Лапароскопическая холесцистэктомия больных сопутствующими заболеваниями сердечно-сосудистой системы

Այլ առարկաներ

Այս հրատարակությունը նախատեսված է տեղական սովետների դեպուտատներին անհրաժեշտ գրականության և տեղեկատվական նյութերի կողմնորոշիչ ու մատենագիտական ցանկ տրամադրելու համար։ Այն նպատակ ունի համակարգված ձևով ներկայացնելու այն գրականությունը, որը կարող էր օգտագործվել տեղական կառավարման, վարչական գործունեության, սոցիալ-տնտեսական խնդիրների և հանրային կյանքի տարբեր ոլորտների վերաբերյալ անհրաժեշտ գիտելիքներ ձեռք բերելու ու գործնական աշխատանքը կազմակերպելու համար։ Հրատարակության մեջ ընդգրկված գրականությունը կարող է ներառել պետական կառավարման, տեղական մարմինների գործունեության, օրենսդրության, տնտեսության, սոցիալական ոլորտի, մշակույթի և հասարակական կյանքի վերաբերյալ աշխատություններ ու տեղեկատու նյութեր։ Ցանկի կարևոր նշանակությունն այն է, որ այն հեշտացնում է անհրաժեշտ աղբյուրների ընտրությունը և հնարավորություն է տալիս համակարգված կերպով օգտվել մասնագիտական ու հանրամատչելի գրականությունից։ Նյութը կարող է արտացոլել տվյալ ժամանակաշրջանի տեղական կառավարման մարմինների առջև դրված խնդիրները և դրանց իրականացման համար անհրաժեշտ տեղեկատվական ու կրթական պահանջները։ Մատենագիտական բնույթը հրատարակությանը հաղորդում է նաև տեղեկատու արժեք՝ այն դարձնելով օգտակար աղբյուր տվյալ ժամանակաշրջանի պետական կառավարման և տեղական իշխանության գործունեության ուսումնասիրման համար։ Այն կարող է հետաքրքրել տեղական ինքնակառավարման և պետական կառավարման պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, պատմաբաններին, քաղաքական գիտությունների մասնագետներին, գրադարանագետներին և խորհրդային շրջանի հասարակական-քաղաքական գրականության ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Մանկավարժություն

Աշխատությունը նվիրված է մարմնամարզության ոլորտում կիրառվող մասնագիտական տերմինների համակարգի տեսական և մեթոդական նշանակության ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով որպես ֆիզիկական վարժությունների ճշգրիտ նկարագրման, բացատրման, դասակարգման և ուսուցման կարևոր միջոց։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն հարցի վրա, թե մասնագիտական լեզուն ինչպես է նպաստում շարժողական գործողությունների կառուցվածքի ճիշտ ընկալմանը, ուսուցչի և սովորողի միջև տեղեկատվության արդյունավետ փոխանցմանը, վարժությունների կատարման հաջորդականության յուրացմանը և շարժողական հմտությունների գիտակցված ձևավորմանը։ Մարմնամարզության ուսուցման ընթացքում տերմինաբանությունը կատարում է ոչ միայն անվանողական, այլև ճանաչողական, հաղորդակցական և մեթոդական գործառույթ, քանի որ ճիշտ ընտրված տերմինը հնարավորություն է տալիս կարճ և միանշանակ ձևով արտահայտել շարժման էական առանձնահատկությունները։ Մասնագիտական հասկացությունների միասնական համակարգի առկայությունը կարևոր պայման է ուսուցման կազմակերպման համար, որովհետև նույն շարժման կամ դիրքի տարբեր անվանումների անկանոն կիրառումը կարող է դժվարացնել առաջադրանքի ընկալումը և առաջացնել կատարման սխալներ։ Հետազոտության մեջ մարմնամարզական տերմինաբանությունը դիտարկվում է որպես պատմականորեն ձևավորված և շարունակաբար զարգացող համակարգ, որը կապված է ֆիզիկական դաստիարակության տեսության, սպորտային պրակտիկայի, կենսամեխանիկայի, անատոմիայի և մանկավարժության հետ։ Տերմինների ձևավորումը պայմանավորված է շարժումների բազմազանությամբ և դրանց հնարավորինս ճշգրիտ դասակարգման անհրաժեշտությամբ։ Մարմնի սկզբնական և վերջնական դիրքերը, առանձին օղակների շարժումները, հենումները, կախերը, ցատկերը, պտույտները, հավասարակշռությունները և այլ շարժողական գործողություններ պահանջում են հստակ անվանումներ, որպեսզի հնարավոր լինի դրանք գրանցել, հաղորդել և վերարտադրել առանց երկար նկարագրությունների։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում տերմինի ճշգրտության սկզբունքին։ Մասնագիտական անվանումը պետք է հնարավորինս միանշանակ արտահայտի համապատասխան շարժումը կամ դիրքը և նվազեցնի տարբեր մեկնաբանությունների հավանականությունը։ Եթե նույն տերմինը տարբեր իրավիճակներում օգտագործվում է էապես տարբեր նշանակություններով, ուսուցման ընթացքում կարող են առաջանալ հաղորդակցական դժվարություններ։ Այդ պատճառով տերմինների համակարգումը և սահմանումների հստակեցումը կարևոր են ինչպես տեսական աշխատությունների, այնպես էլ գործնական դասավանդման համար։ Տերմինաբանական ճշգրտությունը հատկապես մեծ նշանակություն ունի այն վարժությունների դեպքում, որոնց կատարման ընթացքում մարմնի դիրքի փոքր փոփոխությունն անգամ կարող է փոխել շարժման տեխնիկական բնույթը։ Կարևորվում է տերմինների հակիրճության սկզբունքը։ Ֆիզիկական վարժության կատարման ժամանակ ուսուցիչը հաճախ սահմանափակ ժամանակ ունի շարժման վերաբերյալ հրահանգ հաղորդելու համար։ Երկար և բարդ բացատրությունը կարող է խանգարել շարժողական գործողության ամբողջական ընկալմանը, մինչդեռ սովորողին արդեն ծանոթ հստակ տերմինը կարող է փոխարինել ընդարձակ նկարագրությանը։ Այս հատկությունը մասնագիտական լեզուն դարձնում է դասի կազմակերպման արդյունավետ գործիք։ Սակայն հակիրճությունը արդյունավետ է միայն այն դեպքում, երբ սովորողները նախապես յուրացրել են համապատասխան հասկացությունների նշանակությունը։ Հետևաբար տերմինների ուսուցումը պետք է դիտարկել որպես ֆիզիկական կրթության բովանդակության բաղադրիչ, այլ ոչ թե ենթադրել, որ դրանց իմաստը սովորողի համար ինքնաբերաբար հասկանալի է։ Առանձին ուղղություն է տերմինի և շարժողական պատկերացման փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը։ Երբ սովորողը լսում է իրեն հայտնի մասնագիտական անվանումը, այն կարող է ակտիվացնել տվյալ շարժման վերաբերյալ արդեն ձևավորված պատկերացումը՝ մարմնի դիրքի, շարժման ուղղության, ամպլիտուդի, հաջորդականության և կատարման այլ առանձնահատկությունների մասին։ Այս տեսանկյունից տերմինը հանդես է գալիս որպես շարժողական գործողության մտավոր մոդելի լեզվական արտահայտություն։ Որքան ճշգրիտ է սովորողի մոտ ձևավորված հասկացությունը, այնքան արդյունավետ կարող է լինել բանավոր հրահանգի և իրական շարժման միջև կապը։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում սկզբնական դիրքերի տերմինաբանությունը։ Վարժության ճիշտ կատարումը մեծապես կախված է այն դիրքից, որից սկսվում է շարժումը։ Ոտքերի, ձեռքերի, իրանի և գլխի դիրքերի հստակ անվանումները հնարավորություն են տալիս արագ կազմակերպել սովորողների աշխատանքը և ապահովել առաջադրանքի միասնական ընկալումը։ Սկզբնական դիրքի ոչ ճշգրիտ ըմբռնումը կարող է փոխել ամբողջ վարժության տեխնիկան, ուստի դրանց անվանումների ուսուցումը նպատակահարմար է իրականացնել գործնական ցուցադրման հետ համատեղ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում շարժման ուղղությունը և տարածական հարաբերությունները ներկայացնող տերմիններին։ Վեր, վար, առաջ, հետ, կողմ, շրջանաձև և այլ ուղղությունները պարզ են թվում առօրյա լեզվում, սակայն մարմնամարզական գործունեության մեջ դրանց նշանակությունը կարող է պահանջել ավելի հստակ տարածական կողմնորոշում։ Սովորողը պետք է կարողանա ոչ միայն հասկանալ բանավոր հրահանգը, այլև համապատասխանեցնել այն սեփական մարմնի դիրքին և շարժման ընթացքին։ Այս կարողությունը նպաստում է տարածական կողմնորոշման և շարժումների գիտակցված կառավարման զարգացմանը։ Կարևորվում է նաև շարժման ամպլիտուդը, արագությունը, ռիթմը և տեմպը բնութագրող մասնագիտական բառապաշարը։ Ֆիզիկական վարժությունը չի սահմանվում միայն շարժման ուղղությամբ։ Նույն գործողությունը տարբեր տեխնիկական նշանակություն կարող է ստանալ կատարման արագության, ուժգնության կամ շարժման ծավալի փոփոխության դեպքում։ Այդ պատճառով տերմինաբանությունը պետք է հնարավորություն տա ներկայացնել շարժման ոչ միայն ձևը, այլև դրա որակական առանձնահատկությունները։ Այս հասկացությունների ճիշտ յուրացումը սովորողին օգնում է ավելի գիտակցաբար վերահսկել սեփական կատարումը։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում ընդհանուր զարգացնող վարժությունների գրանցման և նկարագրման համակարգը։ Վարժությունների հաջորդականության գրավոր ներկայացումը պահանջում է միասնական պայմանական կառուցվածք, որի միջոցով հնարավոր է նշել սկզբնական դիրքը, շարժման ուղղությունը, գործողությունների հաջորդականությունը և անհրաժեշտ կրկնությունները։ Տերմինաբանական համակարգը այս դեպքում հանդես է գալիս որպես մասնագիտական գրանցման լեզու։ Այն հնարավորություն է տալիս ուսուցչին նախապատրաստել դասի նյութը, կազմել վարժությունների համալիրներ և անհրաժեշտության դեպքում դրանք վերարտադրել նույն կառուցվածքով։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է տերմինաբանության կապը վարժությունների դասակարգման հետ։ Շարժողական գործողությունների բազմազանությունը պահանջում է դրանք խմբավորել որոշակի հատկանիշներով՝ ըստ կառուցվածքի, նպատակի, մարմնի աշխատանքի բնույթի, գործիքի օգտագործման կամ կատարման պայմանների։ Դասակարգումը հեշտացնում է ուսումնական նյութի համակարգումը և պարզից բարդ անցման կազմակերպումը։ Տերմինների համակարգը, իր հերթին, արտացոլում է այդ դասակարգումը՝ ստեղծելով փոխկապակցված հասկացությունների ամբողջություն։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում վարժության անվանման և դրա տեխնիկական կառուցվածքի հարաբերությանը։ Լավ ձևավորված մասնագիտական անվանումը կարող է տեղեկություն պարունակել շարժման հիմնական բնույթի մասին և սովորողին օգնել կանխատեսելու գործողության կառուցվածքը։ Այս պատճառով տերմինների յուրացումը նպաստում է ոչ միայն մասնագիտական բառապաշարի ընդլայնմանը, այլև շարժումների վերլուծության կարողության զարգացմանը։ Սովորողը աստիճանաբար կարող է սովորել բարդ շարժումը բաժանել առանձին փուլերի և յուրաքանչյուր փուլը նկարագրել համապատասխան հասկացություններով։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում բանավոր բացատրության և ցուցադրման փոխհարաբերությունը։ Ֆիզիկական վարժությունների ուսուցման ժամանակ միայն բառային նկարագրությունը միշտ չէ, որ բավարար է նոր շարժման ամբողջական պատկեր ստեղծելու համար։ Ցուցադրումը հնարավորություն է տալիս տեսողականորեն ընկալել շարժման կառուցվածքը, իսկ տերմինաբանական բացատրությունը՝ առանձնացնել դրա կարևոր տարրերը և դրանք դարձնել գիտակցված։ Երկու միջոցների համակցումը կարող է բարձրացնել ուսուցման արդյունավետությունը, քանի որ սովորողը միաժամանակ ստանում է տեսողական և լեզվական տեղեկություն։ Սկզբնական փուլերում անհրաժեշտ կարող է լինել ավելի մանրամասն բացատրություն, իսկ տերմինների յուրացումից հետո հրահանգները կարող են աստիճանաբար կրճատվել։ Առանձին ուղղություն է տերմինաբանության կիրառումը շարժողական սխալների ուղղման ժամանակ։ Ուսուցիչը պետք է կարողանա արագ և ճշգրիտ նշել, թե շարժման որ հատվածն է պահանջում փոփոխություն։ Եթե սովորողը հասկանում է համապատասխան տերմինները, ուղղիչ հրահանգը կարող է լինել կարճ և կոնկրետ։ Սա հատկապես կարևոր է խմբային դասերի ընթացքում, երբ երկար անհատական բացատրությունների հնարավորությունը սահմանափակ է։ Տերմինաբանական գիտելիքը նաև սովորողին հնարավորություն է տալիս ինքնուրույն վերլուծել սեփական կատարումը և ավելի ճշգրիտ հասկանալ ուսուցչի հետադարձ կապը։ Կարևորվում է մարմնամարզական տերմինների ուսուցման հաջորդականությունը։ Սկզբնական փուլում նպատակահարմար է ներկայացնել առավել հաճախ կիրառվող և պարզ հասկացությունները՝ անմիջապես կապելով դրանք կոնկրետ շարժումների հետ։ Հետագայում բառապաշարը կարող է ընդլայնվել ավելի բարդ դիրքերի, շարժումների և համակցությունների անվանումներով։ Նման աստիճանական մոտեցումը թույլ է տալիս խուսափել սովորողների ավելորդ տերմինաբանական ծանրաբեռնվածությունից և ապահովել նոր հասկացությունների կապը արդեն յուրացված շարժողական փորձի հետ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում սովորողների տարիքային առանձնահատկություններին։ Փոքր տարիքում մասնագիտական բառապաշարի չափազանց մեծ ծավալը կարող է դժվարացնել առաջադրանքի ընկալումը, ուստի տերմինների ներմուծումը պետք է համապատասխանեցվի ճանաչողական և շարժողական զարգացման մակարդակին։ Տարիքի և պատրաստվածության աճին զուգընթաց հնարավոր է ընդլայնել կիրառվող հասկացությունների համակարգը և պահանջել ավելի ճշգրիտ բանավոր նկարագրություններ։ Այսպիսով տերմինաբանության ուսուցումը կարող է զարգանալ շարժողական հմտությունների բարդացմանը զուգահեռ։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է մասնագիտական լեզվի և սովորողի առօրյա բառապաշարի հարաբերությունը։ Նոր տերմինը առավել արդյունավետ է յուրացվում, երբ ուսուցիչը սկզբնական փուլում կարողանում է այն կապել սովորողին արդեն հասկանալի շարժողական պատկերացման հետ։ Հետագայում մասնագիտական անվանումը աստիճանաբար դառնում է հիմնական հաղորդակցական միջոց։ Այս անցումը հնարավորություն է տալիս ձևավորել ոչ միայն շարժողական, այլև տեսական գիտելիքներ՝ սովորողին սովորեցնելով գիտակցաբար նկարագրել իր կատարած գործողությունները։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում տերմինաբանության դերը ուսուցչի մասնագիտական պատրաստվածության մեջ։ Ֆիզիկական դաստիարակության մասնագետը պետք է կարողանա ճիշտ օգտագործել ընդունված հասկացությունները, կազմել վարժությունների գրավոր նկարագրություններ և բանավոր հրահանգները համապատասխանեցնել սովորողների պատրաստվածությանը։ Տերմինների սխալ կամ անհետևողական օգտագործումը կարող է փոխանցվել սովորողներին և հետագայում դժվարացնել մասնագիտական հաղորդակցությունը։ Այդ պատճառով տերմինաբանական պատրաստվածությունը դիտարկվում է ուսուցչի մեթոդական կարողությունների կարևոր բաղադրիչ։ Կարևոր ուղղություն է հրահանգների ձևակերպման մշակույթի ուսումնասիրությունը։ Դասի ընթացքում հրահանգը պետք է լինի հասկանալի, հակիրճ, ժամանակին և ուղղված կոնկրետ գործողությանը։ Տերմինների իմացությունը հնարավորություն է տալիս նվազեցնել ավելորդ բառերը և ուշադրությունը կենտրոնացնել շարժման հիմնական տարրերի վրա։ Միաժամանակ հրահանգի արդյունավետությունը կախված է ձայնի հստակությունից, խոսքի տեմպից և այն պահից, երբ այն հաղորդվում է սովորողներին։ Այսպիսով մասնագիտական տերմինաբանությունը արդյունավետ է միայն ընդհանուր մանկավարժական հաղորդակցության ճիշտ կազմակերպման պայմաններում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում տերմինների կիրառմանը խմբային աշխատանքի կառավարման ժամանակ։ Մարմնամարզական դասի ընթացքում անհրաժեշտ է արագ կազմակերպել սովորողների դիրքերը, հերթականությունը և գործողությունների փոփոխությունը։ Ընդհանուր ընդունված հրահանգների և տերմինների իմացությունը կարող է կրճատել կազմակերպչական ժամանակը և ավելացնել իրական շարժողական գործունեությանը տրամադրվող ժամանակահատվածը։ Սակայն այդ առավելությունը հնարավոր է միայն այն դեպքում, երբ սովորողները նույն կերպ են հասկանում կիրառվող հասկացությունները։ Հետևաբար դասի կազմակերպման արդյունավետությունը անմիջականորեն կապված է տերմինաբանական պատրաստվածության հետ։ Կարևորվում է նաև մասնագիտական տերմինների կիրառումը անվտանգության ապահովման համատեքստում։ Որոշ վարժություններ պահանջում են շարժումների հստակ հերթականություն, ճիշտ սկզբնական դիրք և ուսուցչի հրահանգներին ժամանակին արձագանքելու կարողություն։ Միանշանակ տերմինները կարող են նվազեցնել հրահանգների սխալ ընկալման հավանականությունը։ Միաժամանակ անվտանգության ապահովումը չի կարող հիմնվել միայն բառային հրահանգների վրա և պահանջում է վարժության բարդության համապատասխան ընտրություն, ճիշտ ցուցադրում, ուսուցչի վերահսկողություն և սովորողների պատրաստվածության հաշվառում։ Առանձին ուղղություն է տերմինաբանության և կենսամեխանիկական գիտելիքների կապը։ Շարժման առանցքները, հոդերի դիրքերը, ծանրության կենտրոնի փոփոխությունները և հավասարակշռության պայմանները կարող են ավելի լավ ընկալվել, երբ մասնագիտական անվանումները կապվում են շարժման իրական մեխանիկական կառուցվածքի հետ։ Այս մոտեցումը հատկապես կարևոր է մասնագիտական կրթության մակարդակում, որտեղ ուսանողը պետք է կարողանա ոչ միայն կատարել վարժությունը, այլև վերլուծել դրա տեխնիկան և բացատրել շարժման հիմնական օրինաչափությունները։ Հետազոտության մեջ կարող է դիտարկվել տերմինների ստանդարտացման խնդիրը։ Ֆիզիկական դաստիարակության ուսումնական նյութերում, մասնագիտական գրականության մեջ և գործնական ուսուցման ընթացքում միասնական տերմինաբանության կիրառումը նպաստում է մասնագետների միջև արդյունավետ հաղորդակցությանը։ Հասկացությունների անհամապատասխան օգտագործումը կարող է դժվարացնել մեթոդական նյութերի ընկալումը և տարբեր կրթական հաստատությունների միջև փորձի փոխանցումը։ Այդ պատճառով մասնագիտական բառապաշարի համակարգումն ունի ոչ միայն լեզվական, այլև կազմակերպական և կրթական նշանակություն։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ազգային լեզվով մասնագիտական տերմինաբանության զարգացման խնդիրը։ Ֆիզիկական դաստիարակության գիտական և ուսումնական համակարգը պահանջում է հստակ, բնական և մասնագիտական նշանակությանը համապատասխան տերմիններ։ Օտարալեզու հասկացությունների փոխանցման դեպքում անհրաժեշտ է պահպանել դրանց գիտական բովանդակությունը և միաժամանակ ապահովել լեզվական հասկանալիություն։ Հաջող տերմինաբանական համակարգը հնարավորություն է տալիս մասնագիտական կրթությունն իրականացնել մայրենի լեզվով՝ առանց հասկացական ճշգրտության կորստի։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում տեսական գիտելիքի և գործնական կարողության միասնականությանը։ Սովորողը կարող է ճիշտ կատարել շարժումը՝ չկարողանալով այն մասնագիտական լեզվով նկարագրել, կամ հակառակը՝ իմանալ սահմանումը՝ չունենալով համապատասխան շարժողական հմտություն։ Արդյունավետ ուսուցման նպատակն այս երկու կողմերի համադրումն է։ Տերմինի յուրացումը նպատակահարմար է իրականացնել համապատասխան գործողության կատարման հետ միաժամանակ, որպեսզի բառային հասկացությունը կապվի իրական շարժողական փորձի հետ։ Կարևորվում է ինքնուրույն աշխատանքի հնարավորությունը։ Տերմինաբանական համակարգին տիրապետող սովորողը կարող է ավելի արդյունավետ օգտվել ուսումնական ձեռնարկներից, վարժությունների նկարագրություններից և մեթոդական նյութերից։ Նա կարող է գրավոր հրահանգի հիման վրա պատկերացնել շարժման կառուցվածքը, համեմատել այն սեփական կատարման հետ և ավելի գիտակցված ձևով կազմակերպել ուսումնական աշխատանքը։ Այսպիսով մասնագիտական լեզուն կարող է նպաստել նաև սովորողի ինքնուրույնության զարգացմանը։ Առանձին ուղղություն է թվային կրթական տեխնոլոգիաների պայմաններում տերմինաբանության կիրառումը։ Տեսանյութերի, շարժման փուլային պատկերների և թվային ուսումնական նյութերի օգտագործումը հնարավորություն է տալիս մասնագիտական տերմինը անմիջապես կապել համապատասխան տեսողական օրինակի հետ։ Նման համադրումը կարող է հեշտացնել հատկապես բարդ շարժումների կառուցվածքի ընկալումը։ Թվային նյութերի արդյունավետ օգտագործման համար, սակայն, նույնպես անհրաժեշտ է միասնական տերմինաբանական համակարգ, որպեսզի տեսողական և տեքստային տեղեկությունները համապատասխանեն միմյանց։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են համադրվել մասնագիտական գրականության տեսական վերլուծությունը, տերմինաբանական համակարգերի համեմատությունը, դասերի մանկավարժական դիտարկումը, ուսուցիչների և սովորողների հարցումները, ինչպես նաև փորձարարական ուսուցումը։ Հնարավոր է ուսումնասիրել, թե մասնագիտական տերմինների նպատակային և համակարգված ուսուցումը որքանով է ազդում հրահանգների ընկալման արագության, վարժությունների տեխնիկական կատարման, սխալների քանակի և սովորողների տեսական գիտելիքների վրա։ Նման հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս տերմինաբանության նշանակությունը գնահատել ոչ միայն լեզվական, այլև գործնական մանկավարժական տեսանկյունից։ Գիտագործնական նշանակությունը պայմանավորված է ֆիզիկական դաստիարակության ուսուցման լեզվական և մեթոդական հիմքերի կատարելագործման անհրաժեշտությամբ։ Հստակ տերմինաբանությունը կարող է նպաստել ուսումնական նյութի համակարգմանը, ուսուցչի հրահանգների ճշգրտությանը, սովորողների շարժողական պատկերացումների ձևավորմանը և մասնագիտական գիտելիքների գիտակցված յուրացմանը։ Այն նաև կարևոր դեր ունի ուսուցիչների պատրաստման, մեթոդական ձեռնարկների մշակման և ֆիզիկական դաստիարակության ոլորտում մասնագիտական հաղորդակցության միասնականության ապահովման համար։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է մարմնամարզության մասնագիտական լեզվի բազմակողմանի ուսումնասիրություն՝ բացահայտելով դրա կապը շարժումների դասակարգման, վարժությունների նկարագրման, բանավոր հրահանգների, տեսողական ցուցադրման, շարժողական պատկերացումների, տեխնիկական սխալների ուղղման, ուսումնական աշխատանքի կազմակերպման և մասնագետների պատրաստման հետ։ Տերմինաբանական համակարգը ներկայացվում է որպես ֆիզիկական վարժությունների գիտակցված ուսուցման տեսական ու մեթոդական կարևոր բաղադրիչ, որը միավորում է շարժման մասին գիտելիքը և դրա գործնական իրականացումը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել ֆիզիկական դաստիարակության տեսությամբ և մեթոդիկայով զբաղվող հետազոտողների, մարմնամարզության մասնագետների, ուսուցիչների, մարզիչների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Կենսաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է բարձրադիր գոտու բնական և ֆիզիոլոգիական պայմաններում օրգանիզմի վեգետատիվ գործառույթների կարգավորման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ վերահսկվող շնչառության և հակաօքսիդանտային միջոցների կիրառման համատեքստում։ Քննարկվում են բարձրության ազդեցությամբ առաջացող ֆիզիոլոգիական փոփոխությունները, մթնոլորտային ճնշման և թթվածնի մասնակի ճնշման նվազման հետևանքները, ինչպես նաև օրգանիզմի հարմարվողական մեխանիզմների ձևավորման օրինաչափությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում վեգետատիվ նյարդային համակարգի գործունեությանը, սրտանոթային և շնչառական համակարգերի փոխկապակցվածությանը, սրտի հաճախության, զարկերակային ճնշման և շնչառության ռիթմի կարգավորման առանձնահատկություններին։ Ուսումնասիրվում են վերահսկվող շնչառության տարբեր եղանակների հնարավոր ազդեցությունները օրգանիզմի թթվածնային ապահովման, վեգետատիվ հավասարակշռության, սրտանոթային ցուցանիշների և ֆիզիոլոգիական հարմարվողականության վրա։ Անդրադարձ է կատարվում բարձրադիր պայմաններում օքսիդատիվ սթրեսի առաջացման մեխանիզմներին, ազատ ռադիկալային գործընթացների ակտիվացմանը և հակաօքսիդանտային պաշտպանական համակարգի նշանակությանը։ Կարևորվում են հակաօքսիդանտների հնարավոր ազդեցությունները բջջային նյութափոխանակության, օքսիդավերականգնման հավասարակշռության և օրգանիզմի ֆունկցիոնալ վիճակի պահպանման գործընթացներում։ Դիտարկվում են նաև վերահսկվող շնչառության և հակաօքսիդանտների համակցված կիրառման հնարավորությունները, դրանց ազդեցության գնահատման ֆիզիոլոգիական ցուցանիշները և տարբեր բարձրությունների պայմաններում օրգանիզմի արձագանքման առանձնահատկությունները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են կիրառվել շնչառական, սրտանոթային և կենսաքիմիական ցուցանիշների գրանցման ու համեմատական վերլուծության մեթոդներ՝ վեգետատիվ կարգավորման փոփոխությունների օրինաչափությունները բացահայտելու նպատակով։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի բարձրադիր ֆիզիոլոգիայի, օրգանիզմի հարմարվողականության մեխանիզմների, շնչառության կարգավորման և հակաօքսիդանտային պաշտպանության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել ֆիզիոլոգների, կենսաբանների, բժշկագիտության մասնագետների, սպորտային ֆիզիոլոգների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Իրավաբանություն

Այս աշխատությունը նվիրված է հասարակության և պետության կարիքների համար հողամասերի օտարման իրավական կարգավորման ուսումնասիրությանը՝ սեփականության իրավունքի պաշտպանության և հանրային շահի ապահովման համատեքստում։ Գրքում վերլուծվում է հողամասերի հարկադիր օտարման իրավական բնույթը, դրա կիրառման հիմքերը, նպատակները և այն պայմանները, որոնց առկայության դեպքում պետությունը կամ համապատասխան իրավասու մարմինները կարող են միջամտել մասնավոր սեփականության իրավունքին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հանրային և մասնավոր շահերի հավասարակշռությանը, սեփականության իրավունքի սահմանափակման թույլատրելի շրջանակներին և օտարման գործընթացի օրինականության ու հիմնավորվածության ապահովման երաշխիքներին։ Ուսումնասիրության շրջանակում քննարկվում են օտարման գործընթացի հիմնական փուլերը՝ հողամասի անհրաժեշտության հիմնավորումից և սեփականատիրոջը պատշաճ տեղեկացումից մինչև փոխհատուցման տրամադրումն ու սեփականության իրավունքի փոխանցումը։ Աշխատության մեջ անդրադարձ է կատարվում օտարվող գույքի արժեքի որոշման, համարժեք և արդար փոխհատուցման, սեփականատիրոջ իրավունքների պաշտպանության և օտարման վերաբերյալ որոշումների բողոքարկման իրավական մեխանիզմներին։ Քննության են առնվում նաև այն խնդիրները, որոնք կարող են առաջանալ օտարման անհրաժեշտության, հանրային շահի հիմնավորման, փոխհատուցման չափի և վարչական ընթացակարգերի պահպանման ընթացքում։ Կարևորվում է դատական պաշտպանության դերը՝ սեփականության իրավունքի հնարավոր խախտումների կանխարգելման և վերականգնման, ինչպես նաև օտարման գործընթացի օրինականության նկատմամբ վերահսկողության ապահովման գործում։ Ուսումնասիրությունը անդրադառնում է նաև հողային հարաբերությունների զարգացման, ենթակառուցվածքային և այլ հանրային նշանակության ծրագրերի իրականացման պայմաններում օտարման իրավական մեխանիզմների կատարելագործման անհրաժեշտությանը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմել հանրային կարիքների համար հողամասերի օտարման իրավական հիմքերի, ընթացակարգերի և սեփականատերերի պաշտպանության երաշխիքների վերաբերյալ, ինչպես նաև բացահայտել գործող կարգավորման տեսական ու գործնական խնդիրները։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել հողային, քաղաքացիական և վարչական իրավունքի մասնագետների, իրավաբանների, դատավորների, փաստաբանների, պետական և համայնքային մարմինների աշխատակիցների, իրավագիտության ուսանողների, գիտաշխատողների և սեփականության իրավունքի պաշտպանության հիմնախնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Այլ առարկաներ

Աշխատությունը մեթոդական հանձնարարականների ձևաչափով ներկայացնում է ԳԿՀ-ի (գրադարանային-կենտրոնացված համակարգերի) ինֆորմացիոն սպասարկման կազմակերպման հիմնական ձևերն ու մեթոդները՝ նպատակ ունենալով բարձրացնել օգտվողներին մատուցվող տեղեկատվական ծառայությունների արդյունավետությունը։ Գրքում համակարգված կերպով բացատրվում են տեղեկատվության որոնման, մշակման, պահման և տրամադրման գործընթացները, ինչպես նաև դրանց կազմակերպման ժամանակակից մոտեցումները գրադարանային միջավայրում։ Հեղինակը անդրադառնում է տեղեկատվական ծառայությունների տեսակներին՝ տեղեկատու-մատենագիտական սպասարկում, թեմատիկ հարցումների կատարում, գրադարանային ցուցակների և բազաների կազմում, ինչպես նաև օգտվողների տեղեկատվական կրթության կազմակերպում։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են մեթոդական ուղեցույցներ՝ ուղղված որոնման համակարգերի արդյունավետ կիրառմանը, տեղեկատվական աղբյուրների ընտրությանը և դրանց որակի գնահատմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում թվային տեխնոլոգիաների կիրառմանը, ավտոմատացված գրադարանային համակարգերին և տեղեկատվական ռեսուրսների հասանելիության ընդլայնմանը։ Գիրքը նաև ընդգծում է գրադարանավարների մասնագիտական պատրաստվածության և տեղեկատվական միջավայրում օգտվողների կողմնորոշման կարողությունների զարգացման կարևորությունը։ Աշխատությունը նախատեսված է գրադարանավարների, տեղեկատվական մասնագետների, մեթոդիստների, ուսանողների և գրադարանային ծառայությունների կազմակերպմամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Մանկավարժություն

Աշխատությունը նվիրված է դեռահաս դպրոցականների ֆիզիկական պատրաստության մակարդակի բարձրացման և ֆիզիկական դաստիարակության գործընթացի օպտիմալացման մեթոդների ուսումնասիրությանը՝ աթլետիկական վարժությունների նպատակային կիրառման միջոցով։ Հետազոտությունը դիտարկում է դպրոցականների ֆիզիկական զարգացման և շարժողական ընդունակությունների կատարելագործման խնդիրը՝ հաշվի առնելով դեռահասության շրջանի տարիքային և ֆիզիոլոգիական առանձնահատկությունները։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են հիմնական շարժողական ընդունակությունները՝ ուժը, արագությունը, դիմացկունությունը, ճկունությունը, արագաուժային կարողությունները և շարժումների համակարգման մակարդակը, ինչպես նաև դրանց զարգացման փոխկապակցվածությունը։ Աթլետիկական վարժությունները ներկայացվում են որպես դպրոցականների ֆիզիկական պատրաստության արդյունավետ միջոց, քանի որ դրանց բազմազանությունը հնարավորություն է տալիս նպատակային ազդեցություն գործել տարբեր ֆիզիկական որակների վրա և համապատասխանեցնել ուսումնական բեռնվածությունը սովորողների տարիքային ու անհատական հնարավորություններին։ Հետազոտության մեջ կարող են ուսումնասիրվել վազքային, ցատկային, նետման և այլ աթլետիկական վարժությունների կիրառման մեթոդները, դրանց ինտենսիվության և ծավալի ընտրության սկզբունքները, պարապմունքների կազմակերպման ձևերը և ֆիզիկական արդյունքների գնահատման չափանիշները։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է դպրոցականների նախնական ֆիզիկական պատրաստվածության գնահատումը և դրա հիման վրա ավելի արդյունավետ մարզական-մանկավարժական ծրագրերի մշակումը։ Հեղինակի գիտական աշխատանքների շարքում նույնպես առանձնացվում են դեռահասների շարժողական պատրաստվածության մոնիթորինգը և դպրոցականների ֆիզիկական դաստիարակության գործընթացի օպտիմալացման խնդիրները։ Հետազոտության արդյունքները կարող են ցույց տալ, թե ինչպես է ճիշտ ընտրված և համակարգված աթլետիկական վարժությունների կիրառումը նպաստում դպրոցականների ընդհանուր ֆիզիկական պատրաստվածության, աշխատունակության և շարժողական ակտիվության բարելավմանը։ Աշխատության կիրառական նշանակությունն այն է, որ առաջարկվող մեթոդական մոտեցումները կարող են օգտագործվել ֆիզիկական կուլտուրայի դասերի, արտադասարանական պարապմունքների և լրացուցիչ մարզական գործունեության կազմակերպման ընթացքում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել ֆիզիկական կուլտուրայի ուսուցիչներին, մարզիչներին, սպորտային մանկավարժներին, աթլետիկայի մասնագետներին, հետազոտողներին, բուհերի դասախոսներին և ֆիզիկական դաստիարակության ոլորտում սովորող ուսանողներին։ Ըստ ՀՀ ԲԿԳԿ-ի տվյալների՝ աշխատանքը պաշտպանվել է որպես մանկավարժական գիտությունների թեկնածուական ատենախոսություն, իսկ հեղինակը մասնագիտանում է ֆիզիկական դաստիարակության և աթլետիկայի ոլորտում։