Մալարիայի համաճարակաբանական առանձնահատկությունները և կանխարգելումը Հայաստանի Հանրապետություն

Педагогика

Աշխատությունը նվիրված է դպրոցում քիմիայի ուսուցման գործընթացում սովորողների իմացական գործունեության արդյունքների գնահատման հիմնախնդրի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են սովորողների գիտելիքների, կարողությունների, հմտությունների և մտածողության զարգացման մակարդակի գնահատման տեսական ու գործնական մոտեցումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում քիմիայի առարկայի յուրահատկություններին, քանի որ ուսուցման արդյունքների գնահատումը պետք է ներառի ոչ միայն տեսական գիտելիքների վերարտադրությունը, այլև քիմիական երևույթները բացատրելու, խնդիրներ լուծելու, փորձարարական գործողություններ կատարելու, ստացված արդյունքները վերլուծելու և գիտելիքները նոր իրավիճակներում կիրառելու կարողությունները։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են գնահատման տարբեր ձևերն ու մեթոդները, դրանց արդյունավետությունը, օբյեկտիվության և հուսալիության ապահովման պայմանները, ինչպես նաև սովորողների ուսումնական առաջընթացի շարունակական վերահսկման հնարավորությունները։ Քննարկվում է գնահատման դերը սովորողների իմացական ակտիվության խթանման, ինքնուրույն աշխատանքի զարգացման, ուսումնական դժվարությունների բացահայտման և հետագա ուսուցման գործընթացի արդյունավետ կազմակերպման գործում։ Կարևոր տեղ է հատկացվում առաջադրանքների և գնահատման չափանիշների մշակմանը, սովորողների անհատական առանձնահատկությունների հաշվառմանը և ուսուցչի կողմից գնահատման արդյունքների կիրառմանը՝ ուսումնական գործընթացը բարելավելու նպատակով։ Ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել քիմիայի դասավանդման ընթացքում գնահատման ավելի արդյունավետ համակարգի ձևավորմանը և սովորողների իրական ուսումնառության արդյունքների առավել ամբողջական բացահայտմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել քիմիայի ուսուցիչների, մանկավարժների, կրթության կազմակերպիչների, ուսուցման մեթոդիկայով զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների և մանկավարժական բուհերի ուսանողների համար։

Литература

Ժողովածուն նվիրված է արձակ բանաստեղծության գրական ձևին, որը միավորում է արձակի ազատ շարադրանքը և պոեզիային բնորոշ պատկերավորությունը, հուզականությունը և գեղարվեստական արտահայտչականությունը։ Այս ժանրում ստեղծագործությունը կառուցվում է առանց կանոնավոր չափի և հանգավորման պարտադիր պահանջների, սակայն պահպանում է բանաստեղծական խոսքին հատուկ ռիթմը, պատկերների հաջորդականությունն ու զգացմունքային լիցքը։ Արձակ բանաստեղծությունը հնարավորություն է տալիս հեղինակին ազատորեն արտահայտելու մտքեր, ապրումներ, դիտարկումներ և գեղարվեստական տպավորություններ՝ չսահմանափակվելով ավանդական բանաստեղծական կառուցվածքով։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ պոեզիայի ժանրային բազմազանության և 19-րդ դարի վերջին գրական նոր ձևերի տարածման ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն հնարավորություն է տալիս դիտարկելու արձակի և չափածո խոսքի սահմանների ընդլայնման գործընթացը, գրական լեզվի արտահայտչական հնարավորությունները և բանաստեղծական մտածողության դրսևորումները։ Ժողովածուն արժեքավոր նյութ է հայ գեղարվեստական գրականության պատմության, արձակ բանաստեղծության զարգացման և ժամանակաշրջանի գրական մշակույթի ուսումնասիրության համար։

Финансы

Արժեթղթերի շուկաներում ֆինանսական գործիքների գնահատումը ոչ հստակ մեթոդներով վերաբերում է այն մոտեցումներին, որտեղ ներդրումային ակտիվների (բաժնետոմսեր, պարտատոմսեր, ածանցյալ գործիքներ) արժեքը որոշվում է ոչ թե միայն դասական մաթեմատիկական մոդելներով, այլ նաև անորոշության, մասնակի տեղեկատվության և լեզվական գնահատումների հիման վրա։ Այսպիսի մեթոդները հիմնվում են ոչ հստակ (fuzzy) տրամաբանության վրա, որտեղ «ճշգրիտ» թվային արժեքների փոխարեն կիրառվում են մոտավոր գնահատումներ՝ օրինակ «բարձր ռիսկ», «միջին եկամտաբերություն», «ցածր կայունություն» և այլն, որոնք հետագայում վերածվում են մոդելավորվող թվային միջակայքերի։ Այս մոտեցումը հատկապես օգտակար է այն իրավիճակներում, երբ շուկայի տվյալները անկայուն են, դժվար կանխատեսելի կամ հակասական, և դասական հավանականական մոդելները բավարար չեն իրական վարքագիծը նկարագրելու համար։ Ոչ հստակ մեթոդները թույլ են տալիս ներդնել փորձագիտական գնահատականներ, որակական ցուցանիշներ և վարքային ֆինանսների գործոններ՝ ավելի ճկուն կերպով արտացոլելով շուկայի իրական վիճակը։ Դրանք կիրառվում են պորտֆելի կառավարման, ռիսկերի գնահատման և ներդրումային որոշումների աջակցության համակարգերում՝ նպաստելով ավելի հավասարակշռված և իրականությանը մոտ ֆինանսական վերլուծությանը։

Право

Իրավագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում քրեականացման և ապաքրեականացման գործընթացների տեսական ու գործնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում այն իրավական և սոցիալական չափանիշները, որոնց հիման վրա որոշակի արարքներ կարող են ճանաչվել հանցավոր կամ, ընդհակառակը, դուրս բերվել քրեական պատասխանատվության ոլորտից։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում քրեական քաղաքականության ձևավորմանը, հասարակական հարաբերությունների պաշտպանության անհրաժեշտությանը, արարքների հանրային վտանգավորության գնահատմանը և իրավական ներգործության համաչափության սկզբունքին։ Վերլուծվում են քրեական օրենսդրության զարգացման միտումները, քրեականացման ու ապաքրեականացման հիմքերը և դրանց հնարավոր ազդեցությունը իրավակիրառ պրակտիկայի վրա։ Քննարկվում են նաև քրեական պատասխանատվության սահմանների որոշման, այլ իրավական միջոցների կիրառման և օրենսդրական կարգավորումների արդյունավետության բարձրացման հարցերը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված ներկայացնելու քրեական քաղաքականության փոփոխությունների իրավական նշանակությունը և բացահայտելու համապատասխան օրենսդրական մոտեցումների կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել քրեական իրավունքի, քրեական քաղաքականության և օրենսդրության զարգացման հարցերով զբաղվող իրավաբանների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Математика

Աշխատությունը նվիրված է Հոպֆի արտապատկերումների և ինտեգրվող դինամիկական համակարգերի միջև գոյություն ունեցող մաթեմատիկական կապերի ուսումնասիրությանը՝ երկրաչափական, տոպոլոգիական և վերլուծական մեթոդների համադրմամբ։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն կառուցվածքների վրա, որոնց միջոցով բարձրաչափ տարածություններում սահմանված դինամիկական խնդիրները հնարավոր է ներկայացնել ավելի ցածր չափողականություն ունեցող տարածություններում՝ պահպանելով համակարգի կարևոր երկրաչափական և դինամիկական հատկությունները։ Հոպֆի արտապատկերումները դիտարկվում են որպես մաթեմատիկական կարևոր կառուցվածքներ, որոնք կապ են հաստատում տարբեր չափողականություն ունեցող ոլորտների միջև և հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրել ֆիբրացիաների, համաչափությունների ու տոպոլոգիական հատկությունների փոխհարաբերությունները։ Քննության են առնվում դասական Հոպֆի ֆիբրացիայի կառուցվածքը, դրա երկրաչափական մեկնաբանությունը և այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով համապատասխան արտապատկերումը կարող է կիրառվել դինամիկական համակարգերի ձևափոխման կամ ռեդուկցիայի համար։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում համակարգերի համաչափություններին, քանի որ որոշակի համաչափության առկայությունը հնարավորություն է տալիս նվազեցնել շարժման հավասարումների չափողականությունը և առանձնացնել դինամիկայի էական փոփոխականները։ Ինտեգրվող համակարգերի ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են շարժման ինտեգրալները, պահպանման օրենքները և դրանց փոխադարձ կապերը։ Կարևորվում է բավարար թվով անկախ առաջին ինտեգրալների գոյությունը, որը հնարավորություն է տալիս բարդ դինամիկական խնդիրը ներկայացնել ավելի պարզ կառուցվածքով և որոշ դեպքերում ստանալ շարժման հավասարումների ճշգրիտ կամ արդյունավետորեն հաշվարկելի լուծումներ։ Քննության են առնվում փուլային տարածության երկրաչափությունը, շարժման հետագծերը և պահպանվող մեծությունների մակարդակային բազմությունները։ Առանձին նշանակություն է տրվում համիլտոնյան համակարգերին և սիմպլեկտիկ երկրաչափության մեթոդներին, որոնք բնական մաթեմատիկական հիմք են ստեղծում ինտեգրվող դինամիկայի ուսումնասիրման համար։ Համիլտոնյան ֆունկցիայի և համապատասխան շարժման հավասարումների միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել համակարգի ժամանակային զարգացումը, իսկ Պուասոնի փակագծերի կիրառմամբ՝ շարժման ինտեգրալների փոխհարաբերությունները։ Դիտարկվում են այն պայմանները, որոնց դեպքում պահպանվող մեծությունները գտնվում են համապատասխան փոխհարաբերության մեջ և ապահովում համակարգի ինտեգրվելիությունը։ Հոպֆի արտապատկերման կիրառումը կարող է հնարավորություն տալ որոշ բարձրաչափ համիլտոնյան համակարգեր կապել ավելի ցածր չափողականություն ունեցող մեխանիկական խնդիրների հետ։ Այս մոտեցման միջոցով ուսումնասիրվում է, թե ինչպես են սկզբնական համակարգի հետագծերը, համաչափությունները և պահպանման օրենքները փոխակերպվում նոր փոփոխականների անցնելու դեպքում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ռեդուկցիայի գործընթացին, որի նպատակն է համակարգի ավելորդ ազատության աստիճանների հեռացումը՝ պահպանելով դինամիկայի հիմնական տեղեկատվությունը։ Նման մեթոդները կարևոր են հատկապես այն համակարգերի համար, որոնց փուլային տարածքը ունի արտահայտված խմբային կամ երկրաչափական համաչափություն։ Քննության են առնվում նաև դասական մեխանիկայի խնդիրների հետ հնարավոր կապերը, որտեղ կենտրոնական ուժային դաշտերը, պտտական շարժումները և այլ ինտեգրվող մոդելներ կարող են ծառայել ընդհանուր տեսական կառուցվածքների ուսումնասիրման օրինակներ։ Կարևորվում է Կեպլերյան տիպի համակարգերի և հարմոնիկ օսցիլյատորների միջև հայտնի մաթեմատիկական համապատասխանությունների ուսումնասիրությունը, քանի որ համապատասխան ձևափոխությունները ցույց են տալիս, թե ինչպես կարող են արտաքինից տարբեր դինամիկական խնդիրներ ունենալ ընդհանուր երկրաչափական հիմք։ Այսպիսի կապերի բացահայտումը հնարավորություն է տալիս մի համակարգի համար հայտնի ինտեգրալներն ու լուծման մեթոդները համապատասխան ձևով օգտագործել մյուս համակարգի վերլուծության ժամանակ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում շարժման թաքնված համաչափություններին։ Դրանք կարող են չարտահայտվել համակարգի սովորական տարածական համաչափությունների տեսքով, սակայն դրսևորվել լրացուցիչ պահպանվող մեծությունների գոյությամբ։ Նման կառուցվածքների ուսումնասիրությունը կարևոր է ինտեգրվելիության պատճառների բացահայտման և շարժման ամբողջական երկրաչափական նկարագրության համար։ Քննության են առնվում նաև փոփոխականների փոխակերպման և կանոնական ձևափոխությունների հնարավորությունները, որոնց միջոցով շարժման հավասարումները կարող են բերվել ավելի հարմար տեսքի։ Ինտեգրվող համակարգերի տեսության շրջանակում կարևորվում են գործողություն-անկյուն փոփոխականները, ինվարիանտ տորերը և փուլային տարածության համապատասխան կառուցվածքները։ Դրանց օգնությամբ հնարավոր է համակարգի շարժումը ներկայացնել կանոնավոր երկրաչափական ձևով և բացահայտել ժամանակային էվոլյուցիայի հիմնական օրինաչափությունները։ Առանձին նշանակություն է տրվում եզակի կետերին և այն դեպքերին, երբ ռեդուկցիայի կամ արտապատկերման կառուցվածքը սովորական ձևով չի գործում։ Նման կետերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալ համակարգի գլոբալ տոպոլոգիական կառուցվածքը և տարբեր դինամիկական ռեժիմների միջև անցումները։ Հոպֆի ֆիբրացիայի տոպոլոգիական հատկությունների ուսումնասիրությունը կարող է բացահայտել այնպիսի երևույթներ, որոնք հնարավոր չէ ամբողջությամբ նկարագրել միայն տեղային կոորդինատներով։ Այդ պատճառով երկրաչափական և տոպոլոգիական մոտեցումների համադրումը կարևոր նշանակություն ունի համակարգերի ամբողջական նկարագրության համար։ Դիտարկվում են նաև խմբային գործողությունների, ֆիբրացիաների և համապատասխան քվոտիենտ տարածությունների կառուցման մեթոդները։ Այսպիսի մաթեմատիկական ապարատը հնարավորություն է տալիս համակարգված ձևով ուսումնասիրել համաչափությունների ազդեցությունը դինամիկայի վրա և ձևակերպել ռեդուկցիայի ընդհանուր սկզբունքները։ Հետազոտության տեսական նշանակությունը պայմանավորված է տարբեր մաթեմատիկական ոլորտների՝ դիֆերենցիալ երկրաչափության, տոպոլոգիայի, համիլտոնյան մեխանիկայի և դինամիկական համակարգերի տեսության միջև կապերի բացահայտմամբ։ Միևնույն կառուցվածքի տարբեր տեսանկյուններից ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալ ինտեգրվելիության երկրաչափական հիմքերը և պահպանման օրենքների ծագումը։ Ստացված արդյունքները կարող են կիրառելի լինել դասական և մաթեմատիկական ֆիզիկայի տարբեր խնդիրներում, որտեղ անհրաժեշտ է բարդ բազմաչափ համակարգերի ռեդուկցիա, շարժման ինտեգրալների որոնում կամ դինամիկայի երկրաչափական կառուցվածքի վերլուծություն։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել մաթեմատիկական ֆիզիկայի, դինամիկական համակարգերի, դիֆերենցիալ երկրաչափության, տոպոլոգիայի և տեսական մեխանիկայի ոլորտների հետազոտողների, մաթեմատիկոսների, ֆիզիկոսների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Педагогика

Աշխատությունը նվիրված է միջին դպրոցում գոյականի բառաքերականական առանձնահատկությունների ուսուցման մեթոդական հնարավորությունների ուսումնասիրությանը՝ դրանք դիտարկելով սովորողների ակտիվ և պասիվ բառապաշարի հարստացման կարևոր միջոց։ Հետազոտության առանցքում քերականական գիտելիքների և բառապաշարային աշխատանքի փոխկապակցված կազմակերպումն է, որի միջոցով սովորողները ոչ միայն յուրացնում են գոյականի ձևաբանական հատկանիշները, այլև ընդլայնում են բառերի իմաստների, գործածության ոլորտների և ոճական հնարավորությունների վերաբերյալ իրենց գիտելիքները։ Քննվում են գոյականի բառաքերականական կարգերի ուսուցման բովանդակությունը, դրանց ներկայացման հաջորդականությունը և տարիքային առանձնահատկություններին համապատասխան մեթոդների ընտրությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում գոյականների իմաստային խմբերի, հատուկ և հասարակ անունների, անձնանիշ և իրանիշ բառերի, թվի, հոլովման ու առման հետ կապված լեզվական երևույթների ուսուցմանը՝ դրանք կապելով բառապաշարի նպատակային զարգացման հետ։ Կարևորվում է այն մոտեցումը, ըստ որի քերականական նյութը չպետք է յուրացվի մեկուսացված ձևով, այլ պետք է ուսումնասիրվի կենդանի խոսքի, գեղարվեստական և տեղեկատվական տեքստերի, բառարանային աշխատանքի ու հաղորդակցական առաջադրանքների միջոցով։ Տարբեր համատեքստերում գոյականների գործածության դիտարկումը հնարավորություն է տալիս սովորողներին տարբերակել բառերի հիմնական և փոխաբերական իմաստները, հասկանալ հոմանիշային ու հականիշային հարաբերությունները, ճանաչել բազմիմաստ բառերը և գիտակցաբար ընտրել խոսքային իրավիճակին համապատասխան բառամիավորներ։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ կարող են զբաղեցնել բառային վարժությունները, տեքստային առաջադրանքները, բառերի խմբավորումը, բառակազմական դիտարկումները, բառարաններից օգտվելը և ինքնուրույն խոսք կառուցելու աշխատանքները։ Ուսուցման արդյունավետության տեսանկյունից ընդգծվում է սովորողի ակտիվ մասնակցությունը, երբ քերականական կանոնի յուրացումը զուգակցվում է բառերի որոնման, համեմատության, դասակարգման և խոսքում կիրառման հետ։ Նման աշխատանքը նպաստում է ոչ միայն բառապաշարի քանակական ընդլայնմանը, այլև բառերի իմաստային նրբությունների ընկալմանը, գրավոր ու բանավոր խոսքի ճշգրտությանը և լեզվական մտածողության զարգացմանը։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է հայոց լեզվի քերականության, բառագիտության և դասավանդման մեթոդիկայի մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով գոյականի ուսուցումը դարձնել սովորողների բառապաշարի զարգացման և խոսքային կարողությունների կատարելագործման արդյունավետ միջոց։