История

Ժողովածուն նվիրված է Արևելքում հելլենիստական մշակույթի հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը և ներկայացնում է այդ թեմայով կազմակերպված երկրորդ համամիութենական գիտաժողովի նյութերը։ Հելլենիստական ժամանակաշրջանը Հին աշխարհի պատմության կարևոր փուլերից է, երբ հունական մշակութային ավանդույթները տարածվեցին Արևելքի տարբեր տարածաշրջաններում և փոխազդեցին տեղական հասարակությունների, կրոնական պատկերացումների, գեղարվեստական ավանդույթների ու հասարակական կառույցների հետ։ Այս մշակութային փոխազդեցությունները նպաստեցին նոր գեղարվեստական ձևերի, գաղափարների և սովորույթների տարածմանը՝ միաժամանակ պահպանելով տեղական մշակույթների առանձնահատկությունները։ Ժողովածուի թեմատիկ շրջանակը կարևոր է հելլենիստական մշակույթի տարածման ուղիների, տարածաշրջանային տարբերությունների, մշակութային փոխանակման և տեղական ավանդույթների հետ դրա փոխհարաբերությունների ուսումնասիրության համար։ Գիտաժողովի նյութերը կարող են անդրադառնալ պատմական, հնագիտական և մշակութաբանական հարցերի, որոնց քննությունը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալու Արևելքի հասարակությունների զարգացումը և նրանց կապերը հելլենիստական աշխարհի հետ։ Այս խնդիրներն առանձնահատուկ նշանակություն ունեն նաև Հայաստանի և հարակից տարածքների հին պատմության ուսումնասիրության համար՝ բացահայտելով տարածաշրջանի մասնակցությունը լայնածավալ քաղաքական ու մշակութային գործընթացներին։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել պատմաբաններին, հնագետներին, արևելագետներին, հելլենիստական մշակույթն ուսումնասիրող մասնագետներին, ուսանողներին և Հին աշխարհի պատմությամբ ու մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Ժողովածուն նվիրված է հայ ժողովրդական մշակույթի տարբեր դրսևորումների ուսումնասիրությանը և ներկայացնում է հանրապետական գիտական նստաշրջանի շրջանակում քննարկված հետազոտական նյութեր։ Հայ ժողովրդական մշակույթը ներառում է ժողովրդի պատմական փորձի, աշխարհընկալման, կենցաղի, հավատալիքների և գեղարվեստական ստեղծագործության բազմազան ձևերը, որոնք ձևավորվել ու փոխանցվել են սերունդների միջև։ Դրա կարևոր բաղադրիչներից են բանահյուսությունը, ժողովրդական երգն ու պարը, տոնական և ընտանեկան ծեսերը, արհեստները, ավանդական բնակարանն ու կենցաղային իրերը, հագուստը, սննդի մշակույթը և համայնքային կյանքի սովորույթները։ Այս ոլորտի գիտական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ավանդույթների ծագումն ու զարգացումը, դրանց տարածաշրջանային առանձնահատկությունները, ինչպես նաև հասարակական և պատմական փոփոխությունների ազդեցությունը մշակութային ժառանգության վրա։ Գիտական նստաշրջանի նյութերը կարևոր են ժողովրդական մշակույթի տարբեր խնդիրների քննարկման, ազգագրական տվյալների ներկայացման և հետազոտական արդյունքների շրջանառության համար։ Դրանք նպաստում են հայկական ավանդական մշակույթի պահպանման, գիտական արժևորման և ժամանակակից հասարակության մեջ դրա նշանակության ընկալմանը։ Ժողովածուն կարող է օգտակար լինել ազգագրագետներին, բանահյուսագետներին, պատմաբաններին, մշակութաբաններին, արվեստաբաններին, ժողովրդական արվեստի ուսումնասիրողներին, ինչպես նաև հայոց ավանդույթներով և մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին ու ընթերցողներին։

Հրատարակությունը ներկայացնում է Հայաստանի Հանրապետությունում 1993–1995 թվականներին իրականացված հնագիտական հետազոտությունների արդյունքներին նվիրված տասներորդ գիտական նստաշրջանի զեկուցումների թեզիսները։ Այն արտացոլում է Հայաստանի հնագիտական ուսումնասիրությունների ընթացքը և տվյալ ժամանակահատվածում տարբեր հուշարձանների, պատմական բնակավայրերի ու մշակութային շերտերի հետազոտությանն առնչվող գիտական խնդիրները։ Հնագիտական հետազոտությունները կարևոր նշանակություն ունեն Հայաստանի տարածքում մարդկային բնակեցման պատմությունը, հնագույն և միջնադարյան հասարակությունների կենսակերպը, նյութական մշակույթի զարգացումը և պատմական իրադարձությունների հետքերը բացահայտելու համար։ Դաշտային ուսումնասիրությունների ընթացքում հայտնաբերված հնագիտական նյութերը՝ բնակավայրերի մնացորդները, թաղման կառույցները, խեցեղենը, գործիքները և այլ գտածոներ, հնարավորություն են տալիս վերակազմելու անցյալի հասարակությունների տնտեսական գործունեությունը, կենցաղը, արհեստները և մշակութային կապերը։ Զեկուցումների թեզիսների ձևաչափը համառոտ ներկայացնում է հետազոտությունների հիմնական ուղղությունները, գիտական դիտարկումները և արդյունքները՝ նպաստելով մասնագիտական տեղեկատվության տարածմանը և հետագա ուսումնասիրությունների համար հիմքի ստեղծմանը։ Ժողովածուն կարևոր է նաև Հայաստանի անկախության առաջին տարիներին հնագիտական գիտության զարգացման և այդ ժամանակ իրականացված հետազոտական աշխատանքների պատմությունը հասկանալու տեսանկյունից։ Այն կարող է օգտակար լինել հնագետներին, պատմաբաններին, հայագետներին, հնագիտական հուշարձանների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետներին, ուսանողներին և Հայաստանի հնագույն պատմությամբ ու մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Ժողովածուն նվիրված է հին Հայաստանի մշակույթի ուսումնասիրությանը և ներառում է հանրապետական գիտական նստաշրջանի շրջանակում ներկայացված հետազոտական նյութեր։ Հին Հայաստանի մշակույթը ձևավորվել և զարգացել է երկարատև պատմական գործընթացների ընթացքում՝ ներառելով նյութական ու հոգևոր կյանքի բազմազան դրսևորումներ, հասարակական հարաբերություններ, կրոնական պատկերացումներ, գեղարվեստական ավանդույթներ և հարևան ժողովուրդների հետ մշակութային փոխազդեցություններ։ Այս ոլորտի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հնագույն բնակչության կենսակերպի, արհեստների, արվեստի, ճարտարապետության, ծիսական սովորույթների և մշակութային արժեքների առանձնահատկությունները։ Գիտական նստաշրջանի նյութերը կարևոր են տարբեր մասնագիտական մոտեցումների ներկայացման, պատմական և հնագիտական տվյալների քննարկման, ինչպես նաև հին Հայաստանի մշակութային ժառանգության ուսումնասիրության արդիական խնդիրների բացահայտման տեսանկյունից։ Նման ժողովածուները նպաստում են գիտական արդյունքների շրջանառությանը, հետազոտողների միջև մասնագիտական երկխոսությանը և հին հայկական մշակույթի վերաբերյալ գիտելիքների ընդլայնմանը։ Հին Հայաստանի մշակույթի ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի նաև տարածաշրջանի հնագույն քաղաքակրթությունների, մշակութային կապերի և պատմական զարգացման ընդհանուր պատկերը հասկանալու համար։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել պատմաբաններին, հնագետներին, մշակութաբաններին, արվեստաբաններին, հայագետներին, գիտական աշխատողներին և հին Հայաստանի պատմամշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին ու ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Հայկական լեռնաշխարհի բնակչության ուսումնասիրությանը բրոնզի դարաշրջանում՝ կենտրոնանալով էթնոգենեզի և էթնիկ պատմության հիմնախնդիրների վրա։ Բրոնզի դարը Հայկական լեռնաշխարհի պատմական զարգացման կարևոր փուլերից է, երբ տեղի էին ունենում բնակչության կենսակերպի, տնտեսական գործունեության, նյութական մշակույթի և հասարակական հարաբերությունների նշանակալի փոփոխություններ։ Այս ժամանակաշրջանի բնակչության ուսումնասիրությունը պահանջում է հնագիտական, մարդաբանական և պատմամշակութային տվյալների համադրում՝ բնակեցման գործընթացները, տարբեր համայնքների փոխազդեցությունները և մշակութային ընդհանրությունների ու տարբերությունների ձևավորումը հասկանալու համար։ Էթնոգենեզի խնդիրը վերաբերում է էթնիկ հանրությունների կազմավորման և պատմական զարգացման գործընթացներին, իսկ էթնիկ պատմության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս քննելու բնակչության հնարավոր տեղաշարժերը, մշակութային կապերը և տարածաշրջանային առանձնահատկությունները։ Հայկական լեռնաշխարհի հնագիտական նյութերը կարևոր աղբյուր են բնակավայրերի, թաղման սովորույթների, գործիքների, խեցեղենի, զարդերի և այլ նյութական մնացորդների միջոցով հնագույն հասարակությունների կյանքի մասին պատկերացում կազմելու համար։ Աշխատության թեման նշանակալի է նաև բրոնզի դարաշրջանի մշակույթների համեմատական ուսումնասիրության, տարածաշրջանի պատմական գործընթացների վերակազմության և Հայկական լեռնաշխարհի բնակչության անցյալի վերաբերյալ գիտական քննարկումների համար։ Էթնիկ պատմության հարցերը պահանջում են տարբեր տեսակի տվյալների քննադատական համադրում՝ հաշվի առնելով հնագիտական նյութերի մեկնաբանման հնարավորություններն ու սահմանափակումները։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել հնագետներին, պատմաբաններին, մարդաբաններին, էթնոգենեզի և հնագույն հասարակությունների ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև Հայկական լեռնաշխարհի նախապատմությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին ու ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի կոլտնտեսականների ընտանիքի կառուցվածքի և ընտանեկան կենցաղի ուսումնասիրությանը՝ անդրադառնալով խորհրդային ժամանակաշրջանի գյուղական հասարակության առօրյա կյանքին, ընտանեկան հարաբերություններին և կենցաղային ավանդույթներին։ Ընտանիքը գյուղական համայնքի հիմնական սոցիալական միավորներից է, որի ներսում ձևավորվում և փոխանցվում են վարքականոնները, աշխատանքային սովորույթները, ընտանեկան պարտականությունները, սերունդների միջև հարաբերությունները և մշակութային ավանդույթները։ Կոլտնտեսային համակարգի պայմաններում գյուղական ընտանիքի կյանքը կապված էր գյուղատնտեսական աշխատանքի կազմակերպման, համայնքային փոխօգնության, կենցաղային պարտականությունների բաշխման և հասարակական փոփոխություններին հարմարվելու գործընթացների հետ։ Ընտանեկան կենցաղի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու բնակարանի ու տնային տնտեսության կազմակերպումը, առօրյա աշխատանքները, սննդի և հագուստի հետ կապված սովորույթները, երեխաների դաստիարակությունը, ամուսնության ու ազգակցական կապերի նշանակությունը, ինչպես նաև ավանդական արժեքների պահպանման ու փոփոխման առանձնահատկությունները։ Այս թեման կարևոր է հասկանալու համար, թե ինչպես են տնտեսական և հասարակական վերափոխումներն ազդել Հայաստանի գյուղական բնակչության կենսակերպի և ընտանեկան հարաբերությունների վրա։ Աշխատությունը արժեքավոր է հայ գյուղական կենցաղի, ընտանեկան սովորույթների և խորհրդային ժամանակաշրջանի սոցիալական կյանքի ազգագրական ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն կարող է օգտակար լինել ազգագրագետներին, սոցիոլոգներին, պատմաբաններին, մշակութաբաններին, ընտանեկան հարաբերությունների հետազոտողներին, ինչպես նաև Հայաստանի գյուղական համայնքների պատմությամբ ու ավանդական կենցաղով հետաքրքրվող ուսանողներին և ընթերցողներին։

Ժողովածուն նվիրված է հայ նշանավոր գիտնական, ակադեմիկոս Հովսեփ Օրբելու ծննդյան 125-ամյակին և ներկայացնում է նրա գիտական ժառանգության, հետազոտական գործունեության ու գիտության տարբեր բնագավառներում ունեցած ավանդի քննարկմանն առնչվող նյութեր։ Հովսեփ Օրբելին կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայագիտության, արևելագիտության, հնագիտության և արվեստաբանության պատմության մեջ։ Նրա գիտական հետաքրքրությունները և ուսումնասիրությունները նպաստել են Հայաստանի ու հարակից տարածաշրջանների պատմության, մշակույթի, հնագիտական հուշարձանների և միջնադարյան արվեստի գիտական ճանաչմանը։ Գիտաժողովի նյութերը հնարավորություն են տալիս անդրադառնալու գիտնականի հետազոտական ժառանգությանը, նրա գիտական մոտեցումների նշանակությանը և տարբեր գիտակարգերի զարգացման վրա ունեցած ազդեցությանը։ Միջազգային գիտաժողովի ձևաչափը կարևոր է տարբեր երկրների և գիտական ավանդույթների ներկայացուցիչների հետազոտական դիտարկումների համադրման, գիտական համագործակցության ընդլայնման և գիտնականի ժառանգության արդիականության գնահատման տեսանկյունից։ Ժողովածուն կարող է ընդգրկել Հովսեփ Օրբելու գիտական գործունեության տարբեր կողմերին, նրա ուսումնասիրած պատմամշակութային խնդիրներին և գիտության զարգացման մեջ նրա ունեցած դերին առնչվող զեկուցումներ։ Հրատարակությունը կարևոր նշանակություն ունի հայ գիտության պատմության, արևելագիտության, հնագիտության և արվեստաբանության ուսումնասիրության համար՝ նպաստելով գիտական ժառանգության պահպանմանն ու հետագա հետազոտություններին։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբաններին, հայագետներին, արևելագետներին, հնագետներին, արվեստաբաններին, գիտության պատմությամբ զբաղվող մասնագետներին, ուսանողներին և Հովսեփ Օրբելու գործունեությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է հայոց տոնածիսական մշակույթին՝ հայ ժողովրդի պատմական հիշողության, ինքնության և ազգային ավանդույթների կարևոր բաղադրիչներից մեկին։ Տոները և ծեսերը հայկական մշակութային կյանքի բազմաշերտ երևույթներ են, որոնցում արտացոլվում են ժողովրդի աշխարհընկալումը, կրոնական պատկերացումները, բնության ու ժամանակի ընկալման առանձնահատկությունները, ընտանեկան և համայնքային հարաբերությունները, ինչպես նաև սերնդեսերունդ փոխանցվող սովորույթներն ու վարքականոնները։ Տոնածիսական մշակույթի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հայկական տոնական օրացույցի առանձնահատկությունները, տարվա տարբեր ժամանակահատվածների հետ կապված ավանդույթները, ծիսական գործողությունների նշանակությունը և դրանց հասարակական գործառույթները։ Այս մշակութային համակարգում միահյուսվում են քրիստոնեական եկեղեցական տոները, ժողովրդական հավատալիքները, ընտանեկան ծեսերը, համայնքային հավաքույթները, ավանդական երգերը, պարերը, ուտեստները և տոնական խորհրդանիշները։ Հետազոտության թեման կարևոր է նաև հին սովորույթների պահպանման, պատմական փոփոխությունների ընթացքում դրանց վերափոխման և ժամանակակից հասարակության մեջ դրանց շարունակականության ուսումնասիրման համար։ Հայոց տոնածիսական մշակույթի քննությունը նպաստում է ազգային մշակութային ժառանգության ճանաչմանը, ժողովրդական գիտելիքների ու ավանդույթների արժևորմանը և հայ ժողովրդի հոգևոր ու հասարակական կյանքի առանձնահատկությունների ընկալմանը։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել ազգագրագետներին, բանահյուսագետներին, մշակութաբաններին, պատմաբաններին, ծիսագիտության մասնագետներին, ուսանողներին և հայկական ավանդական տոներով ու սովորույթներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Սյունիքի պատմությանը IX–XV դարերում՝ միջնադարյան Հայաստանի պատմության կարևոր ժամանակաշրջանում, երբ տարածաշրջանը նշանակալի դեր ուներ երկրի քաղաքական, տնտեսական, հասարակական և մշակութային կյանքում։ Հետազոտության հիմնական թեման Սյունիքի պատմական զարգացումն է՝ իշխանական կառույցների ձևավորման, տեղական իշխանությունների գործունեության, քաղաքական հարաբերությունների և տարածաշրջանի պատմական փոփոխությունների համատեքստում։ Սյունիքը միջնադարում աչքի է ընկել իր աշխարհագրական դիրքով, պաշտպանական նշանակությամբ և հայկական պետական ու իշխանական ավանդույթների պահպանման գործում ունեցած դերակատարությամբ։ Տարածաշրջանի պատմության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու Հայաստանի տարբեր գավառների միջև կապերը, իշխանական տների հարաբերությունները, արտաքին քաղաքական ազդեցությունները և տեղական հասարակության զարգացման առանձնահատկությունները։ IX–XV դարերն ընդգրկող ժամանակահատվածը ներառում է միջնադարյան քաղաքական կյանքի բազմաթիվ փոփոխություններ, որոնք անդրադարձել են նաև Սյունիքի կառավարման համակարգի, բնակավայրերի, հոգևոր կենտրոնների և մշակութային միջավայրի վրա։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի Սյունիքի պատմական անցյալի, միջնադարյան Հայաստանի քաղաքական ու հասարակական կառուցվածքի և տարածաշրջանային պատմական գործընթացների ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ պատմաբաններին, հայագետներին, միջնադարյան Հայաստանի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ուսանողներին և Սյունիքի պատմամշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը ընդհանուր պատմության ուսումնական բնույթի ընդարձակ ձեռնարկ է, որը նախատեսված է բարձրագույն կրթական հաստատությունների սովորողների և ինքնուրույն ընթերցանությամբ հետաքրքրվողների համար։ Այն նպատակ ունի ընթերցողին ներկայացնելու պատմական գիտելիքների ամբողջական համակարգ՝ նպաստելով անցյալի կարևոր իրադարձությունների, հասարակությունների զարգացման և մարդկության պատմական փորձի ըմբռնմանը։ Ընդհանուր պատմության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու տարբեր ժողովուրդների ու պետությունների ձևավորումը, քաղաքական կառույցների զարգացումը, հասարակական հարաբերությունների փոփոխությունները, մշակութային ձեռքբերումները և քաղաքակրթությունների փոխազդեցությունը։ Նման ուսումնական աշխատությունները պատմական նյութը ներկայացնում են համակարգված ձևով՝ օգնելով ընթերցողին հասկանալու իրադարձությունների հաջորդականությունը, դրանց պատճառահետևանքային կապերը և պատմական գործընթացների նշանակությունը։ Բարձրագույն դպրոցների համար նախատեսված լինելը մատնանշում է գրքի կրթական ուղղվածությունը, իսկ ինքնուրույն ընթերցանության հնարավորության ընդգծումը վկայում է պատմական գիտելիքները լայն շրջանակների համար հասանելի դարձնելու նպատակի մասին։ Պատմության ուսումնասիրությունը ոչ միայն ընդլայնում է փաստական գիտելիքները, այլև զարգացնում է համեմատական մտածողությունը, պատմական երևույթները տարբեր տեսանկյուններից գնահատելու և հասարակական փոփոխությունների օրինաչափությունները հասկանալու կարողությունը։ Այսպիսի ձեռնարկները կարևոր դեր են ունեցել կրթական ծրագրերում պատմության դասավանդման, ինքնակրթության տարածման և պատմական գիտելիքների համակարգված փոխանցման գործում։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում պատմության դասավանդման մեթոդների, տասնիններորդ դարի հայալեզու ուսումնական գրականության և եվրոպական կրթական միջավայրում պատմագիտական գիտելիքների տարածման ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմության, մանկավարժության և կրթության պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։

Աշխատությունը ընդհանուր պատմության ուսուցման համար նախատեսված դասագիրք է, որը նպատակ ունի հայ դպրոցների սովորողներին ծանոթացնելու մարդկության պատմական զարգացման հիմնական փուլերին, տարբեր ժողովուրդների ու պետությունների անցյալին և համաշխարհային պատմության կարևոր իրադարձություններին։ Պատմական գիտելիքների համակարգված ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս սովորողներին հասկանալու հասարակությունների ձևավորման ու զարգացման ընթացքը, պետական կառույցների առաջացումը, քաղաքական և հասարակական հարաբերությունների փոփոխությունները, մշակույթների փոխազդեցությունն ու քաղաքակրթությունների ձեռքբերումները։ Դպրոցական կրթության համար նախատեսված այսպիսի աշխատությունները կարևոր դեր են ունեցել պատմության դասավանդման կազմակերպման, պատմական փաստերի ու իրադարձությունների հաջորդական ընկալման և պատմական մտածողության ձևավորման գործում։ Ընդհանուր պատմության ուսուցումը սովորողներին հնարավորություն է տալիս համեմատելու տարբեր ժամանակաշրջանների հասարակությունները, բացահայտելու պատմական իրադարձությունների պատճառահետևանքային կապերը և գնահատելու քաղաքական, տնտեսական, սոցիալական ու մշակութային փոփոխությունների ազդեցությունը մարդկության զարգացման վրա։ Հայոց դպրոցների համար կազմված դասագիրքը կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև հայ կրթական միջավայրում համաշխարհային պատմական գիտելիքների տարածման տեսանկյունից՝ նպաստելով սովորողների ընդհանուր կրթական մակարդակի բարձրացմանը և պատմական աշխարհայացքի ընդլայնմանը։ Նման ուսումնական նյութերը կարող էին կիրառվել դասերի ընթացքում՝ ուսուցչի բացատրությունները լրացնելու, պատմական իրադարձությունների վերաբերյալ գիտելիքներն ամրապնդելու և ինքնուրույն ընթերցանությունը խրախուսելու համար։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում պատմության դասավանդման մեթոդների, հայ դպրոցների համար նախատեսված դասագրքերի կազմման սկզբունքների և տասնիններորդ դարի հայ կրթական համակարգում ընդհանուր պատմության ուսուցման զարգացման ուսումնասիրության համար։ Այն արժեքավոր նյութ է հայալեզու պատմագիտական ու մանկավարժական գրականության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի և Արևելյան Գյուլիստանի պատմությանը՝ ներկայացնելով տարածաշրջանների անցյալը, պատմական զարգացումները և դրանց աշխարհագրական ու մշակութային միջավայրի նշանակությունը։ Վերնագրում հիշատակված տարածքների համադրությունը հնարավորություն է տալիս նյութը դիտարկելու Հարավային Կովկասի և հարակից արևելյան շրջանների պատմական փոխհարաբերությունների համատեքստում։ Այս տարածաշրջանների պատմությունը ձևավորվել է տարբեր ժողովուրդների, պետությունների և քաղաքական ուժերի փոխազդեցության պայմաններում, իսկ բնակչության տեղաշարժերը, առևտրային կապերը, մշակութային շփումները և իշխանությունների փոփոխությունները կարևոր ազդեցություն են ունեցել դրանց զարգացման վրա։ Հայաստանի պատմական անցյալը սերտորեն կապված է հարևան երկրամասերի հետ՝ պայմանավորված աշխարհագրական դիրքով, քաղաքական իրադարձություններով, տնտեսական հարաբերություններով և մշակութային փոխանակումներով։ Տարածաշրջանային պատմության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ոչ միայն առանձին երկրամասերի զարգացման առանձնահատկությունները, այլև դրանց միջև ձևավորված կապերը։ Նման պատմական աշխատությունները կարևոր են պատմական հիշողության պահպանման, աշխարհագրական անվանումների ու տարածքային պատկերացումների ուսումնասիրության և անցյալի իրադարձությունները համադրական մոտեցմամբ հասկանալու համար։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել Հայաստանի և Հարավային Կովկասի պատմությամբ, հայագիտությամբ, տարածաշրջանային պատմական աշխարհագրությամբ և ժողովուրդների պատմական փոխհարաբերություններով զբաղվող ընթերցողներին ու հետազոտողներին։ Այն նաև կարող է ծառայել որպես նյութ՝ ուսումնասիրելու 19-րդ դարի հայերեն և օսմաներեն լեզվական միջավայրերում շրջանառվող պատմագիտական գրականության թեմատիկ ուղղությունները և պատմական գիտելիքի տարածման ձևերը։

Այս աշխատությունը նվիրված է պատմական իրադարձությունների ժամանակագրական ներկայացմանը և անցյալի դեպքերի հաջորդականության համակարգված արձանագրմանը։ Ժամանակագրությունը պատմագիտության կարևոր օժանդակ բնագավառներից է, որի միջոցով որոշվում են իրադարձությունների ժամանակային հարաբերությունները, համադրվում տարբեր պատմական տեղեկություններ և վերակազմվում պատմական գործընթացների զարգացման հերթականությունը։ Նման աշխատությունները կարող են ընդգրկել տարբեր ժամանակաշրջանների, հասարակական իրադարձությունների, քաղաքական փոփոխությունների և կրոնական կյանքի վերաբերյալ տվյալներ՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով պատմական անցքերը դիտարկել փոխկապակցված ամբողջության մեջ։ Ժամանակագրական շարադրանքի կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ իրադարձությունները ներկայացվում են ըստ ժամանակային հաջորդականության՝ հեշտացնելով տարբեր դեպքերի համեմատությունը, դրանց միջև կապերի բացահայտումը և պատմական զարգացումների ընդհանուր ընթացքի ըմբռնումը։ Երուսաղեմի հայկական հոգևոր և մշակութային միջավայրում հրատարակված այս գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև հայ գրավոր ժառանգության պահպանման և պատմական գիտելիքների փոխանցման տեսանկյունից։ Հայկական եկեղեցական ու մատենագրական ավանդույթներում ժամանակագրական աշխատությունները կարևոր դեր են ունեցել ինչպես ազգային հիշողության պահպանման, այնպես էլ տարբեր ժողովուրդների և եկեղեցական կենտրոնների պատմության վերաբերյալ տեղեկությունների գրանցման գործում։ Այդպիսի նյութերը կարող են օգտակար լինել պատմական աղբյուրների համադրման, տարեթվերի ճշգրտման և անցյալի իրադարձությունների վերաբերյալ տարբեր տեղեկությունների ուսումնասիրության համար։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում պատմաբանների, հայագետների, մատենագետների և եկեղեցական պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։ Այն կարող է ծառայել որպես ուսումնասիրման նյութ՝ ժամանակագրական գրականության կառուցվածքը, պատմական տեղեկությունների դասակարգման սկզբունքները և հայերեն պատմագիտական ժառանգության զարգացումը բացահայտելու նպատակով։ Միաժամանակ այն վկայում է պատմական գիտելիքները հավաքելու, պահպանելու և հաջորդ սերունդներին փոխանցելու գրավոր ավանդույթի նշանակության մասին։

Այս հրատարակությունը նվիրված է Կոստանդնուպոլսի Սուրբ Փրկիչ ազգային հիվանդանոցի հիմնադրման 49-րդ տարեդարձին և անդրադառնում է հայ համայնքի կյանքում կարևոր դեր ունեցած առողջապահական հաստատության գործունեությանն ու հասարակական նշանակությանը։ Սուրբ Փրկիչ ազգային հիվանդանոցը հայ համայնքի բարեգործական և բժշկական կյանքի կարևոր կառույցներից էր, որի առաքելությունը կապված էր հիվանդների խնամքի, բժշկական օգնության կազմակերպման և կարիքավոր մարդկանց աջակցելու հետ։ Նման հաստատությունների գործունեությունը վկայում էր համայնքային ինքնակազմակերպման, բարեգործական նախաձեռնությունների և հանրային բարօրության նկատմամբ պատասխանատվության մասին։ Հիվանդանոցի տարեդարձին նվիրված հրատարակությունը կարելի է դիտարկել որպես հիշատակի և գնահատանքի արտահայտություն՝ ընդգծելով բժշկական հաստատության շարունակական աշխատանքի, հոգածության ու ծառայության արժեքը։ Այն առնչվում է նաև Օսմանյան կայսրության հայ համայնքի հասարակական կյանքի այն ոլորտին, որտեղ ազգային հաստատությունները կարևոր դեր էին կատարում սոցիալական աջակցության, առողջապահության և համայնքային համերաշխության ամրապնդման գործում։ Հիվանդանոցների գործունեությունը պահանջում էր ոչ միայն բժշկական գիտելիքներ և մասնագիտական աշխատանք, այլև նյութական միջոցներ, կազմակերպչական կարողություններ ու բարերարների աջակցություն։ Այդ պատճառով տարեդարձային գրությունները կարող էին ծառայել նաև հաստատության աշխատանքի հանրայնացմանը և դրա նկատմամբ հասարակական ուշադրության պահպանմանը։ Հրատարակությունը արժեքավոր է հայ համայնքի պատմությամբ, բարեգործական կազմակերպությունների գործունեությամբ, բժշկության պատմությամբ և Կոստանդնուպոլսի հայկական հասարակական կյանքի զարգացմամբ հետաքրքրվողների համար։ Այն կարող է օգտագործվել որպես սկզբնաղբյուր՝ ուսումնասիրելու ազգային առողջապահական հաստատությունների հիշատակի մշակույթը, համայնքային ինքնության արտահայտման ձևերը և 19-րդ դարի հայ հասարակության մեջ բարեգործության ու բժշկական օգնության ունեցած նշանակությունը։

Աշխատությունը նախատեսված է ընդհանուր և ազգային պատմության ուսումնասիրման համակարգված կազմակերպման համար՝ համադրելով պատմական թեմաների ծրագիրն ու ժամանակագրական աղյուսակը։ Այն ներկայացնում է պատմական գիտելիքների դասակարգման և ժամանակագրական հաջորդականությամբ յուրացման կրթական մոտեցում, որի միջոցով հնարավոր է համադրել համաշխարհային պատմության կարևոր իրադարձություններն ու հայ ժողովրդի պատմական անցյալը։ Ընդհանուր պատմության ընդգրկումը հնարավորություն է տալիս դիտարկել տարբեր ժողովուրդների, պետությունների և քաղաքակրթությունների զարգացումը, իսկ ազգային պատմության բաղադրիչը կենտրոնանում է հայ ժողովրդի պատմական ընթացքի, պետականության, հասարակական կյանքի և մշակութային ժառանգության վրա։ Ժամանակագրական աղյուսակը պատմական իրադարձությունները դասավորելու կարևոր գործիք է․ այն օգնում է պարզելու իրադարձությունների հաջորդականությունը, համեմատելու տարբեր ժամանակաշրջաններում տեղի ունեցած զարգացումները և հասկանալու պատմական գործընթացների փոխկապակցվածությունը։ Ծրագրային կառուցվածքը նպաստում է ուսումնական նյութի տրամաբանական կազմակերպմանը, թեմաների հերթականության որոշմանը և պատմական գիտելիքների հետևողական յուրացմանը։ Նման հրատարակությունները կարևոր տեղ են ունեցել XIX դարի հայ կրթական միջավայրում, երբ պատմության դասավանդման և ազգային պատմական գիտակցության ձևավորման հարցերը մեծ նշանակություն էին ձեռք բերում։ Դրանք նպաստել են պատմական նյութի համակարգմանը, ուսուցիչների և սովորողների աշխատանքի կազմակերպմանը, ինչպես նաև հայոց պատմությունը համաշխարհային պատմության ավելի լայն համատեքստում ընկալելու մշակույթի զարգացմանը։ Գիրքը արժեքավոր է հայ պատմագիտական և մանկավարժական մտքի պատմության, պատմության ուսուցման մեթոդների և ժամանակագրական տեղեկատու նյութերի ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմության ուսուցիչներին, կրթության պատմությամբ հետաքրքրվող հետազոտողներին և հայ ազգային պատմական գիտակցության ձևավորման գործընթացն ուսումնասիրող ընթերցողներին։

Աշխատությունը ներկայացնում է Աղթամարի հոգևոր և եկեղեցական կենտրոնի հետ կապված աղետալի իրադարձությունների ու անկարգությունների մասին տեղեկություններ՝ նպատակ ունենալով արձանագրել տեղի ունեցած դեպքերը և պահպանել դրանց վերաբերյալ պատմական հիշողությունը։ Աղթամարը հայ ժողովրդի հոգևոր, եկեղեցական և մշակութային պատմության կարևոր կենտրոններից էր, որի վանքն ու կաթողիկոսական աթոռը նշանակալի դեր են ունեցել Վասպուրականի և հարակից շրջանների հայ համայնքների կյանքում։ Այս կենտրոնի պատմության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու ոչ միայն կրոնական կառույցների գործունեությանը, այլև դրանց շուրջ ձևավորված հասարակական հարաբերություններին, եկեղեցական կառավարման խնդիրներին և համայնքային կյանքի բարդություններին։ Վերնագրում հիշատակված աղետալի անցքերն ու անկարգությունները մատնանշում են պատմական իրադարձությունների փաստագրական ներկայացման ուղղվածությունը՝ ուշադրությունը կենտրոնացնելով եկեղեցական միջավայրում առաջացած ճգնաժամերի, հակասությունների և դրանց հետևանքների վրա։ Նման տեղեկագրերը կարևոր սկզբնաղբյուրներ են պատմական իրադարձությունների նկարագրության, ժամանակակիցների արձագանքների և հասարակական տրամադրությունների ուսումնասիրության համար։ Դրանք կարող են նպաստել եկեղեցական հաստատությունների ներքին կյանքի, հոգևոր իշխանության ու համայնքի փոխհարաբերությունների, ինչպես նաև պատմական անկայուն պայմաններում ազգային կառույցների առջև ծառացած դժվարությունների ըմբռնմանը։ Աշխատության արժեքը պայմանավորված է նաև իրադարձությունների մասին տեղեկությունների գրավոր պահպանմամբ, ինչը հնարավորություն է տալիս հետազոտողներին ուսումնասիրելու Աղթամարի պատմության առանձին դրվագները և դրանք դիտարկելու հայոց եկեղեցական ու հասարակական կյանքի ավելի լայն համատեքստում։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել հայոց պատմությամբ, Հայոց եկեղեցու պատմությամբ, Աղթամարի հոգևոր կենտրոնով և XIX դարի հայ հասարակական կյանքի փաստագրական աղբյուրներով զբաղվող հետազոտողներին ու ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է հայրենիքի պատմությանն ու ազգային կյանքում նշանակալի դեր ունեցած գործերին՝ նպատակ ունենալով համառոտ և մատչելի շարադրանքով ընթերցողին ներկայացնել հայրենյաց անցյալի կարևոր իրադարձություններն ու հիշարժան իրողությունները։ «Սոփերք» հասկացությունը ենթադրում է ընտրված նյութերի ժողովածու կամ համառոտ ամփոփում, ուստի վերնագիրը մատնանշում է հայրենասիրական և պատմաճանաչողական բովանդակության սեղմ ներկայացման ուղղվածություն։ Գրքի գաղափարական առանցքը հայրենիքի հանդեպ հետաքրքրության ու պատասխանատվության խթանումն է, ազգային անցյալի ճանաչողության խորացումը և պատմական հիշողության պահպանման կարևորության ընդգծումը։ Հայրենյաց գործերի մասին տեղեկությունների ամփոփ ներկայացումը կարող է ընթերցողին մղել խորհելու ազգային կյանքի շարունակականության, հասարակական գործունեության, հայրենիքին ծառայելու և սերունդների միջև մշակութային ժառանգության փոխանցման մասին։ Նմանատիպ հրատարակությունները կարևոր տեղ են զբաղեցրել հայերեն պատմաճանաչողական գրականության զարգացման մեջ՝ պատմական գիտելիքը կապելով ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման և կրթական նպատակների հետ։ Դրանք նպաստել են հայրենիքի անցյալի վերաբերյալ պատկերացումների տարածմանը և ազգային արժեքների շուրջ հասարակական հետաքրքրության պահպանմանը։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ գրքի ու հասարակական մտքի պատմության ուսումնասիրության համար՝ որպես XIX դարի հայալեզու տպագիր մշակույթի և հայրենասիրական թեմատիկայի դրսևորում։ Այն կարող է օգտակար լինել հայոց պատմությամբ, ազգային ինքնագիտակցության զարգացմամբ, պատմական հիշողությամբ և հայերեն հին տպագիր գրականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Հրատարակությունը նվիրված է հայոց վանքերին՝ որպես հայ ժողովրդի հոգևոր, պատմական, կրթական և մշակութային կյանքի կարևոր կենտրոնների։ Հայկական վանքերը դարեր շարունակ եղել են ոչ միայն կրոնական պաշտամունքի վայրեր, այլև գրավոր մշակույթի պահպանման, ձեռագրերի ստեղծման ու ընդօրինակման, գիտելիքի տարածման և ազգային ինքնության ամրապնդման նշանակալի օջախներ։ Դրանք կարևոր դեր են կատարել հայ ժողովրդի պատմական հիշողության պահպանման, հոգևոր ավանդույթների փոխանցման և մշակութային կյանքի շարունակականության ապահովման գործում։ Վանքերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հայկական եկեղեցական ճարտարապետության առանձնահատկությունները, կրոնական կառույցների տեղը պատմական միջավայրում և դրանց փոխկապակցվածությունը հասարակական կյանքի տարբեր ոլորտների հետ։ Հայկական վանական համալիրները հաճախ ներառել են եկեղեցիներ, մատուռներ, գավիթներ, բնակելի և տնտեսական շինություններ, ձեռագրատներ ու կրթական տարածքներ, որոնք վկայում են դրանց բազմագործառութային նշանակության մասին։ Դրանց պատմությունը կապված է նաև հայ գրչության, մանրանկարչության, մատենագրության և հոգևոր կրթության զարգացման հետ։ Վանքերի մասին նյութերը կարևոր են ճարտարապետական հորինվածքների, շինարարական ավանդույթների, արձանագրությունների, արվեստի գործերի և պատմական հիշատակությունների ուսումնասիրության համար։ Դրանք օգնում են պատկերացում կազմելու այն մասին, թե ինչպես են կրոնական հաստատությունները մասնակցել համայնքային կյանքի կազմակերպմանը և պահպանել մշակութային կապերը տարբեր ժամանակաշրջաններում։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ եկեղեցու պատմությամբ, հայկական ճարտարապետությամբ, միջնադարյան մշակույթով և պատմական հուշարձաններով զբաղվող մասնագետների համար։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբաններին, արվեստաբաններին, ճարտարապետության պատմաբաններին, զբոսաշրջության ու մշակութային ժառանգության ոլորտի մասնագետներին, ինչպես նաև հայոց հոգևոր պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Գիրքը կարևոր է նաև հայ հին տպագիր գրականության ուսումնասիրության տեսանկյունից՝ որպես հայոց վանական ժառանգության նկատմամբ պատմական հետաքրքրության արտահայտություն և ազգային մշակութային հիշողության պահպանմանը նպաստող հրատարակություն։

Դ. Ա. Կիպշիձեի աշխատությունը նվիրված է Անիի և նրա շրջակայքի քարանձավների ուսումնասիրությանը՝ հիմնվելով Անիի XIV հնագիտական արշավախմբի հետազոտական նյութերի վրա։ Անիի քարանձավային համալիրները միջնադարյան քաղաքի պատմական և մշակութային միջավայրի կարևոր բաղադրիչներից են։ Դրանք ներկայացնում են ժայռային տարածքներում ստեղծված կամ բնական գոյացությունների հարմարեցմամբ ձևավորված կառույցների բազմազանություն, որոնք կարող էին ծառայել տարբեր նպատակների՝ բնակության, տնտեսական գործունեության, ապաստանի կամ կրոնական ու ծիսական օգտագործման համար։ Քարանձավների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու Անիի և հարակից տարածքների բնակեցման պատմության, բնական միջավայրի օգտագործման, շինարարական հմտությունների և մարդկանց առօրյա կյանքի մասին։ Հնագիտական հետազոտության տեսանկյունից կարևոր նշանակություն ունեն քարանձավների տեղադրությունը, կառուցվածքային առանձնահատկությունները, ժայռային տարածքի մշակման հետքերը, հնարավոր գործառույթները և դրանց կապը շրջակա պատմական հուշարձանների հետ։ Այս տվյալները կարող են նպաստել քաղաքի ու նրա մերձակա տարածքների պատմական տեղագրության վերակազմությանը և տարբեր ժամանակաշրջանների բնակեցման շերտերի ուսումնասիրմանը։ Անիի հնագիտական ժառանգությունը կարևոր տեղ է զբաղեցնում միջնադարյան հայկական քաղաքակրթության պատմության մեջ, քանի որ քաղաքը եղել է քաղաքական, տնտեսական, հոգևոր և մշակութային նշանակալի կենտրոն։ Քարանձավային կառույցների փաստագրումն ու քննությունը լրացնում են քաղաքի պատմության վերաբերյալ պատկերացումները՝ ուշադրությունը տեղափոխելով ոչ միայն հայտնի եկեղեցիների, պալատների և պաշտպանական կառույցների, այլև բնակեցման ու առօրյա կյանքի ավելի քիչ ուսումնասիրված ձևերի վրա։ Արշավախմբի նյութերի գիտական արժեքը կապված է դաշտային դիտարկումների, հուշարձանների նկարագրության և հնագիտական տվյալների պահպանման հետ, որոնք կարող են օգտագործվել հետագա համեմատական ուսումնասիրություններում։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հնագետների, պատմաբանների, ճարտարապետության պատմությամբ զբաղվող մասնագետների, քարանձավային կառույցների հետազոտողների և Անիի պատմամշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Այն կարևոր նյութ է միջնադարյան Հայաստանի բնակեցման, ճարտարապետական միջավայրի և պատմական լանդշաֆտի ուսումնասիրման համար։

«Հայ ժողովրդական խաղեր» բազմահատոր աշխատության երկրորդ հատորը նվիրված է հայ ժողովրդի ավանդական խաղային մշակույթի հավաքմանը, դասակարգմանը և ուսումնասիրությանը։ Ժողովրդական խաղերը ազգային ոչ նյութական մշակութային ժառանգության կարևոր բաղադրիչներից են, քանի որ դրանց միջոցով պահպանվել և սերնդեսերունդ փոխանցվել են համայնքային կյանքի առանձնահատկությունները, վարքականոնները, աշխարհընկալումը, բանավոր խոսքի ձևերը և երեխաների ու մեծահասակների փոխհարաբերությունների ավանդական դրսևորումները։ Խաղերը միայն ժամանցի միջոց չեն․ դրանք միաժամանակ իրականացնում են դաստիարակչական, ճանաչողական, հաղորդակցական և սոցիալական գործառույթներ՝ նպաստելով շարժողական հմտությունների, ուշադրության, հիշողության, արագ կողմնորոշվելու, համագործակցելու և մրցակցային իրավիճակներում գործելու կարողությունների զարգացմանը։ Հայ ժողովրդական խաղային ավանդույթը ներառում է շարժողական և մրցակցային խաղեր, խմբային ու անհատական զբաղմունքներ, կանոններով կազմակերպվող խաղային գործողություններ, ինչպես նաև երգերով, ասույթներով, հանելուկներով և բանավոր խոսքի այլ ձևերով ուղեկցվող խաղեր։ Դրանց կառուցվածքի, կանոնների, անվանումների և կատարման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տարբեր համայնքներում ձևավորված մշակութային ավանդույթներն ու տարածաշրջանային տարբերությունները։ Ժողովրդական խաղերը նաև արժեքավոր տեղեկություններ են պարունակում երեխաների առօրյայի, ընտանեկան և համայնքային դաստիարակության, տոնական սովորույթների ու սերունդների միջև մշակութային փորձի փոխանցման մասին։ Հավաքված նյութերի գիտական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ բանավոր ճանապարհով պահպանվող խաղային ավանդույթները կարող են փոփոխվել կամ աստիճանաբար դուրս գալ առօրյա գործածությունից, իսկ դրանց գրանցումն ու համակարգումը նպաստում են հետագա սերունդների համար այդ ժառանգության պահպանմանը։ Հատորը կարող է ծառայել որպես աղբյուր հայ ազգագրության, բանահյուսության, մանկական մշակույթի և ավանդական դաստիարակության ուսումնասիրության համար։ Այն օգտակար է բանագետներին, ազգագրագետներին, մանկավարժներին, խաղերի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև հայ ժողովրդական մշակույթը ճանաչելու և ավանդական խաղերը կրթական ու մշակութային գործունեության մեջ կիրառելու ցանկություն ունեցող ընթերցողներին։

Ժողովածուն ամփոփում է Յուրի Մկրտումյանի ծննդյան 80-ամյակին նվիրված գիտաժողովի նյութերը՝ ներկայացնելով նրա գիտական ժառանգության, հետազոտական հետաքրքրությունների և հայ հասարակության ու մշակույթի ուսումնասիրության մեջ ունեցած ներդրման հետ առնչվող հարցեր։ Հոբելյանական գիտաժողովի նյութերի համադրումը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու գիտնականի գործունեության նշանակությանը, գնահատելու նրա հետազոտությունների տեղը համապատասխան գիտակարգերի զարգացման պատմության մեջ և դիտարկելու նրա առաջադրած խնդիրների շարունակական արդիականությունը։ Ազգագրական և մշակութաբանական ուսումնասիրությունների շրջանակում կարևոր տեղ են զբաղեցնում ավանդական հասարակության կառուցվածքի, կենցաղի, սովորույթների, համայնքային հարաբերությունների, մշակութային ժառանգության և պատմական փոփոխությունների ուսումնասիրությունները։ Այսպիսի գիտական ժողովածուները նպաստում են տարբեր հետազոտական մոտեցումների և մեթոդների փոխանակմանը, գիտական բանավեճի զարգացմանը և նոր սերնդի մասնագետների ներգրավմանը համապատասխան բնագավառներում։ Դրանք միաժամանակ փաստագրում են գիտական հանրության վերաբերմունքը նշանավոր հետազոտողի ժառանգությանը և պահպանելով գիտաժողովի զեկուցումները՝ ստեղծում են հետագա ուսումնասիրությունների համար կարևոր նյութական հիմք։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում ազգագրությամբ, մարդաբանությամբ, հայագիտությամբ և մշակույթի պատմությամբ զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների ու ուսանողների համար։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև Յուրի Մկրտումյանի գիտական գործունեությամբ, հայ հասարակության ավանդական մշակույթի ուսումնասիրության պատմությամբ և հայաստանյան գիտական մտքի զարգացման ընթացքով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է 20-րդ դարի հայոց հայրենադարձության պատմական, հասարակական և ազգային-մշակութային նշանակության ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով հայ ինքնության ձևավորման, պահպանման և վերափոխման գործընթացների համատեքստում։ Հայրենադարձությունը հայ ժողովրդի պատմության կարևոր երևույթներից է, քանի որ առնչվում է հայրենիք հասկացությանը, ազգային պատկանելության գիտակցմանը, պատմական հիշողությանը և սփյուռքահայ համայնքների ու Հայաստանի միջև ձևավորված կապերին։ 20-րդ դարում հայրենադարձության տարբեր փուլերը պայմանավորված էին քաղաքական փոփոխություններով, պատմական իրադարձություններով, ազգային և հայրենասիրական շարժումներով, ինչպես նաև հայրենիքում ապրելու և ազգային միջավայրին վերամիավորվելու ձգտմամբ։ Այս գործընթացների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հայրենադարձների անձնական ու հավաքական փորձառության, մշակութային հարմարվողականության և հասարակական ինտեգրման նշանակությունը։ Հատուկ կարևորություն ունի հայրենադարձների ինքնության բազմաշերտ բնույթը, որը ձևավորվում էր ինչպես հայկական լեզվամշակութային ժառանգության, այնպես էլ սփյուռքում ձեռք բերած կենսափորձի ազդեցությամբ։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայոց պատմության, սփյուռքի ուսումնասիրության, միգրացիոն գործընթացների և ազգային ինքնության տեսական ու գործնական հարցերով զբաղվող հետազոտողների համար։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև հայագիտության, պատմության և հասարակական գիտությունների ուսանողներին։

Աշխատությունը եկեղեցական պատմության ուսումնասիրման համար նախատեսված ուսումնական ձեռնարկ է, որի նպատակն է համակարգված ձևով ներկայացնել քրիստոնեական եկեղեցու ձևավորման, զարգացման և պատմական ընթացքի վերաբերյալ գիտելիքները։ Նյութը վերաբերում է եկեղեցու պատմության կարևոր փուլերին, քրիստոնեական հավատքի տարածմանը, եկեղեցական կառույցների ձևավորմանն ու զարգացմանը, կրոնական կյանքի փոփոխություններին և եկեղեցու՝ հասարակական ու մշակութային կյանքում ունեցած նշանակությանը։ Ուսումնական բնույթը ենթադրում է պատմական իրադարձությունների հաջորդական ներկայացում, կարևոր փաստերի ամփոփում և սովորողների՝ եկեղեցու անցյալի վերաբերյալ գիտելիքների աստիճանական ընդլայնում։ Հայկական կրթական միջավայրում եկեղեցական պատմության դասավանդումը կարևոր դեր է ունեցել ոչ միայն կրոնական գիտելիքների փոխանցման, այլև Հայոց եկեղեցու պատմական ժառանգության, հոգևոր ավանդույթների և ազգային ինքնության վերաբերյալ պատկերացումների ձևավորման գործում։ Ձեռնարկը կարող էր ծառայել որպես դպրոցական ուսուցման և ինքնուրույն ուսումնասիրման նյութ՝ նպաստելով պատմական հիշողության պահպանմանը և եկեղեցու դերի ընկալմանը տարբեր ժամանակաշրջաններում։ 19-րդ դարի վերջի այս հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ եկեղեցական կրթության, պատմության դասավանդման մեթոդների, կրոնական ուսումնական գրականության և հայկական դպրոցներում կիրառվող դասագրքերի ուսումնասիրության համար։

Այս հրատարակությունը ներկայացնում է հայոց պատրիարք Խրիմյանի՝ երեսփոխանական ժողովի նիստում արտասանած հրաժարականի խոսքը։ Վերնագրում նշված ամսաթիվը և ժողովի նիստի համարը փաստաթուղթը կապում են Կոստանդնուպոլսի հայ համայնքի եկեղեցական և ազգային կառավարման պատմության որոշակի իրադարձության հետ։ Հրաժարականի խոսքը պատմական սկզբնաղբյուրի նշանակություն ունի, քանի որ կարող է արտացոլել պատրիարքի դիրքորոշումը, նրա ծառայության ընթացքում առաջացած խնդիրները և այն հանգամանքները, որոնք հանգեցրել են պաշտոնից հրաժարվելու որոշմանը։ Երեսփոխանական ժողովը հայ համայնքի կառավարման կարևոր մարմիններից էր, որտեղ քննարկվում էին եկեղեցական, վարչական, կրթական և հասարակական նշանակության հարցեր։ Այդ պատճառով նման ելույթը կարող է տեղեկություններ պարունակել ոչ միայն պատրիարքի անձնական որոշման, այլև համայնքի կառավարման համակարգի, ժողովական հարաբերությունների, պատասխանատվության և ազգային-եկեղեցական կյանքի վերաբերյալ տարաձայնությունների մասին։ Խրիմյանի խոսքը կարևոր է նաև նրա հասարակական և հոգևոր գործունեության ուսումնասիրության համար, քանի որ պաշտոնական հրաժարականի ելույթները հաճախ ներկայացնում են առաջնորդի գնահատականը ստեղծված իրավիճակի և իր պարտականությունների կատարման հնարավորությունների վերաբերյալ։ Հրատարակությունը կարող է օգտագործվել որպես սկզբնաղբյուր՝ XIX դարի երկրորդ կեսի Կոստանդնուպոլսի հայ համայնքի պատմությունը, պատրիարքական իշխանության և երեսփոխանական կառավարման փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև հայ ազգային հաստատությունների գործունեությունն ուսումնասիրելիս։ Միևնույն ժամանակ, առանց ամբողջական բնագրի հնարավոր չէ ճշգրտորեն ներկայացնել հրաժարականի պատճառները, ելույթում բարձրացված կոնկրետ հարցերը կամ ժողովականների արձագանքը։

1864 թվականին Վենետիկում՝ Սուրբ Ղազար տպարանում հրատարակված այս՝ 350 էջից բաղկացած աշխատությունը նվիրված է հայ ժողովրդի պատմությանը։ Վերնագիրը ցույց է տալիս, որ գիրքը նպատակ ունի համառոտ և համակարգված կերպով ներկայացնելու հայոց պատմությունը՝ ընթերցողին ծանոթացնելով ժողովրդի պատմական անցյալին, պետական կազմավորումներին, քաղաքական իրադարձություններին և ազգային կյանքի զարգացմանը։ XIX դարում հայոց պատմության ուսումնասիրությունն ու տարածումը կարևոր նշանակություն ունեին ազգային ինքնագիտակցության ամրապնդման, պատմական հիշողության պահպանման և կրթության զարգացման համար։ Այդ ժամանակաշրջանի պատմական աշխատությունները հաճախ նպատակ ունեին մեկտեղելու հայ ժողովրդի անցյալի մասին տեղեկությունները և դրանք հասանելի դարձնելու տարբեր կրթական ու հասարակական շրջանակների համար։ Վենետիկի Սուրբ Ղազարի Մխիթարյան միաբանությունը մեծ դեր է ունեցել հայագիտության զարգացման, պատմական աղբյուրների ուսումնասիրման, հայերեն գրքերի հրատարակման և ազգային մշակութային ժառանգության պահպանման գործում։ Միաբանության տպարանում լույս տեսած պատմագիտական գրքերը նպաստել են հայոց պատմության վերաբերյալ գիտելիքների տարածմանը և հայերեն գիտակրթական գրականության հարստացմանը։ Աշխատությունը կարող է ընդգրկել հայ ժողովրդի պատմության տարբեր ժամանակաշրջաններ՝ հնագույն շրջանից մինչև ավելի ուշ դարեր, անդրադառնալով հայկական պետականությունների ձևավորմանը, թագավորություններին, արտաքին հարաբերություններին, կրոնական ու մշակութային զարգացումներին և պատմական կարևոր իրադարձություններին։ Սակայն առանց գրքի բովանդակության ցանկի կամ ամբողջական բնագրի հնարավոր չէ հաստատել, թե որ ժամանակաշրջաններն են ներկայացված, ինչ պատմական աղբյուրներ են օգտագործված և ինչ սկզբունքով է շարադրված նյութը։ Գիրքը արժեքավոր է ուսումնասիրության համար՝ որպես XIX դարի հայերեն պատմագիտական հրատարակության օրինակ, որը կարող է տեղեկություններ տալ ժամանակի պատմական գիտելիքների ներկայացման, ազգային կրթական մտքի և հայ տպագրական մշակույթի զարգացման մասին։

Այս աշխատությունը հայ պատմագրության նշանավոր երկերից է, որը նվիրված է V դարի իրադարձություններին և հայ ժողովրդի պատմական հիշողության մեջ առանձնահատուկ տեղ զբաղեցնող Վարդանանց պատերազմին։ Այն ներկայացնում է հայ ժողովրդի պայքարը Սասանյան Պարսկաստանի քաղաքական և կրոնական ճնշումների դեմ՝ կենտրոնանալով քրիստոնեական հավատքի պահպանման, ազգային ինքնության պաշտպանության և հոգևոր արժեքներին հավատարիմ մնալու գաղափարների վրա։ Պատմական շարադրանքի առանցքում Վարդան Մամիկոնյանի և նրա զինակիցների պայքարն է, որը կապված է 451 թվականի Ավարայրի ճակատամարտի հետ։ Այս իրադարձությունը հայ պատմական գիտակցության մեջ դարձել է հավատքի, անձնազոհության, հայրենասիրության և հավաքական դիմադրության խորհրդանիշ։ Եղիշեի անունով հայտնի պատմագրական երկը կարևոր աղբյուր է ոչ միայն ռազմական ու քաղաքական իրադարձությունների, այլև ժամանակաշրջանի գաղափարական մթնոլորտի, հայ հասարակության ներքին հարաբերությունների և քրիստոնեական հավատքի պահպանման համար մղված պայքարի ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Հեղինակի շարադրանքում պատմական դեպքերը ներկայացվում են հոգևոր և բարոյական մեկնաբանությամբ՝ ընդգծելով հավատարմության, քաջության, անձնազոհության և համոզմունքներին հավատարիմ մնալու նշանակությունը։ Աշխատությունը կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայ պատմագրության մեջ նաև իր գրական առանձնահատկություններով։ Պատմական պատումը համադրվում է ճարտասանական արտահայտչամիջոցների, հերոսական կերպարների ներկայացման և գաղափարական շեշտադրումների հետ, ինչի շնորհիվ երկը դարձել է հայ դասական գրականության և պատմական արձակի նշանակալի նմուշներից մեկը։ Վարդանանց պատերազմի պատմությունը հետագա դարերում մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ ազգային ինքնագիտակցության, եկեղեցական ավանդության և հայրենասիրական մտածողության ձևավորման վրա։ Այն բազմիցս հիշատակվել է պատմական երկերում, կրոնական գրականության մեջ և ազգային հիշողությանն առնչվող ստեղծագործություններում՝ պահպանելով իր նշանակությունը տարբեր պատմական ժամանակաշրջաններում։ Աշխատությունը արժեքավոր է նաև որպես սկզբնաղբյուր, որի տեղեկությունները հետազոտողները համադրում են այլ պատմական վկայությունների հետ՝ V դարի Հայաստանի քաղաքական իրադրությունը, Սասանյան տերության հետ հարաբերությունները և հայ եկեղեցու պատմությունը ուսումնասիրելու համար։ Միաժամանակ, երկի կրոնական ու գաղափարական ուղղվածությունը կարևոր է հաշվի առնել պատմական տեղեկությունների քննադատական գնահատման ընթացքում։ Կոստանդնուպոլսում լույս տեսած այս հրատարակությունը հայ պատմագրական ժառանգության տարածման և պահպանման կարևոր օրինակ է։ Այն կարող է հետաքրքրել հայագետներին, պատմաբաններին, գրականագետներին, աստվածաբաններին, ինչպես նաև հայ ժողովրդի անցյալով և ազգային մշակույթի ձևավորմամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Գրքի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ ճանաչելու Վարդանանց պատերազմի պատմական նշանակությունը, Եղիշեի պատմագրական ոճը և այն գաղափարները, որոնք դարերի ընթացքում նպաստել են հայ ժողովրդի հոգևոր ու ազգային ինքնության պահպանմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը հայ պատմական հիշողության կարևորագույն երկերից է, որտեղ միավորվում են պատմական իրադարձությունների նկարագրությունը, քրիստոնեական հավատքի պաշտպանությունը և ազգային դիմադրության գաղափարը։

Գիրքը պատմական աշխատություն է՝ նվիրված Կոստանդնուպոլսի գրավմանը օսմանյան զորքերի կողմից 1453 թվականին, որը նշանակալի իրադարձություն էր Բյուզանդական կայսրության պատմության և միջնադարյան աշխարհի քաղաքական զարգացումների մեջ։ Այն ներկայացնում է քաղաքի պաշարման և գրավման պատմական հանգամանքները, բյուզանդական կայսրության վերջին շրջանի իրավիճակը, օսմանյան սուլթան Մեհմեդ Երկրորդի ռազմական արշավանքը և Կոստանդնուպոլսի անկման հետևանքները։ Պատմական պատումը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու միջնադարյան ռազմական գործողությունների, քաղաքի պաշտպանական համակարգի և տարածաշրջանի քաղաքական վերափոխումների մասին։ Այս իրադարձությունը կարևոր նշանակություն ունեցավ Արևելյան Միջերկրականի պատմության, Բյուզանդական կայսրության ավարտի և Օսմանյան պետության հզորացման տեսանկյունից։ Հրատարակությունը լույս է տեսել 1869 թվականին Թեոդոսիայում՝ Խալիպյան ուսումնարանի տպարանում, և բաղկացած է 21 էջից։ Իր փոքրածավալությամբ այն պատկանում է պատմական թեմաներով հանրամատչելի գրականության շարքին և կարող էր ծառայել որպես ուսումնական կամ տեղեկատու նյութ՝ պատմական իրադարձության մասին հիմնական գիտելիքներ փոխանցելու համար։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում միջնադարյան պատմության, Կոստանդնուպոլսի պատմության և 19-րդ դարի հայերեն պատմական հրատարակությունների ուսումնասիրության համար։

Հրատարակությունը նվիրված է Սրբոց Վարդանանց տոնի առթիվ Երուսաղեմի Սրբոց Յակովբեանց վանքին կից Ժառանգավորաց վարժարանում կազմակերպված հանդիսավոր միջոցառմանը, որի ընթացքում տեղի է ունեցել աշակերտների պարգևաբաշխությունը։ Ճառը ներկայացնում է 19-րդ դարի հայ եկեղեցական կրթական կյանքի կարևոր ավանդույթներից մեկը՝ կրոնական տոնակատարության և կրթական հաստատության ուսումնական տարվա ձեռքբերումների ամփոփման համադրությունը։ Սրբոց Վարդանանց հիշատակը հայ եկեղեցական ու ազգային ավանդույթում կապված է քրիստոնեական հավատարմության, անձնազոհության, բարոյական տոկունության և հոգևոր արժեքների պահպանման գաղափարների հետ։ Հանդիսության ընթացքում արտասանված խոսքը, ըստ իր բնույթի և առիթի, առնչվում է կրթության դաստիարակչական նշանակությանը, աշակերտների գիտելիքների գնահատմանը, աշխատասիրության խրախուսմանը և եկեղեցական կրթության մեջ ազգային ու կրոնական ժառանգության փոխանցմանը։ Նյութը կարևոր աղբյուր է Երուսաղեմի հայոց պատրիարքության կրթական հաստատությունների պատմության, Սրբոց Յակովբեանց վանքի մշակութային գործունեության և 19-րդ դարի հայերեն հանդիսավոր ճառախոսության ուսումնասիրության համար։ Ճառի ամբողջական բովանդակության վերաբերյալ լրացուցիչ տվյալների բացակայության պատճառով դրա առանձին մտքերի կամ հեղինակի մասին հստակ պնդումներ անել հնարավոր չէ։

Արշակ Ալպոյաճյանի այս պատմագիտական աշխատությունը նվիրված է բուլղար ժողովրդի ծագման, պատմական զարգացման, պետականության ձևավորման և ազգային կյանքի տարբեր փուլերի ուսումնասիրությանը՝ հնագույն ժամանակներից մինչև 20-րդ դարասկզբի պատմական իրադարձությունները։ 1910 թվականին Վառնայում հրատարակված գիրքը ներկայացնում է Բուլղարիայի պատմությունը հայերենով՝ հայ ընթերցողին հնարավորություն տալով ծանոթանալու բուլղար ժողովրդի պատմական անցյալին, քաղաքական զարգացումներին և Բալկանյան տարածաշրջանի պատմության կարևոր իրադարձություններին։ Աշխատության հիմնական թեմատիկ շրջանակն ընդգրկում է բուլղարների ծագման և էթնիկ կազմավորման հարցերը, նրանց բնակեցման տարածքների ձևավորումը, բուլղարական պետականության առաջացումը և միջնադարյան թագավորությունների զարգացումը։ Կարևոր տեղ են զբաղեցնում Բալկանյան թերակղզու քաղաքական պատմությունը, Բուլղարիայի հարաբերությունները Բյուզանդական կայսրության և հարևան ժողովուրդների հետ, ինչպես նաև տարածաշրջանում տեղի ունեցած ռազմական բախումներն ու իշխանական փոփոխությունները։ Պատմական շարադրանքը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու բուլղարական պետության զարգացման, օտար տիրապետության ժամանակաշրջանների և ազգային անկախության վերականգնման գործընթացների մասին։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի Օսմանյան կայսրության տիրապետության շրջանի ուսումնասիրությունը, որը վճռորոշ ազդեցություն է ունեցել բուլղար ժողովրդի քաղաքական, հասարակական և մշակութային կյանքի վրա։ Աշխատության մեջ անդրադարձ է կատարվում նաև ազգային զարթոնքին, կրթության ու մշակույթի զարգացմանը, անկախության համար պայքարին և ժամանակակից բուլղարական պետության ձևավորմանը։ 19-րդ դարի ազգային-ազատագրական շարժումները և 1878 թվականից հետո Բուլղարիայի քաղաքական կարգավիճակի փոփոխությունները կարևոր տեղ են զբաղեցնում այդ պատմական ընթացքի ըմբռնման համար։ Գրքի պատմագիտական նշանակությունը պայմանավորված է նաև հայերեն լեզվով բուլղար ժողովրդի պատմությունը ներկայացնելու հանգամանքով, ինչը նպաստել է հայ ընթերցողների շրջանում հարևան ժողովուրդների պատմության և Բալկանների քաղաքական զարգացումների վերաբերյալ գիտելիքների տարածմանը։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում ոչ միայն Բուլղարիայի պատմությամբ զբաղվողների, այլև Հարավարևելյան Եվրոպայի պատմությունը, բալկանագիտությունը, ժողովուրդների էթնիկ կազմավորման գործընթացները և ազգային պետականությունների ձևավորումն ուսումնասիրողների համար։ Այն կարող է ծառայել որպես պատմական աղբյուր՝ 20-րդ դարասկզբի հայալեզու պատմագիտական գրականության, հայ-բուլղարական մշակութային կապերի և պատմական գիտելիքի տարածման ուսումնասիրության ընթացքում։ Հրատարակությունը կարևոր է նաև որպես ժամանակաշրջանի հայ մտավորականության հետաքրքրությունների արտահայտություն, քանի որ ներկայացնում է օտար ժողովուրդների պատմությունը հայերենով ուսումնասիրելու և ընթերցողին հասանելի դարձնելու փորձը։

Издание посвящено историческому периоду 1952–1954 годов и жизненному пути людей, чьи судьбы были связаны с событиями этого времени. Начало 1950-х годов стало важным этапом в истории Советского Союза и других стран, ознаменованным политическими переменами, общественными преобразованиями и изменениями в повседневной жизни населения. Особое значение имели события, последовавшие за смертью И. В. Сталина в 1953 году, которые положили начало постепенным изменениям во внутренней политике советского государства и общественной атмосфере. Изучение этого периода позволяет лучше понять исторические обстоятельства, влиявшие на жизнь отдельных людей, их профессиональную деятельность, семейные отношения, общественное положение и личные решения. Через призму человеческих судеб история раскрывается не только как последовательность политических событий, но и как совокупность индивидуального опыта, воспоминаний и переживаний, отражающих особенности своей эпохи. Материалы подобного характера представляют интерес для исследования послевоенного общества, социальных условий, культурной среды и процессов, определявших повседневную жизнь людей в первой половине 1950-х годов. Хронологические рамки охватывают период, в котором происходили заметные изменения в политической и общественной жизни, создававшие предпосылки для дальнейшего развития страны. Издание может представлять интерес для читателей, изучающих историю XX века, советскую эпоху, биографии исторических деятелей и судьбы людей на фоне масштабных общественных перемен. Оно также может быть полезно исследователям, интересующимся исторической памятью, личными свидетельствами и взаимосвязью между историческими событиями и индивидуальным жизненным опытом. Поскольку подробное содержание и сведения об авторе не указаны, конкретные биографические сюжеты и географические обстоятельства, отражённые в книге, требуют дополнительного уточнения по самому изданию.

Աշխատությունը նվիրված է XX դարի սկզբին Ռուսական կայսրության կառավարության կողմից Այսրկովկասում իրականացվող կրոնական քաղաքականության առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ վրաց ուղղափառ, հայ առաքելական եկեղեցիների և մուսուլմանական հոգևոր կազմակերպությունների գործունեության համատեքստում։ Քննարկվում են կայսերական իշխանությունների և տարածաշրջանի կրոնական հաստատությունների փոխհարաբերությունները, պետական վերահսկողության մեխանիզմները, կրոնական կազմակերպությունների իրավական կարգավիճակը և դրանց գործունեության նկատմամբ կիրառվող վարչական քաղաքականության հիմնական ուղղությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում 1903–1914 թվականների քաղաքական և հասարակական զարգացումներին, ազգային ու կրոնական համայնքների ինքնակազմակերպման գործընթացներին, ինչպես նաև կրոնական հաստատությունների դերին տարածաշրջանի հասարակական կյանքում։ Ուսումնասիրվում են Հայ առաքելական եկեղեցու գույքի և եկեղեցական հաստատությունների նկատմամբ պետական քաղաքականությունը, 1903 թվականի եկեղեցական գույքի բռնագրավման մասին որոշման հետևանքները, դրա շուրջ ձևավորված հասարակական արձագանքները և հետագա փոփոխությունները։ Դիտարկվում են վրաց ուղղափառ եկեղեցական շրջանակների ինքնուրույնության ձգտումները, եկեղեցական կառավարման առանձնահատկությունները և Ռուսական ուղղափառ եկեղեցու կառույցների հետ հարաբերությունները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև մուսուլմանական հոգևոր կազմակերպությունների վարչական կարգավորմանը, կրոնական առաջնորդների գործունեությանը, հոգևոր կրթության կազմակերպմանը և պետական իշխանությունների հետ փոխհարաբերություններին։ Կարևորվում են կրոնական քաղաքականության և ազգային հարցի փոխկապակցվածությունը, կայսերական կառավարման կենտրոնացման միտումները, կրոնական ինքնության պահպանման խնդիրները և հասարակական շարժումների վրա եկեղեցական ու հոգևոր կառույցների ազդեցությունը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել պետական հրամանագրերը, վարչական փաստաթղթերը, եկեղեցական արխիվային նյութերը, ժամանակի մամուլը և պատմագիտական աշխատությունները՝ տարբեր կրոնական համայնքների նկատմամբ իրականացված քաղաքականության ընդհանրություններն ու տարբերությունները բացահայտելու նպատակով։ Առանձնացվում են կրոնական ազատությունների, հոգևոր կառավարման ինքնուրույնության, ազգային ինքնագիտակցության և կայսերական իշխանության շահերի միջև առաջացող հակասությունները։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի Այսրկովկասի քաղաքական և կրոնական պատմության, Ռուսական կայսրության ազգային քաղաքականության և տարածաշրջանի կրոնական հաստատությունների զարգացման ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, կրոնագետների, եկեղեցագետների, կովկասագետների, քաղաքական պատմության հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի դրամական տնտեսության ձևավորման, զարգացման և գործառնական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը III–X դարերում՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով սասանյան և արաբական տիրապետության ժամանակաշրջաններին։ Քննարկվում են դրամաշրջանառության պատմական նախադրյալները, դրամական համակարգի փոփոխությունները, տարբեր ժամանակաշրջաններում շրջանառված դրամների տեսակները և դրանց նշանակությունը Հայաստանի տնտեսական ու հասարակական կյանքում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սասանյան դրամների տարածմանը, արծաթե դրամների շրջանառության առանձնահատկություններին, դրամական միավորների պատկերագրությանը, արձանագրություններին և դրանց միջոցով արտահայտված քաղաքական ու տնտեսական հարաբերություններին։ Ուսումնասիրվում են արաբական տիրապետության հաստատումից հետո դրամաշրջանառության մեջ տեղի ունեցած փոփոխությունները, իսլամական դրամական համակարգի ազդեցությունը, դիրհեմների և այլ դրամատեսակների տարածումը, ինչպես նաև տեղական ու տարածաշրջանային դրամական շրջանառության փոխհարաբերությունները։ Անդրադարձ է կատարվում Հայաստանի առևտրատնտեսական կապերին հարևան երկրների հետ, միջազգային առևտրական ուղիների նշանակությանը, ապրանքադրամական հարաբերությունների զարգացմանը և դրամական տնտեսության դերին քաղաքային ու գյուղական բնակավայրերի տնտեսական կյանքում։ Կարևորվում են հնագիտական պեղումներից հայտնաբերված դրամական գանձերի, առանձին դրամների և դրամագիտական հավաքածուների ուսումնասիրությունը՝ որպես ժամանակաշրջանի տնտեսական պատմության վերակազմության կարևոր աղբյուրներ։ Դիտարկվում են դրամների ժամանակագրական դասակարգման, հատման վայրերի որոշման, շրջանառության աշխարհագրության և դրամական համակարգերի փոխազդեցության խնդիրները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել դրամագիտական, հնագիտական և գրավոր պատմական աղբյուրները՝ Հայաստանի տնտեսական զարգացման, հարկային հարաբերությունների և քաղաքական փոփոխությունների ազդեցությունը դրամաշրջանառության վրա բացահայտելու նպատակով։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի վաղ միջնադարյան Հայաստանի տնտեսական պատմության, տարածաշրջանային առևտրական հարաբերությունների և դրամական մշակույթի զարգացման օրինաչափությունների ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, դրամագետների, հնագետների, արևելագետների, տնտեսական պատմության հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Հրատարակությունը նվիրված է հայ հասարակական-քաղաքական գործիչ և հեղափոխական շարժման մասնակից Բոգդան Կնունյանցի կյանքին, գործունեությանը և պատմական ժառանգությանը վերաբերող գրականության համակարգված ներկայացմանը։ Մատենագիտական ցանկի հիմնական նպատակն է ընթերցողներին ծանոթացնել գործչի կենսագրության, գաղափարական հայացքների, հասարակական գործունեության և ժամանակաշրջանի քաղաքական իրադարձությունների ուսումնասիրության համար կարևոր գրական աղբյուրներին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում XIX դարի վերջի և XX դարի սկզբի հայ հասարակական-քաղաքական կյանքի առանձնահատկություններին, հեղափոխական շարժումների զարգացմանը և դրանցում Կնունյանցի ունեցած մասնակցությանը։ Ներկայացվող գրականությունը կարող է ընդգրկել կենսագրական ուսումնասիրություններ, պատմագիտական աշխատություններ, հուշագրություններ, պարբերական մամուլի հրապարակումներ, փաստագրական նյութեր և այլ աղբյուրներ, որոնք հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու նրա գործունեության տարբեր կողմերը։ Կարևորվում են պատմական իրադարձությունների լուսաբանման աղբյուրագիտական մոտեցումները, ժամանակակիցների վկայությունների նշանակությունը և գործչի գաղափարական ու կազմակերպական գործունեության գնահատման տարբեր տեսանկյունները։ Մատենագիտական նյութերի համակարգումը նպաստում է համապատասխան հրատարակությունների որոնմանը, պատմական տեղեկությունների համադրմանը և հետազոտական աշխատանքի կազմակերպմանը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև հայ քաղաքական մտքի զարգացման, հասարակական շարժումների ձևավորման և ժամանակաշրջանի գաղափարական պայքարի ուսումնասիրության հնարավորություններին։ Հրատարակությունն ունի ճանաչողական, տեղեկատվական և գիտաօժանդակ նշանակություն՝ ծառայելով որպես ուղեցույց տվյալ պատմական ժամանակաշրջանի և նշանավոր գործչի կենսագրության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, մատենագետների, գրադարանավարների, հասարակական-քաղաքական մտքի պատմության հետազոտողների, մանկավարժների, ուսանողների և հայոց նորագույն պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է իրանական ժողովրդական հավատալիքներում դևերի և դիվական աշխարհի մասին պատկերացումների ծագման, զարգացման և մշակութային նշանակության ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են իրանական դիցաբանության, հնագույն կրոնական ավանդույթների և ժողովրդական բանահյուսության մեջ գերբնական էակների զբաղեցրած տեղը, դրանց ծագումնաբանական առանձնահատկությունները և խորհրդանշական գործառույթները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում դևերի կերպարների ձևավորմանը, արտաքին նկարագրություններին, վարքագծին, գերբնական կարողություններին և մարդկանց ու աստվածային ուժերի հետ ունեցած փոխհարաբերություններին։ Ուսումնասիրվում են զրադաշտական կրոնական պատկերացումների, նախաիսլամական հավատալիքների և իսլամական շրջանի ժողովրդական ավանդույթների ազդեցությունները դիվական աշխարհի ընկալման վրա։ Անդրադարձ է կատարվում բարու և չարի հակադրությանը, լույսի և խավարի խորհրդանշական նշանակությանը, ինչպես նաև դևերի կերպարների միջոցով արտահայտվող վախերին, բարոյական պատկերացումներին և հասարակական արժեքներին։ Կարևորվում են իրանական առասպելների, հեքիաթների, ավանդազրույցների և էպիկական ստեղծագործությունների ուսումնասիրությունը, մասնավորապես դիվական կերպարների դրսևորումները պարսկական հերոսական ավանդույթներում։ Դիտարկվում են տարբեր պատմական ժամանակաշրջաններում դևերի կերպարների իմաստային փոփոխությունները, դրանց կապերը ժողովրդական ծեսերի, սովորույթների և պաշտպանական հավատալիքների հետ։ Համեմատական տեսանկյունից ուշադրություն է դարձվում իրանական և հարևան ժողովուրդների, այդ թվում՝ հայկական բանահյուսական ավանդույթներում հանդիպող գերբնական կերպարների ընդհանրություններին ու տարբերություններին։ Աշխատությունը կարող է նպաստել իրանական հոգևոր մշակույթի, առասպելաբանական մտածողության և ժողովրդական աշխարհայացքի առավել խորքային ըմբռնմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել իրանագետների, բանագետների, դիցաբանության մասնագետների, կրոնագետների, ազգագրագետների, մշակութաբանների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Հանրագիտարանային հրատարակությունը նվիրված է Օսմանյան կայսրության պատմության, պետական կառուցվածքի, քաղաքական համակարգի, հասարակական հարաբերությունների և մշակութային ժառանգության բազմակողմանի ներկայացմանը։ Այն ընդգրկում է կայսրության ձևավորման և տարածքային ընդարձակման գործընթացները, կառավարման համակարգի զարգացման առանձնահատկությունները, ռազմական կազմակերպությունը, դիվանագիտական հարաբերությունները և միջազգային քաղաքականության մեջ ունեցած դերակատարությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սուլթանական իշխանության կառուցվածքին, պետական հաստատություններին, վարչատարածքային կառավարմանը, իրավական համակարգին և հասարակության սոցիալական ու կրոնական կազմակերպմանը։ Ներկայացվում են կայսրության տարածքում բնակվող տարբեր ժողովուրդների պատմությունը, ազգային և կրոնական համայնքների փոխհարաբերությունները, տնտեսական գործունեության ձևերը, առևտրային կապերը և քաղաքային կյանքի զարգացումը։ Անդրադարձ է կատարվում կրթության, գիտության, գրականության, ճարտարապետության, արվեստի և առօրյա մշակույթի առանձնահատկություններին։ Կարևոր տեղ են զբաղեցնում Օսմանյան կայսրության և եվրոպական պետությունների հարաբերությունները, պատերազմները, բարեփոխումների շարժումները, ազգային-ազատագրական պայքարները և կայսրության աստիճանական անկման պատմական հանգամանքները։ Հայագիտական տեսանկյունից առանձնակի հետաքրքրություն են ներկայացնում օսմանյան տիրապետության ներքո հայ բնակչության պատմությանը, Հայկական հարցին, հայ-օսմանյան հարաբերություններին և Հայոց ցեղասպանությանը վերաբերող թեմաները։ Հանրագիտարանային կառուցվածքը հնարավորություն է տալիս առանձին հոդվածների միջոցով ուսումնասիրելու պատմական իրադարձությունները, նշանավոր գործիչներին, աշխարհագրական տարածքները, հաստատությունները և կարևոր հասկացությունները։ Հրատարակությունը կարող է ծառայել որպես տեղեկատու աղբյուր պատմաբանների, արևելագետների, քաղաքագետների, մշակութաբանների, հայագետների, ուսանողների և Օսմանյան կայսրության պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է եզդիների կրոնական հավատալիքների, դիցաբանական պատկերացումների և սրբազան կերպարների համակարգի ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են եզդիական կրոնական ավանդույթի ձևավորման պատմական և մշակութային նախադրյալները, աստվածային ու սրբազան էակների վերաբերյալ պատկերացումները, ինչպես նաև դրանց նշանակությունը եզդիների հոգևոր կյանքում և աշխարհընկալման համակարգում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում միաստվածային հավատքի առանձնահատկություններին, Մալաքե Թաուսի՝ Սիրամարգ հրեշտակի կերպարին, յոթ սրբազան էակների մասին պատկերացումներին և նրանց վերագրվող խորհրդանշական գործառույթներին։ Ուսումնասիրվում են կրոնական առասպելները, բանավոր ավանդությունները, ծիսական սովորույթները, սրբավայրերի պաշտամունքը և կրոնական խորհրդանիշների իմաստային նշանակությունը։ Անդրադարձ է կատարվում եզդիական կրոնական պատկերացումների և Մերձավոր Արևելքի հնագույն հավատալիքների հնարավոր պատմամշակութային առնչություններին, ինչպես նաև կրոնական ավանդույթների պահպանման և սերնդեսերունդ փոխանցման առանձնահատկություններին։ Կարևորվում են եզդիների հոգևոր ժառանգության ուսումնասիրությունը, կրոնական ինքնության ձևավորման գործընթացները, ավանդական հավատալիքների և համայնքային կյանքի փոխհարաբերությունները։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել կրոնագետների, ազգագրագետների, պատմաբանների, մշակութաբանների, դիցաբանության հետազոտողների և եզդիական մշակույթով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը ներկայացնում է VII դարի հայկական պատմագրության կարևորագույն հուշարձաններից մեկը, որն ավանդաբար վերագրվում է պատմիչ Սեբեոսին և արժեքավոր տեղեկություններ է պարունակում Հայաստանի ու հարակից տարածաշրջանների քաղաքական, ռազմական և կրոնական պատմության վերաբերյալ։ Երկում լուսաբանվում են VI դարի վերջի և VII դարի առաջին կեսի պատմական իրադարձությունները, մասնավորապես Բյուզանդական և Սասանյան կայսրությունների հակամարտությունները, Հայաստանի քաղաքական դրությունը, հայ նախարարական տների գործունեությունը և տարածաշրջանում տեղի ունեցած իշխանական փոփոխությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում արաբական նվաճումների սկզբնական շրջանին, իսլամի առաջացման պատմական միջավայրին և Մերձավոր Արևելքում ձևավորվող նոր քաղաքական հարաբերություններին։ Պատմական շարադրանքն ընդգրկում է նաև հայոց եկեղեցու գործունեությանը, կրոնական հակասություններին, դիվանագիտական հարաբերություններին և հայ ժողովրդի հասարակական կյանքին առնչվող հարցեր։ Աշխատությունը կարևոր սկզբնաղբյուր է վաղ միջնադարյան Հայաստանի պատմության ուսումնասիրության համար՝ հնարավորություն տալով բացահայտելու տարածաշրջանի քաղաքական զարգացումները և հայկական պատմագրական մտածողության առանձնահատկությունները։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, հայագետների, արևելագետների, միջնադարագետների, ուսանողների և հայ ժողովրդի պատմամշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հայկական խաչքարերի ծագման, պատմական զարգացման, գործառութային նշանակության և խորհրդանշական իմաստաբանության համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ պատմագիտական և հնագիտական մոտեցումների կիրառմամբ։ Քննարկվում են խաչքարային արվեստի ձևավորման նախադրյալները, վաղքրիստոնեական հուշարձանների հետ դրա առնչությունները, ինչպես նաև հայկական մշակութային միջավայրում խաչքարերի տարածման և զարգացման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում խաչքարերի կառուցվածքային և պատկերագրական հորինվածքներին, զարդաքանդակների խորհրդանշական բովանդակությանը, կրոնական պատկերացումներին և դրանց արտահայտման գեղարվեստական միջոցներին։ Ուսումնասիրվում են խաչքարերի պաշտամունքային, հիշատակային, նվիրատվական և հասարակական գործառույթները, դրանց տեղադրության առանձնահատկությունները և կապը միջնադարյան հայկական հոգևոր ու սոցիալական կյանքի հետ։ Անդրադարձ է կատարվում հնագիտական գտածոների, վիմագիր արձանագրությունների և պատմական աղբյուրների նշանակությանը՝ խաչքարերի ժամանակագրության, տարածքային առանձնահատկությունների և մշակութային դերի բացահայտման գործում։ Աշխատությունը կարևորում է խաչքարերը որպես հայկական ինքնության, քրիստոնեական աշխարհընկալման և ազգային գեղարվեստական ավանդույթների արտահայտություն։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, հնագետների, արվեստաբանների, մշակութաբանների և հայկական պատմամշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Հրատարակությունը ներկայացնում է Ռուսաստանի հայոց արքեպիսկոպոս, իշխան Հովսեփ Արղության-Երկայնաբազուկի արտասանած ճառը, որն արժեքավոր պատմական և հոգևոր սկզբնաղբյուր է XVIII դարի վերջի հայ հասարակական, եկեղեցական և մշակութային կյանքի ուսումնասիրության համար։ Հովսեփ Արղությանը հայ եկեղեցական և հասարակական նշանավոր գործիչներից էր, որի գործունեությունը կապված էր Ռուսաստանի հայ համայնքների կազմակերպման, ազգային ինքնության պահպանման և հայ-ռուսական հարաբերությունների զարգացման հետ։ Ճառը հետաքրքրություն է ներկայացնում ժամանակաշրջանի եկեղեցական հռետորաբանության, պաշտոնական խոսքի կառուցվածքի և կրոնաբարոյական գաղափարների արտահայտման տեսանկյունից։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի հեղինակի լեզվաոճական առանձնահատկությունները, հանդիսավոր խոսքի արտահայտչամիջոցները և հոգևոր առաջնորդի հասարակական դիրքի արտացոլումը։ Հրատարակությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու ռուսահայ համայնքների հոգևոր կյանքի պատմական միջավայրը, եկեղեցական իշխանության և հասարակական հարաբերությունների առանձնահատկությունները, ինչպես նաև հայ հոգևորականության մասնակցությունը ազգային ու մշակութային գործընթացներին։ Կարևորվում են ճառի նշանակությունը որպես ժամանակաշրջանի գրավոր հուշարձան, դրա պատմալեզվաբանական արժեքը և ռուսերեն հին տպագիր գրականության մեջ հայկական թեմատիկայի ներկայացումը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, հայագետների, եկեղեցու պատմության հետազոտողների, աղբյուրագետների, լեզվաբանների և հայ-ռուսական պատմամշակութային կապերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է XIX դարի սկզբից մինչև 1880-ական թվականների կեսերն Արևմտյան Հայաստանում ամերիկյան բողոքական միսիոներների գործունեության պատմական, կրոնական, կրթական և հասարակական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Դիտարկվում են Օսմանյան կայսրությունում ամերիկյան միսիոներական կազմակերպությունների հաստատման նախադրյալները, նրանց գործունեության նպատակները, կազմակերպական կառուցվածքը և հայ բնակչության հետ ձևավորված հարաբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում միսիոներների կրթական և լուսավորական նախաձեռնություններին, դպրոցների հիմնադրմանը, ուսումնական ծրագրերի մշակմանը, գրքերի ու կրոնական գրականության հրատարակմանը և հայ հասարակության կրթական կյանքի վրա դրանց ազդեցությանը։ Քննարկվում են բողոքական քարոզչության տարածման մեթոդները, Հայ առաքելական եկեղեցու և միսիոներական կազմակերպությունների փոխհարաբերությունները, կրոնական հակասությունները և հայ բողոքական համայնքների ձևավորման գործընթացները։ Անդրադարձ է կատարվում միսիոներների բժշկական, բարեգործական և սոցիալական գործունեությանը, կանանց կրթության խթանմանը, ինչպես նաև Արևմտյան Հայաստանի տարբեր բնակավայրերում նրանց հաստատությունների գործունեության առանձնահատկություններին։ Կարևորվում են ամերիկյան միսիոներական զեկույցների, նամակագրության, հուշագրությունների և ժամանակաշրջանի այլ սկզբնաղբյուրների նշանակությունը հայ հասարակության պատմության ուսումնասիրության համար։ Ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել հայ-ամերիկյան պատմամշակութային կապերի, Օսմանյան կայսրության կրոնական քաղաքականության և XIX դարի արևմտահայ հասարակության կրթական ու սոցիալական փոփոխությունների առավել ամբողջական լուսաբանմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, կրոնագետների, հայագետների, կրթության պատմության հետազոտողների, արևելագետների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է «Կովկասի հնագրական հանձնաժողովի վավերագրերը» բազմահատոր ժողովածուի՝ որպես Արցախի (Ղարաբաղի) պատմության ուսումնասիրության կարևոր սկզբնաղբյուրի աղբյուրագիտական և պատմագիտական վերլուծությանը։ Ուսումնասիրվում են ժողովածուում հրապարակված պատմական փաստաթղթերի բովանդակությունը, դրանց ստեղծման հանգամանքները, տեղեկությունների հավաստիությունը և գիտական արժեքը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Արցախի քաղաքական, վարչատարածքային, սոցիալ-տնտեսական և ժողովրդագրական պատմության վերաբերյալ պահպանված վավերագրական նյութերին։ Դիտարկվում են տարածաշրջանի կառավարման համակարգի, տեղական իշխանությունների գործունեության, բնակչության հասարակական հարաբերությունների և Ռուսական կայսրության կովկասյան քաղաքականության հետ առնչվող պատմական գործընթացները։ Քննարկվում են պաշտոնական գրագրությունների, զեկուցագրերի, հրամանագրերի և վարչական փաստաթղթերի ուսումնասիրության մեթոդները, դրանց տեղեկությունների համադրումը հայկական և օտարալեզու այլ սկզբնաղբյուրների հետ։ Անդրադարձ է կատարվում պատմական փաստերի մեկնաբանման, աղբյուրների քննադատական գնահատման և ժամանակաշրջանի քաղաքական ու վարչական առանձնահատկությունների հաշվառման անհրաժեշտությանը։ Կարևորվում է վավերագրական ժառանգության նշանակությունը Արցախի պատմության առանձին հիմնախնդիրների լուսաբանման և տարածաշրջանի պատմական զարգացումների առավել ամբողջական ուսումնասիրության համար։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, աղբյուրագետների, արխիվագետների, կովկասագետների, հայագետների և Արցախի պատմությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հայ ժողովրդի պատմության կարևորագույն փուլերի ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով Հայոց ցեղասպանության պատմական նախադրյալներին, իրականացման հանգամանքներին և միջազգային արձագանքներին։ Դիտարկվում են հայ ժողովրդի պատմական զարգացման առանձնահատկությունները, Օսմանյան կայսրությունում հայ բնակչության հասարակական և քաղաքական դրությունը, ազգային հարցի սրացումը և XIX դարի վերջից մինչև XX դարի սկիզբը տեղի ունեցած իրադարձությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում 1915 թվականի Հայոց ցեղասպանության պատճառներին, կազմակերպման քաղաքականությանը, հայ բնակչության բռնի տեղահանություններին և դրանց ժողովրդագրական, սոցիալական ու մշակութային հետևանքներին։ Քննարկվում են միջազգային դիվանագիտական հարաբերությունների ազդեցությունը հայկական հարցի զարգացման վրա, օտարերկրյա պետությունների և միջազգային հանրության արձագանքները, ինչպես նաև պատմական փաստաթղթերի, ականատեսների վկայությունների և հետազոտական նյութերի նշանակությունը ցեղասպանության պատմության ուսումնասիրության գործում։ Անդրադարձ է կատարվում նաև ցեղասպանության միջազգային ճանաչման, պատմական հիշողության պահպանման, արդարության և պատասխանատվության հիմնախնդիրներին։ Դիտարկվում են Հայոց ցեղասպանության ազդեցությունը հայկական սփյուռքի ձևավորման, ազգային ինքնության պահպանման և հայ ժողովրդի հետագա պատմական զարգացման վրա։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, հայագետների, ցեղասպանագիտության մասնագետների, միջազգային հարաբերությունների հետազոտողների և հայ ժողովրդի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է 1952-2007 թվականներին Եգիպտոսի հայկական համայնքի պատմության, հասարակական, քաղաքական, տնտեսական և մշակութային կյանքի զարգացման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Ներկայացվում են եգիպտահայ համայնքի պատմական ձևավորման նախադրյալները, նրա կազմակերպչական կառուցվածքը և գործունեությունը Եգիպտոսի քաղաքական ու հասարակական փոփոխությունների պայմաններում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում 1952 թվականի եգիպտական հեղափոխությունից հետո տեղի ունեցած վերափոխումների ազդեցությանը հայ բնակչության սոցիալ-տնտեսական դրության, ժողովրդագրական պատկերի և համայնքային հաստատությունների գործունեության վրա։ Քննարկվում են հայկական եկեղեցու, կրթական հաստատությունների, մշակութային միությունների, բարեգործական կազմակերպությունների և մամուլի դերը ազգային ինքնության, լեզվի ու ավանդույթների պահպանման գործում։ Անդրադարձ է կատարվում համայնքի ներսում տեղի ունեցած ժողովրդագրական փոփոխություններին, արտագաղթի պատճառներին, սերունդների միջև մշակութային ժառանգության փոխանցման խնդիրներին և եգիպտահայության կապերին Հայաստանի ու սփյուռքահայ այլ համայնքների հետ։ Դիտարկվում են նաև հայերի մասնակցությունը Եգիպտոսի հասարակական և տնտեսական կյանքին, համայնքային ինքնակառավարման առանձնահատկությունները և ազգային կառույցների գործունեության շարունակականությունն ապահովելու ջանքերը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, սփյուռքագետների, արևելագետների, հայագետների և հայկական համայնքների պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է XVIII դարում Աստրախանի թեմի տարածքում բնակվող հայ համայնքի պատմության, հասարակական և կրոնական կյանքի, ինչպես նաև տեղի ուղղափառ հոգևոր առաջնորդների հետ ունեցած փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությանը։ Ներկայացվում են Աստրախանում հայերի հաստատման պատմական նախադրյալները, համայնքի ձևավորման և զարգացման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև հայ բնակչության դերը տարածաշրջանի տնտեսական, առևտրական և մշակութային կյանքում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայերի կրոնական ինքնության պահպանման, եկեղեցական կառույցների գործունեության և տեղի հոգևոր իշխանությունների հետ հարաբերությունների խնդիրներին։ Քննարկվում են ռուս ուղղափառ հոգևորականության վերաբերմունքը հայ համայնքի նկատմամբ, միջդավանական հարաբերությունների առանձնահատկությունները, կրոնական հանդուրժողականության և եկեղեցական իրավասությունների հետ կապված հարցերը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև Ռուսական կայսրության կրոնական քաղաքականության ազդեցությանը հայ բնակչության հասարակական դիրքի, համայնքային ինքնակազմակերպման և մշակութային ավանդույթների պահպանման վրա։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հայ ժողովրդի պատմության, հայ-ռուսական հարաբերությունների, եկեղեցական պատմության և XVIII դարի Ռուսաստանի ազգային ու կրոնական համայնքների ուսումնասիրությամբ զբաղվող պատմաբանների, հետազոտողների և ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հայ պատմագրության կարևորագույն հուշարձաններից մեկի՝ Մովսես Խորենացու «Հայոց պատմության» պատմագիտական և աղբյուրագիտական քննությանը։ Հեղինակն անդրադառնում է հայոց հին և վաղմիջնադարյան պատմության ուսումնասիրության հիմնախնդիրներին՝ ուշադրության կենտրոնում պահելով պատմական տեղեկությունների հավաստիությունը, սկզբնաղբյուրների օգտագործման առանձնահատկությունները և պատմական իրադարձությունների ժամանակագրական ճշգրտությունը։ Ուսումնասիրության առանցքային թեմաներից են Մովսես Խորենացու պատմական շարադրանքի կառուցվածքը, ներկայացված իրադարձությունների և անձանց պատմականությունը, ինչպես նաև պատմիչի հաղորդած տեղեկությունների համադրությունը հայկական, հունական, հռոմեական և այլ հին գրավոր աղբյուրների հետ։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակը ներառում է նաև պատմագրական ավանդույթի ձևավորման, պատմական հիշողության պահպանման և ազգային պատմության վերակառուցման մեթոդաբանական հարցերը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի Խորենացու ապրած ժամանակաշրջանի, նրա երկի ստեղծման հնարավոր ժամանակագրության և օգտագործված աղբյուրների վերաբերյալ գիտական բանավեճերի ուսումնասիրությունը։ Քննադատական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու պատմական շարադրանքում առկա առասպելաբանական, ավանդական և փաստագրական տարրերի փոխհարաբերությունները՝ պարզաբանելով դրանց դերը հայ ժողովրդի վաղ պատմության ներկայացման գործում։ Ուսումնասիրությունը կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայագիտության և պատմական աղբյուրագիտության զարգացման համատեքստում, քանի որ առնչվում է այն հիմնարար հարցերին, որոնք տարբեր ժամանակաշրջաններում քննարկվել են հայ և օտարազգի պատմաբանների, բանասերների ու արևելագետների կողմից։ Այն արտացոլում է պատմական սկզբնաղբյուրների քննադատական վերլուծության նշանակությունը և նպաստում պատմագիտական ուսումնասիրություններում համեմատական մեթոդի կիրառման կարևորության ըմբռնմանը։ Աշխատության գիտական արժեքը պայմանավորված է նաև նրանով, որ Մովսես Խորենացու պատմական ժառանգության ուսումնասիրությունը սերտորեն կապված է հայ ժողովրդի ծագման, պետականության ձևավորման, հին հայկական թագավորությունների պատմության և մշակութային ինքնության վերաբերյալ հարցերի հետ։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել հայոց պատմության, հին և միջնադարյան պատմագրության, աղբյուրագիտության, բանասիրության և պատմական քննադատության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետներին, ուսանողներին ու հետազոտողներին։ Այն օգտակար է նաև հայագիտական մտքի զարգացման պատմությունն ուսումնասիրելու համար՝ հնարավորություն տալով ավելի խորությամբ հասկանալու պատմական սկզբնաղբյուրների արժևորման, մեկնաբանման և գիտական քննության սկզբունքները։ Աշխատությունը դիտարկվում է որպես հայ պատմագրական ժառանգության գիտական ուսումնասիրությանը վերաբերող գրականություն, որն օգնում է բացահայտելու պատմական փաստերի, գրավոր ավանդույթների և հետագա պատմագիտական մեկնաբանությունների փոխկապակցվածությունը։