Սրբերի լիակատար վարքերի և վկայաբանությունների լրացում․ հատոր 11

Pedagogy

Աշխատությունը նվիրված է նախադպրոցական տարիքի երեխաների ստեղծագործական կարողությունների ձևավորման և զարգացման գեղարվեստական ու մանկավարժական պայմանների ուսումնասիրությանը։ Դիտարկվում են վաղ մանկության շրջանում ստեղծագործական մտածողության, երևակայության, գեղագիտական ընկալման և ինքնարտահայտման զարգացման հոգեբանամանկավարժական առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գեղարվեստական գործունեության տարբեր տեսակների՝ նկարչության, ծեփագործության, երաժշտության, թատերական խաղերի և կառուցողական աշխատանքների դերին երեխաների ստեղծագործական ներուժի բացահայտման գործում։ Քննարկվում են զարգացնող կրթական միջավայրի կազմակերպման, ուսուցման խաղային և ինտերակտիվ մեթոդների կիրառման, մանկավարժի ուղղորդող գործունեության և երեխաների անհատական հետաքրքրությունների ու կարողությունների հաշվառման սկզբունքները։ Անդրադարձ է կատարվում գեղարվեստական դաստիարակության միջոցով ինքնուրույնության, նախաձեռնողականության, պատկերավոր մտածողության և հուզական արտահայտչականության զարգացման հնարավորություններին։ Կարևորվում են մանկավարժական գործընթացում ազատ ստեղծագործական մթնոլորտի ապահովումը, երեխաների ինքնատիպ գաղափարների խրախուսումը, տարիքային առանձնահատկություններին համապատասխան առաջադրանքների ընտրությունը և ընտանիքի ու նախադպրոցական հաստատության համագործակցությունը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել նախադպրոցական կրթության մասնագետների, դաստիարակների, մանկավարժների, հոգեբանների, գեղարվեստական դաստիարակության ոլորտի հետազոտողների և ուսանողների համար։

Literature

Սա թարգմանագիտության և գրականագիտության ոլորտի ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է Վիլյամ Շեքսպիրի ստեղծագործությունների հայերեն թարգմանությունների վաղ շրջանի (1820–1880 թթ.) դերին՝ որպես նրա իմաստավորման և հայ մշակութային միջավայրում յուրացման հիմնական միջոցի։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են առաջին թարգմանական փորձերի պատմական և մշակութային նախադրյալները, թարգմանիչների ընտրած լեզվական և ոճական ռազմավարությունները, ինչպես նաև Շեքսպիրի տեքստերի ընկալման առանձնահատկությունները հայկական գրական-լեզվական միջավայրում։ Քննարկվում է թարգմանության ազդեցությունը հայ ընթերցողի գեղարվեստական ճաշակի ձևավորման, դրամատուրգիական մտածողության զարգացման և եվրոպական գրական ավանդույթների հետ կապերի խորացման վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում թարգմանության՝ որպես մշակութային միջնորդի դերին, լեզվական հայացման գործընթացներին և բնագրի իմաստային վերարտադրման խնդիրներին։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի թարգմանագիտության, հայ նոր գրականության պատմության և համեմատական գրականության ոլորտներում՝ բացահայտելով Շեքսպիրի ընկալման ձևավորման վաղ փուլերը հայկական մշակութային տարածքում։

Law

Գիտական աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում զինվորական ծառայության սահմանադրաիրավական հիմունքների, իրավական կարգավորման առանձնահատկությունների և զինվորական պարտականությունների իրականացման հետ կապված հասարակական հարաբերությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակներում քննության են առնվում զինվորական ծառայության սահմանադրական սկզբունքները, պետության պաշտպանության իրավական հիմքերը, քաղաքացիների՝ հայրենիքի պաշտպանությանը մասնակցելու պարտականությունը, ինչպես նաև զինվորական ծառայության կազմակերպման և իրականացման իրավական մեխանիզմները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրությամբ ամրագրված դրույթներին, զինվորական ծառայությունը կարգավորող օրենսդրական ակտերին և դրանց կիրառման ընթացքում առաջացող իրավական հիմնախնդիրներին։ Ուսումնասիրվում են պարտադիր և պայմանագրային զինվորական ծառայության իրավական առանձնահատկությունները, զորակոչի կազմակերպման կարգը, զինծառայողների իրավական կարգավիճակը, նրանց իրավունքների, ազատությունների և պարտականությունների սահմանադրական երաշխիքները։ Քննարկվում են զինվորական ծառայության ընթացքում մարդու հիմնարար իրավունքների պաշտպանության, իրավաչափ սահմանափակումների կիրառման, զինվորական կարգապահության ապահովման և զինծառայողների սոցիալական ու իրավական պաշտպանության հետ կապված հարցերը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև զինվորական ծառայության ոլորտում պետական կառավարման մարմինների իրավասություններին, զինված ուժերի նկատմամբ քաղաքացիական վերահսկողության սկզբունքներին, պետական անվտանգության ապահովման սահմանադրաիրավական մեխանիզմներին և զինվորական ծառայության կազմակերպման նկատմամբ պետական վերահսկողության ձևերին։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է զինվորական ծառայության իրավական կարգավորման համապատասխանության ուսումնասիրությունը սահմանադրականության, իրավական պետության, օրինականության և մարդու իրավունքների պաշտպանության սկզբունքներին։ Դիտարկվում են նաև միջազգային իրավական չափանիշների ազդեցությունը ազգային օրենսդրության զարգացման վրա, զինծառայողների իրավունքների պաշտպանության միջազգային փորձը և համապատասխան իրավական կարգավորումների կատարելագործման հնարավորությունները։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակում կարևորվում են պետության պաշտպանունակության ապահովման և անհատի սահմանադրական իրավունքների միջև իրավական հավասարակշռության պահպանման խնդիրները, ինչպես նաև զինվորական ծառայության ոլորտում իրավական պատասխանատվության, օրենսդրական բարեփոխումների և իրավակիրառ պրակտիկայի կատարելագործման հարցերը։ Ուսումնասիրությունը կարող է նշանակություն ունենալ Հայաստանի Հանրապետության սահմանադրական իրավունքի, ռազմական իրավունքի և պետական կառավարման համակարգի զարգացման օրինաչափությունների բացահայտման համար։ Աշխատությունը նախատեսված է իրավաբանների, սահմանադրական և ռազմական իրավունքի մասնագետների, պետական կառավարման ոլորտի հետազոտողների, զինվորական ծառայության կազմակերպման հարցերով զբաղվող մասնագետների, դասախոսների, ասպիրանտների և ուսանողների, ինչպես նաև Հայաստանի Հանրապետության պաշտպանական համակարգի իրավական հիմունքներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Mathematics

Այս գիրքը նվիրված է ոչ գծային դիֆերենցիալ հավասարումների եզրային խնդիրների ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով մաթեմատիկական վերլուծության և կիրառական մաթեմատիկայի կարևոր ուղղություններից մեկը։ Աշխատանքում քննարկվում են ոչ գծային հավասարումների լուծումների գոյության, միակության, կայունության և որակական հատկությունների հետ կապված խնդիրները, ինչպես նաև դրանց լուծման տեսական ու գործնական մեթոդները։ Գրքում ներկայացվում են մաթեմատիկական մոդելավորման, վերլուծական մոտեցումների և հաշվարկային մեթոդների կիրառություններ, որոնք հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրել բարդ գործընթացներ ֆիզիկայում, ինժեներիայում և այլ գիտական ոլորտներում։ Այն կարող է օգտակար լինել մաթեմատիկոսների, կիրառական մաթեմատիկայի մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների և դիֆերենցիալ հավասարումների տեսությամբ հետաքրքրվող ուսանողների համար։

Religion

Աշխատությունը նվիրված է մարդու անձի, ներաշխարհի, համոզմունքների և բարոյական նկարագրի քննությանը՝ քրիստոնեական հավատքի ու բարոյագիտության տեսանկյունից։ Այն նպատակ ունի ընթերցողին մղելու ինքնաճանաչման, սեփական մտքերի, զգացմունքների, վարքագծի և արարքների գիտակցված գնահատման՝ ուշադրություն հրավիրելով մարդու ներքին աշխարհի ու արտաքին դրսևորումների փոխկապակցվածությանը։ Անձի քննությունը ներկայացվում է որպես հոգևոր կյանքի կարևոր բաղադրիչ, որի միջոցով մարդը կարող է բացահայտել իր արժանիքներն ու թերությունները, ճանաչել սեփական սխալները և գիտակցել բարոյական կատարելագործման անհրաժեշտությունը։ Աշխատության գաղափարական առանցքը մարդու պատասխանատվության հարցն է՝ իր խղճի, Աստծո և մերձավորների առջև։ Քրիստոնեական աշխարհայացքի համաձայն՝ անհատի իրական արժեքը պայմանավորված չէ միայն նրա արտաքին դիրքով, հասարակական հեղինակությամբ կամ նյութական հնարավորություններով, այլև նրա ներքին համոզմունքներով, բարոյական սկզբունքներով և գործերով։ Այս մոտեցմամբ ինքնաքննությունը դառնում է ոչ միայն անձնական մտորումների, այլև հոգևոր վերափոխման միջոց, որը հնարավորություն է տալիս մարդուն գնահատելու իր կյանքի ընթացքը, տարբերակելու բարին ու չարը և գիտակցաբար ընտրելու առաքինի վարքագիծը։ Ստեղծագործության հարցադրումների շրջանակում կարևոր տեղ են զբաղեցնում խղճմտանքի դերը, հավատքի անկեղծությունը, մարդու պարտականությունները, բարոյական պատասխանատվությունը, մեղքի գիտակցումը, ապաշխարությունը և սեփական վարքը բարելավելու ձգտումը։ Հատուկ նշանակություն ունի նաև արտաքին բարեպաշտության և ներքին համոզմունքի տարբերակումը։ Հավատքը չի սահմանափակվում կրոնական ծեսերի կամ խոստովանված համոզմունքների պահպանմամբ, այլ պետք է արտահայտվի մարդու իրական վերաբերմունքի, ազնվության, ճշմարտախոսության, խոնարհության, սիրո և մերձավորի հանդեպ պատասխանատվության մեջ։ Անձի քննության միջոցով ընթերցողը հրավիրվում է խորհելու այն մասին, թե որքանով են իր մտքերն ու գործողությունները համապատասխանում իր դավանած սկզբունքներին, և արդյոք իր առօրյա կյանքը արտահայտում է քրիստոնեական բարոյականության պահանջները։ Աշխատության դաստիարակչական նշանակությունը կապված է նաև սեփական սխալների ճանաչման և դրանց հաղթահարման պատրաստակամության հետ։ Ինքնաքննությունը չի ներկայացվում որպես ինքնանպատակ դատապարտում, այլ որպես բարոյական աճի և հոգևոր հասունացման անհրաժեշտ պայման, որը մարդուն օգնում է ազատվել վնասակար սովորություններից, զարգացնել առաքինությունները և ավելի գիտակցված հարաբերություններ հաստատել շրջապատի հետ։ Գրական և կառուցվածքային առումով գործը պատկանում է հարցադրումների ու բարոյական խորհրդածությունների վրա հիմնված կրոնական-ուսուցողական գրականության ավանդույթին։ Հարցական ձևը ընթերցողին ներգրավում է քննարկվող խնդիրների մեջ՝ խրախուսելով ոչ թե պարզապես պատրաստի պատասխանների ընդունումը, այլ սեփական համոզմունքների և վարքագծի ինքնուրույն քննությունը։ Այս առանձնահատկությունը աշխատությանը հաղորդում է գործնական նշանակություն՝ այն դարձնելով հոգևոր զրույցի, անձնական խորհրդածության և բարոյական դաստիարակության միջոց։ Պատմամշակութային առումով հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում տասնիններորդ դարի հայ կրոնական և կրթական կյանքի ուսումնասիրության համար։ Կալկաթայի հայ համայնքը կարևոր դեր է ունեցել հայ տպագրության, կրթության և մշակութային գործունեության զարգացման գործում, իսկ միսիոներական հրատարակչական միջավայրում հայերեն գրքերի լույսընծայումը նպաստել է կրոնական ու բարոյագիտական գաղափարների տարածմանը։ Աշխատությունը նաև արտացոլում է ժամանակաշրջանի այն կրթական մոտեցումը, որի համաձայն՝ մարդու հոգևոր դաստիարակությունը պետք է հիմնված լինի անձնական պատասխանատվության, ինքնաճանաչման և բարոյական գիտակցության զարգացման վրա։ Այն արժեքավոր է հայ կրոնական գրականության, քրիստոնեական բարոյագիտության, միսիոներական գործունեության և տասնիններորդ դարի հայ համայնքների կրթամշակութային պատմության ուսումնասիրության համար։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել աստվածաբաններին, հոգևորականներին, հայագետներին, մանկավարժներին և ինքնաճանաչման ու քրիստոնեական բարոյականության հարցերով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Linguistics

Աշխատությունը նվիրված է իսպաներենի մարմնի մասերի անվանումներ պարունակող դարձվածաբանական միավորների կառուցվածքային և իմաստաբանական առանձնահատկությունների համալիր ուսումնասիրությանը՝ հայերենի և ռուսերենի համապատասխան լեզվական նյութի հետ զուգադրությամբ։ Հետազոտության կենտրոնում այն կայուն բառակապակցություններն ու դարձվածային կառույցներն են, որոնց բաղադրիչներից մեկը մարդու մարմինը, նրա առանձին օրգանները կամ մարմնի մասերը նշանակող բառ է։ Նման միավորները յուրաքանչյուր լեզվի դարձվածաբանական համակարգի կարևոր շերտերից են, քանի որ մարդու մարմնի վերաբերյալ պատկերացումները հաճախ հիմք են դառնում վերացական հասկացությունների, հոգեվիճակների, բնավորության գծերի, վարքագծի, սոցիալական հարաբերությունների և տարբեր իրավիճակների փոխաբերական արտահայտման համար։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է նման դարձվածքների կառուցվածքային մոդելների, բաղադրիչային կազմի, քերականական կազմակերպման, իմաստային ամբողջականության և փոխաբերական նշանակության ձևավորման մեխանիզմների վրա։ Ուսումնասիրվում է, թե մարմնի տարբեր մասերի անվանումները ինչպիսի իմաստաբանական դեր են կատարում կայուն արտահայտությունների կազմում և ինչպես են բառի սկզբնական բառարանային իմաստից ձևավորվում նոր, հաճախ ամբողջությամբ փոխաբերական նշանակություններ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում գլխի, աչքի, ձեռքի, ոտքի, սրտի, բերանի, լեզվի, ականջի, քթի, դեմքի և մարդու մարմնի այլ մասերի անվանումներով կազմված դարձվածային միավորներին։ Դրանք կարող են արտահայտել մտավոր գործունեություն, զգացմունքներ, ուշադրություն, վախ, քաջություն, աշխատասիրություն, անտարբերություն, հաղորդակցություն, վերահսկողություն, փոխօգնություն կամ մարդկանց միջև հարաբերությունների այլ դրսևորումներ։ Այս իմաստային բազմազանությունը հնարավորություն է տալիս մարմնական բաղադրիչով դարձվածաբանությունը դիտարկել որպես լեզվական աշխարհապատկերի կարևոր մաս։ Հետազոտության կառուցվածքային ուղղությունը ներառում է դարձվածային միավորների քերականական կազմի ուսումնասիրությունը։ Դրանք կարող են ձևավորվել բայային, անվանական, ածականական, մակբայական և նախադասության կառուցվածքին մոտ տարբեր մոդելներով։ Վերլուծվում են հիմնական ու կախյալ բաղադրիչների հարաբերությունները, նախդիրների և հոդերի գործառույթները, բայական կառավարման առանձնահատկությունները, բառերի դասավորությունը և դարձվածքի կառուցվածքային կայունության աստիճանը։ Կարևոր է պարզել, թե որ բաղադրիչները կարող են փոփոխվել ըստ քերականական համատեքստի և որոնք են պահպանվում որպես դարձվածային միավորի անփոփոխ մաս։ Այս ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս սահմանազատել ազատ բառակապակցությունները կայուն դարձվածաբանական միավորներից և բացահայտել դրանց կառուցվածքային կազմակերպման օրինաչափությունները։ Իմաստաբանական վերլուծության ընթացքում առանձնահատուկ նշանակություն է ստանում դարձվածքի ամբողջական իմաստի և նրա առանձին բաղադրիչների բառարանային նշանակությունների հարաբերակցությունը։ Որոշ դեպքերում ընդհանուր իմաստը հարաբերականորեն հեշտ է կապել մարմնի համապատասխան մասի գործառույթի հետ, մինչդեռ այլ դեպքերում կապը պատմական կամ մշակութային զարգացման հետևանքով դարձել է ավելի անուղղակի։ Այս տեսանկյունից ուսումնասիրվում են իմաստային վերաիմաստավորման, փոխաբերացման և փոխանվանական անցումների մեխանիզմները։ Մարդու ֆիզիկական փորձը հաճախ վերածվում է վերացական հասկացությունների լեզվական արտահայտման հիմքի, ինչի շնորհիվ մարմնական բառապաշարը ձեռք է բերում զգացմունքային, հոգեբանական և սոցիալական նշանակությունների լայն շրջանակ։ Զուգադրական ուսումնասիրության առանցքային խնդիրը երեք լեզուներում իմաստային համարժեքության աստիճանի որոշումն է։ Որոշ դեպքերում նույն հասկացությունը կարող է արտահայտվել նույն մարմնական բաղադրիչի միջոցով և ունենալ մոտ կառուցվածք, ինչը հնարավորություն է տալիս խոսել ամբողջական կամ գրեթե ամբողջական դարձվածաբանական համապատասխանության մասին։ Այլ դեպքերում նույն իմաստը փոխանցվում է մեկ այլ մարմնի մասի անվանմամբ կամ բոլորովին այլ պատկերային հիմքով։ Հնարավոր են նաև այնպիսի միավորներ, որոնք տվյալ լեզվում ունեն ազգային և մշակութային յուրահատկություն և չունեն անմիջական դարձվածային համարժեք մյուս լեզուներում։ Այդպիսի դեպքերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել լեզուների միջև ոչ միայն ընդհանրությունները, այլև դրանց ազգային լեզվամտածողության տարբերությունները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում իսպաներենի և հայերենի համեմատությանը։ Տարբեր լեզվաընտանիքների պատկանելությունը պայմանավորում է դրանց քերականական համակարգերի զգալի տարբերությունները, սակայն դարձվածաբանության իմաստային մակարդակում կարող են հանդիպել բազմաթիվ ընդհանրություններ, որոնք կապված են մարդու մարմնի համընդհանուր ընկալման հետ։ Միևնույն ժամանակ յուրաքանչյուր լեզու այդ ընդհանուր ֆիզիկական փորձը կարող է յուրովի վերածել փոխաբերական պատկերի։ Այս հանգամանքը հնարավորություն է տալիս տարբերակել համամարդկային ճանաչողական հիմքեր ունեցող դարձվածքները մշակութային և լեզվական առանձնահատկություններով պայմանավորված միավորներից։ Ռուսերենի նյութի ներգրավումը ընդլայնում է համեմատության հնարավորությունները և թույլ է տալիս երեք լեզուներում բացահայտել համարժեքության տարբեր աստիճաններ։ Հատուկ նշանակություն ունի դարձվածքների ազգային-մշակութային բաղադրիչի ուսումնասիրությունը։ Կայուն արտահայտություններում պահպանվում են ժողովրդի պատմական փորձի, սովորույթների, արժեքային պատկերացումների և հաղորդակցական վարքի որոշ տարրեր։ Մարմնի նույն մասը տարբեր լեզուներում կարող է կապվել տարբեր խորհրդանշական նշանակությունների հետ։ Այդ տարբերությունները հատկապես տեսանելի են այն դեպքում, երբ բառացիորեն նման կառուցվածքներ ունեն տարբեր փոխաբերական իմաստներ կամ երբ նույն գաղափարը արտահայտելու համար երեք լեզուները ընտրում են տարբեր մարմնական պատկերներ։ Այսպիսի նյութը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել լեզվի և մշակույթի փոխհարաբերությունը և բացահայտել լեզվական աշխարհապատկերի ազգային առանձնահատկությունները։ Կարևոր ուղղություն է դարձվածաբանական հոմանիշության և հականիշության ուսումնասիրությունը։ Միևնույն հասկացությունը կարող է արտահայտվել մի քանի կայուն միավորներով, որոնք տարբերվում են ոճական երանգով, արտահայտչականությամբ կամ կիրառության ոլորտով։ Դրանց համեմատությունը ցույց է տալիս լեզվի արտահայտչական հնարավորությունների բազմազանությունը և հնարավորություն տալիս ավելի ճշգրիտ որոշել յուրաքանչյուր միավորի գործառույթը խոսքում։ Նույն կերպ հակադիր իմաստներ արտահայտող դարձվածքների ուսումնասիրությունը կարող է բացահայտել, թե մարմնական պատկերները ինչպես են մասնակցում դրական և բացասական գնահատականների ձևավորմանը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում բազմիմաստությանը։ Որոշ կայուն արտահայտություններ կարող են տարբեր համատեքստերում ձեռք բերել փոխկապակցված, բայց ոչ ամբողջությամբ նույնական նշանակություններ։ Համատեքստային վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս որոշել դրանց իմաստային տարբերակները և պարզել, թե ինչպիսի բառային կամ իրավիճակային պայմաններ են նպաստում տվյալ նշանակության իրացմանը։ Այս մոտեցումը կարևոր է նաև բառարանագրության համար, քանի որ դարձվածաբանական բառարաններում անհրաժեշտ է հնարավորինս ճշգրիտ ներկայացնել միավորի իմաստային կառուցվածքը և կիրառության առանձնահատկությունները։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է դարձվածքների գործառական և ոճական դասակարգումը։ Մարմնական բաղադրիչ ունեցող կայուն միավորները կարող են պատկանել չեզոք, խոսակցական, գրական կամ արտահայտչական այլ շերտերի։ Որոշ դարձվածքներ լայնորեն օգտագործվում են առօրյա հաղորդակցության մեջ, իսկ մյուսները կարող են բնորոշ լինել գեղարվեստական գրականությանը, հրապարակախոսությանը կամ որոշակի սոցիալական միջավայրի խոսքին։ Դրանց ոճական արժեքի ճիշտ որոշումը հատկապես կարևոր է օտար լեզվի ուսուցման և թարգմանության համար, քանի որ միայն բառարանային նշանակության իմացությունը միշտ չէ, որ բավարար է դարձվածքը բնական և տեղին օգտագործելու համար։ Առանձին ուղղություն է թարգմանական համարժեքության խնդիրը։ Դարձվածքները հաճախ դժվարություններ են առաջացնում թարգմանության ժամանակ, քանի որ բառացի փոխադրումը կարող է չարտահայտել սկզբնական իմաստը կամ նպատակային լեզվում առաջացնել անբնական կառուցվածք։ Այդ պատճառով անհրաժեշտ է տարբերակել ամբողջական դարձվածային համարժեքները, մասնակի համապատասխանությունները և այն դեպքերը, երբ իմաստը պետք է փոխանցվի այլ դարձվածքով կամ նկարագրական եղանակով։ Իսպաներեն, հայերեն և ռուսերեն նյութի համադրումը հնարավորություն է տալիս ձևավորել համապատասխանությունների համակարգ, որը կարող է օգտակար լինել ինչպես տեսական թարգմանագիտության, այնպես էլ գործնական թարգմանության համար։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել ճանաչողական լեզվաբանության մոտեցումը։ Մարդու մարմինը լեզվական հայեցակարգման հիմնական աղբյուրներից է, քանի որ մարդն արտաքին աշխարհը ընկալում և նկարագրում է սեփական ֆիզիկական փորձի միջոցով։ Տարածությունը, զգացմունքները, մտածողությունը, սոցիալական հարաբերությունները և գործողությունները հաճախ լեզվականորեն մեկնաբանվում են մարմնական փորձից բխող պատկերներով։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացատրել, թե ինչու տարբեր լեզուներում հանդիպում են իմաստային առումով նման մարմնական փոխաբերություններ և միաժամանակ ինչու դրանց կոնկրետ լեզվական արտահայտությունները կարող են տարբեր լինել։ Կարևորվում է նաև դարձվածաբանական միավորների ծագման և պատմական զարգացման ուսումնասիրությունը։ Ժամանակի ընթացքում ազատ բառակապակցությունը կարող է աստիճանաբար կայունանալ, ձեռք բերել փոխաբերական իմաստ և վերածվել լեզվական համակարգում վերարտադրվող պատրաստի միավորի։ Որոշ դարձվածքների սկզբնական պատկերային հիմքը ժամանակակից խոսողի համար կարող է դեռևս պարզ լինել, իսկ մյուսների դեպքում այն հնարավոր է բացահայտել միայն պատմական և ստուգաբանական ուսումնասիրության միջոցով։ Երեք լեզուների համապատասխան նյութի պատմական համադրումը կարող է օգնել տարբերակել ինքնուրույն ձևավորված նմանությունները հնարավոր լեզվական ու մշակութային փոխազդեցություններից։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են լինել նկարագրական, կառուցվածքային, բաղադրիչային, իմաստաբանական, զուգադրական և համատեքստային վերլուծության մեթոդները։ Դարձվածաբանական բառարաններից, գեղարվեստական գրականությունից, մամուլից և լեզվական այլ աղբյուրներից հավաքված նյութը կարող է դասակարգվել ըստ մարմնական բաղադրիչի, կառուցվածքային մոդելի, իմաստային խմբի և համարժեքության աստիճանի։ Քանակական տվյալների օգտագործումը հնարավորություն է տալիս նաև պարզել, թե մարմնի որ մասերի անվանումներն են առավել արդյունավետ դարձվածքների ձևավորման մեջ և ինչպիսի իմաստային ոլորտներում են դրանք առավել հաճախ գործածվում։ Աշխատության կիրառական նշանակությունը կապված է օտար լեզուների ուսուցման, թարգմանության և բառարանագրության հետ։ Դարձվածաբանական միավորների ճիշտ ընկալումը կարևոր է լեզվի խորքային իմացության համար, քանի որ խոսողը պետք է հասկանա ոչ միայն առանձին բառերի նշանակությունները, այլև դրանցից ձևավորված կայուն արտահայտությունների ամբողջական իմաստը։ Իսպաներեն սովորող հայախոս և ռուսախոս անձանց համար զուգադրական ներկայացումը կարող է օգնել նկատել լեզուների միջև առկա համապատասխանություններն ու տարբերությունները, կանխել բառացի թարգմանությունից առաջացող սխալները և զարգացնել բնական խոսքային հմտությունները։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է մարմնական բաղադրիչով դարձվածաբանության կառուցվածքային, իմաստաբանական, մշակութային և զուգադրական բազմակողմ ուսումնասիրություն՝ բացահայտելով իսպաներենի, հայերենի և ռուսերենի միջև առկա ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Այն կարող է օգտակար լինել իսպանագիտության, դարձվածաբանության, զուգադրական և ճանաչողական լեզվաբանության, թարգմանագիտության ու բառարանագրության ոլորտների հետազոտողների, դասախոսների, թարգմանիչների, ուսանողների և իսպաներենի խորացված ուսումնասիրությամբ զբաղվողների համար։