Բնավորություն

История

Աշխատությունը նվիրված է Ռուսական կայսրության կայսր Նիկոլայ I-ի՝ Էջմիածին և Թիֆլիս կատարած այցերի ու այնտեղ գտնվելու պատմական հանգամանքների ուսումնասիրությանը՝ հիմնվելով հայ հնագետի և պատմական աղբյուրների տվյալների վրա։ Հետազոտության շրջանակում ներկայացվում են կայսեր այցելությունների ժամանակագրությունը, ուղևորությունների հնարավոր քաղաքական և վարչական նպատակները, ինչպես նաև դրանց կապը XIX դարի առաջին կեսի տարածաշրջանային իրադարձությունների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Էջմիածնի՝ որպես Հայոց եկեղեցական և մշակութային կարևոր կենտրոնի, և Թիֆլիսի՝ որպես Կովկասում Ռուսական կայսրության վարչական ու քաղաքական կենտրոնի նշանակությանը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել կայսեր ներկայությունը ոչ միայն որպես առանձին պատմական դրվագ, այլև այն ժամանակաշրջանի ավելի լայն քաղաքական ու հասարակական գործընթացների համատեքստում։ Քննարկվում են տեղի իշխանությունների, հոգևորականության և հասարակության հետ ունեցած հնարավոր շփումները, պաշտոնական ընդունելությունները, այցելությունների հետ կապված արարողակարգային և կազմակերպչական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև կայսեր այցերի արձագանքը ժամանակի հայկական միջավայրում։ Հետազոտության կարևոր կողմերից է աղբյուրագիտական մոտեցումը, որի միջոցով պատմական տեղեկությունները համադրվում են հնագիտական, պատմական և տեղագրական տվյալների հետ՝ իրադարձությունների հնարավորինս ամբողջական պատկերը վերականգնելու նպատակով։ Էջմիածնի և Թիֆլիսի օրինակով ուսումնասիրությունը նաև հնարավորություն է տալիս անդրադառնալ XIX դարի Կովկասի քաղաքական ու մշակութային միջավայրին, Ռուսական կայսրության վարչական ներկայությանը և տարածաշրջանի հայկական հասարակության հետ ունեցած հարաբերություններին։ Աշխատանքում պատմական անձի այցելությունները կարող են դիտարկվել նաև մշակութային ժառանգության պահպանության և պատմական հիշողության տեսանկյունից՝ հաշվի առնելով այն վայրերի նշանակությունը, որոնք կապված են տվյալ ժամանակաշրջանի կարևոր իրադարձությունների հետ։ Նյութը արժեքավոր է հատկապես այն պատճառով, որ համադրում է քաղաքական պատմության փաստերը, տեղական պատմական հիշողությունը և հնագիտական ուսումնասիրության տվյալները՝ ստեղծելով XIX դարի տարածաշրջանային պատմության որոշակի դրվագների ավելի ամբողջական պատկեր։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել հայագիտությամբ, Կովկասի պատմությամբ, Ռուսական կայսրության պատմությամբ, հնագիտությամբ և հայ-ռուսական պատմական հարաբերություններով զբաղվող հետազոտողներին, պատմաբաններին, ուսանողներին և ընթերցողներին։

Право

Աշխատությունը նվիրված է իրավունքի ռեալիստական հայեցակարգի տեսական հիմքերի և դատական իրավաստեղծ գործունեության հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում իրավունքի էության, իրավական նորմերի ձևավորման և դրանց գործնական կիրառման վերաբերյալ ռեալիստական իրավական մտածողության հիմնական մոտեցումները։ Վերլուծվում է իրավունքի՝ ոչ միայն որպես նորմատիվ կանոնների համակարգի, այլև որպես իրական հասարակական հարաբերություններում և իրավակիրառ պրակտիկայում դրսևորվող երևույթի ընկալումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում դատարանների դերին իրավունքի մեկնաբանման, զարգացման և իրավական անորոշությունների հաղթահարման գործընթացներում։ Դիտարկվում են այն իրավիճակները, երբ դատական մարմինները, կիրառելով և մեկնաբանելով իրավական նորմերը, ձևավորում են իրավական նշանակություն ունեցող մոտեցումներ և նպաստում իրավակիրառ պրակտիկայի զարգացմանը։ Քննարկվում են դատական նախադեպի, դատական հայեցողության, իրավական մեկնաբանության և իրավունքի բացերի լրացման հետ կապված տեսական հարցերը։ Կարևորվում է օրենսդիր և դատական իշխանությունների գործառույթների հարաբերակցության խնդիրը, ինչպես նաև դատավորի իրավաստեղծ դերի հնարավոր սահմանների որոշումը։ Անդրադարձ է կատարվում իրավական որոշումների վրա հասարակական հարաբերությունների, իրավական արժեքների և գործնական անհրաժեշտությունների ազդեցությանը։ Վերլուծվում են նաև դատական իրավաստեղծ գործունեության իրավաչափության, կանխատեսելիության և իրավական որոշակիության ապահովման խնդիրները։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս համադրելու իրավունքի տեսական ընկալումները դատական պրակտիկայի հետ և գնահատելու դատարանների նշանակությունը իրավական համակարգի զարգացման գործընթացում։ Այն կարող է օգտակար լինել իրավունքի տեսության, իրավունքի փիլիսոփայության, դատական իշխանության և իրավակիրառ գործունեության հարցերով զբաղվող հետազոտողների, իրավաբանների և ուսանողների համար։

Экономика

Գիրքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում պետական ծախսերի կառավարման համակարգի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով դրա կառուցվածքը, գործառույթները, կազմակերպման սկզբունքները և կատարելագործման հիմնական ուղղությունները։ Աշխատության մեջ պետական ծախսերը դիտարկվում են որպես պետական ֆինանսների կարևորագույն բաղադրիչ և տնտեսական ու սոցիալական քաղաքականության իրականացման հիմնական գործիքներից մեկը։ Քննարկվում են պետական բյուջեի ձևավորման և կատարման գործընթացները, բյուջետային միջոցների բաշխման ու օգտագործման սկզբունքները, պետական ծրագրերի ֆինանսավորումը և ծախսերի արդյունավետության գնահատման մեխանիզմները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում պետական ծախսերի կառավարման տարբեր փուլերում ներգրավված պետական մարմինների դերերին, նրանց փոխհարաբերություններին և ֆինանսական պատասխանատվության բաշխմանը։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են նաև բյուջետային պլանավորման, ծախսերի վերահսկողության, հաշվետվողականության և թափանցիկության հիմնահարցերը, ինչպես նաև պետական միջոցների նպատակային և արդյունավետ օգտագործման ապահովման անհրաժեշտությունը։ Հեղինակը վերլուծում է պետական ծախսերի կառավարման համակարգում առկա խնդիրները և դրանց առաջացման հնարավոր պատճառները՝ անդրադառնալով ռեսուրսների սահմանափակությանը, առաջնահերթությունների ճիշտ սահմանմանը, ծրագրային բյուջետավորման կիրառմանը և ծախսերի արդյունքայնության գնահատմանը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում կառավարման կատարելագործման հնարավորություններին՝ ներառյալ բյուջետային գործընթացների արդիականացումը, ֆինանսական վերահսկողության ուժեղացումը, կառավարման տեղեկատվական համակարգերի զարգացումը, ծախսերի պլանավորման որակի բարձրացումը և պետական ծրագրերի արդյունքների նկատմամբ վերահսկողության բարելավումը։ Գիրքը հնարավորություն է տալիս պետական ծախսերի կառավարումը դիտարկել ոչ միայն որպես բյուջետային միջոցների տեխնիկական բաշխման գործընթաց, այլև որպես պետական քաղաքականության արդյունավետության, տնտեսական կայունության և հանրային ծառայությունների որակի վրա անմիջական ազդեցություն ունեցող համակարգ։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել տնտեսագետների, ֆինանսների և պետական կառավարման մասնագետների, պետական մարմինների աշխատակիցների, հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների և հանրային ֆինանսների կառավարմամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Сельское хозяйство

Այս ինֆորմացիոն ցուցիչը ներկայացնում է գյուղատնտեսության ոլորտին վերաբերող նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցանկը, որի նպատակն է ապահովել ընթերցողների, մասնագետների և հետազոտողների արագ կողմնորոշումը ժամանակակից գյուղատնտեսական գրականության մեջ։ Այն ընդգրկում է բուսաբուծությանը, անասնաբուծությանը, ագրոտեխնիկային, հողագիտությանը, ոռոգման համակարգերին, ագրոէկոլոգիային, գյուղատնտեսական մեքենայացմանը և գյուղատնտեսության տնտեսագիտությանը վերաբերող հրատարակություններ՝ արտացոլելով ոլորտի գիտատեխնիկական զարգացման արդի միտումները և կիրառական նոր մոտեցումները։ Ցուցիչը կազմվում է գրադարանային նոր ստացումների և հրատարակչական տվյալների հիման վրա՝ ապահովելով տեղեկատվության համակարգված և հուսալի ներկայացում, և ծառայում է որպես կարևոր տեղեկատվական գործիք գիտական հետազոտությունների, ուսումնական գործընթացի և արտադրական պրակտիկայի համար՝ հնարավորություն տալով արագ ծանոթանալ նոր գրականությանը, գնահատել դրա գիտական և գործնական արժեքը և կիրառել այն ոլորտի զարգացման նպատակներով։

Философия

Աշխատությունը նվիրված է արդի հասարակության տեղեկատվայնացման գործընթացների և դրանց պայմանավորող հիմնական շարժիչ ուժերի սոցիալ-փիլիսոփայական ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով տեղեկատվական անվտանգության հիմնախնդրին։ Հետազոտության հիմքում ընկած է ժամանակակից հասարակության այն փոխակերպումների վերլուծությունը, որոնք պայմանավորված են տեղեկատվության, թվային տեխնոլոգիաների և հաղորդակցական համակարգերի արագ զարգացմամբ։ Ուսումնասիրության շրջանակում տեղեկատվայնացումը դիտարկվում է ոչ միայն որպես տեխնոլոգիական առաջընթացի արդյունք, այլև որպես հասարակական հարաբերությունների, սոցիալական կառուցվածքների, մարդու գործունեության և արժեքային համակարգերի փոփոխության կարևոր գործոն։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են տեղեկատվական հասարակության ձևավորման նախադրյալները, տեղեկատվության աճող նշանակությունը և թվային միջավայրի ազդեցությունը անհատի ու հասարակության փոխհարաբերությունների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տեղեկատվության ստեղծման, տարածման, պահպանման և օգտագործման գործընթացներին, ինչպես նաև դրանց ազդեցությանը հասարակական գիտակցության, սոցիալական վարքագծի և հանրային կյանքի կազմակերպման վրա։ Տեղեկատվական անվտանգության խնդիրը ներկայացվում է որպես ժամանակակից հասարակության կարևորագույն մարտահրավերներից մեկը, որը ներառում է ոչ միայն տեխնիկական կամ կիբերանվտանգության հարցեր, այլև սոցիալական, քաղաքական, իրավական, բարոյական և մշակութային բազմաթիվ կողմեր։ Քննարկվում են տեղեկատվական սպառնալիքների առաջացման պատճառները, անձնական և հանրային տեղեկատվության պաշտպանության անհրաժեշտությունը, տեղեկատվական միջավայրում մարդու իրավունքների և ազատությունների պահպանման խնդիրները, ինչպես նաև տեղեկատվության նկատմամբ վերահսկողության և պատասխանատվության հարցերը։ Սոցիալ-փիլիսոփայական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել տեխնոլոգիական փոփոխությունների և հասարակական արժեքների փոխազդեցությունը, բացահայտել տեղեկատվայնացման դրական և խնդրահարույց հետևանքները և գնահատել մարդու դերը նոր տեղեկատվական իրականության պայմաններում։ Աշխատությունը կարևոր է նաև այն տեսանկյունից, որ տեղեկատվական անվտանգության ապահովումը դիտարկվում է որպես հասարակության կայուն զարգացման, սոցիալական վստահության և քաղաքացիական հարաբերությունների պահպանման կարևոր պայման։ Հետազոտության արդյունքները կարող են հետաքրքրել փիլիսոփայության, սոցիոլոգիայի, քաղաքագիտության, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների և անվտանգության ոլորտների մասնագետներին, ինչպես նաև ժամանակակից հասարակության թվային վերափոխումներով հետաքրքրվող հետազոտողներին և ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը փորձում է ամբողջական պատկերացում ձևավորել տեղեկատվայնացման սոցիալական նշանակության և դրա հետևանքով առաջացող անվտանգության նոր մարտահրավերների մասին՝ համադրելով տեխնոլոգիական զարգացումների, հասարակական հարաբերությունների և մարդու արժեքային ու սոցիալական դիրքի վերաբերյալ տեսական մոտեցումները։

История

Գիրքը նվիրված է Օսմանյան կայսրության սուլթան Աբդուլ Համիդ II-ի քաղաքական կերպարի ձևավորման, մեկնաբանության և փոփոխության ուսումնասիրությանը թուրքական պատմագրության մեջ՝ XX դարի երկրորդ քառորդից մինչև XXI դարի սկիզբը։ Աշխատության կենտրոնում գտնվում է այն հարցը, թե տարբեր ժամանակաշրջանների թուրք պատմաբանները, հետազոտողները և պատմագիտական ուղղությունները ինչպես են գնահատել նրա իշխանությունը, քաղաքական գործունեությունը, կառավարման մեթոդները և Օսմանյան կայսրության վերջին տասնամյակների պատմության մեջ ունեցած դերը։ Հեղինակը դիտարկում է սուլթանի կերպարի պատմագիտական ընկալման փոփոխությունները՝ այն կապելով Թուրքիայի քաղաքական, գաղափարական և հասարակական զարգացումների հետ։ Ուսումնասիրության մեջ անդրադարձ է կատարվում նրա կենտրոնացման քաղաքականությանը, պետական կառավարման առանձնահատկություններին, արտաքին և ներքին քաղաքականությանը, իսլամական գաղափարախոսության օգտագործմանը, կայսրության տարածքային ամբողջականության պահպանման ձգտումներին, ինչպես նաև եվրոպական տերությունների հետ հարաբերություններին։ Առանձին նշանակություն ունի այն հանգամանքը, որ Աբդուլ Համիդ II-ի կերպարը թուրքական պատմագրության մեջ միանշանակ չի ներկայացվում․ տարբեր հեղինակների մոտ նա կարող է հանդես գալ որպես ուժեղ և հեռատես պետական գործիչ, կայսրության պահպանման համար պայքարող քաղաքական առաջնորդ, կամ, հակառակը, որպես ավտորիտար կառավարիչ, որի իշխանությունը բնութագրվում էր քաղաքական վերահսկողության և սահմանափակումների ուժեղացմամբ։ Գիրքը ցույց է տալիս, որ պատմագիտական գնահատականները հաճախ պայմանավորված են ոչ միայն ուսումնասիրվող ժամանակաշրջանի փաստերով, այլև հենց պատմագրական միջավայրի քաղաքական ու գաղափարական առանձնահատկություններով։ Այս տեսանկյունից աշխատանքը կարևոր է ոչ միայն Աբդուլ Համիդ II-ի գործունեությունը հասկանալու, այլև թուրքական պատմագրության զարգացման տրամաբանությունը բացահայտելու համար։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու, թե ինչպես են ժամանակի ընթացքում փոխվել Օսմանյան կայսրության վերջին շրջանի, սուլթանական իշխանության, պետականության, իսլամական քաղաքականության և թուրքական ազգային ինքնության վերաբերյալ պատմագիտական մոտեցումները։ Հատկապես արժեքավոր է այն, որ աշխատանքը պատմական անձի գնահատականը դիտարկում է պատմագրական համատեքստում՝ ուշադրություն դարձնելով տարբեր հեղինակների տեսակետների տարբերություններին, դրանց ձևավորման պատճառներին և քաղաքական-գաղափարական նախադրյալներին։ Արդյունքում գիրքը ներկայացնում է ոչ միայն մեկ քաղաքական գործչի պատմագիտական կերպարի ուսումնասիրություն, այլև թուրքական պատմական գիտության մեջ Օսմանյան անցյալի վերաիմաստավորման գործընթացի վերլուծություն՝ ընդգծելով, թե ինչպես կարող է նույն պատմական գործիչը տարբեր ժամանակներում ստանալ էապես տարբեր մեկնաբանություններ։