History

Ժողովածուն ընդգրկում է միջազգային գիտաժողովի շրջանակում ներկայացված գիտական զեկուցումները և հետազոտական նյութերը՝ նվիրված Հայկական լեռնաշխարհի պատմամշակութային ժառանգության ուսումնասիրությանը։ Նյութերը համախմբում են պատմության, հնագիտության, ազգագրության, մշակութաբանության, արվեստագիտության, ճարտարապետության և հարակից գիտակարգերի ուսումնասիրություններ, որոնց միջոցով ներկայացվում են տարածաշրջանի բազմադարյա պատմական զարգացումները, մշակութային գործընթացները և նյութական ու հոգևոր ժառանգության տարբեր դրսևորումները։ Ժողովածուում քննարկվում են Հայկական լեռնաշխարհի պատմական բնակավայրերը, հնագիտական հուշարձանները, ճարտարապետական կառույցները, մշակութային արժեքները, ձեռագիր և գրավոր ժառանգությունը, եկեղեցական ու աշխարհիկ մշակույթի նմուշները, ինչպես նաև դրանց պահպանության, ուսումնասիրման և գիտական շրջանառության հիմնախնդիրները։ Առանձին ուսումնասիրություններ կարող են անդրադառնալ պատմական տարբեր ժամանակաշրջանների քաղաքական, սոցիալական և մշակութային իրադարձություններին՝ դրանք կապելով տարածաշրջանի քաղաքակրթական զարգացման ընդհանուր գործընթացների հետ։ Կարևոր տեղ է հատկացվում պատմամշակութային հուշարձանների գիտական ուսումնասիրության մեթոդաբանությանը, դրանց պատմական արժեքի գնահատմանը և պահպանության խնդիրներին։ Ժողովածուի առանձնահատկությունն այն է, որ տարբեր մասնագետների հետազոտությունները հնարավորություն են տալիս թեմային մոտենալ բազմակողմանի՝ համադրելով պատմական աղբյուրների, հնագիտական տվյալների, մշակութային ժառանգության և արվեստի ուսումնասիրության արդյունքները։ Ներկայացված նյութերը նպաստում են Հայկական լեռնաշխարհի մշակութային ժառանգության վերաբերյալ գիտական պատկերացումների ընդլայնմանը և պատմական ու մշակութային գործընթացների ավելի ամբողջական ընկալմանը։ Գիտաժողովի աշխարհագրական ընդգրկումը՝ Երևան-Ստեփանակերտ, ընդգծում է նաև թեմայի գիտական և հասարակական նշանակությունը և տարբեր հետազոտական կենտրոնների ու մասնագետների միջև համագործակցության կարևորությունը։ Ժողովածուն կարող է արժեքավոր աղբյուր լինել պատմաբանների, հնագետների, մշակութաբանների, արվեստաբանների, ճարտարապետության պատմությամբ զբաղվող մասնագետների, հայագետների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար, ինչպես նաև Հայկական լեռնաշխարհի պատմության և մշակութային ժառանգության նկատմամբ հետաքրքրություն ունեցող ընթերցողների համար։

Աշխատանքը նվիրված է 1991-2016 թվականներին Հայոց ցեղասպանության միջազգային ճանաչման գործընթացի և դրա ազդեցության ուսումնասիրությանը հայ-թուրքական հարաբերությունների վրա։ Հետազոտության կենտրոնում Հայաստանի Հանրապետության անկախացումից հետո ձևավորված նոր քաղաքական իրողություններն են, որոնց պայմաններում Հայոց ցեղասպանության հիշողությունը, միջազգային ճանաչման հարցը և Թուրքիայի հետ հարաբերությունների կարգավորման խնդիրները դարձան Հայաստանի արտաքին քաղաքականության, հայկական սփյուռքի գործունեության և միջազգային օրակարգի փոխկապակցված ուղղություններ։ Ուսումնասիրությունը դիտարկում է ճանաչման գործընթացը ոչ միայն որպես պատմական իրողության միջազգային գնահատման ձգտում, այլև որպես քաղաքական, դիվանագիտական և հասարակական գործընթաց, որն ազդել է երկու երկրների հարաբերությունների զարգացման վրա։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել անկախ Հայաստանի արտաքին քաղաքականության հիմնական սկզբունքները, Թուրքիայի նկատմամբ ձևավորված դիրքորոշումները և այն հանգամանքները, որոնք պայմանավորել են հարաբերությունների հաստատման ու զարգացման դժվարությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայոց ցեղասպանության միջազգային ճանաչման հարցում տարբեր պետությունների, միջազգային կազմակերպությունների, խորհրդարանական կառույցների և հասարակական կազմակերպությունների դերակատարությանը։ Տարբեր երկրների կողմից ճանաչման վերաբերյալ ընդունված բանաձևերը, հայտարարությունները և քաղաքական որոշումները դիտարկվում են որպես միջազգային հանրության վերաբերմունքի ձևավորման կարևոր բաղադրիչներ։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է նաև հայկական սփյուռքի գործունեությունը։ Սփյուռքյան կազմակերպությունները տասնամյակներ շարունակ կարևոր դեր են ունեցել ցեղասպանության միջազգային ճանաչման օրակարգի պահպանման, քաղաքական և հասարակական շրջանակների իրազեկման, պատմական հիշողության պահպանման և տարբեր երկրների օրենսդիր մարմիններում համապատասխան նախաձեռնությունների առաջմղման գործում։ Այս գործունեությունը որոշակի ազդեցություն է ունեցել միջազգային քաղաքական օրակարգում հարցի պահպանման վրա և, միաժամանակ, առնչվել է Հայաստանի արտաքին քաղաքական առաջնահերթություններին։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև Թուրքիայի պետական քաղաքականությանը ցեղասպանության հարցի նկատմամբ։ Թուրքիայի պաշտոնական դիրքորոշումը, պատմական իրադարձությունների մեկնաբանման վերաբերյալ մոտեցումները և միջազգային ճանաչման նախաձեռնություններին հակազդելու քաղաքականությունը կարևոր գործոններ են եղել հայ-թուրքական հարաբերությունների ձևավորման ընթացքում։ Այս համատեքստում ուսումնասիրության առարկա են դառնում նաև թուրքական արտաքին քաղաքականության այն քայլերը, որոնք ուղղված են եղել միջազգային ճանաչման գործընթացի սահմանափակմանը կամ դրա քաղաքական հետևանքների կանխմանը։ 1990-ականների և 2000-ականների ընթացքում հարաբերությունների կարգավորման փորձերը կարևոր տեղ են զբաղեցնում հետազոտության մեջ։ Դիվանագիտական կապերի հաստատման բացակայությունը, սահմանների փակ լինելը, տարածաշրջանային քաղաքական զարգացումները և պատմական հարցերի շուրջ հակասությունները ստեղծել են բարդ միջավայր երկկողմ հարաբերությունների համար։ Միաժամանակ առկա են եղել երկխոսության և հարաբերությունների կարգավորման տարբեր նախաձեռնություններ, որոնք ցույց են տվել, որ պատմական հիշողության և քաղաքական հարաբերությունների հարցերը հնարավոր է դիտարկել նաև բանակցային գործընթացների համատեքստում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում 2009 թվականի հայ-թուրքական արձանագրությունների գործընթացին։ Դրանց նախապատրաստումն ու ստորագրումը դիտարկվում են որպես հարաբերությունների կարգավորման ամենանշանակալի փորձերից մեկը ուսումնասիրվող ժամանակահատվածում։ Արձանագրությունների շուրջ քննարկումները ցույց տվեցին, որ դիվանագիտական հարաբերությունների հաստատման, սահմանների բացման և պատմական հարցերի շուրջ մոտեցումների միջև գոյություն ունի բարդ փոխկապակցվածություն։ Ցեղասպանության հարցի միջազգային ճանաչման գործընթացը այս փուլում շարունակեց մնալ Հայաստանի, Թուրքիայի և սփյուռքյան կառույցների քաղաքական ու հասարակական քննարկումների կարևոր թեմա։ Ուսումնասիրությունը կարող է վերլուծել նաև այն հարցը, թե որքանով է միջազգային ճանաչման ընդլայնումը նպաստել հայ-թուրքական հարաբերությունների բարդացմանը, և որքանով այն, ընդհակառակը, նպաստել է պատմական խնդրի միջազգային տեսանելիության բարձրացմանը։ Այս հարցի ուսումնասիրությունը պահանջում է տարբերակել պատմական հիշողության, արդարության և միջազգային իրավաքաղաքական գնահատականի խնդիրները՝ դրանց ազդեցությունը չնույնացնելով երկկողմ դիվանագիտական հարաբերությունների բոլոր գործոնների հետ։ Աշխատանքում կարևոր նշանակություն ունի նաև տարածաշրջանային քաղաքական միջավայրի ուսումնասիրությունը։ Հայ-թուրքական հարաբերությունները զարգացել են ոչ թե մեկուսացված, այլ Հարավային Կովկասի անվտանգության, Հայաստանի և Ադրբեջանի հակամարտության, Թուրքիայի տարածաշրջանային քաղաքականության և միջազգային ուժերի շահերի փոխազդեցության պայմաններում։ Այդ պատճառով ցեղասպանության ճանաչման գործընթացի ազդեցությունը նպատակահարմար է դիտարկել ավելի լայն աշխարհաքաղաքական համատեքստում։ 2015 թվականի՝ Հայոց ցեղասպանության 100-րդ տարելիցի հետ կապված միջազգային միջոցառումները և քաղաքական հայտարարությունները կարող են առանձնահատուկ տեղ զբաղեցնել հետազոտության մեջ։ Այդ ժամանակահատվածում թեման լայնորեն քննարկվեց տարբեր երկրների քաղաքական և հասարակական շրջանակներում, իսկ Հայաստանի և Թուրքիայի հարաբերությունների պատմական ու քաղաքական խնդիրները կրկին հայտնվեցին միջազգային ուշադրության կենտրոնում։ 2016 թվականը կարող է դիտարկվել որպես ուսումնասիրվող ժամանակահատվածի ամփոփիչ փուլ, որի ընթացքում արդեն տեսանելի էին նախորդ տարիների գործընթացների արդյունքները և հայ-թուրքական հարաբերությունների կարգավորման սահմանափակումները։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են նպաստել միջազգային ճանաչման գործընթացի և երկկողմ հարաբերությունների միջև առկա փոխազդեցությունների ավելի հավասարակշռված գնահատմանը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ 1991-2016 թվականներին Հայոց ցեղասպանության միջազգային ճանաչման հարցը եղել է հայ-թուրքական հարաբերությունների վրա ազդող կարևոր քաղաքական և հասարակական գործոններից մեկը, սակայն այն գործել է տարածաշրջանային, դիվանագիտական, պատմական և աշխարհաքաղաքական բազմաթիվ այլ հանգամանքների հետ փոխկապակցված։ Թեման կարևոր է Հայաստանի արտաքին քաղաքականության, հայ-թուրքական հարաբերությունների պատմության, ցեղասպանության միջազգային ճանաչման գործընթացի, սփյուռքի քաղաքական գործունեության և Հարավային Կովկասի միջազգային հարաբերությունների ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայկական հարցի ձևավորման, ընկալման և մեկնաբանության ուսումնասիրությանը մինչխորհրդային շրջանի հայ հասարակական-քաղաքական մտքի և պատմագրության մեջ։ Հետազոտության կենտրոնում այն գաղափարական, քաղաքական և պատմագիտական մոտեցումներն են, որոնց միջոցով հայ մտավորականությունը, հասարակական-քաղաքական գործիչները և պատմաբանները տարբեր ժամանակաշրջաններում ներկայացրել են Օսմանյան կայսրության հայ բնակչության իրավունքների, անվտանգության, ինքնավարության, բարենորոգումների և ազգային-քաղաքական ապագայի խնդիրները։ Աշխատության մեջ Հայկական հարցը դիտարկվում է ոչ միայն որպես միջազգային դիվանագիտության և մեծ տերությունների քաղաքականության խնդիր, այլև որպես հայ հասարակական մտքի զարգացման կարևոր ուղղություն, որի շուրջ ձևավորվել են տարբեր գաղափարական դիրքորոշումներ և քաղաքական ծրագրեր։ Ուսումնասիրվում են հայ պահպանողական, ազատական, ազգային-դեմոկրատական, սոցիալիստական և այլ ուղղությունների ներկայացուցիչների մոտեցումները, նրանց պատկերացումները ազգային իրավունքների պաշտպանության, ազգային ինքնության պահպանման, կրթության և մշակույթի զարգացման, քաղաքական ազատությունների ու ինքնակառավարման հնարավորությունների վերաբերյալ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում այն պատմագիտական աշխատություններին և հեղինակներին, որոնք փորձել են վերլուծել Հայկական հարցի առաջացման պատճառները, դրա զարգացման փուլերը և հայ ժողովրդի պատմական ու քաղաքական իրավունքների հիմնավորումները։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես են պատմական իրադարձությունները, հատկապես Օսմանյան կայսրության հայաբնակ տարածքներում տեղի ունեցող քաղաքական և սոցիալական գործընթացները, ազդել հայ հասարակական-քաղաքական մտքի ձևավորման և Հայկական հարցի ընկալման վրա։ Քննարկվում են նաև եվրոպական քաղաքականության, միջազգային հարաբերությունների և մեծ տերությունների միջամտության վերաբերյալ հայ գործիչների գնահատականները, ինչպես նաև ազգային խնդիրների լուծման հնարավոր ուղիների շուրջ առկա տարակարծությունները։ Պատմագրական տեսանկյունից կարևորվում է տարբեր հեղինակների աշխատությունների համադրական ուսումնասիրությունը՝ բացահայտելու համար նրանց օգտագործած աղբյուրները, մեթոդաբանական մոտեցումները, գաղափարական ազդեցությունները և պատմական գործընթացների մեկնաբանության առանձնահատկությունները։ Հետազոտությունը կարող է օգտակար լինել Հայոց պատմությամբ, հայ քաղաքական մտքի պատմությամբ, պատմագրությամբ, ազգային-ազատագրական շարժումների պատմությամբ և Հայկական հարցի ուսումնասիրությամբ զբաղվող պատմաբանների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։ Այն նպաստում է Հայկական հարցի վերաբերյալ հայ հասարակական և գիտական մտքի զարգացման ամբողջական պատկերացմանը՝ ընդգծելով դրա գաղափարական բազմազանությունը և պատմական նշանակությունը։

Աշխատությունը նվիրված է 1907-1967 թվականներին Եգիպտոսի ազգային և կրոնական փոքրամասնությունների պատմության, հասարակական դիրքի, քաղաքական ներգրավվածության և մշակութային կյանքի համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում ներկայացվում են Եգիպտոսի բազմազգ և բազմադավան հասարակության առանձնահատկությունները, տարբեր համայնքների ձևավորման ու զարգացման պատմական պայմանները, նրանց իրավական կարգավիճակը և հասարակական հարաբերություններում ունեցած դերակատարությունը։ Ուսումնասիրվող ժամանակաշրջանը ներառում է Եգիպտոսի նորագույն պատմության մի շարք կարևոր փուլեր՝ բրիտանական ազդեցության շրջանը, ազգային-ազատագրական շարժումների զարգացումը, միապետության ժամանակաշրջանը, երկրի անկախացման գործընթացը, 1952 թվականի հեղափոխությունը և դրան հաջորդած քաղաքական ու սոցիալ-տնտեսական վերափոխումները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում հայ, ղպտի, հրեա, հույն, իտալացի և այլ ազգային ու կրոնական համայնքների պատմական ներկայությանը, նրանց թվաքանակի և սոցիալական կազմի փոփոխություններին, կրթական ու կրոնական հաստատությունների գործունեությանը, մշակութային ինքնության պահպանմանն ու համայնքային կազմակերպությունների ձևավորմանը։ Աշխատությունը ցույց է տալիս, թե ինչպես են քաղաքական իշխանության փոփոխությունները, ազգային գաղափարախոսության զարգացումը, տնտեսական վերափոխումները և հասարակական հարաբերությունների փոփոխությունը անդրադարձել փոքրամասնությունների իրավունքների, հնարավորությունների և հասարակական դիրքի վրա։ Կարևոր տեղ է հատկացվում համայնքների տնտեսական գործունեությանը, մասնավորապես առևտրի, ձեռնարկատիրության, ֆինանսների և այլ ոլորտներում նրանց ունեցած մասնակցությանը, ինչպես նաև երկրի քաղաքային կյանքի և մշակութային միջավայրի ձևավորման գործում նրանց ներդրմանը։ Ուսումնասիրվում են նաև ազգային ինքնության, կրոնական պատկանելության և քաղաքացիական ինքնագիտակցության փոխհարաբերությունները, միջհամայնքային հարաբերությունները և տարբեր խմբերի ինտեգրման կամ առանձնացման գործընթացները։

Հրատարակությունը ներկայացնում է 1949 թվականի համար նախատեսված հիշարժան տարեթվերի և նշանակալի իրադարձությունների օրացուցային համակարգված տեղեկագիր, որը կարող է ծառայել որպես պատմական, մշակութային և հասարակական կարևոր իրադարձությունների արագ կողմնորոշման ու ուսումնասիրման աղբյուր։ Նյութում ընդգրկված են տարբեր ժամանակաշրջանների և ոլորտների հետ կապված նշանակալի տարեթվեր, պատմական իրադարձություններ, մշակութային և գիտական ձեռքբերումներ, ինչպես նաև նշանավոր գործիչների ծննդյան և մահվան տարեթվեր։ Տեղեկությունները դասավորված են օրացուցային սկզբունքով՝ հնարավորություն տալով յուրաքանչյուր ամսվա և օրվա շրջանակում առանձնացնել համապատասխան հիշարժան դեպքերն ու անհատներին։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել պատմությամբ, հայ մշակույթով, գրականությամբ, գիտությամբ և հասարակական կյանքով զբաղվող ընթերցողներին, ինչպես նաև ուսուցիչներին, ուսանողներին, գրադարանավարներին, մշակութային հաստատությունների աշխատակիցներին և տեղեկատու նյութեր պատրաստող մասնագետներին։ Այն կարող է օգտագործվել դասախոսությունների, ուսումնական միջոցառումների, թեմատիկ ցուցահանդեսների, հիշատակի օրերի և մշակութային նախաձեռնությունների կազմակերպման ընթացքում՝ որպես ամսաթվերի և նշանակալի իրադարձությունների ընտրության օժանդակ աղբյուր։ 1949 թվականի համար նախատեսված այսպիսի օրացույցը միաժամանակ ունի փաստագրական և տեղեկատու նշանակություն՝ արտացոլելով տվյալ ժամանակաշրջանում կարևոր համարված պատմական, մշակութային և հասարակական իրադարձությունների շրջանակը։

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է Վանի արձանագրությունների ուսումնասիրությանը և դրանց պատմական նշանակության գնահատմանը Հին Առաջավոր Ասիայի պատմության վերականգնման գործում։ Ուսումնասիրության հիմքում Վանի ավազանում և հարակից տարածքներում հայտնաբերված սեպագիր արձանագրություններն են, որոնք կարևոր սկզբնաղբյուր են Ուրարտուի պետության քաղաքական, ռազմական, տնտեսական և մշակութային պատմության ուսումնասիրման համար։ Աշխատության շրջանակում կարող են քննության առնվել արձանագրությունների բովանդակությունը, լեզվական և գրային առանձնահատկությունները, դրանց ստեղծման ժամանակաշրջանը, տեղադրությունը և պատմական իրադարձությունների վերաբերյալ հաղորդած տեղեկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ արձանագրությունները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրել Ուրարտուի արքաների գործունեությունը, պետության տարածքային ընդլայնումը, ռազմական արշավանքները, ամրաշինական և ջրատեխնիկական աշխատանքները, տնտեսական կազմակերպվածությունը և տարբեր տարածքների նկատմամբ իշխանության հաստատման գործընթացները։ Արձանագրությունների համադրումը հնագիտական նյութերի և տարածաշրջանի այլ գրավոր աղբյուրների հետ հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել Հին Առաջավոր Ասիայի քաղաքական ու մշակութային զարգացումների մասին։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նաև սեպագիր նյութերի աղբյուրագիտական արժեքի գնահատումը, դրանց մեկնաբանության մեթոդների ուսումնասիրությունը և առանձին արձանագրությունների միջոցով պատմական ժամանակագրության ու աշխարհագրության ճշգրտումը։ Վանի արձանագրությունները հատկապես կարևոր են Հայկական լեռնաշխարհի հին պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ դրանցում պահպանված տեղեկությունները հնարավորություն են տալիս բացահայտել տարածաշրջանի բնակավայրերի, քաղաքական միավորների և տնտեսական ու մշակութային գործընթացների վերաբերյալ բազմաթիվ տվյալներ։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հնագետներին, ուրարտագետներին, արևելագետներին, սեպագրագետներին և Հին Առաջավոր Ասիայի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է հայկական պահանջատիրության ձևավորման, զարգացման և դրսևորման գործընթացներին սփյուռքում 1965–1975 թվականների ընթացքում։ Ուսումնասիրության կենտրոնում Հայոց ցեղասպանության պատմական հիշողության պահպանման, միջազգային հանրության ուշադրությունը հայկական հարցի նկատմամբ ակտիվացնելու և արդարության ու ճանաչման պահանջները քաղաքական ու հասարակական օրակարգում առաջ մղելու ուղղությամբ սփյուռքահայ համայնքների գործունեությունն է։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ 1965 թվականի՝ Հայոց ցեղասպանության 50-ամյակի հետ կապված հիշատակի միջոցառումներին և դրանց նշանակությանը հայկական պահանջատիրության հետագա զարգացման համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սփյուռքահայ կազմակերպությունների, հասարակական ու քաղաքական կառույցների, մտավորականների և երիտասարդական շրջանակների գործունեությանը, ինչպես նաև տարբեր երկրներում պահանջատիրական գաղափարների տարածման և կազմակերպչական ձևերի առանձնահատկություններին։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են քննարկվել հանրահավաքները, հիշատակի միջոցառումները, հրապարակային հայտարարությունները, մամուլի հրապարակումները, քաղաքական նախաձեռնությունները և միջազգային կառույցների ու օտարերկրյա հասարակությունների շրջանում իրազեկման աշխատանքները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև այն հարցը, թե ինչպես փոխվեց հայկական հարցի ընկալումը սփյուռքում տվյալ ժամանակահատվածում և ինչպիսի ազդեցություն ունեցան միջազգային քաղաքական իրադարձությունները, սփյուռքի ներքին զարգացումները և նոր սերնդի ակտիվացումը պահանջատիրական շարժման վրա։ 1970-ականների առաջին կեսը դիտարկվում է որպես մի շրջան, երբ հայկական պահանջատիրությունը աստիճանաբար ստացավ ավելի կազմակերպված և հրապարակային բնույթ՝ նախապատրաստելով հետագա տասնամյակների քաղաքական և հասարակական գործընթացները։ Աշխատությունը կարող է կարևոր աղբյուր լինել սփյուռքահայ քաղաքական մտքի, ազգային ինքնության, պատմական հիշողության և հայկական հարցի միջազգայինացման գործընթացների ուսումնասիրության համար։ Այն հատկապես օգտակար է պատմաբանների, հայագետների, սփյուռքագետների, քաղաքական գործընթացների հետազոտողների, ինչպես նաև հայկական սփյուռքի պատմությամբ հետաքրքրվող ուսանողների և ընթերցողների համար։

Գիրքը նվիրված է Լեռնային Ղարաբաղից բռնի տեղահանված փախստականների փորձառությանը և նրանց կողմից սրբազան քաղաքում ապաստան գտնելու գործընթացին՝ միավորելով պատմական, սոցիալական, մարդասիրական և կրոնական դիտանկյուններ։ Ուսումնասիրության կենտրոնում այն մարդկանց ճակատագրերն են, որոնք ստիպված են եղել լքել իրենց բնակավայրերը և նոր միջավայրում վերակառուցել իրենց առօրյան, սոցիալական կապերն ու ինքնության զգացումը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ տեղահանության պատճառներին, փախստականների ճանապարհին հանդիպած դժվարություններին, ընդունող միջավայրում նրանց դիմավորման առանձնահատկություններին և նոր համայնքում ինտեգրվելու կամ սեփական մշակութային ու ազգային ինքնությունը պահպանելու գործընթացներին։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում սրբազան քաղաքի նշանակությանը՝ որպես ոչ միայն ֆիզիկական ապաստանի, այլև հոգևոր, մշակութային և սոցիալական հենարանի։ Կրոնական միջավայրը, սրբավայրերը, համայնքային կառույցները և հավատքի հետ կապված ավանդույթները դիտարկվում են որպես այն գործոններ, որոնք կարող են աջակցել տեղահանված մարդկանց հոգեբանական կայունությանը, փոխադարձ համերաշխությանը և նոր պայմաններում կյանքի կազմակերպմանը։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են փախստականների առօրյա խնդիրները՝ բնակության, աշխատանքի, կրթության, սոցիալական աջակցության, համայնքային կապերի և մշակութային ինքնության պահպանման հետ կապված հարցերը։ Գրքում կարևոր տեղ կարող են զբաղեցնել անհատական պատմությունները և վկայությունները, որոնց միջոցով ավելի անմիջականորեն են ներկայացվում տեղահանության մարդկային հետևանքները և նոր միջավայրում ապաստան գտած մարդկանց ապրումները։ Այսպիսի մոտեցումը հնարավորություն է տալիս պատմական իրադարձությունները դիտարկել ոչ միայն քաղաքական կամ աշխարհաքաղաքական մակարդակում, այլև առանձին մարդկանց և ընտանիքների կյանքի փոփոխությունների տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել Լեռնային Ղարաբաղի պատմությամբ, տարածաշրջանային գործընթացներով, փախստականների և բռնի տեղահանության հիմնախնդիրներով, կրոնի սոցիալական դերով և մշակութային ինքնության պահպանման հարցերով զբաղվող հետազոտողներին։ Այն արժեքավոր է նաև որպես մարդկային փորձառությունների և հիշողության պահպանման աղբյուր՝ ցույց տալով, թե ինչպես են տեղահանված համայնքները հաղթահարում կորստի հետևանքները, ձևավորում նոր սոցիալական կապեր և փորձում շարունակել իրենց մշակութային ու հոգևոր կյանքը նոր միջավայրում։

Աշխատանքը նվիրված է Արցախի և Սյունիքի մելիքական ապարանքների ճարտարապետական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ դիտարկելով դրանց ձևավորման պատմական, սոցիալական, պաշտպանական և մշակութային պայմանները։ Ուսումնասիրվում են մելիքական ապարանքների կառուցվածքային և հորինվածքային լուծումները, տարածական կազմակերպումը, շինարարական նյութերը, ճարտարապետական ձևերը և տեղանքի բնական պայմանների հետ դրանց փոխհարաբերությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ապարանքների՝ որպես բնակելի, վարչական և ներկայացուցչական կառույցների բազմագործառութային նշանակությանը, ինչպես նաև դրանց պաշտպանական հատկանիշներին, որոնք պայմանավորված էին տվյալ ժամանակաշրջանի քաղաքական ու ռազմական իրադրությամբ։ Քննարկվում են շենքերի հատակագծային կառուցվածքը, ներքին և արտաքին տարածքների փոխկապակցվածությունը, բակերի, սրահների, բնակելի և օժանդակ հատվածների կազմակերպումը, ինչպես նաև ամրաշինական տարրերի և բնակելի ճարտարապետության համադրությունը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել Արցախի և Սյունիքի տարբեր շրջաններում ձևավորված ճարտարապետական ավանդույթների ընդհանրություններն ու տարբերությունները և հասկանալ դրանց տեղը հայկական միջնադարյան ու նոր շրջանի ճարտարապետական մշակույթի զարգացման համատեքստում։ Կարևորվում է նաև ապարանքների կապը շրջակա պատմական միջավայրի, ամրոցների, եկեղեցական համալիրների և բնակավայրերի հետ, քանի որ դրանք հաճախ կազմում էին ավելի լայն ճարտարապետական և պաշտպանական համակարգերի բաղկացուցիչ մասը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև առանձին մելիքական ապարանքների պահպանված հետքերին, դրանց ներկայիս վիճակին և պատմաճարտարապետական արժեքին՝ ընդգծելով ուսումնասիրության նշանակությունը հայկական մշակութային ժառանգության պահպանության և գիտական փաստագրման տեսանկյունից։ Նյութը արժեքավոր է ճարտարապետության, պատմության, հնագիտության և մշակութաբանության ոլորտների մասնագետների ու ուսանողների համար, ինչպես նաև բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են Արցախի և Սյունիքի պատմական ճարտարապետությամբ և հայկական իշխանական տների նյութական մշակույթով։ Այն օգնում է ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել մելիքական ապարանքների ճարտարապետական կերպարի, դրանց գործառույթների և պատմական միջավայրում ունեցած դերի մասին։

Այս ժողովածուն նվիրված է Հոկտեմբերյան Սոցիալիստական Մեծ ռևոլյուցիայի 40-րդ տարեդարձին և նախատեսված է գրադարանների համար՝ որպես մեթոդական ու բիբլիոգրաֆիական աշխատանքների կազմակերպման օժանդակ նյութ։ Այն արտացոլում է խորհրդային ժամանակաշրջանի գրադարանային գործունեության այն ուղղությունները, որոնց միջոցով պատմական և քաղաքական նշանակություն ունեցող տարեդարձները ներկայացվում էին ընթերցողներին՝ գրքային ցուցահանդեսների, մատենագիտական ցանկերի, թեմատիկ միջոցառումների, ընթերցողների սպասարկման և լուսավորչական աշխատանքների միջոցով։ Ժողովածուում ներկայացվող նյութերը կարող են ընդգրկել տվյալ պատմական իրադարձությանը, դրա նախադրյալներին, զարգացման փուլերին, քաղաքական և սոցիալական հետևանքներին վերաբերող գրականության ընտրության ու համակարգման սկզբունքներ, ինչպես նաև գրադարաններում համապատասխան թեմատիկ աշխատանքի կազմակերպման գործնական ցուցումներ։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունեն բիբլիոգրաֆիական բաժինները, որոնք հնարավորություն են տալիս կողմնորոշվել թեմային վերաբերող գրականության մեջ, կազմել մատենագիտական ցուցակներ և ընթերցողների համար առանձնացնել անհրաժեշտ աղբյուրները։ Մեթոդական նյութերը կարող են ներառել գրքային ֆոնդի օգտագործման, ցուցահանդեսների ձևավորման, բանավոր և գրավոր քարոզչական աշխատանքների, ընթերցողական միջոցառումների և թեմատիկ տեղեկատվության տարածման վերաբերյալ առաջարկություններ։ Ժողովածուն արժեքավոր է նաև որպես իր ժամանակաշրջանի գրադարանային մշակույթի և տեղեկատվական քաղաքականության արտացոլում, քանի որ ցույց է տալիս, թե ինչպես էին խորհրդային գրադարանները կազմակերպում պատմաքաղաքական թեմաների շուրջ աշխատանքը և ինչպիսի մեթոդներ էին առաջարկվում տարբեր կատեգորիաների ընթերցողների հետ հաղորդակցվելու համար։ Նյութը կարող է հետաքրքրել ոչ միայն գրադարանագիտության և մատենագիտության մասնագետներին, այլև խորհրդային շրջանի մշակութային, կրթական և տեղեկատվական քաղաքականությունն ուսումնասիրող պատմաբաններին ու հետազոտողներին։ Այն հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել տվյալ ժամանակաշրջանի գրադարանային աշխատանքի մեթոդների, բիբլիոգրաֆիական կազմակերպման սկզբունքների և պետականորեն խրախուսվող պատմական թեմաների ներկայացման առանձնահատկությունների մասին։

Գիրքը նվիրված է 1917-1923 թվականներին Արցախահայության ազգային-քաղաքական և ազատագրական պայքարի պատմությանը՝ ներկայացնելով այդ ժամանակաշրջանում տարածաշրջանում տեղի ունեցած բարդ ու հակասական քաղաքական, ռազմական և հասարակական գործընթացները։ Ուսումնասիրության առանցքում Արցախում հայ բնակչության ինքնապաշտպանության, անվտանգության ապահովման, քաղաքական իրավունքների պահպանման և սեփական բնակավայրերում ազգային գոյության շարունակականության համար մղվող պայքարն է։ Աշխատությունը պատմական գործընթացները դիտարկում է Ռուսական կայսրության փլուզումից և 1917 թվականի հեղափոխական իրադարձություններից հետո ստեղծված իրավիճակի համատեքստում, երբ նախկին վարչաքաղաքական համակարգի թուլացումը Հարավային Կովկասում առաջ բերեց իշխանության, սահմանների և տարածքային պատկանելության բազմաթիվ խնդիրներ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում Արցախում հայկական տեղական իշխանության ու ինքնակազմակերպման ձևերին, բնակչության ինքնապաշտպանության կազմակերպմանը, ազգային կառույցների գործունեությանը և տարածաշրջանի քաղաքական ապագայի շուրջ ընթացող պայքարին։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև Արցախում և հարակից տարածքներում տեղի ունեցած ռազմական բախումների, զինված դիմադրության և բնակչության անվտանգության ապահովման խնդիրների վերլուծությունը։ Հեղինակը գործընթացները կապում է ոչ միայն տեղական զարգացումների, այլև Հայաստանի և Ադրբեջանի հարաբերությունների, Հարավային Կովկասում ձևավորված նոր քաղաքական իրադրության, տարածաշրջանում գործող տարբեր ուժերի և արտաքին քաղաքական ազդեցությունների հետ։ 1918-1920 թվականների իրադարձությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես էին պետականության և իշխանության համար պայքարը, ազգային ինքնորոշման ձգտումները և տարածքային վեճերը փոխկապակցվում միմյանց հետ։ Աշխատության կարևոր հատվածներից է նաև 1920-1921 թվականների իրադարձությունների և խորհրդային իշխանության հաստատման գործընթացների դիտարկումը, որի արդյունքում Արցախյան հարցը ստացավ նոր քաղաքական և վարչական ձևակերպումներ։ Մինչև 1923 թվականն ընդգրկող ժամանակագրական շրջանակը հնարավորություն է տալիս հետևելու այն գործընթացներին, որոնք հանգեցրին տարածաշրջանի վարչաքաղաքական կարգավիճակի փոփոխությանը և հետագա տասնամյակների համար կարևոր հետևանքներ ունեցան։ Գիրքը արժեքավոր է Արցախահայության պատմական փորձի, ազգային ինքնակազմակերպման, ինքնապաշտպանության և քաղաքական պայքարի ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն կարող է հետաքրքրել Հայոց պատմությամբ, Արցախի պատմությամբ, ազգային-ազատագրական շարժումներով, Հարավային Կովկասի քաղաքական պատմությամբ և XX դարի սկզբի հայ-ադրբեջանական հարաբերություններով զբաղվող հետազոտողներին ու ընթերցողներին:

Այս հրատարակությունը ներկայացնում է 1950 թվականի ընթացքում նշվող հիշարժան տարեթվերի, պատմական իրադարձությունների, նշանակալի դեպքերի և կարևոր անձանց հետ կապված տարեդարձերի համակարգված հավաքածու։ Այն կարող է ծառայել որպես ժամանակագրական տեղեկատու՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով տարվա տարբեր օրերի և ամիսների շրջանակում ծանոթանալ պատմական, մշակութային, գիտական, հասարակական և քաղաքական նշանակություն ունեցող իրադարձություններին։ Նյութը, ըստ էության, համադրում է օրացուցային և տեղեկատու բնույթի տեղեկատվություն՝ առանձնացնելով այն ամսաթվերը, որոնք կապված են կարևոր իրադարձությունների, նշանավոր գործիչների ծննդյան կամ մահվան տարելիցների, հոբելյանների և հասարակական նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքների հետ։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել գրադարանների, կրթական և մշակութային հաստատությունների, ուսուցիչների, ուսանողների, հետազոտողների և տեղեկատվական նյութեր պատրաստող մասնագետների համար։ Այն հնարավորություն է տալիս ոչ միայն արագ կողմնորոշվել հիշարժան ամսաթվերի մեջ, այլև դրանք օգտագործել դասախոսությունների, ցուցահանդեսների, միջոցառումների, գրական-մշակութային երեկոների և թեմատիկ հրապարակումների նախապատրաստման ժամանակ։ Տարեթվերի ժամանակագրական դասավորությունը հեշտացնում է անհրաժեշտ տեղեկատվության որոնումը և թույլ է տալիս տարվա ընթացքում հետևողականորեն հետևել պատմական ու մշակութային հիշողության համար կարևոր օրերին։ Ընդհանուր առմամբ, հրատարակությունը հանդես է գալիս որպես փաստագրական և կազմակերպչական բնույթի օգտակար աղբյուր, որը մեկտեղում է 1950 թվականի հետ կապված հիշարժան ամսաթվերը և կարող է նպաստել պատմական իրադարձությունների ու մշակութային ժառանգության հանրահռչակմանը։

Այս աշխատությունը նվիրված է Արևմտյան Հայաստանի խնդրի և դրա նկատմամբ Գերմանիայի քաղաքականության ուսումնասիրությանը Առաջին աշխարհամարտի տարիներին՝ 1914 թվականի օգոստոսից մինչև 1918 թվականի մարտը։ Հետազոտության կենտրոնում Օսմանյան կայսրության տարածքում գտնվող հայկական նահանգների նկատմամբ Գերմանիայի ռազմաքաղաքական և դիվանագիտական մոտեցումներն են, ինչպես նաև այդ քաղաքականության ձևավորման վրա ազդող գերմանական, օսմանյան և եվրոպական շահերի փոխհարաբերությունները։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում է Առաջին աշխարհամարտի նախօրեին և պատերազմի ընթացքում Գերմանիայի ու Օսմանյան կայսրության միջև ձևավորված ռազմավարական համագործակցությունը, որի պայմաններում հայկական հարցը ձեռք էր բերում ոչ միայն մարդասիրական և ազգային, այլև աշխարհաքաղաքական նշանակություն։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Արևմտյան Հայաստանի տարածքների ռազմավարական դիրքին, գերմանական քաղաքական և ռազմական շրջանակների հետաքրքրություններին, ինչպես նաև տարածաշրջանում ազդեցության ընդլայնման ձգտումներին։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է պատերազմի ընթացքում հայ բնակչության նկատմամբ իրականացված բռնությունների, տեղահանությունների և զանգվածային կոտորածների վերաբերյալ գերմանական իշխանությունների, դիվանագետների և ռազմական շրջանակների դիրքորոշումների վերլուծությունը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել այն հակասությունները, որոնք առաջանում էին քաղաքական և ռազմական դաշնակցային շահերի ու հայկական բնակչության նկատմամբ տեղի ունեցող հանցագործությունների արձագանքման միջև։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում գերմանական դիվանագիտական փաստաթղթերին, պաշտոնական հաղորդագրություններին, հուշագրություններին և այլ աղբյուրներին, որոնց միջոցով հնարավոր է վերականգնել տվյալ ժամանակաշրջանի քաղաքական որոշումների և դիրքորոշումների ձևավորման ընթացքը։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև Բեռլինի և Կոստանդնուպոլսի հարաբերություններին, Օսմանյան կայսրության ներքին քաղաքականությանը, ռազմական գործողությունների զարգացմանը և դրանց ազդեցությանը հայկական բնակչության վիճակի վրա։ 1917 թվականի ռուսական հեղափոխություններից հետո տարածաշրջանում ստեղծված նոր ռազմաքաղաքական իրավիճակը և 1918 թվականի Բրեստ-Լիտովսկի պայմանագիրը նույնպես կարևոր նշանակություն ունեն հետազոտության ժամանակագրական շրջանակում, քանի որ դրանք փոխեցին Կովկասում ուժերի հարաբերակցությունը և ազդեցության հնարավորությունները։ Աշխատության արդյունքները հնարավորություն են տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել Առաջին աշխարհամարտի տարիներին Արևմտյան Հայաստանի շուրջ ընթացող միջազգային քաղաքականության մասին և գնահատել Գերմանիայի դերը այդ գործընթացներում։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն Հայոց ցեղասպանության պատմության, այլև Առաջին աշխարհամարտի դիվանագիտական և աշխարհաքաղաքական պատմության տեսանկյունից։ Նյութը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, միջազգային հարաբերությունների և դիվանագիտության պատմության մասնագետներին, ցեղասպանագիտությամբ զբաղվող հետազոտողներին, դասախոսներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Այս տեղեկատվական բյուլետենը ներկայացնում է հասարակական-քաղաքական գիտությունների, լեզվաբանության, գրականագիտության, պատմության և պատմագրության ոլորտներում հրատարակված նոր գրքերի և գիտական ու մասնագիտական գրականության վերաբերյալ մատենագիտական տեղեկատվություն։ Հրատարակությունը նախատեսված է ընթերցողներին, հետազոտողներին, դասախոսներին, ուսանողներին, գրադարանավարներին և համապատասխան ոլորտների մասնագետներին նոր հրատարակությունների մասին համակարգված պատկերացում տրամադրելու համար։ Բյուլետենում ընդգրկված նյութերը հնարավորություն են տալիս հետևելու գիտական և հասարակագիտական գրականության արդի լրացումներին, ծանոթանալու տարբեր թեմատիկ ուղղություններով լույս տեսած աշխատություններին և անհրաժեշտության դեպքում ընտրելու հետագա ուսումնասիրության համար համապատասխան աղբյուրներ։ Հասարակական-քաղաքական գիտություններին վերաբերող բաժինը կարող է ներառել քաղաքական գործընթացների, հասարակական հարաբերությունների, պետական կառավարման, սոցիալական զարգացման և հանրային կյանքի տարբեր հիմնախնդիրներին նվիրված հրատարակություններ։ Լեզվաբանության բաժինը հնարավորություն է տալիս հետևելու հայերենի և այլ լեզուների կառուցվածքին, զարգացմանը, բառապաշարին, քերականությանը, ոճաբանությանը և լեզվական փոխազդեցություններին վերաբերող նոր աշխատություններին։ Գրականագիտության հատվածը ներկայացնում է գրական ստեղծագործությունների, հեղինակների, գրական ուղղությունների, ժանրերի և տեսական ու քննադատական հարցերի վերաբերյալ ուսումնասիրություններ։ Պատմության և պատմագրության բաժիններում ընդգրկված գրականությունը կարող է անդրադառնալ տարբեր ժամանակաշրջանների ու պատմական իրադարձությունների, պատմական աղբյուրների, պատմագիտական մեթոդաբանության և պատմական գիտության զարգացման խնդիրներին։ Այսպիսի կառուցվածքը բյուլետենը դարձնում է ոչ միայն նոր գրքերի մասին տեղեկատու, այլև գիտական տեղեկատվության կողմնորոշման գործիք, որը կարող է օգնել ընթերցողին արագ բացահայտել իրեն հետաքրքրող թեմաներով նոր հրատարակությունները։ Հրատարակության կարևոր նշանակությունն այն է, որ այն նպաստում է գիտական և մշակութային տեղեկատվության շրջանառությանը, նոր գրականության տարածմանը և հետազոտական աշխատանքի համար անհրաժեշտ աղբյուրների որոնման արդյունավետության բարձրացմանը։ Բյուլետենը հատկապես օգտակար է գրադարանների, գիտական և կրթական հաստատությունների, տեղեկատվական կենտրոնների և հետազոտական միջավայրի համար, ինչպես նաև բոլոր նրանց, ովքեր պարբերաբար հետևում են հասարակագիտական, լեզվաբանական, գրականագիտական և պատմագիտական գրականության նորություններին։

Այս աշխատությունը նվիրված է Մոսոխների՝ Հայաստանի տարածքից Սվանիա արտագաղթի ժամանակագրական հարցի ուսումնասիրությանը և դրա հետ կապված պատմական ու ազգագրական խնդիրների քննությանը։ Ուսումնասիրության կենտրոնում է բնակչության տեղաշարժի ժամանակաշրջանի հնարավոր ճշգրտումը, դրա պատմական նախադրյալների բացահայտումը և Հայաստանի ու Սվանիայի միջև ձևավորված բնակչական ու մշակութային կապերի ուսումնասիրությունը։ Աշխատության մեջ կարևոր նշանակություն է տրվում պատմական աղբյուրների համադրմանը, տարբեր ժամանակաշրջանների տեղեկությունների քննությանը և այն փաստերի վերլուծությանը, որոնք կարող են օգնել պարզելու արտագաղթի մոտավոր ժամանակը և դրա ընթացքը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում Մոսոխների ծագման, բնակության վայրերի և տարածաշրջանի պատմական աշխարհագրության վերաբերյալ տեղեկություններին, ինչպես նաև նրանց հնարավոր տեղաշարժերի հետ կապված պատմագիտական տեսակետներին։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև Սվանիայի բնակչության ձևավորման գործընթացներին, տեղական հասարակության հետ նորեկ խմբերի փոխհարաբերություններին և ժամանակի ընթացքում նրանց մշակութային առանձնահատկությունների պահպանման կամ փոփոխության հարցերին։ Կարևոր է նաև պատմական հիշողության, բանավոր ավանդույթների և ազգագրական տվյալների դերը, քանի որ նման միգրացիոն գործընթացների ժամանակագրությունը հաճախ հնարավոր է վերականգնել ոչ միայն գրավոր աղբյուրների, այլև հետագա պատմական ու մշակութային վկայությունների համադրությամբ։ Աշխատությունը հետաքրքրական է նրանով, որ մեկ կոնկրետ բնակչական տեղաշարժի օրինակով հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել հին և միջնադարյան տարածաշրջանային միգրացիաների, էթնոմշակութային փոխազդեցությունների և բնակչության տարածական շարժերի ավելի լայն խնդիրներ։ Այն կարող է արժեքավոր լինել Հայաստանի և Կովկասի պատմությամբ, պատմական աշխարհագրությամբ, ազգագրությամբ և ժողովուրդների տեղաշարժերի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։ Նյութը կարող է օգտակար լինել նաև ուսանողներին և մասնագետներին, ովքեր ուսումնասիրում են Հայաստանի ու Վրաստանի պատմական կապերը, տարածաշրջանի բնակչության ձևավորման գործընթացները և տարբեր էթնիկ խմբերի տեղաշարժերի պատմական առանձնահատկությունները։

Издание представляет собой ценный историко-документальный источник, посвящённый становлению и деятельности Московского Армянского Лазаревского института восточных языков. Оно было опубликовано в Санкт-Петербурге в 1839 году и включает собрание высочайших указов и актов, связанных с учреждением, организацией и функционированием института, дополненное обзором его основания, состава и целей; библиографические сведения указывают объём в 271 страницу, а отдельные экземпляры насчитывают XI, 259 страниц. G GBS SPB +1 Содержание издания позволяет рассматривать историю учебного заведения не только как историю отдельной образовательной организации, но и в более широком контексте развития армянского образования, государственной образовательной политики Российской империи и формирования востоковедческого знания в XIX веке. Учреждение возникло благодаря инициативе и средствам семьи Лазаревых: средства на создание школы для армянского юношества были завещаны Иваном Лазаревичем Лазаревым, а непосредственное осуществление замысла связано с его братом Екимом Лазаревым. Учебное заведение открылось в 1814 году как Армянское училище господ Лазаревых, в 1827 году перешло в ведение Министерства народного просвещения и было преобразовано в институт, а в 1830 году для него было утверждено специальное постановление, определявшее его устройство и задачи. R Russian State Library Документы и обзор позволяют проследить, каким образом первоначальная идея создания национального образовательного учреждения постепенно приобрела более широкое значение. Наряду с подготовкой армянской молодёжи большое внимание уделялось изучению восточных языков и распространению знаний о народах и странах Азии. В институте изучались, в частности, армянский, персидский, турецкий и арабский языки, причём возможность обучения не ограничивалась исключительно армянами. R Russian State Library Таким образом, издание представляет интерес для изучения раннего этапа развития российского востоковедения и подготовки специалистов, связанных с восточными языками и регионами. Существенную ценность имеют также сведения об организационной структуре учреждения, составе учащихся, условиях обучения, порядке управления, материальном обеспечении и принципах функционирования, позволяющие реконструировать повседневную и административную сторону его деятельности. Само издание относится к числу специально подготовленных документальных публикаций по истории института; исследователи отмечают, что дореволюционные публикации о нём часто издавались при содействии и на средства его попечителей, поэтому при работе с ними важно учитывать особенности составления и публикации документов. O Orient Institute Особую ценность материал приобретает как первичный или близкий к первичным источникам комплекс, поскольку в нём собраны официальные акты, отражающие государственное отношение к учреждению и изменения его статуса. В совокупности документы дают возможность изучать не только историю самого института, но и вопросы армянской образовательной политики, культурного взаимодействия армянского и русского обществ, развития востоковедения и роли частной благотворительной инициативы в создании образовательных учреждений. Издание представляет интерес для историков, арменоведов, востоковедов, специалистов по истории образования, исследователей русско-армянских отношений, библиографов и всех, кто изучает культурное и образовательное наследие семьи Лазаревых. Оно также имеет значительную источниковедческую ценность, поскольку позволяет сопоставлять официальные документы с последующими историческими исследованиями и реконструировать важный период становления одного из наиболее известных армянских образовательных центров Москвы.

Աշխատությունը ուսումնասիրում է հայ հասարակական և մտավոր շրջանակների վերաբերմունքը 1830-1860-ական թվականների լեհական ազգային-ազատագրական շարժումների նկատմամբ՝ դիտարկելով այդ ժամանակաշրջանի քաղաքական իրադարձությունների արձագանքը հայ իրականության մեջ։ Ուսումնասիրության կենտրոնում այն գաղափարներն ու տեսակետներն են, որոնք ձևավորվել են լեհական ազատագրական պայքարի, ազգային ինքնորոշման ձգտումների և եվրոպական քաղաքական փոփոխությունների ազդեցությամբ։ 1830-1831 թվականների Նոյեմբերյան ապստամբությունը, ինչպես նաև 1863-1864 թվականների Հունվարյան ապստամբությունը Լեհաստանի ազգային պատմության կարևորագույն իրադարձություններից էին և լայն արձագանք էին գտնում ժամանակի եվրոպական հասարակական ու մտավոր միջավայրում։ Աշխատությունը բացահայտում է, թե հայ մտավորականությունը և հասարակական գործիչներն ինչպես էին ընկալում այդ պայքարները, ինչ զուգահեռներ էին տեսնում լեհ ժողովրդի ազգային ձգտումների և հայության պատմական ու քաղաքական խնդիրների միջև, ինչպես նաև ինչ նշանակություն էին տալիս ազատության, ազգային իրավունքների, ինքնության պահպանման և քաղաքական ինքնորոշման գաղափարներին։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում ժամանակի հայկական մամուլի, հրապարակախոսության, գրական-հասարակական մտքի և քաղաքական քննարկումների հնարավոր արտացոլումներին՝ ցույց տալու համար, թե եվրոպական ազգային շարժումները ինչպես էին ներգործում հայ հասարակական գիտակցության զարգացման վրա։ Լեհական փորձի ընկալումը դիտարկվում է ոչ միայն որպես արտաքին քաղաքական իրադարձությունների արձագանք, այլև որպես սեփական ազգային խնդիրների վերաիմաստավորման միջոց։ Այդ համատեքստում ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու 19-րդ դարի հայ հասարակական մտքի եվրոպական կողմնորոշումները, ազգային-ազատագրական գաղափարների տարածման առանձնահատկությունները և տարբեր ժողովուրդների ազատագրական շարժումների նկատմամբ ձևավորվող համակրանքն ու հետաքրքրությունը։ Աշխատությունը կարևոր է նաև այն առումով, որ ցույց է տալիս հայ մտավորականության ներգրավվածությունը ժամանակի եվրոպական գաղափարական գործընթացների մեջ և օգնում է ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել հայ ազգային-քաղաքական մտքի զարգացման, նրա գաղափարական աղբյուրների և միջազգային համատեքստի մասին։

Հրատարակությունը նվիրված է փախստականների կյանքին, կենցաղին և սոցիալական վիճակին՝ ներկայացնելով հարկադրված տեղահանության հետևանքով հայրենիքից հեռացած մարդկանց առօրյան ու նրանց առջև ծառացած խնդիրները։ Նյութը կարող է դիտարկվել որպես պատմական և հասարակագիտական աղբյուր, որը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել փախստականների սոցիալական միջավայրը, բնակության պայմանները, աշխատանքի և ապրուստի հնարավորությունները, կրթության հասանելիությունը և նոր միջավայրին հարմարվելու գործընթացները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել այն դժվարություններին, որոնք առաջանում են զանգվածային տեղահանությունների պայմաններում՝ բնակարանի, սննդի, առողջապահական և սոցիալական աջակցության անհրաժեշտությունից մինչև ընտանիքների բաժանում, տնտեսական անորոշություն և նոր համայնքներում ինտեգրվելու խնդիրներ։ Հրատարակությունը կարող է պարունակել նաև փախստականների անձնական պատմություններ, վկայություններ կամ նկարագրություններ, որոնց միջոցով ընդհանուր պատմական իրադարձությունները ներկայացվում են մարդկային փորձառության տեսանկյունից։ Այդպիսի նյութերը կարևոր են ոչ միայն առանձին մարդկանց կենսագրությունների պահպանման, այլև տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական գործընթացների ուսումնասիրության համար։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալ նաև ընդունող հասարակության և փախստականների փոխհարաբերություններին, բարեգործական ու հասարակական կազմակերպությունների աջակցության ձևերին և պետական կամ համայնքային օգնության մեխանիզմներին։ Պատմական համատեքստում այն կարող է արժեքավոր լինել զանգվածային տեղաշարժերի, պատերազմների, քաղաքական ճգնաժամերի և դրանց սոցիալական հետևանքների ուսումնասիրության համար։ Փախստականների խնդիրների դիտարկումը միաժամանակ թույլ է տալիս հասկանալ, թե ինչպես են մարդիկ վերականգնում իրենց առօրյան, պահպանում մշակութային և ընտանեկան կապերը և ձևավորում նոր սոցիալական միջավայր։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, սոցիոլոգներին, ժողովրդագրագետներին, միգրացիայի ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին, մարդաբաններին, հասարակական կազմակերպությունների մասնագետներին և տվյալ ժամանակաշրջանի սոցիալական պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Հրատարակությունը ներկայացնում է Ալեքսանդրապոլի Օլգինյան իգական պրոգիմնազիայի կարիքավոր աշակերտուհիներին օգնություն տրամադրելու նպատակով ստեղծված բարեգործական ընկերության կանոնադրությունը։ Այն կարևոր սկզբնաղբյուր է XIX դարի վերջի և XX դարի սկզբի Ալեքսանդրապոլի կրթական, հասարակական և բարեգործական կյանքի ուսումնասիրության համար։ Փաստաթուղթը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել այն ժամանակաշրջանի կանանց կրթության կազմակերպման, սոցիալապես անապահով աշակերտուհիների աջակցության և հասարակական նախաձեռնությունների իրավական ու կազմակերպական հիմքերի մասին։ Կանոնադրության մեջ, ըստ բնույթի, սահմանվում են ընկերության ստեղծման նպատակները, գործունեության ուղղությունները, անդամակցության պայմանները, անդամների իրավունքներն ու պարտականությունները, կառավարման մարմինների կառուցվածքը և դրանց լիազորությունները։ Առանձին նշանակություն կարող են ունենալ ֆինանսական միջոցների ձևավորման և օգտագործման վերաբերյալ դրույթները, քանի որ նման կազմակերպությունների գործունեությունը հիմնականում կապված էր բարեգործական նվիրատվությունների, անդամավճարների և այլ օրինական մուտքերի միջոցով անհրաժեշտ միջոցների հավաքագրման հետ։ Փաստաթուղթը կարող է տեղեկություններ պարունակել նաև այն մասին, թե ինչպիսի օգնություն էր նախատեսվում կարիքավոր աշակերտուհիների համար՝ կրթության շարունակականությունն ապահովելու, ուսումնական պարագաներով կամ այլ անհրաժեշտ միջոցներով աջակցելու նպատակով։ Հրատարակության պատմական արժեքը պայմանավորված է նաև նրանով, որ այն արտացոլում է տվյալ ժամանակաշրջանում կանանց կրթության նկատմամբ հասարակական վերաբերմունքը և կրթական հաստատությունների շուրջ ձևավորվող բարեգործական ու հասարակական նախաձեռնությունները։ Ալեքսանդրապոլի օրինակով հնարավոր է ուսումնասիրել տարածաշրջանային քաղաքային համայնքի սոցիալական կառուցվածքը, կրթական հաստատությունների գործունեությունը և հասարակական ինքնակազմակերպման ձևերը։ Կանոնադրությունը հետաքրքրական է նաև իրավական պատմության տեսանկյունից, քանի որ դրա կառուցվածքն ու ձևակերպումները կարող են պատկերացում տալ Ռուսական կայսրության համապատասխան ժամանակաշրջանի հասարակական կազմակերպությունների կարգավորման սկզբունքների մասին։ Նյութը կարող է արժեքավոր լինել Ալեքսանդրապոլի՝ ներկայիս Գյումրիի, պատմությամբ, հայկական կրթական հաստատությունների զարգացմամբ, կանանց կրթության պատմությամբ, բարեգործական շարժումներով և XIX–XX դարերի սահմանագծի հասարակական կյանքով զբաղվող պատմաբանների, կրթության պատմության մասնագետների, արխիվագետների, մատենագետների և հետազոտողների համար։

Հրատարակությունը նվիրված է ՌՍԴԲԿ երկրորդ համագումարի 80-ամյակին և այդ պատմական տարեթվի առիթով գրադարանների կողմից իրականացվելիք տեղեկատվական, կրթական և մշակութային աշխատանքների կազմակերպմանը։ Այն նախատեսված է գրադարանավարների համար՝ որպես մեթոդական հանձնարարականների ժողովածու, որի նպատակն է օգնել պատմական թեմայով գրականության ցուցահանդեսների, ընթերցողների համար թեմատիկ միջոցառումների, գրական-մատենագիտական ակնարկների, զրույցների, քննարկումների և այլ միջոցառումների կազմակերպմանը։ Նյութում կարող են ներկայացվել ՌՍԴԲԿ երկրորդ համագումարի նախապատմությունը, անցկացման ժամանակաշրջանի քաղաքական և հասարակական իրավիճակը, համագումարի նշանակությունը ռուսական հեղափոխական շարժման պատմության մեջ, ինչպես նաև դրա հետագա պատմական գնահատականները խորհրդային պատմագրության շրջանակում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գրադարանի՝ որպես տեղեկատվության տարածման և ընթերցողների գաղափարական ու պատմական իրազեկման կենտրոնի դերին։ Մեթոդական հանձնարարականները կարող են ներառել համապատասխան գրականության ընտրության և դասակարգման, գրքի ցուցահանդեսների ձևավորման, թեմատիկ քարտարանների ու մատենագիտական ցանկերի կազմման, ինչպես նաև տարբեր տարիքային խմբերի ընթերցողների հետ աշխատանքի վերաբերյալ առաջարկություններ։ Կարևոր տեղ կարող է հատկացվել գրադարանային միջոցառումների բովանդակության և ձևաչափի ընտրությանը՝ հաշվի առնելով տվյալ ժամանակաշրջանի պատմական իրադարձությունների ներկայացման առանձնահատկությունները։ Հրատարակությունը միաժամանակ արժեքավոր է որպես խորհրդային շրջանի գրադարանային մեթոդաբանության և մշակութային-կրթական աշխատանքի ուսումնասիրության աղբյուր, քանի որ այն արտացոլում է այդ ժամանակաշրջանում գրադարաններին վերապահված հասարակական և գաղափարական գործառույթները։ Նյութը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել այն մասին, թե ինչպես էին գրադարաններն օգտագործում պատմական տարելիցները ընթերցողների հետ կազմակերպվող աշխատանքների պլանավորման և թեմատիկ գրականության հանրայնացման համար։ Այն կարող է հետաքրքրել գրադարանագետներին, մատենագետներին, պատմաբաններին, մշակութային աշխատանքի մասնագետներին, ուսանողներին և խորհրդային ժամանակաշրջանի գրադարանային ու կրթական քաղաքականությամբ հետաքրքրվող հետազոտողներին։

Հրատարակությունը նվիրված է Խորհրդային Հայաստանի գոյության առաջին 35 տարիների պատմական, հասարակական, տնտեսական և մշակութային զարգացման հիմնական փուլերի ներկայացմանը։ Որպես մեթոդական նամակ՝ այն, ամենայն հավանականությամբ, նախատեսված է եղել ուսուցիչների, դասախոսների, գրադարանային կամ մշակութալուսավորչական աշխատողների համար՝ տվյալ թեմայով դասախոսություններ, զեկուցումներ, զրույցներ և այլ կրթական միջոցառումներ կազմակերպելու նպատակով։ Նյութում ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի խորհրդայնացմանը հաջորդած ժամանակաշրջանում հանրապետության պետական և հասարակական կյանքի վերափոխումներին, տնտեսության վերակազմավորմանը, արդյունաբերության և գյուղատնտեսության զարգացմանը, կրթության ու գիտության տարածմանը, մշակութային կյանքի կազմակերպմանը և հասարակական ենթակառուցվածքների փոփոխությանը։ Կարող են ներկայացվել նաև քաղաքների զարգացման, բնակչության սոցիալ-տնտեսական պայմանների փոփոխության, նոր արտադրական ձեռնարկությունների ստեղծման և հանրապետության տնտեսական ներուժի ընդլայնման վերաբերյալ տեղեկություններ։ Առանձին նշանակություն է տրվում կրթության, գրագիտության, մշակույթի, արվեստի, գիտական հաստատությունների և մասնագիտական կադրերի ձևավորման գործընթացներին, որոնք խորհրդային պաշտոնական պատմագրության մեջ ներկայացվում էին որպես ժամանակաշրջանի կարևոր ձեռքբերումներ։ Հրատարակությունը արժեքավոր է նաև որպես իր ստեղծման ժամանակաշրջանի պատմագրական և գաղափարական մոտեցումների արտահայտություն, քանի որ մեթոդական նյութերը սովորաբար նպատակ ունեին պատմական իրադարձություններն ու հասարակական զարգացումները ներկայացնել տվյալ ժամանակի պաշտոնական գաղափարախոսությանը համապատասխան։ Այդ պատճառով այն կարող է ուսումնասիրվել ոչ միայն որպես Խորհրդային Հայաստանի պատմության վերաբերյալ տեղեկատվական աղբյուր, այլև որպես խորհրդային շրջանի կրթական, քարոզչական և մշակութային քաղաքականության պատմական վկայություն։ Նյութը կարող է օգտակար լինել Հայաստանի XX դարի պատմությամբ, խորհրդային շրջանի հասարակական կյանքով, կրթության և մշակույթի պատմությամբ, ինչպես նաև պատմագրության ու մեթոդական գրականության զարգացմամբ հետաքրքրվող պատմաբանների, մշակութաբանների, մանկավարժների, ուսանողների և հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Ռուսական կայսրության կայսր Նիկոլայ I-ի՝ Էջմիածին և Թիֆլիս կատարած այցերի ու այնտեղ գտնվելու պատմական հանգամանքների ուսումնասիրությանը՝ հիմնվելով հայ հնագետի և պատմական աղբյուրների տվյալների վրա։ Հետազոտության շրջանակում ներկայացվում են կայսեր այցելությունների ժամանակագրությունը, ուղևորությունների հնարավոր քաղաքական և վարչական նպատակները, ինչպես նաև դրանց կապը XIX դարի առաջին կեսի տարածաշրջանային իրադարձությունների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Էջմիածնի՝ որպես Հայոց եկեղեցական և մշակութային կարևոր կենտրոնի, և Թիֆլիսի՝ որպես Կովկասում Ռուսական կայսրության վարչական ու քաղաքական կենտրոնի նշանակությանը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել կայսեր ներկայությունը ոչ միայն որպես առանձին պատմական դրվագ, այլև այն ժամանակաշրջանի ավելի լայն քաղաքական ու հասարակական գործընթացների համատեքստում։ Քննարկվում են տեղի իշխանությունների, հոգևորականության և հասարակության հետ ունեցած հնարավոր շփումները, պաշտոնական ընդունելությունները, այցելությունների հետ կապված արարողակարգային և կազմակերպչական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև կայսեր այցերի արձագանքը ժամանակի հայկական միջավայրում։ Հետազոտության կարևոր կողմերից է աղբյուրագիտական մոտեցումը, որի միջոցով պատմական տեղեկությունները համադրվում են հնագիտական, պատմական և տեղագրական տվյալների հետ՝ իրադարձությունների հնարավորինս ամբողջական պատկերը վերականգնելու նպատակով։ Էջմիածնի և Թիֆլիսի օրինակով ուսումնասիրությունը նաև հնարավորություն է տալիս անդրադառնալ XIX դարի Կովկասի քաղաքական ու մշակութային միջավայրին, Ռուսական կայսրության վարչական ներկայությանը և տարածաշրջանի հայկական հասարակության հետ ունեցած հարաբերություններին։ Աշխատանքում պատմական անձի այցելությունները կարող են դիտարկվել նաև մշակութային ժառանգության պահպանության և պատմական հիշողության տեսանկյունից՝ հաշվի առնելով այն վայրերի նշանակությունը, որոնք կապված են տվյալ ժամանակաշրջանի կարևոր իրադարձությունների հետ։ Նյութը արժեքավոր է հատկապես այն պատճառով, որ համադրում է քաղաքական պատմության փաստերը, տեղական պատմական հիշողությունը և հնագիտական ուսումնասիրության տվյալները՝ ստեղծելով XIX դարի տարածաշրջանային պատմության որոշակի դրվագների ավելի ամբողջական պատկեր։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել հայագիտությամբ, Կովկասի պատմությամբ, Ռուսական կայսրության պատմությամբ, հնագիտությամբ և հայ-ռուսական պատմական հարաբերություններով զբաղվող հետազոտողներին, պատմաբաններին, ուսանողներին և ընթերցողներին։

Այս պատմագիտական աշխատությունը նվիրված է Ռուսական կայսրության բանակի կազմում գործող Էրիվանյան լեյբ-գրենադերական գնդի պատմությանը, դրա կազմավորման, զարգացման, ռազմական ծառայության և մարտական ուղու ուսումնասիրությանը։ Աշխատությունը կարևոր աղբյուր է 19-րդ դարի ռուսական և կովկասյան ռազմական պատմության, ինչպես նաև Էրիվանի և Անդրկովկասի պատմական իրադարձությունների ուսումնասիրության համար։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ներկայացվել գնդի ստեղծման նախադրյալները, կազմակերպական կառուցվածքը, անձնակազմի համալրման առանձնահատկությունները, հրամանատարական կազմը, զինվորական կարգապահությունը, զինվածությունը և ծառայության պայմանները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գնդի մասնակցությանը Ռուսական կայսրության ռազմական արշավներին և տարբեր ռազմագործողություններին։ Գունդը հատկապես հայտնի էր Կովկասյան պատերազմների և ռուս-թուրքական ու ռուս-պարսկական հակամարտությունների ընթացքում ունեցած ռազմական դերակատարությամբ, ուստի աշխատությունը կարող է արժեքավոր տեղեկություններ պարունակել Կովկասում տեղի ունեցած մարտերի, ռազմական գործողությունների կազմակերպման, զորքերի տեղաշարժերի և մարտավարական առանձնահատկությունների վերաբերյալ։ Պատմական նյութը կարող է ներառել նաև գնդի մասնակցությունը 19-րդ դարի ռուս-թուրքական պատերազմներին, որոնց ընթացքում Կովկասյան ռազմաճակատը կարևոր նշանակություն ուներ տարածաշրջանի քաղաքական և ռազմական իրավիճակի ձևավորման գործում։ Աշխատանքի կարևոր բաղադրիչ կարող են լինել գնդի սպաների և զինվորների ծառայողական կենսագրությունները, պարգևատրումները, ռազմական սխրանքների մասին տեղեկությունները և այն իրադարձությունները, որոնց շնորհիվ ստորաբաժանումը ձեռք է բերել իր ռազմական հեղինակությունը։ Այդպիսի նյութերը հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրել ոչ միայն ռազմական գործողությունները, այլև կայսերական բանակի առօրյան, զինվորական ծառայության մշակույթը, հիերարխիկ հարաբերությունները և ժամանակաշրջանի ռազմական կազմակերպման սկզբունքները։ Հրատարակության աղբյուրագիտական արժեքը պայմանավորված է նաև նրանով, որ գնդի պատմությունը կարող է ներկայացված լինել ծառայողական փաստաթղթերի, մարտական զեկույցների, հրամանների, վիճակագրական տվյալների, հուշագրությունների և այլ ժամանակակից նյութերի հիման վրա։ Դրանց միջոցով հնարավոր է վերականգնել առանձին ռազմարշավների ընթացքը, զորամասի կորուստները, տեղաշարժերը և մարտական գործողությունների արդյունքները։ Գնդի պատմության ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև տարածաշրջանային պատմության տեսանկյունից, քանի որ դրա ռազմական գործունեությունը կապված էր Կովկասի տարբեր տարածքների, բնակավայրերի և ժողովուրդների պատմական իրադարձությունների հետ։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել ռազմական պատմությամբ, Ռուսական կայսրության և Կովկասի պատմությամբ, 19-րդ դարի ռազմաքաղաքական գործընթացներով և զինվորական կազմակերպությունների պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, հրատարակությունը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմել տվյալ զորամասի ձևավորման և զարգացման, ռազմական ծառայության առանձնահատկությունների ու մարտական ավանդույթների մասին՝ միաժամանակ արժեքավոր նյութ տրամադրելով Կովկասի 19-րդ դարի ռազմական պատմության ուսումնասիրության համար։

Այս պատմագիտական հրատարակությունը նվիրված է 1854 թվականին հայ ժողովրդի կյանքին, հասարակական դրությանը և պատմական միջավայրին՝ 19-րդ դարի կեսերի քաղաքական ու սոցիալ-տնտեսական իրադարձությունների համատեքստում։ Աշխատությունը արժեքավոր է հատկապես այն տեսանկյունից, որ հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել տվյալ ժամանակաշրջանի հայ բնակչության կենցաղը, հասարակական հարաբերությունները, տնտեսական գործունեությունը, կրթական ու մշակութային կյանքը և քաղաքական իրադրությունը։ 1854 թվականը կարևոր ժամանակաշրջան էր ինչպես Հայկական լեռնաշխարհի և Անդրկովկասի, այնպես էլ Օսմանյան և Ռուսական կայսրությունների միջև ընթացող քաղաքական գործընթացների տեսանկյունից։ Հրատարակության նյութերը կարող են անդրադառնալ տարբեր տարածքներում բնակվող հայերի թվաքանակին, սոցիալական խմբերին, զբաղմունքներին, առևտրական և տնտեսական գործունեությանը, համայնքային կազմակերպվածությանը և հասարակական հարաբերություններին։ Առանձնահատուկ նշանակություն կարող են ունենալ հայ համայնքների կրթական և հոգևոր կյանքին վերաբերող տեղեկությունները, եկեղեցական կառույցների գործունեությունը, դպրոցների վիճակը, մշակութային միջավայրն ու ազգային ինքնության պահպանման գործընթացները։ Աշխատանքը կարող է նաև պատկերացում տալ 19-րդ դարի կեսերին հայերի և նրանց հարևան ժողովուրդների փոխհարաբերությունների, վարչական կառավարման առանձնահատկությունների և տարածաշրջանի քաղաքական փոփոխությունների ազդեցության մասին հայ բնակչության կյանքի վրա։ Պատմական համատեքստում կարևոր է նաև Ղրիմի պատերազմի շրջանը, որը 1853–1856 թվականներին էական ազդեցություն ունեցավ Ռուսական և Օսմանյան կայսրությունների հարաբերությունների և տարածաշրջանային քաղաքական իրավիճակի վրա։ Այդ իրադարձությունների ֆոնին հայ բնակչության դրության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու կայսերական քաղաքականության, ռազմական զարգացումների և սոցիալ-տնտեսական փոփոխությունների ազդեցությունը հայկական համայնքների վրա։ Հրատարակությունը կարող է պարունակել ժամանակաշրջանի վերաբերյալ նկարագրական, վիճակագրական, ազգագրական կամ պատմական տեղեկություններ, որոնք արժեքավոր են սկզբնաղբյուրագիտական ուսումնասիրությունների համար։ Այն կարող է օգտագործվել նաև 19-րդ դարի հայկական հասարակության կառուցվածքը, համայնքային կյանքը, տնտեսական գործունեությունը, կրթության և մշակույթի զարգացումը և ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման գործընթացները հետազոտելու նպատակով։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը կարևոր աղբյուր է 1854 թվականի հայ հասարակության պատմական պատկերը վերականգնելու համար և կարող է հետաքրքրել հայագետներին, պատմաբաններին, ազգագրագետներին, աղբյուրագետներին և 19-րդ դարի Կովկասի ու Օսմանյան կայսրության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին։

Այս պատմագիտական աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետության և Ռուսաստանի Խորհրդային Ֆեդերատիվ Սոցիալիստական Հանրապետության փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությանը 1920-1922 թվականներին՝ Հայաստանի խորհրդայնացման և նորաստեղծ խորհրդային իշխանության ձևավորման կարևորագույն ժամանակաշրջանում։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպիսի քաղաքական, վարչական, տնտեսական և դիվանագիտական կապեր էին ձևավորվում Հայաստանի և խորհրդային Ռուսաստանի միջև, ինչպես էին այդ հարաբերությունների վրա ազդում տարածաշրջանային իրադարձությունները, ներքին քաղաքական զարգացումները և բոլշևիկյան կենտրոնական իշխանության քաղաքականությունը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի Հայաստանի խորհրդայնացումից հետո պետական կառավարման համակարգի վերակազմավորումը, կենտրոնական և հանրապետական իշխանությունների միջև լիազորությունների հարաբերակցությունը, տնտեսական ու ֆինանսական հարցերի կարգավորումը, ինչպես նաև Հայաստանի արտաքին և ներքին քաղաքականության վրա Մոսկվայի ազդեցության աստիճանը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև այդ տարիներին Անդրկովկասում ձևավորված քաղաքական իրավիճակին և այն գործընթացներին, որոնք հետագայում հանգեցրին խորհրդային հանրապետությունների միջև հարաբերությունների ավելի սերտ համակարգմանը։ 1920-1922 թվականները հատկապես կարևոր են, քանի որ հենց այս ընթացքում ձևավորվեցին այն քաղաքական և վարչական մեխանիզմները, որոնք հետագայում էապես որոշեցին Հայաստանի՝ խորհրդային համակարգում ունեցած կարգավիճակն ու հարաբերությունները միութենական կենտրոնի հետ։ Թեմայի ուսումնասիրությունը կարևոր է Հայաստանի նորագույն պատմության, խորհրդային պետականաշինության և հայ-ռուսական հարաբերությունների պատմական զարգացումների ավելի ամբողջական ընկալման համար։

Հրատարակությունը 1914 թվականի ընթացքում Երևանի նահանգում իրականացված զեմստվոյական ագրոնոմիական գործունեության վերաբերյալ հաշվետու բնույթի արժեքավոր սկզբնաղբյուր է։ Այն ներկայացնում է տվյալ ժամանակաշրջանի գյուղատնտեսական տնտեսության վիճակը, գյուղատնտեսության զարգացմանն ուղղված կազմակերպական միջոցառումները և ագրոնոմիական աջակցության իրականացման ձևերը՝ հնարավորություն տալով պատկերացում կազմել Ռուսական կայսրության կազմում գտնվող Երևանի նահանգի գյուղատնտեսական կյանքի մասին Առաջին համաշխարհային պատերազմի նախնական շրջանում։ Նման հաշվետվությունները սովորաբար ամփոփում էին ագրոնոմիական ծառայությունների աշխատանքը, մասնագիտական խորհրդատվությունը, գյուղատնտեսական փորձերի կազմակերպումը, առաջավոր մեթոդների տարածումը, գյուղացիներին ցուցաբերվող գործնական օգնությունը և գյուղատնտեսական արտադրության բարելավմանն ուղղված միջոցառումները։ L law-journal.ru Հետազոտական տեսանկյունից նյութը կարող է կարևոր տեղեկություններ պարունակել հողագործության, անասնապահության, գյուղատնտեսական գործիքների կիրառման, մշակաբույսերի արտադրության, հողի մշակման եղանակների, բերքատվության և գյուղատնտեսական գիտելիքների տարածման վերաբերյալ։ Առանձին հետաքրքրություն կարող են ներկայացնել ագրոնոմների կողմից իրականացված խորհրդատվական աշխատանքները, փորձարարական գործունեությունը և գյուղացիական տնտեսությունների արտադրական խնդիրների լուծման փորձերը։ Հաշվետվությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու նաև գյուղատնտեսական կառավարման ինստիտուցիոնալ կողմը՝ պարզելու համար, թե ինչպես էր կազմակերպվում մասնագիտական ագրոնոմիական ծառայությունը, ինչ խնդիրներ էին առաջնահերթ համարվում և ինչպիսի մեխանիզմներով էր իրականացվում գյուղատնտեսական ոլորտի պետական կամ տեղական աջակցությունը։ Երևանի նահանգի վերաբերյալ նման նյութերը հատկապես արժեքավոր են տարածաշրջանի տնտեսական և սոցիալական պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ գյուղատնտեսությունը բնակչության զբաղվածության և եկամուտների հիմնական ոլորտներից էր։ Փաստաթղթային բնույթը հնարավորություն է տալիս հաշվետվության տվյալները համադրել այլ վիճակագրական, վարչական և գյուղատնտեսական աղբյուրների հետ՝ տվյալ ժամանակաշրջանի գյուղատնտեսական զարգացման ավելի ամբողջական պատկերը վերականգնելու համար։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել նաև գյուղատնտեսական տեխնոլոգիաների պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից՝ ցույց տալով, թե ինչպիսի գիտելիքներ, մեթոդներ և գործիքներ էին առաջարկվում գյուղացիական տնտեսություններին 20-րդ դարի սկզբին։ Նման աղբյուրները կարևոր են նաև Ռուսական կայսրության տեղական ինքնակառավարման և ագրարային քաղաքականության պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ զեմստվոյական ագրոնոմիական ծառայությունը տարբեր շրջաններում հանդես էր գալիս որպես գյուղատնտեսական մասնագիտական աջակցության կազմակերպման կարևոր մեխանիզմ։ A Armunicat Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել գյուղատնտեսության պատմությամբ, Երևանի նահանգի տնտեսական և սոցիալական պատմությամբ, ագրոնոմիայի զարգացման պատմությամբ, զեմստվոյի գործունեությամբ և 20-րդ դարասկզբի Անդրկովկասի գյուղական կյանքի ուսումնասիրությամբ զբաղվող պատմաբաններին, տնտեսագետներին, ագրոնոմներին, հողագետներին և հետազոտողներին։

Աշխատանքը նվիրված է Հարավարևմտյան Ռուսաստանի տարածքներում հայերի բնակեցման և համայնքային հաստատման պատմական գործընթացի ուսումնասիրությանը՝ ուշադրություն դարձնելով դրա ձևավորման պատճառներին, հիմնական փուլերին և սոցիալ-տնտեսական հետևանքներին։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են հայ բնակչության տեղաշարժերի պատմական նախադրյալները, Ռուսաստանի հարավարևմտյան շրջաններում հայկական բնակավայրերի ձևավորման պայմանները և այդ գործընթացի վրա ազդած քաղաքական, տնտեսական ու վարչական գործոնները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տարբեր ժամանակաշրջաններում հայերի ներգաղթի ուղղություններին, բնակության վայրերի ընտրությանը և նոր միջավայրում համայնքային կյանքի կազմակերպմանը։ Քննարկվում է հայերի մասնակցությունը տարածաշրջանի տնտեսական կյանքին՝ մասնավորապես առևտրի, արհեստների, գյուղատնտեսության և այլ ոլորտներում նրանց գործունեությունը, ինչպես նաև տեղական բնակչության և վարչական կառույցների հետ ձևավորված հարաբերությունները։ Աշխատանքում կարևոր տեղ է հատկացվում հայկական համայնքների ներքին կազմակերպմանը, եկեղեցական և հասարակական կառույցների ձևավորմանը, կրթական ու մշակութային կյանքի զարգացմանը և ազգային ինքնության պահպանման մեխանիզմներին։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես է հայկական բնակչությունը նոր տարածքներում աստիճանաբար ձևավորել կայուն համայնքային միջավայր և ներգրավվել տվյալ տարածաշրջանի հասարակական ու տնտեսական կյանքում՝ միաժամանակ պահպանելով իր լեզվական, կրոնական և մշակութային առանձնահատկությունները։ Քննարկվող գործընթացները դիտարկվում են նաև Ռուսական կայսրության տարածքային և ժողովրդագրական փոփոխությունների ավելի լայն համատեքստում՝ ընդգծելով հայկական գաղթօջախների և Ռուսաստանի հարավային շրջանների միջև ձևավորված կապերի նշանակությունը։ Աշխատանքը կարող է արժեքավոր լինել հայերի միգրացիայի և սփյուռքի պատմության, Ռուսաստանի տարածաշրջանային պատմության, ինչպես նաև հայ-ռուսական պատմական ու մշակութային հարաբերությունների ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, տարածաշրջանագետներին, սփյուռքագիտությամբ զբաղվող հետազոտողներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Աշխատանքը նվիրված է Աստրախանի հայկական գաղութի ձևավորման, զարգացման և պատմական նշանակության ուսումնասիրությանը՝ 16-րդ դարի կեսերից մինչև 20-րդ դարի սկիզբը։ Ուսումնասիրության շրջանակում ներկայացվում է հայկական համայնքի առաջացման պատմական միջավայրը, դրա ձևավորման վրա ազդած քաղաքական, տնտեսական և ժողովրդագրական գործոնները, ինչպես նաև հայ բնակչության աստիճանական հաստատումն ու կազմակերպված համայնքային կյանքի ձևավորումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գաղութի սոցիալ-տնտեսական գործունեությանը, առևտրական կապերին և տարածաշրջանի տնտեսական կյանքում հայ վաճառականների ունեցած դերին։ Քննարկվում են նաև համայնքի ներքին կազմակերպման ձևերը, հասարակական հարաբերությունները և այն կառույցները, որոնց միջոցով պահպանվել ու զարգացել են հայկական ազգային և մշակութային ինքնության հիմնական բաղադրիչները։ Աշխատանքում կարևոր տեղ է հատկացվում եկեղեցական և կրթական կյանքին, հայկական մշակույթի պահպանմանը, հոգևոր կենտրոնների գործունեությանը, դպրոցների ու համայնքային այլ հաստատությունների ձևավորմանն ու զարգացմանը։ Ուսումնասիրվում են նաև Աստրախանի հայերի կապերը Հայաստանի և Ռուսաստանի այլ հայկական համայնքների հետ, ինչպես նաև նրանց մասնակցությունը տարածաշրջանային առևտրատնտեսական և հասարակական գործընթացներին։ Տարբեր ժամանակաշրջանների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու գաղութի զարգացման դինամիկան, քաղաքական փոփոխությունների և տարածաշրջանային իրադարձությունների ազդեցությունը համայնքի կյանքի վրա, ինչպես նաև այն մեխանիզմները, որոնց շնորհիվ հայ բնակչությունը կարողացել է երկար ժամանակ պահպանել իր լեզվական, կրոնական և մշակութային առանձնահատկությունները։ Աշխատանքը կարևոր է ոչ միայն Աստրախանի հայ համայնքի պատմությունը հասկանալու, այլև ռուսական կայսրության տարածքում հայկական գաղթօջախների ձևավորման, զարգացման և հայ-ռուսական պատմամշակութային կապերի ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն կարող է օգտակար լինել հայոց պատմությամբ, սփյուռքագիտությամբ, տարածաշրջանային պատմությամբ և հայկական համայնքների պատմությամբ զբաղվող ուսանողների, հետազոտողների և մասնագետների համար։

Աշխատությունը նվիրված է 20-րդ դարում Իրաքում ձևավորված և զարգացած հայկական համայնքի պատմության, հասարակական կյանքի, մշակութային ինքնության և ազգային կազմակերպությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում իրաքահայության ձևավորման ու հետագա զարգացման գործընթացներն են, համայնքի ժողովրդագրական փոփոխությունները, բնակության հիմնական կենտրոնները, հասարակական կառուցվածքը, տնտեսական գործունեությունը, կրթական ու մշակութային կյանքը և հայկական ինքնության պահպանման մեխանիզմները։ Իրաքի հայ համայնքի պատմությունը հատկապես սերտորեն կապված է 20-րդ դարի սկզբի Մերձավոր Արևելքի քաղաքական և ժողովրդագրական խոշոր փոփոխությունների հետ։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի և Հայոց ցեղասպանության հետևանքով Օսմանյան կայսրությունից տեղահանված բազմաթիվ հայեր ապաստան գտան Իրաքի տարածքում՝ ձևավորելով նոր համայնքային կենտրոններ։ Հետագա տասնամյակներում այդ բնակչությունը աստիճանաբար կազմակերպվեց եկեղեցական, կրթական, բարեգործական և հասարակական կառույցների շուրջ։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է համայնքի տարածական և ժողովրդագրական զարգացման ուսումնասիրությունը։ Կարող են դիտարկվել Բաղդադի, Բասրայի, Մոսուլի, Քիրքուքի և Իրաքի այլ բնակավայրերի հայկական համայնքները, դրանց թվաքանակի փոփոխությունները և փոխհարաբերությունները։ Հայ բնակչության տեղաշարժերը պայմանավորված էին ինչպես տնտեսական հնարավորություններով, այնպես էլ տարածաշրջանի քաղաքական անկայունությամբ, պատերազմներով և պետական քաղաքականության փոփոխություններով։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել համայնքի ներքին կազմակերպվածությանը։ Հայկական եկեղեցիները, ազգային և բարեգործական կազմակերպությունները, դպրոցները, մշակութային միությունները և մամուլը կարևոր դեր են ունեցել համայնքային կյանքի կազմակերպման և ազգային ինքնության պահպանման գործում։ Եկեղեցին ոչ միայն կրոնական, այլև սոցիալական և մշակութային կենտրոնի դեր է կատարել՝ միավորելով համայնքի անդամներին և պահպանելով հայոց լեզվի, ավանդույթների ու ազգային հիշողության փոխանցումը սերունդներին։ Կրթության հարցը ևս առանցքային նշանակություն ունի։ Հայկական դպրոցները նպաստել են մայրենի լեզվի պահպանմանը, հայկական պատմության և մշակույթի փոխանցմանը և համայնքի երիտասարդ սերնդի ազգային ինքնագիտակցության ձևավորմանը։ Դպրոցական կրթությանը զուգահեռ կարևոր դեր կարող էին ունենալ կիրակնօրյա դպրոցները, մշակութային խմբակները, գրադարանները և երիտասարդական կազմակերպությունները։ Այս հաստատությունների գործունեությունը հատկապես կարևոր էր այն պայմաններում, երբ հայ համայնքը գտնվում էր այլալեզու և բազմամշակութային հասարակական միջավայրում։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև իրաքահայերի տնտեսական գործունեությանը։ Հայերը մասնակցել են առևտրի, արհեստների, ծառայությունների, արդյունաբերության և այլ տնտեսական ոլորտների զարգացմանը։ Համայնքի որոշ ներկայացուցիչներ կարողացել են ստեղծել սեփական ձեռնարկություններ և զբաղեցնել նշանակալի դիրքեր քաղաքային տնտեսական կյանքում։ Այս տնտեսական գործունեությունը միաժամանակ նպաստել է համայնքի նյութական կայունությանը և հասարակական դիրքի ամրապնդմանը։ Կարևոր ուսումնասիրության առարկա է նաև մշակութային կյանքը։ Հայկական թատրոնը, երաժշտությունը, գրականությունը, տոնական ավանդույթները, ազգային պարերը և մամուլը հնարավորություն են տվել պահպանել և վերարտադրել հայկական մշակութային ինքնությունը։ Համայնքային միջոցառումները ոչ միայն մշակութային ժամանցի ձև էին, այլև ազգային համախմբման միջոց։ Մամուլի և գրականության միջոցով իրաքահայերը կարողացել են կապ պահպանել ինչպես Հայաստանի, այնպես էլ սփյուռքահայ մյուս համայնքների հետ։ Հետազոտության մեջ կարող է առանձնացվել նաև իրաքահայ համայնքի հարաբերությունը Իրաքի հասարակության և պետական կառույցների հետ։ Իրաքի բազմազգ և բազմակրոն միջավայրը ստեղծել է տարբեր համայնքների համակեցության առանձնահատուկ պայմաններ։ Հայերի հասարակական ինտեգրումը, քաղաքացիական մասնակցությունը և ազգային ինքնության պահպանումը կարող են դիտարկվել որպես փոխկապակցված գործընթացներ։ Այս համատեքստում կարևոր է ուսումնասիրել պետական քաղաքականության ազդեցությունը հայկական համայնքի կազմակերպական և մշակութային կյանքի վրա։ 20-րդ դարի երկրորդ կեսի քաղաքական զարգացումները, ներքին հակամարտությունները և տարածաշրջանային պատերազմները աստիճանաբար ազդեցին նաև իրաքահայության կենսապայմանների վրա։ Անվտանգության խնդիրները, տնտեսական դժվարությունները և քաղաքական անկայունությունը հանգեցրին արտագաղթի աճին։ Համայնքի անդամների մի մասը տեղափոխվեց այլ երկրներ, այդ թվում՝ Հայաստան և արևմտյան սփյուռքի տարբեր կենտրոններ։ Այս գործընթացը փոխեց համայնքի ժողովրդագրական պատկերը և նվազեցրեց նրա նախկին թվաքանակը։ Հետազոտության արժեքավոր կողմերից կարող է լինել նաև սերունդների միջև ազգային ինքնության փոխանցման խնդրի ուսումնասիրությունը։ Լեզուն, ընտանիքը, եկեղեցին, դպրոցը, մշակութային կազմակերպությունները և համայնքային հիշողությունը միասին ձևավորել են ինքնության պահպանման մեխանիզմներ։ Միաժամանակ նոր սերունդների սոցիալականացման և իրաքյան հասարակության մեջ ինտեգրման գործընթացները կարող էին առաջ բերել ազգային ինքնության դրսևորման նոր ձևեր։ Աշխատությունը կարող է օգտագործել պատմական փաստաթղթեր, համայնքային կազմակերպությունների նյութեր, մամուլ, հուշագրություններ, վիճակագրական տվյալներ և բանավոր պատմության աղբյուրներ՝ իրաքահայության պատմական զարգացումն ավելի ամբողջական ներկայացնելու համար։ Այդ աղբյուրների համադրումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել ոչ միայն խոշոր քաղաքական իրադարձությունները, այլև համայնքի առօրյա կյանքը, ընտանեկան հարաբերությունները, կրթությունը, աշխատանքը և մշակութային գործունեությունը։ Աշխատության գիտական և պատմամշակութային նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ այն ներկայացնում է իրաքահայությանը որպես Մերձավոր Արևելքի հայկական սփյուռքի կարևոր բաղադրիչ՝ ցույց տալով համայնքի ձևավորման, կազմակերպման, զարգացման և աստիճանական նվազման հիմնական փուլերը։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, սփյուռքագետներին, ազգագրագետներին, սոցիոլոգներին, ինչպես նաև Մերձավոր Արևելքի և հայկական սփյուռքի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել 20-րդ դարում Իրաքի հայկական համայնքի պատմական ուղու մասին՝ ընդգրկելով նրա ձևավորման նախադրյալները, ժողովրդագրական և տարածքային զարգացումները, տնտեսական ու հասարակական գործունեությունը, կրթական և մշակութային կյանքը, ազգային ինքնության պահպանման խնդիրները և տարածաշրջանի քաղաքական փոփոխությունների ազդեցությունը համայնքի հետագա ճակատագրի վրա։

Աշխատությունը նվիրված է Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին Մեծ Բրիտանիայի՝ Հայաստանի և Այսրկովկասի նկատմամբ ունեցած աշխարհառազմավարական շահերի և քաղաքականության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում է տարածաշրջանի նշանակությունը Բրիտանական կայսրության արտաքին և ռազմական քաղաքականության համատեքստում՝ հաշվի առնելով Օսմանյան կայսրության դեմ պատերազմը, Ռուսաստանի ազդեցությունը, Մերձավոր Արևելքի ռազմավարական հաղորդակցության ուղիները և Կովկասի բնական ու տնտեսական ռեսուրսների կարևորությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պատերազմի սկզբից տարածաշրջանում ձևավորված ռազմաքաղաքական իրավիճակին, Կովկասյան ռազմաճակատի զարգացումներին և այն հանգամանքներին, որոնք Մեծ Բրիտանիայի համար մեծացրին Հայաստանի և Այսրկովկասի ռազմավարական նշանակությունը։ Ուսումնասիրվում են բրիտանական քաղաքականության հիմնական նպատակները, այդ թվում՝ Օսմանյան կայսրության դիրքերի թուլացումը, տարածաշրջանում հակառակորդ ուժերի առաջխաղացման սահմանափակումը, հաղորդակցության և առևտրային ուղիների նկատմամբ վերահսկողության ապահովումը և սեփական աշխարհաքաղաքական ազդեցության պահպանումը։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է Հայաստանի նկատմամբ բրիտանական քաղաքականության ուսումնասիրությունը, հատկապես հայ բնակչության անվտանգության, պատերազմի հետևանքով առաջացած հումանիտար ճգնաժամի և հայկական քաղաքական շրջանակների հետ հարաբերությունների համատեքստում։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև Հայոց ցեղասպանության հետևանքներին և դրանց վերաբերյալ բրիտանական քաղաքական ու հասարակական շրջանակների արձագանքին։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ բրիտանական մարդասիրական նախաձեռնություններին, օգնության կազմակերպմանը և հայ փախստականների ու տեղահանված բնակչության խնդիրների նկատմամբ վերաբերմունքին՝ միաժամանակ դրանք դիտարկելով ավելի լայն ռազմավարական շահերի համատեքստում։ Այսրկովկասի նկատմամբ քաղաքականության ուսումնասիրության ընթացքում կարող են վերլուծվել Վրաստանի, Հայաստանի և Ադրբեջանի տարածքների ու քաղաքական ուժերի նկատմամբ բրիտանական մոտեցումները, ինչպես նաև տարածաշրջանում ձևավորված բազմակողմ հարաբերությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում Մեծ Բրիտանիայի և Ռուսաստանի հարաբերություններին, քանի որ մինչև 1917 թվականի հեղափոխական իրադարձությունները Կովկասում բրիտանական քաղաքականությունը մեծապես պայմանավորված էր դաշնակցային հարաբերություններով և Ռուսաստանի ռազմական ներկայությամբ։ 1917 թվականի հեղափոխությունից և ռուսական զորքերի հեռացումից հետո տարածաշրջանի ռազմաքաղաքական իրավիճակի կտրուկ փոփոխությունը նոր խնդիրներ առաջադրեց բրիտանական դիվանագիտության և ռազմական ռազմավարության առջև։ Աշխատությունը կարող է ուսումնասիրել նաև 1918 թվականին բրիտանական զորքերի և առաքելությունների ներգրավվածությունը տարածաշրջանում, Բաքվի և Կովկասի հաղորդակցությունների նկատմամբ հետաքրքրությունը և տարածաշրջանային ուժերի հետ հարաբերությունների ձևավորումը։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է բրիտանական քաղաքականության և տեղական ժողովուրդների ազգային-քաղաքական նպատակների փոխհարաբերության վերլուծությունը, որը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ինչպես համագործակցության հնարավորությունները, այնպես էլ շահերի հակասությունները։ Պատերազմական տարիների իրադարձությունների համադրական ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ Հայաստանի և Այսրկովկասի նկատմամբ բրիտանական քաղաքականությունը ձևավորվում էր միաժամանակ ռազմական, տնտեսական, աշխարհաքաղաքական և մարդասիրական գործոնների ազդեցությամբ։ Աշխատությունը կարող է նպաստել Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին Հարավային Կովկասի միջազգային հարաբերությունների, Մերձավոր Արևելքում բրիտանական ռազմավարության և հայ ժողովրդի պատմության կարևորագույն գործընթացների ավելի ամբողջական ընկալմանը։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, արևելագետներին, քաղաքագետներին, միջազգային հարաբերությունների մասնագետներին, դիվանագիտության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, հայագետներին, դասախոսներին և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողներին։

Հրատարակությունը ներկայացնում է Մոսկվայում գործող Լազարյան արևելյան լեզուների ինստիտուտի պատմական զարգացման համառոտ և փաստական ակնարկը՝ միաժամանակ անդրադառնալով դրա հիմնադիրների և գործունեության հետ առնչվող անձանց կենսագրական տվյալներին։ Աշխատության մեջ լուսաբանվում են կրթական հաստատության ստեղծման նախադրյալները, ձևավորման գործընթացը, կազմակերպական զարգացումը և արևելյան լեզուների ու արևելագիտության ուսումնասիրման գործում ունեցած դերը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում հաստատության հիմնադիրների կյանքին, գործունեությանը և այն հանգամանքներին, որոնք նպաստել են կրթական ու գիտական կենտրոնի ստեղծմանը և զարգացմանը։ Հեղինակը ներկայացնում է ինստիտուտի կրթական առաքելությունը, ուսումնական գործունեության հիմնական ուղղությունները և արևելյան լեզուների դասավանդման ու ուսումնասիրման ավանդույթների ձևավորումը։ Հրատարակության հավելվածները լրացնում են հիմնական պատմական և կենսագրական նյութը՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել ինչպես հաստատության պատմության, այնպես էլ դրա հիմնադիրների և գործունեության հետ կապված կարևոր դրվագների մասին։ Նյութը արժեքավոր է հատկապես ռուսական կայսրության ժամանակաշրջանի կրթական և արևելագիտական հաստատությունների պատմության, հայ համայնքի կրթամշակութային գործունեության և արևելյան լեզուների ուսումնասիրման ավանդույթների հետազոտության համար։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, արևելագետների, լեզվաբանների, կրթության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների, ինչպես նաև հայ-ռուսական կրթամշակութային կապերի պատմությամբ հետաքրքրվող մասնագետների և ուսանողների համար։

Ժողովածուն ընդգրկում է 1908–1918 թվականներին ստեղծված հոդվածներ և ելույթներ՝ ներկայացնելով տվյալ ժամանակաշրջանի քաղաքական, հասարակական և ազգային գործընթացների վերաբերյալ հեղինակի տեսակետներն ու մտորումները։ Նյութերը հնարավորություն են տալիս հետևելու դարաշրջանի կարևոր իրադարձությունների զարգացմանը, հասարակական-քաղաքական գաղափարների փոփոխությանը և ազգային խնդիրների շուրջ ձևավորվող մոտեցումներին։ Հոդվածներում և ելույթներում արտացոլվում են ժամանակի քաղաքական իրավիճակը, հասարակական կյանքի հակասությունները, ազգային ինքնության ու ինքնորոշման հարցերը, պետականության և հասարակական կազմակերպման խնդիրները, ինչպես նաև տարածաշրջանային և միջազգային իրադարձությունների ազդեցությունը հայ հասարակության վրա։ Ժողովածուի առանձնահատկությունն այն է, որ տարբեր նյութեր հնարավորություն են տալիս նույն ժամանակաշրջանի իրադարձությունները դիտարկել տարբեր առիթներով և տարբեր համատեքստերում արտահայտված մտքերի միջոցով՝ բացահայտելով հեղինակի քաղաքական դիրքորոշումների ձևավորումն ու զարգացումը։ 1908–1918 թվականների ընդգրկումը հատկապես նշանակալի է, քանի որ այդ տասնամյակը ներառում է Օսմանյան կայսրության քաղաքական փոփոխությունները, Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիները, տարածաշրջանային խորքային վերափոխումները և հայկական պետականության վերականգնման հետ կապված գործընթացները։ Հոդվածներն ու ելույթները արժեքավոր սկզբնաղբյուրային նյութ են պատմական ժամանակաշրջանի քաղաքական մտածողության, հասարակական տրամադրությունների և ազգային-քաղաքական օրակարգի ուսումնասիրման համար։ Ժողովածուն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, քաղաքագետներին, հասարակական-քաղաքական մտքի հետազոտողներին, բանասերներին, ուսանողներին և XX դարի սկզբի հայկական պատմության ու քաղաքականության ուսումնասիրությամբ զբաղվող ընթերցողներին։

Այս աշխատությունը ներկայացնում է պատմական-վիճակագրական ուսումնասիրություն, որը նվիրված է Թուրքիայի հայկական տարածքների բնակչության կազմի, թվաքանակի և տարածքային բաշխվածության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմքում ժողովրդագրական տվյալների հավաքագրման և վերլուծության փորձն է, որի միջոցով հեղինակն անդրադառնում է տվյալ ժամանակաշրջանի բնակչության սոցիալական, ազգային և տարածքային առանձնահատկություններին։ Աշխատությունը կարևոր աղբյուրագիտական նշանակություն ունի, քանի որ վիճակագրական տեղեկությունների միջոցով հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու պատմական Հայաստանի արևմտյան հատվածներում բնակվող բնակչության մասին և վերականգնելու այն ժողովրդագրական պատկերը, որը ձևավորվել էր մինչև հետագա քաղաքական ու սոցիալական մեծ փոփոխությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են դիտարկվել բնակչության ընդհանուր թվաքանակը, բնակավայրերի կառուցվածքը, տարբեր համայնքների հարաբերակցությունը, քաղաքային և գյուղական բնակչության առանձնահատկությունները, ինչպես նաև բնակչության տարածքային տեղաբաշխումը։ Հատուկ նշանակություն ունի վիճակագրական տվյալների նկատմամբ քննադատական մոտեցումը, քանի որ Օսմանյան կայսրության ժողովրդագրական հաշվառման համակարգերը, վարչական բաժանումները և տվյալների ներկայացման սկզբունքները կարող էին տարբերվել ժամանակակից վիճակագրական չափանիշներից։ Այդ պատճառով աշխատությունը արժեքավոր է ոչ միայն թվային տեղեկությունների, այլև դրանց ձևավորման և օգտագործման պատմական համատեքստի ուսումնասիրության համար։ Գիրքը կարող է հնարավորություն տալ հետազոտելու նաև բնակչության սոցիալ-տնտեսական վիճակը, զբաղվածության հիմնական ուղղությունները, բնակավայրերի բնույթը և համայնքային կյանքի որոշ առանձնահատկություններ։ Ժողովրդագրական պատկերի վերլուծությունը կարևոր է տարածաշրջանի պատմության, հայ բնակչության տարածական տեղաբաշխման և հասարակական կյանքի վերաբերյալ գիտական պատկերացումների ձևավորման համար։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, ժողովրդագետներին, վիճակագիրներին, հայագետներին, քարտեզագետներին և Օսմանյան կայսրության սոցիալական պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Այն նաև կարող է ծառայել որպես սկզբնաղբյուր՝ հետագա ժողովրդագրական և պատմական ուսումնասիրությունների համար՝ հատկապես բնակչության թվաքանակի և տարածքային կազմի վերաբերյալ տվյալները համադրելու նպատակով։ Ընդհանուր առմամբ, գիրքը ներկայացնում է պատմական ժողովրդագրության կարևոր ուսումնասիրություն՝ վիճակագրական տվյալների միջոցով փորձելով վերականգնել տվյալ ժամանակաշրջանի բնակչության պատկերը և ավելի ամբողջական պատկերացում ձևավորել տարածաշրջանի հասարակական ու ժողովրդագրական կառուցվածքի վերաբերյալ։

«Հայ տպագրության տարեգիրք․ մատենագիտական ցանկը» հայ գրքի և տպագրության պատմությանը վերաբերող կարևոր մատենագիտական բնույթի հրատարակություն է, որի հիմնական նպատակն է համակարգված կերպով ներկայացնել որոշակի ժամանակահատվածում հայերեն տպագիր արտադրանքի վերաբերյալ մատենագիտական տեղեկությունները։ Այն ունի ոչ թե գեղարվեստական կամ զուտ պատմագիտական շարադրանքի, այլ տեղեկատու-մատենագիտական բնույթ և նախատեսված է այն ընթերցողների համար, ովքեր ցանկանում են ուսումնասիրել հայերեն գրքերի, պարբերականների և այլ տպագիր նյութերի հրատարակման պատմությունը։ Նման տարեգրքի արժեքը հատկապես մեծ է հայ գրքի պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ հայ տպագրությունը ձևավորվել և զարգացել է ոչ միայն Հայաստանի տարածքում, այլև աշխարհի բազմաթիվ քաղաքներում գործող հայկական տպարանների միջոցով։ Մատենագիտական ցանկը հնարավորություն է տալիս այդ բազմազան տպագրական ժառանգությունը ներկայացնել համակարգված ձևով՝ ըստ հրատարակությունների, հեղինակների, վերնագրերի, հրատարակության վայրերի և ժամանակագրական տվյալների։ Աշխատության կարևոր առանձնահատկությունը մատենագիտական նկարագրությունների միջոցով հայ տպագիր ժառանգության փաստագրումն է։ Յուրաքանչյուր գրառման նպատակն է հնարավորինս հստակ ներկայացնել համապատասխան հրատարակության նույնականացման համար անհրաժեշտ տվյալները՝ ստեղծելով հետազոտողների համար վստահելի կողմնորոշիչ։ Նման համակարգված նյութը կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ հին հայերեն գրքերի վերաբերյալ տեղեկությունները կարող են պահպանված լինել տարբեր գրադարաններում, մատենագիտական շտեմարաններում և մասնագիտացված հավաքածուներում։ Տարեգրքային սկզբունքը նաև հնարավորություն է տալիս հետևել հայ տպագրության զարգացման ժամանակագրական ընթացքին՝ տեսնելու, թե տարբեր ժամանակաշրջաններում ինչպիսի գրականություն է հրատարակվել, ինչ թեմաներ են գերակշռել, որ քաղաքներում են գործել հայկական տպարաններ և ինչպես է փոխվել տպագրական արտադրության բնույթը։ Հրատարակությունը արժեքավոր է նաև հայկական մշակութային ժառանգության պահպանության տեսանկյունից, քանի որ մատենագիտական գրանցումը թույլ է տալիս ոչ միայն տեղեկություն ստանալ առանձին գրքերի մասին, այլև ամբողջական պատկերացում կազմել հայ տպագիր մշակույթի ծավալի և բազմազանության վերաբերյալ։ Այն կարող է օգտագործվել գրադարանային և մատենագիտական աշխատանքներում, գրքային հավաքածուների համալրման ու նկարագրման ժամանակ, ինչպես նաև գիտական հետազոտությունների ընթացքում։ Հատկապես կարևոր է դրա նշանակությունը հայագիտության, գրականագիտության, պատմության, մշակութաբանության և գրադարանագիտության մասնագետների համար, քանի որ մատենագիտական ցանկը հետազոտողին հնարավորություն է տալիս արագ գտնել անհրաժեշտ հրատարակության մասին սկզբնական տվյալները և դրանց հիման վրա շարունակել ավելի խոր ուսումնասիրություն։ Ընդհանուր առմամբ, այս հրատարակությունը կարելի է դիտարկել որպես հայ տպագիր ժառանգության փաստագրման և համակարգման կարևոր աղբյուր, որը միավորում է բազմաթիվ հրատարակությունների մասին տեղեկությունները և նպաստում հայ գրքի պատմության պահպանմանը, ուսումնասիրմանը և հետագա գիտական շրջանառությանը։

Այս աշխատությունը նվիրված է հայ ազգի ձևավորման և սոցիալիստական վերափոխման գործընթացների ուսումնասիրությանը՝ դրանք դիտարկելով պատմական, հասարակական, տնտեսական և քաղաքական զարգացումների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում հայկական ազգային ինքնության ձևավորման պատմական նախադրյալներն են, հայ ժողովրդի սոցիալական կառուցվածքի փոփոխությունները և այն գործոնները, որոնք տարբեր ժամանակաշրջաններում նպաստել են ազգային համայնքի համախմբմանը։ Աշխատությունում կարող են ուսումնասիրվել հայ ժողովրդի պատմական զարգացման տարբեր փուլերը, ազգային գիտակցության ձևավորման գործընթացը, լեզվի, մշակույթի, կրոնի և պատմական հիշողության դերը ազգային ինքնության պահպանման գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հասարակական և տնտեսական փոփոխություններին, որոնք ազդել են հայկական հասարակության սոցիալական կառուցվածքի, դասակարգային հարաբերությունների և քաղաքական մտածողության վրա։ Սոցիալիստական վերափոխումների տեսանկյունից աշխատանքը կարող է անդրադառնալ խորհրդային ժամանակաշրջանում Հայաստանի տնտեսական, սոցիալական և մշակութային փոփոխություններին, արդյունաբերականացմանը, կոլեկտիվացմանը, կրթության և առողջապահության համակարգերի զարգացմանը, ինչպես նաև պետական կառավարման և հասարակական կյանքի վերակազմավորմանը։ Ուսումնասիրության մեջ ազգային և սոցիալիստական գործընթացները դիտարկվում են որպես փոխկապակցված երևույթներ՝ վերլուծելով, թե ինչպես էր խորհրդային գաղափարախոսությունը մեկնաբանում ազգային հարցը և ինչ ազդեցություն էր այն ունենում հայկական հասարակության զարգացման վրա։ Կարևորվում է նաև ազգային ինքնության պահպանման և միասնական սոցիալիստական հասարակության կառուցման գաղափարների փոխհարաբերությունը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ մշակույթի, կրթության, գիտության և գրականության ոլորտներում տեղի ունեցած փոփոխություններին, ինչպես նաև դրանց ազդեցությանը հասարակության աշխարհայացքի և ազգային ինքնագիտակցության վրա։ Միաժամանակ նման թեմայի ուսումնասիրությունը կարևոր է պատմական աղբյուրների և տվյալ ժամանակաշրջանի գաղափարախոսական մոտեցումների քննադատական վերլուծության տեսանկյունից, քանի որ աշխատության լեզուն և մեկնաբանությունները կարող են արտացոլել խորհրդային պատմագրության առանձնահատկությունները։ Նյութը կարող է հետաքրքրել հայոց պատմության, խորհրդային պատմության, ազգային ինքնության, հասարակական մտքի և քաղաքական գաղափարախոսությունների ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին, պատմաբաններին և ուսանողներին։ Այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել հայկական ազգային ինքնության պատմական ձևավորումը և խորհրդային շրջանում հասարակության սոցիալական ու քաղաքական վերափոխումների առանձնահատկությունները՝ միաժամանակ հասկանալու ազգային և գաղափարական գործընթացների փոխազդեցությունը։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության և Խորհրդային Ռուսաստանի փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությանը 1920 թվականի մայիսից մինչև դեկտեմբեր ընկած ժամանակահատվածում՝ Հայաստանի առաջին հանրապետության պատմության ամենաբարդ և ճակատագրական փուլերից մեկում։ Հետազոտության կենտրոնում երկու պետությունների միջև ձևավորված քաղաքական, դիվանագիտական և ռազմաքաղաքական հարաբերություններն են, ինչպես նաև այն ներքին և միջազգային պայմանները, որոնց ազդեցությամբ զարգանում էին այդ հարաբերությունները։ Ուսումնասիրվում է տարածաշրջանում Խորհրդային Ռուսաստանի քաղաքականության փոփոխությունը, Կովկասում նրա ազդեցության ընդլայնման ձգտումը և Հայաստանի Հանրապետության նկատմամբ իրականացվող քաղաքականության հիմնական ուղղությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում 1920 թվականի մայիսյան իրադարձություններին, Հայաստանի ներքաղաքական իրավիճակին, բոլշևիկյան շարժման ակտիվացմանը և այդ գործընթացների վրա արտաքին քաղաքական գործոնների ազդեցությանը։ Քննարկվում են հայկական և ռուսական կողմերի միջև դիվանագիտական շփումները, բանակցությունները, պաշտոնական դիրքորոշումները և փոխադարձ քաղաքական պահանջները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև Հայաստանի և Խորհրդային Ռուսաստանի հարաբերությունների կապը տարածաշրջանային ավելի լայն զարգացումների՝ թուրք-հայկական պատերազմի, Ադրբեջանի խորհրդայնացման, Կովկասում խորհրդային իշխանության հաստատման գործընթացների և միջազգային ուժերի քաղաքականության հետ։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել, թե ինչպես էին Հայաստանի Հանրապետության արտաքին քաղաքական հնարավորությունները սահմանափակվում ռազմական, տնտեսական և աշխարհաքաղաքական ծանր պայմաններով, և ինչպես էր Խորհրդային Ռուսաստանը ձգտում օգտագործել տարածաշրջանում ստեղծված իրավիճակը սեփական ռազմավարական նպատակների իրականացման համար։ Ուսումնասիրվում է նաև Հայաստանի Հանրապետության իշխանությունների դիրքորոշումը խորհրդային իշխանության նկատմամբ, հարաբերությունների կարգավորման փորձերը և Հայաստանի պետական անկախությունը պահպանելու ուղղությամբ իրականացվող քաղաքական քայլերը։ Հատուկ նշանակություն ունի 1920 թվականի երկրորդ կեսի իրադարձությունների վերլուծությունը, երբ տարածաշրջանում ուժերի հարաբերակցությունը արագորեն փոխվում էր, իսկ Հայաստանի արտաքին քաղաքական դրությունը դառնում էր ավելի խոցելի։ Դեկտեմբերին հասած զարգացումները դիտարկվում են որպես Հայաստանի Հանրապետության պետականության հետագա ճակատագրի վրա էական ազդեցություն ունեցած գործընթացների բաղկացուցիչ մաս։ Հետազոտությունը կարևոր է նաև հայ-ռուսական հարաբերությունների պատմական զարգացման համատեքստում, քանի որ թույլ է տալիս հասկանալ 1920 թվականի իրադարձությունների քաղաքական նախադրյալները, կողմերի նպատակները և որոշումների հետևանքները։ Աշխատությունը կարող է հիմնվել դիվանագիտական փաստաթղթերի, պաշտոնական հաղորդագրությունների, ժամանակի մամուլի, հուշագրությունների և պատմագիտական ուսումնասիրությունների վրա՝ հնարավորություն տալով բազմակողմանիորեն վերականգնել ուսումնասիրվող ժամանակաշրջանի քաղաքական իրադրությունը։ Աշխատությունը արժեքավոր է Հայաստանի Առաջին Հանրապետության վերջին շրջանի, հայ-ռուսական հարաբերությունների և 1920 թվականի Կովկասյան քաղաքական գործընթացների ուսումնասիրության համար և կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, քաղաքագետներին, դիվանագիտության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, դասախոսներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Հայոց ցեղասպանության տարիներին Ֆրանսիայի դիրքորոշման, քաղաքականության և հայ ժողովրդի հետ ունեցած հարաբերությունների ուսումնասիրությանը՝ 1915–1918 թվականների պատմական իրադարձությունների համատեքստում։ Հետազոտության մեջ դիտարկվում են Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին Օսմանյան կայսրությունում հայ բնակչության նկատմամբ իրականացված զանգվածային տեղահանությունների, կոտորածների և բնաջնջման մասին տեղեկությունների տարածումը Ֆրանսիայում, ինչպես նաև ֆրանսիական պետական ու հասարակական շրջանակների արձագանքը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն քաղաքական, դիվանագիտական և մարդասիրական գործոններին, որոնք պայմանավորել են Ֆրանսիայի վերաբերմունքը տեղի ունեցող ողբերգական իրադարձությունների նկատմամբ։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են ֆրանսիական մամուլի հրապարակումները, քաղաքական գործիչների հայտարարությունները, դիվանագիտական հաղորդագրությունները և հասարակական կազմակերպությունների գործունեությունը, որոնց միջոցով Ֆրանսիայում ձևավորվում էր տեղեկացվածություն հայերի նկատմամբ իրականացվող բռնությունների վերաբերյալ։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև ֆրանսիական մարդասիրական նախաձեռնություններին և այն օգնությանը, որը ցուցաբերվել է ցեղասպանությունից փրկված հայերին։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև Ֆրանսիայի և դաշնակից մյուս պետությունների դիրքորոշումների փոխհարաբերությանը, քանի որ պատերազմի տարիներին Հայկական հարցը կապված էր ոչ միայն մարդասիրական, այլև միջազգային քաղաքականության և Մերձավոր Արևելքի ապագա կարգավորման խնդիրների հետ։ Ուսումնասիրվում է նաև ֆրանսիական քաղաքական շրջանակների վերաբերմունքի փոփոխությունը պատերազմի տարբեր փուլերում և այն հանգամանքները, որոնք ազդել են այդ քաղաքականության վրա։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչներից է 1915–1918 թվականներին հայերի վիճակի և նրանց նկատմամբ իրականացված բռնությունների վերաբերյալ ֆրանսիական հասարակության տեղեկացվածության ուսումնասիրությունը։ Այս տեսանկյունից Ֆրանսիայի պատմությունը դիտարկվում է ոչ միայն պետական քաղաքականության, այլև հասարակական կարծիքի, մամուլի, մտավորականների և մարդասիրական կառույցների գործունեության միջոցով։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու Հայոց ցեղասպանության միջազգային արձագանքի մասին և հասկանալու, թե ինչպիսի տեղ է զբաղեցրել հայկական ողբերգությունը Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիների ֆրանսիական քաղաքական և հասարակական օրակարգում։ Աշխատությունը կարևոր աղբյուրագիտական և պատմագիտական նշանակություն ունի Հայոց ցեղասպանության միջազգային արձագանքի, հայ-ֆրանսիական հարաբերությունների և Ֆրանսիայի արտաքին քաղաքականության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, ցեղասպանագիտությամբ զբաղվող հետազոտողներին, միջազգային հարաբերությունների մասնագետներին, հայագետներին և Առաջին համաշխարհային պատերազմի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Հրատարակությունը խորհրդային շրջանի գրադարանային-մեթոդական բնույթի նյութ է, որը նախատեսված է գրադարանավարներին աջակցելու համար՝ Խորհրդային Միության Կոմունիստական կուսակցության 23-րդ համագումարի նյութերը ընթերցողներին և լայն հասարակությանը ներկայացնելու, տարածելու և դրանց շուրջ տեղեկատվական ու մշակութալուսավորական աշխատանք կազմակերպելու գործում։ Նյութը արտացոլում է իր ժամանակաշրջանի գաղափարական և քաղաքական միջավայրը, երբ գրադարաններին վերապահվում էր ոչ միայն գրականության պահպանման ու տրամադրման, այլև պետական-քաղաքական գաղափարների տարածման և բնակչության քաղաքական իրազեկման կարևոր դեր։ Հրատարակության մեջ, ըստ ամենայնի, ներկայացվում են գրադարանային աշխատանքի կազմակերպման մեթոդական ցուցումներ, թեմատիկ միջոցառումների, գրքային ցուցահանդեսների, ընթերցողների հետ զրույցների, բարձրաձայն ընթերցումների, մատենագիտական տեսությունների և այլ տեղեկատվական ձևերի կիրառման առաջարկություններ։ Առանձնահատուկ նշանակություն կարող է ունենալ համագումարի որոշումների և նյութերի հանրամատչելի ներկայացումը՝ տարբեր տարիքային և սոցիալական խմբերի ընթերցողների համար։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու խորհրդային գրադարանների հասարակական-քաղաքական գործառույթների, ընթերցանության կազմակերպման մեթոդների և տվյալ ժամանակաշրջանում գրադարանային աշխատանքի նկատմամբ ներկայացվող գաղափարական պահանջների մասին։ Այն արժեքավոր սկզբնաղբյուր կարող է լինել խորհրդային ժամանակաշրջանի գրադարանագիտության, մշակութալուսավորական աշխատանքի, քաղաքական քարոզչության և տեղեկատվության տարածման մեխանիզմների ուսումնասիրության համար։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել գրադարանագետներին, մատենագետներին, պատմաբաններին, խորհրդային շրջանի մշակույթի և քաղաքական կյանքի հետազոտողներին, սոցիալական գիտությունների մասնագետներին, ինչպես նաև այդ ժամանակաշրջանի գրադարանային աշխատանքի պատմությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին ու հետազոտողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Ղազախստանում հետխորհրդային ժամանակաշրջանում տեղի ունեցած հասարակական նորացման գործընթացների ուսումնասիրությանը՝ քաղաքական, սոցիալ-տնտեսական և մշակութային փոփոխությունների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում խորհրդային համակարգի փլուզումից հետո ձևավորված նոր հասարակական հարաբերություններն են, պետական ինստիտուտների վերակազմավորումը, հասարակության սոցիալական կառուցվածքի փոփոխությունները և ազգային ինքնության ու արժեքային համակարգի վերաիմաստավորման գործընթացները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել Ղազախստանի զարգացումը որպես բարդ և բազմաշերտ անցումային գործընթաց, որի ընթացքում խորհրդային ժառանգությունը համադրվել է անկախ պետականության կառուցման, շուկայական տնտեսության ձևավորման և նոր քաղաքական ու հասարակական ինստիտուտների հաստատման հետ։ Աշխատանքում կարող են վերլուծվել հասարակության սոցիալական շերտավորման փոփոխությունները, քաղաքային և գյուղական բնակչության հարաբերակցությունը, սոցիալական շարժունակության նոր ձևերը, զբաղվածության և կենսամակարդակի փոփոխությունները, ինչպես նաև տնտեսական վերափոխումների ազդեցությունը տարբեր սոցիալական խմբերի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ազգային ինքնության և մշակութային քաղաքականության խնդիրներին, քանի որ անկախության հաստատումից հետո երկրի համար կարևոր հարց էր խորհրդային բազմազգ ժառանգության և ազգային պետականության նոր գաղափարների համադրումը։ Այս համատեքստում ուսումնասիրության առարկա կարող են դառնալ լեզվական քաղաքականությունը, ազգային մշակույթի վերարժևորումը, պատմական հիշողության ձևավորումը և հասարակության տարբեր խմբերի ինքնության փոխակերպումները։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև քաղաքացիական հասարակության ձևավորմանը, հասարակական կազմակերպությունների գործունեությանը, քաղաքական մասնակցության նոր ձևերին և պետություն-հասարակություն հարաբերությունների փոփոխություններին։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև ժողովրդագրական գործընթացների ուսումնասիրությունը՝ բնակչության տեղաշարժերը, էթնիկական կառուցվածքի փոփոխությունները և տարբեր համայնքների փոխհարաբերությունները, որոնք իրենց հերթին ազդում են հասարակական նորացման ընդհանուր ընթացքի վրա։ Ղազախստանի օրինակը հետաքրքրական է նաև նրանով, որ հետխորհրդային վերափոխումները տեղի են ունեցել կենտրոնացված պետական կառավարման, արագ տնտեսական փոփոխությունների և տարածաշրջանային աշխարհաքաղաքական առանձնահատկությունների պայմաններում։ Աշխատության արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ այն հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես է հետխորհրդային հասարակությունը վերափոխվում քաղաքական, տնտեսական և մշակութային տարբեր գործոնների փոխազդեցության արդյունքում։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, քաղաքագետներին, սոցիոլոգներին, հասարակագետներին, տարածաշրջանագետներին և հետխորհրդային երկրների զարգացման գործընթացներով զբաղվող հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է Ղազախստանի հասարակական վերափոխումների բազմակողմանի պատկերը՝ բացահայտելով անկախության պայմաններում սոցիալական կառուցվածքի, արժեքների, ինքնության, քաղաքական մասնակցության և հասարակական հարաբերությունների փոփոխության հիմնական միտումները։

Այս փաստաթուղթը ներկայացնում է Կիևի առևտրական ինստիտուտում սովորող հայ ուսանողների փոխօգնության դրամարկղի գործունեության կանոնակարգային հիմքը՝ արտացոլելով ուսանողական ինքնակազմակերպման, փոխադարձ աջակցության և համայնքային համերաշխության սկզբունքները։ Նման կանոնադրական փաստաթղթի հիմնական նշանակությունն այն է, որ այն սահմանում է կազմակերպության ստեղծման նպատակը, անդամակցության պայմանները, անդամների իրավունքներն ու պարտականությունները, դրամական միջոցների ձևավորման և օգտագործման կարգը, ինչպես նաև կառավարման ու վերահսկողության մեխանիզմները։ Փոխօգնության դրամարկղի գոյությունը վկայում է ուսանողական միջավայրում փոխադարձ ֆինանսական աջակցության կազմակերպված համակարգ ստեղծելու ձգտման մասին, որի միջոցով անդամները կարող էին անհրաժեշտության դեպքում ստանալ նյութական օգնություն կամ այլ աջակցություն։ Փաստաթղթի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել տվյալ ժամանակաշրջանի հայկական ուսանողական համայնքի ներքին կազմակերպվածության և ինքնակառավարման ձևերի մասին։ Կանոնադրության մեջ կարող էին սահմանվել դրամարկղի եկամուտների աղբյուրները, անդամավճարների չափը, կամավոր մուծումները, հնարավոր նվիրատվությունները և այլ ֆինանսական միջոցները, ինչպես նաև դրանց տրամադրման պայմանները։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև այն հարցը, թե ինչ հանգամանքներում և ինչ ընթացակարգով էր նախատեսվում օգնության տրամադրումը, քանի որ դա ցույց է տալիս փոխօգնության կազմակերպության սոցիալական նպատակներն ու առաջնահերթությունները։ Փաստաթուղթը կարող է տեղեկություններ պարունակել նաև կառավարման կառուցվածքի մասին՝ ներառյալ ընդհանուր ժողովի, վարչական մարմինների, գանձապահի կամ վերահսկող կառույցների լիազորությունները։ Այդ դրույթների միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել ուսանողական կազմակերպության ժողովրդավարական ինքնակառավարման ձևերը, որոշումների ընդունման մեխանիզմները և ֆինանսական հաշվետվողականության սկզբունքները։ Պատմագիտական տեսանկյունից փաստաթուղթը արժեքավոր է նաև այն պատճառով, որ այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել կրթություն ստանալու նպատակով Հայաստանից դուրս գտնվող հայ երիտասարդների համայնքային կապերը և փոխադարձ աջակցության մշակույթը։ Կիևի նման խոշոր կրթական կենտրոնում հայկական ուսանողական խմբերի ձևավորումը կապված էր ոչ միայն կրթական, այլև ազգային, սոցիալական և մշակութային կապերի պահպանման հետ։ Փոխօգնության կազմակերպության կանոնադրությունը այդ միջավայրի ինստիտուցիոնալացման կարևոր վկայություններից մեկն է և կարող է լրացնել տվյալ ժամանակաշրջանի հայկական ուսանողական կյանքի վերաբերյալ պատմական պատկերացումը։ Փաստաթուղթը կարող է հետաքրքրել հայ ուսանողական կազմակերպությունների պատմությամբ, հայկական սփյուռքի ձևավորմամբ, կրթության պատմությամբ, բարեգործական և փոխօգնության կառույցների գործունեությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Այն արժեքավոր սկզբնաղբյուր կարող է լինել նաև Կիևի հայկական համայնքի և Ռուսական կայսրության կրթական միջավայրում հայ երիտասարդների սոցիալական կապերի ուսումնասիրման համար։ Ընդհանուր առմամբ, այս կանոնադրական նյութը ոչ միայն կազմակերպչական փաստաթուղթ է, այլև պատմական վկայություն, որը պատկերացում է տալիս ուսանողների փոխօգնության, ֆինանսական ինքնակազմակերպման և համայնքային համերաշխության ձևերի մասին։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Գերմանիայի և Թուրքիայի միջև հարաբերությունների զարգացմանն ու փոխակերպումներին 1918–1939 թվականների ընթացքում՝ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ավարտից մինչև Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի նախօրեն։ Ուսումնասիրության հիմնական նպատակն է բացահայտել, թե ինչպես փոխվեցին երկու երկրների քաղաքական, դիվանագիտական, ռազմական և տնտեսական կապերը համաշխարհային պատերազմի և նախապատերազմյան միջազգային համակարգի պայմաններում, ինչպես նաև պարզել այն գործոնները, որոնք ազդեցին նախկին դաշնակցային հարաբերությունների վերափոխման վրա։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին ձևավորված համագործակցությունը պատերազմի ավարտից հետո հայտնվեց նոր աշխարհաքաղաքական պայմաններում․ երկու պետություններն էլ ստիպված էին վերանայել իրենց արտաքին քաղաքական առաջնահերթությունները և հարմարվել միջազգային հարաբերությունների նոր իրողություններին։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել Օսմանյան կայսրության փլուզումից և Գերմանական կայսրության պարտությունից հետո ստեղծված իրավիճակը, Վերսալյան համակարգի ձևավորումը, Թուրքիայի Հանրապետության ստեղծումը և այդ իրադարձությունների ազդեցությունը երկկողմ հարաբերությունների հետագա զարգացման վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Մուստաֆա Քեմալի գլխավորած թուրքական ազգային շարժման և նոր Թուրքիայի արտաքին քաղաքականության ձևավորմանը, ինչպես նաև Գերմանիայի՝ Վայմարյան հանրապետության և հետագայում նացիստական վարչակարգի պայմաններում արտաքին քաղաքականության փոփոխություններին։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է դիվանագիտական կապերի վերականգնման և ամրապնդման գործընթացը, որի ընթացքում նախկին ռազմական դաշնակցությունը աստիճանաբար վերածվեց ավելի բազմակողմանի քաղաքական ու տնտեսական համագործակցության։ Ուսումնասիրվում են նաև ռազմական համագործակցության, զենքի մատակարարումների, ռազմական մասնագետների գործունեության, տնտեսական փոխանակումների և առևտրային կապերի նշանակությունը երկու երկրների հարաբերություններում։ Միաժամանակ աշխատանքը ցույց է տալիս, որ այդ կապերը մշտապես չէին զարգանում նույն ուղղությամբ․ Թուրքիայի կողմից հավասարակշռված արտաքին քաղաքականության վարումը և եվրոպական տարբեր ուժերի հետ հարաբերությունների պահպանումը սահմանափակում էին Գերմանիայի հետ լիարժեք ռազմաքաղաքական մերձեցման հնարավորությունները։ 1930-ական թվականներին Գերմանիայում նացիստների իշխանության գալուց հետո երկկողմ հարաբերությունները ստացան նոր բովանդակություն, քանի որ Բեռլինը ձգտում էր ընդլայնել իր քաղաքական և տնտեսական ազդեցությունը Եվրոպայում ու Մերձավոր Արևելքում, մինչդեռ Թուրքիան փորձում էր պահպանել իր ռազմավարական ինքնուրույնությունը և խուսափել որևէ մեկ մեծ տերությունից չափազանց մեծ կախվածությունից։ Այդ ժամանակաշրջանում հատկապես կարևոր դարձան տնտեսական հարաբերությունները, հումքի և արդյունաբերական ապրանքների փոխանակումը, ռազմական տեխնիկայի ձեռքբերումը և տարածաշրջանային քաղաքական շահերի համադրումը։ Աշխատության մեջ հարաբերությունների զարգացումը դիտարկվում է նաև միջազգային ավելի լայն գործընթացների համատեքստում՝ հաշվի առնելով Ազգերի լիգայի գործունեությունը, եվրոպական ուժերի մրցակցությունը, Խորհրդային Միության գործոնը, Բալկանների և Մերձավոր Արևելքի ռազմավարական նշանակությունը և Եվրոպայում պատերազմի վտանգի աճը։ Ուսումնասիրության գիտական արժեքը կայանում է նրանում, որ այն թույլ է տալիս հետևել դաշնակցային հարաբերությունների փոխակերպման ամբողջ գործընթացին՝ պատերազմական համագործակցությունից մինչև խաղաղ ժամանակաշրջանի դիվանագիտական և տնտեսական հարաբերություններ, իսկ այնուհետև՝ նախապատերազմյան բարդ ռազմավարական փոխազդեցություններ։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել միջազգային հարաբերությունների պատմությամբ, եվրոպական և մերձավորարևելյան քաղաքականությամբ, դիվանագիտության պատմությամբ և XX դարի առաջին կեսի աշխարհաքաղաքական գործընթացներով զբաղվող մասնագետներին ու հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է երկու պետությունների հարաբերությունների բազմաշերտ զարգացումը 1918–1939 թվականներին՝ բացահայտելով քաղաքական շահերի, տնտեսական կապերի, ռազմական համագործակցության և փոփոխվող միջազգային միջավայրի ազդեցությունը նրանց փոխհարաբերությունների ձևավորման վրա։

Աշխատությունը նվիրված է Թուրքիայի Հանրապետությունում հայ բնակչության էթնոկրոնական վերափոխումների ուսումնասիրությանը 1923–2005 թվականների ընթացքում՝ պատմական, հասարակական և կրոնական գործընթացների փոխկապակցվածության տեսանկյունից։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են հանրապետության ձևավորումից հետո հայ համայնքի ժողովրդագրական, ազգային և կրոնական կյանքի փոփոխությունները, ինչպես նաև այն քաղաքական, իրավական, սոցիալական և մշակութային գործոնները, որոնք ազդել են համայնքի ինքնության պահպանման և վերափոխման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայկական համայնքային կառույցների, եկեղեցական կյանքի, կրթական հաստատությունների և հասարակական կազմակերպությունների գործունեությանը, ինչպես նաև դրանց դերին ազգային ու կրոնական ինքնության պահպանման գործընթացում։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են վերլուծվել նաև բնակչության թվաքանակի և տեղաբաշխման փոփոխությունները, ներքին և արտաքին միգրացիոն գործընթացները, քաղաքային միջավայրի ազդեցությունը, միջհամայնքային հարաբերությունները և հասարակության մեջ ինտեգրման տարբեր դրսևորումները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում էթնիկական և կրոնական ինքնության փոխակերպումներին՝ ցույց տալու համար, թե ինչպես են քաղաքական ու սոցիալական պայմանները ներգործել հայերի ազգային ինքնագիտակցության, կրոնական պատկանելիության և համայնքային կյանքի վրա։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու նաև հայ համայնքի և Թուրքիայի պետական ու հասարակական ինստիտուտների փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև տարբեր ժամանակաշրջաններում առաջացած մարտահրավերները։ Ժամանակագրական ընդգրկումը թույլ է տալիս հետևել փոփոխությունների երկարաժամկետ ընթացքին և առանձնացնել դրանց տարբեր փուլերի առանձնահատկությունները՝ հանրապետության հիմնադրումից մինչև XXI դարի սկզբի իրավիճակը։ Հետազոտությունը կարևոր է Թուրքիայի հայ համայնքի պատմության, ազգային փոքրամասնությունների խնդիրների, էթնիկ և կրոնական ինքնության, ինչպես նաև Մերձավոր Արևելքի հասարակական-քաղաքական գործընթացների ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, թուրքագետներին, կրոնագետներին, ազգագրագետներին, սոցիոլոգներին, ժողովրդագրագետներին և ազգային փոքրամասնությունների պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին։

Գիրքը ներկայացնում է հասարակական-քաղաքական գիտությունների, լեզվաբանության, գրականագիտության, պատմության և պատմագրության ոլորտներում հրատարակված նոր գրքերի վերաբերյալ տեղեկատվական բյուլետեն։ Այն նպատակ ունի համակարգված կերպով ներկայացնել գիտական և ուսումնագիտական նոր գրականությունը՝ ընթերցողներին, հետազոտողներին և մասնագետներին հնարավորություն տալով հետևելու համապատասխան բնագավառներում առկա հրատարակչական նորություններին։ Նյութը ներառում է տարբեր գիտակարգերի վերաբերյալ գրքերի մատենագիտական տվյալներ և համառոտ տեղեկություններ՝ նպաստելով գիտական տեղեկատվության արագ տարածմանը և գրական աղբյուրների արդյունավետ որոնմանը։ Հրատարակությունը կարևոր նշանակություն ունի գիտական գրադարանների, կրթական հաստատությունների և հետազոտական կենտրոնների աշխատանքի համար՝ ապահովելով նոր աշխատությունների վերաբերյալ միասնական տեղեկատվական հենք։ Այն արժեքավոր գործիք է պատմաբանների, լեզվաբանների, գրականագետների, հասարակագետների, դասախոսների, ուսանողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են հասարակական ու հումանիտար գիտությունների զարգացման ընթացքով։

Այս հրատարակությունը ներկայացնում է տարվա ընթացքում նշվող հիշարժան տարեթվերի, նշանակալի պատմական իրադարձությունների, մշակութային, գիտական և հասարակական կարևոր հոբելյանների համակարգված ժողովածու։ Նյութերը դասավորված են օրացուցային սկզբունքով՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով հեշտությամբ ծանոթանալ տարբեր օրերին վերաբերող պատմական փաստերին, նշանավոր անձանց ծննդյան և մահվան տարելիցներին, ինչպես նաև ազգային և միջազգային նշանակության իրադարձություններին։ Հրատարակությունը նպաստում է պատմական հիշողության պահպանմանը, կրթական և մշակութային գործունեության կազմակերպմանը՝ ծառայելով որպես արժեքավոր տեղեկատու ուսուցիչների, գրադարանավարների, մշակութային հաստատությունների աշխատակիցների, հետազոտողների և պատմությամբ հետաքրքրվող լայն շրջանակի ընթերցողների համար։ Այն կարող է օգտագործվել հոբելյանական միջոցառումների, թեմատիկ ցուցահանդեսների, դասախոսությունների և կրթական ծրագրերի նախապատրաստման ընթացքում՝ ապահովելով հակիրճ, համակարգված և գործնականում կիրառելի տեղեկատվություն։

Հրատարակությունը ներկայացնում է ապրիլ, մայիս և հունիս ամիսներին նշվող կարևոր պատմական, մշակութային, գիտական և հասարակական իրադարձությունների, ինչպես նաև նշանավոր անձանց ծննդյան և հիշատակի օրերի օրացույցը։ Նյութերը դասավորված են օրացուցային սկզբունքով՝ ընդգրկելով հոբելյանական տարեթվեր, պատմական դեպքեր և տարբեր ոլորտներում նշանակալի ներդրում ունեցած անհատների վերաբերյալ համառոտ տեղեկություններ։ Հրատարակությունը նախատեսված է գրադարանների, կրթական և մշակութային հաստատությունների, ինչպես նաև տեղեկատվական և դաստիարակչական միջոցառումների կազմակերպման համար՝ նպաստելով հիշարժան տարեթվերի հանրահռչակմանը և պատմամշակութային ժառանգության ճանաչմանը։