Армянский пролог о свв. Борисе и Глебе

Mathematics

Դասագրքում քննարկվում են գծային օբյեկտիվ ֆունկցիայի առավելագույնի կամ նվազագույնի որոնման խնդիրները՝ սահմանափակումների համակարգի պայմաններում։ Ներկայացվում են լուծման հիմնական մեթոդները, հատկապես սիմպլեքս մեթոդը, ինչպես նաև գրաֆիկական մոտեցումները և երկակիության (duality) տեսության հիմնական գաղափարները։ Բացի այդ, ընդգծվում են տնտեսական և ինժեներական խնդիրներում օպտիմալ լուծումների ընտրության սկզբունքները։ Նյութը կապում է մաթեմատիկական մոդելավորումը իրական կիրառությունների հետ՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարելի է ռեսուրսների բաշխման, արտադրության պլանավորման և լոգիստիկ խնդիրները ձևակերպել և լուծել գծային ծրագրավորման միջոցով։ Այն միավորում է տեսական խստությունը և գործնական կիրառելիությունը։

History

Այս նյութը վերաբերում է 2023 թվականի սեպտեմբերին Լեռնային Ղարաբաղում տեղի ունեցած ռազմական սրման և Ադրբեջանի կողմից իրականացված լայնածավալ ռազմական գործողություններին։ Նյութում ներկայացվում է հակամարտության այդ փուլի զարգացումը, երբ ադրբեջանական զինված ուժերը հրթիռային, հրետանային և այլ ռազմական միջոցներով հարձակումներ սկսեցին տարածաշրջանի հայկական ուժերի դիրքերի ուղղությամբ։ Հաղորդագրության համաձայն՝ ռազմական գործողությունների հետևանքով արձանագրվել էին բազմաթիվ զոհեր և վիրավորներ, այդ թվում՝ քաղաքացիական բնակչության շրջանում, իսկ մի շարք բնակավայրերից իրականացվել էր բնակչության տարհանում։ Նյութում անդրադարձ է կատարվում նաև Ստեփանակերտի և շրջակա բնակավայրերի իրավիճակին, քաղաքացիական ենթակառուցվածքներին հասցված վնասներին և բնակչության համար ստեղծված հումանիտար ծանր պայմաններին։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում Ադրբեջանի և հայկական կողմերի՝ ռազմական գործողությունների վերաբերյալ միմյանցից էապես տարբերվող դիրքորոշումներին։ Ադրբեջանի իշխանությունները գործողությունները ներկայացնում էին որպես սահմանափակ հակաահաբեկչական միջոցառում՝ ուղղված հայկական զինված ուժերի դիրքերի և ենթակառուցվածքների դեմ, մինչդեռ հայկական կողմը դրանք բնութագրում էր որպես լայնածավալ հարձակում և Լեռնային Ղարաբաղի հայ բնակչության նկատմամբ լուրջ սպառնալիք։ Նյութը նաև ներկայացնում է միջազգային հանրության արձագանքը՝ ռազմական գործողությունների անհապաղ դադարեցման կոչերը և տարածաշրջանում խաղաղապահ ուժերի դերակատարությունը։ Հակամարտության այդ փուլը տեղի էր ունենում երկարատև շրջափակման և հումանիտար ճգնաժամի պայմաններում, ինչն ավելի էր խորացնում բնակչության խոցելիությունը և ռազմական գործողությունների հետևանքները։ Լայն պատմական համատեքստում նյութը անդրադառնում է հայ-ադրբեջանական հակամարտության նախապատմությանը, 2020 թվականի պատերազմին և դրանից հետո ձևավորված իրավիճակին։ 2023 թվականի սեպտեմբերյան ռազմական գործողությունները հանգեցրին հայկական կողմի զինված դիմադրության դադարեցմանը և տարածաշրջանի նկատմամբ Ադրբեջանի վերահսկողության հաստատմանը, որից հետո Լեռնային Ղարաբաղի հայ բնակչության գերակշիռ մասը հեռացավ տարածաշրջանից և տեղափոխվեց Հայաստան։ Այս իրադարձությունները դարձան հակամարտության պատմության կարևորագույն հանգրվաններից մեկը՝ առաջացնելով անվտանգության, մարդու իրավունքների, տեղահանության, հումանիտար պաշտպանության և տարածաշրջանային կայունության վերաբերյալ բազմաթիվ հարցեր։ Նյութը կարող է հետաքրքրել ժամանակակից պատմությամբ, միջազգային հարաբերություններով, Հարավային Կովկասի քաղաքականությամբ, հակամարտությունների ուսումնասիրությամբ և տարածաշրջանային անվտանգության խնդիրներով զբաղվող ընթերցողներին։

Medicine

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է հիպոկինեզիայի՝ շարժողական ակտիվության սահմանափակման պայմաններում իմունային համակարգում տեղի ունեցող փոփոխությունների ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով իմունոցիտոկինների՝ TNFα-ի և IL-2-ի պարունակության փոփոխություններին իմունոգենեզի օրգաններում։ Աշխատությունում վերլուծվում է, թե ինչպես է ֆիզիկական անգործունությունը ազդում իմունային պատասխանների կարգավորման, բջջային իմունիտետի և օրգանիզմի պաշտպանական մեխանիզմների վրա։ Հատուկ տեղ է հատկացվում գամմա-ամինոկարագաթթվի (ԳԱԿԹ, GABA) պաշտպանիչ ազդեցության գնահատմանը՝ բացահայտելով դրա հնարավոր դերը իմունային ռեակցիաների կարգավորման, բորբոքային գործընթացների մեղմացման և հիպոկինեզիայի հետևանքով առաջացող իմունաբանական խանգարումների կանխարգելման գործում։ Հետազոտությունը հիմնված է փորձարարական տվյալների, կենսաքիմիական և իմունաբանական վերլուծությունների վրա և ներկայացնում է արդյունքների գիտական մեկնաբանությունը՝ կարևորելով դրանց նշանակությունը ինչպես հիմնարար բժշկագիտության, այնպես էլ կանխարգելիչ և վերականգնողական բժշկության համար։ Գիրքը նախատեսված է իմունաբանների, ֆիզիոլոգների, կենսաքիմիկոսների, բժշկական գիտաշխատողների, ասպիրանտների, ուսանողների և կենսաբժշկական հետազոտություններով զբաղվող մասնագետների համար։

Law

Աշխատությունը նվիրված է մարդու և քաղաքացու իրավունքների իրավական կարգավորման պատմական զարգացման ուսումնասիրությանը Հայաստանի պետականության երեք հաջորդական փուլերում՝ համադրելով իրավական համակարգերի ձևավորման առանձնահատկությունները, իրավունքների ամրագրման սկզբունքները և դրանց պաշտպանության կառուցակարգերի փոփոխությունները։ Հետազոտության կենտրոնում մարդու իրավական կարգավիճակի վերաբերյալ պատկերացումների զարգացումն է՝ սկսած պետականության ձևավորման առաջին շրջանից, շարունակելով խորհրդային իրավակարգի պայմաններում և հասնելով անկախ պետականության սահմանադրաիրավական համակարգին։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս մարդու իրավունքների զարգացումը դիտարկել ոչ թե առանձին իրավական ակտերի շրջանակում, այլ որպես պատմականորեն փոփոխվող իրավական ինստիտուտների և գաղափարների ամբողջություն։ Առաջին փուլի ուսումնասիրության ընթացքում ուշադրություն է դարձվում նորաստեղծ պետական համակարգում քաղաքացու իրավական կարգավիճակի ձևավորմանը, պետական իշխանության կազմակերպմանը, իրավական հավասարության, անձնական ազատությունների, սեփականության, հասարակական և քաղաքական մասնակցության վերաբերյալ սկզբունքների զարգացմանը։ Կարևորվում է այն հանգամանքը, որ պետականության ձևավորման բարդ պայմաններում անհրաժեշտ էր միաժամանակ ստեղծել պետական կառավարման մարմիններ, ձևավորել օրենսդրական համակարգ և կարգավորել անհատի ու պետության հարաբերությունները։ Այդ ժամանակաշրջանի իրավական փաստաթղթերի և պետական կառավարման պրակտիկայի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել մարդու իրավունքների վերաբերյալ այն սկզբնական մոտեցումները, որոնք ձևավորվում էին հայկական պետականության վերականգնման պայմաններում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում քաղաքացիության, իրավահավասարության, ընտրական մասնակցության, անձի ազատության, սեփականության և դատական պաշտպանության խնդիրներին՝ դրանք դիտարկելով ժամանակաշրջանի պետական և իրավական զարգացման ընդհանուր համատեքստում։ Երկրորդ փուլում մարդու իրավունքների իրավական կարգավորումը քննության է առնվում խորհրդային պետական և իրավական համակարգի շրջանակում։ Այստեղ իրավունքների հասկացությունը կապված էր սոցիալիստական պետականության գաղափարական և իրավական հիմքերի հետ, իսկ քաղաքացու կարգավիճակը սահմանվում էր ոչ միայն իրավունքների, այլև պետության ու հասարակության նկատմամբ պարտականությունների լայն համակարգով։ Ուսումնասիրվում են խորհրդային սահմանադրական ակտերում ամրագրված քաղաքական, սոցիալ-տնտեսական և մշակութային իրավունքները, աշխատանքի, հանգստի, կրթության, սոցիալական ապահովության և հասարակական կյանքին մասնակցության վերաբերյալ դրույթները։ Միաժամանակ կարևորվում է իրավական նորմերի և դրանց իրականացման կառուցակարգերի հարաբերակցության ուսումնասիրությունը։ Իրավունքի տեքստային ամրագրումը և դրա գործնական իրացումը դիտարկվում են որպես տարբեր, բայց փոխկապակցված մակարդակներ, ինչը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական գնահատել տվյալ ժամանակաշրջանի իրավական համակարգը։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն հանգամանքին, որ խորհրդային իրավական հայեցակարգում սոցիալական և տնտեսական իրավունքները կարևոր տեղ էին զբաղեցնում, մինչդեռ պետության և անհատի հարաբերությունների կառուցվածքը տարբերվում էր ժամանակակից սահմանադրական ժողովրդավարություններում ընդունված մոտեցումներից։ Հետազոտության երրորդ և առավել ծավալուն ուղղությունը վերաբերում է անկախ պետականության պայմաններում մարդու իրավունքների համակարգի ձևավորմանը և զարգացմանը։ Անկախությունից հետո իրավական համակարգի վերափոխումը կապված էր նոր սահմանադրական կարգի, իշխանությունների բաժանման, իրավական պետության սկզբունքի և մարդու իրավունքների պաշտպանության նոր ինստիտուտների ձևավորման հետ։ 1995 թվականի Սահմանադրությունն առանձին գլխով ամրագրեց մարդու և քաղաքացու հիմնական իրավունքներն ու ազատությունները, իսկ հետագա սահմանադրական փոփոխությունները զարգացրին դրանց բովանդակությունն ու պաշտպանության իրավական երաշխիքները։ Ժամանակակից սահմանադրական կարգավորման շրջանակում մարդը և նրա անօտարելի արժանապատվությունը դիտարկվում են որպես իրավունքների և ազատությունների հիմք, իսկ դրանց հարգումն ու պաշտպանությունը՝ հանրային իշխանության պարտականություն։ Հիմնական իրավունքները միաժամանակ հանդես են գալիս որպես հանրային իշխանությունը սահմանափակող անմիջականորեն գործող իրավունքներ։ Այս զարգացումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել մարդու իրավունքների կարգավիճակի փոփոխությունը՝ պետական իշխանության կողմից տրամադրվող կամ ճանաչվող հնարավորությունների ընկալումից դեպի հանրային իշխանության նկատմամբ իրավական սահմաններ սահմանող հիմնարար սկզբունքների համակարգ։ Կարևոր տեղ է հատկացվում անձնական իրավունքների զարգացմանը։ Քննության են առնվում կյանքի, արժանապատվության, անձնական ազատության, ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելիության, մասնավոր կյանքի, բնակարանի և հաղորդակցության գաղտնիության պաշտպանության հետ կապված իրավական սկզբունքները։ Դրանց զարգացման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևել, թե ինչպես են աստիճանաբար հստակեցվել պետական միջամտության թույլատրելի սահմանները, իրավունքի սահմանափակման հիմքերը և անձի պաշտպանության ընթացակարգային երաշխիքները։ Ժամանակակից սահմանադրական կարգավորումը, օրինակ, նախատեսում է անձնական ազատությունից զրկման իրավական հիմքեր, դատական վերահսկողության մեխանիզմներ և ազատությունից զրկված անձի պաշտպանության մի շարք երաշխիքներ։ Առանձին ուղղություն է քաղաքական իրավունքների և ազատությունների զարգացումը։ Ընտրական իրավունքը, պետական կառավարմանը մասնակցությունը, միավորումների և հավաքների ազատությունը, կարծիքի արտահայտման ազատությունը և հանրային տեղեկատվության հասանելիությունը դիտարկվում են ժողովրդավարական պետականության ձևավորման համատեքստում։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս համեմատել տարբեր ժամանակաշրջաններում քաղաքացու քաղաքական մասնակցության իրավական ձևերը և պարզել, թե ինչպես է փոխվել պետության ու հասարակության հարաբերությունների սահմանադրական ընկալումը։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում իրավունքների հավասարության և խտրականության արգելքի սկզբունքների զարգացմանը։ Իրավահավասարության գաղափարի իրավական ամրագրումը դիտարկվում է տարբեր պատմական փուլերում՝ հաշվի առնելով յուրաքանչյուր ժամանակաշրջանի իրավական լեզուն և պետական կառուցվածքը։ Ժամանակակից սահմանադրական համակարգում հավասարության և խտրականության արգելքի սկզբունքներն ընդգրկված են մարդու հիմնական իրավունքների պաշտպանության ընդհանուր համակարգում։ Սոցիալական, տնտեսական և մշակութային իրավունքների ուսումնասիրությունը նույնպես կարևոր տեղ է զբաղեցնում։ Աշխատանքի, սոցիալական ապահովության, կրթության, առողջության պահպանման, սեփականության և մշակութային կյանքին մասնակցության հետ կապված իրավական մոտեցումները համեմատվում են տարբեր ժամանակաշրջաններում։ Այս ոլորտը հատկապես հնարավորություն է տալիս բացահայտել խորհրդային և հետխորհրդային իրավական համակարգերի տարբերությունները, քանի որ փոխվել են պետության տնտեսական կառուցվածքը, սեփականության ձևերը և սոցիալական քաղաքականության իրավական մեխանիզմները։ Միաժամանակ որոշ իրավունքների պատմական շարունակականությունը ցույց է տալիս, որ սոցիալական պաշտպանության և կրթության հասանելիության խնդիրները տարբեր իրավակարգերում պահպանել են իրենց նշանակությունը՝ ստանալով տարբեր իրավական ձևակերպումներ։ Հետազոտության առանցքային հարցերից է իրավունքների սահմանափակման իրավական կարգավորումը։ Մարդու իրավունքների համակարգը ենթադրում է ոչ միայն իրավունքների թվարկում, այլև այն պայմանների հստակ սահմանում, որոնց դեպքում պետությունը կարող է միջամտել դրանց իրականացմանը։ Ժամանակակից սահմանադրական կարգավորումը նախատեսում է օրինականության, համաչափության և իրավական որոշակիության սկզբունքներ, ինչպես նաև սահմանում է հիմնական իրավունքների էության պաշտպանության պահանջը։ Այս սկզբունքների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ցույց տալ մարդու իրավունքների իրավական կարգավորման որակական զարգացումը, երբ ուշադրությունը տեղափոխվում է ոչ միայն իրավունքի ճանաչման, այլև դրա սահմանափակման իրավաչափության և պետական միջամտության նկատմամբ վերահսկողության վրա։ Կարևոր ուղղություն է դատական պաշտպանության իրավունքի և իրավական պաշտպանության արդյունավետ միջոցների զարգացումը։ Մարդու իրավունքի իրական արժեքը մեծապես կախված է այն հանգամանքից, թե անձը ինչպիսի իրավական միջոցներ ունի խախտված իրավունքը վերականգնելու համար։ Այդ պատճառով ուսումնասիրվում են դատարանների դերը, արդար դատաքննության սկզբունքները, պետական մարմինների գործողությունների վիճարկման հնարավորությունները և մարդու իրավունքների պաշտպանության մասնագիտացված ինստիտուտների ձևավորումը։ Ժամանակակից սահմանադրական համակարգը ճանաչում է արդյունավետ դատական պաշտպանության հետ կապված իրավունքներ և նախատեսում է նաև Մարդու իրավունքների պաշտպանին դիմելու սահմանադրական հնարավորություն։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում միջազգային իրավունքի ազդեցությանը։ Անկախ պետականության շրջանում մարդու իրավունքների ազգային համակարգի զարգացումը փոխկապակցվել է միջազգային իրավական պարտավորությունների և միջազգային պաշտպանության մեխանիզմների հետ։ Ժամանակակից Սահմանադրությունը նախատեսում է, որ հիմնական իրավունքների և ազատությունների դրույթները մեկնաբանելիս հաշվի է առնվում Հայաստանի վավերացրած՝ մարդու իրավունքների վերաբերյալ միջազգային պայմանագրերի հիման վրա գործող մարմինների պրակտիկան, իսկ սահմանափակումները չեն կարող գերազանցել միջազգային պայմանագրերով նախատեսված սահմանները։ Այս հանգամանքը հնարավորություն է տալիս մարդու իրավունքների ազգային համակարգը դիտարկել ավելի լայն միջազգային իրավական տարածքի հետ փոխազդեցության մեջ։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում սահմանադրական բարեփոխումների համեմատական ուսումնասիրությունը։ Իրավունքների վերաբերյալ սահմանադրական դրույթների փոփոխությունները ցույց են տալիս, թե ինչպես են զարգացել մարդու արժանապատվության, պետության պարտականությունների, իրավունքների անմիջական գործողության, դրանց սահմանափակման և պաշտպանության վերաբերյալ իրավական պատկերացումները։ 2005 թվականի սահմանադրական կարգավորումն արդեն ամրագրում էր, որ մարդը, նրա արժանապատվությունը և հիմնական իրավունքներն ու ազատությունները բարձրագույն արժեքներ են, իսկ պետությունը սահմանափակված է այդ իրավունքներով՝ որպես անմիջականորեն գործող իրավունք։ Հետագա կարգավորումը զարգացրել է այդ մոտեցումը՝ առավել մանրամասն ամրագրելով իրավունքների իրականացման, սահմանափակման և պաշտպանության սկզբունքները։ Պատմաիրավական համեմատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել նաև իրավական շարունակականության և ընդհատումների երևույթները։ Երեք պետական համակարգերը հիմնված էին տարբեր քաղաքական, տնտեսական և իրավական սկզբունքների վրա, ուստի մարդու իրավունքների բովանդակությունը, դրանց իրավական նշանակությունը և պաշտպանության միջոցները նույնական չէին։ Այդ տարբերությունների ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս հասկանալ, թե ինչպես են պետականության բնույթը, հասարակական հարաբերությունները և իրավական գաղափարախոսությունը ազդում մարդու իրավական կարգավիճակի վրա։ Միաժամանակ հնարավոր է առանձնացնել այն հիմնարար խնդիրները, որոնք տարբեր ձևերով պահպանվել են բոլոր ժամանակաշրջաններում՝ անձի ազատության, իրավահավասարության, պետական իշխանության և քաղաքացու հարաբերությունների, սոցիալական պաշտպանության ու արդարադատության հասանելիության հարցերը։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են լինել պատմաիրավական, համեմատական-իրավական, ձևական-իրավաբանական և համակարգային վերլուծության մեթոդները։ Սահմանադրությունների, օրենքների և այլ իրավական ակտերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել իրավական նորմերի բովանդակության փոփոխությունները, իսկ պատմական համատեքստի ներգրավումը՝ հասկանալ դրանց ձևավորման պատճառները։ Համեմատական մոտեցումը թույլ է տալիս նույն իրավունքի կարգավորումը դիտարկել երեք տարբեր պետական համակարգերում և պարզել ոչ միայն տեքստային տարբերությունները, այլև իրավական հայեցակարգերի փոփոխությունը։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է մարդու իրավունքների իրավական կարգավորման զարգացումը հայկական պետականության պատմության ընդհանուր ընթացքի հետ կապելու հնարավորությամբ։ Այն ցույց է տալիս, որ մարդու իրավունքների ժամանակակից համակարգը երկարատև իրավական և ինստիտուցիոնալ զարգացման արդյունք է, որի տարբեր փուլերը պայմանավորված են եղել տվյալ ժամանակաշրջանի պետական կառուցվածքով, իրավական գաղափարախոսությամբ և հասարակական հարաբերություններով։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է մարդու իրավունքների սահմանադրաիրավական և պատմաիրավական զարգացման համակողմանի ուսումնասիրություն՝ համադրելով Հայաստանի պետականության երեք փուլերի իրավական փորձը և բացահայտելով իրավունքների ճանաչման, ամրագրման, սահմանափակման ու պաշտպանության մեխանիզմների փոփոխությունները։ Այն կարող է օգտակար լինել սահմանադրական իրավունքի, մարդու իրավունքների, պետության և իրավունքի պատմության, իրավական ուսմունքների և Հայաստանի պետականության զարգացման խնդիրներով զբաղվող հետազոտողների, իրավաբանների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Chemistry

Աշխատությունը նվիրված է ազոտ պարունակող հետերոցիկլային մոնոմերների էլեկտրաքիմիական պոլիմերացման գործընթացների ուսումնասիրությանը, դրանց ընթացքի օրինաչափությունների բացահայտմանը և ստացվող պոլիմերների հատկությունների հետազոտմանը։ Ուսումնասիրության հիմքում այնպիսի օրգանական միացություններ են, որոնց մոլեկուլային կառուցվածքում առկա են ազոտ պարունակող հետերոցիկլային օղակներ, և որոնք կարող են էլեկտրաքիմիական ազդեցության պայմաններում վերածվել բարձրամոլեկուլային նյութերի։ Աշխատանքում ուշադրություն է դարձվում էլեկտրաքիմիական պոլիմերացման մեխանիզմներին, մոնոմերների օքսիդացման կամ վերականգնման գործընթացներին և էլեկտրոդի մակերևույթին պոլիմերային շերտի ձևավորմանը։ Հետազոտվում է էլեկտրաքիմիական պայմանների՝ կիրառվող պոտենցիալի, հոսանքի խտության, էլեկտրոլիտի բաղադրության, լուծիչի, ջերմաստիճանի և մոնոմերի կոնցենտրացիայի ազդեցությունը պոլիմերացման ընթացքի և վերջնական նյութի կառուցվածքի վրա։ Հատուկ նշանակություն է տրվում ստացվող պոլիմերների կառուցվածքային և ֆիզիկաքիմիական հատկությունների ուսումնասիրությանը, քանի որ հետերոցիկլային օղակների առկայությունը կարող է պայմանավորել նյութերի էլեկտրական հաղորդականությունը, օքսիդավերականգնողական ակտիվությունը, քիմիական կայունությունը և մակերևութային հատկությունները։ Աշխատանքը կարող է ներառել պոլիմերացման կինետիկայի, էլեկտրաքիմիական բնութագրերի և նյութի կառուցվածքի միջև կապերի ուսումնասիրություն՝ հնարավորություն տալով պարզելու, թե սինթեզի պայմանների փոփոխությունն ինչպես է ազդում ստացված պոլիմերային ծածկույթի հատկությունների վրա։ Կարևոր է նաև էլեկտրաքիմիական մեթոդի առավելությունների դիտարկումը․ այն հնարավորություն է տալիս պոլիմերային նյութերը ստանալ անմիջապես հաղորդիչ մակերևույթի վրա և որոշ դեպքերում վերահսկել ծածկույթի ձևավորման ընթացքը, հաստությունն ու կառուցվածքը։ Այս հատկությունը նյութերը հետաքրքիր է դարձնում էլեկտրաքիմիական սարքերի, սենսորների, պաշտպանիչ ծածկույթների, էներգիայի պահպանման համակարգերի և այլ ֆունկցիոնալ նյութերի մշակման համար։ Ուսումնասիրության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է ազոտ պարունակող հետերոցիկլային մոնոմերների պոլիմերացման առանձնահատկությունների և դրանցից ստացվող նյութերի կառուցվածք–հատկություն փոխկապակցվածության բացահայտմամբ։ Գործնական տեսանկյունից աշխատանքը կարող է հիմք ծառայել նոր էլեկտրոակտիվ պոլիմերային նյութերի և վերահսկվող հատկություններով ծածկույթների ստացման համար։ Այն կարող է հետաքրքրել օրգանական և ֆիզիկական քիմիայի, էլեկտրաքիմիայի, պոլիմերների քիմիայի, նյութագիտության և էլեկտրոնային նյութերի մշակման ոլորտների մասնագետներին, հետազոտողներին և ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը համադրում է օրգանական մոնոմերների քիմիան, էլեկտրաքիմիական սինթեզը և պոլիմերային նյութագիտությունը՝ բացահայտելու ազոտ պարունակող հետերոցիկլային միացությունների հիման վրա ֆունկցիոնալ պոլիմերներ ստանալու հնարավորությունները։

Literature

Այս ժողովածուն ընդգրկում է հայ նշանավոր արձակագիրի տարբեր տարիներին ստեղծած պատմվածքները, որոնցում արտացոլված են մարդու բնավորության բազմազան կողմերը, առօրյա կյանքի իրավիճակները, հասարակական հարաբերությունները և ազգային միջավայրի առանձնահատկությունները։ Ստեղծագործություններում հեղինակը համադրում է հոգեբանական խորությունը, հումորը, երգիծանքը և իրականության նկատմամբ ուշադիր դիտարկումը՝ ստեղծելով հիշարժան կերպարներ ու կենդանի պատկերներ։ Պատմվածքներում արծարծվում են բարոյական ընտրության, մարդկային արժանապատվության, սիրո, ընկերության, աշխատանքի, հասարակական անհավասարությունների և կյանքի դժվարությունների թեմաները։ Հեղինակի գրական ոճին բնորոշ են պարզ ու արտահայտիչ լեզուն, նուրբ հեգնանքը և մարդկային հոգեբանության մանրակրկիտ բացահայտումը, ինչի շնորհիվ նույնիսկ սովորական դեպքերն ու կերպարները ձեռք են բերում ընդհանրական նշանակություն։ Ժողովածուն ներկայացնում է հայ արձակի կարևոր էջերից մեկը՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով ծանոթանալ կյանքի տարբեր դրսևորումների գեղարվեստական մեկնաբանություններին։ Գիրքը նախատեսված է հայ գրականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների, դպրոցականների, ուսանողների, գրականագետների և բոլոր նրանց համար, ովքեր գնահատում են դասական արձակն ու մարդկային հարաբերությունների խորքային պատկերումը։