Հրանտ Մաթեւոսյան

Մանկավարժություն

Այս գիտամեթոդական աշխատությունը նվիրված է խորացված ուսուցմամբ դպրոցների 10–11-րդ դասարանների աշակերտների մոտ անգլալեզու պարբերական մամուլի տեքստերում հեղինակի մտքի արտահայտչական միջոցների ընկալման և մեկնաբանման հմտությունների ձևավորմանը։ Աշխատությունում ներկայացվում են ընթերցանության ուսուցման ժամանակակից մեթոդական մոտեցումները, վերլուծվում են լեզվական և ոճական արտահայտչամիջոցների դերը հաղորդակցական իմաստի փոխանցման գործում, ինչպես նաև առաջարկվում են արդյունավետ ուսուցման ռազմավարություններ՝ ուղղված քննադատական մտածողության, վերլուծական կարողությունների և տեքստի խորքային ընկալման զարգացմանը։ Հեղինակը քննարկում է հրապարակախոսական տեքստերի լեզվաոճական առանձնահատկությունները, փոխաբերությունների, համեմատությունների, հռետորական հնարքների, գնահատողական բառապաշարի և այլ արտահայտչամիջոցների կիրառությունը՝ ներկայացնելով գործնական վարժություններ, առաջադրանքներ և գնահատման մեթոդներ։ Գիրքը նախատեսված է անգլերեն լեզվի ուսուցիչների, մեթոդիստների, մանկավարժական բուհերի դասախոսների և ուսանողների, ինչպես նաև լեզվի դասավանդման նորարարական մեթոդներով հետաքրքրվող մասնագետների համար։

Lեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է անորոշ դերբայի՝ ինֆինիտիվի կառուցվածքային, իմաստային և շարահյուսական առանձնահատկությունների տիպաբանական ուսումնասիրությանը տարբեր լեզուների նյութի համադրությամբ։ Հետազոտության կենտրոնում ինֆինիտիվն է որպես բայական համակարգի յուրահատուկ միավոր, որը մի կողմից պահպանում է բային բնորոշ գործողության կամ վիճակի իմաստը և որոշ քերականական հատկություններ, իսկ մյուս կողմից սովորաբար չի արտահայտում դիմավոր բայաձևերին հատուկ դեմքի ու թվի ամբողջական հակադրությունները։ Քննվում են տարբեր լեզուներում ինֆինիտիվի ձևաբանական կառուցվածքը, դրա կազմության միջոցները, քերականական կարգերի արտահայտման հնարավորությունները և նախադասության մեջ կատարած գործառույթները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն հարցին, թե տարբեր լեզվական համակարգերում ինչպիսի հարաբերակցություն է ձևավորվում ինֆինիտիվի բայական և անվանական հատկանիշների միջև։ Ուսումնասիրվում են ենթակայի, խնդրառության, ժամանակային և կերպային հարաբերությունների արտահայտման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև ինֆինիտիվային կառույցների կապը նախադասության հիմնական ստորոգման հետ։ Տիպաբանական համեմատությունը հնարավորություն է տալիս առանձնացնել լեզուների միջև ընդհանուր օրինաչափություններն ու կառուցվածքային տարբերությունները՝ առանց որևէ առանձին լեզվի քերականական համակարգը համընդհանուր չափանիշ ընդունելու։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ինֆինիտիվի շարահյուսական գործառույթների քննությունը, քանի որ այն տարբեր լեզուներում կարող է հանդես գալ բարդ ստորոգյալի բաղադրիչի, լրացման, նպատակի կամ այլ հարաբերությունների արտահայտման միջոցի դերում։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև ինֆինիտիվային կառույցների և այլ ոչ դիմավոր բայական ձևերի՝ դերբայների ու բայանունների հարաբերակցությանը՝ պարզաբանելով դրանց սահմանազատման տիպաբանական չափանիշները։ Պատմական և համեմատական տվյալների ներգրավումը հնարավորություն է տալիս դիտարկել նաև նման ձևերի քերականացման և գործառութային փոփոխությունների ընդհանուր միտումները։ Լեզուների համադրական ուսումնասիրության միջոցով բացահայտվում է, թե նույն կամ մոտ հաղորդակցական գործառույթները տարբեր քերականական համակարգերում ինչպիսի կառուցվածքային միջոցներով կարող են արտահայտվել։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է լեզվաբանական տիպաբանության, ձևաբանության, շարահյուսության և քերականական իմաստաբանության մոտեցումները՝ ինֆինիտիվի տեղը լեզուների բայական համակարգերում և դրա համընդհանուր ու լեզվահատուկ հատկանիշները համակարգված կերպով բնութագրելու նպատակով։

Ինֆորմատիկա

Աշխատությունը նվիրված է ոչ գծային բազմաչափ կառավարման համակարգերի կառուցման և սինթեզի տեսական ու մեթոդական խնդիրների ուսումնասիրությանը՝ տատանողականության ցուցանիշը որպես համակարգի դինամիկ հատկությունների գնահատման հիմնական չափանիշ կիրառելու հիման վրա։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է բազմամուտք և բազմաելք ունեցող դինամիկ օբյեկտների կառավարման այնպիսի օրենքների ձևավորման վրա, որոնք հնարավորություն են տալիս ապահովել համակարգի կայունությունը, պահանջվող անցումային գործընթացները և տատանումների թույլատրելի մակարդակը։ Քննության են առնվում ոչ գծայնության ազդեցությունը համակարգի վարքագծի վրա, տարբեր կառավարման կապուղիների փոխազդեցությունը և այն առանձնահատկությունները, որոնք բազմաչափ համակարգերի վերլուծությունն ու նախագծումը տարբերում են միաչափ համակարգերի համապատասխան խնդիրներից։ Տատանողականության ցուցանիշը դիտարկվում է որպես կառավարման որակի կարևոր բնութագիր, որի միջոցով հնարավոր է գնահատել անցումային գործընթացների բնույթը, համակարգի հակվածությունը տատանումների առաջացմանը և կառավարման պարամետրերի ազդեցությունը ընդհանուր դինամիկ վարքագծի վրա։ Ուսումնասիրվում են մաթեմատիկական մոդելների ձևավորման, համակարգի վիճակի փոփոխականների նկարագրման և կառավարման ազդեցությունների ընտրության սկզբունքները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում կառավարման համակարգի պարամետրերի այնպիսի ընտրությանը, որի դեպքում միաժամանակ հնարավոր է ապահովել կայունություն, բավարար արագագործություն և անցանկալի տատանումների սահմանափակում։ Քննարկվում են ոչ գծային տարրերի, հետադարձ կապերի և տարբեր կարգավորող ազդեցությունների դերը համակարգի դինամիկ հատկությունների ձևավորման գործում։ Կարևորվում է բազմաչափ համակարգերում առանձին փոփոխականների փոխադարձ ազդեցության հաշվառումը, քանի որ մեկ կառավարման կապուղում կատարված փոփոխությունը կարող է էականորեն անդրադառնալ մյուս ելքային մեծությունների վարքագծի վրա։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են համակարգի կայունության գնահատման և կառավարման օրենքների սինթեզի մաթեմատիկական պայմանները՝ նպատակ ունենալով ձևավորել նախագծման այնպիսի մեթոդներ, որոնք կիրառելի կլինեն տարբեր կառուցվածք և բարդության աստիճան ունեցող կառավարման օբյեկտների համար։ Անդրադարձ է կատարվում նաև համակարգի պարամետրերի փոփոխությունների և արտաքին խանգարումների նկատմամբ կառավարման արդյունավետության պահպանման խնդրին։ Տեսական արդյունքների հիման վրա հնարավոր է գնահատել մշակված ալգորիթմների կիրառելիությունը տեխնիկական համակարգերի կառավարման խնդիրներում և համեմատել տարբեր կարգավորման սկզբունքների արդյունավետությունը։ Առանձին նշանակություն ունի համակարգի ցանկալի դինամիկական հատկությունների նախնական սահմանման և դրանց համապատասխան կառավարման պարամետրերի որոշման միջև կապի բացահայտումը։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է ոչ գծային բազմաչափ համակարգերի կառավարման տեսության զարգացման և դրանց սինթեզի համար նոր կամ կատարելագործված չափանիշների կիրառման հնարավորությամբ։ Կիրառական տեսանկյունից ներկայացվող մոտեցումները կարող են նշանակություն ունենալ ավտոմատացման, ռոբոտատեխնիկայի, տեխնոլոգիական գործընթացների կառավարման, էլեկտրամեխանիկական և այլ բարդ դինամիկ համակարգերի նախագծման համար։ Նյութը կարող է օգտակար լինել ավտոմատ կառավարման տեսության, համակարգային վերլուծության, կիրառական մաթեմատիկայի և կառավարման ճարտարագիտության ոլորտների հետազոտողների, ինժեներների, դասախոսների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է ֆինանսական միջնորդության համակարգի արդյունավետ կառուցվածքի ձևավորման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Գրքում վերլուծվում են ֆինանսական միջնորդների դերը, գործառույթները և փոխհարաբերությունները տնտեսական զարգացման գործընթացում, ինչպես նաև այն գործոնները, որոնք ազդում են ֆինանսական համակարգի կայունության և արդյունավետության վրա։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են ֆինանսական ռեսուրսների վերաբաշխման մեխանիզմները, բանկային և ոչ բանկային ֆինանսական կառույցների գործունեության առանձնահատկությունները, շուկայի մասնակիցների փոխազդեցությունը և կառավարման արդյունավետ մոդելների ձևավորման հնարավորությունները։ Հեղինակը բացահայտում է ֆինանսական միջնորդության համակարգի կառուցվածքային խնդիրները, գնահատում առկա մոտեցումների արդյունավետությունը և առաջարկում զարգացման ուղիներ՝ ուղղված ֆինանսական հոսքերի օպտիմալ կազմակերպմանը, ներդրումային գործընթացների ակտիվացմանը և տնտեսական կայունության ապահովմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել տնտեսագետների, ֆինանսական ոլորտի մասնագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար, ովքեր ուսումնասիրում են ֆինանսական համակարգերի զարգացումը և տնտեսական կառավարման ժամանակակից մեխանիզմները։

Այլ առարկաներ

Հանդիսանում է գիտամեթոդական և վերլուծական աշխատություն, որը նվիրված է բարձրագույն կրթության համակարգում իրականացվող Բոլոնիայի գործընթացի գաղափարական հիմքերին, բարեփոխումների ուղղություններին և ռազմավարական նշանակությանը։ Այն ներկայացնում է եվրոպական կրթական տարածքի ձևավորման նպատակները, բարձրագույն կրթության համակարգերի համադրելիության, շարժունակության և որակի ապահովման հիմնական սկզբունքները։ Գրքում մանրամասն քննարկվում են կրթական աստիճանների (բակալավրիատ, մագիստրատուրա, դոկտորանտուրա) կառուցվածքային փոփոխությունները, կրեդիտային համակարգի ներդրումը, ուսանողների և դասախոսների շարժունակության խթանման մեխանիզմները, ինչպես նաև որակի ապահովման և գնահատման չափանիշները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձված Հայաստանի բարձրագույն կրթության համակարգի ինտեգրման գործընթացներին եվրոպական կրթական տարածք, կրթական քաղաքականության բարեփոխումներին և համալսարանների ինստիտուցիոնալ զարգացման խնդիրներին։ Ներառված են նաև ռազմավարական մոտեցումներ կրթության մրցունակության բարձրացման, աշխատաշուկայի պահանջներին համապատասխանեցման և կրթական ծառայությունների արդիականացման ուղղությամբ։ Այս աշխատությունը նախատեսված է ուսանողների, դասախոսների, կրթական քաղաքականության մշակողների և կրթության կառավարման ոլորտի մասնագետների համար՝ նպաստելով Բոլոնիայի գործընթացի էության և կիրառական նշանակության խորքային ընկալմանը։

Այլ առարկաներ

Կենսագործունեության անվտանգությունը գիտական և կիրառական ուղղություն է, որը ուսումնասիրում է մարդու կյանքի, առողջության և գործունեության անվտանգ պայմանների ապահովման սկզբունքներն ու միջոցները՝ տարբեր միջավայրերում՝ կենցաղում, աշխատանքի վայրում, արտադրությունում և արտակարգ իրավիճակներում։ Այն ընդգրկում է վտանգների բացահայտումը, դրանց կանխարգելումը և վնասակար ազդեցությունների նվազեցման մեխանիզմները՝ կապված ֆիզիկական, քիմիական, կենսաբանական և հոգեբանական գործոնների հետ։ Այս ոլորտը սերտորեն կապված է Occupational safety and health հասկացության հետ, որը նպատակ ունի ապահովել անվտանգ աշխատանքային պայմաններ և կանխել արտադրական վնասվածքներն ու մասնագիտական հիվանդությունները։ Կենսագործունեության անվտանգությունը նաև ներառում է առաջին օգնության հիմունքները, հրդեհային անվտանգությունը, էվակուացիայի կանոնները և ռիսկերի գնահատման մեթոդները, որոնք կարևոր են մարդու և հասարակության անվտանգության համար։ Այն ուսումնասիրում է, թե ինչպես նվազեցնել տեխնածին և բնական վտանգների ազդեցությունը՝ սկսած պարզ կենցաղային իրավիճակներից մինչև խոշոր արդյունաբերական կամ աղետային դեպքեր։ Այս գիտակարգի հիմնական նպատակն է ձևավորել անվտանգ վարքագծի մշակույթ, բարձրացնել մարդկանց պատրաստվածությունը արտակարգ իրավիճակներին և նվազեցնել վտանգավոր իրավիճակների առաջացման հավանականությունը։