Արդի հայ մանկական պոեզիայի առաջընթացի միտումները (1990-2010 թթ.)

Литература

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է XVII–XVIII դարերի հայ իրականության գեղարվեստական վերարտադրությանը ժամանակակից հայ պատմավեպում՝ բացահայտելով այն եղանակները, որոնց միջոցով պատմական անցյալը վերածվում է գրական պատումի և ձեռք բերում նոր գաղափարական ու գեղագիտական նշանակություն։ Ուսումնասիրության կենտրոնում հայ ժողովրդի պատմության բարդ և հակասական մի ժամանակաշրջանն է, որը բնորոշվում էր քաղաքական անկայունությամբ, օտար տերությունների ազդեցությամբ, ազգային ինքնության պահպանման դժվարություններով, ազատագրական ձգտումներով, սոցիալական հակասություններով և մշակութային կյանքի շարունակական զարգացմամբ։ Այս պատմական միջավայրի գեղարվեստական ներկայացումը ժամանակակից հայ պատմավեպում հնարավորություն է տալիս ոչ միայն վերականգնելու անցյալի պատկերն ու մթնոլորտը, այլև այն վերաիմաստավորելու ներկայի արժեքային և գաղափարական հարցադրումների շրջանակում։ Ուսումնասիրության կարևոր խնդիրներից է պատմական փաստի և գեղարվեստական երևակայության փոխհարաբերության բացահայտումը։ Պատմավեպը չի սահմանափակվում փաստերի ճշգրիտ շարադրանքով․ պատմական իրադարձությունները դառնում են գեղարվեստական աշխարհի կառուցման հիմք, իսկ իրական անձանց և դեպքերի կողքին կարող են ստեղծվել երևակայական կերպարներ ու իրավիճակներ, որոնք հնարավորություն են տալիս ավելի խորությամբ ներկայացնելու ժամանակաշրջանի հասարակական և հոգեբանական մթնոլորտը։ Այդ եղանակով պատմությունը ձեռք է բերում մարդկային չափում, քանի որ մեծ քաղաքական իրադարձությունները ներկայացվում են անհատների ճակատագրերի, հարաբերությունների, ներքին ապրումների և բարոյական ընտրությունների միջոցով։ Ժամանակակից պատմավեպերում առանձնահատուկ նշանակություն ունի ազգային ինքնության և պատմական հիշողության թեման։ XVII–XVIII դարերի իրադարձությունների գեղարվեստական վերակերտումը հաճախ կապված է հայ ժողովրդի ինքնությունը պահպանելու, մշակութային արժեքները պաշտպանելու և ազգային ապագայի մասին մտածելու խնդիրների հետ։ Անցյալի հերոսների պայքարը, կորուստներն ու ձեռքբերումները ներկայացվում են ոչ միայն որպես պատմական իրողություններ, այլև որպես ազգային հիշողության մաս, որը կարող է ազդեցություն ունենալ հետագա սերունդների ինքնագիտակցության վրա։ Այս համատեքստում պատմավեպը հանդես է գալիս որպես անցյալի և ներկայի միջև երկխոսության յուրահատուկ ձև։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է հատկացվում նաև ազատագրական գաղափարների գեղարվեստական արտացոլմանը։ Դարաշրջանի քաղաքական պայմանները, ազգային ազատության ձգտումները և պետականության գաղափարը պատմավեպերում հաճախ դառնում են սյուժետային հիմնական առանցքներ։ Հերոսները կանգնում են անձնական անվտանգության և ազգային պարտքի, սեփական կյանքի և ընդհանուր նպատակի միջև ընտրության առաջ։ Նրանց վարքագիծը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հայրենասիրության, անձնազոհության, հավատարմության և պատասխանատվության գաղափարները՝ միաժամանակ ցույց տալով պատմական պայքարի մարդկային գինը։ Պատմական իրականության գեղարվեստական պատկերման կարևոր բաղադրիչ է ժամանակաշրջանի կենցաղի և մշակութային միջավայրի վերականգնումը։ Պատմավեպերում ներկայացվում են մարդկանց առօրյան, սովորույթները, հասարակական հարաբերությունները, հոգևոր և մշակութային կյանքը, քաղաքային ու գյուղական միջավայրերը, ինչպես նաև ժամանակաշրջանին բնորոշ բարքերը։ Այս մանրամասները նպաստում են պատմական հավաստիության տպավորության ստեղծմանը և ընթերցողին հնարավորություն են տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու XVII–XVIII դարերի հայ հասարակության մասին։ Միաժամանակ այդ կենցաղային ու մշակութային պատկերը հաճախ ծառայում է կերպարների բնավորության բացահայտմանը և նրանց սոցիալական միջավայրի ձևավորմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրության է արժանի պատմական անձի գեղարվեստական կերպավորումը։ Իրական պատմական գործիչը պատմավեպում վերածվում է ոչ միայն պատմության գործող անձի, այլև գրական կերպարի, որի միջոցով հեղինակը կարող է ուսումնասիրել իշխանության, պատասխանատվության, հայրենասիրության, բարոյական ընտրության և մարդկային թուլությունների խնդիրները։ Պատմական կերպարի մարդկայնացումը հնարավորություն է տալիս նրան ներկայացնել ոչ միայն որպես հերոսական կամ քաղաքական նշանակություն ունեցող անհատ, այլև որպես հակասություններով, զգացմունքներով ու ներքին պայքարով օժտված մարդ։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր է նաև ժամանակակից հայ պատմավեպի գեղարվեստական առանձնահատկությունների քննությունը։ Պատմական նյութի մատուցման ժամանակ օգտագործվում են տարբեր պատմողական եղանակներ, բազմաշերտ սյուժեներ, երկխոսություններ, հոգեբանական նկարագրություններ և պատմական ու անձնական ժամանակների զուգահեռում։ Այս միջոցներով հեղինակը կարողանում է համադրել պատմական լայն համայնապատկերը և անհատի ներքին աշխարհը՝ ստեղծելով անցյալի բազմակողմանի պատկերը։ XVII–XVIII դարերի հայ իրականության գեղարվեստական արտացոլումը կարևոր նշանակություն ունի նաև ժամանակակից պատմական գիտակցության ձևավորման տեսանկյունից։ Պատմավեպը հնարավորություն է տալիս ընթերցողին ոչ միայն ճանաչելու անցյալի իրադարձությունները, այլև դրանք զգալու կերպարների ճակատագրերի և մարդկային ապրումների միջոցով։ Այդ պատճառով պատմական գրականությունը կարող է նպաստել պատմական հիշողության պահպանմանը՝ միաժամանակ խթանելով անցյալի նկատմամբ քննադատական և բազմակողմանի վերաբերմունքը։ Այս ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ ժամանակակից հայ պատմավեպում XVII–XVIII դարերի իրականությունը վերածվում է ոչ միայն անցյալի նկարագրության, այլև ազգային ինքնության, պատմական հիշողության, ազատության, պետականության և մարդու բարոյական պատասխանատվության մասին խորհելու միջոցի։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել հայ գրականության պատմությամբ, պատմավեպի ժանրով, ազգային պատմական հիշողությամբ և ժամանակակից հայ արձակով հետաքրքրվող ընթերցողներին՝ հնարավորություն տալով հասկանալու, թե ինչպես է անցյալի բարդ պատմական իրականությունը վերաիմաստավորվում ժամանակակից գեղարվեստական մտածողության շրջանակում։

Политология

Գիրքը՝ «Արտակարգ իրավիճակների կառավարումը», հեղինակը Ենգոյան Մ.Ն., հանդիսանում է մասնագիտական և ուսումնական ձեռնարկ, որը նվիրված է արտակարգ իրավիճակների կառավարման համակարգի տեսական հիմքերին և գործնական կազմակերպման սկզբունքներին։ Այն ընդգրկում է արտակարգ իրավիճակների էությունը, դրանց տեսակները և դասակարգումը՝ ներառելով բնական, տեխնածին, էկոլոգիական և սոցիալական բնույթի վտանգները, ինչպես նաև դրանց առաջացման պատճառներն ու զարգացման փուլերը։ Գրքում մանրամասն ներկայացվում են ռիսկերի գնահատման և կանխարգելման մեթոդները, արտակարգ իրավիճակների կառավարման պետական համակարգի կառուցվածքը, պատասխանատու մարմինների գործառույթները և համագործակցության մեխանիզմները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձված արտակարգ իրավիճակներում գործողությունների պլանավորման, արագ արձագանքման, տարհանման կազմակերպման, փրկարարական և վերականգնողական աշխատանքների արդյունավետ իրականացման հարցերին։ Ներառված են նաև տեղեկատվական ապահովման, բնակչության իրազեկման և անվտանգության մշակույթի ձևավորման մոտեցումները, ինչպես նաև միջազգային փորձի կիրառման հնարավորությունները։ Այս աշխատությունը նախատեսված է ուսանողների, քաղաքացիական պաշտպանության և փրկարար ծառայությունների մասնագետների, պետական կառավարման ոլորտի աշխատակիցների և արտակարգ իրավիճակների կառավարմամբ հետաքրքրված անձանց համար՝ նպաստելով համակարգված գիտելիքների ձևավորմանը և գործնական պատրաստվածության բարձրացմանը։

История

Սա տեղեկատու-մատենագիտական հրատարակություն է, որը նախատեսված է 1950 թվականի ընթացքում հիշատակվող կարևոր տարեթվերի և հոբելյանների համակարգված ներկայացման համար, որտեղ ըստ օրացուցային հաջորդականության ընդգրկված են պատմական, մշակութային, գիտական և հասարակական նշանակություն ունեցող իրադարձություններ, ինչպես նաև նշանավոր անձանց ծննդյան և մահվան տարելիցներ, աշխատանքը նպատակ ունի ապահովել տեղեկատվության մատչելի և հարմար կառուցվածք ընթերցողների լայն շրջանակի համար՝ ներառյալ ուսուցիչներ, ուսանողներ և մշակութային ոլորտի աշխատողներ, միաժամանակ ծառայելով որպես կրթական և հանրահռչակող աղբյուր, որը նպաստում է պատմական հիշողության պահպանմանը և հասարակական գիտակցության զարգացմանը՝ ներկայացնելով տարբեր ոլորտների զարգացման կարևոր հանգրվանները մեկ միասնական համակարգված ձևաչափով։

История

Աշխատանքը նվիրված է Հարավարևմտյան Ռուսաստանի տարածքներում հայերի բնակեցման և համայնքային հաստատման պատմական գործընթացի ուսումնասիրությանը՝ ուշադրություն դարձնելով դրա ձևավորման պատճառներին, հիմնական փուլերին և սոցիալ-տնտեսական հետևանքներին։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են հայ բնակչության տեղաշարժերի պատմական նախադրյալները, Ռուսաստանի հարավարևմտյան շրջաններում հայկական բնակավայրերի ձևավորման պայմանները և այդ գործընթացի վրա ազդած քաղաքական, տնտեսական ու վարչական գործոնները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տարբեր ժամանակաշրջաններում հայերի ներգաղթի ուղղություններին, բնակության վայրերի ընտրությանը և նոր միջավայրում համայնքային կյանքի կազմակերպմանը։ Քննարկվում է հայերի մասնակցությունը տարածաշրջանի տնտեսական կյանքին՝ մասնավորապես առևտրի, արհեստների, գյուղատնտեսության և այլ ոլորտներում նրանց գործունեությունը, ինչպես նաև տեղական բնակչության և վարչական կառույցների հետ ձևավորված հարաբերությունները։ Աշխատանքում կարևոր տեղ է հատկացվում հայկական համայնքների ներքին կազմակերպմանը, եկեղեցական և հասարակական կառույցների ձևավորմանը, կրթական ու մշակութային կյանքի զարգացմանը և ազգային ինքնության պահպանման մեխանիզմներին։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես է հայկական բնակչությունը նոր տարածքներում աստիճանաբար ձևավորել կայուն համայնքային միջավայր և ներգրավվել տվյալ տարածաշրջանի հասարակական ու տնտեսական կյանքում՝ միաժամանակ պահպանելով իր լեզվական, կրոնական և մշակութային առանձնահատկությունները։ Քննարկվող գործընթացները դիտարկվում են նաև Ռուսական կայսրության տարածքային և ժողովրդագրական փոփոխությունների ավելի լայն համատեքստում՝ ընդգծելով հայկական գաղթօջախների և Ռուսաստանի հարավային շրջանների միջև ձևավորված կապերի նշանակությունը։ Աշխատանքը կարող է արժեքավոր լինել հայերի միգրացիայի և սփյուռքի պատմության, Ռուսաստանի տարածաշրջանային պատմության, ինչպես նաև հայ-ռուսական պատմական ու մշակութային հարաբերությունների ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, տարածաշրջանագետներին, սփյուռքագիտությամբ զբաղվող հետազոտողներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Лингвистика

Որոշչի արտահայտման եղանակները անգլերենում վերաբերում են այն միջոցներին, որոնցով նախադասության մեջ նկարագրվում կամ հստակեցվում է գոյականը։ Անգլերենում որոշիչը կարող է արտահայտվել մի քանի հիմնական ձևերով։ Առաջին հերթին այն արտահայտվում է ածականներով (adjectives), որոնք ուղղակիորեն բնութագրում են գոյականը, օրինակ՝ a beautiful house կամ a big city։ Երկրորդ եղանակը նախադասական կապակցություններն են՝ prepositional phrases, որոնք ավելի մանրամասն տեղեկություն են տալիս գոյականի մասին, օրինակ՝ the book on the table կամ the girl with long hair։ Երրորդ ձևը մասնակցային կառույցներն են՝ participial phrases, որոնք օգտագործում են ներկա կամ անցյալ դերբայներ, օրինակ՝ the man standing near the door կամ the broken window։ Որոշիչը կարող է արտահայտվել նաև հարաբերական նախադասություններով՝ relative clauses, որոնք սկսվում են who, which, that հարաբերական դերանուններով, օրինակ՝ the student who studies hard կամ the car that I bought yesterday։ Բացի այդ, անգլերենում որոշիչ կարող են լինել նաև գոյականային կապակցությունները (noun modifiers), երբ մի գոյականը օգտագործվում է մյուսը բնութագրելու համար, օրինակ՝ school bus կամ history teacher։ Այս բոլոր միջոցները միասին օգնում են ավելի ճշգրիտ և բազմազան կերպով նկարագրել առարկաները, մարդկանց և երևույթները անգլերեն լեզվում։

Право

Հավելվածը գիտական, ուսումնական կամ պաշտոնական աշխատանքի կարևոր բաղադրիչներից է, որը ներառում է հիմնական նյութին լրացնող և այն ավելի ամբողջական դարձնող տեղեկատվություն։ Այն սովորաբար տեղադրվում է աշխատանքի վերջում և նախատեսված է այնպիսի նյութերի ներկայացման համար, որոնք կարևոր են թեմայի բացատրության և հիմնավորման տեսանկյունից, սակայն ծավալուն լինելու պատճառով չեն ներառվում հիմնական բովանդակության մեջ։ Հավելվածներում կարող են ընդգրկվել աղյուսակներ, գծապատկերներ, փաստաթղթեր, վիճակագրական տվյալներ, լուսանկարներ, հարցաթերթիկներ, քարտեզներ, օրենքների հատվածներ, հաշվարկներ և այլ տեղեկատվական նյութեր։ Դրանք օգնում են ընթերցողին ավելի լավ հասկանալ ուսումնասիրության արդյունքները, ներկայացված փաստերը և կիրառված մեթոդները։ Հավելվածի առկայությունը բարձրացնում է աշխատանքի գիտական և գործնական արժեքը, քանի որ այն ապահովում է ներկայացված տեղեկությունների հիմնավորվածությունն ու վստահելիությունը։ Գիտական և հետազոտական աշխատանքներում հավելվածները կարևոր դեր ունեն տվյալների աղբյուրների և փաստական նյութերի ցուցադրման գործում, իսկ պաշտոնական փաստաթղթերում դրանք հաճախ օգտագործվում են լրացուցիչ պարզաբանումներ կամ հաստատող փաստեր ներկայացնելու նպատակով։ Հավելվածների ձևավորումը պետք է համապատասխանի ընդունված կանոններին և լինի հստակ ու համակարգված, որպեսզի ընթերցողը հեշտությամբ կարողանա օգտվել ներկայացված նյութերից։ Սովորաբար յուրաքանչյուր հավելված ունենում է առանձին վերնագիր կամ համարակալում, ինչը նպաստում է տեղեկատվության ճիշտ դասակարգմանը և կիրառմանը։ Ժամանակակից կրթական և մասնագիտական ոլորտներում հավելվածների օգտագործումը լայն տարածում ունի, քանի որ դրանք հնարավորություն են տալիս ներկայացնել մեծածավալ և բազմաբնույթ տեղեկատվություն առանց հիմնական տեքստի ծանրաբեռնման։ Հավելվածը ոչ միայն լրացնում է հիմնական աշխատանքը, այլ նաև նպաստում է թեմայի առավել խորքային ուսումնասիրմանը և նյութի ամբողջական ընկալմանը։