Ռուսալեզու միջավայրում հայ երեխաների գրաճանաչության կազմակերպման առանձնահատկությունները մեկօրյա ուսուցման պայմաններում

Աշխարհագրություն

Այս աշխատությունը նվիրված է «ռուսական Հայաստանի» պատմաաշխարհագրական տարածքներում գտնվող աղակալված նստվածքների (սոլոնչակային և սոլոնեցային հողերի) էկոհամակարգերի բուսական և կենդանական աշխարհի համալիր ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով այդ յուրահատուկ միջավայրերի ձևավորման պայմանները, կենսաբանական առանձնահատկությունները և էկոլոգիական նշանակությունը։ Աշխատության մեջ մանրամասն ներկայացվում է, թե ինչպես են բարձր աղայնությունը, խոնավության պակասը, կլիմայական խիստ տատանումները և հողային կառուցվածքի առանձնահատկությունները ձևավորում հատուկ կենսամիջավայր, որտեղ կարողանում են գոյատևել միայն հարմարեցված տեսակներ՝ հիմնականում հալոֆիտ բույսեր և էքստրեմոֆիլ կենդանական օրգանիզմներ։ Բուսական աշխարհի նկարագրության մեջ առանձնացվում են աղադիմացկուն բույսերի խմբերը, որոնք ունեն հատուկ ֆիզիոլոգիական մեխանիզմներ՝ աղի արտազատում, ջրի պահպանման բարձր կարողություն և կարճ վեգետացիոն շրջան, ինչի շնորհիվ դրանք կարողանում են գոյատևել բարձր աղայնության պայմաններում։ Նշվում է նաև բուսական ծածկույթի սեզոնային փոփոխականությունը, երբ որոշ տարիներին կամ եղանակներին աղակալված տարածքները կարող են ժամանակավորապես ծածկվել էֆեմերային բուսականությամբ, որը արագ ավարտում է իր կենսական ցիկլը։ Կենդանական աշխարհի բաժնում ընդգծվում է տեսակների սահմանափակ բազմազանությունը, սակայն բարձր հարմարվողականությունը, ներառյալ միջատների, սարդակերպերի և մանր ողնաշարավորների խմբերը, որոնք կարողանում են դիմակայել չորությանն ու աղային ճնշմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև սողունների և կրծողների դերին, որոնք օգտագործում են այս տարածքները որպես սննդային և ժամանակավոր կենսատարածք, ինչպես նաև թռչունների միգրացիոն վարքագծին, երբ աղակալված լանդշաֆտները ծառայում են որպես կանգառային գոտիներ։ Աշխատությունը նաև քննարկում է մարդու տնտեսական գործունեության ազդեցությունը՝ ոռոգման համակարգերի զարգացումը, հողերի մելիորացիան և գյուղատնտեսական յուրացումը, որոնք զգալիորեն փոխել են բնական աղակալված էկոհամակարգերի կառուցվածքը և կրճատել դրանց տարածքը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է այս միջավայրերը որպես յուրահատուկ բնական լաբորատորիաներ, որտեղ կարելի է դիտարկել կենսաբանական հարմարվողականության և էկոլոգիական հավասարակշռության բարդ մեխանիզմները։

Մանկական

Գիտելիքների աշխարհում. Մարդը և նրա մարմինը Հրատարակիչ - Բուկինիստ Հրատ. տարեթիվ - 2018 ISBN - 978-9939-66-215-2

Իրավաբանություն

Պատիժը քրեական իրավունքում պետական հարկադրանքի միջոց է, որը կիրառվում է դատարանի կողմից հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ և նախատեսված է նրա կողմից կատարված իրավախախտման համար պատասխանատվություն ապահովելու համար։ Պատիժը արտահայտում է պետության բացասական վերաբերմունքը հանցավոր վարքագծի նկատմամբ և ունի ինչպես իրավական, այնպես էլ հասարակական նշանակություն։ Պատժի հիմնական նպատակները բազմաբնույթ են։ Առաջին հերթին այն ուղղված է սոցիալական արդարության վերականգնմանը, այսինքն՝ հանցագործությամբ խախտված հասարակական հավասարակշռության վերականգնմանը։ Երկրորդ նպատակն է հանցագործին ուղղելը և վերադաստիարակելը, որպեսզի նա հետագայում չկրկնի հանցանքը և վերադառնա օրինապահ կյանքի։ Երրորդ կարևոր նպատակը ընդհանուր և հատուկ կանխարգելումն է․ ընդհանուր կանխարգելման միջոցով պատիժը ազդում է հասարակության մյուս անդամների վրա՝ կանխելով նոր հանցագործություններ, իսկ հատուկ կանխարգելումը ուղղված է հենց հանցագործի կրկնահանցագործության կանխմանը։ Պատժի տեսակները տարբեր են և սահմանվում են քրեական օրենսդրությամբ։ Դրանք կարող են լինել ազատազրկում, տուգանք, ուղղիչ աշխատանքներ, որոշակի իրավունքներից զրկում, պայմանական դատապարտում և այլ միջոցներ։ Ամենածանր պատժատեսակը համարվում է ազատազրկումը, որը կիրառվում է հատկապես ծանր հանցագործությունների դեպքում։ Պատիժների կիրառման ժամանակ կարևոր է համաչափության սկզբունքը, այսինքն՝ պատիժը պետք է համապատասխանի կատարված հանցանքի ծանրությանը և մեղավորության աստիճանին։ Ժամանակակից իրավական համակարգերում մեծ նշանակություն ունի նաև մարդասիրության սկզբունքը, որը պահանջում է, որ պատիժը չխախտի մարդու հիմնարար իրավունքները և նպաստի նրա վերասոցիալականացմանը։

Գեղարվեստական հայ․

«Էս ինչ եք անում, տղերք» Վազգեն Սարգսյանի գիրքը (հեղինակն, ըստ վերնագրի, նույն անձն է) սովորաբար ներկայացվում է որպես պատմական-հուշագրական աշխատանք, որը անդրադառնում է Հայաստանի ազատագրական պայքարի, Արցախյան պատերազմի և պետականաշինության դժվարությունների թեմաներին։ Գիրքը կարող է ներառել հեղինակի ինքնագրական մտքեր, հիշողություններ, ռազմական ու քաղաքական իրադարձությունների նկարագրություններ, ինչպես նաև հանդիպումներ ու քննարկումներ տարբեր մարդկանց հետ։ Գրքի վերնագիրը հուշում է, որ խոսքը գնում է այն մասին, որ հեղինակը քննադատական, բուռն և անկեղծ վերաբերմունք ունի որոշ որոշումների և գործողությունների նկատմամբ՝ այն կոչելով «սխալ» կամ «նմանացուցիչ»։ Ստեղծագործությունը հաճախ արտահայտում է ոչ միայն պատերազմի դաժանությունը, այլ նաև՝ պետության, բանակի և հասարակության կառուցման բարդությունը՝ երբ մարդիկ ստիպված են որոշել «ինչ է ճիշտ», «ինչ է սխալ», և ինչպիսին է ապագան։ Այս գիրքը ընթերցողին տալիս է նաև պատկերացում այն մասին, թե ինչպիսին է եղել այն ժամանակվա հոգեբանական մթնոլորտը, երբ մարդիկ ստիպված էին ամեն օր պայքարել գոյության համար։ Հաշվի առնելով հեղինակի հանրային դերը՝ գրքի ընթերցումը օգնում է հասկանալու՝ ինչպես է ձևավորվել Հայաստանի անվտանգության, քաղաքականության ու բանակի գաղափարը՝ 1990-ականների շրջանում։ Հրատարակիչ - Վերնատուն Հրատ. տարեթիվ - 2018 ISBN - 978-9939-9180-2-0

Իրավաբանություն

Սահմանադրական կայունությունն ու զարգացումը իրավական պետության կարևորագույն բնութագրիչներից են, որոնք ապահովում են սահմանադրական համակարգի անընդհատությունը, կանխատեսելիությունը և ժամանակի ընթացքում կատարելագործումը։ Սահմանադրական կայունությունը նշանակում է, որ պետության հիմնական օրենքը՝ սահմանադրությունը, ունի կայուն բնույթ և չի ենթարկվում հաճախակի կամ կամայական փոփոխությունների, քանի որ այն հանդիսանում է իրավական համակարգի հիմքը։ Այդ կայունությունը ապահովում է պետական իշխանության կազմակերպվածությունը, քաղաքացիների իրավունքների պաշտպանության հուսալիությունը և իրավական հարաբերությունների կանխատեսելիությունը։ Միևնույն ժամանակ սահմանադրական զարգացումը ենթադրում է սահմանադրության և սահմանադրական ինստիտուտների աստիճանական կատարելագործում՝ համապատասխանեցնելով դրանք հասարակական, քաղաքական և տնտեսական փոփոխություններին։ Սահմանադրական զարգացման միջոցով պետությունը կարողանում է արձագանքել նոր մարտահրավերներին, ամրապնդել ժողովրդավարական ինստիտուտները և բարձրացնել մարդու իրավունքների պաշտպանության մակարդակը։ Սահմանադրական կայունության և զարգացման իրավագիտական բնույթը արտահայտվում է այն փաստով, որ դրանք հիմնված են իրավունքի գերակայության, ժողովրդավարության և իշխանությունների բաժանման սկզբունքների վրա։ Սահմանադրական փոփոխությունները իրականացվում են հատուկ սահմանված ընթացակարգերով, որոնք հաճախ պահանջում են լայն քաղաքական և հասարակական համաձայնություն, որպեսզի բացառվի քաղաքական իրավիճակային ազդեցությունը հիմնական օրենքի վրա։ Այս գործընթացը ապահովում է, որ սահմանադրությունը մնա կայուն, բայց միաժամանակ ճկուն՝ հասարակության զարգացող կարիքներին համապատասխան։ Սահմանադրական կայունության դրսևորումներից են սահմանադրության բարձրագույն իրավական ուժը, պետական մարմինների կողմից դրա անվերապահ կատարումը և սահմանադրական նորմերի նկատմամբ դատական վերահսկողությունը։ Սահմանադրական զարգացման դրսևորումները կարող են լինել նոր սահմանադրական փոփոխությունները, ինստիտուցիոնալ բարեփոխումները, մարդու իրավունքների պաշտպանության ընդլայնումը և ժողովրդավարական մեխանիզմների կատարելագործումը։ Այս գործընթացում կարևոր դեր ունեն սահմանադրական դատարանը, խորհրդարանը և քաղաքացիական հասարակությունը, որոնք միասին ապահովում են սահմանադրական համակարգի հավասարակշռված զարգացումը։ Այսպիսով, սահմանադրական կայունությունն ու զարգացումը հանդիսանում են իրավական պետության կենսունակության հիմքը, քանի որ ապահովում են մի կողմից իրավական համակարգի կայունություն, իսկ մյուս կողմից՝ դրա շարունակական արդիականացում և կատարելագործում։

Բժշկություն

Մեհրաբյանի անվան բժշկական ինստիտուտի տեղեկագիր N 5 գիտական-տեղեկատվական պարբերական է, որը հանդիսանում է Մեհրաբյանի անվան բժշկական ինստիտուտի պաշտոնական հրատարակություններից մեկը և նպատակ ունի ներկայացնել բժշկության, առողջապահության և բժշկական կրթության ոլորտներին վերաբերող գիտական հոդվածներ, հետազոտություններ ու վերլուծություններ։ Տեղեկագրում հրապարակվում են ինչպես տեղական, այնպես էլ արտասահմանյան հեղինակների գիտական աշխատանքներ, որոնք վերաբերում են կլինիկական բժշկությանը, դեղագործությանը, հանրային առողջապահությանը և բժշկական կրթության զարգացման խնդիրներին։ Հատոր N 5-ում ընդգրկված նյութերը արտացոլում են տարբեր բժշկական ուղղությունների ժամանակակից ուսումնասիրություններ, փորձագիտական դիտարկումներ և տեսական-գործնական արդյունքներ՝ նպաստելով գիտական քննարկումների և մասնագիտական գիտելիքների տարածմանը։ Պարբերականը կարևոր հարթակ է բժշկական համայնքի համար, որտեղ խթանվում է գիտական համագործակցությունը և նոր գիտելիքի փոխանակումը։