Հայոց եկեղեցու ժամակարգություն՝ ըստ սուրբ թարգմանիչների և եկեղեցու հայրերի սահմանած կարգի, մաս Ա

Culture

Աշխատությունը նվիրված է Օդեսայում հայտնաբերված XV դարի հայկական ձեռագիր Շարակնոցի ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով որպես միջնադարյան հայ հոգևոր, գրական, երաժշտական և ձեռագրական մշակույթի արժեքավոր հուշարձան։ Հետազոտության շրջանակում ուշադրություն է դարձվում ձեռագրի ծագմանը, ժամանակագրությանը, պահպանվածությանը, գրության առանձնահատկություններին և հնարավոր ստեղծման միջավայրին՝ նպատակ ունենալով որոշել դրա տեղը հայկական ձեռագրական ժառանգության մեջ։ Քննվում է ձեռագրի բովանդակային կառուցվածքը, եկեղեցական շարականների դասավորությունը, ծիսական նշանակությունը և դրանց առնչությունը հայ եկեղեցական ավանդույթի հետ։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում գրչության և հնագրագիտական հատկանիշները՝ տառաձևերը, գրատեսակը, գրության տեխնիկան, էջերի կազմակերպումը, խորագրերը, լուսանցքային նշումները և ձեռագրում պահպանված այլ գրառումները, որոնք կարող են տեղեկություններ հաղորդել գրչի, պատվիրատուի, օգտագործման միջավայրի կամ ձեռագրի հետագա պատմության վերաբերյալ։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է նաև գեղարվեստական ձևավորման քննությունը, եթե ձեռագրում առկա են զարդագրեր, գլխազարդեր, լուսանցազարդեր կամ մանրանկարչական տարրեր։ Դրանց ոճական առանձնահատկությունների համեմատությունը նույն ժամանակաշրջանի այլ հայկական ձեռագրերի հետ կարող է նպաստել ստեղծման ժամանակի և մշակութային կենտրոնի առավել ճշգրիտ բնութագրմանը։ Երաժշտագիտական տեսանկյունից նյութը կարևոր է հայկական հոգևոր երգարվեստի պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ շարականների ձեռագիր փոխանցումը կապված է ոչ միայն բանաստեղծական տեքստերի պահպանման, այլև եկեղեցական երգեցողության բազմադարյան ավանդույթի հետ։ Աղբյուրագիտական նշանակություն ունեն նաև հիշատակարանները և հետագա սեփականատերերի հնարավոր գրառումները, որոնց միջոցով հնարավոր է վերականգնել ձեռագրի պատմական ճանապարհը, դրա տեղափոխությունները և տարբեր միջավայրերում պահպանվելու հանգամանքները։ Օդեսայում դրա հայտնաբերումը հետաքրքիր հարցեր է առաջադրում նաև հայկական ձեռագրերի տարածման և Հայաստանի սահմաններից դուրս հայկական մշակութային արժեքների պահպանության պատմության վերաբերյալ։ Ձեռագրի լեզվական առանձնահատկությունների քննությունը կարող է լրացուցիչ նյութ տրամադրել միջնադարյան հայերենի, ուղղագրական ավանդույթների և եկեղեցական գրականության լեզվի ուսումնասիրության համար։ Այսպիսով, նյութը միաժամանակ կարևոր աղբյուր է ձեռագրագիտության, հայ եկեղեցու պատմության, միջնադարյան գրականության, երաժշտագիտության և արվեստի պատմության համար՝ հնարավորություն տալով առավել ամբողջական պատկերացում կազմել XV դարի հայկական հոգևոր ու գրավոր մշակույթի մասին։

Pedagogy

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է ավագ դպրոցում սովորողների հանրամշակութային հաղորդակցական կոմպետենտության ձևավորման հիմնախնդրի ուսումնասիրությանը։ Գրքում վերլուծվում են սովորողների հաղորդակցական կարողությունների, սոցիալական փոխգործակցության հմտությունների և մշակութային ընկալումների զարգացման տեսական ու գործնական հիմքերը։ Հեղինակը քննարկում է կրթական միջավայրի դերը սովորողների՝ տարբեր սոցիալական և մշակութային իրավիճակներում արդյունավետ հաղորդակցվելու, փոխըմբռնման հասնելու և հասարակական արժեքները գիտակցելու կարողությունների ձևավորման գործում։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են մանկավարժական պայմաններ, ուսուցման մեթոդներ, դաստիարակչական մոտեցումներ և գործնական առաջարկություններ, որոնք նպաստում են սովորողների հանրամշակութային փորձի ընդլայնմանը և հաղորդակցական ներուժի զարգացմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կրթության բովանդակության, ուսուցչի գործունեության և դպրոցական միջավայրի ազդեցությանը սովորողների անձնային ու սոցիալական զարգացման գործընթացում։ Գիրքը նախատեսված է մանկավարժների, կրթության ոլորտի հետազոտողների, ավագ դպրոցի ուսուցիչների, մանկավարժական բուհերի դասախոսների, ուսանողների և սովորողների հաղորդակցական ու մշակութային զարգացման խնդիրներով հետաքրքրվող մասնագետների համար։

Environmental Science

Հրատարակությունը բնապահպանական և մատենագիտական ուղղվածություն ունեցող հանձնարարական գրականության ցանկ է, որի հիմնական նպատակը Սևանա լճի պահպանության, բնական պաշարների արդյունավետ օգտագործման և էկոլոգիական խնդիրների վերաբերյալ ընթերցողներին համապատասխան գրականության հետ ծանոթացնելն է։ Նյութը կարող է ընդգրկել գիտական, գիտահանրամատչելի, հասարակական-քաղաքական և տեղեկատվական բնույթի աշխատություններ, որոնք տարբեր տեսանկյուններից ներկայացնում են լճի բնական առանձնահատկությունները, ջրային պաշարները, կենսաբազմազանությունը, տնտեսական նշանակությունը և բնապահպանական վիճակը։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում ջրի մակարդակի փոփոխության, ջրային հաշվեկշռի, լճային էկոհամակարգի պահպանության և մարդու տնտեսական գործունեության հետևանքով առաջացող խնդիրների վերաբերյալ գրականությանը։ Մատենագիտական նյութերի միջոցով ընթերցողը հնարավորություն է ստանում ծանոթանալու լճի պահպանության պատմական փուլերին, գիտական ուսումնասիրությունների հիմնական ուղղություններին և բնապահպանական խնդիրների հասարակական ընկալմանը։ Կարևոր տեղ կարող են զբաղեցնել ձկնային պաշարների, ջրային ու մերձափնյա բուսականության, կենդանական աշխարհի և բնական միջավայրի պահպանությանը վերաբերող հրապարակումները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև լճի ջրահավաք ավազանի գետերին, գյուղատնտեսական ու արդյունաբերական գործունեության ազդեցությանը, ջրի որակի պահպանման և աղտոտման կանխարգելման խնդիրներին։ Հանձնարարական բնույթը ենթադրում է, որ գրականությունը ոչ միայն համակարգվում է ըստ թեմաների, այլև ընտրվում է ընթերցողին տվյալ խնդրի վերաբերյալ առավել նպատակային տեղեկատվություն տրամադրելու համար։ Նման ցանկերը կարող են նախատեսված լինել գրադարանների, ուսումնական հաստատությունների, բնապահպանական թեմաներով հետաքրքրվող ընթերցողների և հանրային իրազեկման աշխատանք իրականացնող մասնագետների համար։ Հրատարակության կարևոր առանձնահատկություններից է բնապահպանական գիտելիքի տարածման և հասարակության ուշադրությունը բնական ժառանգության պահպանության խնդիրների վրա կենտրոնացնելու գործառույթը։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև Սևանա լճի վերաբերյալ տարբեր ժամանակաշրջաններում հրատարակված նյութերի թեմատիկ շրջանակը բացահայտելու և համապատասխան աղբյուրների որոնումը հեշտացնելու համար։ Մատենագիտական տեսանկյունից նման աշխատանքը ներկայացնում է որոշակի ժամանակաշրջանի գիտական և հասարակական հետաքրքրությունների պատկերը՝ ցույց տալով, թե լճի պահպանության որ խնդիրներն են առավել հաճախ արտացոլվել գրականության մեջ։ Ընդհանուր առմամբ հրատարակությունը համատեղում է մատենագիտական տեղեկատվությունը և բնապահպանական լուսավորության նպատակները՝ նպաստելով Սևանա լճի բնական արժեքների, էկոլոգիական նշանակության և պահպանության անհրաժեշտության վերաբերյալ գիտելիքների տարածմանը։

Political Science

Աշխատությունը նվիրված է 1920–1924 թվականներին Թուրքիայի և Ադրբեջանի միջև ձևավորված քաղաքական, դիվանագիտական, ռազմական և տնտեսական հարաբերությունների ուսումնասիրությանը՝ Առաջին աշխարհամարտից հետո Հարավային Կովկասում և Մերձավոր Արևելքում տեղի ունեցած արմատական աշխարհաքաղաքական փոփոխությունների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում այն գործընթացներն են, որոնց ընթացքում երկու երկրների միջև հարաբերությունները ձևավորվեցին նոր քաղաքական պայմաններում՝ Օսմանյան կայսրության փլուզումից, Ադրբեջանի խորհրդայնացումից և Թուրքիայի ազգային-ազատագրական շարժման հաղթանակից հետո։ Աշխատությունը կարևորում է այն հանգամանքը, որ նշված ժամանակաշրջանը երկու պետությունների հարաբերությունների համար անցումային փուլ էր․ նախկին կայսերական և հանրապետական քաղաքական համակարգերի փոփոխությունը, բոլշևիկյան Ռուսաստանի ազդեցության ընդլայնումը և տարածաշրջանային ուժերի վերադասավորումը էապես փոխեցին նրանց արտաքին քաղաքական հնարավորությունները։ Ուսումնասիրության սկզբնական փուլում դիտարկվում են 1920 թվականի իրադարձությունները, հատկապես Ադրբեջանի խորհրդայնացումը և դրա հետևանքները տարածաշրջանային քաղաքականության համար։ Ադրբեջանի նոր քաղաքական կարգավիճակը այն ներքաշեց խորհրդային ազդեցության համակարգ, մինչդեռ Թուրքիայի ազգային շարժումը պայքարում էր Անկարայի շուրջ ձևավորված նոր իշխանության ամրապնդման և արտաքին ուժերի դեմ պայքարի համար։ Այս պայմաններում երկու կողմերի հարաբերությունները զարգանում էին ոչ միայն երկկողմ շահերի, այլև Խորհրդային Ռուսաստանի հետ նրանց հարաբերությունների ազդեցության ներքո։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Թուրքիայի ազգային-ազատագրական շարժման և ադրբեջանական քաղաքական շրջանակների փոխհարաբերություններին։ Այդ շրջանում կարևոր դեր ունեին ինչպես գաղափարական և ազգային համերաշխության պատկերացումները, այնպես էլ ավելի լայն տարածաշրջանային ռազմավարական հաշվարկները։ Թուրքիայի ազգային շարժման ղեկավարության համար Կովկասը կարևոր նշանակություն ուներ անվտանգության և արտաքին կապերի տեսանկյունից, իսկ Ադրբեջանը գտնվում էր այնպիսի աշխարհաքաղաքական դիրքում, որը նրան դարձնում էր տարածաշրջանի կարևոր հանգույց։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել նաև 1921 թվականի Մոսկվայի և Կարսի պայմանագրերի տարածաշրջանային հետևանքները։ Այդ պայմանագրերը նոր իրավաքաղաքական շրջանակ ձևավորեցին Թուրքիայի և Անդրկովկասի հանրապետությունների հարաբերությունների համար և միաժամանակ արտացոլեցին խորհրդային Ռուսաստանի ու Թուրքիայի փոխադարձ շահերի համադրումը։ Կարսի պայմանագրի կնքմանը մասնակցեցին նաև Ադրբեջանական, Հայկական և Վրացական ԽՍՀ-ները, ինչն ընդգծում է այն ժամանակաշրջանի միջազգային հարաբերությունների բարդ կառուցվածքը։ Այս գործընթացների ուսումնասիրությունը կարևոր է հասկանալու համար, թե ինչպես երկկողմ հարաբերությունները ներառվեցին ավելի լայն խորհրդա-թուրքական և անդրկովկասյան քաղաքական համակարգում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նաև Ղարաբաղի, Նախիջևանի և Զանգեզուրի հետ կապված քաղաքական հարցերի ուսումնասիրությունը։ 1920–1921 թվականներին Հարավային Կովկասում սահմանների, տարածքային պատկանելության և վարչական կարգավիճակների շուրջ ընթացող գործընթացները ուղղակիորեն կապված էին տարածաշրջանի նոր քաղաքական դասավորության հետ։ Այս համատեքստում Ադրբեջանի և Թուրքիայի դիրքորոշումների ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս հասկանալ տարածաշրջանային քաղաքականության մեջ ազգային, ռազմավարական և խորհրդային գործոնների փոխազդեցությունը։ Աշխատության մեջ կարող են քննության առնվել նաև տնտեսական և հաղորդակցային հարաբերությունները։ Կովկասի աշխարհագրական դիրքը, նավթային ռեսուրսները, առևտրային ճանապարհները և տրանսպորտային հաղորդակցությունները կարևոր նշանակություն ունեին ինչպես Ադրբեջանի, այնպես էլ Թուրքիայի համար։ Սակայն տնտեսական կապերի զարգացման հնարավորությունները սահմանափակվում էին պատերազմների հետևանքներով, տարածաշրջանի քաղաքական անկայունությամբ և խորհրդային վերահսկողության հաստատմամբ։ Առանձին ուշադրության է արժանի 1923–1924 թվականների փուլը, երբ Թուրքիայի Հանրապետության հռչակումից հետո Անկարայի արտաքին քաղաքականությունը սկսեց աստիճանաբար ստանալ նոր պետական ձևաչափ։ Միաժամանակ Ադրբեջանում խորհրդային իշխանության հաստատումը սահմանափակում էր նրա արտաքին քաղաքական ինքնուրույնությունը։ Այդ պատճառով հարաբերությունների բնույթը չէր կարող ամբողջությամբ կառուցվել երկու ինքնուրույն պետությունների դասական դիվանագիտական փոխհարաբերությունների տրամաբանությամբ։ Հետազոտությունը կարևորում է նաև Խորհրդային Ռուսաստանի դերը։ Այդ ժամանակաշրջանում Մոսկվան տարածաշրջանում առանցքային քաղաքական դերակատար էր, և թուրք-ադրբեջանական հարաբերությունների շատ հարցեր պետք է դիտարկել խորհրդային քաղաքականության հետ դրանց փոխկապակցվածության շրջանակում։ Թուրքիայի համար Խորհրդային Ռուսաստանը միաժամանակ կարևոր գործընկեր էր արևմտյան ուժերի դեմ պայքարում և ազդեցության առանձին կենտրոն, մինչդեռ Ադրբեջանը գտնվում էր խորհրդային պետական համակարգի կազմում։ Այս իրավիճակը ստեղծում էր ինչպես համագործակցության հնարավորություններ, այնպես էլ հարաբերությունների ինքնուրույնության սահմանափակումներ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ 1920–1924 թվականների թուրք-ադրբեջանական հարաբերությունները ձևավորվել են ազգային, գաղափարական, աշխարհաքաղաքական և ռազմավարական բազմաթիվ գործոնների փոխազդեցության պայմաններում։ Այդ հարաբերությունների զարգացման վրա ազդել են Թուրքիայի ազգային-ազատագրական շարժման նպատակները, Ադրբեջանի խորհրդայնացումը, Խորհրդային Ռուսաստանի տարածաշրջանային քաղաքականությունը, Կովկասի տարածքային խնդիրները և նոր միջազգային համակարգի ձևավորումը։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել Թուրքիայի և Ադրբեջանի նորագույն պատմությամբ, Հարավային Կովկասի պատմությամբ, խորհրդա-թուրքական հարաբերություններով և XX դարի սկզբի միջազգային հարաբերություններով հետաքրքրվող պատմաբանների, քաղաքագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

History

Հրատարակությունը ներկայացնում է Բաքվում գործող Սուրբ Գրիգոր Լուսավորչի անունը կրող Հայ մարդասիրական ընկերության որոշակի տարվա համար կազմված նախահաշվային նախագիծը։ Այն արժեքավոր փաստաթղթային աղբյուր է հայկական բարեգործական և հասարակական կազմակերպությունների գործունեության, ինչպես նաև Ռուսական կայսրության ժամանակաշրջանի Բաքվի հայ համայնքի սոցիալական ու տնտեսական կյանքի ուսումնասիրության համար։ Նյութի հիմնական բովանդակությունը կապված է ընկերության նախատեսվող եկամուտների և ծախսերի, ֆինանսական միջոցների ձևավորման և դրանց նպատակային օգտագործման հետ։ Նախահաշվի միջոցով հնարավոր է պատկերացում կազմել այն ուղղությունների մասին, որոնց համար կազմակերպությունը նախատեսում էր հատկացնել իր միջոցները՝ հաշվի առնելով համայնքի սոցիալական, կրթական, բարեգործական և այլ կարիքները։ Փաստաթուղթը կարևոր է նաև կազմակերպության գործունեության մասշտաբը, ֆինանսական հնարավորությունները և առաջնահերթությունները հասկանալու տեսանկյունից, քանի որ բյուջետային նախատեսումները կարող են արտացոլել տվյալ ժամանակաշրջանում համայնքի առջև ծառացած խնդիրներն ու դրանց լուծման համար ընտրված մեխանիզմները։ Հրատարակությունը կարող է տեղեկություններ տրամադրել նաև բարեգործական կառույցների կառավարման, ֆինանսական հաշվետվողականության և հասարակական նախաձեռնությունների կազմակերպման վերաբերյալ։ Այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել, թե ինչպես էին հայկական համայնքային կազմակերպությունները ներգրավվում սոցիալական աջակցության և հանրային կյանքի կազմակերպման գործընթացներում և ինչ դեր էին ստանձնում համայնքի կարիքների բավարարման գործում։ Փաստաթուղթը հատկապես արժեքավոր է որպես սկզբնաղբյուր՝ Բաքվի հայ համայնքի պատմությունը, հայկական բարեգործական ընկերությունների գործունեությունը, համայնքային ինքնակազմակերպումը և տարածաշրջանի սոցիալ-տնտեսական կյանքը հետազոտելիս։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, սոցիալական պատմության և բարեգործության պատմության մասնագետներին, արխիվագետներին, ինչպես նաև հայկական համայնքների անցյալով զբաղվող հետազոտողներին։

Economics

Բաժնետիրական ընկերությունները ձեռնարկատիրական կազմակերպության ձև են, որտեղ ընկերության կապիտալը բաժանված է բաժնետոմսերի, և յուրաքանչյուր բաժնետեր հանդիսանում է ընկերության համասեփականատեր՝ իր ներդրած բաժնեմասի չափով։ Այս ձևի էությունը կայանում է նրանում, որ մեծածավալ ֆինանսական միջոցներ են ներգրավվում բազմաթիվ ներդրողներից՝ թույլ տալով իրականացնել խոշոր նախագծեր և զարգացնել լայնածավալ բիզնես գործունեություն։ Բաժնետիրական ընկերությունները կարող են լինել բաց և փակ տիպի։ Բաց բաժնետիրական ընկերություններում բաժնետոմսերը կարող են ազատորեն վաճառվել և գնվել ֆոնդային շուկայում, մինչդեռ փակ ընկերություններում դրանց փոխանցումը սահմանափակված է և սովորաբար կատարվում է միայն մասնակիցների միջև։ Ընկերության կառավարումն իրականացվում է բաժնետերերի ժողովի, տնօրենների խորհրդի և գործադիր մարմնի միջոցով, որտեղ կարևոր որոշումները ընդունվում են քվեարկության սկզբունքով։ Բաժնետերերի պատասխանատվությունը սահմանափակ է և չի գերազանցում նրանց ներդրած կապիտալի չափը, ինչը նվազեցնում է անձնական ֆինանսական ռիսկերը։ Բաժնետիրական ընկերությունները կարևոր դեր ունեն շուկայական տնտեսությունում, քանի որ նպաստում են կապիտալի կուտակմանը, ներդրումների ներգրավմանը և տնտեսական աճին։ Դրանց միջոցով հնարավոր է իրականացնել խոշոր արդյունաբերական, ֆինանսական և ենթակառուցվածքային նախագծեր։ Բացի այդ, բաժնետոմսերը կարող են բերել եկամուտ շահաբաժինների ձևով, որոնք բաշխվում են ընկերության շահույթի հաշվին։ Այս կազմակերպական ձևը համարվում է ժամանակակից տնտեսության ամենատարածված և արդյունավետ կառուցվածքներից մեկը, քանի որ ապահովում է ինչպես ներդրողների մասնակցությունը, այնպես էլ բիզնեսի զարգացման ճկունություն։