Առձեռն դիցաբանություն կամ առասպելախառն պատմություններ աստվածների և դյուցազունների մասին

Medicine

Այս գիրքը նվիրված է քրոնիկական փորկապությունների վիրաբուժական բուժման մարտավարության ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով կոլոպրոկտոլոգիայի կարևոր խնդիրներից մեկը։ Աշխատանքում վերլուծվում են հիվանդության առաջացման պատճառները, ախտորոշման առանձնահատկությունները, բուժման տարբեր մոտեցումները և վիրաբուժական միջամտությունների ընտրության սկզբունքները։ Գրքում քննարկվում են հիվանդների նախավիրահատական գնահատման մեթոդները, կիրառվող վիրաբուժական տեխնիկաները, բուժման արդյունավետության գնահատումը և հետվիրահատական վերականգնման առանձնահատկությունները։ Այն կարող է օգտակար լինել վիրաբույժների, կոլոպրոկտոլոգների, գաստրոէնտերոլոգների, բժշկական հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների և մարսողական համակարգի հիվանդությունների բուժմամբ հետաքրքրվող մասնագետների համար։

Economics

Экономикс աշխատությունը տնտեսագիտության հիմնարար ուսումնական ձեռնարկ է, որը ներկայացնում է միկրոտնտեսության և մակրոտնտեսության հիմնական սկզբունքները՝ բացատրելով, թե ինչպես են ձևավորվում շուկաները, գները, պահանջարկն ու առաջարկը, ինչպես նաև ինչպես են տնային տնտեսությունները և ընկերությունները կայացնում տնտեսական որոշումներ, գիրքը անդրադառնում է ազգային տնտեսության գործառույթներին՝ ներառյալ ՀՆԱ-ի հաշվարկը, գնաճը, գործազրկությունը, տնտեսական աճը և պետական քաղաքականության ազդեցությունը տնտեսության վրա, միաժամանակ քննարկվում են դրամավարկային և հարկաբյուջետային քաղաքականության մեխանիզմները, միջազգային առևտրի հիմունքները և գլոբալ տնտեսության փոխկապակցվածությունը, այն համադրում է տեսական մոդելները իրական օրինակների հետ՝ օգնելով հասկանալ տնտեսական գործընթացների տրամաբանությունը և դրանց ազդեցությունը հասարակության բարեկեցության վրա։

Religion

Աշխատությունը քրիստոնեական հավատքի հիմնական դրույթների համառոտ և համակարգված ներկայացմանն ուղղված կրոնադավանաբանական ու ուսուցողական երկ է, որի գլխավոր նպատակն է ընթերցողին ծանոթացնել քրիստոնեության հիմնարար ճշմարտություններին, եկեղեցական ուսմունքին և հավատացյալի հոգևոր կյանքի կարևոր սկզբունքներին։ Այն պատկանում է քրիստոնեական կրոնական հրահանգների և հավատքի ուսուցման այն ավանդույթին, որի միջոցով եկեղեցին ձգտել է հավատացյալներին մատչելի ձևով ներկայացնել դավանանքի հիմնական դրույթները, բացատրել քրիստոնեական աշխարհայացքի հիմքերը և ամրապնդել կրոնական գիտակցությունը։ Աշխատության թեմատիկ առանցքը քրիստոնեական հավատքի էությունն է՝ Աստծո գոյության, աստվածային հայտնության, Սուրբ Երրորդության, Հիսուս Քրիստոսի աստվածային և մարդկային բնության, փրկագործության և հավիտենական կյանքի վերաբերյալ հիմնարար պատկերացումների շրջանակում։ Քրիստոնեական ուսմունքի համաձայն՝ հավատքը ոչ միայն աստվածաբանական ճշմարտությունների ընդունումն է, այլև մարդու գիտակցված հոգևոր վերաբերմունքը Աստծո, սեփական անձի և շրջապատող աշխարհի նկատմամբ։ Այս տեսանկյունից կարևոր նշանակություն է ստանում Աստծո և մարդու փոխհարաբերությունը, արարչագործության գաղափարը, մարդկության մեղավոր վիճակը, աստվածային ողորմությունը և փրկության հնարավորությունը։ Հիսուս Քրիստոսի անձն ու առաքելությունը ներկայացվում են որպես քրիստոնեական հավատի կենտրոնական հիմք, իսկ նրա ուսմունքը՝ որպես սիրո, խոնարհության, ներողամտության, արդարության և բարոյական կատարելագործման ուղի։ Աշխատության դավանաբանական շրջանակում կարևոր տեղ են զբաղեցնում նաև Սուրբ Գրքի հեղինակության և նշանակության, եկեղեցու առաքելության, քրիստոնեական ավանդության և հավատացյալի հոգևոր պարտականությունների հարցերը։ Քրիստոնեական հավատքի ուսուցումը սերտորեն կապված է բարոյական դաստիարակության հետ, քանի որ դավանաբանական ճշմարտությունների իմացությունը պետք է արտահայտվի մարդու վարքագծում և առօրյա կյանքում։ Այդ պատճառով կարևորություն են ստանում հավատքի, հույսի և սիրո քրիստոնեական առաքինությունները, աղոթքը, ապաշխարությունը, գթասրտությունը, բարեգործությունը, ճշմարտախոսությունը և մերձավորի նկատմամբ պատասխանատու վերաբերմունքը։ Աշխատության ուսուցողական բնույթը ենթադրում է նաև քրիստոնեական կյանքի հիմնական պարտականությունների բացատրություն՝ օգնելով ընթերցողին հասկանալու կրոնական սկզբունքների գործնական նշանակությունը։ Հավատացյալի հոգևոր կյանքը դիտարկվում է որպես շարունակական գործընթաց, որը պահանջում է ոչ միայն հավատքի գիտակցում, այլև ներքին կարգապահություն, բարոյական պատասխանատվություն և հոգևոր արժեքներին հավատարիմ մնալու պատրաստակամություն։ Երկի կարևոր գաղափարներից է քրիստոնեական հավատի և բարոյական կյանքի անբաժանելիությունը։ Հավատքը ներկայացվում է որպես մարդու ներաշխարհը ձևավորող և նրա վարքն ուղղորդող ուժ, որը պետք է նպաստի անձնական կատարելագործմանը, հասարակական հարաբերությունների բարելավմանը և հոգևոր ներդաշնակության հաստատմանը։ Գրական և մեթոդական առումով աշխատությունը բնորոշվում է համառոտ, բացատրական և հրահանգչական շարադրանքով։ Նման բնույթի կրոնական ձեռնարկներում կարևոր նշանակություն ունեն դավանաբանական դրույթների հստակ ձևակերպումը, հիմնական հասկացությունների պարզաբանումը և նյութի տրամաբանական հաջորդականությունը։ Դրանք նախատեսված են ոչ միայն աստվածաբանական գիտելիքներ փոխանցելու, այլև ընթերցողի մեջ քրիստոնեական հավատքի գիտակցված ընկալում ձևավորելու համար։ Պատմական և մշակութային առումով աշխատությունը կարևոր է տասնիններորդ դարի հայ հոգևոր և կրթական գրականության զարգացման ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այդ ժամանակաշրջանում քրիստոնեական ուսուցողական գրքերի հրատարակությունը կարևոր դեր ուներ եկեղեցական կրթության, հավատքի գիտելիքների տարածման և հայ հասարակության բարոյական ու հոգևոր դաստիարակության գործում։ Թիֆլիսը հայ հասարակական, մշակութային և հրատարակչական կյանքի կարևոր կենտրոններից էր, որտեղ ձևավորվում և զարգանում էին ազգային լուսավորության, կրթության և գրականության տարածման գործընթացները։ Հայերեն կրոնական ձեռնարկների հրատարակությունը նպաստում էր քրիստոնեական դավանանքի վերաբերյալ գիտելիքների հասանելիությանը և հոգևոր կրթության ամրապնդմանը։ Այս աշխատությունը արժեքավոր է հայ կրոնական գրականության պատմության, քրիստոնեական դավանաբանության, եկեղեցական կրթության և տասնիններորդ դարի հայ հասարակական-մշակութային կյանքի ուսումնասիրության համար։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում աստվածաբանների, եկեղեցու պատմաբանների, կրոնագետների, մանկավարժների և քրիստոնեական հավատքի հիմնադրույթներն ուսումնասիրող ընթերցողների համար։ Իր ուսուցողական նշանակությամբ այն արտահայտում է քրիստոնեական ավանդության կարևոր սկզբունքներից մեկը՝ հավատքի ճշմարտությունների ճանաչումը պետք է ուղեկցվի բարոյական կյանքի ձևավորմամբ, հոգևոր գիտակցության խորացմամբ և մարդկային արժանապատվության նկատմամբ հարգանքով։

Linguistics

Աշխատությունը նվիրված է հայերենի անվանական խմբի կառուցվածքային և շարահյուսական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ մասնավորապես նախադասական ատրիբուտիվ համալիրի կիրառության համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում Վ. Ինգվեի առաջադրած վարկածի փորձարկումն է, որի միջոցով ուսումնասիրվում են անվանական խմբի բաղադրիչների փոխհարաբերությունները, դրանց դասավորության օրինաչափությունները և նախադասության կառուցվածքում ունեցած գործառույթները։ Ուսումնասիրությունը հիմնված է հայերեն լեզվական նյութի վրա և նպատակ ունի պարզելու, թե որքանով են տվյալ լեզվի փաստերը համապատասխանում տեսական դրույթներին ու արդյոք անհրաժեշտություն է առաջանում վերանայելու կամ ճշգրտելու առանձին տեսական մոտեցումներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նախադասական ատրիբուտիվ համալիրի կառուցվածքին, դրա բաղադրիչների հաջորդականությանը, անվան և նրան բնորոշող տարրերի կապին, ինչպես նաև այդ կապերի ձևավորման և մեկնաբանման հնարավոր տարբերություններին։ Նյութում լեզվական փաստերը դիտարկվում են ոչ միայն առանձին օրինակների մակարդակում, այլև համակարգային տեսանկյունից՝ հնարավորություն տալով բացահայտելու հայերենի անվանական խմբի կազմակերպման ընդհանուր օրինաչափությունները։ Աշխատությունը կարևոր է նաև տեսական լեզվաբանության տեսանկյունից, քանի որ հայերենի կոնկրետ նյութի ուսումնասիրության միջոցով անդրադառնում է շարահյուսական կառուցվածքների համընդհանուր և լեզվամասնավոր դրսևորումների փոխհարաբերությանը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել հայերենի շարահյուսական կառուցվածքի ավելի խորքային ընկալմանը, անվանական խմբի տեսական նկարագրության կատարելագործմանը և լեզվաբանական վարկածների փաստական ստուգմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հայերենագիտությամբ, ընդհանուր և տեսական լեզվաբանությամբ, շարահյուսությամբ ու քերականական կառուցվածքների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Religion

Աշխատությունը քրիստոնեական հոգևոր և բարոյախոսական գրականության ծավալուն երկերից է, որի հիմնական նպատակն է ներկայացնել մարդու հոգևոր կյանքի առողջացման, բարոյական կատարելագործման և հավատի ամրապնդման ուղիները՝ քրիստոնեական վարդապետությունը դիտարկելով որպես հոգևոր բժշկության և կյանքի ճիշտ կազմակերպման հիմնարար միջոց։ «Հոգևոր բժշկարան» գաղափարը ստեղծագործության մեջ ունի խորհրդանշական և դաստիարակչական նշանակություն․ ինչպես մարմնական հիվանդությունների բուժման համար անհրաժեշտ են համապատասխան դեղամիջոցներ, այնպես էլ մարդկային հոգու ախտերի՝ մեղքի, նախանձի, հպարտության, բարկության, ագահության, անհավատության և այլ բարոյական թերությունների հաղթահարման համար անհրաժեշտ են հավատք, աղոթք, ապաշխարություն, խոհեմություն և առաքինի վարք։ Աշխատության գաղափարական հիմքում ընկած է քրիստոնեական այն համոզմունքը, որ մարդու իրական առողջությունն ու երջանկությունը պայմանավորված են ոչ միայն մարմնական բարեկեցությամբ, այլև հոգու մաքրությամբ, խղճի խաղաղությամբ և Աստծու հետ կենդանի հաղորդակցությամբ։ Հոգևոր բժշկության գաղափարը ներկայացվում է որպես շարունակական գործընթաց, որը պահանջում է սեփական անձի ճանաչում, թերությունների գիտակցում, մեղքերից հեռացում և քրիստոնեական առաքինությունների հետևողական զարգացում։ Այս տեսանկյունից աշխատությունը միտված է ընթերցողին առաջնորդելու ինքնաքննության և բարոյական ինքնակատարելագործման ճանապարհով՝ բացահայտելով մարդու ներաշխարհի, մտքերի, զգացմունքների և արարքների փոխկապակցվածությունը։ Ստեղծագործության բովանդակային և գաղափարական շրջանակը վերաբերում է քրիստոնեական բարոյագիտության հիմնարար հարցերին՝ հավատի նշանակությանը, Աստծու պատվիրանների կատարմանը, մեղքի բնույթին, ապաշխարությանը, հոգևոր մաքրագործմանը, աղոթքի զորությանը և առաքինի կյանքի անհրաժեշտությանը։ Առանձնահատուկ կարևորություն է տրվում մարդու ներքին հակասությունների հաղթահարմանը, գայթակղությունների դեմ պայքարին և սեփական վարքի նկատմամբ պատասխանատվության գիտակցմանը։ Հոգևոր հիվանդությունների բուժման միջոցներ են դիտարկվում խոնարհությունը, համբերությունը, սերը, ողորմածությունը, ներողամտությունը, ժուժկալությունը, արդարամտությունն ու բարեգործությունը։ Այս առաքինությունները ներկայացվում են ոչ միայն որպես վերացական բարոյական պահանջներ, այլև որպես առօրյա կյանքում կիրառելի սկզբունքներ, որոնց հետևողական պահպանումը նպաստում է անհատի հոգևոր կայունությանն ու հասարակական հարաբերությունների առողջացմանը։ Աշխատության կարևոր գաղափարներից է նաև մարդու ազատ կամքի և բարոյական ընտրության նշանակությունը։ Մարդը դիտարկվում է որպես սեփական հոգևոր վիճակի համար պատասխանատու անձ, որն իր մտքերի, ցանկությունների և արարքների միջոցով կարող է կամ հեռանալ քրիստոնեական ճշմարտությունից, կամ ձգտել դեպի բարին ու աստվածային կատարելությունը։ Այս ընկալմամբ հոգևոր բժշկությունը չի սահմանափակվում մեղքերի թողություն հայցելով, այլ ենթադրում է ներքին փոփոխություն, սխալների ուղղում և կյանքի ընթացքի վերափոխում։ Ստեղծագործության վերնագրում արտահայտված բժշկարանի փոխաբերությունը նաև ընդգծում է քրիստոնեական ուսմունքի կիրառական նշանակությունը․ հոգևոր գիտելիքը պետք է ծառայի ոչ միայն ճանաչողությանը, այլև մարդու վարքի, մտածողության և բարոյական նկարագրի կատարելագործմանը։ Գրական առումով աշխատությունը պատկանում է հայ քրիստոնեական խրատական և հոգևոր-ուսուցողական գրականության ավանդույթին, որի բնորոշ առանձնահատկություններն են դաստիարակչական նպատակադրումը, բարոյական հասկացությունների մեկնաբանումը, աստվածաբանական դատողությունները և ընթերցողին ուղղված խրատական խոսքը։ Նման գրականության մեջ կարևոր տեղ են զբաղեցնում խորհրդանշական պատկերները, համեմատությունները, բարոյական հակադրությունները և հոգևոր ճշմարտությունները հասկանալի դարձնող մեկնաբանությունները։ Հոգևոր բժշկության և մարմնական բուժման համեմատությունը ստեղծագործության հիմնական գաղափարական պատկերներից է, որի միջոցով վերացական աստվածաբանական դրույթները կապվում են մարդու առօրյա փորձառության հետ։ Այս մոտեցումը հաղորդում է շարադրանքին ուսուցողական և խորհրդածական բնույթ՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով ոչ միայն ընկալելու քրիստոնեական բարոյական սկզբունքները, այլև դրանք կիրառելու սեփական կյանքի գնահատման ու վերափոխման ընթացքում։ Պատմամշակութային առումով աշխատությունը կարևոր տեղ է զբաղեցնում տասնիններորդ դարի հայ հոգևոր գրականության և Մխիթարյան միաբանության հրատարակչական ժառանգության համատեքստում։ Վենետիկի Սուրբ Ղազար միաբանությունը հայ հոգևոր, գիտական, կրթական և բանասիրական մշակույթի կարևոր կենտրոններից էր, որի գործունեությունը մեծապես նպաստել է հայերեն գրականության զարգացմանը, ազգային կրոնական ժառանգության պահպանմանը և եվրոպական մտավոր մշակույթի հետ հայ հասարակության կապերի ամրապնդմանը։ Միաբանության հրատարակած կրոնական և բարոյախոսական գրքերը կարևոր դեր են կատարել քրիստոնեական գիտելիքի տարածման, հավատացյալների հոգևոր կրթության և հայերեն ուսուցողական գրականության հարստացման գործում։ Այսպիսի աշխատությունները վկայում են այն մտավոր ու հոգևոր միջավայրի մասին, որտեղ մեծ նշանակություն էր տրվում մարդու բարոյական դաստիարակությանը, անձնական պատասխանատվությանը և քրիստոնեական արժեքների կենսագործմանը։ Դրանք նպաստել են հոգևոր գրականության՝ որպես ինքնակրթության և հասարակական բարոյականության ձևավորման միջոցի տարածմանը։ Աշխատությունն արժեքավոր է հայ հոգևոր մատենագրության, քրիստոնեական բարոյագիտության, խրատական գրականության և Մխիթարյան միաբանության հրատարակչական գործունեության ուսումնասիրության համար։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում աստվածաբանների, հայագետների, պատմաբանների, գրականագետների և հայ կրոնական մտքի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։ Միաժամանակ այն կարող է ընթերցվել որպես հոգևոր ինքնաճանաչողության և բարոյական խորհրդածության գրականություն՝ քրիստոնեական արժեհամակարգի, ներքին խաղաղության և առաքինի կյանքի նշանակության շուրջ մտածելու հնարավորություն ընձեռելով։ Ստեղծագործության հիմնական ընթերցողական արժեքը հոգևոր և բարոյական խնդիրների փոխկապակցված ներկայացման մեջ է։ Այն արտահայտում է քրիստոնեական այն աշխարհայացքը, ըստ որի մարդու կյանքի իրական բարեկեցությունը սկսվում է հոգու առողջացումից, իսկ հոգևոր կատարելագործումը հնարավոր է դառնում հավատի, ինքնաքննության, ապաշխարության և առաքինության միասնության միջոցով։

Religion

Հայ քրիստոնեական վարքագրական և սրբախոսական գրականության ժողովածու, որը նվիրված է Հայոց եկեղեցու կողմից հիշատակվող սրբերի կյանքին, հոգևոր գործունեությանը, հավատքի վկայությանը և նահատակության պատմություններին։ Աշխատությունը ներկայացնում է սրբերի վարքերի ընտրանի՝ կազմված Հայսմավուրքների ավանդական կառուցվածքին համապատասխան և ընդգրկելով այն սրբերի հիշատակությունները, որոնք դուրս են մնում եկեղեցական Տոնացույցում առանձին ընդգրկված հիշատակությունների շրջանակից։ Ժողովածուի հիմնական նպատակն է պահպանել և փոխանցել քրիստոնեական սրբախոսական ժառանգությունը՝ ընթերցողին ծանոթացնելով հավատքի, հոգևոր նվիրվածության, անձնազոհության և առաքինի կյանքի օրինակներին։ Սրբերի վարքերի գրականությունը Հայ եկեղեցու հոգևոր մշակույթի կարևորագույն բաղադրիչներից է, քանի որ դրա միջոցով սերունդներին են փոխանցվել քրիստոնեական հավատի տարածման, եկեղեցու պատմական զարգացման, հալածանքների ժամանակ հավատացյալների տոկունության և հոգևոր առաջնորդների գործունեության մասին պատմությունները։ Ժողովածուի բովանդակային առանցքը սրբերի կյանքի բարոյական և հոգևոր նշանակության բացահայտումն է։ Քրիստոնեական ավանդության մեջ սուրբը ներկայացվում է որպես հավատքի բարձրագույն օրինակ, որի կյանքը մարմնավորում է աստվածասիրությունը, խոնարհությունը, արդարությունը, գթասրտությունը, համբերությունը և ճշմարտության հանդեպ անսասան նվիրվածությունը։ Սրբերի վարքերում առանձնահատուկ տեղ են զբաղեցնում նրանց հոգևոր կոչման, քրիստոնեական համոզմունքների, բարեգործական գործունեության, փորձությունների հաղթահարման և հավատի համար կրած նեղությունների նկարագրությունները։ Նահատակների պատմությունները բացահայտում են քրիստոնեական հավատքի նկատմամբ նրանց անսասան հավատարմությունը և ցույց տալիս, որ հոգևոր համոզմունքը կարող է գերակա լինել նույնիսկ կյանքի պահպանման բնազդից։ Վանականների, ճգնավորների, հոգևոր առաջնորդների և այլ սրբակենցաղ անձանց օրինակները, իրենց հերթին, ներկայացնում են աղոթքի, ինքնազսպման, հոգևոր խոկման և աշխարհիկ գայթակղություններից հեռու մնալու նշանակությունը։ Այս պատմությունների միջոցով ընթերցողին փոխանցվում է այն գաղափարը, որ սրբությունը ոչ միայն բացառիկ հոգևոր կոչում է, այլև բարոյական կատարելության ձգտում, որը դրսևորվում է առօրյա վարքի, մարդկանց նկատմամբ վերաբերմունքի և Աստծո կամքին հավատարիմ մնալու մեջ։ Հատկանշական է նաև ժողովածուի կապը Հայսմավուրքների հետ։ Հայսմավուրքը հայ եկեղեցական գրականության ավանդական ժողովածուներից է, որտեղ տարվա օրերի հաջորդականությամբ ներկայացվում են սրբերի հիշատակությունները, վարքերը և նահատակությունների պատմությունները։ Այս ավանդույթը կարևոր դեր է ունեցել հայ ժողովրդի կրոնական հիշողության պահպանման և եկեղեցական տոնացուցային մշակույթի ձևավորման գործում։ Ներկայացված աշխատության վերնագրում ընդգծված՝ Տոնացույցում ընդգրկվածներից բացի այլ սրբերի վարքերի ներառումը վկայում է սրբախոսական նյութի ընդլայնման և եկեղեցական հիշատակության շրջանակն առավել ամբողջական ներկայացնելու ձգտման մասին։ Գրական առումով ժողովածուն պատկանում է վարքագրության ժանրին, որի հիմնական առանձնահատկություններն են պատմողական շարադրանքը, բարոյական օրինակների ներկայացումը, հոգևոր փորձությունների նկարագրությունը և սրբի կերպարի իդեալականացումը։ Վարքագրական երկերում պատմական իրադարձությունները հաճախ միահյուսվում են կրոնական խորհրդանիշների, աստվածաբանական մեկնաբանությունների և դաստիարակչական նպատակ ունեցող պատմությունների հետ։ Սրբի կյանքի նկարագրությունը միաժամանակ պատմական հիշողության պահպանման և հավատացյալների հոգևոր դաստիարակության միջոց է։ Այս գրական ավանդույթին բնորոշ են նաև ներբողական խոսքը, սրբի առաքինությունների ընդգծումը, հավատքի և աշխարհիկ շահերի հակադրությունը, ինչպես նաև հրաշքների ու աստվածային միջամտության վերաբերյալ պատմությունները։ Նման շարադրանքը հնարավորություն է տալիս ընթերցողին ոչ միայն տեղեկություններ ստանալու սրբերի մասին, այլև նրանց կյանքը ընկալելու որպես քրիստոնեական վարքի և հոգևոր կատարելության օրինակ։ Պատմամշակութային առումով հրատարակությունը կարևոր տեղ ունի հայ վարքագրական մատենագրության և եկեղեցական հիշողության ուսումնասիրության մեջ։ Հայոց եկեղեցու սրբերի հիշատակությունը դարեր շարունակ նպաստել է ազգային հոգևոր ինքնության պահպանմանը, քրիստոնեական ավանդությունների փոխանցմանը և պատմական հիշողության շարունակականությանը։ Սրբերի վարքերի ժողովածուները կարևոր դեր են ունեցել նաև եկեղեցական ընթերցանության, քարոզչության և կրոնական կրթության մեջ՝ ապահովելով հոգևոր արժեքների տարածումը տարբեր սերունդների շրջանում։ Գիրքը լույս է տեսել Վենետիկի Սուրբ Ղազար կղզում՝ Մխիթարյան միաբանության տպարանում, որը հայ հոգևոր, պատմական և գրական ժառանգության ուսումնասիրման ու հրատարակման առաջատար կենտրոններից էր։ Մխիթարյանների գործունեությունը մեծապես նպաստել է հին հայ մատենագրական երկերի պահպանմանը, համակարգմանը և նոր ընթերցողներին ներկայացնելուն։ Հատկապես կարևոր էր սրբախոսական և եկեղեցական գրականության հրատարակությունը, քանի որ այն հնարավորություն էր տալիս պահպանելու Հայոց եկեղեցու հիշատակությունների հարուստ ավանդույթը և այն տարածելու հայկական համայնքներում։ Աշխատությունը արժեքավոր սկզբնաղբյուր է հայ սրբախոսության, վարքագրական գրականության, եկեղեցական տոնացույցի, սրբերի պաշտամունքի պատմության և Մխիթարյան միաբանության մատենագիտական գործունեության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է հետաքրքրել հայագետներին, աստվածաբաններին, եկեղեցու պատմաբաններին, գրականագետներին, մատենագետներին և քրիստոնեական սրբախոսությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Ընթերցողական արժեքը պայմանավորված է քրիստոնեական հոգևոր ժառանգության ճանաչման, սրբերի կյանքի օրինակների միջոցով բարոյական արժեքների յուրացման և Հայոց եկեղեցու հիշատակական ավանդույթների բացահայտման հնարավորությամբ։ Իր կրոնական, պատմական և գրական նշանակությամբ ժողովածուն հայ հոգևոր մատենագրության կարևոր նմուշներից է, որը նպաստում է սրբերի հիշատակի պահպանմանը, ազգային եկեղեցական հիշողության հարստացմանը և քրիստոնեական բարոյական իդեալների փոխանցմանը։