատասխանատվության առանձնահատկությունները, նրանց նկատմամբ կիրառվող քրեաիրավական միջոցները և արդարադատության համակարգում տարիքային ու մտավոր հասունության հաշվառման սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պատժի, դաստիարակչական ու վերականգնողական միջոցների հարաբերակցությանը, անչափահասների գործերով վարույթի առանձնահատկություններին և նրանց իրավունքների պաշտպանության մեխանիզմներին։ Վերլուծվում են հանցավոր վարքագծի ձևավորմանը նպաստող սոցիալական, ընտանեկան, կրթական և տնտեսական գործոնները, ինչպես նաև դրանց կանխարգելման հնարավորությունները։ Քննարկվում են քրեական օրենսդրության, կրիմինալոգիական կանխարգելման և սոցիալական վերականգնման միջոցների փոխկապակցվածությունը, իրավապահ ու սոցիալական կառույցների համագործակցությունը և կրկնահանցագործության կանխարգելման մոտեցումները։ Իրանի անչափահասների արդարադատության համակարգում առանձնացվում են հատուկ իրավական մոտեցումներ, սակայն մասնագիտական գրականության մեջ քննարկվում են նաև դրանց կիրառման և ընթացակարգային արդյունավետության հետ կապված խնդիրներ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել քրեական իրավունքի, կրիմինալոգիայի, անչափահասների արդարադատության և իրանագիտության ոլորտների հետազոտողների ու համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Իրավագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է ներքին գործերի մարմինների կողմից իրականացվող հետաքննության կազմակերպման, իրավական կարգավորման և գործնական իրականացման հիմնական խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում հետաքննության նշանակությունը քրեական վարույթի շրջանակում, իրավասու մարմինների գործառույթները, նրանց լիազորությունների սահմանները և համապատասխան դատավարական գործողությունների իրականացման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հանցագործությունների բացահայտման սկզբնական փուլում անհրաժեշտ տեղեկությունների հավաքմանը, ապացույցների հայտնաբերմանն ու ամրագրմանը, ինչպես նաև վարույթի մասնակիցների իրավունքների և օրինական շահերի պահպանմանը։ Վերլուծվում են հետաքննության արդյունավետության վրա ազդող կազմակերպական, իրավական և գործնական գործոնները, տարբեր ստորաբաժանումների միջև համագործակցության խնդիրները և դատավարական պահանջների պահպանման անհրաժեշտությունը։ Քննարկվում են նաև իրավական կարգավորման հնարավոր բացերը, գործնականում առաջացող դժվարությունները և հետաքննության կազմակերպման ու իրականացման մեխանիզմների կատարելագործման ուղղությունները։ Կարևորվում է իրավապահ գործունեության արդյունավետության և անձի իրավունքների պաշտպանության միջև անհրաժեշտ հավասարակշռության ապահովումը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, իրավապահ մարմինների աշխատակիցների, քրեական դատավարության ոլորտի հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Իրավագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է մարդու իրավունքների պաշտպանության եվրոպական համակարգում դատական պաշտպանության արդի հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում անձի հիմնարար իրավունքների և ազատությունների պաշտպանության իրավական մեխանիզմները, անհատական գանգատների ներկայացման և քննության առանձնահատկությունները, ինչպես նաև միջազգային դատական պաշտպանության և ներպետական իրավական համակարգերի փոխհարաբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում արդար դատաքննության, անձնական և ընտանեկան կյանքի հարգման, խոսքի ազատության, սեփականության պաշտպանության, խտրականության արգելքի և այլ հիմնարար իրավունքների ապահովման հետ կապված խնդիրներին։ Վերլուծվում են գանգատների ընդունելիության չափանիշները, ներպետական իրավական պաշտպանության միջոցների սպառման պահանջը, դատական քննության ընթացակարգային առանձնահատկությունները և ընդունված վճիռների կատարման նշանակությունը։ Քննարկվում են նաև նախադեպային իրավունքի զարգացման միտումները, պետությունների պարտավորությունները և ազգային օրենսդրության ու իրավակիրառ պրակտիկայի վրա միջազգային դատական որոշումների ազդեցության հարցերը։ Կարևորվում է մարդու իրավունքների արդյունավետ պաշտպանության, իրավական որոշակիության և պետությունների ստանձնած միջազգային պարտավորությունների միջև փոխկապակցվածությունը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, փաստաբանների, դատավորների, մարդու իրավունքների ոլորտի մասնագետների, հետազոտողների և իրավաբանական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է 1918–1995 թվականներին Հայաստանում սոցիալական ապահովության ոլորտը կարգավորող օրենսդրության ձևավորման և զարգացման պատմաիրավական ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում տարբեր պատմական փուլերում սոցիալական պաշտպանության իրավական համակարգի ձևավորման նախադրյալները, ընդունված իրավական ակտերի հիմնական ուղղությունները և սոցիալական ապահովության առանձին ինստիտուտների աստիճանական զարգացումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կենսաթոշակային ապահովությանը, ժամանակավոր անաշխատունակության, ծերության, հաշմանդամության, կերակրողին կորցնելու և սոցիալական աջակցության այլ դեպքերի իրավական կարգավորմանը։ Վերլուծվում են Հայաստանի առաջին հանրապետության, խորհրդային ժամանակաշրջանի և անկախ պետականության սկզբնական տարիների իրավակարգավորումները՝ բացահայտելով դրանց միջև շարունակականությունն ու էական փոփոխությունները։ Քննարկվում է պետության դերի փոփոխությունը սոցիալական ապահովության կազմակերպման գործում, սոցիալական իրավունքների իրավական ամրագրումը և քաղաքացիներին տրամադրվող երաշխիքների շրջանակի զարգացումը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև սոցիալ-տնտեսական և քաղաքական փոփոխությունների ազդեցությանը համապատասխան օրենսդրության վրա, ինչպես նաև սոցիալական ապահովության համակարգի կառավարման և ֆինանսավորման իրավական հիմքերին։ Կարևորվում է պատմական տարբեր ժամանակահատվածներում գործող իրավական նորմերի համեմատական ուսումնասիրությունը՝ սոցիալական պաշտպանության համակարգի զարգացման հիմնական օրինաչափությունները բացահայտելու նպատակով։ 1918–1995 թվականների օրենսդրական նյութի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու այն իրավական և ինստիտուցիոնալ հիմքերի մասին, որոնց վրա հետագայում զարգացել է Հայաստանի սոցիալական ապահովության համակարգը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, սոցիալական ապահովության իրավունքի և իրավունքի պատմության մասնագետների, սոցիալական քաղաքականության հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում դատական իշխանության անկախության ապահովման կարևոր ինստիտուտներից մեկի կազմավորման և գործունեության հետ կապված իրավական ու կազմակերպական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Վերլուծվում են համապատասխան մարմնի ձևավորման սկզբունքները, կազմը, անդամների ընտրության կամ նշանակման ընթացակարգերը, լիազորությունների շրջանակը և դատական համակարգում նրա ունեցած դերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում դատավորների անկախության երաշխավորմանը, նրանց նշանակման, պաշտոնավարման և կարգապահական պատասխանատվության հետ կապված գործընթացներին, ինչպես նաև դատական իշխանության ինքնուրույնության և արդյունավետ գործունեության ապահովման մեխանիզմներին։ Իրավահամեմատական վերլուծության միջոցով ուսումնասիրվում են տարբեր պետություններում գործող համանման կառույցների կազմակերպման և գործունեության առանձնահատկությունները՝ հնարավորություն տալով բացահայտել տարբեր իրավական համակարգերում կիրառվող մոտեցումների ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Քննարկվում են մարմնի իրավական կարգավիճակի, լիազորությունների իրականացման, որոշումների ընդունման և այլ պետական մարմինների հետ փոխհարաբերությունների վերաբերյալ տեսական ու գործնական խնդիրներ։ Անդրադարձ է կատարվում նաև օրենսդրական կարգավորման կատարելագործման հնարավոր ուղղություններին և այն իրավական երաշխիքներին, որոնք կարող են նպաստել դատական համակարգի անկախության, հաշվետվողականության և արդյունավետության ամրապնդմանը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել Հայաստանի դատական կառավարման համակարգի զարգացման առանձնահատկությունների և դրա կատարելագործման վերաբերյալ իրավահամեմատական մոտեցումների մասին։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, դատական համակարգի մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների և իրավագիտություն ուսումնասիրող ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության պետական իշխանության համակարգում Հանրապետության նախագահի և խորհրդարանի միջև ձևավորվող իրավահարաբերությունների սահմանադրական հիմքերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են երկու սահմանադրական մարմինների կարգավիճակը, լիազորությունների շրջանակը, դրանց իրականացման իրավական մեխանիզմները և փոխադարձ կապերը՝ իշխանությունների բաժանման ու հավասարակշռման սկզբունքների համատեքստում։ Քննության են առնվում պետական կառավարման համակարգի զարգացման տարբեր փուլերում սահմանադրական կարգավորումների փոփոխությունները և դրանց ազդեցությունը օրենսդիր իշխանության ու պետության գլխի ինստիտուտների փոխհարաբերությունների վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում օրենսդրական գործընթացում Հանրապետության նախագահի մասնակցությանը, այդ թվում՝ խորհրդարանի ընդունած օրենքների ստորագրման և հրապարակման, ինչպես նաև օրենքի սահմանադրականության հարցով Սահմանադրական դատարան դիմելու սահմանադրական հնարավորություններին։ Գործող սահմանադրական կարգավորման համաձայն՝ Հանրապետության նախագահը պետության գլուխն է և հետևում է Սահմանադրության պահպանմանը, իսկ նրա լիազորությունների մի մասը անմիջականորեն առնչվում է Ազգային ժողովի գործունեությանը։ Ուսումնասիրվում են նաև խորհրդարանին ուղերձ հղելու, Ազգային ժողովի հերթական և արտահերթ ընտրությունների նշանակման, Հանրապետության նախագահի ընտրության ու պաշտոնի ստանձնման հետ կապված սահմանադրաիրավական ընթացակարգերը։ Սահմանադրական դատարանի իրավական դիրքորոշումներում ևս առանձնացվում են նախագահի այն լիազորությունները, որոնք ուղղակիորեն կապված են Ազգային ժողովի հետ, ներառյալ օրենքների ստորագրման և հրապարակման կամ դրանց սահմանադրականության ստուգման հարցով դատարան դիմելու մեխանիզմները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է սահմանադրական փոփոխությունների արդյունքում պետական կառավարման մոդելի վերափոխման ազդեցության գնահատումը, քանի որ տարբեր ժամանակաշրջաններում նախագահի և խորհրդարանի իրավական կարգավիճակն ու փոխգործակցության կառուցակարգերը փոփոխվել են։ Վերլուծվում են նաև պետական մարմինների միջև իրավասությունների սահմանազատման, փոխադարձ վերահսկողության, սահմանադրական պատասխանատվության և հնարավոր իրավական հակասությունների լուծման մեխանիզմները։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված պատկերացում կազմել այն մասին, թե սահմանադրական նորմերն ինչպես են կարգավորում պետության գլխի և օրենսդիր մարմնի փոխգործակցությունը և ինչ նշանակություն ունեն այդ հարաբերությունները պետական իշխանության մարմինների բնականոն գործունեության, սահմանադրական օրինականության և իշխանությունների հավասարակշռված համակարգի ապահովման համար։