Լեզվաբանություն

Աշխատությունը նախատեսված է ընթերցանության ուսուցման և սովորողների գրագիտության զարգացման համար՝ նպաստելով գրավոր խոսքի ընկալման, ճիշտ և սահուն ընթերցելու, բառապաշարի հարստացման ու լեզվական կարողությունների ձևավորման գործընթացին։ Ընթերցանության դասագրքերը կարևոր տեղ են զբաղեցրել հայ կրթական համակարգում՝ ծառայելով որպես տարրական ուսուցման հիմնական միջոցներից մեկը և հիմք ստեղծելով հետագա կրթական առաջընթացի համար։ Դրանց միջոցով սովորողները ծանոթացել են գրավոր խոսքի տարբեր ձևերին, սովորել են ընկալել նախադասությունների իմաստը, հետևել տեքստի բովանդակությանը և աստիճանաբար զարգացրել ընթերցած նյութը հասկանալու ու մեկնաբանելու հմտությունները։ Նմանատիպ ձեռնարկների կարևոր խնդիրներից է եղել ոչ միայն ընթերցանության տեխնիկայի զարգացումը, այլև լեզվական մտածողության խթանումը, ուշադրության ու հիշողության ամրապնդումը և ինքնուրույն ընթերցանության նկատմամբ հետաքրքրության ձևավորումը։ Դասագրքի կիրառությունը ուսումնական միջավայրում հնարավորություն է տվել ուսուցչին կազմակերպելու ընթերցանության վարժություններ, ուղղելու սովորողների արտասանությունն ու ընթերցման ընթացքը և ամրապնդելու լեզվական գիտելիքները։ Հրատարակությունը կարևոր նշանակություն ունի 19-րդ դարի հայալեզու կրթական գրականության և դպրոցական ուսուցման պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ մանկավարժության պատմությամբ, ընթերցանության ուսուցման մեթոդներով, հայոց լեզվի դասավանդման ավանդույթներով և հայկական դասագրքերի զարգացման ընթացքով հետաքրքրվող հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նախատեսված է երեխաների նախնական կրթության և ընթերցանության հմտությունների ձևավորման համար՝ ծառայելով որպես ուսումնական ձեռնարկ, որի միջոցով երեխաները կարող են աստիճանաբար զարգացնել գրավոր խոսքն ընկալելու, բառերն ու նախադասությունները կարդալու և ընթերցած նյութի իմաստը հասկանալու կարողությունները։ Վերնագրում ընթերցանության դասագրքի և նախնական գիտելիքների գաղափարների համադրությունը վկայում է, որ հրատարակությունը միտված է ոչ միայն կարդալու հմտության զարգացմանը, այլև մանկական տարիքի սովորողների ընդհանուր մտավոր պատրաստվածությանն ու գիտելիքների ընդլայնմանը։ Նմանատիպ դասագրքերը կարևոր տեղ են զբաղեցրել ավանդական կրթական համակարգում՝ ապահովելով երեխաների առաջին քայլերը գրավոր խոսքի աշխարհում և հիմք ստեղծելով հետագա ուսումնական առարկաների յուրացման համար։ Ընթերցանության միջոցով երեխաները ծանոթանում են լեզվական կառուցվածքներին, ընդլայնում բառապաշարը, զարգացնում ուշադրությունը, հիշողությունը և մտքերը հասկանալու ու արտահայտելու կարողությունը։ Նախնական գիտելիքների փոխանցումը նպաստում է նաև շրջապատող աշխարհի մասին պատկերացումների ձևավորմանը, սովորելու նկատմամբ հետաքրքրության խթանմանը և կրթական գործընթացին աստիճանաբար ներգրավվելուն։ Այսպիսի աշխատությունների մանկավարժական նշանակությունը պայմանավորված է ուսումնական նյութը տարիքային առանձնահատկություններին համապատասխան մատուցելու և գրագիտության սկզբնական հիմքերը ամրապնդելու նպատակով։ Հրատարակությունը կարևոր նյութ է հայ կրթական մտքի, մանկավարժական մեթոդների, երեխաների գրագիտության տարածման և հայերեն ուսումնական գրականության զարգացման պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է հետաքրքրել մանկավարժության պատմությամբ, հայալեզու դասագրքերի ձևավորմամբ և երեխաների նախնական կրթության ավանդույթներով զբաղվող հետազոտողներին։

Աշխատությունը եռալեզու բառարան է, որը նախատեսված է ֆրանսերեն, հայերեն և թուրքերեն լեզուների միջև բառային համապատասխանություններ գտնելու և տարբեր լեզուներով հաղորդակցվելու համար անհրաժեշտ բառապաշարն ուսումնասիրելու նպատակով։ Այն համադրում է երեք լեզուների բառային միավորները՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով համեմատելու դրանց իմաստները, գտնելու թարգմանական համարժեքներ և ընդլայնելու լեզվական գիտելիքները։ Նման բառարանները կարևոր դեր են կատարում ինչպես լեզուների ուսուցման, այնպես էլ գրավոր և բանավոր հաղորդակցության, թարգմանության ու միջմշակութային կապերի զարգացման գործում։ Ֆրանսերենի, հայերենի և թուրքերենի համադրությունը հատկապես նշանակալի է բազմալեզու միջավայրի տեսանկյունից, քանի որ այս լեզուները կիրառվել են տարբեր կրթական, մշակութային, հասարակական և առևտրային հարաբերություններում։ Բառարանը կարող էր օգտակար լինել լեզուներ սովորողներին, թարգմանիչներին, ուսուցիչներին, գրողներին և տարբեր լեզուներով գրավոր նյութերի հետ աշխատող ընթերցողներին՝ ապահովելով բառապաշարի համեմատության և թարգմանության գործնական միջոց։ Այն նաև արտացոլում է բառարանագրության զարգացման այն ավանդույթը, որի շրջանակում մի քանի լեզուների համակարգված ներկայացումը նպաստում էր լեզվական գիտելիքների տարածմանը և տարբեր լեզվական համայնքների միջև հաղորդակցության ընդլայնմանը։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի հայերեն բառարանագրության և լեզվական կրթության պատմության ուսումնասիրության համար՝ որպես հայերենը եվրոպական և արևելյան լեզուների հետ համադրող ծավալուն բառարանային հրատարակություն։ Այն արժեքավոր աղբյուր է նաև XIX դարի հայալեզու տպագիր ժառանգության, բազմալեզու կրթության և թարգմանական մշակույթի զարգացման ուսումնասիրության տեսանկյունից։

Աշխատությունը նվիրված է արևելահայերենի՝ հայոց լեզվի արևելյան գրական տարբերակի ընդհանուր տեսությանը և դրա լեզվական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Այն ներկայացնում է արևելահայերենի կառուցվածքի, գործածության և գրավոր խոսքի ձևավորման հետ կապված հարցեր՝ նպատակ ունենալով համակարգված պատկերացում տալ լեզվի հիմնական հատկանիշների մասին։ Արևելահայերենը զարգացել է հայերենի պատմական ու տարածքային տարբերակների հիման վրա և ժամանակի ընթացքում ձևավորվել որպես գրական լեզվի ինքնուրույն տարբերակ՝ իր հնչյունական, բառապաշարային և քերականական առանձնահատկություններով։ Այսպիսի լեզվաբանական աշխատությունները կարևոր դեր են ունեցել գրական լեզվի կանոնների բացատրման, լեզվական երևույթների դասակարգման և լեզվի ուսուցման տեսական հիմքերի ձևավորման գործում։ Լեզվի ընդհանուր տեսության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու բառերի կազմությանը, քերականական ձևերին, նախադասության կառուցվածքին, բառապաշարի զարգացմանը և գրավոր խոսքի առանձնահատկություններին՝ նպաստելով լեզվական համակարգի ամբողջական ընկալմանը։ Աշխատությունը կարևոր է նաև հայերենի արևելյան գրական տարբերակի զարգացման պատմության տեսանկյունից, քանի որ նման ուսումնասիրությունները նպաստել են լեզվական գիտելիքների համակարգմանը և գրական լեզվի գիտակցված գործածության տարածմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել հայոց լեզվի պատմությամբ, քերականությամբ և լեզվաբանական մտքի զարգացմամբ հետաքրքրվող ընթերցողների, ուսուցիչների, բանասերների և հետազոտողների համար։ Հրատարակությունը ներկայացնում է տասնիններորդ դարի հայ լեզվաբանական ուսումնասիրությունների կարևոր ուղղություններից մեկը և հնարավորություն է տալիս դիտարկելու արևելահայերենի տեսական նկարագրության ու լեզվական կրթության զարգացման պատմական ընթացքը։

Աշխատությունը գրաբարի՝ հայոց լեզվի դասական գրավոր ձևի ուսուցման համար նախատեսված ուսումնական ձեռնարկ է, որը նախատեսված է լեզվի ուսումնասիրման առաջին փուլի համար։ Այն միտված է սովորողներին ծանոթացնելու գրաբարի հիմնական առանձնահատկություններին, լեզվական կառուցվածքին և գրավոր խոսքի ավանդույթներին՝ հիմք ստեղծելով հետագա խորացված ուսումնասիրության համար։ Գրաբարը հայ մատենագրության, պատմագրության, աստվածաբանական երկերի, փիլիսոփայական աշխատությունների և միջնադարյան գիտական գրականության կարևոր լեզուն է, ուստի դրա իմացությունը հնարավորություն է տալիս անմիջականորեն առնչվելու հայ մշակութային ու մտավոր ժառանգության բազմաթիվ սկզբնաղբյուրների հետ։ Սկզբնական դասընթացի շրջանակում գրաբարի ուսումնասիրությունը ենթադրում է լեզվի քերականական կառուցվածքի, բառապաշարի, բառաձևերի, հոլովման ու խոնարհման համակարգերի և նախադասության կառուցման առանձնահատկությունների աստիճանական յուրացում։ Նման ձեռնարկները կարևոր նշանակություն են ունեցել լեզվի ուսուցումը համակարգված դարձնելու, տեսական գիտելիքները գործնական վարժությունների հետ համադրելու և սովորողների ինքնուրույն աշխատանքի հմտությունները զարգացնելու գործում։ Գրաբարի ուսումնասիրությունը նպաստում է նաև ժամանակակից հայերենի պատմական շերտերի ավելի խոր ըմբռնմանը, լեզվական փոփոխությունների ճանաչմանը և հայերենի զարգացման տարբեր փուլերի համեմատական դիտարկմանը։ Ձեռնարկը կարող է օգտակար լինել հայագիտական կրթություն ստացողների, լեզվաբանների, բանասերների, պատմաբանների և հայ հին գրականությամբ հետաքրքրվողների համար։ Այն ներկայացնում է հայոց լեզվի դասական ավանդույթի ուսուցման պատմության կարևոր կողմերից մեկը և արժեք ունի գրաբարի դասավանդման մեթոդների, հայերեն լեզվաբանական ձեռնարկների ու տասնիններորդ դարի հայ կրթական մշակույթի ուսումնասիրության համար։

Գիրքը հայերեն լեզվի ուսուցման և ընթերցանության զարգացման համար նախատեսված ընդարձակ ուսումնական ժողովածու է, որի հիմնական նպատակն է ընթերցողներին ծանոթացնել հայերեն գրավոր խոսքին, զարգացնել տեքստերի ընկալման կարողությունները և նպաստել լեզվական գիտելիքների ամրապնդմանը։ Ընթերցարանները կարևոր տեղ են զբաղեցրել դպրոցական կրթության համակարգում՝ ծառայելով որպես լեզվի ուսուցման գործնական միջոց, որի օգնությամբ սովորողները ծանոթացել են գրական և ճանաչողական բնույթի նյութերի, հարստացրել իրենց բառապաշարը և կատարելագործել ընթերցանության ու արտահայտվելու հմտությունները։ Նման ձեռնարկներում ընդգրկվող տարբեր բնույթի տեքստերը հնարավորություն են տալիս լեզուն ուսումնասիրել ոչ միայն առանձին բառերի ու քերականական ձևերի միջոցով, այլև ամբողջական խոսքի համատեքստում՝ ուշադրություն դարձնելով նախադասությունների կառուցվածքին, բառերի իմաստային կապերին, շարադրանքի տրամաբանությանը և լեզվական արտահայտչամիջոցներին։ Ընթերցանության նյութերի հետ աշխատանքը նպաստում է նաև մտքերի հաջորդական ընկալմանը, բովանդակության վերարտադրմանը, ընթերցածի շուրջ դատողություններ անելու և սեփական խոսքը ձևակերպելու կարողությունների զարգացմանը։ Հայերեն լեզվի ընթերցարանի նշանակությունը պայմանավորված է նաև մայրենի լեզվով կրթության տարածման և գրագիտության մակարդակի բարձրացման գործում ունեցած դերով։ Այն կարող էր ծառայել ուսուցիչներին՝ դասերի կազմակերպման, ընթերցանության վարժությունների և լեզվական առաջադրանքների իրականացման ընթացքում, իսկ սովորողներին՝ ինքնուրույն ընթերցանության ու գիտելիքների խորացման համար։ Հրատարակությունը կարևոր նյութ է հայոց լեզվի դասավանդման պատմության, դպրոցական ընթերցարանների կազմման սկզբունքների և տասնիններորդ դարի հայալեզու ուսումնական գրականության զարգացման ուսումնասիրության համար։ Այն արտացոլում է մայրենի լեզվի ուսուցման և գրավոր մշակույթի տարածման նշանակությունը հայ կրթական միջավայրում։

Աշխատությունը նվիրված է օսմանյան թուրքերենի ընթերցանության ուսուցմանը և լեզվական գիտելիքների սկզբնական ձևավորմանը։ Այն վերաբերում է լեզվի գրավոր ձևի յուրացմանը, տառերի ու գրային նշանների ճանաչմանը, բառերի ընթերցմանը և գրավոր խոսքի ընկալման հիմնական հմտությունների զարգացմանը։ Օսմանյան թուրքերենը գործածվել է արաբական գրաֆիկայի վրա հիմնված գրային համակարգով, որի առանձնահատկությունները լեզուն սովորողների համար պահանջում էին հատուկ ուսուցողական մոտեցում։ Այս համատեքստում նման ձեռնարկները կարևոր դեր են ունեցել ընթերցանության հիմունքների բացատրման, գրային համակարգին ծանոթացնելու և լեզվական ուսուցումը հաջորդական փուլերով կազմակերպելու գործում։ Աշխատությունը կարելի է դիտարկել որպես լեզվի ուսուցման գործնական նյութ, որը նախատեսված է ընթերցանության սկզբնական կարողություններ զարգացնելու և օսմանյան թուրքերենով գրված տեքստերի հետ աշխատելու նախնական հմտություններ ձևավորելու համար։ Այն արժեքավոր է նաև պատմական լեզվաբանության և կրթության պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից, քանի որ արտացոլում է լեզուների ուսուցման այնպիսի մոտեցումներ, որոնք կիրառվել են բազմալեզու կրթական միջավայրում։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում օսմանյան թուրքերենի գրային ավանդույթի, լեզվական կրթության մեթոդների, ընթերցանության դասավանդման պատմության և հայերեն ու թուրքերեն կրթական միջավայրերի փոխազդեցության ուսումնասիրությամբ զբաղվողների համար։

Գիրքը նվիրված է օսմանյան թուրքերենով ընթերցանության ուսուցմանը և նախատեսված է գրավոր խոսքի ընկալման ու լեզվական հմտությունների զարգացման համար։ Վերնագրի «թա՛լիմ» բաղադրիչը նշանակում է ուսուցում, իսկ «գրաաթ» բառը վերաբերում է ընթերցանությանը, հետևաբար հրատարակությունը կարելի է դիտարկել որպես օսմանյան թուրքերենով կարդալ սովորեցնելու նպատակով կազմված ուսումնական ձեռնարկ։ Նման գրքերը կարևոր դեր են ունեցել լեզվի ուսուցման գործընթացում՝ օգնելով սովորողներին ճանաչել գրային համակարգը, վարժվել բառերի և նախադասությունների ընթերցմանը, ընկալել գրավոր տեքստերի կառուցվածքը և զարգացնել ընթերցանության սահունությունը։ Օսմանյան թուրքերենը կիրառել է արաբատառ գրային համակարգ, որի յուրացումը պահանջել է տառերի ձևերի, դրանց միացման կանոնների և բառերի գրավոր ներկայացման առանձնահատկությունների ուսումնասիրություն։ Ընթերցանության ուսուցման ձեռնարկները կարող էին ներառել տառաճանաչության, բառերի ընթերցման, պարզ նախադասությունների ընկալման և ավելի ընդարձակ տեքստերի հետ աշխատանքի համար նախատեսված նյութեր։ Դրանց նպատակը ոչ միայն գրերը ճանաչելն էր, այլև սովորողին գրավոր հաղորդակցության մեջ ինքնուրույն կողմնորոշվելու հնարավորություն տալը։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում լեզվական կրթության պատմության, օսմանյան գրավոր մշակույթի և թուրքերենի ուսուցման մեթոդների ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն կարող է օգտակար լինել օսմանագիտությամբ, պատմական լեզվաբանությամբ, գրագիտության տարածման պատմությամբ և 19-րդ դարի ուսումնական գրականությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Գիրքը նաև վկայում է հայ տպագրական միջավայրում օսմանյան թուրքերենով կրթական նյութերի հրատարակման և տարբեր լեզվական համայնքների ուսումնական պահանջների բավարարման մասին։

Գիրքը նվիրված է թուրքերեն նամակագրությանը և նախատեսված է գրավոր հաղորդակցության հմտությունների ձևավորման ու կատարելագործման համար։ Այն ներկայացնում է նամակագրությունը որպես լեզվական և գործնական հաղորդակցության կարևոր միջոց, որի օգնությամբ մարդիկ կարող են փոխանցել տեղեկություններ, արտահայտել մտքեր ու ցանկություններ, պահպանել անձնական և հասարակական կապերը, ինչպես նաև լուծել առօրյա և պաշտոնական բնույթի հարցեր։ Նման ձեռնարկները կարևոր նշանակություն ունեն լեզվի գործնական յուրացման համար, քանի որ հնարավորություն են տալիս ծանոթանալու գրավոր խոսքի կառուցման սկզբունքներին, բառապաշարի կիրառությանը, դիմելաձևերին և հաղորդակցական իրավիճակներին համապատասխան արտահայտություններին։ Նամակագրության ուսումնասիրությունը ներառում է նաև խոսքի քաղաքավարության, դիմողի և հասցեատիրոջ միջև հարաբերությունների, հաղորդագրության նպատակի ու բովանդակության համապատասխան ձևակերպման հարցերը։ Թուրքերենով գրավոր հաղորդակցվելու կարողությունը հատկապես կարևոր է այն անձանց համար, որոնք լեզուն օգտագործում են կրթական, հասարակական, առևտրային կամ անձնական հարաբերություններում։ Ձեռնարկը կարող է ծառայել որպես օժանդակ նյութ թուրքերենի ուսուցման ընթացքում՝ նպաստելով գրավոր խոսքի հստակությանը, մտքերի հաջորդական շարադրմանը և հաղորդակցական ձևերի ճիշտ կիրառությանը։ Այն նաև արժեքավոր նյութ է լեզվական և մշակութային պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ նամակագրության ձեռնարկները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու լեզվի գործնական կիրառությունը, գրավոր հաղորդակցության ընդունված ձևերը և տարբեր հասարակական միջավայրերում հաղորդակցվելու ավանդույթները։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել թուրքերենի ուսուցիչներին, լեզվաբաններին, թարգմանիչներին և օսմանյան շրջանի լեզվակրթական ու գրագրական նյութերն ուսումնասիրող հետազոտողներին։

Այս աշխատությունը նվիրված է Նոր Նախիջևանի հայերի լեզվական միջավայրում գործածվող օտարազգի բառերի հավաքմանը և ուսումնասիրությանը։ Այն կարևոր նյութ է հայերենի տարածքային տարբերակների, մասնավորապես՝ Նոր Նախիջևանի հայ համայնքի լեզվական առանձնահատկությունների և տարբեր լեզուների հետ շփումների հետևանքով ձևավորված բառապաշարի ուսումնասիրության համար։ Նոր Նախիջևանի հայկական համայնքը պատմականորեն զարգացել է բազմալեզու միջավայրում, որտեղ հայերենը շփվել է հարևան ժողովուրդների լեզուների և վարչական, առևտրական ու մշակութային հաղորդակցության մեջ գործածվող լեզվական համակարգերի հետ։ Այդ շփումները կարող էին արտահայտվել բառապաշարի մեջ՝ հանգեցնելով օտար ծագում ունեցող բառերի ներմուծման, հնչյունական ու ձևաբանական հարմարեցման և նոր իմաստային երանգների ձևավորման։ Օտարաբանությունների հավաքումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու լեզվական փոխազդեցության ուղիները, տարբեր լեզուներից փոխառությունների տարածվածությունը և դրանց տեղը համայնքի առօրյա խոսքում։ Նման բառային ժողովածուները կարևոր նշանակություն ունեն նաև բարբառային բառապաշարի փաստագրման համար, քանի որ արձանագրում են լեզվական այնպիսի ձևեր, որոնք կարող են սահմանափակվել որոշակի աշխարհագրական կամ հասարակական միջավայրով։ Աշխատությունը կարող է ծառայել որպես սկզբնաղբյուր՝ ուսումնասիրելու Նոր Նախիջևանի հայերի լեզվի բառային կազմը, փոխառությունների գործառույթները և հայերենի զարգացման վրա բազմալեզու միջավայրի ազդեցությունը։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ բարբառագիտությամբ, պատմական լեզվաբանությամբ, բառարանագրությամբ և հայ սփյուռքի լեզվամշակութային ժառանգությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։ Հրատարակությունը արժեքավոր է նաև հայերեն լեզվաբանական գրականության պատմության տեսանկյունից՝ որպես համայնքային լեզվական առանձնահատկությունները հավաքելու և գիտական ուսումնասիրության նյութ դարձնելու փորձ։

Աշխատությունը նվիրված է հայերենի հնչյունների ուսումնասիրությանը և վերաբերում է հայ լեզվաբանության կարևորագույն ոլորտներից մեկին՝ լեզվի հնչյունային համակարգի բնութագրմանն ու օրինաչափությունների բացահայտմանը։ Հայերենի հնչյունները լեզվի կառուցվածքի հիմնարար բաղադրիչներն են, որոնց առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը կարևոր է ինչպես ճիշտ արտասանության և բանավոր խոսքի մշակույթի, այնպես էլ գրավոր լեզվի և լեզվական համակարգի ընդհանուր ըմբռնման համար։ Հնչյունաբանական քննությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու ձայնավորների և բաղաձայնների տարբերակմանը, դրանց արտաբերման առանձնահատկություններին, հնչյունների փոխազդեցությանը, բառերի հնչյունական կազմին և խոսքի հնչյունային կազմակերպմանը։ Հայերենի հնչյունային համակարգի ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի նաև գրի և արտասանության փոխհարաբերությունների, ուղղագրական ավանդույթների, լեզվական փոփոխությունների և բարբառային տարբերությունների հետազոտման համար։ Տասնիններորդ դարի հայ լեզվաբանական մտքի զարգացման համատեքստում նման թեմայով աշխատությունները վկայում են հայերենի կառուցվածքը գիտականորեն նկարագրելու, լեզվական երևույթները դասակարգելու և մայրենի լեզվի ուսումնասիրությունը համակարգված հիմքերի վրա դնելու հետաքրքրության մասին։ Հնչյունների ուսումնասիրությունը նաև անմիջական կապ ունի լեզվի ուսուցման հետ, քանի որ նպաստում է արտասանության հմտությունների զարգացմանը, լեզվական գիտելիքների խորացմանը և հայերեն խոսքի առանձնահատկությունների գիտակցված ընկալմանը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել հայոց լեզվի պատմությամբ, հնչյունաբանությամբ, հայ լեզվաբանական մտքի ձևավորմամբ և հայերենի կառուցվածքային առանձնահատկություններով զբաղվող մասնագետներին։ Այն օգտակար է լեզվաբանների, բանասերների, ուսուցիչների, հայերենը խորությամբ ուսումնասիրող ուսանողների և հին հայերեն գիտական գրականությամբ հետաքրքրվողների համար։ Որպես պատմական լեզվաբանական հրատարակություն՝ այն կարևոր է հայերենի գիտական ուսումնասիրության ավանդույթների, լեզվական հարցերի շուրջ ձևավորված մասնագիտական հետաքրքրությունների և հայերեն լեզվաբանական գրականության զարգացման ընթացքի ուսումնասիրության տեսանկյունից։

Հրատարակությունը նախատեսված է առաջադեմ աշակերտների համար և ներկայացնում է հայ հին մատենագրության ընտրված հատվածներ՝ ուղեկցված համապատասխան ծանոթագրություններով։ Այն նպատակ ունի սովորողներին ծանոթացնելու հայ գրավոր ժառանգության կարևոր նմուշներին, զարգացնելու բնագրերի ինքնուրույն ընթերցման և մեկնաբանման կարողությունները, ինչպես նաև խորացնելու նրանց գիտելիքները հայ գրականության, լեզվի և մտավոր մշակույթի պատմության վերաբերյալ։ Հին հայ մատենագրությունը կարևոր սկզբնաղբյուր է ոչ միայն գրականության զարգացման, այլև հայ ժողովրդի պատմական հիշողության, հոգևոր կյանքի, կրթական ավանդույթների և հասարակական մտածողության ուսումնասիրության համար։ Նախնիների երկերից ընտրված ընթերցվածքները հնարավորություն են տալիս սովորողներին անմիջականորեն առնչվելու տարբեր ժամանակաշրջաններում ստեղծված գրավոր ժառանգությանը և պատկերացում կազմելու հայ հեղինակների լեզվական արտահայտչամիջոցների, շարադրանքի առանձնահատկությունների ու մտքի կառուցման եղանակների մասին։ Ծանոթագրությունների առկայությունը կարևոր ուսուցողական նշանակություն ունի․ դրանք նպաստում են բնագրերի բովանդակության ընկալմանը, հնացած կամ դժվար հասկանալի բառերի ու արտահայտությունների պարզաբանմանը և պատմամշակութային համատեքստի բացահայտմանը։ Այս մոտեցումը սովորողին հնարավորություն է տալիս ոչ միայն ընթերցելու գրական հատվածները, այլև վերլուծելու դրանց լեզվական, գաղափարական և գրական առանձնահատկությունները։ Հրատարակությունը կարող է նպաստել գրավոր խոսքի մշակույթի զարգացմանը, բառապաշարի հարստացմանը, ընթերցանության հմտությունների կատարելագործմանը և հայ գրական ավանդույթի նկատմամբ գիտակցված հետաքրքրության ձևավորմանը։ Այն արտացոլում է հայ կրթական գրականության այն ուղղությունը, որը դասավանդումը կապում է ազգային մատենագրության ուսումնասիրության և դասական բնագրերի հետ անմիջական ծանոթության հետ։ Գիրքը արժեքավոր է հայոց լեզվի և գրականության ուսուցիչների, աշակերտների, հայ հին գրականությամբ հետաքրքրվողների, բանասերների և մատենագետների համար։ Այն կարող է ծառայել որպես ուսումնական նյութ հայ մատենագրության դասավանդման, դասական բնագրերի ընթերցման և հայ գրավոր մշակույթի պատմական շարունակականության ուսումնասիրման ընթացքում։

«Լուսաբեր․ Ա տարի» խորագրով հրատարակությունը ներկայացնում է քսաներորդ դարասկզբի հայերեն տպագիր մշակույթի այն նմուշներից մեկը, որը հետաքրքրություն է առաջացնում կրթական, գրական և մատենագիտական տեսանկյուններից։ «Լուսաբեր» անվանումը կապվում է լուսավորության, գիտելիքի տարածման և ընթերցանության միջոցով մտավոր զարգացման գաղափարների հետ, իսկ «Ա տարի» նշումը մատնանշում է հրատարակության որոշակի տարեշրջանային կամ շարային բնույթը։ Այսպիսի գրքերը կարևոր դեր են ունեցել հայերեն գրավոր խոսքի տարածման, ընթերցողական հմտությունների զարգացման և ազգային կրթամշակութային արժեքների փոխանցման գործում։ Դրանք դիտարկելի են ժամանակաշրջանի գրահրատարակչական միջավայրի համատեքստում, երբ հայերեն տպագիր նյութերը նպաստում էին կրթության տարածմանը, գրական հետաքրքրությունների ձևավորմանը և հասարակական կյանքում գրավոր մշակույթի դիրքերի ամրապնդմանը։ Հրատարակության ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել պարզելու համար, թե ինչպիսի տպագրական ու գրական արտադրանք էր շրջանառվում հայ ընթերցողների շրջանում Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին, ինչպես էր զարգանում հայերեն հրատարակչական գործունեությունը և ինչ տեղ էր զբաղեցնում տպագիր գիրքը կրթական ու մշակութային կյանքում։ Այն նաև ներկայացնում է հայ գրքի պատմության կարևոր ժամանակաշրջանի նյութական վկայություն՝ արտացոլելով հայերեն տպագրության շարունակականությունը պատմական բարդ պայմաններում։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել հայ գրքի պատմությամբ, հին տպագիր նյութերով, մատենագիտությամբ, կրթության պատմությամբ և հայ մշակութային ժառանգությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Այն արժեքավոր է գրադարանային հավաքածուների համալրման, հին հրատարակությունների մատենագիտական նկարագրման, հայերեն տպագիր ժառանգության պահպանման և հետագա ուսումնասիրությունների համար։

Աշխատությունը նվիրված է գրավոր և բանավոր խոսքի մշակմանը՝ ընդգրկելով շարադրության կազմման և վայելչախոսության հիմնական սկզբունքները։ Այն վերաբերում է մտքերը հստակ, տրամաբանական, գրագետ և արտահայտիչ ձևով ներկայացնելու հմտությունների զարգացմանը՝ կարևորելով ինչպես բովանդակության ճիշտ կազմակերպումը, այնպես էլ լեզվական միջոցների նպատակահարմար ընտրությունը։ Շարադրության արվեստը ենթադրում է թեմայի ըմբռնում, նյութի ընտրություն և դասավորում, մտքերի հաջորդական զարգացում, պարբերությունների տրամաբանական կապակցում ու ամբողջական խոսքի կառուցում։ Վայելչախոսությունը, իր հերթին, կապված է խոսքի պարզության, ճշգրտության, արտահայտչականության և լսարանի վրա ներգործելու կարողության հետ։ Այս երկու ոլորտների համատեղ ուսումնասիրությունը նպաստում է լեզվական ճաշակի ձևավորմանը, բառապաշարի հարստացմանը և խոսքի տարբեր իրավիճակներում պատշաճ արտահայտվելու կարողությանը։ Գիրքը ներկայացնում է 19-րդ դարի հայ կրթական մշակույթում կարևոր տեղ զբաղեցնող հռետորական և շարադրական ուսուցման ավանդույթը, երբ գրագետ խոսքը դիտվում էր որպես կրթվածության և մտավոր զարգացման կարևոր բաղադրիչ։ Այն արժեքավոր է հայ մանկավարժության, լեզվի ուսուցման և խոսքի մշակույթի պատմությամբ հետաքրքրվողների, ինչպես նաև հայոց լեզվի ու գրականության ուսուցիչների և հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հայերենի քերականական համակարգի ուսումնասիրությանը և նախատեսված է լեզվի կանոնները համակարգված կերպով յուրացնելու ու գործնականում կիրառելու համար։ Այն ներկայացնում է հայերենի կառուցվածքի ուսումնասիրման կարևոր սկզբունքները՝ նպաստելով լեզվական ձևերի, բառերի քերականական հատկանիշների և նախադասության կազմության վերաբերյալ գիտելիքների ձևավորմանը։ Գործնական քերականության այս հատորը պատկանում է հայոց լեզվի ուսուցման և լեզվաբանական գիտելիքների տարածման պատմական ավանդույթին, երբ քերականական ձեռնարկները կարևոր նշանակություն ունեին դպրոցական կրթության, ինքնուսուցման և գրագետ հայերեն խոսքի զարգացման համար։ Նման աշխատությունները նպաստել են լեզվի կանոնների դասակարգմանը, քերականական հասկացությունների բացատրությանը և հայերենի ուսուցման մեթոդների կատարելագործմանը։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում ոչ միայն որպես լեզվի ուսումնասիրման ուսումնական նյութ, այլև որպես հայերեն քերականական մտքի և 19-րդ դարի կրթական մշակույթի պատմության աղբյուր։ Այն կարող է օգտակար լինել հայոց լեզվի ուսուցիչներին, բանասերներին, լեզվաբաններին, մանկավարժության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին և հին հայկական դասագրքերի ուսումնասիրողներին։

Հ. Ղուկասյանցի աշխատությունը նախատեսված է սովորողների ընթերցանության հմտությունների զարգացման և գրավոր խոսքի ըմբռնման կարողությունների ձևավորման համար։ Այն պատկանում է դպրոցական ընթերցանության դասագրքերի այն ավանդույթին, որի նպատակն է երեխաներին և պատանի ընթերցողներին աստիճանաբար ծանոթացնել գրական ու ուսուցողական նյութերին, զարգացնել նրանց լեզվական գիտելիքները և խթանել ինքնուրույն ընթերցելու կարողությունը։ Նման ձեռնարկներում ընտրված տեքստերը սովորաբար ծառայում են ոչ միայն սահուն ու արտահայտիչ ընթերցանության վարժանքներին, այլև բառապաշարի հարստացմանը, խոսքի զարգացմանը, ընթերցած նյութի բովանդակությունը հասկանալու և վերարտադրելու կարողությունների ամրապնդմանը։ Ընթերցանությունը դիտարկվում է որպես կրթության հիմնարար բաղադրիչ, որը նպաստում է սովորողների մտավոր զարգացմանը, աշխարհաճանաչողությանը, բարոյական պատկերացումների ձևավորմանը և գրականության նկատմամբ հետաքրքրության առաջացմանը։ Դասագրքի կրթական նշանակությունը կապված է նաև հայերեն գրավոր խոսքի մշակույթի տարածման և դպրոցական ուսուցման արդյունավետության բարձրացման հետ։ Հրատարակությունը կարևոր նյութ է 19-րդ դարի հայկական դպրոցական կրթության, հայերեն ընթերցանության դասագրքերի կազմման սկզբունքների, մանկավարժական մեթոդների և հայալեզու ուսումնական գրականության զարգացման պատմության ուսումնասիրության համար։

Հայերենի պատմական գրական լեզվի՝ գրաբարի ուսուցմանն ուղղված այս աշխատությունը նախատեսված է լեզվի հնագույն գրավոր ձևի հիմնական առանձնահատկությունների աստիճանական յուրացման և դասական հայերենի լեզվական կառուցվածքի հետ ծանոթացման համար։ Վերնագրում գործածված «ի գրոց բարբառ» արտահայտությունը վերաբերում է գրավոր լեզվին՝ ի տարբերություն առօրյա խոսակցական լեզվի տարբերակների, և ընդգծում է գրաբարի՝ որպես հայ մշակույթի, գրականության, գիտության ու եկեղեցական ավանդույթի լեզվի ուսուցման նշանակությունը։ Դասընթացի առաջին տարվա համար նախատեսված լինելը մատնանշում է նյութի ներածական բնույթը և ուսուցման աստիճանական կազմակերպման սկզբունքը, որի շրջանակում սովորողը պետք է ծանոթանա գրաբարի հիմնական լեզվական օրինաչափություններին, բառապաշարին, քերականական կառուցվածքներին և գրավոր խոսքի առանձնահատկություններին։ Գրաբարը հայերենի պատմության կարևորագույն լեզվական շերտերից է, որի միջոցով պահպանվել և փոխանցվել են հայ ժողովրդի հոգևոր, գրական, պատմագրական, փիլիսոփայական, իրավական և գիտական ժառանգության բազմաթիվ արժեքավոր հուշարձաններ։ Հետևաբար դրա ուսումնասիրությունը միայն լեզվական կանոնների յուրացման խնդիր չէ, այլև հայոց պատմական հիշողության, գրական ավանդույթի և մշակութային ինքնության հետ հաղորդակցվելու միջոց։ Նման դասընթացի հիմնական կրթական նպատակը սովորողին գրավոր բնագրերի ընթերցման և ընկալման համար անհրաժեշտ սկզբնական գիտելիքներով զինելն է՝ հնարավորություն տալով ճանաչելու հին հայերենի լեզվական ձևերը, հասկանալու բառերի ու նախադասությունների կառուցվածքը և աստիճանաբար զարգացնելու պատմական տեքստերի իմաստային վերլուծության կարողությունը։ Գրաբարի ուսուցումը պահանջում է ուշադրություն դարձնել լեզվի պատմական առանձնահատկություններին, հոլովման և խոնարհման համակարգերին, քերականական ձևերի գործառույթներին, բառապաշարի իմաստային տարբերություններին և գրավոր խոսքի շարահյուսական կառուցվածքին։ Այսպիսի ուսումնական աշխատությունը կարևոր տեղ է զբաղեցնում լեզվական գիտելիքի համակարգված փոխանցման գործընթացում, քանի որ դասընթացային մոտեցումը հնարավորություն է տալիս նյութը ներկայացնել հաջորդական փուլերով՝ հիմք ստեղծելով հետագա ավելի խորքային ուսումնասիրության համար։ Գրաբարի ուսուցումն առանձնահատուկ նշանակություն ունի նաև հայերենի պատմական զարգացման ընթացքը հասկանալու համար. հին գրական լեզվի ձևերը, բառապաշարն ու քերականական համակարգը համեմատելով հետագա հայերենի փուլերի հետ՝ հնարավոր է բացահայտել լեզվական շարունակականությունն ու փոփոխությունները, ինչպես նաև գրավոր և խոսակցական լեզվական ավանդույթների փոխհարաբերությունները։ Աշխատության պատմամշակութային արժեքը պայմանավորված է 19-րդ դարի հայ կրթական միջավայրում դասական հայերենի ուսուցման կարևորությամբ։ Այդ ժամանակաշրջանում գրաբարի իմացությունը շարունակում էր անհրաժեշտ համարվել հին գրական և կրոնական բնագրերի ընթերցման, պատմական աղբյուրների ուսումնասիրման և հայ մտավոր ժառանգության պահպանման համար։ Կոստանդնուպոլիսը հայ տպագրության, կրթության և մտավոր կյանքի կարևոր կենտրոններից էր, որտեղ հրատարակվող ուսումնական գրքերը նպաստում էին լեզվական գիտելիքների տարածմանը և կրթական գործընթացի կազմակերպմանը։ Այս համատեքստում աշխատությունը ներկայացնում է ոչ միայն գրաբարի ուսուցման պատմության, այլև հայալեզու կրթական գրականության զարգացման հետաքրքրական օրինակ։ Այն կարող է արժեքավոր լինել հայոց լեզվի պատմությամբ, գրաբարագիտությամբ, հայ հին գրականությամբ և 19-րդ դարի հայկական կրթական մշակույթով հետաքրքրվող ընթերցողների, ուսուցիչների ու հետազոտողների համար։ Գիրքը կարևորում է դասական լեզվի ուսումնասիրությունը որպես գիտելիքի փոխանցման, պատմական բնագրերի ըմբռնման և ազգային գրավոր ժառանգության պահպանման միջոց՝ ընդգծելով գրաբարի նշանակությունը հայերենի պատմական ինքնության և հայ մշակույթի շարունակականության տեսանկյունից։

Հայոց լեզվով գրավոր և բանավոր խոսքի մշակման, մտքերի տրամաբանական շարադրման և արտահայտման հմտությունների ձևավորմանն ուղղված այս ուսումնական աշխատությունը ներկայացնում է շարադրության և վայելչախոսության ուսուցման սկզբունքները՝ դրանք դիտարկելով որպես լեզվական կրթության և ընդհանուր մտավոր զարգացման կարևոր բաղադրիչներ։ «Ընթացք» հասկացությունը գրքի վերնագրում մատնանշում է նյութի դասընթացային, աստիճանական կազմակերպումը, իսկ առաջին տարվա նշումը վկայում է ուսուցման հաջորդական համակարգի սկզբնական փուլի մասին։ Աշխատության թեմատիկ առանցքը շարադրելու կարողության զարգացումն է՝ սեփական մտքերը հստակ, հաջորդական, քերականորեն ճիշտ և նպատակահարմար ձևով ներկայացնելու միջոցով, ինչպես նաև վայելչախոսության՝ արտահայտիչ, մշակված և համոզիչ խոսքի սկզբունքների յուրացումը։ Շարադրության ուսուցումը կարևոր նշանակություն ունի լեզվական կարողությունների համակողմանի զարգացման համար, քանի որ ենթադրում է մտքերի ընտրություն և կազմակերպում, նյութի տրամաբանական դասավորում, նախադասությունների ու պարբերությունների փոխկապակցում, բառերի ճշգրիտ գործածություն և խոսքի ամբողջական կառուցվածքի պահպանում։ Վայելչախոսության ուսուցումն իր հերթին առնչվում է խոսքի պարզությանը, սահունությանը, արտահայտչականությանը և լսարանի կամ ընթերցողի ընկալմանը համապատասխան լեզվական միջոցների ընտրությանը։ Այս երկու ուղղությունների համադրությունը նպաստում է գրավոր և բանավոր խոսքի փոխլրացնող հմտությունների ձևավորմանը՝ զարգացնելով ոչ միայն լեզվի կանոնների իմացությունը, այլև հաղորդակցական նպատակին համապատասխան խոսք կառուցելու կարողությունը։ Որպես ուսումնական դասընթացի առաջին տարվա համար նախատեսված աշխատություն՝ գիրքը ներկայացնում է լեզվական կրթության համակարգված մոտեցման կարևորությունը, որի շրջանակում սովորողը պետք է աստիճանաբար անցնի լեզվական տարրական հմտություններից դեպի ավելի ինքնուրույն, գիտակցված և կազմակերպված արտահայտում։ Նման բնույթի դասագրքերում առաջնային նշանակություն ունեն տեսական գիտելիքների և գործնական կիրառության կապը, լեզվական կանոնների ըմբռնումը, օրինակների միջոցով դրանց յուրացումը և գրավոր խոսքի մշակման վարժությունների դերը։ Շարադրության ուսուցումը նաև նպաստում է ընթերցած նյութը վերլուծելու, հիմնական միտքն առանձնացնելու, փաստերն ու դատողությունները տարբերակելու և սեփական տեսակետը հիմնավորված ներկայացնելու կարողությունների զարգացմանը։ Վայելչախոսության ավանդույթը, իր հերթին, կապվում է դասական հռետորական արվեստի հետ, որի շրջանակում խոսքը դիտարկվում է որպես գիտելիքի փոխանցման, հասարակական հաղորդակցության և համոզելու միջոց։ Այս առումով աշխատությունը կարելի է դիտարկել լեզվական կրթության և հռետորական մշակույթի փոխկապակցվածության համատեքստում, որտեղ կարևոր են խոսքի բովանդակային հստակությունը, կառուցվածքային ամբողջականությունը և լեզվական արտահայտչամիջոցների նպատակային կիրառությունը։ Գրքի պատմամշակութային նշանակությունը պայմանավորված է նաև 19-րդ դարի վերջին հայ կրթական միջավայրում հայերենով ուսուցման, լեզվական նորմերի մշակման և գրավոր խոսքի կատարելագործման նկատմամբ առկա հետաքրքրությամբ։ Կոստանդնուպոլիսը այդ ժամանակաշրջանում հայ կրթական, գրական և տպագրական կյանքի կարևոր կենտրոններից էր, որտեղ հրատարակվող ուսումնական աշխատությունները նպաստում էին մայրենի լեզվի ուսուցման մեթոդների տարածմանը և կրթական նյութերի համակարգմանը։ Նման դասընթացների ստեղծումն ու կիրառությունը կարևոր էին գրավոր հաղորդակցության մշակույթի ամրապնդման, կրթված ընթերցողի ձևավորման և հայերենը գիտելիքի ու հասարակական հաղորդակցության լիարժեք լեզու դարձնելու գործընթացում։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայոց լեզվի դասավանդման պատմությամբ, շարադրության մեթոդիկայով, հռետորական արվեստով և 19-րդ դարի հայ ուսումնական գրականությամբ զբաղվող մասնագետների համար։ Այն կարող է ծառայել որպես նյութ՝ ուսումնասիրելու տվյալ ժամանակաշրջանի լեզվական կրթության նպատակները, խոսքի մշակույթի վերաբերյալ պատկերացումները և գրավոր արտահայտման հմտությունների ուսուցման պատմական մոտեցումները։ Ընթերցողական առումով գիրքը կարևորում է հստակ, գրագետ և արտահայտիչ խոսքի ձևավորման նշանակությունը՝ ընդգծելով, որ լեզվական կարողությունների զարգացումը ոչ միայն քերականական կանոնների յուրացում է, այլև ինքնուրույն մտածելու, դատողությունները կազմակերպելու և գաղափարներն արդյունավետ հաղորդելու մշակույթի ձևավորում։

Մանկական ընթերցանության և կրթության զարգացմանը նվիրված այս ժողովածուն նախատեսված է հայ երեխաների ընթերցողական հմտությունների ձևավորման, լեզվական կարողությունների զարգացման և նրանց ընդհանուր մտավոր ու բարոյական դաստիարակության համար։ Այն պատկանում է հայ մանկավարժական և ուսումնական գրականության այն կարևոր ուղղությանը, որի նպատակն էր մատաղ սերնդին հասանելի գրավոր նյութերի միջոցով սովորեցնել ճիշտ, գիտակցված և իմաստալից ընթերցանություն, հարստացնել բառապաշարը, զարգացնել խոսքը և խթանել հետաքրքրությունը գիտելիքի նկատմամբ։ Ընթերցարանի՝ որպես ուսումնական գրքի բնույթը ենթադրում է տարբեր բնույթի ընթերցանության նյութերի համակարգված ներկայացում՝ հաշվի առնելով մանկական լսարանի ընկալման առանձնահատկությունները և կրթական պահանջները։ Նման հրատարակություններում ընթերցանությունը դիտարկվում էր ոչ միայն որպես տառաճանաչության և լեզվական հմտությունների յուրացման միջոց, այլև որպես երեխայի աշխարհայացքի ընդլայնման, մտածողության զարգացման և հասարակական կյանքի վերաբերյալ նախնական պատկերացումների ձևավորման կարևոր ճանապարհ։ Գրքում ընդգրկված նյութերի միջոցով ընթերցող երեխան կարող է հաղորդակցվել գրական խոսքին, ծանոթանալ հայերենի արտահայտչական հնարավորություններին, սովորել հասկանալ տեքստի իմաստը և տարբերակել հիմնական միտքը երկրորդական տեղեկություններից։ Մանկական ընթերցարանների կարևոր առանձնահատկություններից է լեզվի ուսուցման և դաստիարակչական նպատակների համադրումը. ընթերցանության գործընթացը նպաստում է ոչ միայն բառապաշարի հարստացմանն ու շարահյուսական կառուցվածքների յուրացմանը, այլև ուշադրության, հիշողության, տրամաբանական մտածողության և ինքնուրույն դատողության զարգացմանը։ Այդպիսի գրքերը կարևոր դեր են ունեցել նաև երեխաների մեջ գրքի նկատմամբ հետաքրքրություն ձևավորելու, ընթերցանությունը սովորական կրթական պարտականությունից վերածելու մտավոր զարգացման միջոցի և դպրոցական ուսուցման արդյունավետությունը բարձրացնելու գործում։ Հրատարակության մշակութային նշանակությունը հատկապես ընդգծվում է 19-րդ դարի հայ կրթական կյանքի համատեքստում, երբ հայալեզու ուսումնական գրականության ստեղծումն ու տարածումը կարևոր պայման էին ազգային կրթության ամրապնդման, գրագիտության տարածման և մայրենի լեզվով կրթության հնարավորությունների ընդլայնման համար։ Թիֆլիսը տվյալ ժամանակաշրջանում հայ մշակութային, կրթական և տպագրական կյանքի կարևոր կենտրոններից էր, որտեղ ստեղծվում ու տարածվում էին դպրոցական գործին, լեզվին, գրականությանը և ազգային ինքնագիտակցության զարգացմանը ծառայող բազմաթիվ հրատարակություններ։ Այս միջավայրում լույս տեսած մանկական ընթերցարանները նպաստում էին կրթական նյութերի հասանելիությանը և ձևավորում էին հայերեն ընթերցանության մշակույթը՝ կապ ստեղծելով դպրոցական ուսուցման, ընտանեկան դաստիարակության և ավելի լայն գրական միջավայրի միջև։ Հեղինակի անվան սկզբնատառերով ներկայացված լինելը ևս մատենագիտական առումով բնորոշ առանձնահատկություն է, որը կարևոր է հրատարակության նույնականացման և հայ հին տպագիր գրքերի նկարագրության համար։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ մանկական գրականության, մանկավարժության և ուսումնական գրքի պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից, քանի որ հնարավորություն է տալիս դիտարկելու երեխաների ընթերցանության կազմակերպման սկզբունքները, մայրենի լեզվի ուսուցման պատմական մոտեցումները և կրթական նպատակներով ստեղծված տեքստերի մշակութային դերը։ Այն արժեքավոր նյութ է հայ գրատպության պատմությամբ, 19-րդ դարի կրթական շարժումներով, մանկական ընթերցանության ավանդույթներով և հայալեզու ուսումնական գրականության զարգացմամբ հետաքրքրվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։ Որպես պատմական մանկավարժական հրատարակություն՝ այն կարևորում է այն գաղափարը, որ մայրենի լեզվով ընթերցանությունը երեխայի կրթության, մտածողության ձևավորման և ազգային մշակութային ժառանգության հետ հաղորդակցվելու հիմնարար միջոցներից է։ Do you like this personality?

Աշխատությունը նվիրված է օսմանյան թուրքերենի քերականությանը՝ մասնավորապես բառերի ձևափոխության և խոսքի մասերի քերականական ձևերի ուսումնասիրությանը։ Այն կարող է ներկայացնել բառերի կազմության ու փոփոխության կանոնները, գոյականների և բայերի ձևերը, քերականական վերջավորությունների կիրառությունը, ինչպես նաև բառերի միջև քերականական կապերի արտահայտման եղանակները։ Օսմանյան թուրքերենը, որը գործածվել է Օսմանյան կայսրության պետական կառավարման, գրագրության, գրականության և կրթության մեջ, առանձնանում էր թուրքերեն քերականական կառուցվածքի, արաբերեն ու պարսկերեն բառապաշարի և գրավոր լեզվի ավանդույթների համադրությամբ։ Նմանատիպ ձեռնարկները կարևոր նշանակություն են ունեցել լեզվի կանոնավոր ուսուցման, գրավոր խոսքի զարգացման և պաշտոնական ու գրական տեքստերի ընթերցման համար։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել օսմանյան լեզվաբանության, թուրքերենի պատմական քերականության, հայերենով լեզվական գիտելիքների փոխանցման և Կոստանդնուպոլսի կրթական ու հրատարակչական միջավայրի ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է նաև օգտակար լինել հետազոտողներին, որոնք ուսումնասիրում են հայերենով կազմված օսմանյան թուրքերենի դասագրքերը և լեզուների փոխազդեցությունը բազմալեզու հասարակության մեջ։ Գրքի կոնկրետ բաժինները, քերականական կանոնների շարադրանքի ձևը և օրինակների բնույթը պարզելու համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել բնագիրը կամ բովանդակության ցանկը։

Այս հրատարակության վերնագիրը մատնանշում է համառոտ բացատրական կամ լուսաբանող բնույթի աշխատություն, որի նպատակն է ընթերցողին պարզ և մատչելի ձևով ներկայացնել որոշակի նյութ, հասկացություններ կամ հարցեր։ «Լուսաբանութիւն» բառը պատմական հայերենում կարող է նշանակել բացատրություն, մեկնություն կամ որևէ երևույթի պարզաբանում, իսկ «համառօտ» բնորոշումը ցույց է տալիս, որ նյութը նախատեսված է սեղմ շարադրանքով ներկայացնելու համար։ Նման աշխատությունները կարող էին ծառայել որպես ուսումնական օժանդակ նյութ, տեղեկատու ձեռնարկ կամ որոշակի թեմայի ներածական բացատրություն՝ կախված գրքի իրական բովանդակությունից։ Դրանք սովորաբար նպատակ ունեն ընթերցողին հաղորդել հիմնական գիտելիքներ, պարզաբանել դժվար հասկացությունները և հեշտացնել ուսումնասիրվող նյութի ըմբռնումը։ Սակայն այս վերնագիրը չի նշում, թե ինչ ոլորտի կամ թեմայի է վերաբերում լուսաբանությունը․ այն կարող է առնչվել լեզվին, գրականությանը, կրոնին, գիտելիքի որևէ ճյուղի կամ այլ բնագավառի։ Հետևաբար գրքի բովանդակության, նպատակի և նախատեսված ընթերցողների վերաբերյալ ավելի որոշակի եզրակացություններ անել հնարավոր չէ՝ առանց տիտղոսաթերթի լրացուցիչ տվյալների, առաջաբանի կամ բնագրի ուսումնասիրության։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել XIX դարի հայերեն տպագիր գրականության և տվյալ ժամանակաշրջանում տարածված համառոտ բացատրական ձեռնարկների ուսումնասիրության համար։ Գրքի թեման հստակեցնելու դեպքում հնարավոր կլինի նաև ավելի ճշգրիտ որոշել դրա գրադարանային դասակարգումն ու բովանդակային նշանակությունը։

1879 թվականին Կոստանդնուպոլսում հրատարակված այս՝ 274 էջից բաղկացած աշխատությունը եռալեզու բառարանային ձեռնարկ է, որը նախատեսված է հայերեն, թուրքերեն և ֆրանսերեն լեզուների միջև բառային համապատասխանություններ գտնելու համար։ Վերնագրում նշված «բառգրքուկ» ձևը մատնանշում է բառերի հավաքածուի կամ փոքր բառարանի բնույթ, իսկ երեք լեզուների ընդգրկումը վկայում է տարբեր լեզվական միջավայրերում հաղորդակցվելու և թարգմանական կարիքները բավարարելու գործնական նպատակի մասին։ XIX դարի Կոստանդնուպոլիսը բազմալեզու և բազմամշակութային քաղաք էր, որտեղ հայերենը, թուրքերենը և ֆրանսերենը տարբեր ոլորտներում գործածվում էին կրթության, առևտրի, հրատարակչության, վարչական հարաբերությունների և միջազգային հաղորդակցության մեջ։ Այդ պայմաններում բազմալեզու բառարանները կարևոր օժանդակ միջոցներ էին լեզուներ սովորողների, թարգմանիչների, առևտրականների, ուսուցիչների և տարբեր լեզուներով հաղորդակցվող այլ անձանց համար։ Նման բառարաններում սովորաբար բառերը ներկայացվում են ըստ որոշակի հերթականության՝ դրանց դիմաց նշելով այլ լեզուներով համապատասխան բառերը կամ արտահայտությունները։ Այս հրատարակությունը կարող էր ծառայել հայերեն բառերի թուրքերեն և ֆրանսերեն համարժեքները գտնելու, ինչպես նաև այդ լեզուներով բառապաշարը համեմատելու և յուրացնելու համար։ Այնուամենայնիվ, միայն վերնագրի հիման վրա հնարավոր չէ հաստատել բառերի դասավորության սկզբունքը, բառապաշարի թեմատիկ ընդգրկումը, արտասանության նշումների կամ դարձվածքների առկայությունը, ինչպես նաև այն, թե երեք լեզուներն ինչ հերթականությամբ են ներկայացված բառարանի ներսում։ Հրատարակչի կամ տպարանի անվան բացակայությունը նույնպես սահմանափակում է հրատարակության տպագրական պատմության վերաբերյալ եզրակացությունները։ Գիրքը կարևոր է XIX դարի Կոստանդնուպոլսի բազմալեզու միջավայրի, հայ բառարանագրության և լեզուների գործնական ուսուցման պատմության ուսումնասիրության համար։

1880 թվականին Կոստանդնուպոլսում՝ Հովսեփ Գավաֆյանի տպարանում հրատարակված այս՝ 65 էջից բաղկացած աշխատությունն ըստ վերնագրի քերականական համառոտ ձեռնարկ է, որը նախատեսված է լեզվական կանոնների հակիրճ և մատչելի ներկայացման համար։ Քերականության ուսուցումը XIX դարի կրթական համակարգում կարևոր տեղ էր զբաղեցնում, քանի որ այն նպաստում էր գրագիտության զարգացմանը, գրավոր խոսքի ճիշտ կառուցմանը և լեզվի կառուցվածքի գիտակցված ընկալմանը։ Նման ձեռնարկներում սովորաբար ներկայացվում էին լեզվի հիմնական օրինաչափությունները՝ բառերի տեսակները, դրանց ձևափոխությունները, բառերի միջև քերականական կապերը և նախադասության կառուցման սկզբունքները։ Այնուամենայնիվ, տվյալ գրքի վերնագիրը չի նշում, թե որ լեզվի քերականությունն է ներկայացված, ուստի հնարավոր չէ հաստատապես պնդել, որ այն վերաբերում է հայերենին կամ որևէ այլ լեզվի՝ առանց բովանդակության կամ բնագրի ուսումնասիրության։ «Նոր քերականություն» ձևակերպումը կարող է մատնանշել քերականական նյութի նորացված շարադրանք կամ տվյալ ժամանակի ուսուցման պահանջներին համապատասխան կազմված ձեռնարկ, սակայն դրա կոնկրետ նշանակությունը պարզելու համար անհրաժեշտ են լրացուցիչ տեղեկություններ։ XIX դարի վերջին Կոստանդնուպոլիսը հայալեզու տպագրության և կրթական կյանքի կարևոր կենտրոններից էր, որտեղ հրատարակվում էին դպրոցական դասագրքեր, լեզվական ձեռնարկներ և գիտակրթական այլ նյութեր։ Այս հրատարակությունը կարող է արժեքավոր աղբյուր լինել ժամանակաշրջանի լեզվական կրթության, քերականության դասավանդման և տպագրական մշակույթի ուսումնասիրության համար։ Գրքի ճշգրիտ բովանդակությունը, լեզվական ուղղվածությունը, հեղինակությունը և նախատեսված ընթերցողների շրջանակը որոշելու համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել դրա ներածությունը, բովանդակության ցանկը կամ ամբողջական բնագիրը։

1892 թվականին Կոստանդնուպոլսում՝ Միհրան Փափազյանի տպարանում հրատարակված այս՝ 78 էջից բաղկացած աշխատությունն ըստ վերնագրի քերականական ձեռնարկ է, որը նպատակ ունի լեզվական կանոնները ներկայացնել համառոտ և համակարգված ձևով։ Քերականական նման ձեռնարկները XIX դարի կրթական միջավայրում կարևոր նշանակություն ունեին՝ օգնելով սովորողներին հասկանալ լեզվի կառուցվածքը, բառերի կազմությունը, դրանց փոփոխության օրինաչափությունները և նախադասության կառուցման սկզբունքները։ «Նոր քերականություն» ձևակերպումը կարող է մատնանշել քերականական նյութի նորացված շարադրանք կամ տվյալ ժամանակաշրջանում կիրառվող ուսուցման մոտեցում, սակայն միայն վերնագրից հնարավոր չէ որոշել, թե հատկապես որ լեզվի քերականությանն է նվիրված գիրքը։ Հրատարակության վերնագրում լեզուն հստակ նշված չէ, ուստի այն առանց բնագրի ուսումնասիրության միանշանակ հայերենի քերականության դասագիրք համարելը ճիշտ չի լինի։ Կոստանդնուպոլիսը XIX դարում հայալեզու տպագրության, կրթական գործունեության և մտավոր կյանքի կարևոր կենտրոններից էր։ Քաղաքում հրատարակվում էին դպրոցական դասագրքեր, լեզվական ձեռնարկներ և այլ ուսումնական նյութեր, որոնք նպաստում էին գրագիտության տարածմանը և լեզվական գիտելիքների համակարգմանը։ Գրքի համեմատաբար փոքր ծավալը թույլ է տալիս ենթադրել, որ այն նախատեսված է եղել հիմնական քերականական գիտելիքների ամփոփ ներկայացման համար, թեև դրա նպատակային լսարանը և կիրառման ոլորտը վերջնականապես պարզելու համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել բովանդակությունը։ Աշխատանքը հետաքրքրություն է ներկայացնում XIX դարի վերջի լեզվական ուսումնական գրականության և Կոստանդնուպոլսի հայ տպագրական պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից։

1870 թվականին Թեոդոսիայում՝ Խալիբյան ուսումնարանի տպարանում հրատարակված այս՝ 43 էջից բաղկացած աշխատությունը նախատեսված է եղել ժողովրդական դպրոցներում հայոց լեզվի ուսուցման համար։ Վերնագրից կարելի է եզրակացնել, որ այն համառոտ և մատչելի քերականական ձեռնարկ է, որի նպատակն է եղել աշակերտներին ծանոթացնել հայերենի հիմնական կանոններին և նպաստել լեզվական գիտելիքների համակարգված յուրացմանը։ XIX դարում հայալեզու դպրոցների զարգացումը կարևոր դեր ուներ գրագիտության տարածման, մայրենի լեզվի ուսուցման և ազգային կրթական ավանդույթների պահպանման գործում։ Այդ ժամանակաշրջանում կազմված քերականության դասագրքերը սովորաբար նախատեսվում էին դպրոցականների տարիքին և կրթական մակարդակին համապատասխան՝ լեզվի կառուցվածքի հիմնական առանձնահատկությունները հնարավորինս պարզ ձևով ներկայացնելու համար։ Հրատարակության վերնագիրը հստակ մատնանշում է դրա կրթական նշանակությունը և նպատակային լսարանը՝ ժողովրդական դպրոցների աշակերտներին։ Այն կարող էր ներառել հայերենի քերականական հիմնական բաժինների, բառերի տեսակների, նախադասության կառուցման և լեզվական կանոնների վերաբերյալ բացատրություններ ու օրինակներ, սակայն այդ թեմաների առկայությունը հաստատելու համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել բնագիրը։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև հայ կրթական մտքի և XIX դարի դպրոցական դասագրքերի պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից՝ որպես Թեոդոսիայում հրատարակված հայալեզու ուսումնական գրականության օրինակ։

1892 թվականին Թիֆլիսում Մ. Շարաձեի տպարանում հրատարակված այս՝ 218 էջից բաղկացած գիրքը, ըստ վերնագրի, առնչվում է հայ գրին՝ որպես հայ ժողովրդի լեզվական, գրային և մշակութային ինքնության կարևորագույն բաղադրիչի։ Հայ գրերի ուսումնասիրությունը հայագիտության հիմնարար ուղղություններից է, քանի որ այն կապված է հայոց գրային համակարգի ձևավորման, գրավոր լեզվի զարգացման, ձեռագրային և տպագիր ժառանգության պահպանման, ինչպես նաև հայերենով կրթության և գրագիտության տարածման հետ։ XIX դարի վերջին Թիֆլիսը հայ մշակութային և հրատարակչական կյանքի կարևոր կենտրոններից էր, որտեղ տպագրվում էին լեզվին, պատմությանը, գրականությանը և ազգային ինքնագիտակցությանը վերաբերող աշխատություններ։ Այդ ժամանակաշրջանում հայ գրի թեման առանձնահատուկ նշանակություն ուներ կրթական և հասարակական կյանքում՝ հայոց լեզվի ուսուցման, ազգային մշակույթի պահպանման և գրավոր ժառանգության տարածման տեսանկյունից։ Միայն վերնագրի և մատենագիտական տվյալների հիման վրա, սակայն, հնարավոր չէ հաստատել՝ գիրքը հատկապես անդրադառնում է հայոց այբուբենի ստեղծման պատմությանը, տառերի ձևերին ու զարգացմանը, ուղղագրությանը, թե գրի ուսուցմանն ու կիրառությանը։ Այդ պատճառով աշխատության կոնկրետ բովանդակությունը պարզելու համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել գրքի բնագիրը կամ բովանդակության ցանկը։

Այս հրատարակությունը հայոց լեզվի ուսումնասիրությանն ու ուսուցմանը նվիրված քերականական դասագիրք է, որի վերնագիրը հստակորեն ընդգծում է հայերենի երկու կարևոր լեզվական ձևերի՝ գրաբարի և աշխարհաբարի համատեղ ներկայացումը։ Այն պատկանում է հայերեն լեզվաբանական և ուսումնական գրականության այն շրջանակին, որը նպատակ է ունեցել սովորողներին ծանոթացնել լեզվի կառուցվածքին, քերականական կանոններին և գրավոր խոսքի կազմակերպման սկզբունքներին։ Գրաբարը հայերենի պատմական գրական լեզուն է, որի հիման վրա ստեղծվել է հայ մատենագրության մեծ մասը։ Այն երկար ժամանակ օգտագործվել է կրոնական, պատմագիտական, փիլիսոփայական, իրավական և այլ բնույթի գրավոր աշխատություններում՝ պահպանելով իր նշանակությունը նաև այն ժամանակաշրջաններում, երբ կենդանի խոսքում զարգանում էին հայերենի նոր ձևերը։ Գրաբարի ուսումնասիրությունը կարևոր է հայ հին գրականությունը, պատմական աղբյուրները և եկեղեցական տեքստերը հասկանալու համար։ Այն հնարավորություն է տալիս ծանոթանալու հայերենի պատմական քերականական համակարգին, հոլովման ու խոնարհման ձևերին, բառապաշարին և գրավոր խոսքի ավանդական կանոններին։ Աշխարհաբարը, իր հերթին, հայերենի նոր գրական ձևերի ընդհանուր անվանումն է, որոնք զարգացել են կենդանի խոսակցական լեզվի հիմքի վրա և ժամանակի ընթացքում դարձել կրթության, գրականության, մամուլի ու հասարակական հաղորդակցության կարևոր միջոցներ։ Տասնիններորդ դարում աշխարհաբարի զարգացումն ու տարածումը հայ կրթական և գրական կյանքի կարևոր գործընթացներից էին։ Այդ ժամանակաշրջանում մեծացել էր մայրենի լեզվով կրթություն ստանալու, լեզուն ավելի համակարգված ուսումնասիրելու և քերականական գիտելիքները սովորողների համար հասանելի դարձնելու անհրաժեշտությունը։ Գրաբարի և աշխարհաբարի համատեղ ուսումնասիրությունը հնարավորություն էր տալիս համեմատելու հայերենի պատմական և ժամանակակից ձևերը՝ հասկանալու դրանց ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Նման համեմատությունը կարող էր օգնել սովորողներին տարբերակելու լեզվական հին և նոր ձևերը, ճանաչելու գրաբարյան տեքստերի առանձնահատկությունները և զարգացնելու աշխարհաբարով ճիշտ գրելու ու արտահայտվելու հմտությունները։ Վերնագրում «նոր դասագիրք» բնորոշման առկայությունը ցույց է տալիս, որ աշխատությունը նախատեսված է ուսումնական նպատակների համար և ներկայացվել է որպես քերականության ուսումնասիրման դասագիրք։ Այդպիսի գրքերը սովորաբար ձգտում են լեզվական նյութը կազմակերպել որոշակի հաջորդականությամբ՝ կանոնների, բացատրությունների և հնարավոր վարժությունների միջոցով։ Քերականական դասագրքերում կարող են քննարկվել խոսքի մասերը, գոյականի և դերանվան ձևերը, բայի խոնարհումը, հոլովական հարաբերությունները, նախադասության կառուցվածքը, բառերի կապակցման եղանակները և ուղղագրական կանոնները։ Գրաբարի և աշխարհաբարի համատեղ ընդգրկումը կարող էր նաև ենթադրել լեզվական ձևերի համեմատություն՝ ցույց տալու համար, թե ինչպես են պատմականորեն փոխվել բառաձևերը և քերականական կառուցվածքները։ Այնուամենայնիվ, նշված թեմաները բնորոշ են նման դասագրքերի ընդհանուր ուղղվածությանը և չեն կարող համարվել այս կոնկրետ հրատարակության հաստատված բովանդակությունը՝ առանց գրքի տեքստը ուսումնասիրելու։ Միայն վերնագրի հիման վրա հնարավոր չէ որոշել, թե դասագիրքը որքան մանրամասն է ներկայացնում յուրաքանչյուր լեզվական ձևը, արդյոք պարունակում է համեմատական աղյուսակներ, օրինակներ կամ վարժություններ, և ինչ ուսումնական մեթոդ է կիրառվում։ Այս հրատարակության նշանակությունը կարելի է դիտարկել նաև հայերենի դասավանդման պատմության համատեքստում։ Տասնիններորդ դարի հայ կրթական միջավայրում դասագրքերի ստեղծումն ու հրատարակումը նպաստել են լեզվական գիտելիքների համակարգմանը, գրագիտության տարածմանը և ուսուցման համար անհրաժեշտ նյութերի հասանելիությանը։ Քերականական աշխատությունները կարևոր դեր են ունեցել լեզվի կանոնների բացատրման և գրավոր խոսքի մշակույթի զարգացման գործում։ Գրաբարի ուսուցումը պահպանում էր կապը հայ հին գրական և հոգևոր ժառանգության հետ, իսկ աշխարհաբարի ուսուցումը նպաստում էր ժամանակակից հաղորդակցության և կրթության պահանջներին համապատասխան լեզվական հմտությունների ձևավորմանը։ Այս երկու ուղղությունների համադրությունը հատկապես նշանակալի էր այն ժամանակաշրջանում, երբ հայերեն գրական լեզվի զարգացումը, կրթական բարեփոխումները և տպագրության ընդլայնումը սերտորեն կապված էին ազգային մշակութային կյանքի վերելքի հետ։ Կոստանդնուպոլիսը հայ գրքի հրատարակության և կրթական մտքի կարևոր կենտրոններից էր։ Այստեղ տպագրված դասագրքերն ու լեզվաբանական աշխատությունները տարածվում էին հայ կրթական միջավայրում և նպաստում մայրենի լեզվի ուսումնասիրության զարգացմանը։ Հետևաբար, այս գիրքը կարող է հետաքրքրել հայոց լեզվի պատմությամբ, հայերենի քերականության զարգացման ընթացքով, գրաբարի և աշխարհաբարի հարաբերություններով, ինչպես նաև տասնիններորդ դարի հայ կրթական գրականությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Այն կարող է օգտագործվել նաև պատմական քերականական դասագրքերի համեմատական ուսումնասիրության, լեզվական տերմինաբանության զարգացման և հայերեն ուսումնական գրականության պատմության հետազոտության համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը կարելի է բնութագրել որպես հայերենի գրաբարի և աշխարհաբարի քերականության ուսուցմանն ուղղված դասագիրք, որն արտացոլում է լեզվական գիտելիքը համակարգելու և տարբեր լեզվական ձևերի ուսումնասիրությունը կրթական գործընթացում միավորելու ձգտումը։ Դրա իրական կառուցվածքը, կիրառված քերականական մոտեցումները, օրինակների բնույթը և լեզվական կանոնների ներկայացման եղանակները հստակեցնելու համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել հրատարակության բնագիրը։

Հրատարակությունը մայրենի լեզվի ուսուցման համար նախատեսված դասագիրք է, որի վերնագիրը ցույց է տալիս, որ այն կազմված է ուսումնական հաջորդականության երկրորդ տարվա համար։ Աշխատության հիմնական նպատակն է սովորողների լեզվական գիտելիքների ամրապնդումը, մայրենի լեզվի կառուցվածքի աստիճանական յուրացումը և բանավոր ու գրավոր խոսքի զարգացմանը նպաստելը։ Մայրենի լեզվի ուսուցումը կարևոր տեղ է զբաղեցնում տարրական կրթության մեջ, քանի որ այն հիմք է ստեղծում ընթերցանության, գրավոր արտահայտման, մտքերի հստակ ձևակերպման և հետագա ուսումնական առարկաների յուրացման համար։ Լեզվի միջոցով երեխաները սովորում են ընկալել ու մեկնաբանել շրջապատող աշխարհի մասին տեղեկությունները, նկարագրել իրադարձությունները, արտահայտել իրենց կարծիքները և հաղորդակցվել տարբեր իրավիճակներում։ Ուսումնական հաջորդականության երկրորդ տարվա դասագիրքը սովորաբար նախատեսված է նախորդ փուլում ձեռք բերված հմտությունների զարգացման և ավելի բարդ լեզվական առաջադրանքների աստիճանական ներմուծման համար։ Այդպիսի ձեռնարկներում կարող են ներառվել ընթերցանության նյութեր, բառապաշարի հարստացման առաջադրանքներ, նախադասությունների կազմման վարժություններ, գրավոր խոսքի զարգացնող աշխատանքներ և լեզվական կանոնների գործնական կիրառության օրինակներ։ Ընթերցանության միջոցով սովորողները հնարավորություն են ստանում ընդլայնելու իրենց բառապաշարը, հասկանալու տարբեր տեսակի տեքստերի բովանդակությունը, ճանաչելու պատմողական ու նկարագրական խոսքի առանձնահատկությունները և զարգացնելու ընթերցածը վերարտադրելու կարողությունը։ Բառերի ու նախադասությունների հետ տարվող աշխատանքը կարող է օգնել երեխաներին տարբերակելու բառերի իմաստային կապերը, ճիշտ կիրառելու լեզվական ձևերը և կառուցելու տրամաբանական ու քերականորեն ճիշտ արտահայտություններ։ Գրավոր վարժությունները կարևոր են տառերի, բառերի և նախադասությունների ճիշտ գրության, ուղղագրական հմտությունների և ինքնուրույն շարադրելու կարողության ձևավորման համար։ Մայրենի լեզվի դասագրքերը կարող են նաև ներառել փոքր պատմություններ, առակներ, բանաստեղծական հատվածներ կամ առօրյա կյանքին վերաբերող տեքստեր, որոնց միջոցով երեխաները ծանոթանում են լեզվական տարբեր կառուցվածքների և միաժամանակ ընդլայնում իրենց ճանաչողական ու մշակութային գիտելիքները։ Այդպիսի նյութերը կարող են նպաստել ընթերցանության նկատմամբ հետաքրքրության ձևավորմանը, երևակայության զարգացմանը և տարբեր իրավիճակներում մարդկանց վարքագծի ու փոխհարաբերությունների ընկալմանը։ Մայրենի լեզվի ուսուցումը միայն քերականական կանոնների յուրացում չէ. այն ներառում է նաև լեզվական զգացողության զարգացում, բառերի իմաստների ճիշտ ըմբռնում, մտքերի հաջորդական ներկայացում և խոսքի համապատասխանեցում հաղորդակցական նպատակին։ Այս տեսանկյունից դասագիրքը կարող էր ծառայել որպես ուսուցչի և աշակերտի համատեղ աշխատանքի հիմնական նյութ՝ ապահովելով դասերի ընթացքում ընթերցանության, բացատրության, հարցուպատասխանի և գրավոր վարժությունների կազմակերպումը։ XX դարի սկզբին հայերեն ուսումնական գրականության զարգացումը սերտորեն կապված էր հայկական դպրոցների գործունեության և մայրենի լեզվով կրթության տարածման հետ։ Հայկական կրթական միջավայրում դասագրքերը կարևոր միջոց էին լեզվական գիտելիքների համակարգման, ուսուցման ծրագրերի իրականացման և դպրոցական կրթության շարունակականության ապահովման համար։ Թիֆլիսը տվյալ ժամանակաշրջանում հայ մշակութային, կրթական և հրատարակչական կյանքի նշանակալի կենտրոններից էր։ Քաղաքում գործող տպարանները կարևոր դեր ունեին հայերեն գրքերի, դասագրքերի, պարբերականների և այլ կրթական նյութերի հրատարակման գործում։ Այդ միջավայրում ստեղծված ուսումնական գրականությունը նպաստում էր մայրենի լեզվի ուսուցման մեթոդների տարածմանը և հայերեն գրավոր մշակույթի պահպանմանը։ Հին դասագրքերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու այն մասին, թե ինչպես էին տարբեր ժամանակաշրջաններում կազմակերպվում լեզվի դասավանդումը, ինչպիսի վարժություններ էին կիրառվում և ինչ տեղ էր հատկացվում ընթերցանությանը, ուղղագրությանը, քերականությանը և շարադրանքին։ Դրանք կարող են արժեքավոր աղբյուր լինել նաև հայերենի պատմական ուղղագրության, ուսումնական բառապաշարի, լեզվական նորմերի և մանկավարժական մոտեցումների ուսումնասիրության համար։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել հայոց լեզվի դասավանդման պատմությամբ, հայ մանկավարժությամբ, հին դպրոցական դասագրքերով և XX դարի սկզբի հայ գրատպությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Այն կարող է նաև դիտարկվել որպես հայկական կրթական ժառանգության մաս, որն արտացոլում է մայրենի լեզվի ուսուցման կարևորությունը դպրոցական կրթության և ազգային մշակութային կյանքի համար։ Միաժամանակ, միայն վերնագրի և մատենագիտական տվյալների հիման վրա հնարավոր չէ հաստատել դասագրքի կոնկրետ բաժինները, ընթերցանության նյութերի ցանկը, քերականական թեմաները կամ հեղինակի կիրառած ուսուցման մեթոդները։ Ուստի նկարագրությունը ներկայացնում է գրքի վերնագրից բխող հիմնական կրթական նշանակությունը՝ առանց դրա բովանդակության մասին չստուգված մանրամասներ վերագրելու։

Աշխատությունը նվիրված է հայոց լեզվի քերականության ուսումնասիրությանը և նախատեսված է հայերենի կառուցվածքի, լեզվական կանոնների ու գրավոր խոսքի առանձնահատկությունների ուսուցման համար։ Վերնագրում օգտագործված «դպրություն» բառը կապված է ուսուցման և կրթության հասկացությունների հետ, իսկ «նոր քերականություն հայերենի» ձևակերպումը ցույց է տալիս, որ գիրքը նպատակ ունի համակարգված կերպով ներկայացնելու հայոց լեզվի քերականական գիտելիքները։ Քերականական աշխատությունները կարևոր նշանակություն ունեն լեզվի ուսուցման գործընթացում, քանի որ բացատրում են բառերի կազմությունը, խոսքի մասերի առանձնահատկությունները, բառերի փոփոխման ձևերը, նախադասությունների կառուցման սկզբունքները և գրավոր խոսքի ճիշտ կիրառության կանոնները։ Հայոց լեզվի քերականության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու լեզվի ներքին կառուցվածքը, տարբեր լեզվական միավորների փոխհարաբերությունները և այն օրինաչափությունները, որոնց միջոցով բառերը միավորվում են իմաստալից արտահայտությունների ու նախադասությունների մեջ։ Նման դասագրքերում սովորաբար կարևոր տեղ են զբաղեցնում հնչյունների և տառերի ուսումնասիրությունը, վանկերի ու բառերի կազմությունը, գոյականի, ածականի, դերանվան, թվականի, բայի և այլ խոսքի մասերի քերականական հատկանիշները, ինչպես նաև բառերի հոլովման ու խոնարհման ձևերը։ Քերականական կանոնների համակարգված ներկայացումը սովորողին օգնում է տարբերակել բառերի գործառույթները, ճիշտ կիրառել լեզվական ձևերը և ավելի հստակ արտահայտել մտքերը թե՛ բանավոր, թե՛ գրավոր խոսքում։ Հայերենի ուսուցման համար նախատեսված աշխատությունները կարող էին ներառել նաև ուղղագրության, կետադրության, շարահյուսության և գրավոր շարադրանքի հետ կապված բացատրություններ՝ նպաստելով լեզվական գրագիտության զարգացմանը։ Քերականական գիտելիքների յուրացումը կարևոր է ոչ միայն դպրոցական կրթության, այլև գրական տեքստերի ընթերցման, գրավոր հաղորդակցության և լեզվի պատմական զարգացման ուսումնասիրության համար։ XIX դարում հայերեն քերականական գրքերի հրատարակությունը կապված էր հայ կրթական կյանքի ընդլայնման, դպրոցների գործունեության և մայրենի լեզվի ուսուցման մեթոդների կատարելագործման հետ։ Այդ ժամանակաշրջանում հայերենով դասագրքերի և ուսումնական ձեռնարկների ստեղծումը կարևոր միջոց էր կրթությունը կազմակերպելու, լեզվական գիտելիքները սերունդներին փոխանցելու և գրավոր լեզվի միասնականությանն աջակցելու համար։ Հայկական կրթական միջավայրում քերականական աշխատությունները նպաստում էին լեզվի կանոնների ուսուցմանը, ընթերցանության ու գրավոր խոսքի զարգացմանը և հայերենով գիտելիքներ ստանալու հնարավորությունների ընդլայնմանը։ Կ. Պոլիսը հայ մշակութային և կրթական կյանքի կարևոր կենտրոններից էր, որտեղ գործել են հայկական դպրոցներ, տպարաններ և հրատարակչական հաստատություններ։ Այդ միջավայրում լույս տեսած ուսումնական գրքերը շրջանառվել են կրթական ու մտավորական շրջանակներում և մասնակցել հայերեն տպագիր գրքի զարգացմանը։ Նման աշխատությունների արժեքը պայմանավորված է ոչ միայն դրանց ուսուցողական նշանակությամբ, այլև լեզվաբանական մտքի պատմության համար ունեցած կարևորությամբ։ Դրանք կարող են տեղեկություններ հաղորդել այն մասին, թե ինչպես էին տվյալ ժամանակաշրջանում դասակարգվում քերականական երևույթները, ինչ տերմինաբանություն էր կիրառվում, ինչպես էին բացատրվում լեզվական կանոնները և ինչ մեթոդներով էին կազմակերպվում հայերենի ուսուցումը։ Քերականական դասագրքերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համեմատելու տարբեր ժամանակաշրջանների լեզվաբանական մոտեցումները, բացահայտելու քերականական տերմինների փոփոխությունները և դիտարկելու հայերենի դասավանդման պատմական զարգացումը։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել հայոց լեզվի պատմությամբ, հայ լեզվաբանական մտքի զարգացմամբ, հին դասագրքերով, հայկական կրթական հաստատությունների գործունեությամբ և XIX դարի հայ գրատպության պատմությամբ զբաղվող ընթերցողներին ու հետազոտողներին։ Այն կարող է նաև կարևոր սկզբնաղբյուր լինել հին հայերեն քերականական ձեռնարկների լեզուն, կառուցվածքը և ուսուցողական սկզբունքներն ուսումնասիրելու համար։ Միաժամանակ, միայն վերնագրի և մատենագիտական տվյալների հիման վրա հնարավոր չէ հաստատել՝ աշխատությունն առավելապես վերաբերում է գրաբարին, աշխարհաբարին, հայերենի որևէ այլ լեզվական տարբերակի, թե ներկայացնում է քերականական ընդհանուր կանոններ։ Հնարավոր չէ նաև ճշգրիտ նշել գրքում ներառված բաժինները, վարժությունները կամ հեղինակի կիրառած քերականական մեթոդը՝ առանց բովանդակության կամ գրքի նախաբանի ուսումնասիրության։ Հետևաբար, նկարագրությունը ներկայացնում է հրատարակության հիմնական ուսումնական և լեզվաբանական ուղղվածությունը՝ հիմնվելով վերնագրի վրա և չվերագրելով գրքին չստուգված մանրամասներ։

Գիրքը հայոց լեզվի քերականության ուսուցման համար նախատեսված համառոտ դասագիրք է, որի հեղինակը Մատաթիա Գարագաշյանն է՝ 19-րդ դարի հայ լեզվաբան, մանկավարժ և հասարակական գործիչ։ Այն ստեղծվել է հայերենի քերականական կանոնները սովորողներին մատչելի և համակարգված ձևով ներկայացնելու նպատակով։ Աշխատությունն ընդգրկում է լեզվի կառուցվածքի, բառերի փոփոխության, խոսքի մասերի և նախադասության կազմության վերաբերյալ հիմնական գիտելիքներ՝ ծառայելով որպես դպրոցական ուսուցման գործնական ձեռնարկ։ Հեղինակը կարևոր դեր է ունեցել հայ քերականագիտական մտքի զարգացման և հայերեն լեզվով կրթական գրականության ստեղծման գործում։ Նրա քերականական աշխատությունները լայնորեն կիրառվել են կրթական միջավայրում և ունեցել են բազմաթիվ վերահրատարակություններ։ Այս հրատարակությունը պատկանում է Կոստանդնուպոլսում 19-րդ դարի երկրորդ կեսին տարածված հայերեն դասագրքերի շարքին և արտացոլում է այդ ժամանակաշրջանի կրթական պահանջները, երբ մեծ ուշադրություն էր դարձվում մայրենի լեզվի ուսուցմանն ու քերականական գիտելիքների համակարգմանը։ Այն արժեքավոր աղբյուր է հայ լեզվաբանության պատմության, քերականության դասավանդման մեթոդների և 19-րդ դարի հայ կրթական մշակույթի ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը հայերենի, մասնավորապես գրաբարի քերականական կառուցվածքի ուսումնասիրությանն ու ուսուցմանը նվիրված դասական լեզվաբանական աշխատություն է, որի հեղինակը Միքայել Չամչյանն է (1738–1823)՝ Մխիթարյան միաբանության նշանավոր գործիչ, պատմաբան, լեզվաբան և աստվածաբան։ Առաջին անգամ 1779 թվականին Վենետիկում հրատարակված այս աշխատությունը երկար ժամանակ ծառայել է որպես գրաբարի ուսուցման կարևոր դասագիրք և նշանակալի ազդեցություն ունեցել հայ քերականագիտական մտքի զարգացման վրա։ Այն համակարգված ձևով ներկայացնում է լեզվի քերականական կանոնները, խոսքի մասերը, բառերի կազմությունն ու փոփոխությունը, հոլովման և խոնարհման ձևերը, բառերի միջև քերականական համաձայնության սկզբունքները, ինչպես նաև գրավոր խոսքի կառուցման առանձնահատկությունները։ Հեղինակը ձգտում է նկարագրել հայերենի ներքին օրինաչափությունները և քերականական կանոնները ներկայացնել հայերեն լեզվական ավանդույթի հիման վրա՝ անդրադառնալով նաև նախորդ քերականագիտական աշխատությունների մոտեցումներին։ Գիրքը նպաստել է գրաբարի ուսուցման կազմակերպմանը, հայերեն քերականական տերմինաբանության զարգացմանը և լեզվի կառուցվածքի համակարգված ուսումնասիրությանը։ Աշխատությունը բազմիցս վերահրատարակվել է տարբեր ժամանակներում և տարբեր վայրերում, այդ թվում՝ Վենետիկում ու Մոսկվայում։ Այն կարևոր աղբյուր է գրաբարի պատմական քերականության, հայ լեզվաբանության զարգացման, հայ կրթական ավանդույթների և Մխիթարյան միաբանության գիտական ժառանգության ուսումնասիրության համար։

Գիրքը օսմաներեն լեզվի ուսուցման համար նախատեսված պատկերազարդ քերականական դասագիրք է, որի նպատակն է սովորողներին համակարգված ձևով ծանոթացնել օսմաներենի լեզվական կառուցվածքին և գործնական կիրառությանը։ Այն նախատեսված է ուսուցման սկզբնական փուլի համար և ներկայացնում է լեզվի ուսումնասիրման հիմունքները՝ քերականական կանոնների, օրինակների և պատկերազարդ նյութերի միջոցով։ Աշխատությունն արտացոլում է օսմաներենը որպես գրավոր և հաղորդակցական լեզու սովորեցնելու ավանդական մեթոդները, որոնցում տեսական բացատրությունները զուգակցվում են տեսողական ու գործնական օժանդակ միջոցների հետ։ Նման դասագրքերը կարևոր դեր են ունեցել օսմանյան ժամանակաշրջանի կրթական միջավայրում՝ լեզվի ուսուցումը մատչելի դարձնելու և սովորողների ընթերցանության ու գրավոր արտահայտման հմտությունները զարգացնելու գործում։ Հրատարակությունը արժեքավոր է օսմաներենի պատմական քերականության, լեզվի դասավանդման մեթոդների, հայերենով կազմված լեզվաբանական ձեռնարկների և հայ-օսմանյան մշակութային ու կրթական կապերի ուսումնասիրության համար։ «Ա տարի» նշումը մատնանշում է դասընթացի առաջին տարին կամ առաջին աստիճանը, սակայն առանց հրատարակության լրացուցիչ մատենագիտական տվյալների հնարավոր չէ հաստատել հրատարակման տարեթիվը, հեղինակը կամ դասագրքի բաժինների ճշգրիտ բովանդակությունը։

Աշխատությունը նվիրված է պաշտոնական խոսքի լեզվաոճական և կառուցվածքային առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների Սահմանադրության լեզվական նյութի հիման վրա։ Քննարկվում են պաշտոնական հաղորդակցության լեզվական կազմակերպման սկզբունքները, իրավական տեքստերի ձևավորման առանձնահատկությունները և դրանցում կիրառվող ոճական միջոցների գործառույթները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պաշտոնական խոսքի ճշգրտությանը, հստակությանը, տրամաբանական հաջորդականությանը, իմաստային որոշակիությանը և լեզվական արտահայտչամիջոցների ընտրությանը։ Ուսումնասիրվում են սահմանադրական տեքստին բնորոշ բառապաշարը, իրավաբանական եզրույթները, շարահյուսական կառույցները, քերականական ձևերը և դրանց փոխկապակցվածությունը տեքստի հաղորդակցական նպատակների հետ։ Դիտարկվում են պաշտոնական ոճի ձևավորման պատմական և լեզվամշակութային նախադրյալները, ինչպես նաև իրավական փաստաթղթերում լեզվական նորմերի պահպանման և իրավական իմաստի փոխանցման առանձնահատկությունները։ Կարևորվում են բարդ նախադասությունների կառուցվածքը, պայմանական և սահմանափակող ձևակերպումները, պարտավորություն, իրավունք կամ լիազորություն արտահայտող լեզվական միջոցները և դրանց նշանակությունը սահմանադրական դրույթների մեկնաբանության գործընթացում։ Հետազոտության շրջանակում կարող են կիրառվել լեզվաոճական, կառուցվածքային, իմաստաբանական և գործառական վերլուծության մեթոդներ՝ պաշտոնական խոսքի տարբեր լեզվական մակարդակների փոխազդեցությունը բացահայտելու նպատակով։ Անդրադարձ է կատարվում իրավական տեքստերի կառուցվածքային ամբողջականությանը, առանձին դրույթների փոխկապակցվածությանը, կրկնությունների գործառույթներին և ձևակերպումների միանշանակության ապահովման խնդիրներին։ Առանձնացվում են սահմանադրական լեզվի առանձնահատկությունները՝ որպես իրավական կարգավորման, պետական իշխանության կազմակերպման և հասարակական հարաբերությունների սահմանման միջոց։ Կարևորվում է նաև պաշտոնական խոսքի ոճակառուցվածքային հատկանիշների համադրությունը, որի միջոցով ձևավորվում են իրավական փաստաթղթերի հեղինակավոր, նորմատիվ և կարգավորող բնույթը։ Աշխատությունը կարող է նպաստել պաշտոնական-գործարար ոճի տեսական ուսումնասիրության խորացմանը, իրավական լեզվի առանձնահատկությունների բացահայտմանը և սահմանադրական տեքստերի լեզվաբանական վերլուծության մեթոդների կատարելագործմանը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ իրավաբանական թարգմանության, իրավական փաստաթղթերի լեզվական խմբագրման, մասնագիտական հաղորդակցության և անգլերենի ոճագիտության ուսումնասիրության ոլորտներում։ Այն օգտակար է լեզվաբանների, ոճաբանների, իրավալեզվաբանների, թարգմանիչների, իրավաբանների և բանասիրական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հայերենի ծագման, պատմական զարգացման և հնդեվրոպական լեզվաընտանիքում նրա զբաղեցրած դիրքի ուսումնասիրությանը՝ պատմահամեմատական լեզվաբանության տեսանկյունից։ Քննարկվում են հայերենի և հնդեվրոպական այլ լեզուների միջև գոյություն ունեցող ծագումնաբանական ընդհանրությունները, հնչյունական համապատասխանությունները, բառապաշարային զուգահեռները և քերականական կառուցվածքի առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայերենի լեզվական հիմքերի բացահայտմանը, նրա պատմական ձևավորման գործընթացին և հնդեվրոպական նախալեզվի հետ հնարավոր կապերի վերլուծությանը։ Դիտարկվում են հին հայերենի հնչյունական համակարգը, բառարմատների ծագումնաբանությունը, բառափոխության օրինաչափությունները և ձևաբանական կառուցվածքի պատմական առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարևորվում են հայերենի համեմատությունները սանսկրիտի, հին պարսկերենի, հունարենի և հնդեվրոպական այլ լեզուների հետ՝ լեզվական ընդհանրությունների և տարբերությունների բացահայտման նպատակով։ Անդրադարձ է կատարվում պատմահամեմատական մեթոդի կիրառմանը, հնչյունական փոփոխությունների մեկնաբանությանը և լեզուների ծագումնաբանական կապերի հաստատման գիտական սկզբունքներին։ Աշխատությունը կարող է արտացոլել այն ժամանակաշրջանի լեզվաբանական պատկերացումները, երբ հնդեվրոպական լեզուների դասակարգման համար կիրառվում էր նաև «արիական» եզրույթը։ Այդ հասկացության պատմական գործածությունը դիտարկվում է լեզվաբանական գիտության զարգացման համատեքստում՝ հաշվի առնելով, որ ժամանակակից լեզվաբանության մեջ հայերենը ճանաչվում է որպես հնդեվրոպական լեզվաընտանիքի ինքնուրույն ճյուղ, իսկ «արիական» եզրույթն ունի առավել սահմանափակ և պատմականորեն պայմանավորված կիրառություն։ Կարևորվում են հայերենի ինքնուրույն լեզվական առանձնահատկությունների ձևավորման, այլ լեզուների հետ պատմական շփումների և լեզվական փոխազդեցությունների ուսումնասիրման հարցերը։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայերենի պատմության, հնդեվրոպական լեզվաբանության և լեզվաբանական տեսությունների զարգացման ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել հայագետների, լեզվաբանների, բանասերների, պատմահամեմատական լեզվաբանության հետազոտողների և լեզվագիտության պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է համացանցային հաղորդակցության մեջ հուզարտահայտչականության դրսևորման լեզվական, ոճական և հաղորդակցական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ անգլերեն նյութի հիման վրա։ Քննարկվում են թվային հաղորդակցության զարգացման պայմաններում հույզերի արտահայտման միջոցները, դրանց գործառույթները և ազդեցությունը հաղորդակցվողների փոխհարաբերությունների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում համացանցային խոսույթի լեզվական կառուցվածքին, գրավոր և բանավոր հաղորդակցության տարրերի փոխներթափանցմանը, ինչպես նաև հուզական վերաբերմունքի արտահայտման նոր ձևերի առաջացմանը։ Ուսումնասիրվում են հուզական երանգավորում ունեցող բառապաշարը, գնահատողական արտահայտությունները, միջարկությունները, դարձվածային միավորները, շարահյուսական կառույցները և կետադրական նշանների արտահայտչական հնարավորությունները։ Դիտարկվում են նաև էմոջիների, էմոտիկոնների, հապավումների, տառերի կրկնության, մեծատառերի և գրաֆիկական այլ միջոցների կիրառման առանձնահատկությունները սոցիալական ցանցերում, առցանց քննարկումներում, մեկնաբանություններում և հաղորդագրություններում։ Կարևորվում են հուզարտահայտչականության և խոսքային մտադրության փոխկապակցվածությունը, հաղորդակցական իրավիճակի ազդեցությունը լեզվական միջոցների ընտրության վրա և համատեքստի դերը հուզական իմաստների մեկնաբանության գործընթացում։ Հետազոտության շրջանակում կարող են կիրառվել իմաստաբանական, գործառական, ոճաբանական և խոսութային վերլուծության մեթոդներ՝ բացահայտելու հուզական արտահայտությունների կառուցվածքային ու հաղորդակցական առանձնահատկությունները։ Անդրադարձ է կատարվում դրական և բացասական հույզերի լեզվական արտահայտմանը, հեգնանքի, հումորի, զարմանքի, հավանության և դժգոհության փոխանցման եղանակներին։ Առանձնացվում են համացանցային հաղորդակցության անմիջականության, ոչ պաշտոնական ոճի, հաղորդագրությունների հակիրճության և բազմամիջոցային բնույթի ազդեցությունները հուզական բովանդակության ձևավորման վրա։ Կարևորվում է նաև անգլերենի թվային հաղորդակցական միջավայրում ձևավորվող լեզվական նորարարությունների ուսումնասիրությունը։ Աշխատությունը նշանակություն ունի ժամանակակից լեզվաբանության, համացանցային խոսույթի, լեզվական պրագմատիկայի և հաղորդակցության տեսության զարգացման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, անգլերենի մասնագետների, հաղորդակցաբանների, թարգմանաբանների, մեդիահետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հարավթաթական լեզվական խմբին պատկանող Թաքեստանի բարբառի լեզվաբանական առանձնահատկությունների, կառուցվածքի և պատմական զարգացման ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են բարբառի տեղը իրանական լեզուների համակարգում, դրա ծագումնաբանական կապերը, տարածքային տարածվածությունը և հարակից լեզուների ու բարբառների հետ ունեցած ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հնչյունական համակարգին, ձայնավորների և բաղաձայնների կազմին, հնչյունափոխությունների օրինաչափություններին, շեշտադրության առանձնահատկություններին և բարբառին բնորոշ արտասանական երևույթներին։ Ուսումնասիրվում են բառերի ձևաբանական կառուցվածքը, գոյականի, դերանվան, բայի և խոսքի այլ մասերի քերականական հատկանիշները, հոլովման ու խոնարհման համակարգերը, ինչպես նաև բառաձևերի կազմության առանձնահատկությունները։ Դիտարկվում են նախադասության կառուցվածքը, շարահյուսական կապերի արտահայտման միջոցները, բառերի դասավորության օրինաչափությունները և բարբառի հաղորդակցական գործառույթները։ Կարևորվում են բառապաշարի հիմնական շերտերը, բնիկ իրանական բառերը, փոխառությունները, տեղական խոսակցական ձևերը և լեզվական շփումների հետևանքով առաջացած փոփոխությունները։ Անդրադարձ է կատարվում պարսկերենի և տարածաշրջանում տարածված այլ լեզուների ազդեցությանը, ինչպես նաև բարբառի պահպանման ու գործածության սոցիոլեզվաբանական պայմաններին։ Հետազոտության շրջանակում կարող են կիրառվել նկարագրական, պատմահամեմատական և համադրական լեզվաբանական մեթոդներ՝ բարբառի կառուցվածքային առանձնահատկությունները բացահայտելու և իրանական լեզուների ընդհանուր զարգացման համատեքստում դրա տեղը որոշելու նպատակով։ Առանձնացվում են բարբառային նյութերի հավաքագրման, բանավոր խոսքի գրառման, լեզվական տվյալների համակարգման և ավանդական բառապաշարի պահպանման խնդիրները։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի իրանական լեզվաբանության, բարբառագիտության, պատմական լեզվաբանության և տարածաշրջանի լեզվամշակութային բազմազանության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, իրանագետների, բարբառագետների, բանասերների, ազգագրագետների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հռետորական խոսքում մոդալության լեզվական կարգի ոճաստեղծ գործառույթի ուսումնասիրությանը՝ ժամանակակից անգլո-ամերիկյան քաղաքական գործիչների հրապարակային ելույթների լեզվական նյութի հիման վրա։ Քննարկվում են մոդալության իմաստաբանական, քերականական և գործաբանական առանձնահատկությունները, խոսողի վերաբերմունքի արտահայտման միջոցները, ինչպես նաև դրանց դերը քաղաքական հաղորդակցության ոճական կառուցվածքի ձևավորման գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մոդալ բայերի, եղանակավորող բառերի, գնահատողական արտահայտությունների, շարահյուսական կառույցների և լեզվական այլ միջոցների կիրառությանը, որոնց միջոցով արտահայտվում են հավանականություն, անհրաժեշտություն, պարտավորություն, համոզվածություն, ցանկություն և գնահատական։ Ուսումնասիրվում են մոդալության տարբեր տեսակների փոխկապակցվածությունը, դրանց գործառական նշանակությունը և ազդեցությունը հռետորական խոսքի արտահայտչականության, համոզչականության ու հաղորդակցական նպատակաուղղվածության վրա։ Անդրադարձ է կատարվում քաղաքական ելույթների լեզվաոճական առանձնահատկություններին, խոսքի կառուցվածքին, փաստարկման եղանակներին և լսարանի հետ հաղորդակցական կապի հաստատման լեզվական մեխանիզմներին։ Կարևորվում են խոսողի անհատական ոճի ձևավորման, քաղաքական դիրքորոշումների լեզվական արտահայտման, գնահատողական իմաստների փոխանցման և հաղորդակցական ազդեցության ուժեղացման գործընթացները։ Դիտարկվում են նաև անգլիական և ամերիկյան քաղաքական հռետորաբանության ընդհանուր ու տարբերակիչ գծերը, մոդալ արտահայտությունների կիրառման հաճախականությունը և դրանց գործառույթները տարբեր հաղորդակցական իրավիճակներում։ Հետազոտության շրջանակում կարող են կիրառվել գործառական ոճաբանության, խոսույթի վերլուծության, իմաստաբանության, գործաբանության և համեմատական լեզվաբանական ուսումնասիրության մեթոդներ՝ մոդալության ոճաստեղծ հնարավորությունները բացահայտելու նպատակով։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի քաղաքական խոսույթի լեզվաբանական ուսումնասիրության, հռետորական խոսքի ոճական կազմակերպման, լեզվական ազդեցության մեխանիզմների և մոդալության գործառական առանձնահատկությունների բացահայտման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, անգլերենի մասնագետների, ոճաբանների, քաղաքական հաղորդակցության հետազոտողների, թարգմանիչների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է մեքենական թարգմանության տեսության շրջանակում լեզվական իմաստի ներկայացման, ձևական նկարագրության և միջլեզվական փոխանցման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են բնական լեզվի իմաստաբանական կառուցվածքի առանձնահատկությունները, բառերի, բառակապակցությունների և նախադասությունների նշանակությունների փոխկապակցվածությունը, ինչպես նաև լեզվական տեղեկատվության համակարգչային մշակման տեսական սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բառային և քերականական իմաստների տարբերակմանը, բազմիմաստության, համանունության, հոմանիշության և համատեքստային կախվածության երևույթներին, որոնք էական դժվարություններ են առաջացնում ավտոմատ թարգմանության ընթացքում։ Ուսումնասիրվում են իմաստի ձևական ներկայացման տարբեր մոտեցումները, իմաստաբանական հատկանիշների համակարգերը, տրամաբանական և կառուցվածքային մոդելները, ինչպես նաև լեզվական միավորների միջև իմաստային հարաբերությունների նկարագրման հնարավորությունները։ Անդրադարձ է կատարվում շարահյուսական և իմաստաբանական վերլուծությունների փոխազդեցությանը, նախադասության կառուցվածքի մեկնաբանմանը, բառերի նշանակությունների տարբերակմանը և թարգմանության ընթացքում սկզբնաղբյուր տեքստի բովանդակության պահպանման խնդիրներին։ Կարևորվում են լեզուների միջև իմաստային համապատասխանությունների հաստատումը, թարգմանական համարժեքության ապահովումը, լեզվամշակութային առանձնահատկությունների հաշվառումը և իմաստային երկիմաստությունների հաղթահարման մեթոդները։ Դիտարկվում են նաև մեքենական թարգմանության կանոնահեն, վիճակագրական և ժամանակակից նեյրոնային մոտեցումների շրջանակում իմաստաբանական տեղեկատվության օգտագործման հնարավորությունները, ինչպես նաև դրանց տեսական առավելություններն ու սահմանափակումները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել լեզվաբանության, տրամաբանության, իմաստաբանության, հաշվողական լեզվաբանության և արհեստական բանականության մեթոդները՝ լեզվական իմաստի առավել ճշգրիտ մոդելավորման նպատակով։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի մեքենական թարգմանության որակի բարձրացման, բնական լեզվի ավտոմատ վերլուծության, իմաստային տեղեկատվության մշակման և բազմալեզու համակարգերի կատարելագործման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, թարգմանության տեսության մասնագետների, հաշվողական լեզվաբանների, ծրագրավորողների, արհեստական բանականության հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է ռուսաց լեզվում զարմանքի իմաստային դաշտի կառուցվածքային առանձնահատկությունների, բառաիմաստային կազմակերպման և լեզվական արտահայտման միջոցների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են իմաստային դաշտի տեսության հիմնական դրույթները, բառային միավորների իմաստային փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև հույզերի և հոգեբանական վիճակների լեզվական արտահայտման օրինաչափությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում զարմանքի զգացումն արտահայտող բառերի, բառակապակցությունների, դարձվածքների և այլ լեզվական միավորների դասակարգմանը, դրանց իմաստային ընդհանրություններին ու տարբերություններին։ Ուսումնասիրվում են իմաստային դաշտի միջուկային և ծայրամասային բաղադրիչները, դրանց միջև գոյություն ունեցող հոմանիշային, հականիշային և աստիճանակարգային հարաբերությունները, ինչպես նաև առանձին բառերի իմաստային նրբերանգները։ Անդրադարձ է կատարվում զարմանքի տարբեր դրսևորումներին՝ անսպասելիության, հիացմունքի, տարակուսանքի, ապշանքի և շփոթության զգացումների լեզվական ներկայացմանը։ Կարևորվում են հուզական գնահատողականությունը, արտահայտչականությունը, բառերի ոճական պատկանելությունը և խոսքային համատեքստի ազդեցությունը իմաստի ձևավորման վրա։ Դիտարկվում են նաև զարմանք արտահայտող բայերի, գոյականների, ածականների, մակբայների և ձայնարկությունների գործառնական առանձնահատկությունները, դրանց կիրառությունը առօրյա խոսքում, գեղարվեստական գրականության մեջ և հաղորդակցական տարբեր իրավիճակներում։ Հետազոտության շրջանակում կարող են կիրառվել բաղադրիչային, համատեքստային, բառաիմաստային և համեմատական վերլուծության մեթոդներ՝ իմաստային դաշտի ներքին կառուցվածքն ու կազմակերպման սկզբունքները բացահայտելու նպատակով։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի ռուսաց լեզվի բառապաշարի համակարգային ուսումնասիրության, հուզական իմաստաբանության, լեզվական աշխարհապատկերի և խոսքային հաղորդակցության առանձնահատկությունների բացահայտման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, ռուսագետների, բառագետների, իմաստաբանության մասնագետների, թարգմանիչների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է անգլալեզու տպագիր և առցանց լրագրերի լեզվում կիրառվող դիպվածաբանությունների իմաստային, կառուցվածքային և գործառական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են դիպվածային բառերի և արտահայտությունների առաջացման լեզվական ու արտալեզվական նախադրյալները, դրանց ձևավորման մեխանիզմները և ժամանակակից լրագրողական խոսքում ունեցած նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հեղինակային նորակազմություններին, բառաստեղծման ոչ ավանդական միջոցներին, իմաստային նորարարություններին և լեզվական արտահայտչականության բարձրացման նպատակով կիրառվող դիպվածային միավորներին։ Ուսումնասիրվում են դիպվածաբանությունների բառակազմական կառուցվածքը, իմաստային բաղադրիչները, համատեքստային պայմանավորվածությունը և դրանց ընկալման առանձնահատկությունները տարբեր հաղորդակցական իրավիճակներում։ Անդրադարձ է կատարվում բառաբարդման, ածանցման, հապավման, բառախաղի, փոխաբերական իմաստափոխության և լեզվական այլ միջոցների դերին նոր բառային միավորների ստեղծման գործընթացում։ Կարևորվում են տպագիր և առցանց լրագրերի լեզվական տարբերությունները, տեղեկատվության ներկայացման արագությունը, ընթերցողի ուշադրությունը գրավելու անհրաժեշտությունը և թվային հաղորդակցության ազդեցությունը լեզվական նորարարությունների տարածման վրա։ Դիտարկվում են նաև դիպվածաբանությունների ոճական գործառույթները, գնահատողական և հուզական երանգավորումը, հեգնանքի ու երգիծանքի արտահայտման հնարավորությունները, ինչպես նաև դրանց դերը լրագրողական տեքստի ազդեցիկության ձևավորման գործում։ Հետազոտության շրջանակում նշանակալի տեղ կարող են զբաղեցնել վերնագրերի, հրապարակախոսական հոդվածների և առցանց լրատվական նյութերի համեմատական լեզվաբանական վերլուծությունները։ Աշխատությունը նպաստում է ժամանակակից անգլերենի բառապաշարի զարգացման միտումների, մեդիալեզվի առանձնահատկությունների և լեզվական ստեղծագործականության մեխանիզմների առավել խորքային ըմբռնմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, բառագետների, ոճաբանների, մեդիալեզվաբանության մասնագետների, լրագրողների, թարգմանիչների և բանասիրական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի բարձրագույն ուսումնական հաստատություններում լեզվաբանության հիմունքների դասավանդման բովանդակության վերանայման, արդիականացման և կրթական նոր պահանջներին համապատասխանեցման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են լեզվաբանական կրթության նպատակները, ուսումնական ծրագրերի կառուցվածքային առանձնահատկությունները և տեսական գիտելիքների ու գործնական կարողությունների միջև արդյունավետ փոխհարաբերության ապահովման անհրաժեշտությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ավանդական լեզվաբանական ուղղությունների՝ հնչյունաբանության, բառագիտության, ձևաբանության, շարահյուսության և իմաստաբանության ներկայացման մեթոդներին, ինչպես նաև ժամանակակից լեզվաբանական տեսությունների ու միջգիտակարգային մոտեցումների ներառման հնարավորություններին։ Ուսումնասիրվում են հանրալեզվաբանության, հոգելեզվաբանության, ճանաչողական լեզվաբանության, գործաբանության, տեքստի լեզվաբանության և համակարգչային լեզվաբանության նշանակությունը ուսանողների մասնագիտական աշխարհայացքի ձևավորման գործում։ Անդրադարձ է կատարվում դասընթացի բովանդակության և աշխատաշուկայի ժամանակակից պահանջների փոխկապակցվածությանը, թվային տեխնոլոգիաների կիրառմանը, լեզվական տվյալների վերլուծության հմտությունների զարգացմանը և հետազոտական մտածողության խթանմանը։ Կարևորվում են ուսանողակենտրոն ուսուցման սկզբունքները, ինտերակտիվ դասավանդման մեթոդները, համեմատական լեզվաբանական վերլուծությունը և տեսական նյութի գործնական կիրառելիությունը։ Դիտարկվում են հայաստանյան բուհական կրթության առանձնահատկությունները, միջազգային կրթական փորձի օգտագործման հնարավորությունները և լեզվաբանական առարկաների միջև բովանդակային շարունակականության ապահովման խնդիրները։ Աշխատությունը կարող է նպաստել լեզվաբանական կրթության որակի բարձրացմանը, ուսումնական ծրագրերի կատարելագործմանը և ապագա բանասերների ու լեզվաբանների մասնագիտական պատրաստվածության զարգացմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, բուհերի դասախոսների, կրթության կազմակերպիչների, մեթոդիստների, հետազոտողների և բանասիրական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հայոց լեզվում գոյականի բառաքերականական առանձնահատկությունների և գոյականի խոսքիմասային համակարգի ներսում տեղի ունեցող իմաստային ու քերականական տեղաշարժերի ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են գոյականի՝ որպես ինքնուրույն խոսքի մասի բնորոշ հատկանիշները, նրա բառային իմաստի և քերականական կարգերի փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև գոյականների տարբեր բառաքերականական խմբերի միջև անցումների առաջացման և զարգացման օրինաչափությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հասարակ և հատուկ, անձնանիշ և իրանիշ, վերացական և թանձրացական, հավաքական և այլ գոյականների իմաստային ու գործառական առանձնահատկություններին, դրանց փոխադարձ անցումներին և լեզվական կիրառության ընթացքում առաջացող փոփոխություններին։ Ուսումնասիրվում են համատեքստի, փոխաբերական իմաստափոխության, անվանափոխության և լեզվական գործածության ազդեցությունները գոյականի բառաքերականական բնութագրերի վրա։ Անդրադարձ է կատարվում ներխոսքիմասային տեղաշարժերի ձևավորման լեզվաբանական մեխանիզմներին, դրանց արտահայտությանը ժամանակակից գրական հայերենում, ինչպես նաև բառիմաստային փոփոխությունների և քերականական գործառույթների փոխկապակցվածությանը։ Կարևորվում են գոյականի բառաքերականական դասակարգման սկզբունքների հստակեցումը, լեզվական միավորների բազմիմաստության ուսումնասիրությունը և խոսքիմասային համակարգի ներքին շարժունակության բացահայտումը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, հայագետների, բանասերների, հայոց լեզվի ուսուցիչների, դասախոսների և բանասիրական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է XIX դարի վերջի և XX դարի սկզբի լեզվաբանական մտքի զարգացման համատեքստում ձևական քերականության սկզբունքների, տեսական հիմքերի և մեթոդաբանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են լեզվի քերականական կառուցվածքի ձևական նկարագրության մոտեցումները, լեզվական միավորների դասակարգման սկզբունքները և քերականական ձևերի ու իմաստների փոխհարաբերության հիմնախնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տվյալ ժամանակաշրջանի լեզվաբանական ուղղություններին, ձևական քերականության ներկայացուցիչների հայեցակարգերին և լեզվի կառուցվածքային ուսումնասիրության մեթոդների ձևավորմանը։ Ուսումնասիրվում են բառերի ձևաբանական հատկանիշների, շարահյուսական կապերի, քերականական կարգերի և լեզվական համակարգի ներքին օրինաչափությունների մեկնաբանման առանձնահատկությունները։ Անդրադարձ է կատարվում ձևական և իմաստաբանական մոտեցումների փոխհարաբերությանը, ավանդական քերականական տեսությունների վերանայմանը և լեզվաբանության գիտական մեթոդների կատարելագործմանը։ Աշխատությունը կարևորում է ձևական քերականության պատմական նշանակությունը լեզվաբանական տեսությունների զարգացման, քերականական վերլուծության սկզբունքների համակարգման և լեզվի գիտական ուսումնասիրության մեթոդաբանության ձևավորման գործում։ Այն կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, բանասերների, լեզվաբանության պատմության հետազոտողների, դասախոսների և բանասիրական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է անգլալեզու գիտաֆանտաստիկ գրականության դիսկուրսի լեզվաոճական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ բանականի և երևակայականի փոխհարաբերության համատեքստում։ Քննարկվում են գիտաֆանտաստիկ ստեղծագործությունների լեզվական կառուցվածքը, ոճական արտահայտչամիջոցները, բառապաշարի առանձնահատկությունները և գեղարվեստական խոսքի կազմակերպման սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գիտական մտածողության և երևակայական պատկերացումների համադրմանը, որոնց միջոցով ձևավորվում են գիտաֆանտաստիկ գրականությանը բնորոշ գեղարվեստական աշխարհները։ Ուսումնասիրվում են գիտական տերմինաբանության, նորաբանությունների, փոխաբերությունների և լեզվական այլ միջոցների կիրառման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց դերը ստեղծագործությունների իմաստային և գեղագիտական բովանդակության ձևավորման գործում։ Անդրադարձ է կատարվում իրականության և երևակայության սահմանների լեզվական արտահայտմանը, գիտական հավանականության և գեղարվեստական պայմանականության փոխազդեցությանը։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի ժամանակակից լեզվաբանության, ոճագիտության և գրական դիսկուրսի ուսումնասիրության համար՝ նպաստելով գիտաֆանտաստիկ տեքստերի լեզվական ու իմաստաբանական առանձնահատկությունների առավել խորքային ընկալմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, գրականագետների, թարգմանիչների, բանասիրության ուսանողների և գիտաֆանտաստիկ գրականությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Թիֆլիսի հայ բնակչության խոսակցական լեզվի պատմական քերականության, լեզվական կառուցվածքի և զարգացման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Դիտարկվում են Թիֆլիսի հայերենի ձևավորման պատմական նախադրյալները, հայերենի բարբառային համակարգում նրա զբաղեցրած տեղը և լեզվական փոփոխությունների վրա ազդող հասարակական ու մշակութային գործոնները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հնչյունական համակարգի, բառաձևերի, հոլովման և խոնարհման առանձնահատկություններին, քերականական կարգերի պատմական զարգացմանը և շարահյուսական կառուցվածքների փոփոխություններին։ Քննարկվում են գրաբարի, միջին հայերենի և աշխարհաբարի հետ Թիֆլիսի հայերենի առնչությունները, ինչպես նաև տարբեր պատմական ժամանակաշրջաններում ձևավորված լեզվական շերտերի փոխազդեցությունը։ Անդրադարձ է կատարվում վրացերենի, ռուսերենի և տարածաշրջանի այլ լեզուների հետ շփումների հետևանքով առաջացած բառապաշարային ու քերականական ազդեցություններին։ Կարևորվում են պատմահամեմատական և նկարագրական լեզվաբանական մեթոդների կիրառումը, բարբառային նյութերի վերլուծությունը և լեզվական երևույթների զարգացման օրինաչափությունների բացահայտումը։ Ուսումնասիրությունը նշանակություն ունի հայերենի պատմական քերականության, բարբառագիտության և Թիֆլիսի հայկական մշակութային միջավայրի լեզվական պատմության հետազոտության համար։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հայագետների, լեզվաբանների, բարբառագետների, բանասերների, պատմաբանների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։