Միֆը և արքետիպային որոշ շերտեր արդի հայ արձակում

Պատմություն

Այս աշխատությունը պատմագրական բնույթի աղբյուր է, որը ներկայացնում է Հայաստան-ում տեղի ունեցած հիշարժան իրադարձությունները մոտ երեսուն տարվա ընթացքում՝ սկսած 1779 թվականից, երբ սկսվել է Սիմեոնյան պատրիարքության շրջանը, մինչև 1809 թվականը։ Նյութը ունի ժամանակագրական բնույթ և նպատակ ունի արձանագրել այդ ժամանակահատվածի քաղաքական, հասարակական և եկեղեցական կարևոր դեպքերը՝ պահպանելով պատմական հիշողությունը և փոխանցելով այն հաջորդ սերունդներին։ Աշխատության մեջ անդրադարձ է կատարվում տարածաշրջանում տեղի ունեցող վարչական փոփոխություններին, համայնքային կյանքին, կրոնական կառույցների գործունեությանը, ինչպես նաև արտաքին քաղաքական ազդեցություններին, որոնք ազդել են հայկական բնակչության սոցիալական վիճակի վրա։ Պատմական այս նկարագրությունները արժեքավոր են որպես սկզբնաղբյուր, քանի որ թույլ են տալիս վերականգնել ժամանակի իրադարձությունների ընթացքը և հասկանալ հասարակական կյանքի զարգացումները ուշ միջնադարի և նոր շրջանի սահմանագծին։

Այլ առարկաներ

Հայաստանի և հայ ժողովրդի պատմության, աշխարհագրության, հասարակական-քաղաքական կյանքի, հայ լեզվաբանության, գրականագիտության, արվեստի, Հայաստանի բնության, բնական ռեսուրսների, ժողովրդական տնտեսության, Հայաստանում ճշգրիտ գիտությունների զարգացման պատմության վերաբերյալ նոր գրքերի ցանկ Հրատ.՝ Ալ. Մյասնիկյանի անվան պետական գրադարանի ինֆորմացիայի և մատենագիտության բաժին, Երևան, 1979, 10 էջ [src=123456789/12034] [dspace.nla.am]

Lեզվաբանություն

Անգլերենի հայերեն ինքնուսույց /Փորձնական տարբերակ/- Արսեն Մարտիրոսյան աշխատությունը նախատեսված է անգլերեն լեզուն ինքնուրույն սովորելու համար հայախոս ընթերցողների համար և կառուցված է այնպես, որ սկսնակ կամ տարրական մակարդակի սովորողը աստիճանաբար կարողանա յուրացնել լեզվի հիմնական քերականական կառուցվածքները, բառապաշարը և հաղորդակցական հմտությունները՝ առանց ուսուցչի անմիջական օգնության, որտեղ նյութը ներկայացվում է պարզ բացատրություններով, օրինակներով և վարժություններով, որոնք օգնում են ամրապնդել տեսական գիտելիքները գործնական կիրառության միջոցով, իսկ փորձնական տարբերակ լինելու հանգամանքը ենթադրում է, որ գիրքը կարող է ներառել ուսումնական մեթոդների փորձարկում և քայլ առ քայլ մոտեցում լեզվի ուսուցմանը՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով հայերեն բացատրությունների միջոցով անգլերենի ընկալումը հեշտացնելուն և սովորողի համար ուսուցման գործընթացը մատչելի դարձնելուն։

Ֆինանսներ

Փաստաթուղթը ներկայացնում է Երևանի գանձապետական պալատի և նրա ենթակայության պաշտոնյաների համար նախատեսված վարկային-խնայողական դրամարկղի կազմակերպման, կառավարման և գործունեության հիմնական կանոններն ու սկզբունքները։ Այն արժեքավոր աղբյուր է տվյալ ժամանակաշրջանի ֆինանսական փոխօգնության համակարգերի, պետական ծառայողների սոցիալ-տնտեսական պայմանների և վարչական հաստատությունների ներքին կազմակերպման ուսումնասիրության համար։ Կանոնադրական բնույթի նյութում սահմանվում են դրամարկղի ստեղծման նպատակները, անդամակցության պայմանները, անդամների իրավունքներն ու պարտականությունները, ֆինանսական միջոցների ձևավորման աղբյուրները, խնայողական մուծումների կատարման կարգը, փոխառությունների տրամադրման սկզբունքները և կառավարման մարմինների գործառույթները։ Նման հաստատությունների հիմնական նշանակությունը պետական ծառայողների շրջանում կանոնավոր խնայողությունների ձևավորմանը նպաստելը և անհրաժեշտության դեպքում անդամներին համեմատաբար կազմակերպված պայմաններով ֆինանսական աջակցություն տրամադրելն էր։ Դրամարկղի գործունեությունը հիմնվում էր անդամների մասնակցության և ընդհանուր ֆինանսական միջոցների կուտակման սկզբունքի վրա։ Անդամների կատարած վճարումները ձևավորում էին այն դրամական հիմքը, որի հաշվին հնարավոր էր իրականացնել վարկային գործառնություններ և ապահովել հաստատության գործունեության շարունակականությունը։ Փաստաթղթում կարող են սահմանվել մուտքային կամ պարբերական վճարների չափերը, դրանց կատարման ժամկետները, անդամների անձնական հաշիվների վարման կարգը և կուտակված միջոցների հաշվառման մեխանիզմները։ Այս դրույթները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու, թե պետական վարչական համակարգի ներսում ինչպես էին ձևավորվում կոլեկտիվ ֆինանսական փոխօգնության կազմակերպական ձևերը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում փոխառությունների տրամադրման կարգին։ Կանոնադրությամբ կարող էին որոշվել վարկ ստանալու իրավունք ունեցող անձանց շրջանակը, տրամադրվող գումարի սահմանները, վերադարձման ժամկետները, տոկոսների հաշվարկման սկզբունքները և պարտավորությունների կատարման ապահովման միջոցները։ Վարկավորման պայմանների հստակ սահմանումը կարևոր էր ընդհանուր միջոցների պահպանության համար, քանի որ դրամարկղի ֆինանսական կայունությունը կախված էր տրամադրված գումարների ժամանակին վերադարձից։ Միաժամանակ փոխառության հնարավորությունը անդամների համար կարող էր ունենալ սոցիալական նշանակություն՝ թույլ տալով որոշակի ֆինանսական դժվարությունների դեպքում օգտվել ընդհանուր դրամական միջոցներից։ Փաստաթղթում կարևոր տեղ կարող էր զբաղեցնել երաշխավորության համակարգը։ Փոխառության տրամադրման ժամանակ անդամից հնարավոր էր պահանջել համապատասխան երաշխիքներ կամ այլ անդամների պատասխանատվություն, ինչը նվազեցնում էր դրամարկղի ֆինանսական ռիսկերը։ Այս կարգավորումները ցույց են տալիս փոխադարձ վստահության և կոլեկտիվ պատասխանատվության դերը նման ֆինանսական կառույցների գործունեության մեջ։ Միևնույն ժամանակ դրանք հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու պետական ծառայողների մասնագիտական միջավայրում ձևավորված տնտեսական հարաբերությունները։ Կարևորվում է նաև կառավարման համակարգի կազմակերպումը։ Դրամարկղը պետք է ունենար պատասխանատու մարմիններ կամ ընտրված պաշտոնատար անձինք, որոնք վերահսկում էին անդամների մուծումները, քննարկում վարկային դիմումները, վարում ֆինանսական հաշվառումը և կազմում գործունեության վերաբերյալ հաշվետվություններ։ Կանոնադրությունը կարող էր սահմանել կառավարման մարմինների ընտրության կամ նշանակման կարգը, պաշտոնավարման ժամկետները, նիստերի կազմակերպումը և որոշումների ընդունման ընթացակարգը։ Այս դրույթները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրել կոլեկտիվ ֆինանսական կառավարման և ներքին վերահսկողության մեխանիզմները պետական հաստատության շրջանակում։ Հատուկ նշանակություն ունի հաշվապահական հաշվառման և ֆինանսական վերահսկողության կազմակերպումը։ Ընդհանուր միջոցների տնօրինումը պահանջում էր դրամական մուտքերի և ելքերի կանոնավոր գրանցում, անդամների պարտավորությունների հաշվառում և դրամարկղի ֆինանսական վիճակի պարբերական ստուգում։ Հաշվետվողականության մեխանիզմները նախատեսված էին ֆինանսական կարգապահության պահպանման և միջոցների ոչ նպատակային օգտագործման կանխարգելման համար։ Այս առումով նյութը հետաքրքիր է նաև հաշվապահական գործի և ֆինանսական վերահսկողության պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Անդամակցության կանոնները փաստաթղթի մեկ այլ կարևոր բաղադրիչ են։ Դրանք կարող էին սահմանել, թե տվյալ վարչական համակարգի որ պաշտոնյաները կարող էին անդամակցել դրամարկղին, ինչպես էր իրականացվում ընդունելությունը և ինչ պայմաններով էր հնարավոր դադարեցնել անդամակցությունը։ Պաշտոնից հեռանալու, այլ ծառայության անցնելու կամ անդամակցության դադարեցման դեպքում անհրաժեշտ էր կարգավորել անձի կուտակած միջոցների և ունեցած պարտավորությունների հետ կապված հարցերը։ Այսպիսի դրույթները ցույց են տալիս, որ դրամարկղի գործունեությունը սերտորեն կապված էր պետական ծառայության համակարգի հետ։ Փաստաթուղթը կարևոր տեղեկություններ կարող է հաղորդել նաև պետական ծառայողների սոցիալական ապահովության ոչ պետական կամ կիսաինստիտուցիոնալ մեխանիզմների մասին։ Այն ժամանակաշրջաններում, երբ ժամանակակից բանկային և սոցիալական ապահովագրության ծառայությունները սահմանափակ հասանելիություն ունեին, ծառայողական միջավայրում ստեղծված փոխօգնության դրամարկղերը կարող էին լրացնել պաշտոնյաների ֆինանսական կարիքների մի մասը։ Խնայողական միջոցների կուտակումը նպաստում էր անձնական ֆինանսական պահուստի ձևավորմանը, իսկ ընդհանուր ֆոնդից փոխառության հնարավորությունը ստեղծում էր լրացուցիչ ֆինանսական անվտանգության մեխանիզմ։ Այս իմաստով նման հաստատությունները կարելի է ուսումնասիրել որպես կոոպերատիվ և փոխադարձ վարկավորման համակարգերի պատմական ձևերից մեկը։ Առանձին հետաքրքրություն է ներկայացնում դրամարկղի եկամուտների և ծախսերի կառուցվածքը։ Անդամավճարներից բացի ֆինանսական միջոցները կարող էին համալրվել տրամադրված փոխառությունների տոկոսներից և կանոնադրությամբ թույլատրված այլ աղբյուրներից։ Ստացված եկամուտների օգտագործման կարգը պետք է համապատասխաներ հաստատության հիմնական նպատակներին և ապահովեր ֆինանսական պաշարների պահպանումը։ Այս մեխանիզմների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու փոքրածավալ կոլեկտիվ ֆինանսական կազմակերպությունների տնտեսական գործունեության սկզբունքները։ Փաստաթղթի պատմական արժեքը պայմանավորված է նաև այն հանգամանքով, որ այն առնչվում է Երևանի նահանգային վարչական համակարգի գործունեությանը։ Գանձապետական պալատը ֆինանսական վարչարարության համակարգի կարևոր հաստատություններից էր, իսկ նրա պաշտոնյաների համար ստեղծված ներքին ֆինանսական կառույցի կանոնները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրել ոչ միայն պաշտոնական վարչարարությունը, այլև ծառայողների առօրյա տնտեսական կյանքի որոշ կողմեր։ Այսպիսի փաստաթղթերը լրացնում են պետական հաստատությունների վերաբերյալ ընդհանուր պատմական պատկերը՝ ցույց տալով դրանց ներսում գոյություն ունեցած սոցիալական և տնտեսական հարաբերությունները։ Աղբյուրագիտական տեսանկյունից նյութը կարող է օգտագործվել Երևանի և ընդհանրապես տարածաշրջանի տնտեսական ու վարչական պատմության ուսումնասիրության համար։ Կանոնադրության դրույթների միջոցով հնարավոր է վերականգնել պետական ծառայողների ֆինանսական կազմակերպման որոշ մեխանիզմներ, ուսումնասիրել փոխադարձ վարկավորման ձևերը և պարզել, թե ինչպիսի իրավական ու կազմակերպական կանոններով էին կարգավորվում նման կառույցները։ Այն կարող է նաև համադրվել այլ քաղաքներում կամ վարչական հաստատություններում գործող վարկային-խնայողական դրամարկղերի կանոնադրությունների հետ՝ ընդհանուր և տեղական առանձնահատկությունները բացահայտելու նպատակով։ Համեմատական ուսումնասիրությունը կարող է ցույց տալ անդամակցության, վարկավորման, տոկոսադրույքների, կառավարման և ֆինանսական վերահսկողության համակարգերի տարբերությունները։ Նյութը հետաքրքիր է նաև կոոպերատիվ ֆինանսների պատմության տեսանկյունից։ Փոխադարձ խնայողության և վարկավորման սկզբունքը հետագայում տարբեր ձևերով զարգացել է վարկային ընկերություններում, կոոպերատիվներում և այլ ֆինանսական կազմակերպություններում։ Կանոնադրական փաստաթղթերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևել նման մեխանիզմների ինստիտուցիոնալ զարգացմանը և հասկանալ, թե ինչպես էին փոքր մասնագիտական խմբերը փորձում կազմակերպել իրենց անդամների ֆինանսական փոխօգնությունը։ Միաժամանակ նյութը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու ֆինանսական վարքագծի պատմությունը՝ խնայողությունների, պարտքի, փոխառության և փոխադարձ պատասխանատվության նկատմամբ վերաբերմունքի տեսանկյունից։ Փաստաթղթի իրավական կողմը նույնպես կարևոր է։ Կանոնադրությունը հանդես է գալիս որպես կազմակերպության ներքին գործունեությունը կարգավորող նորմատիվ հիմք, որտեղ սահմանվում են ֆինանսական հարաբերությունների մասնակիցների իրավունքներն ու պարտականությունները։ Դրա կառուցվածքի և լեզվի ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել իրավական փաստաթղթերի պատմության, վարչական իրավունքի և ֆինանսական կարգավորման զարգացման հետազոտությունների համար։ Հատկապես արժեքավոր է այն հանգամանքը, որ ֆինանսական կանոնները ներկայացվում են կոնկրետ պետական հաստատության ծառայողների մասնագիտական միջավայրի շրջանակում։ Ընդհանուր առմամբ նյութը կարևոր պատմական աղբյուր է Երևանի նահանգային վարչական հաստատությունների, պետական ծառայողների սոցիալ-տնտեսական կյանքի, խնայողական վարքագծի և փոխադարձ վարկավորման կազմակերպական ձևերի ուսումնասիրության համար։ Այն հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել վարկային-խնայողական դրամարկղի ներքին կառուցվածքի, ֆինանսական միջոցների ձևավորման, փոխառությունների տրամադրման, հաշվապահական վերահսկողության և կառավարման սկզբունքների մասին։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել Հայաստանի տնտեսական և ֆինանսական պատմության, Երևանի պատմության, պետական վարչարարության, կոոպերատիվ շարժման, բանկային գործի և պատմական աղբյուրագիտության ոլորտների հետազոտողների, պատմաբանների, տնտեսագետների, արխիվագետների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Իրավաբանություն

Այս թեման վերաբերում է Treaty of Lisbon-ի կարևոր իրավական դրույթներին, մասնավորապես 49-րդ և 56-րդ հոդվածներին, որոնք կարգավորում են Եվրոպական միության շրջանակներում անդամակցության, հիմնարար ազատությունների և տնտեսական գործունեության իրականացման կարևոր սկզբունքներ։ Լիսաբոնի պայմանագիրը հանդիսանում է Եվրոպական միության իրավական և ինստիտուցիոնալ բարեփոխումների հիմնական փաստաթղթերից մեկը, որն ուժի մեջ մտավ 2009 թվականին և նպատակ ուներ բարձրացնել Միության արդյունավետությունը, ժողովրդավարական վերահսկողությունը և անդամ պետությունների միջև համագործակցության մակարդակը։ 49-րդ հոդվածը սահմանում է Եվրոպական միությանը անդամակցելու կարգը և այն պայմանները, որոնց պետք է համապատասխանեն անդամակցության ցանկություն ունեցող եվրոպական պետությունները։ Դրույթը նախատեսում է, որ ցանկացած եվրոպական պետություն, որը հարգում է ժողովրդավարության, մարդու իրավունքների, իրավական պետության և հիմնարար ազատությունների սկզբունքները, կարող է դիմել անդամակցության համար։ Այս հոդվածը կարևոր նշանակություն ունի Եվրոպական միության ընդլայնման քաղաքականության տեսանկյունից, քանի որ այն սահմանում է անդամակցության իրավական հիմքերը և անդամ պետությունների համաձայնության անհրաժեշտությունը։ 56-րդ հոդվածը վերաբերում է ծառայությունների ազատ մատուցման սկզբունքին և հանդիսանում է միասնական շուկայի հիմնարար ազատություններից մեկը։ Այն արգելում է անդամ պետությունների միջև ծառայությունների մատուցման սահմանափակումները և ապահովում է, որ Եվրոպական միության տարածքում տնտեսավարողները կարողանան ազատ իրականացնել տնտեսական գործունեություն այլ անդամ երկրներում՝ առանց խտրականության կամ անհիմն արգելքների։ Այս դրույթը կարևոր դեր ունի ներքին շուկայի զարգացման, տնտեսական ինտեգրման և մրցակցության խթանման գործում։ Երկու հոդվածներն էլ լայն կիրառելիություն ունեն Եվրոպական միության իրավական համակարգում և հաճախ կիրառվում են Եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքում։ Դրանք նպաստում են անդամ պետությունների միջև քաղաքական, տնտեսական և իրավական համագործակցության ամրապնդմանը, ինչպես նաև ապահովում են միասնական եվրոպական տարածքի արդյունավետ գործունեությունը։

Մշակույթ

Այս թեման վերաբերում է միջնադարյան Հայաստանի ամենանշանավոր քաղաքներից մեկին՝ Անիին, որը X–XI դարերում եղել է Բագրատունյաց թագավորության մայրաքաղաքը և հայտնի է որպես «հազար ու մեկ եկեղեցիների քաղաք»։ Անիի պատմությունը սկսվում է դեռ վաղ միջնադարից, սակայն իր ծաղկման գագաթնակետին հասել է Բագրատունիների օրոք, երբ այն դարձել է քաղաքական, տնտեսական և մշակութային կարևոր կենտրոն։ Քաղաքը գտնվում էր Մետաքսի ճանապարհի վրա, ինչը նպաստում էր առևտրի զարգացմանը և տարբեր մշակույթների փոխազդեցությանը։ Անիի ճարտարապետությունը առանձնանում էր իր բարձր մակարդակով՝ ներառելով հոյակապ եկեղեցիներ, պարիսպներ, պալատներ և կամուրջներ, որոնք կառուցված էին տեղական և տուֆ քարից և ցուցադրում էին միջնադարյան հայկական ճարտարապետության բարձրագույն նվաճումները։ Քաղաքի ամենահայտնի կառույցներից է Անիի Մայր Տաճարը, որը նախագծել է ճարտարապետ Տրդատը և համարվում է հայկական եկեղեցաշինության գլուխգործոցներից մեկը։ Անիում զարգացած էին նաև գրչությունը, մանրանկարչությունը, արհեստները և առևտուրը, ինչը քաղաքը դարձնում էր մշակութային բազմազան կենտրոն։ Քաղաքի բնակչությունը բազմազգ էր, և այստեղ խաղաղ համակեցությամբ ապրում էին տարբեր սոցիալական և կրոնական խմբեր, ինչը նպաստում էր մշակութային փոխանակմանը։ XI դարի վերջին Անիի քաղաքական վիճակը սկսեց թուլանալ սելջուկների արշավանքների և ներքին հակասությունների պատճառով, և 1045 թվականին այն անցավ Բյուզանդական կայսրության վերահսկողության տակ, իսկ հետագայում ենթարկվեց տարբեր նվաճումների։ Չնայած դրան՝ Անիի մշակութային ժառանգությունը պահպանվել է մինչև այսօր և համարվում է համաշխարհային միջնադարյան քաղաքակրթության կարևոր հուշարձաններից մեկը։