Գուրգեն Մահարու արձակի պոետիկան (2012)

Տնտեսագիտություն

Արտաքին տնտեսական կապերը երկրի տնտեսության հարաբերություններն են այլ պետությունների հետ, որոնք իրականացվում են առևտրի, ներդրումների, ծառայությունների, տեխնոլոգիաների փոխանակման և ֆինանսական հոսքերի միջոցով։ Դրանք ապահովում են ազգային տնտեսության ինտեգրումը համաշխարհային տնտեսությանը և նպաստում են տնտեսական աճին, արտադրության ընդլայնմանը և տեխնոլոգիական զարգացմանը։ Արտաքին տնտեսական կապերի հիմնական ձևերն են արտաքին առևտուրը (արտահանում և ներմուծում), օտարերկրյա ներդրումները, միջազգային վարկերը, համատեղ ձեռնարկությունները, ինչպես նաև գիտատեխնիկական համագործակցությունը։ Այս կապերը կարևոր դեր ունեն երկրի տնտեսական հավասարակշռության ապահովման գործում, քանի որ թույլ են տալիս ներմուծել անհրաժեշտ ռեսուրսներ և տեխնոլոգիաներ, ինչպես նաև արտահանել ազգային արտադրանքը դեպի արտաքին շուկաներ։ Միաժամանակ արտաքին տնտեսական կապերը կախված են միջազգային տնտեսական իրավիճակից, փոխարժեքներից, առևտրային քաղաքականությունից և գլոբալ մրցակցությունից։ Ճիշտ կազմակերպված արտաքին տնտեսական քաղաքականությունը նպաստում է երկրի մրցունակության բարձրացմանը, աշխատատեղերի ստեղծմանը և տնտեսական կայուն զարգացմանը։

Պատմություն

Դավիթ Բեկ. Ընտիր պատմություն-ը պատմական-գեղարվեստական բնույթի ստեղծագործություն է, որը ներկայացնում է 18-րդ դարի հայ ազգային ազատագրական պայքարի առաջնորդ Դավիթ Բեկի կերպարը և նրա գործունեությունը Սյունիքում ու շրջակա տարածքներում, աշխատությունում համադրվում են պատմական փաստերը և գեղարվեստական մեկնաբանությունը՝ ընդգծելով Դավիթ Բեկի ռազմական ու քաղաքական դերակատարությունը, նրա առաջնորդական հատկանիշները և հայ ժողովրդի ինքնապաշտպանական պայքարի կազմակերպումը օտար տիրապետության դեմ, միաժամանակ բացահայտվում են ժամանակաշրջանի սոցիալ-քաղաքական պայմանները, տեղական իշխանությունների հարաբերությունները և ազատագրական շարժման ներքին տրամաբանությունը, ստեղծագործությունը կարևոր դեր ունի ազգային պատմական հիշողության ձևավորման մեջ և նպաստում է հայ ազատագրական շարժումների գաղափարական ընկալման խորացմանը, ներկայացնելով Դավիթ Բեկին որպես ազգային հերոսի և պետական մտածողության կրողի կերպար։

Պատմություն

Այս գիրքը ներկայացնում է Խորհրդային Հայաստանի ձևավորման և միջազգային իրավաքաղաքական դիրքի խնդիրը՝ կենտրոնանալով 1921 թվականի Մոսկվայի և Կարսի պայմանագրերի վրա, որոնք վճռորոշ դեր են ունեցել Հարավային Կովկասի սահմանների վերջնական ձևավորման գործում։ Հեղինակը մանրամասն վերլուծում է այդ պայմանագրերի կնքման պատմական պայմանները, տարածաշրջանային ուժերի հարաբերակցությունը, ինչպես նաև խորհրդային Ռուսաստանի, Թուրքիայի և հարևան պետությունների քաղաքական շահերի բախումը։ Գրքում բացատրվում է, թե ինչպես են այդ համաձայնագրերը ազդել Հայաստանի տարածքային կորուստների և պետականության սահմանների վրա, ինչ իրավական և քաղաքական հետևանքներ են ունեցել Խորհրդային Հայաստանի համար, և ինչպես են դրանք ընկալվել տարբեր պատմագիտական մոտեցումներում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում դիվանագիտական գործընթացներին, բանակցությունների փակ բնույթին և հայկական կողմի սահմանափակ մասնակցությանը այդ որոշումների ձևավորման ընթացքում։ Ստեղծագործությունը համադրում է պատմական փաստերը և գիտական վերլուծությունը՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով ավելի խորությամբ հասկանալ այդ պայմանագրերի նշանակությունը և դրանց ազդեցությունը Հայաստանի նորագույն պատմության վրա։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում պետական սեփականության կառավարման արդյունավետության բարձրացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը և դրա կատարելագործման հնարավոր ուղիների բացահայտմանը։ Հետազոտության կենտրոնում պետական սեփականության՝ որպես հանրային ռեսուրսի, արդյունավետ օգտագործման, պահպանման և կառավարման հարցերն են։ Ուսումնասիրության շրջանակում պետական սեփականությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես պետությանը պատկանող գույքի ամբողջություն, այլև որպես տնտեսական ներուժ, որի ճիշտ կառավարումը կարող է նպաստել պետական եկամուտների ավելացմանը, տնտեսական ակտիվության խթանմանը և հանրային շահի ապահովմանը։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել պետական սեփականության կազմը, դրա հաշվառման, գնահատման, կառավարման և օգտագործման գործող մեխանիզմները, ինչպես նաև պետական գույքի կառավարման գործընթացում ներգրավված կառույցների լիազորություններն ու պատասխանատվությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում պետական ընկերությունների, անշարժ գույքի, հողային և այլ ակտիվների արդյունավետ օգտագործման խնդիրներին։ Կարևոր ուղղություն է պետական սեփականության կառավարման արդյունավետության գնահատման չափանիշների ուսումնասիրությունը, քանի որ միայն գույքի պահպանությունը բավարար չէ դրա տնտեսական և սոցիալական արդյունավետությունը որոշելու համար։ Աշխատության շրջանակում կարող են դիտարկվել պետական ակտիվների եկամտաբերությունը, դրանց օգտագործման արդյունավետությունը, կառավարման ծախսերը, ներդրումային ներուժը և հանրային նշանակությունը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում պետական սեփականության կառավարման թափանցիկությանը, հաշվետվողականությանը և վերահսկողությանը։ Այդ գործոնները կարևոր են պետական ակտիվների ոչ արդյունավետ օգտագործման, չարաշահումների և կառավարչական ռիսկերի նվազեցման տեսանկյունից։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև պետական գույքի վարձակալության, օտարման, մասնավորեցման, հավատարմագրային կառավարման և այլ ձևերով օգտագործման արդյունավետությանը՝ գնահատելով դրանց տնտեսական և հասարակական հետևանքները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում կառավարման ժամանակակից մեթոդների կիրառմանը, այդ թվում՝ թվայնացված հաշվառմանը, պետական ակտիվների միասնական տեղեկատվական համակարգերի զարգացմանը, տվյալների վերլուծությանը և կատարողականի վրա հիմնված կառավարմանը։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել նաև միջազգային փորձը և այլ երկրներում պետական սեփականության կառավարման արդյունավետ մոդելները՝ Հայաստանի պայմաններին համապատասխան կիրառելի մոտեցումներ բացահայտելու նպատակով։ Հետազոտության արդյունքում կարող են առաջարկվել պետական ակտիվների կառավարման ինստիտուցիոնալ և կազմակերպական բարեփոխումներ, վերահսկողության մեխանիզմների կատարելագործում, կառավարման արդյունավետության չափման նոր ցուցանիշներ և պետական սեփականության տնտեսական ներուժի ավելի լիարժեք օգտագործման ուղիներ։ Աշխատության գործնական նշանակությունն այն է, որ առաջարկվող լուծումները կարող են նպաստել պետական գույքի արդյունավետ օգտագործմանը, պետական բյուջեի եկամուտների ավելացմանը, կառավարման թափանցիկության բարձրացմանը և հանրային ռեսուրսների նկատմամբ պատասխանատվության ամրապնդմանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել պետական կառավարման մարմինների մասնագետներին, տնտեսագետներին, ֆինանսիստներին, կառավարման փորձագետներին, պետական ձեռնարկությունների ղեկավարներին, հետազոտողներին և հանրային սեփականության կառավարման հիմնախնդիրներով հետաքրքրվող ուսանողներին։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է Ղարաբաղի տարածաշրջանի քաղաքական և սոցիալ-տնտեսական իրավիճակի ուսումնասիրությանը 1813-1867 թվականների ընթացքում՝ ընդգրկելով Պարսկաստանի և Ռուսական կայսրության միջև տարածքային վերաձևումների, վարչական համակարգերի փոփոխությունների և տեղական կառավարման առանձնահատկությունների փուլը։ Հեղինակը վերլուծում է 1813 թվականի Գյուլիստանի պայմանագրից հետո Ղարաբաղի անցումը Ռուսական կայսրության ազդեցության ոլորտ, ինչպես նաև տարածաշրջանում ձևավորված նոր վարչական կառուցվածքները, ներառյալ խանության համակարգի վերացումը և կայսերական կառավարման ներդրումը։ Գրքում ներկայացվում են բնակչության էթնիկ կազմի փոփոխությունները, գյուղատնտեսության զարգացումը, հարկային համակարգի առանձնահատկությունները, հողային հարաբերությունները և տեղական տնտեսության վերակազմավորումը ռուսական վարչական քաղաքականության պայմաններում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում սոցիալական հարաբերություններին, գյուղական համայնքների կազմակերպմանը, քաղաքային կենտրոնների զարգացմանը և տարածաշրջանի տնտեսական ինտեգրմանը Ռուսական կայսրության ընդհանուր համակարգում։ Հեղինակը նաև ուսումնասիրում է քաղաքական կայունության և հակասությունների դինամիկան, տեղական վերնախավերի դերը կառավարման մեջ և տարածաշրջանի ռազմավարական նշանակությունը Կովկասում Ռուսաստանի արտաքին քաղաքականության համատեքստում։ Աշխատությունը արժեքավոր աղբյուր է Կովկասի պատմության, Ղարաբաղի սոցիալ-տնտեսական զարգացման և XIX դարի կայսերական քաղաքականությունների ուսումնասիրության համար։

Տնտեսագիտություն

Ընտանեկան պահանջմունքների մակարդակները ընտանիքի նյութական և ոչ նյութական կարիքների դասակարգումն է՝ ըստ դրանց կարևորության և բավարարման առաջնահերթության։ Սովորաբար առանձնացվում են առաջնային (ֆիզիոլոգիական) պահանջմունքներ՝ սնունդ, հագուստ, բնակարան և առողջապահություն, որոնք ապահովում են ընտանիքի գոյատևումը։ Երկրորդ մակարդակում են սոցիալական և կենցաղային պահանջմունքները՝ կրթություն, հաղորդակցություն, հանգիստ և մշակութային կյանք։ Երրորդ մակարդակում գտնվում են զարգացման և բարձր կարգի պահանջմունքները՝ ինքնակրթություն, մասնագիտական աճ, ինքնիրացում և հոգևոր զարգացում։ Ընտանեկան պահանջմունքների ճիշտ գնահատումն ու բավարարման հավասարակշռությունը կարևոր դեր ունեն ընտանիքի բարեկեցության, կայունության և կյանքի որակի բարձրացման գործում։