Յունգի փիլիսոփայական մտորումները կամ Յունգի գիշերային զրույցները․ երկրորդ մաս

Literature

Վիլյամ Ֆոլքները XX դարի ամերիկյան գրականության ամենախոշոր ներկայացուցիչներից է, ով հայտնի է իր խոր հոգեբանական վերլուծություններով, բարդ կառուցվածքով և մարդկային գիտակցության բազմաշերտ ներկայացմամբ։ Նրա ստեղծագործությունները հիմնականում կապված են ԱՄՆ-ի հարավային նահանգների կյանքի, պատմության, սոցիալական հակասությունների և մարդկային ճակատագրերի հետ։ Ֆոլքները ստեղծել է իր սեփական գրական աշխարհը՝ Յոկնապատոֆա կոմսությունը, որտեղ տեղի ունեցող իրադարձությունների միջոցով ներկայացրել է մարդկային բնույթի, մեղքի, հիշողության և ժամանակի խնդիրները։ Նրա ստեղծագործություններում առանձնահատուկ տեղ ունեն «Ձայնը և ցասումը», «Երբ ես մահանում էի», «Աբսալոմ, Աբսալոմ» վեպերը, որտեղ հեղինակը օգտագործում է գիտակցության հոսքի տեխնիկան՝ ներկայացնելով իրադարձությունները տարբեր կերպարների ներքին տեսանկյունից։ Այս մոտեցումը թույլ է տալիս ընթերցողին խորապես ներթափանցել հերոսների հոգեբանության մեջ և հասկանալ նրանց վարքագծի պատճառները։ Ֆոլքները հաճախ անդրադառնում է անցյալի ծանր ազդեցությանը ներկայի վրա՝ ցույց տալով, որ մարդու ճակատագիրը մեծապես ձևավորվում է պատմական և ընտանեկան ժառանգությամբ։ Նրա ստեղծագործությունների հիմնական թեմաներից են մեղքը և պատասխանատվությունը, սոցիալական անհավասարությունը, ռասայական հակասությունները և մարդկային հոգու բարդությունը։ Ֆոլքները նաև կարևորում է ժամանակի ոչ գծային ընկալումը՝ ցույց տալով, որ անցյալը, ներկան և ապագան հաճախ խառնվում են մարդու գիտակցության մեջ։

History

Աշխատությունը կենտրոնանում է պատմական զանգվածային բռնությունների, դրանց հիշողության և հետագա ժխտողական քաղաքականությունների փոխհարաբերությունների վրա՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով Հայոց ցեղասպանության վերաբերյալ մեկ դար շարունակ ձևավորված քաղաքական, հասարակական և պատմագիտական բանավեճերին։ Ուսումնասիրության առանցքում այն մեխանիզմներն են, որոնց միջոցով պատմական իրադարձությունների մեկնաբանությունը կարող է դառնալ պետական քաղաքականության, ազգային ինքնության, դիվանագիտական հարաբերությունների և հանրային հիշողության մաս։ Քննության են առնվում ժխտման տարբեր դրսևորումները՝ փաստերի վիճարկումից և պատասխանատվության հարցի վերաիմաստավորումից մինչև պատմական իրադարձությունների այլընտրանքային մեկնաբանությունների առաջադրում։ Կարևոր տեղ է հատկացվում պատմական սկզբնաղբյուրների, վկայությունների, դիվանագիտական փաստաթղթերի և հետագա պատմագիտական ուսումնասիրությունների նշանակությանը՝ ցույց տալու համար, թե ինչպես է ձևավորվում փաստագրական հիմքը և ինչպես են դրա շուրջ զարգանում հակադիր մեկնաբանություններ։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև հիշողության փոխանցման գործընթացին՝ ուսումնասիրելով վերապրածների և նրանց սերունդների պատմությունները, սփյուռքյան համայնքների հիշողության մշակույթը, հուշահամալիրների, կրթության, գրականության և հանրային քննարկումների դերը։ Առանձին ուղղություն է միջազգային ճանաչման գործընթացների և դրանց շուրջ ծավալված քաղաքական ու դիվանագիտական բանավեճերի վերլուծությունը՝ առանց դրանք մեկ միասնական քաղաքական դիրքորոշման վերածելու։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարևոր է նաև տարբերակել ակադեմիական պատմագիտական բանավեճը փաստերի կանխամտածված ժխտումից կամ աղավաղումից՝ գնահատելով աղբյուրների հավաստիությունը, փաստարկների կառուցվածքը և պատմական գիտելիքի ձևավորման սկզբունքները։ Թեման դիտարկվում է նաև մարդու իրավունքների և զանգվածային ոճրագործությունների հիշողության ավելի լայն համատեքստում, որտեղ անցյալի ճանաչման և հիշատակման հարցերը փոխկապակցվում են արդարության, պատասխանատվության և պատմական հիշողության պահպանման խնդիրների հետ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատությունը համադրում է պատմագիտության, հիշողության ուսումնասիրությունների, ցեղասպանագիտության և միջազգային հարաբերությունների մոտեցումները՝ ներկայացնելով, թե ինչպես կարող է պատմական իրադարձության շուրջ ձևավորված ժխտողական դիսկուրսը պահպանվել և փոփոխվել տասնամյակների ընթացքում ու ազդեցություն ունենալ հասարակական հիշողության և միջպետական հարաբերությունների վրա։

Literature

Ստեղծագործությունը միջնադարյան հայ հոգևոր և պատմական գրականության ողբերգական-հիշատակային ժանրին պատկանող երկ է, որի կենտրոնում Սյունյաց եպիսկոպոս Տեր Ստեփանոսի անձն է, նրա մահվան կամ կորստի կապակցությամբ առաջացած վիշտը և այդ իրադարձության հոգևոր ու հասարակական նշանակությունը։ Երկը ներկայացնում է հայ միջնադարյան եկեղեցական կյանքի կարևոր դեմքերից մեկի հիշատակը՝ այնպիսի գրական ձևով, որտեղ անձնական կսկիծը միահյուսվում է եկեղեցական հաստատության, ազգային հոգևոր ժառանգության և հասարակական կյանքի նկատմամբ մտահոգության հետ։ Ստեղծագործության վերնագրում հիշատակված Էջմիածնի սուրբ աթոռը հանդես է գալիս որպես հայոց եկեղեցական միասնության, հոգևոր կենտրոնացման և ազգային ինքնության խորհրդանիշ, իսկ դրա նկատմամբ ուղղված ողբն ու հառաչանքը արտահայտում են ոչ միայն առանձին հոգևորականի կորստի ցավը, այլև եկեղեցական կյանքի համար այդպիսի իրադարձության ունեցած նշանակությունը։ Տեր Ստեփանոս Սյունեցու հիշատակումը և նրա տոհմական ծագման՝ Տարսայիճ իշխանի որդի լինելու հանգամանքի ընդգծումը ստեղծագործությանը հաղորդում են նաև պատմական ու տոհմաբանական արժեք։ Այս տեղեկությունը ցույց է տալիս, որ երկի հերոսը ներկայացվում է ոչ միայն իր հոգևոր պաշտոնով, այլև իր հասարակական և իշխանական ծագման համատեքստում, ինչը բնորոշ է միջնադարյան հայ գրականության այն ավանդույթին, որտեղ հոգևոր և աշխարհիկ հեղինակությունները հաճախ փոխկապակցված էին։ Ստեղծագործության ստեղծման հանգամանքների մեջ առանձնահատուկ է Վարդապետ Խաչատուր Կեչառեցու խնդրանքով գրված լինելու հիշատակությունը, որը բացահայտում է երկի պատվիրատուական բնույթը և այն միջավայրը, որտեղ գրական խոսքը ծառայում էր հիշատակի պահպանմանը, հոգևոր մխիթարությանը և պատմական իրադարձությունների արժևորմանը։ Ողբի ժանրին բնորոշ հուզական արտահայտչամիջոցները՝ վշտի, կորստի, հառաչանքի, ցավի և անցողիկության պատկերները, ստեղծագործության հիմնական գաղափարական հենքն են։ Դրանց միջոցով արտահայտվում են մարդկային կյանքի ժամանակավորության, մահվան անխուսափելիության, արժանավոր անձանց կորստի և նրանց թողած հոգևոր ժառանգության պահպանման գաղափարները։ Երկում կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև հիշատակի բարոյական նշանակությունը. մահացած անձի արժանիքների հիշատակումը դիտարկվում է որպես նրա հոգևոր ներկայությունը պահպանելու, հաջորդ սերունդներին նրա օրինակը փոխանցելու և համայնքի պատմական հիշողությունն ամրապնդելու միջոց։ Գրական առումով ստեղծագործությունը կապված է հայ միջնադարյան ողբերգական պոեզիայի և եկեղեցական ներբողագրության ավանդույթների հետ։ Այդ ժանրերին բնորոշ են բարձրաշունչ խոսքը, հուզական դիմումները, աստվածաշնչյան պատկերացումների կիրառությունը, խորհրդանշական արտահայտությունները և մահվան ու հավերժության թեմաների համադրումը։ Ստեղծագործության կարևոր առանձնահատկություններից է անձնական վշտի ընդլայնումը մինչև համազգային և եկեղեցական նշանակություն ունեցող կսկիծ, որի շնորհիվ առանձին մարդու հիշատակը դառնում է պատմական ու հոգևոր ժառանգության մաս։ Այն նաև արժեքավոր նյութ է հայ միջնադարյան եկեղեցական պաշտոնների, Սյունյաց հոգևոր կենտրոնի, Էջմիածնի մայր աթոռի հեղինակության և հոգևորականության ու իշխանական տների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրության համար։ Պատմամշակութային տեսանկյունից երկը կարևոր է հայոց եկեղեցական պատմության, միջնադարյան հիշատակային գրականության և պատմական հիշողության պահպանման ավանդույթների տեսանկյունից։ Այն ցույց է տալիս, թե ինչպես էին հայ հեղինակները գրական ստեղծագործությունը ծառայեցնում ոչ միայն գեղարվեստական ինքնարտահայտմանը, այլև պատմական դեմքերի հիշատակը հավերժացնելուն, հոգևոր արժեքների փոխանցմանը և համայնքային ինքնագիտակցության ամրապնդմանը։ Հատկապես ուշագրավ է նաև այն հանգամանքը, որ միջնադարյան իրադարձության և անձի հիշատակին նվիրված այս երկը շարունակել է շրջանառվել հայ տպագիր մշակույթի մեջ՝ հնարավորություն տալով հետագա սերունդներին ծանոթանալու հին գրական ժառանգությանն ու եկեղեցական պատմության կարևոր դրվագներին։ Այն արժեքավոր է հայ միջնադարյան գրականության, ողբերգական պոեզիայի, եկեղեցական պատմության, Սյունյաց հոգևոր կյանքի, հայ իշխանական տների պատմության և Էջմիածնի հոգևոր կենտրոնի պատմամշակութային դերի ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվողների համար։

Economics

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության զբոսաշրջության ոլորտում ինովացիոն գործունեության կառավարման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ նորարարական լուծումների, թվային տեխնոլոգիաների, զբոսաշրջային ծառայությունների զարգացման և ոլորտի մրցունակության բարձրացման համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում զբոսաշրջության ոլորտում նորարարությունների ստեղծման, ներդրման, կառավարման և առևտրայնացման գործընթացներն են, ինչպես նաև դրանց արդյունավետությունը սահմանող կազմակերպական, տնտեսական, տեխնոլոգիական և ինստիտուցիոնալ գործոնները։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է այն պատճառով, որ ժամանակակից զբոսաշրջության մրցունակությունը մեծապես պայմանավորված է ոչ միայն բնական, պատմամշակութային և մարդկային ռեսուրսների առկայությամբ, այլև դրանք նորարարական զբոսաշրջային արդյունքի վերածելու կարողությամբ։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել թվային հարթակների, առցանց ամրագրման և վճարման համակարգերի, թվային մարքեթինգի, տվյալների վերլուծության, արհեստական բանականության և այլ ժամանակակից տեխնոլոգիաների կիրառման հնարավորությունները զբոսաշրջային ծառայությունների կառավարման և անհատականացման գործընթացներում։ Հայաստանի ներկայիս պետական քաղաքականության շրջանակում նույնպես շեշտադրվում է զբոսաշրջային արդյունքի դիվերսիֆիկացումը, նոր և տարբերվող զբոսաշրջային փորձառությունների ստեղծումը և ինովացիոն նախաձեռնությունների խթանումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև զբոսաշրջային նոր ուղղությունների և արտադրանքի ձևավորմանը, ծառայությունների որակի բարձրացմանը, ենթակառուցվածքների կատարելագործմանը և միջազգային շուկաներում հայկական զբոսաշրջային արդյունքի ճանաչելիության ընդլայնմանը։ Հայաստանի Հանրապետության 2026–2030 թվականների զբոսաշրջության զարգացման ռազմավարական ծրագրում նախատեսվում են նաև ներդրումների ներգրավման, նոր շուկաների թիրախավորման, ենթակառուցվածքների զարգացման և ծառայությունների որակի բարելավման ուղղություններ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ ինովացիոն գործունեության կառավարման հիմնական խոչընդոտներին՝ ֆինանսական ռեսուրսների սահմանափակությանը, նորարարական գաղափարների առևտրայնացման դժվարություններին, տեխնոլոգիական ենթակառուցվածքների անհավասար զարգացմանը, մասնագիտական կարողությունների պակասին և գիտության, կրթության ու զբոսաշրջային բիզնեսի միջև համագործակցության ոչ բավարար մակարդակին։ Կարևորվում է նաև պետական կառավարման դերը, քանի որ ինովացիոն քաղաքականության շրջանակում պետության խնդիրներից են տեխնոլոգիական վերազինման և ինովացիոն ենթակառուցվածքների զարգացման խթանումը, ֆինանսական աջակցությունը, կադրերի պատրաստումը, տեխնոլոգիաների փոխանցումն ու առևտրայնացումը։ Զբոսաշրջության ոլորտում թվայնացման ուղղությամբ իրականացվող փոփոխությունները նույնպես կարևոր կառավարչական նշանակություն ունեն․ օրինակ՝ 2026 թվականին զբոսաշրջային գործունեություն իրականացնող սուբյեկտների գրանցման և գործունեության հայտարարագրման համար ներդրվել է թվային համակարգ, ինչը նպաստում է ոլորտի թափանցիկության և կառավարման արդյունավետության բարձրացմանը։ Աշխատության գործնական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ ինովացիոն գործունեության կառավարման արդյունավետ մեխանիզմների ձևավորումը կարող է նպաստել զբոսաշրջային ծառայությունների որակի բարձրացմանը, նոր զբոսաշրջային արդյունքների ստեղծմանը, այցելուների փորձառության բարելավմանը, ներդրումների ներգրավմանը և Հայաստանի միջազգային զբոսաշրջային մրցունակության ամրապնդմանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել զբոսաշրջության կառավարման մասնագետների, տնտեսագետների, մարքեթոլոգների, պետական կառավարման մարմինների, զբոսաշրջային կազմակերպությունների, նորարարության ոլորտի մասնագետների և հետազոտողների համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը զբոսաշրջության ոլորտում ինովացիոն գործունեությունը դիտարկում է որպես ոլորտի երկարաժամկետ զարգացման և մրցունակության կարևորագույն գործոն՝ բացահայտելով նորարարությունների կառավարման առկա խնդիրները և դրանց լուծման այնպիսի ուղղություններ, որոնք կարող են համադրել թվայնացումը, կազմակերպական բարեփոխումները, մարդկային կապիտալի զարգացումը, ներդրումային աջակցությունը և նոր զբոսաշրջային փորձառությունների ստեղծումը։

History

Աշխատությունը նվիրված է Հայոց ցեղասպանությանը վերաբերող թանգարանային ցուցադրության դերին՝ որպես պատմական հիշողության պահպանման, փոխանցման և հանրային գիտակցության ձևավորման կարևոր միջոցի։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են թանգարանային ցուցադրության կազմակերպման սկզբունքները, պատմական նյութերի ընտրության և ներկայացման եղանակները, ինչպես նաև այն մեթոդները, որոնց միջոցով անցյալի ողբերգական իրադարձությունները հասանելի և ընկալելի են դառնում տարբեր սերունդների ու այցելուների համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում փաստաթղթերի, լուսանկարների, անձնական իրերի, վկայությունների, արխիվային նյութերի և այլ թանգարանային առարկաների նշանակությանը՝ որպես պատմական իրադարձությունների հիշողությունը պահպանող և փոխանցող աղբյուրների։ Աշխատանքը քննարկում է նաև ցուցադրության կառուցվածքի, թեմատիկ և ժամանակագրական դասավորության, տեղեկատվական տեքստերի, տեսողական նյութերի և ժամանակակից թանգարանային տեխնոլոգիաների կիրառման ազդեցությունը այցելուների պատմական ընկալումների վրա։ Կարևոր տեղ է հատկացվում թանգարանի կրթական և հասարակական առաքելությանը, քանի որ նման ցուցադրությունները ոչ միայն ներկայացնում են պատմական փաստեր, այլև նպաստում են հիշողության մշակույթի ձևավորմանը, անցյալի վերաբերյալ գիտելիքների փոխանցմանը և պատմական ժառանգության պահպանմանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել նաև անհատական և հավաքական հիշողության փոխհարաբերությունները, վկայությունների միջոցով պատմության ներկայացման առանձնահատկությունները և թանգարանային միջավայրի դերը պատմական իրադարձությունների իմաստավորման գործընթացում։ Աշխատանքը կարևորում է հատկապես այն հանգամանքը, որ պատմական հիշողության պահպանումը ենթադրում է ոչ միայն նյութական արժեքների պահպանություն, այլև դրանց բովանդակության, պատմական համատեքստի և մարդկային փորձառությունների փոխանցում հաջորդ սերունդներին։ Այս տեսանկյունից թանգարանային ցուցադրությունը հանդես է գալիս որպես կրթական, գիտական և մշակութային հարթակ, որը հնարավորություն է տալիս համադրել պատմական աղբյուրները, անհատական վկայությունները և հանրային հիշողության տարբեր դրսևորումները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, թանգարանագետների, մշակութաբանների, ուսուցիչների, ուսանողների և պատմական հիշողության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների համար՝ միաժամանակ ընդգծելով թանգարանների նշանակությունը պատմական ժառանգության պահպանման և հասարակության պատմական գիտակցության ձևավորման գործում։

Economics

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության տնտեսական անվտանգության հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը և դրանց հաղթահարման հնարավոր ուղիների բացահայտմանը։ Հետազոտության շրջանակում տնտեսական անվտանգությունը դիտարկվում է որպես պետության կայուն զարգացման, տնտեսական ինքնուրույնության, մրցունակության և հասարակության բարեկեցության ապահովման կարևորագույն բաղադրիչ։ Ուսումնասիրվում են երկրի տնտեսական համակարգի վրա ազդող ներքին և արտաքին գործոնները, մակրոտնտեսական կայունության պահպանման, ներդրումային միջավայրի բարելավման, ֆինանսական համակարգի կայունության, էներգետիկ և պարենային անվտանգության, արտադրական ներուժի զարգացման և արտաքին տնտեսական կախվածությունների նվազեցման խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տնտեսական ռիսկերի բացահայտմանը և գնահատմանը, ճգնաժամային իրավիճակների նկատմամբ տնտեսության դիմակայունությանը, պետական տնտեսական քաղաքականության արդյունավետությանը և ազգային տնտեսական շահերի պաշտպանությանը։ Աշխատության մեջ կարող են ներկայացվել տնտեսական անվտանգության մակարդակի գնահատման չափանիշներ և ցուցանիշներ, ինչպես նաև դրա ամրապնդմանն ուղղված ռազմավարական և կառավարչական մոտեցումներ։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել տնտեսագետների, պետական կառավարման և ֆինանսական ոլորտների մասնագետների, քաղաքականություն մշակողների, հետազոտողների, դասախոսների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։