Սրբազան պատմություն, հատոր երկրորդ

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է մաքսային գործունեության կազմակերպման և կատարելագործման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը և դրանց ազդեցության գնահատմանը Հայաստանի Հանրապետության առևտրատնտեսական հարաբերությունների զարգացման գործընթացում։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են մաքսային համակարգի դերը արտաքին առևտրի կարգավորման, ապրանքների ներմուծման և արտահանման գործընթացների կազմակերպման, պետական եկամուտների ապահովման, տնտեսական շահերի պաշտպանության և միջազգային առևտրի խթանման գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մաքսային վարչարարության արդյունավետության բարձրացման, ընթացակարգերի պարզեցման, ժամանակակից տեխնոլոգիաների ներդրման, թվայնացման, ռիսկերի կառավարման և մաքսային հսկողության կատարելագործման ուղղություններին։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում են նաև մաքսային քաղաքականության և արտաքին տնտեսական գործունեության փոխկապակցվածությունը, առևտրային գործընթացների վրա մաքսային ընթացակարգերի ազդեցությունը և տնտեսավարող սուբյեկտների համար բարենպաստ գործարար միջավայրի ձևավորման հնարավորությունները։ Կարևորվում է մաքսային գործընթացների թափանցիկության և կանխատեսելիության բարձրացումը, սահմանային ձևակերպումների արագացումը և վարչական բեռի նվազեցումը, որոնք կարող են նպաստել արտաքին առևտրի ծավալների ընդլայնմանը և միջազգային տնտեսական կապերի ակտիվացմանը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու գործող համակարգի հիմնական խնդիրները և ներկայացնելու դրա կատարելագործման հնարավոր ուղղություններ՝ հաշվի առնելով Հայաստանի տնտեսական զարգացման և միջազգային առևտրատնտեսական ինտեգրման առաջնահերթությունները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել տնտեսագետներին, մաքսային ոլորտի մասնագետներին, պետական կառավարման մարմինների աշխատակիցներին, արտաքին առևտրով զբաղվող տնտեսավարողներին, հետազոտողներին, դասախոսներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Գյուղատնտեսություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում գյուղատնտեսական գործունեության ֆինանսավորման և վարկավորման համակարգի ուսումնասիրությանը, ոլորտում առկա խնդիրների բացահայտմանը և դրա կարգավորման ու կատարելագործման հնարավոր ուղղությունների մշակմանը։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում գյուղատնտեսական արտադրողների ֆինանսական ռեսուրսների պահանջարկը, վարկային միջոցների հասանելիության պայմանները, տոկոսադրույքների, մարման ժամկետների, գրավային ապահովման և վարկունակության գնահատման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գյուղատնտեսությանը բնորոշ ռիսկային գործոններին՝ արտադրության սեզոնայնությանը, բնակլիմայական պայմաններից կախվածությանը, բերքատվության տատանումներին, իրացման շուկաների անկայունությանը և եկամուտների ոչ հավասարաչափ ձևավորմանը, որոնք կարող են էական ազդեցություն ունենալ վարկառուների վճարունակության և ֆինանսական կազմակերպությունների վարկային քաղաքականության վրա։ Վերլուծվում է առևտրային բանկերի, վարկային կազմակերպությունների և պետական աջակցության ծրագրերի դերը գյուղատնտեսական արտադրության ֆինանսավորման գործում, ինչպես նաև վարկավորման խթանման համար կիրառվող տոկոսադրույքների սուբսիդավորման, երաշխիքային և այլ ֆինանսական մեխանիզմների նշանակությունը։ Քննության են առնվում փոքր և միջին գյուղացիական տնտեսությունների ֆինանսական միջոցների հասանելիության սահմանափակումները և դրանց հաղթահարման հնարավոր մոտեցումները։ Կարևորվում է վարկային ռիսկերի գնահատման մեթոդների կատարելագործումը, գյուղատնտեսական ապահովագրության և վարկավորման փոխկապակցումը, ֆինանսական ծառայությունների հասանելիության ընդլայնումը և արտադրողների ֆինանսական իրազեկվածության բարձրացումը։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են համադրվել ոլորտի տնտեսական ցուցանիշները, վարկավորման ծավալներն ու կառուցվածքը և պետական կարգավորման գործիքները՝ գնահատելու դրանց ազդեցությունը գյուղատնտեսական արտադրության զարգացման վրա։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս ձևակերպելու առաջարկություններ՝ ուղղված վարկային ռեսուրսների առավել արդյունավետ բաշխմանը, ֆինանսական ռիսկերի նվազեցմանը, գյուղատնտեսական տնտեսությունների ներդրումային հնարավորությունների ընդլայնմանը և ֆինանսավորման համակարգի կայունության բարձրացմանը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են օգտակար լինել գյուղատնտեսական և ֆինանսական քաղաքականության կատարելագործման, գյուղացիական տնտեսությունների տնտեսական ակտիվության խթանման և Հայաստանի գյուղատնտեսության կայուն զարգացման համար։

Պատմություն

Աշխատությունը ներկայացնում է Անիի հնագիտական արշավախմբի 1907 թվականի՝ վեցերորդ արշավի ընթացքում հայտնաբերված հնագիտական առարկաների գրանցամատյանը։ Այն արժեքավոր սկզբնաղբյուր է Անիի հնավայրի նյութական մշակույթի, հնագիտական ուսումնասիրության պատմության և քաղաքի բազմաշերտ անցյալի հետազոտության համար։ Գրքում համակարգված կերպով ներկայացվում են պեղումների ընթացքում հայտնաբերված հնության առարկաները՝ դրանց վերաբերյալ հնարավոր նկարագրություններով և նույնականացման տվյալներով, ինչը թույլ է տալիս պատկերացում կազմել արշավախմբի աշխատանքի արդյունքների և հավաքված հնագիտական նյութի բնույթի մասին։ Աշխատանքի կարևոր առանձնահատկություններից է հնագիտական գտածոների գրանցման և դասակարգման սկզբունքը, քանի որ նման կատալոգները հնարավորություն են տալիս ոչ միայն պահպանել առանձին առարկաների մասին տեղեկությունը, այլև հետագայում դրանք համադրել այլ պեղումների նյութերի, թանգարանային հավաքածուների և Անիի հնագիտական ուսումնասիրությունների հետ։ Նյութը հատկապես կարևոր է Անիի պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ քաղաքը միջնադարյան Հայաստանի կարևորագույն կենտրոններից էր և իր տարածքում պահպանել է տարբեր ժամանակաշրջանների մշակութային շերտեր։ Գրանցամատյանը կարող է տեղեկություններ տրամադրել առարկաների ձևի, նյութի, նշանակության, հայտնաբերման հանգամանքների և հնագիտական համատեքստի վերաբերյալ՝ այդպիսով լրացնելով Անիի նյութական մշակույթի մասին պատկերացումները։ Տեքստում ներառված տասը պատկերները ևս էական նշանակություն ունեն, քանի որ դրանք տեսողականորեն լրացնում են նկարագրվող հնագիտական նյութը և հնարավորություն են տալիս ավելի հստակ պատկերացնել որոշ առարկաների արտաքին տեսքն ու առանձնահատկությունները։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում ոչ միայն հնագետների և պատմաբանների, այլև մշակութաբանների, արվեստաբանների, թանգարանագետների և Անիի պատմությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների համար։ Այն նաև կարևոր է հնագիտական փաստագրության պատմության տեսանկյունից՝ ցույց տալով, թե ինչպես էին 20-րդ դարի սկզբին իրականացվում պեղումների արդյունքների գրանցումը, նյութերի նկարագրությունն ու գիտական շրջանառության մեջ ներառումը։ Ընդհանուր առմամբ, հրատարակությունը կարելի է դիտարկել որպես մասնագիտացված հնագիտական կատալոգ և սկզբնաղբյուր, որը պահպանել է Անիի 1907 թվականի պեղումների ընթացքում ձեռք բերված նյութական վկայությունների մասին տեղեկություններ և կարող է օգտագործվել քաղաքի հնագիտական ժառանգության, նյութական մշակույթի և ուսումնասիրության պատմության հետագա հետազոտություններում։

Գրականություն

Ժան-Ժակ Ռուսսոն (1712–1778) համարվում է Ֆրանսիայի լուսավորության շրջանի ամենաազդեցիկ փիլիսոփաներից մեկը, whose գաղափարներն ազդել են քաղաքական փիլիսոփայության, կրթության, սոցիոլոգիայի և մարդկային իրավունքների զարգացման վրա։ Նրա ստեղծագործությունները կենտրոնացած են մարդու բնության, հասարակության և պետության հարաբերությունների վրա, որտեղ առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում ազատության և բնական իրավունքի հարցը։ Ռուսսոն ընդգծում էր, որ մարդը ծնվում է ազատ և բարի, սակայն հասարակությունը և հասարակական կազմակերպումները հաճախ խեղաթյուրում են նրա բնածին բարությունը, ինչը հանգեցնում է անհավասարության, ճնշման և բարոյական տագնապների։ Նրա հայտնի գործերից են «Սոցիալական պայմանագիր» և «Մարդու և քաղաքացիի իրավունքների մասին» գաղափարները, որոնց միջոցով նա ներկայացնում է հասարակական կարգի, ժողովրդի կամքի և օրենքի գերակայության սկզբունքները։ Ռուսսոն առաջարկում էր «խորհրդային կամք» (volonté générale) գաղափարը, ըստ որի պետությունը պետք է արտացոլի բոլոր քաղաքացիների ընդհանուր շահերը, ապահովելով արդար և հավասար հասարակություն։ Նրա փիլիսոփայությունը մեծ ազդեցություն է ունեցել ֆրանսիական հեղափոխության, արդի ժողովրդավարական համակարգերի ձևավորման և մարդու իրավունքների գաղափարների զարգացման վրա։ Կրթության և անհատի զարգացման հարցերում նա կարևորում էր բնական զարգացումը, ազատ խաղը և կրթության միջոցով մարդու ներքին բարոյականության և գիտելիքների աճը։ Ռուսսոյի աշխատանքները շարունակում են մնալ հիմնարար քաղաքական և փիլիսոփայական ուսումնասիրությունների առարկա, քանի որ նրանք անդրադառնում են արդարության, ազատության և հասարակության հիմնարար սկզբունքներին։

Կրոն

«Ձայնագրեալ շարական հոգևոր երգոց» ժողովածուն նվիրված է Հայաստանյայց առաքելական սուրբ և ուղղափառ եկեղեցու հոգևոր երգեցողության ավանդույթին։ Այն ներկայացնում է հայ եկեղեցական շարականների ժառանգությունը՝ որպես քրիստոնեական պաշտամունքի, աղոթքի և հոգևոր մշակույթի կարևոր բաղադրիչ։ Շարականները հայ միջնադարյան հոգևոր գրականության ու երաժշտության առանձնահատուկ տեսակ են, որոնցում համադրվում են աստվածաբանական բովանդակությունը, բանաստեղծական խոսքը և մեղեդային կառուցվածքը։ Դրանք կատարվում են եկեղեցական արարողությունների, տոնական պաշտամունքների և սրբերի հիշատակության ընթացքում՝ արտահայտելով Աստծո փառաբանությունը, հավատացյալների աղոթական ապրումները և քրիստոնեական ուսմունքի հիմնական գաղափարները։ Վերնագրում գործածված «ձայնագրեալ» բառը մատնանշում է երգերի ձայնային կամ երաժշտական գրառման հետ կապված առանձնահատկությունը։ Այդ հանգամանքը կարևոր է հայ հոգևոր երաժշտության ուսումնասիրության համար, քանի որ երաժշտական ավանդույթի գրավոր ամրագրումը նպաստում է մեղեդիների պահպանմանը, փոխանցմանը և կատարողական ավանդույթի շարունակականությանը։ Հայ եկեղեցական երաժշտությունն ունի ձայնեղանակների և երգեցողության ձևերի հարուստ համակարգ, որը ձևավորվել է երկարատև պատմական զարգացման ընթացքում և սերտորեն կապված է եկեղեցական ծեսի ու հայ հոգևոր կյանքի հետ։ Շարականների թեմատիկան ավանդաբար ընդգրկում է Սուրբ Երրորդության փառաբանությունը, Քրիստոսի կյանքին ու փրկագործությանը վերաբերող գաղափարները, Սուրբ Աստվածածնի մեծարումը, առաքյալների և սրբերի հիշատակը, ինչպես նաև եկեղեցական տոների և ծիսական արարողությունների բովանդակությունը։ Դրանց լեզուն և պատկերային համակարգը կարևոր նյութ են հայ գրական լեզվի, միջնադարյան բանաստեղծության և քրիստոնեական աստվածաբանական մտքի ուսումնասիրության համար։ Վաղարշապատում՝ Սուրբ Էջմիածնի տպարանում, հրատարակված այս ժողովածուն առնչվում է Հայոց եկեղեցու հոգևոր և հրատարակչական կենտրոնի գործունեությանը։ Սուրբ Էջմիածինը երկար ժամանակ եղել է հայ եկեղեցական կյանքի, կրթության, ձեռագրական ժառանգության պահպանման և հայերեն կրոնական գրքերի հրատարակության կարևոր կենտրոններից մեկը։ Այսպիսի ծավալուն ժողովածուները կարող էին ծառայել հոգևորականների, եկեղեցական երգեցողությամբ զբաղվողների և հոգևոր երաժշտության ուսումնասիրողների կարիքներին՝ միաժամանակ նպաստելով երգեցողության միասնական ավանդույթի պահպանմանը։ Գիրքը արժեքավոր է հայ եկեղեցական երաժշտության պատմության, շարականագրության, երաժշտական գրառման ավանդույթների և 19-րդ դարի հայ հոգևոր մշակույթի ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է հետաքրքրել նաև հայ երաժշտագիտությամբ, եկեղեցական ծեսերով և ազգային մշակութային ժառանգությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Միայն մատենագիտական տվյալների հիման վրա, սակայն, հնարավոր չէ հստակեցնել ժողովածուում ընդգրկված բոլոր երգերի կազմը կամ կիրառված ձայնագրության համակարգի առանձնահատկությունները։

Բժշկություն

«Առողջության պահպանման կանոններ» աշխատությունը, ըստ վերնագրի, վերաբերում է առողջության պահպանմանն ուղղված կարգադրություններին, խորհուրդներին կամ գործնական կանոններին։ Այն կարող է ներկայացնել մարդու ֆիզիկական բարեկեցության պահպանման, հիվանդությունների կանխարգելման և առօրյա կյանքում առողջարար սովորությունների ձևավորման վերաբերյալ գիտելիքներ։ Նմանատիպ աշխատություններում կարող էին քննարկվել անձնական և շրջակա միջավայրի մաքրության, սննդի ու ջրի օգտագործման, բնակարանի օդափոխության, հանգստի և ֆիզիկական ակտիվության, ինչպես նաև հիվանդությունների տարածումը կանխելու միջոցների հետ կապված հարցեր։ Հնարավոր է, որ գիրքը նպատակ ուներ ընթերցողներին ծանոթացնելու առողջության պահպանման այն ժամանակվա պատկերացումներին և առաջարկելու առօրյա կյանքում կիրառելի կանոններ։ Այն կարող էր օգտակար լինել ինչպես անհատական օգտագործման, այնպես էլ կրթական միջավայրում՝ առողջության և հիգիենայի վերաբերյալ տարրական գիտելիքներ տարածելու համար։ Աշխատությունը կարող է նաև պատմական հետաքրքրություն ներկայացնել 19-րդ դարի հայերեն բժշկական և առողջապահական գրականության ուսումնասիրության տեսանկյունից՝ ցույց տալով, թե ինչպես էին այդ ժամանակաշրջանում առողջության պահպանման վերաբերյալ տեղեկությունները ներկայացվում հայերեն ընթերցողին։ Սակայն միայն վերնագրի հիման վրա հնարավոր չէ հաստատել գրքի կոնկրետ բժշկական խորհուրդները, թեմատիկ բաժինները, նախատեսված ընթերցողների շրջանակը կամ այն, թե արդյոք աշխատությունը հիմնված էր ժամանակի բժշկական աղբյուրների, թե գործնական առողջապահական կանոնների վրա։ Այն պետք է դիտարկել որպես պատմական հրատարակություն, իսկ դրա հնարավոր խորհուրդները՝ ոչ թե որպես ժամանակակից բժշկական ցուցումներ, այլ որպես տվյալ ժամանակաշրջանի առողջապահական պատկերացումների ուսումնասիրման նյութ։