Քրիստոսական

Agriculture

Աշխատությունը նվիրված է Էջմիածնի հողերի ոռոգման համակարգերի ուսումնասիրությանը՝ Էրիվանի նահանգի պատմատնտեսական պայմանների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում գյուղատնտեսական նշանակության հողերի ջրապահովման խնդիրներն են, ոռոգման ցանցերի կառուցվածքը, ջրային ռեսուրսների օգտագործման եղանակները և դրանց ազդեցությունը գյուղատնտեսական արտադրության արդյունավետության վրա։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել տվյալ ժամանակաշրջանում Էջմիածնի շրջանի բնական և տնտեսական պայմանների, հողային ֆոնդի առանձնահատկությունների և գյուղատնտեսության մեջ ոռոգման ունեցած նշանակության մասին։ Աշխատանքում կարող են դիտարկվել ոռոգման համար օգտագործվող գետերը, ջրանցքները, առուները և այլ ջրային աղբյուրները, ինչպես նաև դրանցից ջուրը գյուղատնտեսական հողատարածքներ հասցնելու կառուցվածքներն ու մեխանիզմները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ոռոգման ցանցերի տեխնիկական վիճակին, ջրի բաշխման կազմակերպմանը, ջրային կորուստներին և համակարգերի պահպանման ու վերանորոգման անհրաժեշտությանը։ Կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել նաև տարբեր տեսակի հողերի և մշակաբույսերի ջրապահանջի, ոռոգման ժամանակացույցի և գյուղատնտեսական աշխատանքների արդյունավետության փոխկապակցվածության ուսումնասիրությունը։ Ոռոգման համակարգերի զարգացումը հատկապես կարևոր էր այնպիսի պայմաններում, որտեղ գյուղատնտեսական արտադրության արդյունքները մեծապես կախված էին բնական տեղումների անկայունությունից և արհեստական ջրամատակարարման հնարավորություններից։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև ոռոգման համակարգերի կառավարմանը, ջրի օգտագործման իրավական ու վարչական կարգավորմանը, հողատերերի և ջրօգտագործողների հարաբերություններին և այդ ոլորտում առկա տնտեսական խնդիրներին։ Էջմիածնի հողերի օրինակի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տարածաշրջանի գյուղատնտեսական զարգացման վրա ջրային տնտեսության ազդեցությունը և հասկանալու, թե ինչպես էին ոռոգման ենթակառուցվածքները նպաստում հողերի արտադրողականության բարձրացմանը։ Աշխատանքը արժեքավոր է նաև որպես տվյալ ժամանակաշրջանի գյուղատնտեսական և ինժեներական մտածողության արտացոլում, քանի որ ոռոգման համակարգերի կառուցումն ու շահագործումը պահանջում էին ինչպես տեխնիկական գիտելիքներ, այնպես էլ ջրային ռեսուրսների արդյունավետ կազմակերպում։ Նյութը կարող է հետաքրքրել գյուղատնտեսության և ջրային տնտեսության պատմությամբ զբաղվող մասնագետներին, հողաշինարարներին, ինժեներներին, պատմաբաններին, աշխարհագրագետներին, տնտեսագետներին, ինչպես նաև Էջմիածնի և Էրիվանի նահանգի տնտեսական պատմությամբ հետաքրքրվող հետազոտողներին։

Other Subjects

Այս ինֆորմացիոն ցանկը ներկայացնում է տեխնիկական թեմաներով նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցուցակը, որը նախատեսված է ընթերցողներին, ուսանողներին և մասնագետներին ապահովելու արդի տեխնիկական գրականության վերաբերյալ արագ և կառուցվածքային տեղեկատվությամբ։ Այն ընդգրկում է ինժեներական գիտությունների տարբեր ուղղություններին վերաբերող հրատարակություններ՝ մեքենաշինություն, էլեկտրոնիկա, ավտոմատացում, տեղեկատվական տեխնոլոգիաներ, էներգետիկա, շինարարություն և հարակից կիրառական ոլորտներ, որոնք արտացոլում են գիտատեխնիկական առաջընթացի ժամանակակից միտումները։ Ցանկը կազմվում է գրադարանային նոր ստացումների և հրատարակչական տվյալների հիման վրա՝ ապահովելով տեղեկատվության ճշգրտություն և համակարգված ներկայացում, և ծառայում է որպես կարևոր տեղեկատվական գործիք գիտական ու մասնագիտական գործունեության համար՝ հնարավորություն տալով արագ կողմնորոշվել նոր գրականության մեջ, ընտրել համապատասխան աղբյուրներ հետազոտական և ուսումնական նպատակներով, ինչպես նաև գնահատել դրանց արդիականությունն ու կիրառելիությունը։

History

Հասարակական-քաղաքական և պատմավերլուծական աշխատություն է, որտեղ հեղինակ Էդգար Հելհելյանը անդրադառնում է Ջավախքի տարածաշրջանի պատմական, ժողովրդագրական, մշակութային և քաղաքական խնդիրներին՝ դիտարկելով դրանք հայ ազգային ինքնության և տարածաշրջանային զարգացումների համատեքստում։ Գիրքը ներկայացնում է Ջավախքի՝ որպես պատմական հայկական բնակավայրի ձևավորման ընթացքը, հայ բնակչության դերը տարածաշրջանի մշակութային և տնտեսական կյանքում, ինչպես նաև այն դժվարությունները, որոնց բախվել են տեղի հայերը տարբեր ժամանակաշրջաններում։ Հեղինակը վերլուծում է ազգային ինքնության պահպանման, լեզվի, կրթության, մշակույթի և համայնքային իրավունքների հարցերը՝ ընդգծելով, որ Ջավախքի խնդիրը ոչ միայն տարածքային կամ քաղաքական, այլև ազգային և մշակութային գոյության խնդիր է։ Աշխատության մեջ անդրադարձ է կատարվում նաև տարածաշրջանի աշխարհաքաղաքական նշանակությանը, հայ-վրացական հարաբերություններին, տեղական ինքնակառավարման, սոցիալ-տնտեսական խնդիրների և արտագաղթի հետևանքներին։ Էդգար Հելհելյանը փաստերի, պատմական աղբյուրների և քաղաքական դիտարկումների միջոցով փորձում է ներկայացնել Ջավախքի ներկա իրավիճակը և հնարավոր զարգացման ուղիները՝ կարևորելով ազգային համախմբվածությունն ու մշակութային ժառանգության պահպանումը։ Գիրքը հետաքրքիր և օգտակար կարող է լինել պատմությամբ, քաղաքականությամբ, տարածաշրջանային հարցերով և հայ համայնքների խնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Other Subjects

Աշխատանքը նվիրված է հողերի միավորման գործընթացում երկրատեղեկատվական համակարգերի կիրառման հնարավորությունների և արդյունավետության ուսումնասիրությանը՝ Կոտայքի մարզի օրինակով։ Քննության են առնվում մասնատված հողատարածքների տարածական կազմակերպման, հողամասերի սահմանների ճշգրտման, դրանց տեղաբաշխման և օգտագործման վերաբերյալ տվյալների հավաքագրման ու մշակման խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տարածական տվյալների թվայնացմանը, քարտեզագրմանը, հողամասերի բնութագրերի համադրմանը և համապատասխան տվյալների միասնական տեղեկատվական բազայի ձևավորմանը։ Վերլուծվում են երկրատեղեկատվական տեխնոլոգիաների կիրառման հնարավորությունները հողերի միավորման տարբեր տարբերակների մշակման, տարածքների արդյունավետ կազմակերպման և որոշումների ընդունման գործընթացի տեղեկատվական ապահովման համար։ Քննարկվում են նաև հողային ռեսուրսների կառավարման, գյուղատնտեսական տարածքների կառուցվածքի բարելավման և հողօգտագործման արդյունավետության բարձրացման հետ կապված հարցերը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու տարածական տեղեկատվության և թվային քարտեզագրման նշանակությունը հողերի միավորման գործընթացի պլանավորման ու իրականացման ընթացքում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հողաշինության, հողային ռեսուրսների կառավարման, գեոդեզիայի և երկրատեղեկատվական համակարգերի ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Linguistics

Աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից անգլերենում բնական ձևաբանական կաղապարների ուսումնասիրությանը՝ դրանց կառուցվածքային, գործառական և տիպաբանական առանձնահատկությունների բացահայտման նպատակով։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են անգլերենի ձևաբանական համակարգում գործող բնական և օրինաչափ կառուցվածքները, դրանց ձևավորման սկզբունքները և լեզվական միավորների միջև առկա հարաբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ձևաբանական կաղապարների կառուցվածքին, դրանց դրսևորման ձևերին, կրկնվող օրինաչափություններին և լեզվի ընդհանուր համակարգում ունեցած դերին։ Ուսումնասիրվում են նաև բառերի ձևափոխության, քերականական իմաստների արտահայտման և տարբեր ձևաբանական միջոցների փոխկապակցվածության առանձնահատկությունները՝ հաշվի առնելով ժամանակակից անգլերենի զարգացման միտումները։ Տիպաբանական տեսանկյունից աշխատանքը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու անգլերենի ձևաբանական համակարգի առանձնահատկությունները և դրանք դիտարկելու լեզվական այլ համակարգերի հետ համադրության մեջ՝ առանձնացնելով ընդհանրական և յուրահատուկ գծերը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ձևաբանական կաղապարների բնականության, կանոնավորության և արդյունավետության հարցերին, ինչպես նաև դրանց գործածության վրա ազդող լեզվական գործոններին։ Ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել ժամանակակից անգլերենի ձևաբանական կառուցվածքի առավել խորքային ընկալմանը, լեզվական օրինաչափությունների բացահայտմանը և անգլերենի տիպաբանական բնութագրերի համակարգմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, անգլերեն լեզվի մասնագետների, բանասիրության ուսանողների, դասախոսների և լեզվի կառուցվածքային ու տիպաբանական ուսումնասիրություններով հետաքրքրվող հետազոտողների համար։

Other Subjects

Աշխատությունը նվիրված է Մարկոսի Ավետարանի հայկական տարբերակի լեզվական, տեքստաբանական և թարգմանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով բնագրի կառուցվածքի և հայկական թարգմանության ձևային կազմակերպման փոխհարաբերություններին։ Հետազոտության առանցքում այն հարցն է, թե ինչպես է վաղ հայկական թարգմանական ավանդույթը վերարտադրել սկզբնաղբյուրի բառապաշարը, շարահյուսությունը, իմաստային շերտերը և ոճական կառուցվածքը, ինչպես նաև ինչպիսի առանձնահատկություններ են ի հայտ գալիս հայկական տեքստը այլ լեզվական տարբերակների հետ համադրելիս։ «Սոնետ» բնորոշումը կարող է պայմանավորել տեքստի կառուցվածքի նկատմամբ առանձնահատուկ մոտեցում՝ ուշադրությունը կենտրոնացնելով հատվածների ներքին կազմակերպման, կրկնությունների, զուգահեռ կառուցվածքների և ձևային օրինաչափությունների վրա։ Քննվում է հայկական աստվածաշնչյան թարգմանության տեղը վաղ քրիստոնեական գրավոր մշակույթի համատեքստում և դրա նշանակությունը հայ գրական լեզվի պատմության ուսումնասիրության համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել ձեռագրային տարբերակներին, բառային տարբերություններին, թարգմանական համապատասխանություններին և այն դեպքերին, երբ հայկական ընթերցումը կարող է նպաստել հին տեքստային ավանդույթի տարբեր շերտերի բացահայտմանը։ Լեզվաբանական տեսանկյունից ուսումնասիրվում են գրաբարյան բառապաշարը, քերականական ձևերը, նախադասությունների կառուցվածքը և թարգմանական այն լուծումները, որոնց միջոցով փոխանցվել են սկզբնաղբյուրի բովանդակային ու ոճական առանձնահատկությունները։ Տեքստաբանական համեմատությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել հայկական տարբերակը ոչ միայն որպես թարգմանություն, այլև որպես ինքնուրույն արժեք ունեցող հին վկայություն, որը կարևոր նյութ է աստվածաշնչագիտության և հայագիտության համար։ Միաժամանակ աշխատանքը կարող է լուսաբանել թարգմանիչների լեզվական ընտրությունների ազդեցությունը հետագա հայկական կրոնական գրականության, աստվածաբանական բառապաշարի և գրավոր մշակույթի զարգացման վրա։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է աստվածաշնչագիտության, տեքստաբանության, պատմական լեզվաբանության և թարգմանության պատմության մոտեցումները՝ հայկական հին թարգմանական ժառանգության կառուցվածքային ու լեզվական առանձնահատկությունների խորքային ընկալման նպատակով։