Literature

Այս գիրքը նվիրված է Վիլյամ Սարոյանի դրամատուրգիական ստեղծագործության խորքային փիլիսոփայական և աշխարհայացքային քննությանը՝ հատկապես էկզիստենցիալիզմի գաղափարների համատեքստում։ Ուսումնասիրության կենտրոնում մարդու գոյության, ազատության, ընտրության, պատասխանատվության, միայնության, կյանքի իմաստի որոնման, մահվան և մարդկային արժանապատվության խնդիրներն են, որոնք Սարոյանի պիեսներում հաճախ արտահայտվում են ոչ միայն հերոսների խոսքի ու գործողությունների, այլև նրանց ներքին հակասությունների և աշխարհին ունեցած վերաբերմունքի միջոցով։ Հեղինակը ցույց է տալիս, թե ինչպես է Սարոյանը դրամատուրգիական կերպարների միջոցով ներկայացնում մարդուն որպես գոյաբանական անորոշության մեջ հայտնված անհատի, որը փորձում է հասկանալ իր տեղը աշխարհում և սեփական կյանքի արժեքը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ Սարոյանի ստեղծագործություններում նույնիսկ տխրության, անհուսության, օտարման կամ մահվան թեմաների առկայության պայմաններում պահպանվում է կյանքի հանդեպ հավատը, մարդկային շփման անհրաժեշտությունը և բարության նկատմամբ վստահությունը։ Այս տեսանկյունից նրա դրամատուրգիան միաժամանակ կարող է ընկալվել և՛ որպես մարդու գոյության ողբերգական կողմերի ուսումնասիրություն, և՛ որպես կյանքի իմաստը մարդկային հարաբերությունների, սիրո, կարեկցանքի, ազատության ու ստեղծագործական ինքնարտահայտման միջոցով վերագտնելու փորձ։ Աշխատության մեջ էկզիստենցիալ գաղափարները դիտարկվում են ոչ թե որպես Սարոյանի ստեղծագործության վրա մեխանիկորեն կիրառվող փիլիսոփայական համակարգ, այլ որպես այն մտավոր և գեղարվեստական հարցադրումների շրջանակ, որոնց հետ նրա հերոսները մշտապես բախվում են։ Քննության ընթացքում կարևոր տեղ է հատկացվում կերպարների հոգեբանական կառուցվածքին, նրանց երկխոսություններին, կոնֆլիկտներին և դրամատիկական իրավիճակներին, որոնց միջոցով բացահայտվում է մարդու ազատության և սահմանափակվածության հակասությունը։ Սարոյանի հերոսները հաճախ կանգնած են ընտրության առաջ, սակայն նրանց ընտրությունները պայմանավորված են ոչ միայն արտաքին հանգամանքներով, այլև սեփական խղճով, հիշողություններով, վախերով, ցանկություններով և պատասխանատվության զգացումով։ Այդ պատճառով նրանց վարքագիծը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու էկզիստենցիալիստական այն հիմնահարցը, թե որքանով է մարդն ազատ իր որոշումների մեջ և որքանով է ինքն անձամբ պատասխանատու իր գոյության ձևի համար։ Գրքում անդրադարձ է կատարվում նաև միայնության և օտարման թեմաներին։ Սարոյանի դրամատուրգիական աշխարհում մարդը կարող է շրջապատված լինել այլ մարդկանցով, բայց միևնույն ժամանակ ներքուստ մնալ միայնակ և չհասկացված։ Սակայն այդ մեկուսացումը վերջնական դատավճիռ չէ․ հաղորդակցությունը, փոխըմբռնումը և մարդկային մտերմությունը հաճախ դառնում են այն ուժերը, որոնք հնարավորություն են տալիս հաղթահարելու գոյաբանական դատարկության զգացումը։ Կարևոր է նաև մահվան թեմայի մեկնաբանությունը, քանի որ մահը Սարոյանի մոտ հաճախ ոչ միայն կյանքի ավարտի փաստ է, այլև կյանքի արժեքը գիտակցելու միջոց։ Մահվան գիտակցումը մարդուն ստիպում է ավելի սուր ընկալել ժամանակի սահմանափակությունը, հարաբերությունների կարևորությունը և սեփական գոյության իմաստը։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը արժեքավոր է նրանով, որ Սարոյանի դրամատուրգիան դիտարկում է ոչ միայն ազգային, մշակութային կամ կենսագրական առանձնահատկությունների տեսանկյունից, այլև համամարդկային փիլիսոփայական խնդիրների շրջանակում։ Այն ընթերցողին հնարավորություն է տալիս նոր տեսանկյունից հասկանալու Սարոյանի հերոսների ներաշխարհը, նրանց հակասական վարքագիծը և կյանքի հանդեպ հաճախ միաժամանակ ողբերգական ու լավատեսական վերաբերմունքը։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, ուսանողներին, Սարոյանի ստեղծագործության ուսումնասիրությամբ զբաղվողներին, ինչպես նաև այն ընթերցողներին, ովքեր ցանկանում են գրականության միջոցով անդրադառնալ մարդու գոյության և կյանքի իմաստի հիմնարար հարցերին։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Ումբերտո Էկոյի ստեղծագործության մեջ Միջնադարի գեղարվեստական և փիլիսոփայական ընկալման ուսումնասիրությանը՝ հատկապես երկու վեպերի համադրական վերլուծության միջոցով։ Հեղինակը Միջնադարը դիտարկում է ոչ միայն որպես պատմական ժամանակաշրջան կամ վեպերի գործողությունների ֆոն, այլ որպես մշակութային, մտավոր և նշանային համակարգ, որը Էկոն վերակառուցում է ժամանակակից ընթերցողի համար։ Էկոյի մոտ Միջնադարը ներկայացվում է բազմաշերտ և հակասական աշխարհ, որտեղ կրոնը, փիլիսոփայությունը, գիտությունը, քաղաքականությունը, իշխանությունը, հերետիկոսությունը, գրականությունը և առասպելը մշտապես փոխազդում են միմյանց հետ։ Նրա պատմական վեպերի ուսումնասիրության մեջ հատկապես կարևոր է այն հանգամանքը, որ գրողը չի փորձում պարզապես վերարտադրել անցյալը. նա ստեղծում է անցյալի մի մոդել, որի միջոցով հնարավոր է հարցեր բարձրացնել նաև պատմության, ճշմարտության, գիտելիքի և ժամանակակից մշակույթի մասին։ Գիտական ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս, որ Էկոյի միջնադարյան վեպերում պատմական ժամանակը կառուցվում է հետմոդեռնիստական սկզբունքներով՝ անցյալի և ներկայի փոխներթափանցմամբ, միջտեքստայնությամբ, պատմողի դիրքի ընդգծմամբ և պատմության նկատմամբ իրատեսական ու միաժամանակ հեգնական վերաբերմունքով։ Առաջին վեպում Միջնադարի պատկերը ձևավորվում է հիմնականում ինտելեկտուալ և կրոնական միջավայրի միջոցով։ Գործողությունները տեղի են ունենում տասնչորսերորդ դարի բենեդիկտյան վանքում, իսկ հետաքննության դետեկտիվ կառուցվածքը զուգակցվում է միջնադարյան աստվածաբանության, փիլիսոփայության, տրամաբանության և գրքային մշակույթի լայն ներկայացման հետ։ Վանքը այստեղ դառնում է ամբողջ միջնադարյան հասարակության յուրօրինակ մոդել, որտեղ իշխանության, հավատքի և գիտելիքի շուրջ պայքարը բացահայտում է դարաշրջանի ներքին հակասությունները։ Հատկապես կարևոր է գրքի և գրադարանի թեման. գիտելիքը ներկայացվում է ոչ միայն որպես մարդու ազատագրման միջոց, այլև որպես իշխանության գործիք, որը կարող է վերահսկվել, սահմանափակվել կամ նույնիսկ ոչնչացվել։ Էկոյի միջնադարյան աշխարհում ճշմարտությունը երբեք ամբողջությամբ և անմիջականորեն հասանելի չէ․ այն ընթերցվում է նշանների, ձեռագրերի, մեկնությունների և տարբեր տեսանկյունների միջոցով։ Այդ պատճառով էլ սեմիոտիկան՝ նշանների և դրանց մեկնաբանության տեսությունը, դառնում է Էկոյի միջնադարյան աշխարհի ընկալման կարևոր բանալին։ Հետազոտություններում առաջին վեպը հաճախ դիտարկվում է որպես Էկոյի սեմիոտիկական և մշակութաբանական գաղափարների գեղարվեստական իրականացում։ Երկրորդ վեպում Միջնադարի պատկերը զգալիորեն փոխվում է։ Եթե առաջին դեպքում գերակշռում է փակ, գրքային, վանական և ինտելեկտուալ միջավայրը, ապա այստեղ ընթերցողը հայտնվում է շարժուն, բազմազան և արկածային աշխարհում, որտեղ իրական պատմական դեմքերն ու իրադարձությունները միախառնվում են առասպելների, կեղծ փաստաթղթերի, հրաշապատումների և երևակայական աշխարհագրության հետ։ Գործողությունների պատմական հիմքը կապված է Ֆրիդրիխ Բարբարոսայի ժամանակաշրջանի, խաչակրաց արշավանքների և հատկապես 1204 թվականի Կոստանդնուպոլսի գրավման հետ, սակայն պատմական նյութը վերածվում է ավելի լայն խաղի՝ փաստի և հորինվածքի սահմանների շուրջ։ Այստեղ առանցքային նշանակություն է ստանում գլխավոր հերոսի՝ Բաուդոլինոյի կերպարը։ Նա օժտված է պատմություններ ստեղծելու, փաստերը վերափոխելու և համոզիչ սուտ հորինելու բացառիկ կարողությամբ, ինչի հետևանքով ընթերցողը մշտապես ստիպված է հարցնել՝ ներկայացված պատմության որ մասն է իրական, իսկ որը՝ հորինված։ Այդ անորոշությունը կարևոր է ամբողջ աշխատության համար, քանի որ ցույց է տալիս Էկոյի վերաբերմունքը պատմության նկատմամբ․ պատմությունը միայն անցյալում տեղի ունեցած փաստերի ամբողջություն չէ, այլ նաև պատմողների, փաստաթղթերի, հիշողությունների և մեկնաբանությունների միջոցով ստեղծվող պատկեր։ Ժամանակակից հետազոտությունները հենց այս առանձնահատկությունն են կապում «անվստահելի պատմողի» և այսպես կոչված «պատմագրական ժամանակի» գաղափարի հետ։ Երկու վեպերի համադրությունը թույլ է տալիս տեսնել Էկոյի Միջնադարի հայեցակարգի գլխավոր առանձնահատկությունը․ նրա համար Միջնադարը ստատիկ և միատարր անցյալ չէ։ Այն բազմակարծիք, փոփոխվող, շարժուն և մշակութային տարբեր շերտերի փոխազդեցությամբ ձևավորվող ժամանակաշրջան է։ Մի գիտական աշխատություն Էկոյի «սեփական» Միջնադարը բնութագրում է որպես անցումային, բազմազանության և բազմակարծության դարաշրջան՝ ընդգծելով նաև դրա շարժունությունն ու ապագային ուղղվածությունը։ Այդ պատճառով Էկոն միաժամանակ հրաժարվում է ինչպես Միջնադարի իդեալականացումից, այնպես էլ այն միայն խավարի, սնահավատության և հետամնացության դարաշրջան ներկայացնելուց։ Նրա գեղարվեստական աշխարհում գիտական միտքը կարող է հարևան լինել միստիկային, բարձր աստվածաբանությունը՝ ժողովրդական հավատալիքներին, իսկ պատմական փաստը՝ գիտակցված կեղծիքին։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս Միջնադարը ներկայացնել որպես մշակութային լաբիրինթոս, որտեղ յուրաքանչյուր պատմություն կարող է ունենալ բազմաթիվ մեկնաբանություններ։ Հետազոտության կարևոր թեմաներից է նաև միջտեքստայնությունը․ Էկոյի վեպերը կառուցված են բազմաթիվ պատմական, փիլիսոփայական, կրոնական և գրական աղբյուրների հետ երկխոսության միջոցով։ Այդ պատճառով նրա Միջնադարը միաժամանակ և՛ պատմական իրականության վերակառուցում է, և՛ արդեն գոյություն ունեցող տեքստերի վերամշակում։ Երկրորդ վեպում այս սկզբունքը հատկապես ակնհայտ է, քանի որ գլխավոր հերոսի պատմությունները, միջնադարյան առասպելները և պատմական իրադարձությունները մշտապես փոխակերպվում են միմյանց ազդեցությամբ։ Արդյունքում աշխատանքը Միջնադարը ներկայացնում է որպես Էկոյի ստեղծագործության հիմնարար գեղարվեստական տարածք, որտեղ հեղինակը կարողանում է միավորել պատմական վեպը, դետեկտիվը, փիլիսոփայական վեպը, արկածային պատմությունը, առասպելը և սեմիոտիկական խաղը։ Երկու վեպերի համադրությամբ բացահայտվում է, որ Էկոյի նպատակը պարզապես ընթերցողին անցյալ տեղափոխելը չէ. նա ստիպում է վերանայել այն, թե ինչպես ենք մենք ընդհանրապես պատկերացնում անցյալը և ինչպես է ձևավորվում պատմական ճշմարտության մասին մեր պատկերացումը։ Այս տեսանկյունից Միջնադարը Էկոյի մոտ դառնում է ոչ միայն նկարագրվող պատմական դարաշրջան, այլև միջոց՝ ուսումնասիրելու մարդկային գիտելիքի սահմանները, ճշմարտության հարաբերականությունը, հիշողությունը, լեզուն, նշանները և պատմություն ստեղծելու մեխանիզմները։

Այս աշխատությունը նվիրված է քսաներորդ դարի իսպանական պոեզիայի զարգացման առանձնահատկությունների և Գուստավո Ադոլֆո Բեկկերի ռոմանտիկական ավանդույթի փոխառնչությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն գրական շարունակականությունն է, որի միջոցով XIX դարի իսպանական ռոմանտիզմի կարևորագույն ներկայացուցիչներից մեկի գեղագիտական և բանաստեղծական սկզբունքները տարբեր ձևերով արտացոլվել և վերաիմաստավորվել են հաջորդ դարի իսպանալեզու պոեզիայում։ Աշխատությունում կարող են ուսումնասիրվել Բեկկերի քնարերգության առանցքային հատկանիշները՝ սիրո, մենության, երազի, բնության, հիշողության և մարդկային ներաշխարհի թեմաները, ինչպես նաև նրա բանաստեղծական լեզվի պարզությունը, երաժշտականությունը, հուզական նրբությունը և խորհրդանշական պատկերայնությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ Բեկկերի ստեղծագործությունը, պահպանելով ռոմանտիկական մտածողության հիմնական տարրերը, միաժամանակ ձևավորել է ավելի զուսպ, ներքին և հոգեբանական քնարերգության ավանդույթ, որը հետագայում ազդեցություն է ունեցել իսպանական պոեզիայի տարբեր ուղղությունների վրա։ Քսաներորդ դարի գրական գործընթացի ուսումնասիրության միջոցով աշխատանքը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու այդ ազդեցության տարբեր դրսևորումները՝ թեմատիկ, պատկերային, ոճական և աշխարհայացքային մակարդակներում։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են համեմատվել տարբեր բանաստեղծների ստեղծագործություններ՝ պարզելու համար, թե ինչպես են ռոմանտիկական սիրո, անհասանելի իդեալի, անձնական ապրումների, բնության և բանաստեղծական ներշնչանքի մոտիվները փոխակերպվել նոր պատմամշակութային պայմաններում։ Կարևորվում է նաև ավանդույթի և նորարարության փոխհարաբերությունը, քանի որ քսաներորդ դարի իսպանացի բանաստեղծները ոչ միայն շարունակել են նախորդ շրջանի գեղագիտական սկզբունքները, այլև դրանք համադրել են մոդեռնիզմի, սիմվոլիզմի, ավանգարդային որոնումների և ժամանակակից մարդու հոգեբանական փորձառության հետ։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև բանաստեղծական ձևի փոփոխություններին, լեզվի և ռիթմի առանձնահատկություններին, ինչպես նաև քնարական հերոսի կերպարի վերափոխմանը։ Բեկկերի ավանդույթի ուսումնասիրությունը այս համատեքստում թույլ է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել իսպանական պոեզիայի զարգացման ներքին տրամաբանության մասին և բացահայտել գրական ժառանգության շարունակականությունը տարբեր դարաշրջանների միջև։ Նյութը կարող է հետաքրքրել իսպանական գրականության և գրականության պատմության մասնագետներին, գրականագետներին, թարգմանիչներին, իսպաներեն ուսումնասիրողներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։ Աշխատությունը հատկապես արժեքավոր է այն տեսանկյունից, որ ցույց է տալիս, թե ինչպես կարող է մեկ գրողի ստեղծագործական ժառանգությունը շարունակել գործել որպես գեղագիտական և գաղափարական աղբյուր՝ փոխվելով նոր ժամանակների գրական պահանջներին և մշակութային միջավայրին համապատասխան։

Աշխատությունը նվիրված է Զապել Եսայանի վիպագրության մեջ մտավորականության գեղարվեստական կերպավորման և քննության առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում գրողի ստեղծագործություններում մտավորականի կերպարի ձևավորման, նրա հոգեբանական և հասարակական նկարագրության, աշխարհայացքի, արժեքային համակարգի և շրջապատող իրականության հետ ունեցած հարաբերությունների վերլուծությունն է։ Ուսումնասիրության ընթացքում դիտարկվում է, թե ինչպես է հեղինակն իր վիպական ստեղծագործությունների միջոցով անդրադառնում մտավորականության առջև ծառացած բարոյական, սոցիալական և ազգային խնդիրներին և ինչպես է բացահայտում անհատի ու հասարակության փոխհարաբերությունների բարդությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մտավորականի ներաշխարհին, նրա հոգեբանական հակասություններին, պատասխանատվության զգացմանը, հասարակական դիրքորոշմանը և ստեղծագործական ինքնարտահայտման ձգտմանը։ Զապել Եսայանի վիպագրության մեջ մտավորականը հաճախ ներկայացվում է ոչ միայն որպես կրթված և մշակութային արժեքներ կրող անհատ, այլև որպես հասարակական գործընթացների ակտիվ մասնակից, որը ստիպված է ընտրություն կատարել անձնական շահերի, բարոյական սկզբունքների և հասարակական պարտավորությունների միջև։ Աշխատությունը բացահայտում է նաև գրողի գեղարվեստական քննության առանձնահատկությունները՝ կերպարների հոգեբանական խորության, ներքին մենախոսության, երկխոսությունների, հակադրությունների և սոցիալական միջավայրի պատկերման միջոցով։ Քննարկվում է այն հարցը, թե ինչպես են պատմական և հասարակական փոփոխություններն ազդում մտավորական հերոսների աշխարհընկալման և վարքագծի վրա, և ինչպես է այդ կերպարների միջոցով արտահայտվում հեղինակի վերաբերմունքը ժամանակի բարոյական ու մշակութային խնդիրների նկատմամբ։ Հետազոտությունը կարևոր է նաև Զապել Եսայանի ստեղծագործության մեջ կնոջ, անհատի, ազատության, կրթության, հասարակական պատասխանատվության և ազգային ինքնության թեմաների փոխկապակցվածությունը հասկանալու տեսանկյունից։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել նրա վիպագրությունը ոչ միայն որպես գեղարվեստական պատմությունների ամբողջություն, այլև որպես հասարակական և հոգեբանական երևույթների խորքային քննության միջոց։ Նյութը կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, հայագետներին, գրականության պատմաբաններին, ուսանողներին և հետազոտողներին, ինչպես նաև Զապել Եսայանի ստեղծագործական ժառանգությամբ և հայ գրականության մեջ մտավորականի կերպարի զարգացման խնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է բանաստեղծի անհատականության և բանաստեղծների տիպաբանության ուսումնասիրությանը Մարինա Ցվետաևայի արձակում։ Հետազոտության կենտրոնում ստեղծագործողի կերպարի ընկալումն է, նրա ներքին աշխարհը, ստեղծագործական ինքնագիտակցությունը և բանաստեղծական կոչման վերաբերյալ պատկերացումները, որոնք արտահայտվում են գրողի արձակ ստեղծագործություններում։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել, թե ինչպես է հեղինակը ներկայացնում բանաստեղծին ոչ միայն որպես գրական տեքստ ստեղծող, այլև որպես առանձնահատուկ հոգևոր և մշակութային անհատ, որի կյանքը, աշխարհընկալումը և ստեղծագործական ճակատագիրը փոխկապակցված են։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են Ցվետաևայի արձակի այն ստեղծագործությունները, որտեղ ներկայացվում են իրական և գրական կերպարներ՝ բանաստեղծներ, գրողներ և արվեստագետներ, և բացահայտվում են նրանց կերպարների ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում բանաստեղծի և հասարակության հարաբերություններին, ստեղծագործողի մեկուսացմանը, ազատության ձգտմանը, արվեստի առաքելությանը և ստեղծագործական աշխատանքի ներքին հակասություններին։ Տիպաբանական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս առանձնացնելու բանաստեղծի տարբեր մոդելներ՝ հիմնվելով նրա աշխարհայացքի, բարոյական դիրքորոշման, ստեղծագործական վարքագծի և իրականության հետ փոխհարաբերությունների վրա։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նաև Ցվետաևայի հեղինակային դիրքորոշման բացահայտումը․ նրա արձակում բանաստեղծի կերպարը հաճախ դառնում է ոչ միայն գրական հերոս, այլև արվեստագետի էության, ստեղծագործական ազատության և պոեզիայի նշանակության մասին հեղինակի մտորումների արտահայտություն։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել նաև կենսագրական և գրական-քննադատական նյութերի փոխազդեցությունը, հուշագրական արձակի առանձնահատկությունները, միջտեքստային կապերը և այն միջոցները, որոնց շնորհիվ իրական անձի կերպարը վերափոխվում է գրական կերպարի։ Ցվետաևայի արձակի առանձնահատկությունները դիտարկվում են նաև նրա լեզվական և ոճական լուծումների համատեքստում՝ հաշվի առնելով հուզականությունը, սուբյեկտիվ պատմողականությունը, ասոցիատիվ կապերը և հեղինակային գնահատականը։ Աշխատությունը կարևոր է ռուսական XX դարի գրականության և հատկապես Ցվետաևայի ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրության համար, քանի որ թույլ է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալ նրա պատկերացումները բանաստեղծի առաքելության, ստեղծագործական անհատականության և պոեզիայի բնույթի վերաբերյալ։ Այն կարող է օգտակար լինել գրականագետների, ռուս գրականության հետազոտողների, ուսանողների և պոետիկայի ու գրական կերպարի խնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է V դարի հայ պատմագրության մեջ հերոսների կերպարակերտման ընդհանուր առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ ուշադրության կենտրոնում պահելով պատմագրական երկերում ներկայացվող հերոսական կերպարների ստեղծման սկզբունքները, գեղարվեստական միջոցները և գաղափարական նշանակությունը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում է, թե ինչպես են հայ պատմիչները պատմական անձանց և իրադարձությունների նկարագրության միջոցով ձևավորում հերոսի կերպար, ինչ հատկանիշներ են վերագրվում նրան և ինչպիսի արժեքներ է նա մարմնավորում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում քաջությանը, հայրենասիրությանը, հավատարմությանը, անձնազոհությանը, հավատքին, արժանապատվությանը և հայրենիքի պաշտպանության գաղափարին, որոնք հաճախ հանդես են գալիս որպես հերոսական կերպարի հիմնական բնութագրիչներ։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև պատմագրական երկերի հերոսների անհատական և հավաքական կերպարներին՝ ցույց տալով, թե ինչպես են առանձին պատմական գործիչների վարքագիծը և ժողովրդի հավաքական պայքարը միավորվում հերոսական պատումի շրջանակում։ Կարևոր նշանակություն ունի կերպարակերտման լեզվական և գեղարվեստական միջոցների վերլուծությունը՝ հերոսների խոսքի, գործողությունների, երկխոսությունների, նկարագրությունների, հակադրությունների և հեղինակային գնահատականների միջոցով։ Հեղինակների վերաբերմունքը կերպարների նկատմամբ ոչ միայն ներկայացնում է նրանց անձնական հատկանիշները, այլև արտահայտում է տվյալ ժամանակաշրջանի բարոյական, կրոնական և ազգային պատկերացումները։ Հատկապես հետաքրքիր է հերոսների հակադրությունը բացասական կամ հակառակորդ կերպարների հետ, քանի որ այդ եղանակով ընդգծվում են այն արժեքները, որոնք պատմիչը կարևորում է որպես օրինակելի և հասարակության համար ընդունելի։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս պատմագրական երկերը դիտարկել ոչ միայն որպես պատմական տեղեկությունների աղբյուր, այլև որպես գեղարվեստական և գաղափարական համակարգ, որտեղ պատմական իրադարձությունները ներկայացվում են որոշակի արժեքային դիրքորոշմամբ։ V դարի հայ պատմագրության ուսումնասիրությունը այս տեսանկյունից կարևոր է ազգային ինքնագիտակցության, պատմական հիշողության և հերոսական իդեալի ձևավորման գործընթացները հասկանալու համար։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել հայագետներին, գրականագետներին, պատմաբաններին, մշակութաբաններին, հին և միջնադարյան հայ գրականության ուսումնասիրողներին, ինչպես նաև հայ պատմագրության գեղարվեստական առանձնահատկություններով հետաքրքրվող ուսանողներին ու հետազոտողներին։

Աշխատանքը նվիրված է հայրենիքի գաղափարի և ճակատագրի գեղարվեստական արտացոլմանը հայ պոեզիայում 1950-ականներից մինչև 1990-ական թվականները՝ ընդգրկելով հայ գրականության զարգացման մի քանի կարևոր փուլեր։ Ուսումնասիրության կենտրոնում հայրենիքի, ազգային ինքնության, պատմական հիշողության, ժողովրդի ճակատագրի և ապագայի վերաբերյալ բանաստեղծական պատկերացումներն են, որոնք տարբեր հեղինակների ստեղծագործություններում արտահայտվում են բազմազան գեղարվեստական ու գաղափարական ձևերով։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու, թե ինչպես են քաղաքական, հասարակական և մշակութային փոփոխություններն ազդել հայրենիքի թեմայի ընկալման վրա և ինչպես է այդ թեման փոխակերպվել տարբեր տասնամյակների ընթացքում։ Աշխատանքում կարող են վերլուծվել հայրենիքի՝ որպես պատմական տարածքի, հոգևոր արժեքի, ազգային հիշողության և ինքնության խորհրդանիշի տարբեր մեկնաբանությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պատմական անցյալի և ներկայի փոխհարաբերությանը, ազգային կորուստների հիշողությանը, ժողովրդի գոյության ու պահպանման խնդիրներին, հայրենի հողի նկատմամբ կապվածությանը և ազգային ապագայի հանդեպ պատասխանատվության գաղափարին։ 1950-ականներից սկսած պոեզիայի մեջ հայրենիքի թեման կարող էր արտահայտվել ինչպես ուղղակի հայրենասիրական պատկերներով, այնպես էլ անձնական ապրումների, բնության, քաղաքի, գյուղի, ընտանեկան հիշողությունների և պատմական կերպարների միջոցով։ Հետագա տասնամյակներում թեմատիկ դաշտը ընդլայնվում է՝ ընդգրկելով ազգային ինքնագիտակցության խորացումը, պատմական ճակատագրի վերաիմաստավորումը և հասարակական փոփոխությունների նկատմամբ բանաստեղծական արձագանքը։ 1980-1990-ականների սահմանագծին հայրենիքի գաղափարը ձեռք է բերում նաև նոր քաղաքական և հասարակական բովանդակություն՝ կապված ազգային զարթոնքի, անկախության ձգտումների և պատմական նոր իրողությունների հետ։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել տարբեր սերունդների բանաստեղծների ստեղծագործությունների ընդհանրություններն ու տարբերությունները, նրանց կիրառած գեղարվեստական միջոցները, խորհրդանիշները, հայրենիքի կերպավորման եղանակները և ազգային գաղափարների արտահայտման առանձնահատկությունները։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև բանաստեղծական «ես»-ի և հավաքական ազգային «մենք»-ի հարաբերակցության ուսումնասիրությունը, քանի որ հայրենիքի ճակատագիրը հաճախ ներկայացվում է անհատի կենսափորձի, հիշողության և հոգեբանական ապրումների միջոցով։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տվյալ ժամանակաշրջանի հայ պոեզիայի գաղափարական բազմազանությունը և հասկանալու, թե ինչպես է գրականությունը մասնակցել ազգային հիշողության պահպանմանն ու հասարակական ինքնագիտակցության ձևավորմանը։ Այն կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, հայագետներին, գրականության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, մշակութաբաններին, ուսուցիչներին, ուսանողներին և հայ պոեզիայի զարգացման ու ազգային թեմատիկայի ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Հակոբ Օշականի փոքր արձակի ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով նրա գեղարվեստական աշխարհի առանցքային խնդիրներից մեկի՝ հոգևորի և բնազդայինի փոխհարաբերության վրա։ Գրքում քննության են առնվում Օշականի պատմվածքների և փոքրածավալ արձակ ստեղծագործությունների թեմատիկ, գաղափարական, հոգեբանական և ոճական առանձնահատկությունները՝ բացահայտելով այն հակասություններն ու ներքին բախումները, որոնք ձևավորում են նրա կերպարների վարքագիծն ու հոգեբանական աշխարհը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մարդու բնազդների, ցանկությունների, կրքերի և զգացմունքների հարաբերությանը բարոյական, հոգևոր և հասարակական արժեքների հետ։ Հեղինակը ուսումնասիրում է այն իրավիճակները, որոնցում մարդկային ներաշխարհում բախվում են մարմնական ձգտումները և հոգևոր իդեալները՝ բացահայտելով դրանց ազդեցությունը կերպարների որոշումների, հարաբերությունների և կյանքի ընթացքի վրա։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են Օշականի կերպարակերտման սկզբունքները, հոգեբանական խորությունը, ներքին մենախոսության և նկարագրության կիրառությունը, ինչպես նաև հեղինակի պատմողական և լեզվական առանձնահատկությունները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում մարդկային բնավորության հակասականության, ենթագիտակցական մղումների, մեղքի, ցանկության, բարոյական ընտրության և ինքնաճանաչման թեմաներին։ Ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ Օշականի փոքր արձակում անհատի ներաշխարհը հաճախ ներկայացվում է որպես բարդ և հակասական տարածք, որտեղ սոցիալական միջավայրը, ավանդական բարոյական պատկերացումները, հոգևոր ձգտումները և բնազդային մղումները փոխադարձաբար ազդում են միմյանց վրա։ Գրքում դիտարկվում է նաև գրողի վերաբերմունքը մարդու և հասարակության հարաբերությանը՝ ընդգծելով այն սոցիալական ու մշակութային պայմանները, որոնք ձևավորում կամ սահմանափակում են անհատի վարքագիծը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու Օշականի փոքր արձակի գեղարվեստական առանձնահատկությունները ոչ միայն սյուժետային և թեմատիկ, այլև հոգեբանական ու փիլիսոփայական մակարդակներում։ Ներկայացված վերլուծությունը նպաստում է գրողի ստեղծագործական ժառանգության ավելի ամբողջական ընկալմանը և նրա տեղը հայ արձակի զարգացման պատմության մեջ գնահատելուն։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել գրականագետների, հայագետների, հոգեբանական գրականության հետազոտողների, մշակութաբանների, դասախոսների, ուսանողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են Հակոբ Օշականի ստեղծագործությամբ և մարդու ներաշխարհի գեղարվեստական մեկնաբանությամբ։

Աշխատությունը նվիրված է Ստեփան Զորյանի գրական հայացքների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով նրա գեղագիտական, գաղափարական և ստեղծագործական պատկերացումների ձևավորման ու զարգացման առանձնահատկությունները։ Գրքում ներկայացվում են գրողի ստեղծագործական աշխարհայացքի հիմնական սկզբունքները, նրա վերաբերմունքը գրականության հասարակական և գեղարվեստական նշանակության նկատմամբ, ինչպես նաև այն չափանիշները, որոնց միջոցով նա ընկալում և գնահատում էր գրական երկը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Զորյանի պատկերացումներին գրականության և իրականության փոխհարաբերության մասին՝ ուսումնասիրելով, թե ինչպես էր նա ընկալում կյանքի երևույթների գեղարվեստական վերարտադրության, կերպարների ստեղծման և մարդկային հարաբերությունների ներկայացման խնդիրները։ Աշխատության մեջ քննության են առնվում նրա վերաբերմունքը պատմական և ժամանակակից թեմաների նկատմամբ, մարդու ներաշխարհի, սոցիալական միջավայրի և բարոյական արժեքների գեղարվեստական արտացոլման սկզբունքները։ Հեղինակը վերլուծում է նաև Զորյանի ստեղծագործական մեթոդի առանձնահատկությունները՝ անդրադառնալով ռեալիստական պատկերմանը, կերպարակերտմանը, հոգեբանական դիտարկումներին, լեզվական պարզությանը և պատմողական արվեստին։ Կարևոր տեղ է հատկացվում գրականության ազգային բնույթի վերաբերյալ նրա պատկերացումներին, հայ գրական ավանդույթների նկատմամբ վերաբերմունքին և գրականության զարգացման ընթացքի վերաբերյալ արտահայտած տեսակետներին։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են նաև գրողի գրական-քննադատական հոդվածները, հրապարակախոսական ելույթները և այլ նյութեր, որոնք հնարավորություն են տալիս վերականգնելու նրա գրականագիտական մտածողության ամբողջական պատկերը։ Աշխատությունը ցույց է տալիս, որ Զորյանի գրական հայացքները ձևավորվել են գեղարվեստական վարպետության, կյանքի ճշմարտացի պատկերման, մարդկային հոգեբանության բացահայտման և ազգային գրականության զարգացման խնդիրների փոխկապակցված ընկալման հիման վրա։ Գրքում ներկայացվող վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն ավելի խորությամբ հասկանալու առանձին ստեղծագործությունների գաղափարական և գեղարվեստական առանձնահատկությունները, այլև գնահատելու հեղինակի տեղն ու դերը XX դարի հայ գրականության պատմության մեջ։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել գրականագետների, հայագետների, գրականության ուսուցիչների, մշակութաբանների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար, ինչպես նաև բոլոր նրանց, ովքեր հետաքրքրված են Ստեփան Զորյանի ստեղծագործական ժառանգությամբ և հայ գրական մտքի զարգացման պատմությամբ։

Աշխատությունը նվիրված է XVIII դարում հայ բառարանագրության զարգացման պատմությանը՝ ուսումնասիրելով այդ ժամանակաշրջանի բառարանների ստեղծման նախադրյալները, նպատակները, կառուցվածքային առանձնահատկությունները և նշանակությունը հայոց լեզվի ուսումնասիրման ու պահպանման գործում։ Գրքում ներկայացվում է XVIII դարի հայ մտավոր և մշակութային միջավայրը, որի պայմաններում զարգանում էին լեզվաբանական ուսումնասիրությունները, թարգմանական գործունեությունը, տպագրությունը և կրթական կենտրոնների աշխատանքը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այդ ժամանակաշրջանում ստեղծված և գործածված հայերեն բառարաններին, դրանց հեղինակներին, կազմման սկզբունքներին և բառային նյութի ընտրության առանձնահատկություններին։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են բառարանների տեսակները, դրանց լեզվական կառուցվածքը, բառահոդվածների կազմակերպումը, բառերի բացատրության եղանակները, հոմանիշների և համարժեքների ներկայացումը, ինչպես նաև հայերեն բառապաշարի տարբեր շերտերի արտացոլումը։ Հեղինակը դիտարկում է հայ բառարանագրության կապը այլ լեզուների բառարանագրական ավանդույթների հետ՝ անդրադառնալով հատկապես այն դեպքերին, երբ հայերեն բառարանները կազմվել են թարգմանական կամ երկլեզու սկզբունքներով։ Կարևոր տեղ է հատկացվում բառարաններում պահպանված լեզվական նյութի պատմական արժեքին, քանի որ դրանք հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու XVIII դարի հայերենի բառապաշարը, բառակազմական գործընթացները, տերմինաբանությունը և լեզվական փոփոխությունները։ Ուսումնասիրության միջոցով բացահայտվում է նաև բառարանագրության դերը հայ կրթական և մշակութային կյանքի զարգացման գործում, քանի որ բառարանները ծառայել են ոչ միայն լեզվի բառապաշարի գրանցմանը, այլև ուսուցման, թարգմանության և գիտելիքի տարածման նպատակներին։ Աշխատությունը ցույց է տալիս, որ XVIII դարը կարևոր փուլ էր հայ բառարանագրական ավանդույթի զարգացման մեջ և հետագա լեզվաբանական ուսումնասիրությունների համար ձևավորեց արժեքավոր գիտական ու գործնական հիմք։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, հայագետների, բառարանագիրների, գրականագետների, պատմաբանների, թարգմանիչների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար, ինչպես նաև բոլոր նրանց, ովքեր հետաքրքրված են հայոց լեզվի պատմությամբ և հայկական բառարանագրական ժառանգությամբ։

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է 1990–2010 թվականներին հայ մանկական պոեզիայի զարգացման և առաջընթացի հիմնական միտումների ուսումնասիրությանը՝ այդ շրջանի գրական ստեղծագործությունների թեմատիկ, գաղափարական, ժանրային, լեզվական և գեղարվեստական առանձնահատկությունների վերլուծության միջոցով։ Ժամանակաշրջանը հայ գրականության համար առանձնահատուկ նշանակություն ունի, քանի որ 1990-ականների սկզբից հասարակական և քաղաքական համակարգի փոփոխությունները, Հայաստանի անկախացումը, տնտեսական դժվարությունները, արժեքային համակարգի վերափոխումը և մշակութային նոր պայմանների ձևավորումը անմիջականորեն անդրադարձան նաև մանկական գրականության վրա։ Այս համատեքստում մանկական պոեզիան աստիճանաբար դուրս եկավ նախկին գաղափարական կաղապարների գերակշռությունից և սկսեց ավելի ազատորեն արտահայտել երեխայի ներաշխարհը, անհատական փորձառությունը, երևակայությունը և ժամանակակից իրականության նկատմամբ վերաբերմունքը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից մեկը մանկական պոեզիայի թեմատիկ փոփոխությունների բացահայտումն է։ Նախկին շրջանին բնորոշ որոշ թեմաների կողքին ավելի մեծ տեղ ստացան ընտանիքը, մանկությունը, ընկերությունը, բնությունը, հայրենիքը, առօրյա կյանքը, խաղը, երևակայությունը և երեխայի անձնական ապրումները։ Միաժամանակ հայրենասիրական և ազգային թեմաները շարունակեցին պահպանել իրենց նշանակությունը, սակայն դրանց մատուցման ձևերը փոփոխվեցին։ Հայրենիքը հաճախ ներկայացվում է ոչ միայն որպես վերացական գաղափար, այլև որպես երեխայի անմիջական կենսատարածք՝ ընտանիք, տուն, քաղաք, գյուղ, բնություն և հիշողություն։ 1990–2010 թվականների մանկական պոեզիայի կարևոր առանձնահատկություններից է երեխայի անհատականության նկատմամբ ուշադրության մեծացումը։ Բանաստեղծական ստեղծագործություններում երեխան ավելի հաճախ հանդես է գալիս որպես ինքնուրույն մտածող և զգացող անհատ, որի հարցերը, վախերը, ուրախությունները, երազանքներն ու հակասությունները դառնում են ստեղծագործության հիմնական նյութը։ Այս փոփոխությունը նպաստում է մանկական պոեզիայի հոգեբանական խորացմանը և մեծացնում դրա համապատասխանությունը երեխայի իրական ներաշխարհին։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև մանկական պոեզիայի լեզվական և ոճական զարգացումը։ Նոր շրջանի հեղինակների ստեղծագործություններում նկատվում է խոսակցական լեզվի, կենդանի արտահայտությունների, հումորի, բառախաղերի և նորաբանությունների ավելի ազատ կիրառություն։ Բանաստեղծական խոսքը հաճախ դառնում է ավելի անմիջական և խաղային՝ համապատասխանելով երեխայի ընկալման առանձնահատկություններին։ Միաժամանակ պահպանվում են մանկական բանաստեղծությանը բնորոշ երաժշտականությունը, հանգավորումը, կրկնությունները, ռիթմիկ կառուցվածքները և պարզ, պատկերավոր խոսքը։ Խաղային սկզբունքը հատկապես կարևոր է այս շրջանի մանկական պոեզիայում։ Բառերի հնչյունային հնարավորությունների օգտագործումը, անսպասելի համադրությունները, զվարճալի իրավիճակները և երևակայական կերպարները ոչ միայն ստեղծում են գեղարվեստական հաճույք, այլև նպաստում են երեխայի լեզվական և երևակայական կարողությունների զարգացմանը։ Այդ պատճառով մանկական բանաստեղծությունը կարող է միաժամանակ ունենալ գեղագիտական, ճանաչողական և դաստիարակչական նշանակություն։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է նաև բնության թեմայի զարգացումը։ Բնությունը մանկական պոեզիայում հաճախ ներկայացվում է ոչ միայն որպես նկարագրության առարկա, այլև որպես երեխայի հետ երկխոսող կենդանի աշխարհ։ Ծառերը, կենդանիները, արևը, անձրևը, եղանակային փոփոխությունները և տարվա եղանակները կարող են ստանալ մարդկային հատկանիշներ՝ ստեղծելով խաղային և հեքիաթային պատկերներ։ Այսպիսի մոտեցումը երեխային հնարավորություն է տալիս բնության երևույթները ընկալել հուզական և գեղարվեստական ձևով և միաժամանակ ձևավորում է շրջակա աշխարհի նկատմամբ հոգատար վերաբերմունք։ 1990–2010 թվականների հասարակական իրականությունը նույնպես իր արտացոլումն է գտել մանկական գրականության մեջ։ Անկախության առաջին տարիների դժվարությունները, պատերազմի և խաղաղության թեմաները, սոցիալական խնդիրները և հասարակական փոփոխությունները որոշ ստեղծագործություններում ներկայացվել են երեխայի ընկալման համար հասանելի ձևերով։ Հատկապես կարևոր է այն հանգամանքը, որ բարդ հասարակական թեմաները մանկական պոեզիայում սովորաբար փոխանցվում են ոչ թե ուղղակի քարոզչական եղանակով, այլ զգացմունքային պատկերների, խորհրդանիշների, ընտանիքի և առօրյա կյանքի միջոցով։ Ժամանակաշրջանի առաջընթացի միտումներից է նաև ժանրային և ձևային բազմազանության ընդլայնումը։ Մանկական պոեզիան ներառում է քնարական բանաստեղծություններ, զվարճալի ու խաղային ստեղծագործություններ, հանելուկային և պատմողական բանաստեղծություններ, երկխոսություններ և այլ ձևեր։ Տարբեր ժանրերի համադրումը մեծացնում է ընթերցողական հետաքրքրությունը և հնարավորություն է տալիս նույն տարիքային խմբի համար ստեղծել տարբեր բարդության և բովանդակության գործեր։ Աշխատության կարևոր հարցերից է նաև մանկական գրականության և կրթական միջավայրի փոխհարաբերությունը։ Մանկական պոեզիան հաճախ օգտագործվում է դպրոցական և նախադպրոցական կրթության մեջ՝ լեզվի, ընթերցանության, արտասանության, հիշողության և գեղագիտական ճաշակի զարգացման նպատակով։ Հետևաբար գրական ստեղծագործության գեղարվեստական արժեքից բացի կարևոր է նաև դրա տարիքային համապատասխանությունը, լեզվի մատչելիությունը և երեխայի ճանաչողական ու հուզական զարգացման առանձնահատկությունների հաշվառումը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը 1990–2010 թվականների հայ մանկական պոեզիան դիտարկում է որպես փոփոխվող հասարակական և մշակութային միջավայրին արձագանքող գրական համակարգ։ Այդ շրջանում այն աստիճանաբար ձեռք է բերում թեմատիկ ավելի լայն ընդգրկում, արտահայտչական ավելի մեծ ազատություն, երեխայի ներաշխարհի նկատմամբ ավելի խոր հետաքրքրություն և լեզվական-գեղարվեստական նոր որոնումներ։ Միաժամանակ պահպանվում է ազգային մանկական գրականության ավանդույթների շարունակականությունը՝ ժողովրդական բանահյուսության, հայ դասական մանկական պոեզիայի և ազգային մշակութային պատկերների օգտագործման միջոցով։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմությամբ, ժամանակակից հայ գրականությամբ, մանկական գրականությամբ և գրական մանկավարժությամբ զբաղվող մասնագետներին, գրականագետներին, ուսուցիչներին, մանկավարժներին, ուսանողներին և մանկական գրականության ընթերցողներին։

Հրատարակությունը նվիրված է հայ մեծանուն բանաստեղծ Եղիշե Չարենցի կյանքին և ստեղծագործական ժառանգությանը՝ նրա ծննդյան 60-ամյակի առթիվ։ Այն նախատեսված է գրադարանների համար որպես մեթոդական և տեղեկատվական նյութ և նպատակ ունի աջակցելու Չարենցի գրական ժառանգությանը նվիրված միջոցառումների, ցուցահանդեսների, գրական երեկոների, ընթերցումների և թեմատիկ հանդիպումների կազմակերպմանը։ Նյութում ներկայացվում են բանաստեղծի կենսագրության և ստեղծագործական ուղու կարևորագույն փուլերը, նրա գրական գործունեության հիմնական ուղղությունները, ստեղծագործությունների գաղափարական և գեղարվեստական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև հայ գրականության զարգացման մեջ ունեցած նշանակությունը։ Հրատարակությունը կարող է ընդգրկել գրադարանային աշխատանքի համար նախատեսված առաջարկություններ, գրականության ընտրության և ներկայացման սկզբունքներ, թեմատիկ ցուցադրությունների կազմակերպման մոտեցումներ ու ընթերցողների հետ աշխատանքին նպաստող նյութեր։ Այն արժեքավոր է հատկապես գրադարանավարների, գրականության ուսուցիչների, մշակութային միջոցառումներ կազմակերպող մասնագետների և Չարենցի ստեղծագործական ժառանգությունն ուսումնասիրող ընթերցողների համար՝ որպես գրական-մշակութային աշխատանքը կազմակերպելու և բանաստեղծի կյանքն ու ստեղծագործությունը հանրահռչակելու գործնական աղբյուր։

Գիրքը ներկայացնում է Էրիվանի պետական պալատի գրադարանի գրացուցակը՝ որպես XIX դարի վարչական և մշակութային կյանքի կարևոր մատենագիտական աղբյուր։ Աշխատությունում ամփոփված են գրադարանային ֆոնդի վերաբերյալ տեղեկություններ, որոնք հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու տվյալ ժամանակաշրջանի գրքային հավաքածուների կազմը, թեմատիկ ուղղվածությունը և գիտակրթական նշանակությունը։ Գրացուցակը արժեքավոր նյութ է պատմաբանների, գրադարանագետների և աղբյուրագետների համար, քանի որ արտացոլում է Ռուսական կայսրության կազմում գտնվող Էրիվան քաղաքի պետական հաստատությունների գրքային մշակույթը, վարչական գործունեության տեղեկատվական հիմքերը և ժամանակի մտավոր միջավայրը։ Ներկայացված նյութերը հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու գրքերի տարածվածությունը, հավաքագրման սկզբունքները, գիտական ու գործնական գրականության առկայությունը, ինչպես նաև տվյալ հաստատության դերը կրթական և մշակութային գործընթացներում։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի Հայաստանի գրադարանների պատմության, հին գրքային հավաքածուների և տարածաշրջանի մատենագիտական ժառանգության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել գրադարանագետների, պատմաբանների, մատենագետների, արխիվագետների, հետազոտողների և XIX դարի Երևանի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Սա գրականագիտական ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է նորագույն շրջանի հայ մանկապատանեկան արձակի զարգացման հիմնական միտումների և օրինաչափությունների վերլուծությանը՝ 1960–1980-ական թվականների ընթացքում։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են մանկապատանեկան գրականության գաղափարական, թեմատիկ և գեղարվեստական առանձնահատկությունները՝ ընդգծելով ժամանակաշրջանի սոցիալ-մշակութային ազդեցությունները ստեղծագործական գործընթացների վրա։ Վերլուծվում են մանկական կերպարի ձևավորման մոտեցումները, բարոյադաստիարակչական խնդիրների արտացոլումը, ինչպես նաև արկածային, պատմական և սոցիալ-հոգեբանական ուղղությունների զարգացումը հայ արձակում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում լեզվաոճական առանձնահատկություններին, պատմողական տեխնիկաներին և մանկական ընթերցողի հոգեբանության հաշվառմանը գրական ստեղծագործություններում։ Քննարկվում են նաև ժանրային բազմազանությունը, գրողների ստեղծագործական անհատականությունները և մանկապատանեկան գրականության դերը հասարակական արժեքների փոխանցման գործում։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի հայ գրականագիտության և մանկապատանեկան գրականության ուսումնասիրությունների ոլորտներում՝ նպաստելով այդ շրջանի գրական գործընթացների համակարգված գիտական գնահատմանը։

Ստեղծագործության վերնագիրը հուշում է սիրային թեմատիկայով գեղարվեստական պատումի մասին, որի գործողությունների միջավայրը կապված է Փարիզի հետ։ Քաղաքը ներկայացվում է որպես մարդկային հարաբերությունների, հասարակական շփումների և մշակութային բազմազանության կարևոր կենտրոն, որտեղ ձևավորվում ու զարգանում են անձնական կապեր, զգացմունքներ և փոխհարաբերություններ։ Սիրային թեման կարող է ներառել մարդկային կապվածության, փոխադարձ զգացմունքների, ընտրության, վստահության և հարաբերություններում առաջացող դժվարությունների հարցեր։ Փարիզյան միջավայրը ստեղծագործությանը հաղորդում է եվրոպական քաղաքային կյանքի բնորոշ երանգներ և հնարավորություն է տալիս դիտարկելու անհատական ապրումները հասարակական միջավայրի հետ փոխկապակցված։ Երկը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի սիրային արձակի, եվրոպական գրական թեմաների հայերեն տարածման և ժամանակաշրջանի ընթերցողական նախասիրությունների ուսումնասիրության համար։ Այն նաև վկայում է հայերեն տպագիր գրականության մեջ եվրոպական քաղաքային միջավայրին և անձնական հարաբերություններին նվիրված ստեղծագործությունների ներկայության մասին։

Ստեղծագործությունը ներկայացնում է արևելյան գրական և գեղարվեստական ավանդույթների հետ առնչվող քնարական երկերի ժողովածու։ «Քնար» խորհրդանշական հասկացությունը գրականության մեջ կապված է բանաստեղծական խոսքի, հուզական արտահայտչության և մարդկային ներաշխարհի գեղարվեստական պատկերման հետ։ Վերնագիրը թույլ է տալիս հրատարակությունը դիտարկել որպես քնարական բնույթի գրական երկերի հավաքածու, որի ընդհանուր ուղղվածությունը կապվում է արևելյան մշակութային միջավայրի և գեղագիտական ընկալումների հետ։ Այդպիսի գրական ժողովածուները կարող են արտահայտել սիրո, գեղեցկության, բնության, մարդկային ապրումների, կյանքի ու ժամանակի մասին խորհրդածությունների թեմաներ՝ բանաստեղծական լեզվի և պատկերավոր խոսքի միջոցով։ Արևելյան գրական ավանդույթներում քնարական ստեղծագործությունը հաճախ առանձնանում է պատկերների հարստությամբ, խորհրդանշական արտահայտություններով և զգացմունքային խորությամբ։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայ գրական կյանքի, Կոստանդնուպոլսի հայ մշակութային միջավայրի և արևելյան գեղարվեստական ազդեցությունների ուսումնասիրության համար։ Այն նաև կարող է դիտարկվել հայերեն քնարական գրականության զարգացման և ժամանակաշրջանի բանաստեղծական հրատարակությունների պատմության համատեքստում։

Հ. Պեադուսի այս աշխատությունը վերնագրով առնչվում է առաքինության և բարոյական դաստիարակության թեմաներին՝ ուշադրության կենտրոնում պահելով աղջիկների կերպարներն ու նրանց վարքի գնահատումը։ Առաքինության գաղափարը դաստիարակչական գրականության մեջ հաճախ ներկայացվում է որպես անհատի բարոյական հասունության, ազնվության, պարտաճանաչության, համեստության և շրջապատի հանդեպ պատասխանատվության կարևոր չափանիշ։ Նման ստեղծագործությունները նպատակ են ունեցել ոչ միայն ընթերցողին փոխանցելու բարոյական սկզբունքներ, այլև խրախուսելու դրանց կիրառումը ընտանեկան և հասարակական կյանքում։ Վերնագիրը հնարավորություն է տալիս գիրքը դիտարկել աղջիկների դաստիարակության, կանանց բարոյական կերպարի և կրթության վերաբերյալ տասնիններորդ դարի պատկերացումների համատեքստում։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել հայ գրականության պատմությամբ, բարոյախրատական արձակի զարգացմամբ, կրթական գաղափարներով և ընտանիքի դաստիարակչական դերի ուսումնասիրությամբ զբաղվողներին։ Այն նաև արժեքավոր նյութ է պատմականորեն ձևավորված բարոյական չափանիշների և հասարակական սպասումների ուսումնասիրության համար։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել հայերեն գրական ժառանգության, աղջիկների կրթության պատմության և դաստիարակչական գրականության ավանդույթների հետազոտությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

«Երկու տող» վերնագրով հրատարակությունը պատկանում է հայերեն գեղարվեստական գրականության տպագիր ժառանգությանը։ Վերնագրի հակիրճությունը կարող է հուշել փոքրածավալ գրական ձևի, խտացված մտքի կամ սեղմ արտահայտության նշանակության մասին, սակայն այն ինքնին չի սահմանում ստեղծագործության ժանրը։ Հայ գրականության մեջ կարճ բանաստեղծական կամ արձակ ձևերը հնարավորություն են տալիս սահմանափակ ծավալով արտահայտելու զգացմունքներ, անձնական ապրումներ, խոհեր և գաղափարներ։ Նման երկերի ուսումնասիրությունը կարևոր է գրական լեզվի, արտահայտչամիջոցների և գեղարվեստական խոսքի ձևավորման առանձնահատկությունները հասկանալու համար։ 19-րդ դարում հայերեն տպագիր գրականությունը զարգանում էր տարբեր մշակութային կենտրոններում, իսկ գրքերի հրատարակությունը նպաստում էր գրական ստեղծագործությունների տարածմանը և ընթերցողական կապերի ամրապնդմանը։ Այս հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել հայ գրականության պատմությամբ, հին տպագիր գրքերով և 19-րդ դարի հայ մշակութային կյանքի ուսումնասիրմամբ զբաղվող ընթերցողներին ու հետազոտողներին։ Այն նաև մատենագիտական նշանակություն ունի՝ որպես հայերեն գրավոր ժառանգության պահպանված օրինակ, որն ընդգրկվում է ժամանակաշրջանի տպագրական և գրական գործունեության ընդհանուր պատկերի մեջ։

Մատենագիտական հրատարակությունը նվիրված է հայ նշանավոր գրող, հրապարակախոս և հասարակական գործիչ Վարդգես Պետրոսյանի կյանքի, գրական ժառանգության և ստեղծագործական գործունեության համակարգված ներկայացմանը։ 1987 թվականին Երևանում հրատարակված ժողովածուն ընդգրկում է գրողի ստեղծագործությունների և նրա մասին հրապարակված նյութերի մատենագիտական տեղեկությունները՝ հնարավորություն տալով ուսումնասիրելու հեղինակի գրական ու հասարակական գործունեության հիմնական ուղղությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նրա արձակ ստեղծագործություններին, հրապարակախոսական աշխատանքներին, տարբեր տարիներին լույս տեսած հրատարակություններին և գրական մամուլում տեղ գտած անդրադարձներին։ Հրատարակությունը կարևոր նշանակություն ունի գրողի ստեղծագործական ուղու, նրա գրական հետաքրքրությունների և հայ գրականության զարգացման գործում ունեցած ներդրման ուսումնասիրության համար։ Մատենագիտական նյութերը նպաստում են Պետրոսյանի ստեղծագործությունների վերաբերյալ տեղեկատվության որոնմանը, գրականագիտական հետազոտությունների իրականացմանը և նրա ժառանգության հանրահռչակմանը։ Ժողովածուն արժեքավոր տեղեկատվական աղբյուր է XX դարի հայ գրականության պատմության, գրական քննադատության և մատենագիտության ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն կարող է օգտակար լինել գրականագետների, բանասերների, մատենագետների, գրադարանավարների, ուսանողների և հայ գրականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Գրականագիտական, փիլիսոփայական և գեղագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է հայ բանաստեղծ Համո Սահյանի բնապաշտական ստեղծագործություններում արտահայտված իմաստասիրական գաղափարների, աշխարհընկալման առանձնահատկությունների և բնության գեղարվեստական մեկնաբանության ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում բանաստեղծի ստեղծագործական աշխարհայացքի ձևավորման նախադրյալները, մարդու և բնության փոխհարաբերությունների ընկալումը և բնության դերը նրա քնարերգության գաղափարական ու պատկերային համակարգում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Սահյանի բանաստեղծություններում կյանքի և մահվան, ժամանակի և հավերժության, մարդու գոյության իմաստի, հիշողության և հոգևոր արժեքների վերաբերյալ փիլիսոփայական խորհրդածություններին։ Վերլուծվում են բնապատկերների խորհրդանշական նշանակությունը, բնական երևույթների միջոցով մարդկային ապրումների արտահայտման եղանակները և բնության ու մարդու ներաշխարհի ներդաշնակության գեղարվեստական դրսևորումները։ Քննարկվում են բանաստեղծի լեզվաոճական առանձնահատկությունները, փոխաբերական մտածողությունը, պատկերավորման միջոցները և դրանց դերը իմաստասիրական բովանդակության բացահայտման գործում։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել հայկական ժողովրդական աշխարհընկալման, ազգային մշակութային ավանդույթների և բնության նկատմամբ փիլիսոփայական վերաբերմունքի ազդեցությունները Սահյանի ստեղծագործական մտածողության վրա։ Անդրադարձ է կատարվում բնության և հայրենիքի գաղափարական փոխկապակցվածությանը, մարդու բարոյական պատասխանատվության, հոգևոր ինքնաճանաչման և գոյաբանական հարցադրումների արտահայտությանը բանաստեղծի քնարերգության մեջ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմության, գրականության տեսության, գեղագիտության, փիլիսոփայության և Համո Սահյանի ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Լեզվաբանական և գրականագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հովհաննես Թումանյանի ստեղծագործական ժառանգության և հայ նոր գրական լեզվի ձևավորման ու զարգացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում արևելահայ գրական լեզվի պատմական զարգացման առանձնահատկությունները, XIX դարի վերջի և XX դարի սկզբի լեզվական գործընթացները, ինչպես նաև գրական լեզվի մշակման գործում հայ գրողների ունեցած դերակատարությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Թումանյանի լեզվական հայացքներին, ժողովրդական խոսքի և գրական լեզվի փոխհարաբերությունների վերաբերյալ նրա պատկերացումներին, ինչպես նաև լեզվի բնականության, պարզության և արտահայտչականության սկզբունքներին։ Վերլուծվում են գրողի ստեղծագործությունների բառապաշարը, դարձվածային համակարգը, ժողովրդախոսակցական տարրերի կիրառությունը, բարբառային առանձնահատկությունները և դրանց գեղարվեստական նշանակությունը։ Քննարկվում են նաև գրական լեզվի նորմավորման, լեզվական միասնության, ոճական բազմազանության և ազգային լեզվամտածողության պահպանման հիմնախնդիրները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են Թումանյանի չափածո և արձակ ստեղծագործությունների լեզվական առանձնահատկությունները, ժողովրդական բանահյուսության ազդեցությունը նրա գեղարվեստական խոսքի վրա և գրական լեզվի զարգացման վերաբերյալ նրա մոտեցումները։ Անդրադարձ է կատարվում Թումանյանի լեզվական ժառանգության նշանակությանը արևելահայ գրական լեզվի հարստացման, գեղարվեստական խոսքի կատարելագործման և հայ լեզվամշակույթի զարգացման գործում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայոց լեզվի պատմության, հայ գրականության, ոճագիտության, լեզվամշակույթի և թումանյանագիտության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Գրականագիտական և կենսագրական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է սփյուռքահայ գրող, հրապարակախոս, խմբագիր և հասարակական գործիչ Անդրանիկ Անդրեասյանի (1909–1996) կյանքի, ստեղծագործական ժառանգության և հայ գրականության զարգացման գործում նրա ունեցած դերի ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում գրողի մանկության և պատանեկության տարիները, Հայոց ցեղասպանության հետևանքով նրա ապրած տեղահանության փորձառությունը, սփյուռքում հաստատվելը և գրական ու հասարակական գործունեության ձևավորման հիմնական փուլերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ԱՄՆ-ում նրա ծավալած խմբագրական և հրապարակախոսական աշխատանքին, հայկական պարբերական մամուլի զարգացմանը մասնակցությանը և սփյուռքահայ համայնքների մշակութային կյանքի հետ ունեցած կապերին։ Վերլուծվում են Անդրեասյանի պատմվածքների, վեպերի և հրապարակախոսական երկերի թեմատիկ առանձնահատկությունները, կերպարների հոգեբանական նկարագրերը, գեղարվեստական արտահայտչամիջոցները և գաղափարական ուղղվածությունը։ Քննարկվում են հայրենազրկության, գաղթի, ազգային ինքնության պահպանման, սոցիալական անհավասարության, հայրենիքի ու սփյուռքի փոխհարաբերությունների հիմնախնդիրները նրա ստեղծագործություններում։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են գրողի գրական հայացքները, հասարակական դիրքորոշումները և սփյուռքահայ գրականության այլ ներկայացուցիչների հետ ունեցած ստեղծագործական առնչությունները։ Անդրադարձ է կատարվում նրա գրական ժառանգության պատմամշակութային նշանակությանը, հայ ազգային հիշողության պահպանման գործում նրա ներդրմանը և ստեղծագործությունների գրականագիտական գնահատման հնարավորություններին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմության, սփյուռքագիտության, գրականագիտության և հայ մշակույթի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Գրականագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է ամերիկացի գրող Թրումեն Կապոտեի փաստագրական ստեղծագործության ժանրային առանձնահատկությունների, գեղարվեստական սկզբունքների և պատմողական կառուցվածքի ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում փաստագրական գրականության և գեղարվեստական արձակի փոխհարաբերությունները, իրական իրադարձությունների գրական վերարտադրման եղանակները և փաստի ու գեղարվեստական մեկնաբանության համադրման հիմնախնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հեղինակի ստեղծագործություններում լրագրողական հետազոտության, վավերագրական նյութի և գեղարվեստական պատմողական հնարների փոխներթափանցմանը։ Վերլուծվում են կերպարների ներկայացման, հոգեբանական բնութագրման, երկխոսությունների կառուցման, հեղինակային դիրքորոշման և պատմողական հեռանկարի առանձնահատկությունները։ Քննարկվում են նաև փաստագրական վեպի ժանրային բնութագրերը, նոր լրագրության զարգացման համատեքստում Կապոտեի ստեղծագործական մոտեցումները և նրա «Սառնասրտորեն» երկի նշանակությունը փաստագրական արձակի գեղարվեստական հնարավորությունների բացահայտման տեսանկյունից։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են փաստական հավաստիության, հեղինակային մեկնաբանության և գրական պայմանականության փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը ընթերցողի ընկալման վրա։ Աշխատանքը կարող է նպաստել ամերիկյան փաստագրական գրականության ժանրային զարգացման առանձնահատկությունների առավել խորքային ըմբռնմանը՝ օգտակար լինելով ամերիկյան գրականության, գրականության տեսության, ժանրագիտության և գրական լրագրության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Գրականագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է ամերիկյան ռոմանտիկական վեպի գաղափարագեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ ապագաղութացման գործընթացների համատեքստում։ Քննության են առնվում Ֆենիմոր Կուպերի, Հերման Մելվիլի և Հարիեթ Բիչեր Սթոուի ստեղծագործություններում ազգային ինքնության, ազատության, մշակութային ինքնուրույնության և հասարակական հակասությունների արտացոլման ձևերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գաղութային անցյալի վերաիմաստավորմանը, նոր ազգային գիտակցության ձևավորմանը և եվրոպական մշակութային ու գրական ավանդույթների նկատմամբ ամերիկյան գրականության ինքնուրույն դիրքի հաստատմանը։ Վերլուծվում են բնության, անհատի, հասարակության, քաղաքակրթության և մշակութային ինքնության թեմաների գեղարվեստական մեկնաբանությունները, ինչպես նաև կերպարային ու խորհրդանշական համակարգերի առանձնահատկությունները։ Քննարկվում են ռոմանտիկական գեղագիտության և պատմական ու հասարակական փոփոխությունների փոխազդեցությունները՝ գրական ստեղծագործությունը դիտարկելով որպես մշակութային ինքնության ձևավորման և վերաիմաստավորման տարածք։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ամերիկյան ռոմանտիզմի և ապագաղութացման գաղափարական գործընթացների միջև առկա բազմաշերտ կապերը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել ամերիկյան գրականության, գրականագիտության, համեմատական գրականության և մշակութաբանական ուսումնասիրությունների ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Գրականագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Րաֆֆու նշանավոր վեպերից մեկի ստեղծման ընթացքի, գաղափարական ձևավորման և գեղարվեստական մշակման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում ստեղծագործության մտահղացման նախադրյալները, գրական ու պատմական միջավայրը, նյութի ընտրության սկզբունքները և հեղինակային գաղափարի աստիճանական զարգացումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում վեպի կառուցվածքի ձևավորմանը, կերպարների ստեղծման ընթացքին, սյուժետային գծերի մշակմանը և գաղափարական ու գեղարվեստական բաղադրիչների փոխկապակցվածությանը։ Վերլուծվում են ստեղծագործական աշխատանքի տարբեր փուլերը, տեքստային փոփոխությունների հնարավոր դրսևորումները և հեղինակային մոտեցումների արտահայտությունը վեպի վերջնական կառուցվածքում։ Քննարկվում են նաև պատմական իրականության և գեղարվեստական երևակայության հարաբերակցությունը, ազգային ու հասարակական խնդիրների գրական մեկնաբանությունը և ստեղծագործության տեղը Րաֆֆու գրական ժառանգության մեջ։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու վեպի ստեղծագործական պատմության և հեղինակի գեղարվեստական մտածողության առանձնահատկությունների մասին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմության, տեքստաբանության և Րաֆֆու ստեղծագործության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Գրականագիտական և բանասիրական բնույթի այս աշխատությունը նվիրված է միջնադարյան հայկական առակագրական ժառանգության ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով Վարդան անունով հայտնի հեղինակին կամ նրա անվան հետ կապված ավանդությանը վերագրվող առակների ժողովածուների վրա։ Քննության են առնվում առակների բովանդակային առանձնահատկությունները, կառուցվածքը, բարոյախրատական նշանակությունը և միջնադարյան հայ գրականության մեջ դրանց ունեցած տեղը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մարդկանց վարքագիծը, հասարակական հարաբերությունները, բարոյական արժեքները, մարդկային թերություններն ու առաքինությունները խորհրդանշական կերպարների և կարճ պատմությունների միջոցով ներկայացնելու եղանակներին։ Վերլուծվում են կենդանական ու մարդկային կերպարների գործառույթները, այլաբանությունը, երգիծական տարրերը և առակների միջոցով փոխանցվող բարոյական ու դաստիարակչական գաղափարները։ Քննարկվում են նաև տարբեր ձեռագրերում պահպանված ժողովածուների կազմի, տարբերակների, խմբագրությունների և տեքստային փոխհարաբերությունների ուսումնասիրման հարցերը։ Նման նյութերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու հայկական միջնադարյան առակագրության զարգացման, գրական ավանդույթների և հասարակական ու բարոյական պատկերացումների մասին։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմաբանների, բանասերների, միջնադարագետների, ձեռագրագետների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Բանասիրական և գրականագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Գրիգոր Նարեկացու ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրությանը՝ հայ միջնադարյան գրականության, մշակույթի և հոգևոր մտքի զարգացման համատեքստում։ Քննության են առնվում հեղինակի ստեղծագործությունների գաղափարական, գեղարվեստական և լեզվաոճական առանձնահատկությունները, դրանցում արտահայտված աշխարհընկալումը, մարդու ներաշխարհի, բարոյական արժեքների և հոգևոր որոնումների պատկերումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բանաստեղծական լեզվին, պատկերային համակարգին, խորհրդանշական մտածողությանը, արտահայտչամիջոցներին և գրական կառուցվածքի առանձնահատկություններին։ Վերլուծվում են միջնադարյան հայկական գրական ավանդույթի հետ ստեղծագործական կապերը, նախորդ գրական ու հոգևոր ժառանգության ազդեցությունները և հետագա հայ գրականության զարգացման վրա ունեցած նշանակությունը։ Քննարկվում են նաև միջնադարյան հասարակության մտավոր և մշակութային միջավայրը, աստվածաբանական պատկերացումները և այն պատմամշակութային պայմանները, որոնց շրջանակում ձևավորվել է հեղինակի գրական աշխարհը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս նրա ժառանգությունը դիտարկել ոչ միայն առանձին ստեղծագործությունների մակարդակով, այլև որպես հայ միջնադարյան մշակույթի կարևոր երևույթ։ Այն կարող է օգտակար լինել գրականագետների, բանասերների, միջնադարագետների, հայագետների, ուսանողների և հայ միջնադարյան գրականությամբ ու մշակույթով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Գիրքը ներկայացնում է Գրիգոր Զոհրապի արձակի բնորոշ նմուշներից կազմված ժողովածու, որտեղ արտահայտվում են հեղինակի իրապաշտական աշխարհընկալումը, հոգեբանական դիտողականությունն ու մարդկային հարաբերությունների խորքային մեկնաբանությունը։ Ստեղծագործությունների կենտրոնում անհատի ներաշխարհն է՝ իր զգացմունքներով, բարոյական ընտրություններով, հակասություններով և հասարակական միջավայրի ազդեցությամբ։ Հեղինակը ուշադրություն է դարձնում առօրյա կյանքի այնպիսի իրավիճակների, որոնց միջոցով բացահայտվում են մարդկային բնավորության տարբեր կողմերը, անձնական ցանկությունների և հասարակական ընդունված նորմերի միջև առաջացող հակասությունները։ Պատմվածքներում և նորավեպերում կարևոր տեղ ունեն սիրո, վստահության, խանդի, արժանապատվության, միայնության, սոցիալական անհավասարության և մարդկային ճակատագրի թեմաները։ Կերպարները ներկայացվում են հոգեբանական նուրբ դիտարկումներով, իսկ նրանց գործողություններն ու ապրումները հաճախ բացահայտվում են փոքր, բայց նշանակալի մանրամասների միջոցով։ Արձակին բնորոշ են սեղմ կառուցվածքը, պատկերավոր լեզուն, հեգնանքը, դրամատիկ լարվածությունը և անսպասելի հանգուցալուծումների կիրառումը։ Միաժամանակ ստեղծագործությունները հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմելու ժամանակաշրջանի արևմտահայ հասարակական կյանքի, կենցաղի, բարքերի և մարդկային հարաբերությունների մասին։ Հեղինակը հասարակական երևույթները ներկայացնում է անհատական ճակատագրերի միջոցով՝ համադրելով իրապաշտական պատումը և հոգեբանական վերլուծությունը։ Ժողովածուն արժեքավոր է ինչպես Գրիգոր Զոհրապի ստեղծագործական առանձնահատկությունների, այնպես էլ արևմտահայ նորավիպագրության զարգացման ուսումնասիրության համար և կարող է հետաքրքրել հայ գրականության պատմությամբ, արձակի ժանրային առանձնահատկություններով և գրական կերպարների հոգեբանական կառուցմամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է սփյուռքահայ գրականության նշանավոր ներկայացուցիչ Անդրանիկ Ծառուկեանի գրական և հրապարակախոսական ժառանգության համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ նրա ստեղծագործական գործունեությունը դիտարկելով արձակի, պոեզիայի և հրապարակախոսության փոխկապակցվածության մեջ։ Քննության են առնվում հեղինակի ստեղծագործական աշխարհի ձևավորման նախադրյալները, կենսագրական փորձառությունների արտացոլումը գրականության մեջ, ինչպես նաև հետեղեռնյան հայության, սփյուռքահայ կյանքի, ազգային ինքնության, պատմական հիշողության և հայրենիքի հետ հոգևոր կապի թեմաները։ Ծառուկեանի ստեղծագործություններում կարևոր տեղ են զբաղեցնում որբացած սերնդի ապրումները և սփյուռքահայ հասարակության կյանքի պատկերումը։ Վերլուծվում են նրա արձակի գեղարվեստական առանձնահատկությունները, կերպարների կառուցման սկզբունքները, ինքնակենսագրական տարրերի կիրառումը, պատմողական ոճը և իրական իրադարձությունների գեղարվեստական վերաիմաստավորումը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև բանաստեղծական ժառանգությանը՝ բացահայտելով հայրենիքի, կորստի, հիշողության, ազգային ճակատագրի և մարդկային ապրումների արտահայտման առանձնահատկությունները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հրապարակախոսական գործունեությանը, քանի որ Ծառուկեանը զբաղվել է նաև խմբագրական և լրագրողական աշխատանքով ու հիմնադրել է «Նայիրի» պարբերականը։ Քննարկվում են նրա լեզվաոճական առանձնահատկությունները, հասարակական և մշակութային խնդիրների նկատմամբ վերաբերմունքը, ինչպես նաև ստեղծագործությունների տեղը XX դարի սփյուռքահայ գրականության զարգացման համատեքստում։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել գրականագետների, հայագիտության և սփյուռքագիտության մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների և հայ գրականության պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հայ արձակագրության ինքնատիպ ներկայացուցիչներից մեկի փոքրածավալ արձակ ստեղծագործությունների գրականագիտական ուսումնասիրությանը՝ դրանց թեմատիկ, գաղափարական, ժանրային և գեղարվեստական առանձնահատկությունների բացահայտմամբ։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում պատմվածքները, նորավեպային բնույթի գործերը, մանրապատումները և փոքր արձակի այլ ձևերը՝ ուշադրություն դարձնելով դրանց կառուցվածքին, կերպարային համակարգին, պատմողական եղանակներին և լեզվաոճական առանձնահատկություններին։ Կարևոր տեղ է հատկացվում պատմական անցյալի և ժամանակակից իրականության գեղարվեստական վերաիմաստավորմանը, ազգային հիշողության, մարդու և հասարակության փոխհարաբերությունների, բարոյական արժեքների ու անհատի ներաշխարհի արտացոլմանը։ Վերլուծվում է, թե ինչպես է սահմանափակ ծավալի պայմաններում ձևավորվում ամբողջական գեղարվեստական միջավայր, զարգանում գործողությունը և բացահայտվում կերպարների հոգեբանությունն ու աշխարհընկալումը։ Ուսումնասիրվում են հեղինակային խոսքի և կերպարների խոսքի հարաբերակցությունը, երկխոսությունների կառուցումը, նկարագրությունների գործառույթը, ենթատեքստի կիրառումը, պատկերավորման միջոցները և պատմողական ռիթմը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բառապաշարի ընտրությանը, պատմական ու ժողովրդական լեզվաշերտերի օգտագործմանը և դրանց միջոցով ստեղծվող ազգային ու ժամանակային միջավայրին։ Քննության են առնվում նաև իրականության և գեղարվեստական երևակայության փոխհարաբերությունները, պատմական նյութի գրական մշակման սկզբունքները և անցյալի իրադարձությունները ժամանակակից ընթերցողի համար իմաստավորելու հեղինակային մոտեցումները։ Փոքր արձակի ժանրային առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու սեղմ շարադրանքի, արտահայտչական մանրամասների, խորհրդանշական պատկերների և հակիրճ բնութագրումների նշանակությունը ստեղծագործությունների գաղափարական ամբողջականության ձևավորման գործում։ Անդրադարձ է կատարվում կերպարակերտման եղանակներին, գործողությունների զարգացման տրամաբանությանը և գեղարվեստական տարածության ու ժամանակի կազմակերպմանը։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմել արձակագրի փոքր ժանրերի գեղարվեստական համակարգի մասին, գնահատել դրանց տեղը հեղինակի ստեղծագործական ժառանգության մեջ և բացահայտել դրանց նշանակությունը 20-րդ դարի հայ արձակի զարգացման համատեքստում։

Աշխատությունը նվիրված է հայ աշուղական արվեստի նշանավոր ներկայացուցիչ Ջիվանու չհրատարակված ստեղծագործական ժառանգության հավաքագրմանը, քննությանը և գիտական արժևորմանը։ Հետազոտության առանցքում ձեռագիր և արխիվային նյութերի ուսումնասիրությունն է, դրանց բնագրագիտական առանձնահատկությունների բացահայտումը և արդեն հայտնի ստեղծագործությունների հետ համադրումը՝ հեղինակի գրական ու երաժշտական ժառանգության առավել ամբողջական պատկերը ձևավորելու նպատակով։ Անտիպ նյութերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ստեղծագործական գործունեության այն կողմերը, որոնք ամբողջությամբ ներկայացված չեն տպագիր ժողովածուներում և նախկին ուսումնասիրություններում։ Հետազոտության շրջանակում կարող են քննության առնվել տարբեր ձեռագրային տարբերակներ, հեղինակային գրառումներ, երգերի ու բանաստեղծությունների պահպանված բնագրեր և ստեղծագործական աշխատանքի հետ առնչվող այլ վավերագրեր։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել նյութերի հեղինակային պատկանելության, թվագրման, բնագրային տարբերությունների և պահպանված տարբերակների փոխհարաբերությունների պարզաբանմանը։ Բնագրագիտական համեմատությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու ստեղծագործությունների ձևավորման ընթացքին, լեզվական ու ոճական փոփոխություններին և առանձին թեմաների զարգացմանը։ Կարևոր ուղղություն է անտիպ ստեղծագործությունների գաղափարական ու գեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը՝ դիտարկելով սոցիալական, բարոյական, հայրենասիրական, փիլիսոփայական և մարդկային հարաբերություններին վերաբերող թեմաների արտահայտությունը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև լեզվին, պատկերային համակարգին, ժողովրդական խոսքի տարրերին, բանաստեղծական կառուցվածքին և աշուղական ավանդույթին բնորոշ արտահայտչամիջոցներին։ Անտիպ ժառանգության ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև ժամանակաշրջանի հասարակական և մշակութային միջավայրի ճանաչման համար, քանի որ ստեղծագործություններում կարող են արտացոլվել ժամանակակից կյանքի երևույթներ, հասարակական մտահոգություններ և ժողովրդի աշխարհընկալման տարբեր կողմեր։ Առանձին նշանակություն ունի արխիվային նյութերի գիտական նկարագրությունը և դրանց տեղը հեղինակի ամբողջական ժառանգության մեջ որոշելը, ինչը կարող է նպաստել հետագա հրատարակությունների և բնագրագիտական ուսումնասիրությունների պատրաստմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է գրականագիտության, բնագրագիտության, արխիվագիտության և աշուղագիտության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով գիտական շրջանառության մեջ ընդգրկել նոր նյութեր և խորացնել Ջիվանու ստեղծագործական ժառանգության պատմական ու գեղարվեստական ընկալումը։

Աշխատությունը նվիրված է հայ և պարսկալեզու միջնադարյան հոգևոր գրականության երկու նշանավոր ստեղծագործությունների համեմատական ուսումնասիրությանը՝ դրանց գաղափարական, փիլիսոփայական, կրոնական, գեղարվեստական և լեզվաոճական առանձնահատկությունների բացահայտման նպատակով։ Հետազոտության կենտրոնում մարդու և Աստծու հարաբերության, հոգևոր ինքնաճանաչման, մեղքի ու ապաշխարության, սիրո, բարոյական կատարելագործման և աստվածային ճշմարտության որոնման թեմաների արտահայտման տարբեր ձևերն են։ Քննվում է, թե քրիստոնեական և իսլամական սուֆիական մտածողության միջավայրերում ինչպես են մեկնաբանվում մարդու ներաշխարհը, երկրային գոյության սահմանափակությունը և հոգևոր վերափոխման հնարավորությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում աստվածային սիրո գաղափարին և դրա գեղարվեստական մարմնավորմանը՝ բացահայտելով նմանություններն ու տարբերությունները երկու հեղինակների աշխարհընկալման մեջ։ Համեմատական քննության կարևոր ուղղություններից է խոսողի և աստվածայինի միջև հաղորդակցության ձևը․ մի դեպքում գերակշռող աղոթական, խոստովանական ու ինքնաքննական կառուցվածքը համադրվում է մյուսի պատմողական, առակային, խորհրդանշական և ուսուցողական եղանակների հետ։ Ուսումնասիրվում են փոխաբերությունները, խորհրդանիշները, պատկերային համակարգերը, կրկնությունները և բանաստեղծական խոսքի այն միջոցները, որոնց օգնությամբ վերացական աստվածաբանական ու փիլիսոփայական գաղափարները ստանում են գեղարվեստական արտահայտություն։ Կարևորվում է նաև մարդու ներքին հակասությունների, հոգևոր ճանապարհի և բարոյական ինքնակատարելագործման պատկերումը՝ հաշվի առնելով երկու ստեղծագործությունների ձևավորման տարբեր պատմամշակութային ու կրոնական միջավայրերը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև միստիկական մտածողության առանձնահատկություններին՝ խուսափելով երկու ավանդույթների մեխանիկական նույնացումից և յուրաքանչյուր երկի գաղափարական համակարգը դիտարկելով իր սեփական մշակութային համատեքստում։ Համեմատական գրականագիտական մեթոդը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ոչ միայն թեմատիկ ընդհանրությունները, այլև ժանրային կառուցվածքի, հեղինակային խոսքի, պատկերավորման և հոգևոր փորձառության ներկայացման սկզբունքային տարբերությունները։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը նպաստում է հայ և պարսկալեզու միջնադարյան գրականությունների միջև համեմատական երկխոսության խորացմանը՝ ցույց տալով, թե տարբեր կրոնական ու մշակութային ավանդույթներում ինչպես կարող են ձևավորվել համամարդկային հարցադրումներ մարդու հոգևոր գոյության, սիրո, ինքնաճանաչման և աստվածայինի որոնման վերաբերյալ։

Աշխատությունը նվիրված է Բեռնարդ Մալամուդի գրական ժառանգության մեջ կրոնական, ռասայական, բարոյական և հասարակական-քաղաքական խնդիրների գեղարվեստական արտահայտման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում գրողի արձակում անհատի ինքնության, բարոյական ընտրության, օտարման, խտրականության, պատասխանատվության և մարդկային արժանապատվության թեմաների փոխկապակցվածությունն է։ Քննվում է հրեական մշակութային ու կրոնական ավանդույթի ազդեցությունը կերպարների աշխարհընկալման, արժեքային համակարգի և ներքին հակասությունների ձևավորման վրա՝ միաժամանակ դիտարկելով նրանց գոյությունը ամերիկյան բազմամշակութային հասարակության պայմաններում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ազգային և կրոնական ինքնության պահպանման, մշակութային միջավայրին հարմարվելու, տարբեր համայնքների միջև հարաբերությունների և սոցիալական պատկանելության խնդիրներին։ Վերլուծվում է, թե ինչպես են նախապաշարմունքները, անհավասարությունը և հասարակական սահմանափակումները ներգործում հերոսների ճակատագրերի ու բարոյական որոշումների վրա։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում տառապանքի, մեղքի, կարեկցանքի, անձնական պատասխանատվության և բարոյական վերափոխման թեմաների քննությունը, որոնք գրողի ստեղծագործական աշխարհում հաճախ կապվում են մարդու՝ ուրիշի հանդեպ ունեցած պարտավորության գաղափարի հետ։ Դիտարկվում են նաև անհատի և հասարակության փոխհարաբերությունները, սոցիալական մեկուսացումը, նյութական դժվարությունները, հաջողության ձգտումը և դրանց հետևանքով առաջացող արժեքային հակասությունները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել կերպարների համակարգը, սյուժետային կառուցվածքը, խորհրդանիշները, հեգնանքը, փոխաբերական պատկերները և այլ գեղարվեստական միջոցներ, որոնց միջոցով արտահայտվում են ստեղծագործությունների բարոյափիլիսոփայական և հասարակական շերտերը։ Մալամուդի արձակը կարող է դիտարկվել նաև ամերիկյան հրեական գրականության ավելի լայն համատեքստում՝ համադրելով ազգային մշակութային փորձը համամարդկային բարոյական հարցադրումների հետ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է գրականագիտական, մշակութաբանական, բարոյափիլիսոփայական և համեմատական մոտեցումները՝ բացահայտելով, թե ինչպես են գրողի ստեղծագործություններում կրոնական ու էթնոմշակութային ինքնության խնդիրները միահյուսվում սոցիալական արդարության, բարոյական պատասխանատվության և անհատի հասարակական գոյության հարցերին։

Աշխատությունը նվիրված է Ռեդյարդ Քիփլինգի ստեղծագործական աշխարհում արևելյան և արևմտյան մշակութային ավանդույթների փոխազդեցության, փոխներթափանցման և գեղարվեստական համադրման ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում այն բազմամշակութային միջավայրն է, որի շրջանակում եվրոպական գրական մտածողությունը հանդիպում է Հնդկաստանի բնաշխարհին, բանահյուսական պատկերացումներին, սոցիալական հարաբերություններին և ավանդական աշխարհընկալման տարրերին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում Արևելքի գեղարվեստական պատկերմանը՝ բնության, կենդանական աշխարհի, համայնքային հարաբերությունների, սովորույթների և բարոյական պատկերացումների միջոցով։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում է արևմտյան գրական ավանդույթի ազդեցությունը պատմողական կառուցվածքի, կերպարակերտման, արկածային պատումի և դաստիարակչական գաղափարների ձևավորման վրա։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում մարդու և բնության հարաբերության խնդիրը․ ջունգլին ներկայացվում է ոչ միայն որպես գործողությունների միջավայր, այլև որպես յուրահատուկ սոցիալական ու խորհրդանշական աշխարհ՝ իր օրենքներով, արժեքներով և վարքականոնով։ Քննվում է գլխավոր հերոսի ինքնության ձևավորման գործընթացը երկու տարբեր աշխարհների սահմանագծում, նրա պատկանելության, օտարության, հարմարվելու և սեփական տեղը գտնելու խնդիրները։ Այդ տեսանկյունից մշակութային երկակիությունը դիտարկվում է որպես ստեղծագործության գաղափարական և գեղարվեստական կառուցվածքը ձևավորող կարևոր սկզբունք։ Անդրադարձ է կատարվում նաև առասպելական, բանահյուսական և առակային տարրերի կիրառմանը, կենդանիների մարդակերպմանը և դրանց միջոցով մարդկային հասարակության հարաբերությունների ներկայացմանը։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել արևելյան նյութի գեղարվեստական վերամշակումը արևմտյան հեղինակի աշխարհայացքի շրջանակում՝ միաժամանակ ուշադրություն դարձնելով գաղութային ժամանակաշրջանի մշակութային համատեքստին և դրա ազդեցությանը Արևելքի պատկերման ձևերի վրա։ Կարևորվում է այն հանգամանքը, որ տարբեր մշակույթների հանդիպումը կարող է արտահայտվել ինչպես փոխադարձ հարստացման ու երկխոսության, այնպես էլ հակադրությունների և մշակութային կարծրատիպերի միջոցով։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է համեմատական գրականագիտության, մշակութաբանության և տեքստաբանական վերլուծության մոտեցումները՝ բացահայտելով արևելյան ու արևմտյան ավանդույթների փոխհարաբերության դերը Քիփլինգի գեղարվեստական աշխարհի, կերպարային համակարգի և գաղափարական բազմաշերտության ձևավորման մեջ։

Աշխատությունը նվիրված է Ավետիք Իսահակյանի ստեղծագործական ժառանգության երկու նշանակալի ուղղությունների՝ քնարական արձակի և առակագրության գրականագիտական ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով դրանց գաղափարական, գեղարվեստական, ժանրային և ոճական առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակում ուշադրություն է դարձվում արձակ ստեղծագործություններում քնարական մտածողության դրսևորումներին, հեղինակի աշխարհընկալմանը, մարդու ներաշխարհի պատկերմանը, զգացմունքների, հիշողությունների, բնության և կյանքի վերաբերյալ փիլիսոփայական խորհրդածությունների արտահայտման ձևերին։ Քննվում է արձակի և պոեզիայի գեղարվեստական սկզբունքների փոխներթափանցումը, որի շնորհիվ պատմողական խոսքը ձեռք է բերում հուզականություն, պատկերավորություն, երաժշտականություն և խոր արտահայտչականություն։ Կարևորվում են բնապատկերների, խորհրդանշական պատկերների, քնարական հերոսի ապրումների և հեղինակային խոսքի փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև սիրո, կարոտի, հայրենիքի, մարդկային ճակատագրի, կյանքի ու մահվան, ազատության և բարոյական արժեքների թեմատիկ արտացոլումները։ Առանձին քննության են ենթարկվում առակները՝ որպես խտացված գաղափարական բովանդակություն և բարոյափիլիսոփայական նշանակություն ունեցող ստեղծագործություններ։ Վերլուծվում են այլաբանության, խորհրդանշական կերպարների, հակադրությունների, երգիծանքի և ընդհանրացման միջոցները, որոնց օգնությամբ ներկայացվում են մարդկային բնավորության տարբեր կողմերը, հասարակական հարաբերությունները, բարոյական ընտրության խնդիրները և մարդու վարքագծի հակասությունները։ Ուշադրություն է հատկացվում առակների կառուցվածքային հակիրճությանը և այն եղանակներին, որոնց միջոցով փոքրածավալ պատումը կարող է փոխանցել ընդհանրացված գաղափար կամ կենսափիլիսոփայական դիտարկում։ Հետազոտության ընթացքում բացահայտվում են նաև ժողովրդական բանահյուսության, ազգային մշակութային ավանդույթների և համամարդկային թեմաների հետ ունեցած առնչությունները։ Քնարական արձակի և առակների համադրական դիտարկումը հնարավորություն է տալիս ներկայացնելու հեղինակի գեղարվեստական մտածողության բազմակողմանիությունը և ցույց տալու, թե տարբեր ժանրային ձևերում ինչպես են արտահայտվում նրա աշխարհայացքի ընդհանուր սկզբունքները։ Ուսումնասիրվում են լեզվի պատկերավորությունը, խոսքի հուզական երանգավորումը, փոխաբերությունները, խորհրդանիշները և այլ արտահայտչամիջոցներ, որոնք նպաստում են ստեղծագործությունների գեղարվեստական ամբողջականությանը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել հայ գրականության պատմության, գրականագիտության, ժանրագիտության, ոճաբանության և Ավետիք Իսահակյանի ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Իվան Բունինի պատմվածքների հայտնի շարքի գեղարվեստական կառուցվածքի, ոճական առանձնահատկությունների և գաղափարական համակարգի ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է սիրո, հիշողության, անցյալի, մարդկային հարաբերությունների, երջանկության անցողիկության և ժամանակի ազդեցության թեմաների գեղարվեստական մարմնավորման վրա։ Քննության է առնվում առանձին պատմվածքների ներքին կառուցվածքը և դրանց փոխադարձ կապը՝ բացահայտելու համար այն սկզբունքները, որոնց շնորհիվ ինքնուրույն ստեղծագործությունները միավորվում են գաղափարական և գեղարվեստական ամբողջության մեջ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում սյուժեի կառուցման առանձնահատկություններին, պատմողական ժամանակի կազմակերպմանը, հիշողությունների և անցյալի իրադարձությունների ներկայացմանը, ինչպես նաև հերոսների ներաշխարհի բացահայտման եղանակներին։ Վերլուծվում է հեղինակի պատմողական տեխնիկան, որտեղ հաճախ կարևոր նշանակություն են ստանում ոչ միայն գործողությունները, այլև հոգեբանական վիճակները, զգայական տպավորությունները, բնապատկերները, առարկայական մանրամասները և կերպարների հիշողությունները։ Ուսումնասիրվում են տղամարդ և կին կերպարների հարաբերությունների գեղարվեստական տարբերակները, հանդիպման ու բաժանման մոտիվները, անձնական ընտրությունների հետևանքները և անցյալի նկատմամբ հերոսների վերաբերմունքը։ Կարևորվում է հիշողության դերը, որի միջոցով անցած իրադարձությունները վերաիմաստավորվում են և ձեռք բերում նոր հոգեբանական ու գաղափարական նշանակություն։ Անդրադարձ է կատարվում նաև գեղարվեստական տարածության և ժամանակի փոխհարաբերությանը, բնության պատկերների խորհրդանշական գործառույթին, եղանակային և լուսային մանրամասներին, ինչպես նաև դրանց միջոցով ստեղծվող հուզական մթնոլորտին։ Լեզվաոճական վերլուծության շրջանակում դիտարկվում են բառապաշարի ընտրությունը, նկարագրությունների արտահայտչականությունը, երկխոսությունների կառուցվածքը, գեղարվեստական մանրամասների կիրառումը և արձակ խոսքի ռիթմական առանձնահատկությունները։ Հատուկ նշանակություն ունի քնարական և հոգեբանական տարրերի համադրությունը, որի շնորհիվ կարճ պատմողական ձևի սահմաններում ստեղծվում են մարդկային հարաբերությունների և ներքին ապրումների բազմաշերտ պատկերներ։ Հետազոտությունը նաև հնարավորություն է տալիս բացահայտել կրկնվող մոտիվների, կերպարային զուգահեռների և թեմատիկ ընդհանրությունների դերը ամբողջ շարքի կառուցվածքում։ Ստեղծագործությունները դիտարկվում են գրողի ընդհանուր գեղարվեստական աշխարհայացքի և ռուսական արձակի զարգացման համատեքստում՝ ուշադրություն դարձնելով դասական գրական ավանդույթի և հեղինակային ինքնատիպ ոճի փոխհարաբերությանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել ռուս գրականության պատմությամբ, արձակի պոետիկայով, պատմվածքի ժանրով և Իվան Բունինի ստեղծագործական ժառանգությամբ զբաղվող գրականագետների, բանասերների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Կարեն Միքայելյանի ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրությանը և հայ-ռուսական գրական ու հասարակական կապերի զարգացման գործում նրա ունեցած դերի գնահատմանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է գրողի գրական, հրապարակախոսական և հասարակական գործունեության վրա՝ այն դիտարկելով XX դարի հայ և ռուս մշակութային փոխհարաբերությունների համատեքստում։ Քննության են առնվում նրա ստեղծագործությունների գաղափարական և գեղարվեստական առանձնահատկությունները, թեմատիկ ուղղությունները, հեղինակային աշխարհայացքը և ժամանակաշրջանի հասարակական խնդիրների արտացոլումը։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում այն հանգամանքին, թե ինչպես է նրա գործունեությունը նպաստել հայկական գրականության և մշակույթի ներկայացմանը ռուսալեզու մտավոր ու գրական միջավայրում և, հակառակ ուղղությամբ, ռուսական գրական ու հասարակական մտքի հետ հայկական մշակութային շրջանակների հաղորդակցությանը։ Ուսումնասիրվում են գրական փոխազդեցությունների ձևերը, ստեղծագործական շփումները, հրապարակախոսական գործունեությունը, թարգմանական և մշակութային միջնորդության հնարավոր դրսևորումները, ինչպես նաև տարբեր գրական շրջանակների միջև գաղափարների տարածման գործընթացները։ Կարևորվում է հեղինակի գործունեության հասարակական կողմը, քանի որ գրական կապերը դիտարկվում են ոչ միայն գեղարվեստական ստեղծագործությունների փոխադարձ ազդեցության, այլև մտավորականների համագործակցության, մամուլի, մշակութային նախաձեռնությունների և հասարակական քննարկումների համատեքստում։ Նրա ստեղծագործական ուղու ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել անհատական գրական գործունեության և ավելի լայն միջմշակութային գործընթացների փոխկապակցվածությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ազգային մշակութային ինքնության պահպանման և այլ գրական ավանդույթների հետ երկխոսության խնդիրներին՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող են տարբեր մշակութային միջավայրերի միջև կապերը նպաստել գրական մտքի զարգացմանն ու փոխադարձ ճանաչողությանը։ Աշխատությունը նաև հնարավորություն է տալիս գնահատել տվյալ ժամանակաշրջանի հայ-ռուսական հասարակական հարաբերությունների մշակութային բաղադրիչը և հասկանալ գրականության դերը ժողովուրդների միջև մտավոր հաղորդակցության ձևավորման գործում։ Հետազոտությունը կարևոր նշանակություն ունի ինչպես առանձին հեղինակի ստեղծագործական ժառանգության համակարգված գնահատման, այնպես էլ հայ և ռուս գրականությունների պատմական փոխառնչությունների ուսումնասիրության համար։ Նյութը կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմությամբ, ռուս գրականությամբ, համեմատական գրականագիտությամբ, հայ-ռուսական մշակութային հարաբերություններով և գրական-հասարակական կապերի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների, գրականագետների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է XX դարի հայ պոեզիայում բանաստեղծական կայուն ձևերի դրսևորումների, զարգացման և գեղարվեստական վերափոխումների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն ձևային կառուցվածքներն են, որոնք տարբեր ժամանակաշրջաններում պահպանել են իրենց հիմնական առանձնահատկությունները, սակայն հայ բանաստեղծների ստեղծագործության մեջ ստացել են նոր բովանդակություն, ռիթմական լուծումներ և արտահայտչական հնարավորություններ։ Աշխատության մեջ բանաստեղծական ձևը դիտարկվում է ոչ միայն որպես տաղաչափական կամ կառուցվածքային համակարգ, այլև որպես գեղարվեստական մտածողության կարևոր բաղադրիչ, որի միջոցով բանաստեղծը կազմակերպում է խոսքը, ռիթմը, պատկերային համակարգը և հուզական արտահայտությունը։ Ուսումնասիրվում են ավանդական քնարական և չափածո ձևերի կիրառման առանձնահատկությունները, դրանց պահպանման, վերաիմաստավորման և ժամանակակիցացման գործընթացները XX դարի տարբեր փուլերում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում դասական բանաստեղծական ժառանգության և նոր գրական միտումների փոխհարաբերությանը, ինչպես նաև այն հանգամանքին, թե ինչպես են հայ հեղինակները համադրել ավանդական ձևերը նոր թեմաների, գաղափարների և գեղարվեստական լեզվի հետ։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ձևի և բովանդակության փոխազդեցությունը, ցույց տալու, թե ինչպես կարող է նույն կառուցվածքային ձևը տարբեր հեղինակների և ժամանակաշրջանների ստեղծագործություններում ձեռք բերել տարբեր իմաստային ու գեղագիտական նշանակություն։ Աշխատության մեջ ուշադրություն է դարձվում նաև XX դարի հայ պոեզիայի զարգացման ընդհանուր օրինաչափություններին՝ գրական ուղղությունների փոփոխությանը, բանաստեղծական լեզվի նորացմանը, ռիթմի և հանգավորման վերափոխմանը, ինչպես նաև ավանդույթի և նորարարության շարունակական երկխոսությանը։ Կայուն ձևերի ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել հայ պոեզիայի ձևային բազմազանության մասին և բացահայտել այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով ավանդական բանաստեղծական կառուցվածքները պահպանվել են՝ միաժամանակ հարմարվելով նոր գեղարվեստական պահանջներին։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել հայ գրականության պատմության և տեսության ուսումնասիրության համար, քանի որ այն ձևային վերլուծությունը կապում է բանաստեղծական մտածողության, պատմամշակութային միջավայրի և գրական գործընթացի զարգացման հետ։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում գրականագետների, հայագետների, բանաստեղծական տեքստերի հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար, ինչպես նաև այն ընթերցողների համար, ովքեր ցանկանում են ավելի խորությամբ հասկանալ XX դարի հայ պոեզիայի ձևային և գեղագիտական առանձնահատկությունները։

Աշխատությունը նվիրված է Հովհաննես Թումանյանի ստեղծագործության հոգեբանական և հոգեվերլուծական առանձնահատկությունների բացահայտմանը՝ գրողի գեղարվեստական աշխարհի ներքին կառուցվածքը, կերպարների հոգեբանական դրսևորումները և մարդկային վարքի խորքային շարժառիթները վերլուծելու նպատակով։ Հետազոտության առանցքում այն հարցն է, թե ինչպես են մարդու գիտակցական և ենթագիտակցական ապրումները, ներքին հակասությունները, ցանկությունները, վախերը, մեղքի զգացումը, տառապանքը, սերը, կորուստը և ինքնության որոնումը վերածվում գեղարվեստական պատկերների ու կերպարային համակարգերի։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս Թումանյանի ստեղծագործությունը դիտարկել ոչ միայն ազգային բանահյուսական, սոցիալական և փիլիսոփայական համատեքստերում, այլև մարդու հոգեկանի խորքային շերտերի արտահայտության տեսանկյունից։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հեղինակի կերպարների հոգեբանական կառուցվածքին, նրանց ներքին մղումներին և արտաքին վարքի ու ներաշխարհի միջև առկա հարաբերություններին։ Կարող են ուսումնասիրվել մարդկային հարաբերությունների, ընտանեկան կապերի, սիրո, ծնողական զգացմունքների, սոցիալական ճնշումների և բարոյական ընտրության այնպիսի դրսևորումներ, որոնք բացահայտում են կերպարների հոգեկան բարդ աշխարհը։ Հոգեվերլուծական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալ նաև խորհրդանիշների, երազային կամ ենթագիտակցական պատկերների, կրկնվող մոտիվների և այլ խորքային իմաստային կառուցվածքների դերին։ Թումանյանի ստեղծագործություններում բնությունը, կենդանական աշխարհը, ճանապարհը, տունը, մութն ու լույսը, մահը և կյանքի շարունակականությունը կարող են հանդես գալ ոչ միայն որպես սյուժետային կամ գեղարվեստական բաղադրիչներ, այլև որպես հոգեբանական վիճակների ու ներքին գործընթացների խորհրդանշական արտահայտություններ։ Աշխատությունում կարևոր նշանակություն ունի նաև բանահյուսական նյութի և անհատական ստեղծագործական հոգեբանության փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը։ Թումանյանը հաճախ օգտագործում է ժողովրդական պատումներ, առասպելական ու հեքիաթային մոտիվներ, սակայն դրանք վերակազմավորում է՝ դրանց միջոցով արտահայտելով մարդու ներքին ապրումները, բարոյական հակասությունները և գոյաբանական հարցերը։ Հետազոտությունը կարող է դիտարկել նաև հեղինակի ստեղծագործության մեջ ողբերգականի և զավեշտականի համադրությունը՝ որպես մարդկային հոգեբանության հակասական կողմերի բացահայտման միջոց։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տառապանքի, կարեկցանքի, խղճի և արդարության թեմաներին, որոնք Թումանյանի գեղարվեստական աշխարհում հաճախ ձեռք են բերում ոչ միայն սոցիալական, այլև խորապես հոգեբանական նշանակություն։ Աշխատությունը կարող է ներառել նաև հեղինակի քնարական ստեղծագործությունների ուսումնասիրություն՝ բացահայտելով անձնական զգացմունքի, ինքնախորհրդածության, միայնության, սիրո և հոգևոր որոնման արտահայտությունները։ Այս համատեքստում գրական տեքստը դիտարկվում է որպես ներաշխարհի բացահայտման միջոց, որտեղ արտաքին իրադարձությունները հաճախ զուգահեռվում են կերպարի կամ քնարական հերոսի ներքին փոփոխությունների հետ։ Հետազոտության կարևոր կողմերից է հոգեբանական վերլուծության և հոգեվերլուծական մեկնաբանության սահմանների տարբերակումը՝ խուսափելով կերպարների և հեղինակային աշխարհի պարզեցված մեկնաբանություններից և փորձելով դրանք դիտարկել գեղարվեստական ամբողջության մեջ։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել գրականագետներին, հոգեբանության և հոգեվերլուծության մասնագետներին, հայ գրականության հետազոտողներին, մշակութաբաններին, ինչպես նաև համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին և հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը Թումանյանի ստեղծագործությունը ներկայացնում է որպես մարդկային հոգեկանի բազմաշերտ արտահայտության հարուստ գեղարվեստական համակարգ՝ բացահայտելով նրա կերպարների ներքին աշխարհը, ենթագիտակցական մղումները, հոգեբանական հակասությունները և խորհրդանշական կառուցվածքները և ցույց տալով, թե ինչպես են այդ բաղադրիչները ձևավորում գրողի ստեղծագործության խորքային գեղագիտական ու փիլիսոփայական նշանակությունը։

Աշխատությունը նվիրված է Վահան Տերյանի գրական դպրոցի ուսումնասիրությանը խորհրդապաշտության գեղագիտական համակարգի համատեքստում՝ բացահայտելով նրա պոեզիայի գաղափարական, պատկերային և ձևական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև հայ գրականության մեջ նրա ստեղծագործական ժառանգության նշանակությունը։ Հետազոտության հիմքում Տերյանի ստեղծագործությունը դիտարկվում է ոչ թե մեկուսացված երևույթ, այլ եվրոպական և ռուսական խորհրդապաշտության հետ առնչվող լայն գրական-մշակութային գործընթացների շրջանակում։ Ուսումնասիրվում են խորհրդապաշտական գեղագիտության հիմնական սկզբունքները՝ իրականության տեսանելի շերտի հետևում թաքնված իմաստի որոնումը, խորհրդանիշի կարևորությունը, ներաշխարհի և արտաքին աշխարհի փոխհարաբերությունը, երաժշտականության ձգտումը, տրամադրության գերակայությունը և բանաստեղծական խոսքի բազմիմաստությունը։ Այս տեսական հիմքի վրա վերլուծվում է Տերյանի ստեղծագործական համակարգը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով նրա բանաստեղծական աշխարհի հիմնական մոտիվներին, այդ թվում՝ մենությանը, թախծին, երազին, կարոտին, սիրուն, հայրենիքի գաղափարին, հոգևոր որոնումներին և անցողիկության զգացողությանը։ Աշխատությունը կարևորում է Տերյանի ստեղծագործության մեջ խորհրդանիշների դերը, որոնք հաճախ հանդես են գալիս ոչ թե որպես մեկ իմաստ ունեցող պատկերներ, այլ որպես բազմաշերտ գեղարվեստական նշաններ՝ արտահայտելով բանաստեղծի ներքին ապրումները և աշխարհընկալումը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում բնապատկերին, գիշերին, աշնանը, մթնշաղին, ճանապարհին և այլ պատկերային համակարգերին, որոնք Տերյանի պոեզիայում վերածվում են հոգեվիճակների ու գաղափարների արտահայտման միջոցների։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նաև բանաստեղծական ձևի ուսումնասիրությունը․ վերլուծվում են լեզվի երաժշտականությունը, հնչերանգը, կրկնությունները, ռիթմը, բառային ընտրությունը և պատկերավորման առանձնահատկությունները, որոնց միջոցով ստեղծվում է Տերյանի պոեզիային բնորոշ նուրբ, մելամաղձոտ և ներքնապես լարված մթնոլորտը։ Միաժամանակ քննվում է նրա գրական դպրոցի ինքնատիպությունը՝ ցույց տալով, որ Տերյանի խորհրդապաշտությունը չի սահմանափակվում օտար գրական ազդեցությունների յուրացմամբ, այլ ձևավորվում է հայկական մշակութային, ազգային և պատմական իրականության հետ փոխազդեցության արդյունքում։ Այդ համատեքստում կարևոր է նաև ազգային ինքնության և հայրենիքի թեմայի ուսումնասիրությունը, քանի որ Տերյանի քնարերգության մեջ անձնական ու համամարդկային ապրումները հաճախ միահյուսվում են ազգային ճակատագրի և պատմական ժամանակի զգացողության հետ։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև Տերյանի ազդեցությանը հետագա հայ բանաստեղծության զարգացման վրա՝ դիտարկելով նրա ստեղծագործական սկզբունքների շարունակությունն ու վերաիմաստավորումը հաջորդ սերունդների գրականության մեջ։ Հետազոտությունը կարևոր է հայ գրականության պատմության և գեղագիտության ուսումնասիրության համար, քանի որ հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջականորեն հասկանալու 20-րդ դարասկզբի հայ պոեզիայի արդիականացման գործընթացը և Տերյանի ունեցած առանցքային դերակատարությունը այդ գործընթացում։ Այն կարող է օգտակար լինել գրականագետներին, մշակութաբաններին, գեղագիտության մասնագետներին, հայ գրականության ուսուցիչներին, ուսանողներին և Տերյանի ստեղծագործությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը Տերյանի գրական դպրոցը ներկայացնում է որպես ինքնատիպ գեղարվեստական համակարգ, որը միավորում է խորհրդապաշտական մտածողությունը, երաժշտական ու խորհրդանշական պոետիկան և ազգային գրական ավանդույթը՝ ձևավորելով հայ նորագույն պոեզիայի զարգացման կարևորագույն ուղղություններից մեկը։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի ազգային գրադարանի և ուսումնական հաստատությունների համագործակցության ուսումնասիրությանը՝ հատկապես ուսանողների մասնագիտական պրակտիկայի կազմակերպման տեսանկյունից։ Հետազոտության առանցքում տեսական գիտելիքի և գործնական փորձառության փոխկապակցումն է, ինչպես նաև գրադարանային հաստատության՝ որպես կրթական և մասնագիտական զարգացման միջավայրի դերը։ Ուսումնասիրության մեջ ներկայացվում են տարբեր ուսումնական հաստատությունների ուսանողների համար պրակտիկայի կազմակերպման գործընթացները, դրանց նպատակները, խնդիրները և կրթական նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ուսանողների մասնագիտական գիտելիքների գործնական կիրառմանը, հմտությունների և կարողությունների զարգացմանը, աշխատանքային միջավայրին ծանոթանալուն և մասնագիտական կողմնորոշման ամրապնդմանը։ Աշխատությունը դիտարկում է նաև կրթություն-գրադարան փոխհարաբերությունների տեսական, գործնական և մեթոդաբանական հիմքերը՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող է ազգային գրադարանը նպաստել մասնագիտական կրթության որակի բարձրացմանը։ ՀԱԳ-ում տարբեր ուսումնական հաստատությունների ուսանողների պրակտիկայի իրական փորձի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու համագործակցության արդյունավետությունը և բացահայտելու դրա կատարելագործման հնարավորությունները։ Աշխատության կարևոր շեշտադրումներից է տեսական գիտելիք–գործնական կիրառություն շարունակական շղթայի ապահովումը, որի շնորհիվ ուսանողը հնարավորություն է ստանում կրթական ծրագրում ձեռք բերած գիտելիքները կիրառել իրական մասնագիտական միջավայրում։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել նաև ուսումնական հաստատությունների և գրադարանների միջև համագործակցության նոր ձևերի մշակման, պրակտիկայի ծրագրերի կատարելագործման և ուսանողների մասնագիտական պատրաստվածության բարձրացման համար։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել գրադարանագետներին, կրթության կազմակերպիչներին, բուհերի և քոլեջների դասախոսներին, պրակտիկայի ղեկավարներին, ուսանողներին, հետազոտողներին և գրադարանային ոլորտի մասնագետներին։

Այս գիրքը նվիրված է ռուս գրականության նշանավոր ներկայացուցիչ Լեոնիդ Անդրեևի արձակի պոետիկայի առանձին առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են հեղինակի գեղարվեստական մտածողության, պատմողական կառուցվածքի, կերպարների ստեղծման, լեզվական արտահայտչամիջոցների և կոմպոզիցիոն լուծումների այն կողմերը, որոնք ձևավորում են նրա արձակի յուրահատուկ ոճն ու գեղարվեստական աշխարհը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Անդրեևի ստեղծագործություններում իրականության և ներաշխարհի փոխհարաբերությանը, հոգեբանական լարվածության արտահայտմանը, մարդու գոյության, միայնության, վախի, տագնապի և բարոյական ընտրության թեմաների գեղարվեստական մարմնավորմանը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես են հեղինակային պատկերները, խորհրդանշական մոտիվները, հակադրությունները, կրկնությունները և այլ պոետիկական միջոցներ մասնակցում ստեղծագործությունների իմաստային կառուցվածքի ձևավորմանը։ Քննարկվում են նաև պատմողի դիրքորոշումը, հեղինակային խոսքի և հերոսների ներքին խոսքի փոխազդեցությունը, նկարագրության ու գործողության հարաբերակցությունը և հոգեբանական վիճակների փոխանցման եղանակները։ Աշխատությունը կարևոր է Անդրեևի արձակի գեղարվեստական առանձնահատկությունները խորությամբ ընկալելու համար, քանի որ այն ուշադրությունը կենտրոնացնում է ոչ միայն ստեղծագործությունների թեմատիկ բովանդակության, այլև այն ձևերի ու մեթոդների վրա, որոնց միջոցով այդ բովանդակությունը վերածվում է գրական գեղարվեստական աշխարհի։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, ռուս գրականության ուսումնասիրողներին, ուսանողներին, հետազոտողներին և բոլոր նրանց, ովքեր հետաքրքրված են 19-րդ դարի վերջի և 20-րդ դարի սկզբի ռուսական արձակի զարգացման, մոդեռնիստական գեղագիտության և հեղինակի անհատական ստեղծագործական մեթոդի առանձնահատկություններով։

Աշխատությունը ներկայացնում է հայ միջնադարյան գրականության նշանավոր ներկայացուցիչ Ներսես Շնորհալու պոեմական ստեղծագործությունների ուսումնասիրությունը՝ անդրադառնալով դրանց բովանդակային, գաղափարական, գեղարվեստական և լեզվական առանձնահատկություններին։ Հեղինակի ստեղծագործական ժառանգության մեջ առանձնահատուկ տեղ են զբաղեցնում հոգևոր, բարոյական, փիլիսոփայական և ուսուցողական բնույթի երկերը, որոնց միջոցով արտահայտվում են մարդու ներաշխարհի, հավատքի, բարության, գիտելիքի, մեղքի, ապաշխարության և հոգևոր կատարելագործման վերաբերյալ պատկերացումները։ Աշխատության շրջանակում ուշադրություն է դարձվում պոեմների կառուցվածքին, թեմատիկ բազմազանությանը, բանաստեղծական խոսքի առանձնահատկություններին և միջնադարյան հայ մտածողության հետ դրանց կապերին։ Ներկայացվող ստեղծագործություններում միահյուսվում են քրիստոնեական աշխարհայացքը, բարոյախրատական գաղափարները և մարդկային կյանքի վերաբերյալ ընդհանրացումները, ինչի շնորհիվ դրանք ունեն ոչ միայն կրոնական, այլև գրական, փիլիսոփայական և մշակութային արժեք։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու Շնորհալու գեղարվեստական մտածողության առանձնահատկությունները, նրա վերաբերմունքը մարդու և հասարակության բարոյական խնդիրների նկատմամբ, ինչպես նաև նրա ստեղծագործություններում դրսևորվող լեզվական և ոճական հարստությունը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև միջնադարյան գրական ավանդույթների, հոգևոր գրականության և ժամանակաշրջանի մշակութային միջավայրի ազդեցությանը հեղինակի ստեղծագործության վրա։ Պոեմներում կիրառվող պատկերները, խորհրդանիշները, հակադրությունները և բարոյական պատգամները նպաստում են ստեղծագործությունների գաղափարական խորությանն ու գեղարվեստական ամբողջականությանը։ Աշխատությունը արժեքավոր է հայ գրականության պատմության և միջնադարյան մշակույթի ուսումնասիրության տեսանկյունից, քանի որ հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու Ներսես Շնորհալու գրական ժառանգության և նրա ունեցած նշանակության մասին։ Այն կարող է հետաքրքրել հայագետներին, գրականագետներին, պատմաբաններին, ուսանողներին, դասախոսներին և հայ միջնադարյան գրականության ու հոգևոր մշակույթի ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Ընդհանուր առմամբ, գիրքը ներկայացնում է Շնորհալու պոեմական ժառանգությունը որպես հայ միջնադարյան գրական մտքի կարևոր դրսևորում՝ ընդգծելով դրա հոգևոր, բարոյական, գեղարվեստական և պատմամշակութային նշանակությունը։

Աշխատանքը նվիրված է էկվադորցի գրող Խորխե Իկասայի ստեղծագործական ժառանգության և լատինաամերիկյան սոցիալական վեպի զարգացման մեջ նրա ունեցած նշանակության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում գրողի ստեղծագործությունների սոցիալական, գաղափարական և գեղարվեստական առանձնահատկություններն են, ինչպես նաև այն պատմական ու հասարակական միջավայրը, որի պայմաններում ձևավորվել է նրա գրական աշխարհայացքը։ Աշխատանքը Իկասայի արձակը դիտարկում է լատինաամերիկյան գրականության այն կարևոր ուղղության համատեքստում, որը գրականության միջոցով անդրադառնում էր սոցիալական անհավասարությանը, աղքատությանը, շահագործմանը, հողի և սեփականության խնդիրներին, բնիկ ժողովուրդների ծանր վիճակին ու հասարակության տարբեր շերտերի միջև առկա հակասություններին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հեղինակի ստեղծագործություններում էկվադորական գյուղական իրականության և բնիկ բնակչության կյանքի պատկերմանը։ Նրա գրականության մեջ սոցիալական խնդիրները ներկայացվում են ոչ միայն որպես արտաքին միջավայրի նկարագրություն, այլև որպես հերոսների ճակատագրերը որոշող խորքային ուժեր։ Ուսումնասիրությունը կարևորում է այն հանգամանքը, որ սոցիալական վեպում անհատական պատմությունն ու հասարակական իրականությունը սերտորեն միահյուսվում են․ հերոսների անձնական ողբերգությունները, աղքատությունը, անարդարությունը և իրավունքների սահմանափակումը ներկայացվում են որպես ավելի լայն սոցիալական կառուցվածքների հետևանք։ Աշխատանքում կարող են վերլուծվել Իկասայի ստեղծագործություններին բնորոշ կերպարային համակարգը, պատմողական սկզբունքները, լեզվական առանձնահատկությունները և ռեալիստական պատկերման մեթոդները։ Հատուկ նշանակություն ունի հեղինակի կողմից բնիկ բնակչության կյանքի ներկայացումը, քանի որ այդ միջոցով նրա արձակը ձեռք է բերում ոչ միայն սոցիալական, այլև ազգային և մշակութային ինքնության հետ կապված հնչեղություն։ Ուսումնասիրությունը նաև անդրադառնում է լատինաամերիկյան սոցիալական վեպի ձևավորման պատմական նախադրյալներին և այն հասարակական գործընթացներին, որոնք նպաստեցին գրականության մեջ սոցիալական քննադատության ուժեղացմանը։ Այս համատեքստում Իկասայի ստեղծագործությունը դիտարկվում է որպես տարածաշրջանի հասարակական հակասությունների գրական արտացոլման կարևոր օրինակ։ Նրա արձակի առանձնահատկություններից մեկը սոցիալական իրականության կոշտ և հաճախ անզիջում պատկերումն է, որի միջոցով հեղինակը ընթերցողին կանգնեցնում է աղքատության, բռնության, շահագործման և անարդարության խնդիրների առաջ։ Միաժամանակ աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել բնության, հողի և գյուղական միջավայրի դերը ստեղծագործությունների կառուցվածքում, քանի որ այդ տարրերը հաճախ անմիջականորեն կապված են հերոսների սոցիալական կարգավիճակի և կենսապայմանների հետ։ Կարևոր է նաև գրողի ստեղծագործության կապը լատինաամերիկյան գրականության ավելի լայն զարգացման հետ, որտեղ սոցիալական թեմատիկան հետագայում փոխկապակցվեց ազգային ինքնության, գաղութային ժառանգության, մշակութային բազմազանության և քաղաքական փոփոխությունների խնդիրների հետ։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես կարող է գեղարվեստական գրականությունը միաժամանակ կատարել սոցիալական քննադատության, հասարակական իրազեկման և մշակութային ինքնության արտահայտման գործառույթ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է Խորխե Իկասայի ստեղծագործությունը որպես լատինաամերիկյան սոցիալական վեպի կարևոր դրսևորում՝ բացահայտելով նրա արձակի հիմնական թեմաները, գեղարվեստական մեթոդները և հասարակական նշանակությունը։ Այն կարող է հետաքրքրել լատինաամերիկյան գրականությամբ, սոցիալական վեպի ժանրով, գրական ռեալիզմով, ինչպես նաև Լատինական Ամերիկայի հասարակական և մշակութային պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Սերգեյ Դովլաթովի ստեղծագործության ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով հեղինակի և իր ստեղծագործությունների հերոսի փոխհարաբերության վրա։ Հետազոտության հիմնական առանցքը գրողի կենսագրական փորձի, անձնական հիշողությունների և գեղարվեստական պատումի փոխկապակցվածությունն է։ Դովլաթովի ստեղծագործություններում հեղինակի կերպարը հաճախ մոտ է պատմողի կամ գլխավոր հերոսի կերպարին, ինչի շնորհիվ իրական կենսագրական իրադարձությունները վերածվում են գրական նյութի՝ միաժամանակ ենթարկվելով գեղարվեստական վերափոխման։ Աշխատությունը կարող է վերլուծել ինքնակենսագրականության, հեղինակային «ես»-ի, առաջին դեմքով պատմողականության և հեղինակի ու հերոսի սահմանների հարաբերականության դրսևորումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես է գրողը սեփական կյանքի, առօրյա փորձի, մասնագիտական գործունեության, հարաբերությունների և հասարակական միջավայրի մասին նյութը վերածում գեղարվեստական պատմության։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև հումորի, ինքնահեգնանքի, սարկազմի և երկիմաստության կիրառությանը, որոնց միջոցով հեղինակը միաժամանակ ներկայացնում և վերաիմաստավորում է սեփական կերպարը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս տարբերակել իրական հեղինակին, պատմողի կերպարին և գեղարվեստական հերոսին՝ ցույց տալով, որ դրանց նույնացումը միշտ չէ, որ ամբողջությամբ հիմնավորված է, նույնիսկ այն դեպքում, երբ ստեղծագործության մեջ առկա են ակնհայտ կենսագրական զուգահեռներ։ Աշխատության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև Դովլաթովի լեզվական ոճը, խոսակցական արտահայտչամիջոցները, կերպարների կառուցման առանձնահատկությունները և հեղինակի դիրքավորման ձևերը։ Այս տեսանկյունից գրական տեքստը դիտարկվում է որպես իրականության և հեղինակի ինքնակենսագրական փորձի ստեղծագործական վերամշակման արդյունք։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել ռուս գրականության, ժամանակակից արձակի, հեղինակագիտության և ինքնակենսագրական գրականության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետներին, ինչպես նաև գրականության ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը բացահայտում է Դովլաթովի ստեղծագործության այն առանձնահատկությունը, որի դեպքում հեղինակը միաժամանակ հանդես է գալիս որպես պատմող, իրադարձությունների մասնակից և գեղարվեստական կերպար՝ ստեղծելով իրականության ու գրականության միջև բարդ և հետաքրքիր փոխհարաբերություն։