Культура

Աշխատությունը նվիրված է հայ անվանի քանդակագործ և նկարիչ Խաչատուր Մարտիրոսի Իսկանդարյանի բազմաբնույթ ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրությանը։ Այն ներկայացնում է արվեստագետի ստեղծագործական ուղին, գեղարվեստական մտածողության առանձնահատկությունները և նրա ներդրումը 20-րդ դարի երկրորդ կեսի ու 21-րդ դարի սկզբի հայկական կերպարվեստի զարգացման գործում։ Ուսումնասիրության մեջ ուշադրություն է դարձվում նրա քանդակագործական, գեղանկարչական, գրաֆիկական և կերամիկական աշխատանքներին՝ բացահայտելով դրանցում առկա թեմատիկ, ոճական և արտահայտչական ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Իսկանդարյանի արվեստում կարևոր տեղ է զբաղեցնում մարդը՝ իր առօրյա կյանքով, մասնագիտությամբ, բնավորությամբ և սոցիալական միջավայրով, ինչի շնորհիվ նրա փոքրածավալ ժանրային կոմպոզիցիաները առանձնանում են կենսականությամբ, դիտողականությամբ և մարդկային ջերմությամբ։ Հատուկ նշանակություն ունի հին Երևանի կյանքին նվիրված ստեղծագործությունների շարքը, որտեղ արվեստագետը պատկերում է քաղաքի անցյալի կերպարները, փողոցային տեսարանները, արհեստավորներին, առևտրականներին, երաժիշտներին և այլ կերպարներ։ Այս աշխատանքները ոչ միայն ունեն գեղարվեստական արժեք, այլև պահպանել են հին Երևանի կենցաղի, սովորույթների ու քաղաքային միջավայրի վերաբերյալ կարևոր ազգագրական տեղեկություններ։ Ուսումնասիրությունը անդրադառնում է նաև նրա մոնումենտալ քանդակագործությանը, որի շրջանակում արվեստագետը ստեղծել է մի շարք հուշարձաններ և դիմաքանդակներ՝ անդրադառնալով հայ մշակույթի, գրականության, գիտության և արվեստի նշանավոր ներկայացուցիչների կերպարներին։ Նրա հեղինակած գործերից են Արմեն Տիգրանյանի, Ավետիք Իսահակյանի, Հակոբ Մեղապարտի և այլ մշակութային գործիչների հուշարձաններն ու քանդակները։ Առանձին ուշադրության է արժանի Իսկանդարյանի գործունեությունը որպես նկարիչ և գրաֆիկ․ այդ բնագավառում նրա ստեղծագործության մեջ հատկապես արտահայտված է բնանկարի ժանրը, ինչը ցույց է տալիս արվեստագետի հետաքրքրությունը ոչ միայն մարդկային կերպարի, այլև բնության ու միջավայրի գեղարվեստական մեկնաբանության նկատմամբ։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս արվեստագետի ժառանգությունը դիտարկել ամբողջական համատեքստում՝ նրա ստեղծագործական զարգացումը կապելով ժամանակաշրջանի գեղարվեստական գործընթացների, հայկական քանդակագործության ավանդույթների և քաղաքային մշակույթի հետ։ Հեղինակը կարևորում է նաև Իսկանդարյանի մասնակցությունը ցուցահանդեսներին և մրցույթներին, նրա ստացած պարգևներն ու ճանաչումը, որոնք վկայում են արվեստագետի նշանակալի դերակատարության մասին հայկական մշակութային կյանքում։ Գիրքը արժեքավոր աղբյուր է հայկական քանդակագործության պատմությամբ, 20-րդ դարի հայ կերպարվեստով, հին Երևանի մշակութային միջավայրով և Խաչատուր Իսկանդարյանի ստեղծագործական ժառանգությամբ հետաքրքրվող արվեստաբանների, մշակութաբանների, ուսանողների, հետազոտողների և արվեստասեր ընթերցողների համար։ Մատենագիտական տվյալների համաձայն՝ այս ուսումնասիրությունը հրատարակվել է որպես Նարե Նադարյանի արվեստագիտության թեկնածուի գիտական աստիճանի ատենախոսություն՝ 2018 թվականին, 26 էջ ծավալով։

Աշխատությունը մատենագիտական տեղեկատու բնույթի հրատարակություն է, որը նվիրված է մշակույթի և արվեստի տարբեր ոլորտներին վերաբերող նոր գրականության համակարգված ներկայացմանը։ Այն նպատակ ունի ընթերցողին, հետազոտողին և մասնագետին հնարավորություն տալու արագ կողմնորոշվել տվյալ ժամանակահատվածում հրատարակված գրքերի, հոդվածների, ժողովածուների և այլ գիտական ու մշակութային նյութերի մեջ։ Մատենագիտական ցանկում ընդգրկված աղբյուրները կարող են վերաբերել կերպարվեստին, երաժշտությանը, թատրոնին, կինոյին, ճարտարապետությանը, մշակույթի պատմությանը, արվեստագիտությանը և հարակից բնագավառներին՝ ձևավորելով մշակութային ժառանգության և ժամանակակից արվեստի վերաբերյալ գրականության բազմաբնույթ պատկեր։ Աշխատության հիմնական արժեքը նյութի համակարգված դասակարգման և որոնումը հեշտացնող մատենագիտական տվյալների ներկայացման մեջ է։ Նման ցանկը հնարավորություն է տալիս հետևելու մշակույթի և արվեստի ուսումնասիրության նոր ուղղություններին, բացահայտելու տվյալ ժամանակաշրջանում հրատարակված կարևոր աշխատությունները և կազմելու հետագա հետազոտությունների համար անհրաժեշտ գրականության շրջանակը։ Այն կարող է օգտագործվել ինչպես ակադեմիական ուսումնասիրությունների և գիտական աշխատանքների նախապատրաստման, այնպես էլ դասավանդման, գրադարանային աշխատանքի և ինքնակրթության նպատակներով։ Հրատարակությունը հատկապես օգտակար է արվեստաբանների, մշակութաբանների, գրականագետների, երաժշտագետների, թատերագետների, հետազոտողների, ուսանողների, դասախոսների և գրադարանների մասնագետների համար։ Միաժամանակ այն արժեքավոր տեղեկատու աղբյուր է մշակութային կյանքով և արվեստի տարբեր դրսևորումներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար, քանի որ մեկտեղում և համակարգում է թեմատիկորեն լայն շրջանակ ընդգրկող գրականության մասին անհրաժեշտ մատենագիտական տեղեկությունները։

Հրատարակությունը ներկայացնում է հայ նկարիչների ստեղծագործությունների երկրորդ ցուցահանդեսի պատկերացանկը, որը կազմվել է 1976 թվականի հոկտեմբերին և ունի միաժամանակ ցուցահանդեսային, մատենագիտական ու արվեստաբանական նշանակություն։ Այն համակարգված կերպով ներկայացնում է ցուցահանդեսում ընդգրկված նկարիչների և նրանց ներկայացրած ստեղծագործությունների վերաբերյալ տեղեկությունները՝ հնարավորություն տալով պատկերացում կազմելու տվյալ ժամանակաշրջանում հայկական կերպարվեստի ներկայացուցչական կազմի և ստեղծագործական ուղղությունների մասին։ Նյութը կարող է ներառել արվեստագետների անունները, ստեղծագործությունների անվանումները, ստեղծման ժամանակը, տեխնիկան, չափերը և ցուցադրությանը վերաբերող այլ մատենագիտական տվյալներ։ Պատկերացանկը արժեքավոր աղբյուր է նաև այն առումով, որ փաստագրում է 1970-ական թվականների հայկական կերպարվեստի որոշակի հատվածը՝ պահպանելով տեղեկություններ այն աշխատանքների և հեղինակների մասին, որոնք ընդգրկվել են տվյալ ցուցահանդեսում։ Ցուցահանդեսային նյութի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու այդ շրջանի գեղարվեստական հետաքրքրություններին, թեմատիկ նախասիրություններին, ժանրային բազմազանությանը և նկարիչների ստեղծագործական մոտեցումներին։ Մատենագիտական բնույթը միաժամանակ հեշտացնում է առանձին արվեստագետների և նրանց գործերի հետագա ուսումնասիրությունը, քանի որ ներկայացված տեղեկությունները կարող են օգտագործվել արվեստագիտական հետազոտությունների, ցուցահանդեսների պատմության վերականգնման և հավաքածուների նույնականացման նպատակներով։ Հրատարակությունը կարող է արժեքավոր լինել նաև հայկական կերպարվեստի պատմության փաստագրման տեսանկյունից՝ որպես որոշակի ժամանակաշրջանի մշակութային կյանքի սկզբնաղբյուր։ Այն կարող է հետաքրքրել արվեստաբաններին, նկարիչների ստեղծագործությունն ուսումնասիրող հետազոտողներին, թանգարանների և պատկերասրահների մասնագետներին, մատենագետներին, մշակութաբաններին, հավաքածուների կազմողներին և հայկական կերպարվեստի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Այս գիրքը ներկայացնում է Հայկական ՍՍՀ-ում կուլտուրայի և արվեստի վերաբերյալ նոր գրականության մատենագիտական ցանկ՝ ծառայելով որպես տեղեկատվական ուղեցույց մշակութային ոլորտի հրատարակությունների ուսումնասիրության համար։ Այն ներառում է մշակույթի, արվեստի, գրականության, թատրոնի, երաժշտության, կերպարվեստի, թանգարանագիտության, մշակութային շինարարության և հարակից բնագավառների վերաբերյալ գրականության համակարգված նկարագրություններ։ Աշխատանքը նախատեսված է ընթերցողներին, հետազոտողներին և մասնագետներին տեղեկացնելու նոր հրատարակությունների մասին և նպաստելու անհրաժեշտ աղբյուրների արագ որոնմանը։ Գրքում ներկայացված մատենագիտական նյութերը հնարավորություն են տալիս հետևել հայկական մշակույթի և արվեստի ուսումնասիրման ընթացքին, ծանոթանալ գիտական ու տեղեկատվական հրապարակումներին և օգտագործել դրանք կրթական ու հետազոտական նպատակներով։ Այն կարող է օգտակար լինել գրադարանավարների, մատենագետների, արվեստաբանների, մշակույթի ոլորտի մասնագետների, ուսանողների և հայ մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Այս աշխատությունը նվիրված է բալետային դրամատուրգիայի տարածական և գրաֆիկական վերլուծության հնարավորությունների ուսումնասիրությանը՝ հայկական կոմպոզիտորների ստեղծագործությունների օրինակով։ Գրքում դիտարկվում են բալետային ներկայացման կառուցվածքային առանձնահատկությունները, շարժման, բեմական տարածության, երաժշտական զարգացման և պարային արտահայտչամիջոցների փոխկապակցվածությունը։ Ուսումնասիրությունը բացահայտում է, թե ինչպես կարող են տարածական հարաբերությունները, բեմադրական լուծումները և գրաֆիկական վերլուծության մեթոդները նպաստել բալետային ստեղծագործության ներքին տրամաբանության, կերպարային համակարգի և դրամատիկական զարգացման ավելի խոր ընկալմանը։ Աշխատության մեջ անդրադարձ է կատարվում հայկական բալետային արվեստի առանձնահատկություններին, ազգային երաժշտական մտածողության արտահայտմանը և տարբեր կոմպոզիտորների ստեղծագործություններում դրամատուրգիական կառուցվածքների ձևավորմանը։ Ներկայացված վերլուծական մոտեցումները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրել բալետը ոչ միայն որպես երաժշտական և պարային երևույթ, այլև որպես տարածական կազմակերպված գեղարվեստական համակարգ։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել արվեստաբաններին, երաժշտագետներին, պարարվեստի մասնագետներին, մշակույթի ոլորտի հետազոտողներին և բալետային արվեստով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է 1960-1980 թվականների հայկական գրքային գրաֆիկայի զարգացման, գեղարվեստական առանձնահատկությունների և ձևավորման սկզբունքների ուսումնասիրությանը։ Գրքում ներկայացվում է այդ ժամանակաշրջանի հայկական գրքի ձևավորման արվեստի ընթացքը, գրքի արտաքին և ներքին ձևավորման լուծումները, նկարազարդման ավանդույթները, տառարվեստի, շարվածքի, կազմի և պատկերազարդման առանձնահատկությունները։ Հեղինակը վերլուծում է հայ նկարիչ-ձևավորողների ստեղծագործական մոտեցումները, նրանց ներդրումը գրքի գեղարվեստական կերպարի ձևավորման գործում, ինչպես նաև խորհրդային շրջանի մշակութային և գեղարվեստական միջավայրի ազդեցությունը հայկական գրքային ձևավորման վրա։ Աշխատությունում ուսումնասիրվում են տարբեր ժանրերի հրատարակություններ՝ գեղարվեստական գրականություն, մանկական գրքեր, գիտական և մշակութային հրատարակություններ, ներկայացվում են դրանց գրաֆիկական լուծումների առանձնահատկությունները և զարգացման հիմնական միտումները։ Գիրքը կարևոր նշանակություն ունի հայկական կիրառական արվեստի, գրքարվեստի և գրաֆիկական դիզայնի պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն նախատեսված է արվեստաբանների, դիզայներների, գրքի ձևավորման մասնագետների, պատմաբանների, հետազոտողների, արվեստի բուհերի դասախոսների, ուսանողների և հայկական մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Այս գիրքը ներկայացնում է նշանավոր հայ նկարիչ, ծաղրանկարիչ և գրաֆիկ Ալեքսանդր Սարուխանի ստեղծագործական ուղին, արվեստագիտական ժառանգությունն ու մշակութային ներդրումը՝ անդրադառնալով նրա կյանքի կարևոր փուլերին, գեղարվեստական մտածողությանը, ստեղծագործական ոճի առանձնահատկություններին, թեմատիկ բազմազանությանը և կերպարվեստում կիրառած արտահայտչամիջոցներին։ Աշխատությունը վերլուծում է հեղինակի ստեղծագործություններում արտացոլված հասարակական, քաղաքական և մշակութային իրողությունները, ներկայացնում է նրա ծաղրանկարների, նկարազարդումների, գրաֆիկական աշխատանքների և գեղանկարչական գործերի գաղափարական ու գեղագիտական արժեքը, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը հայկական արվեստի զարգացման վրա։ Գիրքը նախատեսված է արվեստաբանների, մշակութաբանների, ուսանողների, նկարիչների, ինչպես նաև բոլոր այն ընթերցողների համար, ովքեր հետաքրքրված են հայկական կերպարվեստի պատմությամբ, գրաֆիկական արվեստով և Ալեքսանդր Սարուխանի ստեղծագործական ժառանգությամբ։

Աշխատությունը ներկայացնում է Հայկական Սովետական Սոցիալիստական Հանրապետության (ՀՍՍՀ) կուլտուրայի և արվեստի վերաբերյալ նոր հրատարակված գրականության համակարգված մատենագիտական տեղեկատու, որը ծառայում է որպես ընթացիկ տեղեկատվական աղբյուր տվյալ ոլորտի գիտական և մշակութային հետազոտությունների համար։ Այն ընդգրկում է համապատասխան ժամանակահատվածում լույս տեսած գրքեր, հոդվածներ, ժողովածուներ և այլ գիտական հրապարակումներ՝ դասակարգված ըստ թեմատիկ ուղղությունների, հեղինակների և հրատարակչական տվյալների։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում մատենագիտական տվյալների ճշգրիտ կազմակերպմանը, տեղեկատվության մատչելիությանը և գիտական շրջանառության արդյունավետության բարձրացմանը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հետևել ՀՍՍՀ մշակութային և գեղարվեստական կյանքի վերաբերյալ գիտական մտքի զարգացման ընթացքին՝ ապահովելով հետազոտողների, գրադարանավարների և մշակութաբանների համար կարևոր տեղեկատվական աջակցություն։

Այս նյութը ներկայացնում է Հայաստանի Սովետական Սոցիալիստական Հանրապետության մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ նոր հրատարակված գրականության ընթացիկ մատենագիտական տեղեկատու, որի նպատակն է համակարգել և ներկայացնել տվյալ ոլորտում ժամանակակից հետազոտությունների, հրապարակումների և մեթոդական նյութերի համառոտ տեղեկատվությունը։ Այն ընդգրկում է գրականության տարբեր տեսակներ՝ գիտական ուսումնասիրություններ, արվեստաբանական վերլուծություններ, մշակութային քաղաքականության վերաբերյալ աշխատություններ, ինչպես նաև ցուցակագրական և տեղեկատու բնույթի նյութեր, որոնք արտացոլում են ՀՍՍՀ մշակութային կյանքի զարգացումները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հրատարակությունների թեմատիկ բազմազանությանը՝ ներառյալ կերպարվեստը, երաժշտությունը, թատրոնը, գրականությունը և ժողովրդական արվեստը, ինչպես նաև դրանց գիտական ուսումնասիրության նոր միտումներին։ Նյութը ծառայում է որպես տեղեկատվական աղբյուր գիտնականների, ուսանողների և մշակույթի ոլորտի մասնագետների համար՝ ապահովելով արդիական տվյալների հասանելիություն և նպաստելով մշակութաբանական հետազոտությունների համակարգված զարգացմանը։

Այս մատենագիտական տեղեկատուն ներկայացնում է Հայաստանի Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետության կուլտուրայի և արվեստի վերաբերյալ նոր հրատարակված գրականության համակարգված ցուցակը՝ որպես ընթացիկ տեղեկատվական աղբյուր գիտական, մշակութային և կրթական նպատակների համար։ Հրատարակության մեջ ընդգրկված են արվեստագիտության, մշակութաբանության, երաժշտագիտության, թատերագիտության, կինոյի, կերպարվեստի, ճարտարապետության և ժողովրդական արվեստի վերաբերյալ նոր գրքեր, հոդվածներ, ժողովածուներ և ուսումնասիրություններ։ Նյութերը ներկայացվում են մատենագիտական նկարագրություններով՝ ներառելով հեղինակ, վերնագիր, հրատարակման տվյալներ և թեմատիկ դասակարգում, ինչը հնարավորություն է տալիս արագ կողմնորոշվել համապատասխան աղբյուրների ընտրության հարցում։ Աշխատությունը արտացոլում է տվյալ ժամանակաշրջանի մշակութային գիտության զարգացման հիմնական միտումները, գիտահետազոտական հետաքրքրությունների շրջանակը և հրատարակչական գործունեության ուղղությունները։ Տեղեկատուն ծառայում է որպես կարևոր օժանդակ գործիք գրադարանավարների, գիտաշխատողների, արվեստագետների, ուսանողների և մշակութային հաստատությունների համար՝ նպաստելով մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ գիտական տեղեկատվության համակարգմանը և հասանելիության ապահովմանը։

Այս մատենագիտական ցանկը ներկայացնում է մշակույթի և արվեստի ոլորտներին վերաբերող նոր հրատարակված գրականության համակարգված և թեմատիկ գրացուցակ՝ նպատակ ունենալով ապահովել մասնագետներին, հետազոտողներին և ուսանողներին արդիական տեղեկատվությամբ։ Հրատարակության մեջ ընդգրկված են արվեստագիտության, մշակութաբանության, երաժշտության, թատրոնի, կինոյի, կերպարվեստի, ճարտարապետության, դեկորատիվ կիրառական արվեստի և մշակութային ժառանգության պահպանության վերաբերյալ նոր գրքեր, հոդվածներ և ուսումնասիրություններ։ Նյութերը դասավորված են ըստ թեմատիկ ուղղությունների և ուղեկցվում են մատենագիտական նկարագրություններով, ինչը հեշտացնում է համապատասխան աղբյուրների որոնումն ու գիտական աշխատանքի մեջ օգտագործումը։ Ցանկը արտացոլում է մշակութային և արվեստագիտական մտքի արդի զարգացումները, հետազոտական հետաքրքրությունների շրջանակը և ոլորտային հրատարակչական գործընթացների հիմնական միտումները։ Այն կարևոր տեղեկատվական գործիք է գրադարանների, գիտահետազոտական հաստատությունների, մշակութային կազմակերպությունների և կրթական հաստատությունների համար՝ նպաստելով մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ գիտելիքների համակարգմանը և տարածմանը։

Այս փոքրածավալ հրատարակության վերնագիրը կապվում է ժողովրդի ժամանցի և զվարճանքի ձևերի հետ՝ մասնավորապես հիշատակելով «վիճակներ» հասկացությունը, որը կարող է վերաբերել վիճակահանությամբ կամ պատահական ընտրությամբ անցկացվող խաղերին ու զվարճանքներին։ Ժողովրդական զվարճանքները տարբեր ժամանակներում կարևոր տեղ են զբաղեցրել հասարակական և ընտանեկան կյանքում՝ դառնալով մարդկանց հավաքների, տոնական առիթների և համայնքային շփումների բաղադրիչ։ Դրանք կարող էին ներառել խաղեր, կատակային զբաղմունքներ, գուշակություններ և այլ մասնակցային ձևեր, որոնք համատեղում էին ժամանցը, ավանդույթը և մարդկանց միջև փոխազդեցությունը։ Նման նյութերի գրավոր ներկայացումը հնարավորություն է տալիս պահպանելու ժողովրդական ժամանցի որոշ ձևերի մասին տեղեկությունները և ուսումնասիրելու, թե ինչպես էին դրանք ներկայացվում տպագիր մշակույթում։ 19-րդ դարի հայ հասարակական կյանքում զվարճանքի ու հավաքական զբաղմունքների նկարագրությունները կարող են արժեքավոր նյութ լինել առօրյա սովորույթների, տոնական մշակույթի և հանրային ժամանցի պատմության համար։ Այս հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել բանահյուսությամբ, ժողովրդական խաղերով, հասարակական կենցաղով և հայ մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվողներին։ Այն նաև օգտակար աղբյուր կարող է լինել ժամանակաշրջանի ժամանցային գրականության ու տպագրական արտադրանքի բազմազանությունը դիտարկելու համար։

Հրատարակությունը նվիրված է Հայ Առաքելական եկեղեցու Սուրբ Պատարագի ընթացքում կատարվող հոգևոր երգերին, որոնք մշակվել են արևմտյան երաժշտության տեսական և գրառման սկզբունքներին համապատասխան։ Այն առնչվում է հայ եկեղեցական երաժշտության ավանդական ժառանգության և եվրոպական երաժշտական համակարգի միջև կապերի ձևավորմանն ու զարգացմանը՝ ներկայացնելով պատարագային երգեցողությունը նոր երաժշտական մոտեցումներով ուսումնասիրելու և կազմակերպելու փորձ։ Սուրբ Պատարագի երգերը կարևոր տեղ են զբաղեցնում հայ եկեղեցու ծիսական կյանքում․ դրանք ուղեկցում են արարողության տարբեր հատվածները, արտահայտում աղոթքի, փառաբանության, գոհության և հոգևոր խորհրդածության գաղափարները՝ միավորելով խոսքը, մեղեդին և համայնական պաշտամունքը։ Երգերի երաժշտական մշակումը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու մեղեդային կառուցվածքի, ռիթմի, երաժշտական գրառման և կատարողական կազմակերպման առանձնահատկությունները՝ արևմտյան երաժշտության կանոնների համատեքստում։ Նման հրատարակությունները նշանակալի դեր կարող էին ունենալ եկեղեցական երգեցողության ուսուցման, երգիչների պատրաստման և հոգևոր երաժշտության համակարգված ներկայացման գործում։ Միաժամանակ դրանք վկայում են հայ հոգևոր երաժշտության ավանդույթը պահպանելու և այն ժամանակակից երաժշտական գիտելիքների միջոցով ներկայացնելու ձգտման մասին։ Գիրքը կարևոր նյութ է հայ եկեղեցական երաժշտության պատմության, պատարագային երգերի գրառման ու մշակման եղանակների, ինչպես նաև 19-րդ դարում հայկական և արևմտաեվրոպական երաժշտական մշակույթների փոխազդեցության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել երաժշտագետներին, եկեղեցական երգեցողությամբ զբաղվողներին, հոգևոր երաժշտության պատմությամբ հետաքրքրվողներին և հայ ծիսական ժառանգության հետազոտողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանում երգեհոնային մշակույթի ձևավորման, զարգացման և պատմական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Ներկայացվում են երգեհոնային արվեստի տարածման նախադրյալները, հայկական երաժշտական միջավայրում դրա կայացման գործընթացը և ազգային երաժշտական ավանդույթների հետ փոխազդեցությունը։ Անդրադարձ է կատարվում երգեհոնային կատարողական արվեստի զարգացմանը, երգեհոնային երաժշտության ստեղծագործական առանձնահատկություններին, ինչպես նաև հայ կոմպոզիտորների և կատարողների ներդրմանը տվյալ բնագավառի հարստացման գործում։ Ուշադրություն է դարձվում երգեհոնի՝ որպես երաժշտական գործիքի գեղարվեստական և արտահայտչական հնարավորություններին, համերգային գործունեության զարգացմանը և մասնագիտական երաժշտական կրթության նշանակությանը։ Ուսումնասիրությունը կարևորում է երգեհոնային մշակույթի տեղը Հայաստանի երաժշտական կյանքում՝ դիտարկելով այն ազգային և համաշխարհային երաժշտական ժառանգության փոխառնչությունների համատեքստում։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել երաժշտագետների, արվեստաբանների, երաժիշտ-կատարողների, ուսանողների և հայկական երաժշտական մշակույթի պատմությամբ հետաքրքրվողների համար։

Հրատարակությունը նվիրված է Վերածննդի դարաշրջանի նշանավոր իտալացի նկարիչ, գիտնական, գյուտարար և մտածող Լեոնարդո դա Վինչիի (1452–1519) ծննդյան 500-ամյակին՝ ներկայացնելով նրա կյանքի, ստեղծագործական գործունեության և համաշխարհային մշակույթի ու գիտության զարգացման գործում ունեցած նշանակության հիմնական կողմերը։ Անդրադարձ է կատարվում Լեոնարդո դա Վինչիի կենսագրությանը, գեղարվեստական աշխարհայացքի ձևավորմանը, Վերածննդի հումանիստական գաղափարների ազդեցությանը և նրա բազմակողմանի հետաքրքրություններին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նկարչության բնագավառում նրա նորարարական մոտեցումներին, մարդու մարմնի կառուցվածքի, բնության երևույթների, լույսի և ստվերի ուսումնասիրությանը, ինչպես նաև գեղարվեստական արտահայտչամիջոցների կատարելագործմանը։ Դիտարկվում են նրա նշանավոր ստեղծագործությունները, այդ թվում՝ «Մոնա Լիզան» և «Խորհրդավոր ընթրիքը», դրանց գեղարվեստական առանձնահատկություններն ու տեղը համաշխարհային արվեստի պատմության մեջ։ Քննարկվում են նաև Լեոնարդոյի գիտական ուսումնասիրությունները, ճարտարագիտական մտահղացումները, մեխանիկայի, անատոմիայի, ճարտարապետության և բնագիտության նկատմամբ հետաքրքրությունները։ Կարևորվում է արվեստի և գիտության փոխկապակցվածությունը նրա գործունեության մեջ, ինչպես նաև դիտարկման, փորձի և ստեղծագործական երևակայության նշանակությունը նոր գիտելիքների ձեռքբերման գործում։ Հրատարակությունը կարող է նպաստել Լեոնարդո դա Վինչիի բազմակողմանի ժառանգության ճանաչմանը և Վերածննդի մշակույթի պատմական նշանակության ըմբռնմանը։ Այն նախատեսված է արվեստի պատմությամբ, կերպարվեստով, գիտության պատմությամբ և համաշխարհային մշակույթով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է XIX դարի երկրորդ կեսի և XX դարի առաջին տասնամյակի հայ երգիծանկարչության ձևավորման, զարգացման և գեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Դիտարկվում են հայկական երգիծական գրաֆիկայի առաջացման պատմամշակութային նախադրյալները, հասարակական-քաղաքական իրադարձությունների ազդեցությունը արվեստի այս ճյուղի զարգացման վրա և երգիծանկարչության տեղը հայ կերպարվեստի պատմության մեջ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ժամանակաշրջանի հայ երգիծանկարիչների ստեղծագործական գործունեությանը, նրանց կիրառած պատկերային արտահայտչամիջոցներին, կերպարների կառուցման սկզբունքներին և հասարակական երևույթների քննադատական ներկայացման եղանակներին։ Քննարկվում են քաղաքական ծաղրանկարի, կենցաղային երգիծանքի, սոցիալական անհավասարության, հասարակական բարքերի և ազգային կյանքի տարբեր դրսևորումների արտացոլման առանձնահատկությունները։ Անդրադարձ է կատարվում հայկական պարբերական մամուլի դերին երգիծանկարչության տարածման գործում, նկարազարդ ամսագրերի և թերթերի գեղարվեստական ձևավորմանը, ինչպես նաև պատկերային երգիծանքի և հրապարակախոսության փոխազդեցությանը։ Կարևորվում են եվրոպական և ռուսական երգիծանկարչական ավանդույթների հնարավոր ազդեցությունները, ազգային գեղարվեստական ինքնատիպության ձևավորումը և հայ երգիծանկարչության հետագա զարգացման համար տվյալ ժամանակաշրջանի նշանակությունը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել արվեստաբանների, մշակութաբանների, պատմաբանների, գրաֆիկական արվեստի հետազոտողների, լրագրության պատմության մասնագետների և հայ կերպարվեստով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Արվեստաբանական և պատմագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է XIX դարի համաշխարհային արվեստի գերմանական պատմագրության զարգացման առանձնահատկություններին և այդ համատեքստում Հայաստանի միջնադարյան արվեստի ուսումնասիրության ու մեկնաբանման հիմնախնդիրներին։ Քննության են առնվում գերմանական արվեստագիտության ձևավորման պատմական նախադրյալները, արվեստի պատմության ուսումնասիրության մեթոդաբանական սկզբունքները և եվրոպական գիտական մտքի ազդեցությունը տարբեր ժողովուրդների գեղարվեստական ժառանգության գնահատման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գերմանացի արվեստաբանների և պատմաբանների աշխատություններում հայկական միջնադարյան ճարտարապետության, քանդակագործության, մանրանկարչության և դեկորատիվ արվեստի ներկայացման առանձնահատկություններին։ Վերլուծվում են հայկական արվեստի ոճական ինքնատիպության, պատմամշակութային զարգացման և բյուզանդական ու արևելյան գեղարվեստական ավանդույթների հետ առնչությունների վերաբերյալ պատմագրական մոտեցումները։ Քննարկվում են նաև XIX դարի եվրոպական արվեստագիտության մեջ կիրառված համեմատական, պատմական և ոճաբանական ուսումնասիրության մեթոդները, ինչպես նաև դրանց նշանակությունը հայկական միջնադարյան հուշարձանների գիտական ճանաչման գործում։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են գերմանական պատմագրության մեջ ձևավորված գնահատականների, գիտական մեկնաբանությունների և մշակութային փոխազդեցությունների վերաբերյալ պատկերացումների զարգացման միտումները։ Անդրադարձ է կատարվում Հայաստանի միջնադարյան արվեստի միջազգային ճանաչման, եվրոպական արվեստաբանական մտքում դրա տեղի որոշման և հայ արվեստի պատմագրության զարգացման հարցերին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել արվեստագիտության, հայ միջնադարյան արվեստի պատմության, մշակութաբանության և պատմագրության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Արվեստաբանական և ազգագրական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է հայկական ասեղնագործության պատմական զարգացման, գեղարվեստական առանձնահատկությունների և ավանդական ձևերի ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում ասեղնագործության տարբեր տեսակները, կիրառվող նյութերն ու տեխնիկաները, զարդանախշային համակարգերը և դրանց ձևավորման մշակութային միջավայրը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բուսական, երկրաչափական և այլ զարդամոտիվների կառուցվածքին, գունային լուծումներին ու գեղարվեստական արտահայտչամիջոցներին։ Վերլուծվում են տարբեր ժամանակաշրջաններում և պատմաազգագրական միջավայրերում ձևավորված ասեղնագործական ավանդույթները, դրանց ընդհանրություններն ու տեղային առանձնահատկությունները։ Քննարկվում են նաև ասեղնագործության կիրառությունը հագուստի, կենցաղային գործվածքների և զանազան դեկորատիվ առարկաների ձևավորման մեջ, ինչպես նաև արհեստի փոխանցումը սերնդեսերունդ։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հայկական ասեղնագործությունը դիտարկելու որպես նյութական և գեղարվեստական մշակույթի կարևոր բաղադրիչ՝ բացահայտելով դրա պատմական ու գեղագիտական արժեքը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայ արվեստի պատմության, ազգագրության, դեկորատիվ-կիրառական արվեստի և ավանդական արհեստների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Արշիլ Գորկու ստեղծագործական ժառանգության ընկալման և գնահատման պատմությանը ամերիկյան արվեստի քննադատության շրջանակում։ Ուսումնասիրվում է, թե տարբեր ժամանակաշրջաններում ամերիկացի արվեստաբաններն ու քննադատները ինչպես են մեկնաբանել նկարչի ստեղծագործությունները, գեղարվեստական լեզուն և նրա տեղը XX դարի ամերիկյան արվեստի զարգացման գործընթացում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Գորկու ստեղծագործական ուղու վերաբերյալ քննադատական մոտեցումների փոփոխությանը, նրա վաղ և հասուն շրջանների աշխատանքների գնահատմանը, ինչպես նաև եվրոպական մոդեռնիզմի և ձևավորվող ամերիկյան նոր գեղարվեստական ուղղությունների հետ նրա արվեստի կապերի մեկնաբանությանը։ Վերլուծվում են նկարչի ոճի, գեղարվեստական մտածողության, պատկերային համակարգի, ձևի և գույնի կիրառման վերաբերյալ արվեստաբանական տեսակետները։ Քննարկվում է նաև նրա հայկական ծագման, կենսագրական փորձառության և մշակութային հիշողության նշանակությունը ստեղծագործությունների մեկնաբանության մեջ՝ առանձնացնելով տարբեր քննադատական մոտեցումները։ Անդրադարձ է կատարվում ցուցահանդեսների, արվեստաբանական հրապարակումների, մենագրությունների և թանգարանային ուսումնասիրությունների դերին նկարչի ստեղծագործական ժառանգության գնահատման ու հանրայնացման գործընթացում։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևել, թե ինչպես է ժամանակի ընթացքում ձևավորվել և փոփոխվել Գորկու արվեստի վերաբերյալ քննադատական ընկալումը և ինչպես է նրա ստեղծագործությունը ներառվել ամերիկյան արդի արվեստի պատմության ընդհանուր համատեքստում։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել արվեստաբանների, մշակութաբանների, հայ արվեստի և ամերիկյան մոդեռնիզմի հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների և XX դարի կերպարվեստով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է կոնտրաբասի դերի և գեղարվեստական հնարավորությունների ուսումնասիրությանը XX դարի երկրորդ կեսի և XXI դարասկզբի հայ կոմպոզիտորական արվեստում։ Ներկայացվում են գործիքի կիրառման առանձնահատկությունները տարբեր ժանրերի և ոճական ուղղությունների ստեղծագործություններում՝ ուշադրություն դարձնելով նրա արտահայտչական, տեխնիկական և հնչերանգային հնարավորություններին։ Ուսումնասիրվում է, թե ինչպես է ժամանակի ընթացքում փոխվել կոնտրաբասի նշանակությունը երաժշտական ստեղծագործություններում՝ ավանդական նվագակցող և նվագախմբային գործառույթներից մինչև առավել ինքնուրույն ու արտահայտիչ դերերի ստանձնումը։ Անդրադարձ է կատարվում հայ կոմպոզիտորների ստեղծագործական մոտեցումներին, գործիքի հնչողության և կատարողական հնարավորությունների օգտագործման եղանակներին, ինչպես նաև ժամանակակից երաժշտական լեզվի ազդեցությանը կոնտրաբասի համար գրված կամ նրա մասնակցությամբ ստեղծված երկերի վրա։ Քննարկվում են կատարողական տեխնիկայի զարգացման առանձնահատկությունները, նոր արտահայտչամիջոցների կիրառումը, հնչերանգային բազմազանությունը և գործիքի դերը երաժշտական կերպարների ձևավորման մեջ։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել նշված ժամանակաշրջանում հայկական երաժշտարվեստում կոնտրաբասի զարգացման հիմնական միտումների, կոմպոզիտորական մտածողության փոփոխությունների և գործիքի կատարողական ներուժի ընդլայնման մասին։ Նյութը կարող է օգտակար լինել երաժշտագետների, կոմպոզիտորների, կոնտրաբասահարների, երաժշտական ուսումնական հաստատությունների դասախոսների և ուսանողների, ինչպես նաև հայկական ակադեմիական երաժշտության պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Գառզուի գրաֆիկական ստեղծագործության գեղարվեստական առանձնահատկությունների, պատկերային համակարգի և արտահայտչամիջոցների ուսումնասիրությանը։ Քննության կենտրոնում է արվեստագետի գրաֆիկական ժառանգությունը՝ դիտարկված նրա ստեղծագործական մտածողության, անհատական ոճի և կերպարվեստում ձևավորած յուրահատուկ գեղագիտական լեզվի համատեքստում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գծի դերին, գծանկարի կառուցվածքին, տարածության կազմակերպմանը, ձևերի հարաբերակցությանը, մանրամասների մշակմանը և լույսի ու ստվերի արտահայտչական հնարավորություններին։ Վերլուծվում է, թե ինչպես է գիծը վերածվում ոչ միայն առարկաների արտաքին սահմանները ներկայացնող միջոցի, այլև ստեղծագործության տրամադրությունը, շարժումը, տարածական խորությունը և պատկերային ռիթմը ձևավորող ինքնուրույն գեղարվեստական տարրի։ Քննության են առնվում քաղաքային տեսարանները, ճարտարապետական կառուցվածքները, բնապատկերները, մարդկային կերպարները և երևակայական միջավայրերը՝ բացահայտելու դրանց ձևավորման սկզբունքներն ու խորհրդանշական նշանակությունը։ Հետազոտության ընթացքում կարող են կիրառվել արվեստաբանական նկարագրության, ձևաոճական, պատկերագրական և համեմատական վերլուծության մեթոդներ։ Ձևաոճական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու գծային կառուցվածքի, կոմպոզիցիայի և պատկերային ռիթմի առանձնահատկությունները, իսկ համեմատական մեթոդը՝ արվեստագետի տարբեր ժամանակաշրջանների աշխատանքներում առկա փոփոխություններն ու կայուն գեղարվեստական հատկանիշները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև գրաֆիկական տարբեր տեխնիկաների և դրանց արտահայտչական հնարավորությունների քննությանը՝ պարզելու համար, թե նյութն ու կատարման եղանակն ինչպես են մասնակցում ստեղծագործության ընդհանուր գեղարվեստական կառուցվածքի ձևավորմանը։ Անդրադարձ է կատարվում գրքային ձևավորման և նկարազարդման ոլորտի հետ հնարավոր կապերին, ինչպես նաև գրաֆիկական աշխատանքների հարաբերությանը արվեստագետի մյուս ստեղծագործական ուղղությունների հետ։ Ստեղծագործությունները դիտարկվում են նաև 20-րդ դարի եվրոպական և հայկական արվեստի ընդհանուր զարգացումների համատեքստում՝ առանձնացնելով անհատական ոճի ձևավորման և մշակութային տարբեր ավանդույթների փոխազդեցության հարցերը։ Աշխատությունն ունի կարևոր նշանակություն արվեստագիտության և հայ կերպարվեստի պատմության ուսումնասիրության համար՝ հնարավորություն տալով համակարգված ներկայացնել գրաֆիկական ժառանգության թեմատիկ, ոճական և տեխնիկական առանձնահատկությունները և գնահատել դրա տեղը արվեստագետի ստեղծագործական ամբողջության մեջ։

Աշխատությունը նվիրված է հայկական խճանկարչության գեղարվեստական ձևաստեղծման սկզբունքների, արտահայտչամիջոցների և ոճական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով ազգային կերպարվեստի և դեկորատիվ-կիրառական արվեստի զարգացման համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում խճանկարի պատկերային կառուցվածքի ձևավորման եղանակները, կոմպոզիցիոն կազմակերպումը, գունային հարաբերությունները, նյութի և ձևի փոխազդեցությունը, մակերևույթի կառուցվածքային առանձնահատկությունները և առանձին տարրերի միջոցով ամբողջական գեղարվեստական պատկերի ստեղծման սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն միջոցներին, որոնց օգնությամբ տարբեր չափերի, ձևերի և գունային երանգների մասնիկները միավորվում են մեկ միասնական հորինվածքի մեջ՝ ստեղծելով պատկերային ռիթմ, շարժում, ծավալի կամ տարածության տպավորություն։ Ուսումնասիրվում են հայկական արվեստին բնորոշ զարդանախշային համակարգերը, երկրաչափական ու բուսական մոտիվները, խորհրդանշական պատկերները և դրանց վերափոխումները խճանկարչական ստեղծագործություններում։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ազգային գեղարվեստական ավանդույթների և ժամանակակից ստեղծագործական մոտեցումների փոխհարաբերությանը՝ պարզելու համար, թե պատմական մշակութային ժառանգության տարրերն ինչպես են վերաիմաստավորվում նոր գեղարվեստական միջավայրում։ Քննության առարկա են դառնում նաև նյութերի ընտրության և տեխնիկական հնարավորությունների ազդեցությունը ստեղծագործության գեղարվեստական կերպարի վրա, քանի որ քարի, ապակու, խեցեղենի և այլ նյութերի գույնը, կառուցվածքը, լուսային հատկություններն ու մակերևույթը կարող են հանդես գալ որպես ինքնուրույն արտահայտչական գործոններ։ Անդրադարձ է կատարվում խճանկարի և ճարտարապետական տարածության փոխհարաբերությանը, հատկապես այն դեպքերում, երբ ստեղծագործությունը նախատեսված է շենքերի ներքին կամ արտաքին հարդարման, հասարակական տարածքների և մոնումենտալ միջավայրի համար։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հայկական խճանկարչության մեջ ձևավորված ոճական ուղղությունները, հեղինակային լուծումների առանձնահատկությունները և գեղարվեստական լեզվի զարգացման միտումները։ Աշխատությունն ունի կարևոր նշանակություն հայկական արվեստի պատմության, մոնումենտալ և դեկորատիվ արվեստի ուսումնասիրության համար՝ նպաստելով խճանկարչության ազգային առանձնահատկությունների, ստեղծագործական մեթոդների և գեղարվեստական ձևաստեղծման համակարգի առավել ամբողջական ընկալմանը։

Աշխատությունը նվիրված է աստվածաշնչյան ավանդույթի և հայ ժողովրդի պատմամշակութային ու էթնիկ ժառանգության փոխառնչությունների ուսումնասիրությանը՝ դիտարկելով կրոնական տեքստերի, ազգային ինքնագիտակցության, մշակութային հիշողության և հոգևոր արժեքների փոխազդեցությունը տարբեր պատմական ժամանակաշրջաններում։ Հետազոտության կենտրոնում այն հարցն է, թե աստվածաշնչյան պատկերացումները, խորհրդանիշները, կերպարները, բարոյական սկզբունքներն ու պատմությունները ինչպես են ներառվել հայկական մշակութային միջավայրում և ինչպիսի արտահայտություն ստացել գրականության, պատմագրության, բանահյուսության, արվեստի, ծիսական ավանդույթների ու հասարակական մտածողության մեջ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում քրիստոնեական աշխարհընկալման և ավելի հին տեղական մշակութային շերտերի փոխհարաբերություններին՝ փորձելով բացահայտել շարունակականության, վերաիմաստավորման և մշակութային հարմարեցման գործընթացները։ Աստվածաշնչյան ժառանգությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես կրոնական համակարգի հիմք, այլև որպես լեզվական ու մշակութային ազդեցության կարևոր աղբյուր, որի գաղափարներն ու պատկերային համակարգը ժամանակի ընթացքում դարձել են հայկական գրավոր մշակույթի բազմաթիվ բնագավառների բաղկացուցիչ մասը։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են քննվել նաև հայերեն աստվածաշնչյան թարգմանության նշանակությունը, դրա ազդեցությունը գրական լեզվի զարգացման, կրթական ավանդույթների և ձեռագրային մշակույթի ձևավորման վրա։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ազգային պատմական հիշողության մեջ աստվածաշնչյան մոտիվների կիրառությունը, երբ կրոնական պատմություններն ու խորհրդանիշները նոր մեկնաբանություններ են ստացել տեղական պատմական փորձի և մշակութային պատկերացումների համատեքստում։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ ժողովրդական ավանդություններին, առասպելաբանական պատկերացումներին և քրիստոնեական գաղափարներին բնորոշ ընդհանրություններին ու տարբերություններին՝ դրանք դիտարկելով պատմամշակութային փոխակերպումների շրջանակում և խուսափելով տարբեր ժամանակաշրջանների երևույթների մեխանիկական նույնացումից։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել, թե ինչպես են կրոնական ու էթնոմշակութային տարրերը փոխազդել և մասնակցել հայկական մշակութային ինքնության տարբեր դրսևորումների ձևավորմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հայագիտության, կրոնագիտության, ազգագրության, պատմության և մշակութաբանության մոտեցումները՝ ներկայացնելով աստվածաշնչյան ավանդույթի տեղն ու նշանակությունը հայոց բազմաշերտ հոգևոր և մշակութային ժառանգության ուսումնասիրության համատեքստում։

Աշխատությունը նվիրված է XIX դարի երկրորդ կեսին հայ մշակութային կյանքում երաժշտական թատրոնի ձևավորման և զարգացման պատմական ու գեղարվեստական գործընթացների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում ազգային թատերական և երաժշտական ավանդույթների փոխազդեցությունն է, որի արդյունքում աստիճանաբար ձևավորվեցին բեմական արվեստի նոր տեսակներ՝ համադրելով դրամատիկական գործողությունը, երաժշտությունը, երգը և կատարողական արվեստը։ Քննվում են այն հասարակական և մշակութային պայմանները, որոնք նպաստեցին երաժշտական թատրոնի սկզբնավորմանը, ինչպես նաև հայ մշակութային կենտրոնների, թատերական խմբերի, երաժիշտների, դերասանների և հասարակական գործիչների մասնակցությունը նոր բեմական մշակույթի զարգացմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ազգային երաժշտական լեզվի ձևավորմանը, ժողովրդական երաժշտության և քաղաքային երգարվեստի տարրերի կիրառմանը, ինչպես նաև եվրոպական երաժշտաթատերական ավանդույթների յուրացման և տեղայնացման գործընթացներին։ Ուսումնասիրվում են երաժշտական ներկայացումների ժանրային առանձնահատկությունները, բեմադրական սկզբունքները, դերասանական և երգեցողական կատարողականության փոխհարաբերությունը, նվագակցությունը և երաժշտության դրամատուրգիական գործառույթը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում օպերային և երաժշտական-կատակերգական ձևերի աստիճանական կայացումը, դրանց կապը ժամանակաշրջանի հայ դրամատուրգիայի և երաժշտական ստեղծագործության զարգացման հետ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել ներկայացումների ծրագրերը, թատերական մամուլը, ժամանակակիցների հուշագրությունները, երաժշտական ստեղծագործությունները և այլ պատմական նյութեր, որոնց միջոցով հնարավոր է վերականգնել բեմական կյանքի ընդհանուր պատկերը։ Ուշադրություն է դարձվում նաև տարբեր քաղաքներում և հայկական համայնքներում գործող մշակութային կենտրոնների փոխադարձ կապերին, հյուրախաղերին և ստեղծագործական փորձի տարածմանը։ Երաժշտական թատրոնի զարգացումը ներկայացվում է ոչ միայն որպես գեղարվեստական երևույթ, այլև որպես ազգային մշակութային ինքնագիտակցության, հասարակական կյանքի և մասնագիտական արվեստի կայացման կարևոր բաղադրիչ։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է երաժշտագիտության, թատերագիտության և մշակույթի պատմության մոտեցումները՝ հնարավորություն տալով բացահայտելու հայ երաժշտական բեմարվեստի սկզբնական շրջանի առանձնահատկությունները և հետագա մասնագիտական զարգացման համար ձևավորված գեղարվեստական հիմքերը։

Աշխատությունը նվիրված է Մոլիերի դրամատուրգիական ժառանգության ընդունելության, բեմականացման և մեկնաբանության պատմությանը հայկական թատրոնում՝ ընդգրկելով ավելի քան մեկ դար տևող ժամանակաշրջան։ Հետազոտության կենտրոնում ֆրանսիացի դրամատուրգի կատակերգությունների մուտքն է հայկական մշակութային միջավայր, դրանց թարգմանական և բեմական յուրացումը, ինչպես նաև տարբեր ժամանակաշրջաններում ստեղծագործությունների նկատմամբ ձևավորված գեղարվեստական վերաբերմունքը։ Ուսումնասիրվում են առաջին ներկայացումների և թատերական նախաձեռնությունների հետ կապված նյութերը, հետագա բեմադրությունների զարգացումը, դերասանական մեկնաբանությունները, ռեժիսորական մոտեցումները և հանդիսատեսի ու թատերական քննադատության արձագանքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն հարցին, թե ինչպես են ֆրանսիական դասական կատակերգության կերպարները, սոցիալական երգիծանքը, բնավորությունների կառուցման սկզբունքները և կատակերգական իրավիճակները հարմարեցվել հայկական բեմի գեղարվեստական ավանդույթներին ու տարբեր ժամանակաշրջանների հասարակական միջավայրին։ Կարևոր ուղղություն է թարգմանությունների ուսումնասիրությունը, քանի որ դրամատիկական երկի բեմական կյանքը մեծապես պայմանավորված է երկխոսությունների, հումորի, խոսքային խաղերի և կերպարների լեզվական առանձնահատկությունների հայերեն փոխանցմամբ։ Դիտարկվում է նաև Մոլիերի ստեղծագործությունների ազդեցությունը հայկական դերասանական արվեստի և կատակերգական խաղաոճի զարգացման վրա՝ բացահայտելով, թե ինչպես են տարբեր դերասանական սերունդներ մեկնաբանել նրա հայտնի կերպարները։ Հետազոտությունը կարող է ընդգրկել պրոֆեսիոնալ և այլ թատերական միջավայրերում իրականացված բեմադրությունների պատմությունը, ներկայացումների գեղարվեստական ձևավորման առանձնահատկությունները և ռեժիսորական հայեցակարգերի փոփոխությունները։ Ժամանակագրական լայն ընդգրկումը հնարավորություն է տալիս հետևելու, թե ինչպես է փոխվել դասական դրամատուրգիայի ընկալումը հայկական թատրոնի զարգացման տարբեր փուլերում և ինչպես են նույն ստեղծագործությունները նոր հասարակական ու գեղագիտական պայմաններում ստացել տարբեր շեշտադրումներ։ Միաժամանակ ներկայացվում են հայ-ֆրանսիական մշակութային կապերի կարևոր դրսևորումներ՝ թարգմանության և թատրոնի միջոցով։ Ընդհանուր առմամբ աշխատությունը համադրում է թատերագիտության, գրականագիտության, թարգմանության պատմության և մշակութային փոխազդեցությունների ուսումնասիրության մոտեցումները՝ բացահայտելով Մոլիերի դրամատուրգիայի նշանակությունը հայկական բեմարվեստի պատմության և կատակերգական ավանդույթի զարգացման համատեքստում։

Հրատարակությունը հանձնարարական մատենագիտական ցանկ է, որը կազմվել է խորհրդային ժամանակաշրջանում երիտասարդների գաղափարական, բարոյական, աշխատանքային և հասարակական դաստիարակության վերաբերյալ գրականությունը համակարգված ներկայացնելու նպատակով։ Այն արտացոլում է տվյալ ժամանակաշրջանի պաշտոնական կրթադաստիարակչական մոտեցումները և նախատեսված է եղել գրադարանների, մշակութային ու կրթական հաստատությունների աշխատողների, երիտասարդական կազմակերպությունների ներկայացուցիչների, մանկավարժների և ընթերցողների համար։ Ցանկում ներառվող գրականությունը թեմատիկ սկզբունքով կարող է ընդգրկել երիտասարդության հասարակական ակտիվության, կրթության, աշխատանքի նկատմամբ վերաբերմունքի, բարոյական վարքի, հայրենասիրական դաստիարակության, կոլեկտիվիզմի և խորհրդային գաղափարախոսության տարածման վերաբերյալ հրապարակումներ։ Կարևոր տեղ է հատկացվում երիտասարդ սերնդի աշխարհայացքի ձևավորման հարցերին, որոնք ներկայացվում են ժամանակաշրջանի մարքսիստական-լենինյան գաղափարախոսության և խորհրդային հասարակության առաջադրած կրթադաստիարակչական նպատակների շրջանակում։ Մատենագիտական նյութերի համակարգումը հնարավորություն է տալիս ընթերցողին կողմնորոշվել թեմային վերաբերող գրքերի, հոդվածների, ժողովածուների և այլ հրատարակությունների մեջ ու ընտրել հետաքրքրող հարցերին համապատասխան գրականություն։ Հրատարակության մեթոդական նշանակությունը կապված է նաև գրադարաններում երիտասարդների հետ տարվող աշխատանքի կազմակերպման հետ․ այն կարող էր օգտագործվել թեմատիկ գրքային ցուցահանդեսների, ընթերցողական քննարկումների, զրույցների և այլ մշակութային-լուսավորչական միջոցառումների նախապատրաստման ընթացքում։ Ներկայացված նյութերի միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել, թե խորհրդային հասարակության մեջ ինչպիսի արժեքներ և վարքային սկզբունքներ էին առաջարկվում երիտասարդությանը, ինչպես էր մեկնաբանվում անհատի և կոլեկտիվի փոխհարաբերությունը և ինչ դեր էր վերապահվում կրթական ու հասարակական հաստատություններին երիտասարդ սերնդի սոցիալականացման գործընթացում։ Ժամանակակից հետազոտողի համար նման մատենագիտական ցանկը կարող է ծառայել նաև որպես պատմական աղբյուր՝ հնարավորություն տալով ուսումնասիրելու խորհրդային դաստիարակության համակարգը, երիտասարդական քաղաքականության գաղափարական հիմքերը, գրադարանների մշակութային-լուսավորչական գործառույթները և համապատասխան ժամանակաշրջանում առաջարկվող ընթերցանության շրջանակը։ Այն արժեքավոր է նաև մատենագիտության պատմության տեսանկյունից, քանի որ ցույց է տալիս հանձնարարական մատենագիտության միջոցով որոշակի թեմատիկ գրականության ընտրության, համակարգման և ընթերցողներին ուղղորդելու սկզբունքները։

Աշխատությունը նվիրված է հայ գրականության և թատրոնի զարգացման մեջ Ալեքսանդր Շիրվանզադեի ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով նրա դրամատուրգիական մտածողության, բեմարվեստի վերաբերյալ պատկերացումների և գեղարվեստական սկզբունքների վրա։ Հետազոտության շրջանակում քննվում է գրողի վերաբերմունքը թատրոնի հասարակական ու մշակութային նշանակությանը, դրամատիկական ստեղծագործության կառուցվածքին, բեմական գործողության կազմակերպմանը, կերպարների հոգեբանական զարգացմանը և դերասանական արվեստին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ռեալիստական գեղագիտության դրսևորումներին, որոնց միջոցով հասարակական միջավայրը, ընտանեկան հարաբերությունները, բարոյական հակասությունները և անհատի ներքին դրաման վերածվում են բեմական գործողության հիմնական շարժիչ ուժերի։ Քննվում է դրամատուրգի ստեղծած կերպարների համակարգը՝ բացահայտելով սոցիալական պայմանների և անհատական հոգեբանության փոխազդեցությունը, ինչպես նաև այն եղանակները, որոնցով արտաքին հակամարտությունը կապվում է հերոսների ներքին հակասությունների հետ։ Կարևորվում է երկխոսության կառուցման արվեստը, խոսքի բնականությունը, ենթատեքստի նշանակությունը և կերպարների լեզվական անհատականացումը։ Ուսումնասիրվում են դրամատիկական կոնֆլիկտի կառուցման սկզբունքները, գործողությունների հաջորդականությունը, հանգուցալուծման առանձնահատկությունները և բեմական լարվածության ձևավորման միջոցները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում թատրոնի և գրականության փոխհարաբերությանը՝ ցույց տալով, որ դրամատիկական երկը դիտարկվում է ոչ միայն որպես ընթերցման համար նախատեսված գրական տեքստ, այլև որպես բեմական մարմնավորում պահանջող ստեղծագործություն։ Այդ տեսանկյունից քննվում են բեմադրության, դերասանական մեկնաբանության, ռեժիսորական աշխատանքի և հանդիսատեսի ընկալման հետ կապված գեղագիտական հարցերը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև գրողի թատերական հոդվածները, քննադատական դիտարկումները, հուշագրական նյութերը և այլ հրապարակումներ, որոնք հնարավորություն են տալիս առավել ամբողջական պատկերացում կազմել նրա թատերական հայացքների մասին։ Կարևորվում է նրա վերաբերմունքը դերասանի մասնագիտական վարպետությանը, կերպարի հոգեբանական հավաստիությանը և բեմական պայմանականության ու կյանքի իրականության հարաբերակցությանը։ Շիրվանզադեի թատերական մտածողությունը դիտարկվում է նաև իր ժամանակաշրջանի հայ թատրոնի զարգացման համատեքստում՝ հնարավորություն տալով բացահայտելու նրա կապերը ժամանակակից բեմական մշակույթի, գրական ուղղությունների և հասարակական գաղափարների հետ։ Աշխատությունը կարող է նպաստել գրողի դրամատուրգիայի և հայ թատրոնի պատմության միջև առկա կապերի առավել խոր ընկալմանը՝ ներկայացնելով նրա ստեղծագործությունը որպես գրական և բեմական մշակույթի փոխազդեցության կարևոր դրսևորում։ Այն կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել հայ գրականության, դրամատուրգիայի, թատերագիտության, գրական գեղագիտության և հայ մշակույթի պատմության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հայ հոգևոր երաժշտական մշակույթի կարևորագույն տեսական և գործնական համակարգերից մեկի՝ ութձայնի դրսևորումների ուսումնասիրությանը Նոր Ջուղայի և հնդկահայ համայնքների եկեղեցական երգեցողության ավանդույթներում։ Հետազոտության կենտրոնում հայ եկեղեցական երաժշտության ձայնեղանակային կազմակերպման սկզբունքներն են, դրանց տեղային տարբերակները, հոգևոր երգերի մեղեդիական կառուցվածքը, ձայնեղանակների գործառութային առանձնահատկությունները և տարբեր համայնքներում պահպանված երգեցողական ավանդույթների փոխհարաբերությունները։ Ութձայն համակարգը դիտարկվում է ոչ միայն որպես հոգևոր երգերի դասակարգման միջոց, այլև որպես պատմականորեն ձևավորված երաժշտական մտածողության համակարգ, որի միջոցով կազմակերպվում են եկեղեցական երգացանկի մեղեդիական, ծիսական և կատարողական առանձնահատկությունները։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է ութ հիմնական ձայնեղանակների և դրանց հետ կապված դարձվածքների, մեղեդիական բանաձևերի, հանգուցային հնչյունների, զարգացման սկզբունքների ու ավարտաձևերի ուսումնասիրության վրա։ Եկեղեցական երգեցողության մեջ յուրաքանչյուր ձայն կարող է ունենալ իրեն բնորոշ մեղեդիական շարժումներ և կայուն դարձվածքներ, որոնց ճանաչումը հնարավորություն է տալիս տարբեր հոգևոր երգերի միջև բացահայտել կառուցվածքային ընդհանրություններ։ Միաժամանակ կենդանի երգեցողական ավանդույթում այդ սկզբունքները կարող են դրսևորվել տարբեր ձևերով՝ պայմանավորված տեղական կատարողական սովորույթներով, բանավոր փոխանցման առանձնահատկություններով և պատմական զարգացման տարբեր փուլերով։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում Նոր Ջուղայի հայ համայնքի երաժշտական մշակույթի ձևավորման պայմաններին։ Հայկական համայնքային և եկեղեցական կյանքի շարունակականությունը նպաստել է հոգևոր երգեցողության ավանդույթների պահպանմանը և սերնդեսերունդ փոխանցմանը։ Եկեղեցին այս միջավայրում հանդես է եկել ոչ միայն որպես ծիսական կենտրոն, այլև որպես մշակութային հիշողության պահպանման կարևոր հաստատություն։ Երգեցողության միջոցով փոխանցվել են երաժշտական դարձվածքներ, ձայնեղանակային պատկերացումներ և կատարողական սկզբունքներ, որոնք ժամանակի ընթացքում կարող էին ձեռք բերել տեղային առանձնահատկություններ։ Հետազոտության համար հատկապես կարևոր է պարզել, թե այդ առանձնահատկություններից որոնք են ընդհանուր հայկական երաժշտական ավանդույթի շարունակությունը, իսկ որոնք են ձևավորվել տվյալ համայնքի պատմամշակութային միջավայրում։ Հնդկահայ եկեղեցական երգեցողության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս խնդիրը դիտարկել ավելի լայն սփյուռքյան համատեքստում։ Հայկական համայնքների տեղաշարժերը և նրանց միջև պահպանվող կապերը նպաստել են ոչ միայն ձեռագրերի, գրքերի և ծիսական առարկաների, այլև երաժշտական գիտելիքի տարածմանը։ Երգեցողական ավանդույթը մեծ մասամբ փոխանցվել է անմիջական ուսուցման, հիշողության և կատարողական փորձի միջոցով, ինչի պատճառով տարբեր կենտրոններում նույն սկզբնական երաժշտական նյութը կարող էր ժամանակի ընթացքում ձեռք բերել տարբեր մեկնաբանություններ։ Այդ տարբերակների համեմատական ուսումնասիրությունը կարևոր տեղեկություններ է տալիս հոգևոր երաժշտության բանավոր փոխանցման մեխանիզմների մասին։ Հետազոտության առանցքային ուղղություններից է ձայնեղանակային համակարգի տեսական կառուցվածքի և իրական կատարողական նյութի հարաբերակցության ուսումնասիրությունը։ Երաժշտական տեսության մեջ նկարագրված կանոնները կենդանի երգեցողության ընթացքում միշտ չէ, որ դրսևորվում են բացարձակ նույնությամբ։ Կատարողները կարող են պահպանել հիմնական մեղեդիական հենքը՝ միաժամանակ կիրառելով տեղական զարդարանքներ, հնչյունային անցումներ, ռիթմական փոփոխություններ կամ դարձվածքային տարբերակներ։ Հետևաբար տեսական համակարգը նպատակահարմար է ուսումնասիրել ոչ միայն գրավոր աղբյուրների, այլև պահպանված երաժշտական գրառումների ու կատարողական տարբերակների համեմատության միջոցով։ Առանձին նշանակություն ունի հոգևոր երգերի մեղեդիական վերլուծությունը։ Տարբեր նմուշներում կարող են առանձնացվել սկզբնական դարձվածքները, մեղեդիական զարգացման կենտրոնները, կրկնվող բանաձևերը, բարձրակետերը և ավարտական կառուցվածքները։ Այս տարրերի համեմատությունը հնարավորություն է տալիս որոշել առանձին ձայնեղանակների բնորոշ հատկանիշները և պարզել, թե ինչպես են դրանք դրսևորվում տեղական երգվածքում։ Միաժամանակ հնարավոր է ուսումնասիրել նույն ձայնին պատկանող տարբեր երգերի միջև եղած հարաբերությունները՝ բացահայտելով ընդհանուր կառուցվածքային հիմքը և անհատական մեղեդիական տարբերությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում հիմնական և դարձվածքային ձայների հարաբերակցության խնդիրը։ Հայ հոգևոր երաժշտության ձայնեղանակային համակարգը ներառում է ոչ միայն հիմնական դասակարգային միավորներ, այլև դրանց հետ կապված մեղեդիական տարբերակներ և դարձվածքային ձևեր։ Դրանց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս առավել ամբողջական պատկերացում կազմել համակարգի ներքին ճկունության մասին։ Տեղային երգվածքներում այդ հարաբերությունները կարող են ունենալ առանձնահատուկ դրսևորումներ, որոնց բացահայտումը կարևոր է ինչպես տվյալ ավանդույթի բնութագրման, այնպես էլ հայ եկեղեցական երաժշտության ընդհանուր տեսության համար։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ծիսական գործառույթի և երաժշտական կառուցվածքի փոխհարաբերությանը։ Հոգևոր երգերը կատարվում են եկեղեցական տարվա, ժամերգությունների և տարբեր ծիսական արարողությունների որոշակի հատվածներում, ուստի դրանց երաժշտական կազմակերպումը կապված է նաև ծիսակարգային նշանակության հետ։ Ձայնեղանակների հերթագայությունը և համապատասխան երգերի ընտրությունը ձևավորում են եկեղեցական երաժշտական ժամանակի յուրահատուկ համակարգ։ Այս համատեքստում ութձայնը ներկայանում է ոչ միայն որպես երաժշտական կառուցվածք, այլև որպես ծիսական կարգավորման միջոց, որը կապում է երաժշտությունը եկեղեցական օրացույցի և պաշտամունքային կյանքի հետ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է բանավոր և գրավոր փոխանցման հարաբերակցության ուսումնասիրությունը։ Հայ հոգևոր երաժշտությունը պատմականորեն պահպանվել է տարբեր ձևերով՝ ձեռագիր ժողովածուներում, երաժշտատեսական աշխատություններում, հետագայում նաև ձայնագրված կամ նոտագրված տարբերակներում, սակայն կատարողական բազմաթիվ առանձնահատկություններ շարունակել են փոխանցվել ուսուցչից աշակերտին։ Բանավոր փոխանցումը կարող է ապահովել ավանդույթի կենսունակությունը, բայց միաժամանակ նպաստել տարբերակների առաջացմանը։ Տարբեր ժամանակաշրջաններում գրանցված նույն կամ մոտ մեղեդիների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս հետևել երաժշտական նյութի պահպանման և փոփոխման ընթացքին։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում խազային ժառանգության և ավելի ուշ երաժշտական գրառումների հետ հարաբերակցության հարցը։ Հին հայկական երաժշտական նշանագրությունը կարևոր աղբյուր է հոգևոր երաժշտության պատմության ուսումնասիրության համար, սակայն դրա և ավելի ուշ գրանցված կենդանի երգեցողական ավանդույթների միջև կապերի բացահայտումը պահանջում է զգուշավոր համեմատական մոտեցում։ Տարբեր աղբյուրների համադրումը կարող է օգնել առանձնացնել շարունակականության որոշ հատկանիշներ՝ առանց տարբեր ժամանակաշրջանների երաժշտական համակարգերը մեխանիկորեն նույնացնելու։ Այս խնդիրը կարևոր է տեղային երգվածքների պատմական շերտերը հասկանալու համար։ Հետազոտության մեջ կարող են ուսումնասիրվել նաև կատարողական ոճի առանձնահատկությունները։ Երգեցողության տեմպը, ռիթմական ազատությունը, զարդարանքների կիրառումը, շնչառական բաժանումները, հնչյունների երկարաձգումը և երաժշտական արտահայտչականության այլ միջոցները կարող են էական դեր ունենալ տեղային ավանդույթի ինքնատիպության ձևավորման մեջ։ Նույն մեղեդիական հենքը տարբեր կատարողական միջավայրերում կարող է հնչել տարբեր կերպ՝ պահպանելով ձայնեղանակային հիմնական պատկանելությունը։ Այդ պատճառով երաժշտագիտական ուսումնասիրության համար կարևոր է տարբերակել մեղեդու կառուցվածքային և կատարողական շերտերը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հոգևոր երգեցողության և համայնքային ինքնության փոխհարաբերությանը։ Սփյուռքյան միջավայրում եկեղեցական երաժշտությունը կարող է հանդես գալ որպես պատմական հիշողության և մշակութային շարունակականության պահպանման միջոց։ Ծիսական երգացանկի փոխանցումը նոր սերունդներին միաժամանակ փոխանցում է լեզվական, երաժշտական և կրոնամշակութային ժառանգություն։ Այս տեսանկյունից տեղային երգվածքի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ոչ միայն երաժշտական առանձնահատկություններ, այլև այն մշակութային մեխանիզմները, որոնց միջոցով համայնքը պահպանել է կապը հայկական ավանդույթի հետ։ Կարևոր ուղղություն է տարբեր հայկական երգեցողական կենտրոնների համեմատությունը։ Նոր Ջուղայում և հնդկահայ միջավայրում պահպանված տարբերակների համադրումը այլ կենտրոնների նյութերի հետ կարող է բացահայտել ինչպես ընդհանուր ձայնեղանակային հիմքը, այնպես էլ տեղային առանձնահատկությունները։ Համեմատության ընթացքում կարող են դիտարկվել մեղեդիական բանաձևերը, ձայնածավալը, հանգուցային հնչյունները, կադանսային կառուցվածքները, ռիթմական կազմակերպումը և զարդարանքները։ Նման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս որոշել տեղային տարբերակների դիրքը հայ հոգևոր երաժշտության ավելի լայն համակարգում։ Հետազոտության աղբյուրագիտական հիմքը կարող են կազմել ձեռագիր և տպագիր երաժշտական ժողովածուները, շարականների և այլ հոգևոր երգերի գրառումները, երաժշտատեսական աշխատությունները, արխիվային նյութերը, ինչպես նաև տարբեր ժամանակներում կատարված ձայնագրությունները։ Աղբյուրների համեմատական ուսումնասիրությունը կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ յուրաքանչյուր աղբյուր կարող է ներկայացնել ավանդույթի միայն որոշակի շերտ։ Գրավոր աղբյուրը կարող է առավել հստակ ներկայացնել մեղեդիական կառուցվածքը, մինչդեռ ձայնագրությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել կատարման այնպիսի նրբություններ, որոնք սովորական նոտագրությամբ ամբողջությամբ չեն արտահայտվում։ Առանձին նշանակություն ունի երաժշտական տեքստի և բանաստեղծական կամ ծիսական տեքստի փոխհարաբերությունը։ Հայ հոգևոր երգարվեստում մեղեդին կառուցվում է բառային նյութի հետ սերտ կապով, և տեքստի շեշտադրությունը, վանկային կառուցվածքը ու իմաստային բաժանումները կարող են ազդել մեղեդիական զարգացման վրա։ Տեղային երգվածքի ուսումնասիրությունը կարող է ցույց տալ, թե ինչպես են կատարողները երաժշտական միջոցներով ընդգծում տեքստի կառուցվածքը և ինչպես են ձայնեղանակային բանաձևերը հարմարեցվում տարբեր ծավալի ու կառուցվածքի տեքստերին։ Այս ուղղությունը միավորում է երաժշտագիտական, լեզվական և ծիսագիտական վերլուծությունը։ Կարևորվում է նաև երաժշտական տարբերակայնության խնդիրը։ Բանավոր ավանդույթում մեղեդու տարբերակների գոյությունը պարտադիր չէ դիտարկել որպես սկզբնական ձևի աղավաղում։ Դրանք կարող են արտահայտել կենդանի ավանդույթի բնական զարգացումը, կատարողների ստեղծագործական մասնակցությունը և տարբեր պատմական շերտերի համադրումը։ Տարբերակների համակարգված համեմատությունը հնարավորություն է տալիս առանձնացնել այն տարրերը, որոնք պահպանվում են առավել կայուն կերպով և, հետևաբար, կարող են համարվել տվյալ ձայնեղանակի կամ երգվածքի հիմնական կառուցվածքային հատկանիշներ։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են համադրվել պատմական երաժշտագիտության, երաժշտական տեքստաբանության, համեմատական վերլուծության, ձայնեղանակային և մեղեդիական վերլուծության, աղբյուրագիտության և երաժշտական ազգագրության մեթոդները։ Մեղեդիների մանրամասն համեմատությունը հնարավորություն է տալիս կազմել բնորոշ դարձվածքների համակարգ, բացահայտել դրանց փոխակերպման ձևերը և որոշել տարբեր երգերի ու երգվածքների միջև առկա կապերը։ Պատմական աղբյուրների ուսումնասիրությունն իր հերթին օգնում է երաժշտական փոփոխությունները կապել համայնքների մշակութային կյանքի և փոխանցման միջավայրի հետ։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է հայ հոգևոր երաժշտության տեղային ավանդույթների ուսումնասիրության միջոցով ընդհանուր ձայնեղանակային համակարգի պատմական զարգացման և բազմազանության բացահայտման հնարավորությամբ։ Նոր Ջուղայի և հնդկահայ երաժշտական ժառանգությունը կարող է պահպանել այնպիսի կատարողական ու մեղեդիական առանձնահատկություններ, որոնք կարևոր են հայ եկեղեցական երգեցողության պատմության տարբեր փուլերը վերականգնելու համար։ Նման նյութերի հավաքագրումը, համակարգումը և երաժշտագիտական վերլուծությունը նպաստում են նաև վտանգված կամ աստիճանաբար մոռացվող կատարողական ավանդույթների գիտական փաստագրմանը։ Գործնական նշանակությունը կապված է հոգևոր երաժշտական ժառանգության պահպանման, ուսումնասիրման և փոխանցման հետ։ Հետազոտության արդյունքները կարող են կիրառվել եկեղեցական երգեցողության պատմությանը նվիրված դասընթացներում, երաժշտագիտական ուսումնասիրություններում, երաժշտական նյութերի գիտական հրատարակություններում և ավանդական երգեցողության վերականգնման աշխատանքներում։ Ձայնեղանակների և բնորոշ մեղեդիական բանաձևերի համակարգված նկարագրությունը կարող է օգտակար լինել նաև այն կատարողների համար, որոնք ուսումնասիրում են հայ հոգևոր երաժշտության տարբեր պատմական ու տեղային ավանդույթները։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է հայ եկեղեցական երգեցողության ձայնեղանակային համակարգի և դրա սփյուռքյան տեղային դրսևորումների համալիր երաժշտագիտական ուսումնասիրություն՝ միավորելով պատմական, տեսական, աղբյուրագիտական, կատարողական և համեմատական մոտեցումները։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ երաժշտության պատմությամբ, հոգևոր երաժշտությամբ, միջնադարյան երաժշտական մշակույթով, սփյուռքագիտությամբ, երաժշտական ազգագրությամբ և եկեղեցական երգեցողության տեսությամբ զբաղվող երաժշտագետների, հետազոտողների, դասախոսների, կատարողների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է IV–XIX դարերի հայկական պաշտամունքային ճարտարապետության մեջ բազմագույն ձևավորման դերի և գեղարվեստական նշանակության ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է գույնի կիրառման սկզբունքների, տարբեր երանգների համադրության և դրանց միջոցով ճարտարապետական կառույցի ամբողջական գեղարվեստական կերպարի ձևավորման առանձնահատկությունների վրա։ Ուսումնասիրվում է, թե ինչպես են բնական շինանյութերի գունային հատկությունները, քարատեսակների ընտրությունը, արտաքին և ներքին հարդարանքի գունային լուծումները, որմնանկարչությունը, զարդարվեստը և դեկորատիվ այլ տարրերը փոխազդել ճարտարապետական ձևերի հետ՝ ստեղծելով միասնական գեղարվեստական միջավայր։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում գույնի և ճարտարապետական ծավալի փոխհարաբերությանը, լուսավորության ազդեցությանը գունային ընկալման վրա, ինչպես նաև բազմագույն հորինվածքների խորհրդանշական, գեղագիտական և հոգևոր նշանակությանը։ Դիտարկվում են հայկական եկեղեցիների, վանական համալիրների և այլ պաշտամունքային կառույցների գեղարվեստական լուծումների զարգացման տարբեր փուլերը՝ հնարավորություն տալով հետևել բազմագույն ձևավորման ավանդույթների փոփոխություններին երկարատև պատմական ժամանակաշրջանի ընթացքում։ Ուշադրություն է դարձվում նաև ճարտարապետության, քանդակագործության, որմնանկարչության և դեկորատիվ արվեստի փոխադարձ կապերին, որոնց համադրությունը մեծ դեր է ունեցել հայկական եկեղեցական կառույցների ինքնատիպ կերպարի ձևավորման գործում։ Պատմական տարբեր ժամանակաշրջանների օրինակների համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ինչպես շարունակական գեղարվեստական ավանդույթները, այնպես էլ ժամանակի ընթացքում առաջացած ոճական և գունային փոփոխությունները։ Բազմագույն ձևավորումը ներկայացվում է ոչ միայն որպես արտաքին զարդարանքի միջոց, այլև որպես ճարտարապետական գաղափարի արտահայտման կարևոր բաղադրիչ, որն ընդգծում է կառույցի առանձին հատվածները, ձևավորում տարածության ընկալումը և նպաստում ընդհանուր գեղարվեստական ու խորհրդանշական բովանդակության բացահայտմանը։ Աշխատությունը կարևոր նյութ է հայկական միջնադարյան և նոր շրջանի ճարտարապետական ժառանգության գեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրման համար և կարող է օգտակար լինել ճարտարապետության պատմությամբ, արվեստաբանությամբ, հայկական մշակույթով, եկեղեցական արվեստով, հուշարձանագիտությամբ և մշակութային ժառանգության պահպանությամբ հետաքրքրվող մասնագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Իջևանում անցկացված միջազգային սիմպոզիումների շրջանակում ստեղծված քարե քանդակների գեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում բացօթյա քանդակագործական ստեղծագործություններն են, դրանց ձևավորման գեղարվեստական սկզբունքները, թեմատիկ և ոճական բազմազանությունը, ինչպես նաև բնության և ճարտարապետական միջավայրի հետ փոխհարաբերությունը։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են սիմպոզիումների ձևավորման պատմությունը, դրանց նշանակությունը հայկական քանդակագործության զարգացման և միջազգային մշակութային երկխոսության համար, ինչպես նաև տարբեր երկրների արվեստագետների ստեղծագործական մոտեցումների փոխազդեցությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում քարի՝ որպես քանդակագործական նյութի գեղարվեստական և արտահայտչական հնարավորություններին, դրա բնական ձևի, գույնի, կառուցվածքի և ֆակտուրայի օգտագործմանը ստեղծագործական գործընթացում։ Վերլուծվում են քանդակների հորինվածքային կառուցվածքը, ծավալային լուծումները, ռիթմը, տարածական հարաբերությունները, ձևի պայմանականացման աստիճանը և աբստրակտ կամ պատկերային արտահայտչամիջոցների կիրառումը։ Աշխատությունը բացահայտում է նաև ավանդական և ժամանակակից քանդակագործական մտածողության համադրությունը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են արվեստագետները ազգային մշակութային ակունքները, ժամանակակից գեղարվեստական լեզուն և անհատական ստեղծագործական որոնումները արտահայտում քարե ձևի միջոցով։ Կարևոր տեղ է հատկացվում քանդակների տեղադրման միջավայրին, քանի որ դրանք դիտարկվում են ոչ միայն որպես առանձին արվեստի գործեր, այլև որպես լանդշաֆտային և քաղաքային տարածքի գեղարվեստական կազմակերպման տարրեր։ Բնական միջավայրի, լուսավորության, տարածության և դիտողի շարժման հետ ստեղծագործությունների փոխհարաբերությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել դրանց ընկալման առանձնահատկությունները բացօթյա պայմաններում։ Աշխատությունը նաև ընդգծում է Իջևանի սիմպոզիումների նշանակությունը որպես միջազգային ստեղծագործական համագործակցության հարթակ, որտեղ տարբեր գեղարվեստական ավանդույթներ և քանդակագործական դպրոցներ փոխազդում են միմյանց հետ։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել ինչպես Իջևանի քանդակագործական ժառանգության, այնպես էլ Հայաստանի ժամանակակից մոնումենտալ և բացօթյա արվեստի ուսումնասիրությանը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել արվեստաբաններին, քանդակագործներին, ճարտարապետներին, մշակութաբաններին, արվեստի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, դասախոսներին, ուսանողներին և ժամանակակից հայկական քանդակագործությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանում ջազի ձևավորման, զարգացման և տարածման պատմությանը՝ ներկայացնելով այս երաժշտական ուղղության տեղը երկրի մշակութային կյանքում։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են ջազի՝ Հայաստան մուտք գործելու նախադրյալները, դրա աստիճանական տարածումը երաժշտական միջավայրում և այն սոցիալ-մշակութային պայմանները, որոնք նպաստել են ժանրի կայացմանն ու զարգացմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայկական երաժշտական ավանդույթների և ջազային մտածողության փոխազդեցությանը, որի արդյունքում ձևավորվել են ազգային երաժշտական ինքնատիպությամբ օժտված կատարողական և ստեղծագործական մոտեցումներ։ Գրքում ներկայացվում է ջազային երաժշտության զարգացման ընթացքը տարբեր ժամանակաշրջաններում՝ անդրադառնալով կատարողներին, երաժշտական խմբերին, համերգային գործունեությանը, կրթական միջավայրին և ջազի հանրայնացմանը նպաստած մշակութային նախաձեռնություններին։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու այն մասին, թե ինչպես է փոխվել ջազի ընկալումը Հայաստանում և ինչպես է այն աստիճանաբար վերածվել ոչ միայն ներմուծված երաժշտական ժանրի, այլև տեղական ստեղծագործական մշակույթի կարևոր բաղադրիչի։ Աշխատության մեջ կարող են դիտարկվել նաև ջազի տարբեր ուղղությունների զարգացումը, դրանց կապը ժամանակակից երաժշտական գործընթացների հետ և հայ երաժիշտների ներդրումը ինչպես ազգային, այնպես էլ միջազգային ջազային միջավայրում։ Կարևորվում է նաև ջազային կրթության և մասնագիտական պատրաստության դերը, քանի որ երաժշտական դպրոցները, բուհերը, համերգային հարթակներն ու փառատոները նշանակալի դեր են ունեցել ժանրի շարունակական զարգացման գործում։ Գիրքը միաժամանակ մշակութաբանական արժեք ունի՝ ջազը ներկայացնելով որպես Հայաստանի երաժշտական կյանքի, քաղաքային մշակույթի և միջազգային մշակութային կապերի կարևոր դրսևորում։ Նյութը կարող է հետաքրքրել երաժշտագետներին, մշակութաբաններին, ջազի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին, երաժիշտներին, ուսանողներին և Հայաստանի ժամանակակից երաժշտական մշակույթի ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին։

Ուսումնասիրությունը նվիրված է խորհրդանշանային մտածողության դրսևորումներին հայկական ճարտարապետության մեջ՝ բացահայտելով ճարտարապետական ձևերի, հորինվածքային լուծումների, զարդաքանդակների և տարածական կազմակերպման գաղափարական ու մշակութային նշանակությունը։ Աշխատության հիմքում այն գաղափարն է, որ հայկական ճարտարապետական ժառանգությունը պետք է դիտարկել ոչ միայն որպես շինարարական և գեղագիտական արժեք, այլև որպես ժողովրդի աշխարհընկալումը, հոգևոր պատկերացումները, մշակութային հիշողությունն ու ինքնությունը արտահայտող համակարգ։ Հետազոտության ընթացքում քննարկվում են տարբեր ժամանակաշրջանների ճարտարապետական հուշարձաններում հանդիպող խորհրդանշական ձևերն ու մոտիվները, դրանց ծագումը, զարգացումը և փոխակերպումները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում խաչի, շրջանաձև և երկրաչափական ձևերի, թվային հարաբերությունների, բուսական ու կենդանական զարդանախշերի, ինչպես նաև լույսի, տարածության և ծավալի խորհրդանշական կիրառություններին։ Ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, թե ինչպես են ճարտարապետական տարրերը հաճախ հանդես գալիս ոչ միայն որպես կառուցվածքային կամ դեկորատիվ բաղադրիչներ, այլև որպես որոշակի գաղափարներ ու արժեքներ փոխանցող նշաններ։ Կարևորվում է նաև քրիստոնեական աշխարհայացքի և հայկական նախաքրիստոնեական մշակութային պատկերացումների ազդեցությունը ճարտարապետական խորհրդանշանների ձևավորման ու պահպանման վրա։ Աշխատության մեջ ավանդական ձևերը դիտարկվում են պատմական զարգացման մեջ՝ ընդգծելով դրանց շարունակականությունը և տարբեր դարաշրջաններում նոր իմաստներով վերաիմաստավորվելու հնարավորությունը։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս հայկական ճարտարապետությունը ուսումնասիրել որպես մշակութային հաղորդակցության յուրահատուկ լեզու, որի միջոցով սերունդներին փոխանցվել են հավատալիքներ, պատմական հիշողություն և ազգային ինքնության գաղափարներ։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել ճարտարապետներին, արվեստաբաններին, մշակութաբաններին, պատմաբաններին, հնագետներին և խորհրդանշանագիտությամբ զբաղվող մասնագետներին, ինչպես նաև հայկական ճարտարապետական ժառանգությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին ու ընթերցողներին։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է պարսկական դասական պոեզիայի և ժամանակակից իրանական կերպարվեստի փոխառնչությունների ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով գրական ժառանգության ազդեցությունը նորագույն գեղարվեստական մտածողության, պատկերային լեզվի և ստեղծագործական արտահայտչամիջոցների ձևավորման վրա։ Հետազոտության կենտրոնում այն գործընթացն է, որի միջոցով դարերի ընթացքում ձևավորված պարսկական բանաստեղծական պատկերները, խորհրդանիշները, թեմաներն ու փիլիսոփայական գաղափարները վերաիմաստավորվում և նոր ձևերով արտահայտվում են ժամանակակից գեղանկարչության, գրաֆիկայի, քանդակագործության և հարակից արվեստների մեջ։ Աշխատանքը պարսկական դասական պոեզիան դիտարկում է ոչ միայն որպես գրական ժառանգություն, այլև որպես իրանական մշակութային հիշողության և գեղագիտական մտածողության կարևոր աղբյուր։ Դասական բանաստեղծական ավանդույթը դարեր շարունակ ձևավորել է պատկերների, խորհրդանիշների և գաղափարների հարուստ համակարգ, որն իր ազդեցությունն է թողել նաև տեսողական մշակույթի վրա։ Բանաստեղծական տեքստերում հանդիպող վարդի և սոխակի, այգու, գինու, սիրո, ճանապարհի, լույսի, թռչնի, հայելու և այլ խորհրդանիշները ժամանակակից արվեստագետների ստեղծագործություններում կարող են ստանալ նոր իմաստներ՝ պահպանելով իրենց մշակութային հիշողությունը և միաժամանակ վերափոխվելով ժամանակակից գեղարվեստական լեզվի միջոցով։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է դասական պոեզիայի հիմնական հեղինակների և նրանց ստեղծագործական ժառանգության ազդեցության ուսումնասիրությունը։ Իրանական մշակույթի մեջ առանձնահատուկ տեղ ունեցող բանաստեղծների ստեղծագործությունները դարեր շարունակ դարձել են ոչ միայն գրական, այլև գեղարվեստական ներշնչման աղբյուր։ Նրանց ստեղծագործություններում արտահայտված սիրո, հոգևոր որոնման, մարդու և աշխարհի փոխհարաբերության, կյանքի անցողիկության, ներքին ազատության և գոյաբանական հարցերի թեմաները կարող են վերածվել տեսողական պատկերների ու խորհրդանշական կոմպոզիցիաների։ Աշխատանքում կարևոր նշանակություն է տրվում պոեզիայի և կերպարվեստի միջև միջգեղարվեստական կապերի ուսումնասիրությանը։ Բանաստեղծական խոսքը կառուցվում է բառերի, պատկերների և փոխաբերությունների միջոցով, մինչդեռ կերպարվեստը նույն գաղափարները կարող է փոխանցել գույնի, գծի, ձևի, տարածության և կոմպոզիցիայի օգնությամբ։ Այս երկու արվեստների փոխազդեցության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես է գրական պատկերն անցում կատարում տեսողական միջավայր և ինչպիսի փոփոխություններ է կրում այդ ընթացքում։ Հետազոտության շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել նաև պարսկական մանրանկարչության ավանդույթի ազդեցությունը ժամանակակից արվեստի վրա։ Դասական մանրանկարչությունը ձևավորել է իրանական տեսողական մշակույթի յուրահատուկ գեղագիտական սկզբունքներ՝ պայմանական տարածության, նուրբ գծանկարի, դեկորատիվ գունային լուծումների, բնապատկերային տարրերի և պատմողական պատկերների միջոցով։ Ժամանակակից արվեստագետները կարող են պահպանել այդ ավանդույթի առանձին տարրերը կամ հակադրության մեջ դնել դրանք նորարարական գեղարվեստական մոտեցումների հետ՝ ստեղծելով ավանդույթի և արդիականության յուրահատուկ համադրություն։ Աշխատանքը անդրադառնում է ժամանակակից իրանական կերպարվեստի զարգացման առանձնահատկություններին և այն սոցիալ-մշակութային միջավայրին, որտեղ ձևավորվել են նոր գեղարվեստական ուղղություններ։ Ժամանակակից արվեստագետը միաժամանակ գործում է ավանդույթի և արդիականության ազդեցության ներքո։ Մի կողմից՝ նա ժառանգում է դարավոր մշակութային խորհրդանիշներ ու պատկերային համակարգեր, մյուս կողմից՝ առնչվում է համաշխարհային ժամանակակից արվեստի միտումներին, նոր տեխնոլոգիաներին և փոփոխվող հասարակական իրականությանը։ Այս երկակի ազդեցությունը կարող է հանգեցնել դասական նյութի նոր մեկնաբանությունների և բազմաշերտ գեղարվեստական լուծումների։ Հետազոտության կարևոր խնդիրներից է պարզել, թե ինչպիսի ձևերով է ժամանակակից արվեստում վերաիմաստավորվում դասական պոեզիայի ժառանգությունը։ Որոշ ստեղծագործություններ կարող են պահպանել բանաստեղծական սյուժեի կամ կերպարի ուղղակի ճանաչելիությունը, մինչդեռ մյուսներում գրական աղբյուրը կարող է արտահայտվել միայն խորհրդանշական, գունային կամ գաղափարական մակարդակում։ Այսպիսով, դասական պոեզիայի ազդեցությունը միշտ չէ, որ դրսևորվում է տեքստի ուղղակի պատկերավորմամբ․ այն կարող է արտահայտվել ստեղծագործության տրամադրության, կոմպոզիցիոն կառուցվածքի, խորհրդանշական համակարգի կամ փիլիսոփայական բովանդակության միջոցով։ Առանձին ուշադրության է արժանի սուֆիական և միստիկական մտածողության ազդեցությունը։ Պարսկական դասական պոեզիայի նշանակալի հատվածը կապված է հոգևոր որոնման, մարդու ներքին աշխարհի, աստվածայինի հետ միասնության և նյութական ու հոգևոր աշխարհների հարաբերության գաղափարների հետ։ Այդ գաղափարները ժամանակակից կերպարվեստում կարող են վերածվել վերացական պատկերների, խորհրդանշական կերպարների, լույսի և ստվերի հակադրությունների կամ այլ գեղարվեստական լուծումների։

Այս երաժշտագիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է հայկական դաշնամուրային սոնատի զարգացման ուղիների և հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը XIX դարի 80-ական թվականներից մինչև XX դարի 70-ական թվականների սկիզբը։ Աշխատության մեջ դիտարկվում է հայկական դաշնամուրային սոնատի ձևավորման և աստիճանական զարգացման գործընթացը՝ այն կապելով հայ պրոֆեսիոնալ կոմպոզիտորական դպրոցի կայացման, ազգային երաժշտական մտածողության զարգացման և եվրոպական երաժշտական ավանդույթների յուրացման հետ։ Հետազոտության ընթացքում վերլուծվում են սոնատի ժանրի կառուցվածքային, ձևային, հարմոնիկ, ռիթմական և թեմատիկ առանձնահատկությունները, ինչպես նաև տարբեր ժամանակաշրջաններում դրանց կրած փոփոխությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես են հայկական կոմպոզիտորները դասական և ռոմանտիկական սոնատի ավանդական սկզբունքները համադրել ազգային երաժշտական մտածողության, ժողովրդական մեղեդային նյութի, ռիթմական առանձնահատկությունների և հայ երաժշտությանը բնորոշ ինտոնացիոն համակարգերի հետ։ Ուսումնասիրությունը ներկայացնում է ժանրի զարգացման հիմնական փուլերը՝ բացահայտելով դրա ձևավորման վրա ազդած գեղարվեստական, պատմամշակութային և մասնագիտական գործոնները։ Քննարկվում են նաև սոնատի կառուցվածքային սկզբունքների փոփոխությունները, բազմամաս ձևերի կիրառությունը, թեմատիկ զարգացման եղանակները և դաշնամուրային արտահայտչամիջոցների ընդլայնումը։ Աշխատության կարևոր խնդիրներից է հայկական դաշնամուրային սոնատի ինքնատիպության բացահայտումը՝ համաշխարհային երաժշտական ժառանգության և եվրոպական սոնատային ավանդույթի համատեքստում։ Հեղինակը անդրադառնում է նաև ժանրի զարգացման ընթացքում առաջացած ստեղծագործական խնդիրներին, այդ թվում՝ ազգային և համաեվրոպական սկզբունքների համադրման, ավանդույթի և նորարարության հարաբերակցության, ինչպես նաև դաշնամուրային երաժշտության ազգային ոճի ձևավորման հարցերին։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու հայկական դաշնամուրային սոնատի էվոլյուցիային՝ վաղ շրջանի փորձերից մինչև ավելի հասուն և անհատականացված կոմպոզիտորական լուծումներ։ Աշխատությունը կարևոր աղբյուր է հայ դաշնամուրային երաժշտության պատմության և ազգային կոմպոզիտորական դպրոցի զարգացման ուսումնասիրության համար և կարող է հետաքրքրել երաժշտագետներին, կոմպոզիտորներին, դաշնակահարներին, երաժշտական բուհերի դասախոսներին ու ուսանողներին, ինչպես նաև հայկական դասական երաժշտության պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է կինոյի լեզվի էությանը, ձևավորման առանձնահատկություններին և ժամանակակից տեսալսողական մշակույթում դրա դրսևորման հիմնական միտումների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում կինոյի լեզուն դիտարկվում է որպես արտահայտչամիջոցների ամբողջություն, որի միջոցով կինեմատոգրաֆը կառուցում է պատմություն, փոխանցում գաղափարներ, ձևավորում զգացմունքային ազդեցություն և ստեղծում իրականության յուրահատուկ գեղարվեստական մեկնաբանություն։ Ուսումնասիրության մեջ ուշադրություն է դարձվում կադրի կառուցմանը, տեսանկյունին, մոնտաժին, շարժմանը, լուսավորությանը, գույնին, ձայնին, երաժշտությանը, դերասանական խաղին և կինեմատոգրաֆիական այլ միջոցներին՝ բացահայտելով դրանց փոխազդեցությունն ու նշանակությունը ֆիլմի իմաստային կառուցվածքի ձևավորման գործում։ Առանձնահատուկ տեղ է հատկացվում մոնտաժին՝ որպես կինեմատոգրաֆիական մտածողության կարևոր գործիքի, որի միջոցով առանձին կադրերի և տեսարանների համադրությունը կարող է ստեղծել նոր իմաստներ, փոխել ժամանակի ու տարածության ընկալումը և ուղղորդել հանդիսատեսի ուշադրությունը։ Աշխատանքը միաժամանակ անդրադառնում է կինոյի լեզվի պատմական զարգացմանը և դրա փոփոխություններին՝ պայմանավորված տեխնիկական առաջընթացով, նոր նկարահանման և հետարտադրական հնարավորություններով, թվային տեխնոլոգիաների տարածմամբ և հանդիսատեսի մեդիա-սպառման վարքագծի փոփոխությամբ։ Ժամանակակից դրսևորումների ուսումնասիրության ընթացքում կարևորվում են թվային պատկերի, համակարգչային գրաֆիկայի, հատուկ էֆեկտների, նոր մոնտաժային լուծումների և ինտերակտիվ կամ հիբրիդային տեսալսողական ձևերի ազդեցությունը կինեմատոգրաֆիական արտահայտչականության վրա։ Քննարկվում է նաև ավանդական կինոլեզվի և նոր մեդիա միջավայրի փոխհարաբերությունը, ինչպես նաև այն հարցը, թե ինչպես են ժամանակակից կինոգործիչները վերաիմաստավորում դասական արտահայտչամիջոցները և համադրում դրանք նոր տեխնոլոգիական հնարավորությունների հետ։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս կինոյի լեզուն դիտարկել ոչ միայն որպես տեխնիկական միջոցների համակարգ, այլև որպես ինքնուրույն գեղարվեստական հաղորդակցության և մշակութային արտահայտության ձև, որը շարունակաբար փոփոխվում է հասարակական, տեխնոլոգիական և գեղագիտական գործընթացների ազդեցությամբ։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել կինոգետների, արվեստաբանների, ռեժիսորների, սցենարիստների, օպերատորների, մեդիա և տեսալսողական մշակույթի հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար, ինչպես նաև կինոյի գեղարվեստական լեզվի և դրա ժամանակակից զարգացման միտումների նկատմամբ հետաքրքրություն ունեցող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը ուսումնասիրում է XIII դարի Բյուզանդիայում արվեստի և ինքնության փոխհարաբերությունները՝ դիտարկելով գեղարվեստական ստեղծագործությունը որպես հասարակական, կրոնական, քաղաքական և մշակութային ինքնության արտահայտման կարևոր միջոց։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են այն պայմանները, որոնցում բյուզանդական արվեստը զարգացավ կայսրության քաղաքական մասնատման և 1204 թվականի խաչակրաց արշավանքի հետևանքով ստեղծված նոր իրավիճակում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Լատինական Կոստանդնուպոլսի, Նիկիայի կայսրության, Էպիրոսի և այլ բյուզանդական կենտրոնների միջև ձևավորված հարաբերություններին և դրանց ազդեցությանը արվեստի զարգացման վրա։ Աշխատության մեջ քննարկվում է, թե ինչպես են եկեղեցական ճարտարապետությունը, որմնանկարչությունը, սրբապատկերները, ձեռագրերի ձևավորումը և այլ գեղարվեստական դրսևորումներ արտացոլել բյուզանդական հասարակության ինքնընկալումը և մշակութային ժառանգության պահպանման ձգտումը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում կրոնական ինքնությանը, հատկապես ուղղափառության և լատինական քրիստոնեության միջև առկա հակասությունների համատեքստում, ինչպես նաև կայսերական իշխանության և քաղաքական օրինականության գաղափարների գեղարվեստական ներկայացմանը։ Ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ արվեստը կարող էր հանդես գալ ոչ միայն որպես գեղագիտական կամ ծիսական գործունեության ձև, այլև որպես անցյալի, մշակութային պատկանելության և քաղաքական հավակնությունների արտահայտման միջոց։ Աշխատության մեջ ուշադրություն է դարձվում նաև տարբեր տարածաշրջանների և համայնքների միջև մշակութային փոխազդեցություններին՝ բացահայտելով բյուզանդական արվեստի բազմազանությունն ու դրա զարգացման փոխկապակցված գործընթացները։ XIII դարի արվեստը դիտարկվում է որպես ինքնության ձևավորման և վերարտադրության ակտիվ միջավայր, որտեղ ավանդույթը, նորարարությունը, կրոնական համոզմունքները և քաղաքական իրողությունները փոխազդում էին միմյանց հետ։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել բյուզանդագիտությամբ, միջնադարյան արվեստի պատմությամբ, կրոնական արվեստով, մշակութաբանությամբ և միջնադարյան հասարակությունների ինքնության խնդիրներով զբաղվող մասնագետներին, հետազոտողներին, դասախոսներին և ուսանողներին։ Աշխատանքը կարևոր է հատկապես այն տեսանկյունից, որ XIII դարի բյուզանդական արվեստը ներկայացնում է ոչ միայն որպես գեղարվեստական ժառանգություն, այլև որպես ինքնության պահպանման, վերաիմաստավորման և արտահայտման պատմական վկայություն։

Աշխատությունը նվիրված է նորագույն ժամանակաշրջանում հայկական գրավոր մշակույթի և գրության պատմության ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով դրա զարգացման հիմնական փուլերը, առանձնահատկություններն ու պատմամշակութային նշանակությունը։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են հայկական գրի կիրառության և զարգացման գործընթացները նոր և նորագույն պատմական պայմաններում, ինչպես նաև այն հասարակական, քաղաքական, կրթական և մշակութային փոփոխությունները, որոնք ազդեցություն են ունեցել գրավոր մշակույթի պահպանման ու տարածման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայկական գրի՝ որպես ազգային ինքնության, մշակութային ժառանգության և պատմական հիշողության պահպանման կարևոր գործոնի նշանակությանը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ գրական ու կրթական միջավայրերի զարգացմանը, հայկական տպագրության և հրատարակչական գործունեության ընդլայնմանը, դպրոցներում ու մշակութային հաստատություններում գրի տարածմանը, ինչպես նաև տարբեր ժամանակաշրջաններում դրա գործածության առանձնահատկություններին։ Քննարկվում են նաև լեզվական և ուղղագրական փոփոխությունների, գրային համակարգի կիրառության, ձեռագրային և տպագիր ժառանգության փոխհարաբերության հարցերը։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս հայկական գրավոր մշակույթը դիտարկել ոչ միայն որպես լեզվական հաղորդակցության միջոց, այլև որպես ազգային մշակույթի շարունակականության ապահովման կարևոր բաղադրիչ, որի միջոցով պահպանվել և փոխանցվել են պատմական, գրական, գիտական և հոգևոր արժեքներ։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել հայագետներին, լեզվաբաններին, գրականագետներին, պատմաբաններին և հայկական մշակույթի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է նորագույն ժամանակներում հայկական գրի զարգացման և կիրառության պատմական ընթացքը՝ ընդգծելով դրա կենսունակությունը, մշակութային նշանակությունը և ազգային ինքնության պահպանման գործում ունեցած կարևոր դերը։

Աշխատությունը նվիրված է Վասպուրականի մանրանկարչական դպրոցի ոճական և պատկերագրական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ ԺԴ դարի վերջից մինչև ԺԷ դարի առաջին կեսը ստեղծագործած Հովհաննես Խիզանցու, Զաքարիա Ավանցու և Մեսրոպ Խիզանցու գեղարվեստական ժառանգության օրինակով։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել տվյալ ժամանակաշրջանի վասպուրականյան մանրանկարչության ինքնատիպ գեղարվեստական լեզուն, դրա ձևավորման առանձնահատկությունները և հայկական միջնադարյան արվեստի ընդհանուր զարգացման համատեքստում ունեցած նշանակությունը։ Աշխատանքում մանրամասն դիտարկվում են ձեռագրերի պատկերազարդումները, կերպարների կառուցվածքը, հորինվածքային լուծումները, գունային համակարգը, զարդարվեստի տարրերը, դեկորատիվ մոտիվները և պատկերագրական սխեմաները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում երեք վարպետների ստեղծագործությունների համեմատական ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելու նրանց անհատական ձեռագիրը, ընդհանրությունները և տարբերությունները, ինչպես նաև այն գեղարվեստական ավանդույթները, որոնք միավորում են նրանց աշխատանքները։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է կերպարների ներկայացման եղանակը, դեմքերի ու մարմինների համամասնությունները, շարժումների և ժեստերի արտահայտչականությունը, հագուստի ու մանրամասների պատկերումը, որոնք միասին ձևավորում են մանրանկարչական ստեղծագործությունների յուրահատուկ ոճը։ Պատկերագրական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են կրոնական թեմաները, աստվածաշնչյան սյուժեները, սրբերի կերպարները և այլ պատկերային մոտիվներ մեկնաբանվել ու վերարտադրվել Վասպուրականի մանրանկարչության մեջ։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև ձեռագրերի գեղարվեստական ձևավորման և գրքի մշակույթի փոխկապակցվածությանը՝ հաշվի առնելով, որ մանրանկարչությունը ոչ միայն պատկերային արվեստ էր, այլև միջնադարյան ձեռագրի ընդհանուր կառուցվածքի կարևոր բաղադրիչ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել տարբեր ձեռագրերի միջև պատկերագրական կապերը, կրկնվող հորինվածքները, տեղական գեղարվեստական ավանդույթների շարունակականությունը և արտաքին մշակութային ազդեցությունների հնարավոր դրսևորումները։ Երեք վարպետների ստեղծագործության համադրումը հնարավորություն է տալիս ավելի հստակ պատկերացնել Վասպուրականի մանրանկարչության զարգացման ընթացքը և դրա փոփոխությունները մի քանի դարերի ընթացքում։ Աշխատանքի գիտական արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ այն նպաստում է հայկական միջնադարյան կերպարվեստի կարևոր ուղղություններից մեկի ավելի ամբողջական ուսումնասիրությանը և ընդգծում է Վասպուրականի ձեռագրական մշակույթի ինքնատիպ տեղը հայ արվեստի պատմության մեջ։ Այն կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել արվեստաբանների, հայագետների, միջնադարյան մշակույթի ուսումնասիրողների, ձեռագրագետների, պատմաբանների, ուսանողների և հայկական մանրանկարչության պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Արագած լեռնազանգվածի տարածքում բրոնզի դարաշրջանում ձևավորված ամրոց-բնակատեղիների ճարտարապետության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել այդ հնագույն բնակավայրերի կառուցվածքային, տարածական և պաշտպանական առանձնահատկությունները, ուսումնասիրել դրանց ձևավորման օրինաչափությունները և տեղը տարածաշրջանի հնագույն ճարտարապետության զարգացման պատմության մեջ։ Աշխատանքի շրջանակում ամրոց-բնակատեղիները դիտարկվում են որպես բնակելի, տնտեսական և պաշտպանական գործառույթները համատեղող համալիրներ, որոնց կառուցվածքը պայմանավորված է ինչպես բնական միջավայրով, այնպես էլ տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական և ռազմական պահանջներով։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ամրոցների տեղադրությանը՝ հաշվի առնելով լեռնային ռելիեֆը, բնական բարձրությունները, տեսանելիության պայմանները, ջրային աղբյուրների հասանելիությունը և տարածքի ռազմավարական նշանակությունը։ Այս գործոնների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչու են հնագույն բնակավայրերը կառուցվել տվյալ վայրերում և ինչպես են բնական պայմանները ներառվել պաշտպանական ու քաղաքաշինական լուծումների մեջ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ամրոց-բնակատեղիների հատակագծային կառուցվածքի ուսումնասիրությունը։ Կարող են վերլուծվել պաշտպանական պարիսպների և աշտարակների կառուցվածքը, մուտքերի կազմակերպումը, բնակելի և տնտեսական տարածքների փոխհարաբերությունը, ներքին անցուղիները և բնակավայրի ընդհանուր տարածական կազմակերպումը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի շինարարական տեխնիկայի և օգտագործված նյութերի ուսումնասիրությունը։ Քարե պատերի կառուցման եղանակները, դրանց հաստությունը, շարվածքի առանձնահատկությունները և տեղական շինանյութերի օգտագործումը կարող են տեղեկություններ տալ բրոնզի դարի շինարարական մշակույթի և տեխնիկական հնարավորությունների մասին։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել նաև բնակելի կառույցների տիպաբանությունը, դրանց չափերը, հատակագծային լուծումները և կենցաղային գործառույթները։ Բնակելի, պահեստային, արտադրական և պաշտամունքային տարածքների հնարավոր տարբերակումը հնարավորություն է տալիս վերականգնելու բնակավայրերի ներքին կազմակերպման և բնակչության կենսակերպի որոշ առանձնահատկություններ։ Արագածի տարածաշրջանի ամրոց-բնակատեղիների համեմատական ուսումնասիրությունը կարող է բացահայտել տարբեր հուշարձանների միջև առկա ընդհանրություններն ու տարբերությունները և ցույց տալ ճարտարապետական ձևերի զարգացման ու տեղայնացման գործընթացները։ Կարևոր է նաև այդ հուշարձանների դիտարկումը Հայաստանի և Հայկական լեռնաշխարհի բրոնզեդարյան այլ ամրոցների ու բնակավայրերի համատեքստում՝ տարածաշրջանային փոխազդեցությունների և ընդհանուր մշակութային միտումների բացահայտման նպատակով։ Հետազոտության աղբյուրագիտական հիմքը կարող են կազմել հնագիտական պեղումների արդյունքները, ճարտարապետական չափագրությունները, հատակագծերը, լուսանկարները, հնագիտական նյութերը և պատմամշակութային համեմատական տվյալները։ Դրանց համադրումը հնարավորություն է տալիս առավել ամբողջական կերպով վերականգնել ամրոց-բնակատեղիների կառուցվածքն ու գործառույթը։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են կարևոր նշանակություն ունենալ Հայաստանի հնագույն ճարտարապետության պատմության ուսումնասիրման, բրոնզի դարի բնակավայրերի տիպաբանության մշակման և հնագիտական ժառանգության պահպանության ու գիտական փաստագրման համար։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու Արագածի բրոնզեդարյան ամրոց-բնակատեղիների ճարտարապետական ինքնատիպությունը և դրանց նշանակությունը տարածաշրջանի վաղ քաղաքաշինական ու պաշտպանական մշակույթի զարգացման գործընթացում։

Այս հրատարակությունը գրականության հանձնարարական ցանկ է, որը կազմվել է «Որակ և արդյունավետություն» թեմատիկ ուղղությամբ և կապված է հնգամյա ժամանակահատվածի հիմնական խնդիրների ու առաջնահերթությունների հետ։ Այն ունի տեղեկատվական-մատենագիտական բնույթ և նպատակ ունի ընթերցողին, մասնագետներին, ուսանողներին, գրադարանավարներին և համապատասխան ոլորտներով հետաքրքրվող անձանց կողմնորոշել տվյալ թեմային վերաբերող գրականության մեջ։ Հրատարակության հիմնական արժեքը ոչ միայն առանձին գրքերի կամ հրապարակումների թվարկումն է, այլև դրանց համակարգված ներկայացումը՝ հնարավորություն տալով արագ գտնել արտադրության որակի բարձրացման, աշխատանքի արդյունավետության, կառավարման կատարելագործման, ռեսուրսների խնայողության և տնտեսական գործունեության կազմակերպման հետ կապված նյութեր։ Ցանկում ընդգրկված գրականությունը կարող է անդրադառնալ արտադրական գործընթացների կատարելագործմանը, աշխատանքի արտադրողականության բարձրացմանը, արտադրանքի որակի վերահսկողությանը, տեխնիկական առաջընթացին, կազմակերպության կառավարման արդյունավետությանը և սահմանափակ ռեսուրսների առավել նպատակային օգտագործմանը։ Խորհրդային շրջանի հնգամյա պլանավորման համատեքստում «որակ» և «արդյունավետություն» հասկացությունները սերտորեն կապված էին արտադրության տեխնիկական վերազինման, աշխատանքի արտադրողականության աճի, արտադրական ծախսերի նվազեցման և պլանային ցուցանիշների կատարման հետ։ Այդ պատճառով հրատարակությունը կարող է ծառայել նաև որպես սկզբնաղբյուր՝ ուսումնասիրելու տվյալ ժամանակաշրջանի տնտեսական մտածողությունը, արտադրության կազմակերպման վերաբերյալ պատկերացումները և պետական տնտեսական առաջնահերթությունների արտացոլումը գրականության մեջ։ Հանձնարարական ցանկի կառուցվածքը հնարավորություն է տալիս գրականությունը դիտարկել ոչ միայն որպես ընթերցանության նյութ, այլև որպես ուսումնագիտական աշխատանքների համար անհրաժեշտ տեղեկատվության որոնման գործիք։ Այն կարող է օգտակար լինել տնտեսագիտության, արտադրության կազմակերպման, աշխատանքի տնտեսագիտության, կառավարման, տեխնիկական գիտությունների և խորհրդային ժամանակաշրջանի տնտեսական քաղաքականության պատմությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների համար։ Հրատարակության ուսումնասիրությունը նաև հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել տվյալ ժամանակաշրջանում գրադարանների և տեղեկատվական կառույցների կողմից հասարակությանը մասնագիտական գրականություն ներկայացնելու և ընթերցանության ուղղությունները համակարգելու մեթոդների մասին։

Աշխատությունը նվիրված է Անիի Մայր տաճարի ճարտարապետական հորինվածքի, կառուցվածքային առանձնահատկությունների, գեղարվեստական հարդարանքի և հայկական միջնադարյան ճարտարապետության զարգացման մեջ ունեցած նշանակության ուսումնասիրությանը։ Տաճարը կառուցվել է Բագրատունյաց Հայաստանի ծաղկման շրջանում՝ 989 թվականից սկսված շինարարությամբ, որը շարունակվել է ընդմիջումից հետո և ավարտին է հասցվել 11-րդ դարի սկզբին Կատրանիդե թագուհու հովանավորությամբ։ Կառույցի ճարտարապետը Տրդատն է՝ միջնադարյան Հայաստանի նշանավոր ճարտարապետներից մեկը։ S SacredTradition +1 Տաճարի հորինվածքը պատկանում է հայկական գմբեթավոր բազիլիկայի ավանդույթին․ այն եռանավ կառույց է, որի ներքին տարածքը կազմակերպված է չորս հիմնական մույթերի շուրջ, իսկ կենտրոնական հատվածը նախատեսված էր գմբեթային ծածկի համար։ Շինությունը բարձրանում է բազմաստիճան գետնախարիսխի վրա, իսկ արևելյան կողմում տեղակայված խորանը և նրան հարող օժանդակ տարածքները ամբողջացնում են ներքին հորինվածքը։ A armenianarchitecture.org Կառույցի առանձնահատկություններից է ներքին տարածության ընդգծված ուղղաձիգությունը․ Տրդատը կիրառել է սլաքաձև կամարներ և թաղեր, բարակեցված հենարաններ ու դրանց հետ կապված կառուցվածքային բաժանումներ, ինչի շնորհիվ ինտերիերը ստացել է ձգված, թեթև և վեր ուղղված բնույթ։ Այս լուծումները Անիի ճարտարապետական դպրոցի կարևոր հատկանիշներից են և հետագայում դիտարկվել են նաև միջնադարյան եվրոպական, մասնավորապես՝ գոթական ճարտարապետության որոշ ձևերի հետ համեմատության շրջանակում։ S SacredTradition +1 Արտաքին ճարտարապետության մեջ առանձնահատուկ դեր ունի ճակատների հարդարանքը։ Արևելյան, հյուսիսային և հարավային պատերը մասնատված են եռանկյունաձև որմնախորշերով, իսկ ճակատների երկայնքով անցնում են դեկորատիվ կույր կամարաշարեր, որոնք հենվում են նրբագեղ որմնասյուների վրա։ Այս լուծումը ոչ միայն զարդարում է պատային հարթությունները, այլև ընդգծում է շինության ուղղաձիգ ռիթմը և տեսողականորեն թեթևացնում նրա զանգվածային ծավալը։ Y Yerkir Տաճարի արտաքին հարդարանքում կարևոր են նաև շքամուտքերը, որմնասյուները, կամարները և քարե մանրամասների մշակումը։ Հարուստ արձանագրություններն ու դեկորատիվ տարրերը լրացնում են ճարտարապետական կերպարը և վկայում են շինարարական ու քանդակագործական բարձր վարպետության մասին։ A armenianarchitecture.org Հետազոտության կարևոր թեմաներից է նաև կառույցի տեղը այսպես կոչված «Անիի դպրոցի» ճարտարապետության մեջ։ ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ն Անիի հուշարձանային համալիրը գնահատում է որպես հայկական մշակութային, գեղարվեստական և ճարտարապետական զարգացման բացառիկ վկայություն և առանձնացնում է Անիի ճարտարապետական դպրոցը՝ որպես տարածաշրջանում ձևավորված ինքնատիպ ճարտարապետական լեզու։ U UNESCO World Heritage Centre +1 Այդ դպրոցի առանձնահատկություններն են ծավալների ընդգծված ուղղաձիգությունը, կառուցվածքային լուծումների հստակությունը, արտաքին պատերի նրբագեղ մասնատումը, կույր կամարաշարերի կիրառումը և զուսպ, բայց արտահայտիչ քանդակազարդումը։ Այս տեսանկյունից տաճարը կարևոր է ոչ միայն որպես առանձին եկեղեցական շինություն, այլև որպես միջնադարյան հայկական ճարտարապետական մտքի զարգացման կարևոր հանգրվան։ Նրա կառուցվածքային և գեղարվեստական լուծումները ցույց են տալիս, թե ինչպես էին հայկական ճարտարապետները համադրում ավանդական բազիլիկ հորինվածքը նոր կառուցվածքային և գեղագիտական մոտեցումների հետ։ Տաճարի պատմական և ճարտարապետական ուսումնասիրությունը չի կարող սահմանափակվել միայն սկզբնական շինարարության ժամանակաշրջանով, քանի որ կառույցը դարերի ընթացքում ենթարկվել է պատերազմների, երկրաշարժերի, բնական քայքայման և մարդու միջամտության ազդեցությանը։ 1319 թվականի ավերիչ երկրաշարժի հետևանքով փլուզվել է գմբեթը, իսկ հետագա երկրաշարժերն ու այլ վնասները շարունակել են ազդել շինության պահպանված հատվածների վրա։ U UNESCO World Heritage Centre +1 1988 թվականի երկրաշարժը նույնպես զգալի վնաս է հասցրել կառույցին, հատկապես հյուսիսարևմտյան հատվածին։ S SacredTradition Այդ պատճառով ներկայիս վիճակը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել ոչ միայն սկզբնական ճարտարապետական գաղափարը, այլև ժամանակի ընթացքում հուշարձանի կրած փոփոխությունները և պահպանության խնդիրները։ Անիի Մայր տաճարի ճարտարապետական արժեքը պայմանավորված է նաև Անի քաղաքի ընդհանուր պատմական միջավայրով։ Անիի միջնադարյան քաղաքը եղել է Բագրատունյաց Հայաստանի կարևորագույն քաղաքական, մշակութային և առևտրական կենտրոններից մեկը, իսկ նրա դիրքը Մետաքսի ճանապարհի ճյուղերից մեկի վրա նպաստել է տարբեր մշակութային և ճարտարապետական ավանդույթների շփմանը։ ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ն Անիի ամբողջ հուշարձանային համալիրը 2016 թվականին ընդգրկել է Համաշխարհային ժառանգության ցանկում՝ ընդգծելով հայկական, վրացական, բյուզանդական և իսլամական մշակութային ազդեցությունների փոխազդեցությունը և Անիի յուրահատուկ ճարտարապետական լեզվի ձևավորումը։ U UNESCO World Heritage Centre +1 Այսպիսով, ուսումնասիրությունը արժեքավոր է ինչպես կոնկրետ հուշարձանի կառուցվածքն ու գեղարվեստական առանձնահատկությունները հասկանալու, այնպես էլ 10-11-րդ դարերի հայկական ճարտարապետության ընդհանուր զարգացման ընթացքը պատկերացնելու համար։ Այն ցույց է տալիս, որ տաճարի նշանակությունը սահմանափակված չէ նրա կրոնական գործառույթով․ այն միջնադարյան հայկական շինարարական արվեստի բարձրագույն նվաճումներից է, որտեղ կառուցվածքային հաշվարկը, տարածական կազմակերպումը, ուղղաձիգ ձգտումը և դեկորատիվ հարդարանքը միավորվում են միասնական ճարտարապետական գաղափարի մեջ։

Աշխատությունը նվիրված է հայկական ժողովրդական փողային գործիքներից մեկի՝ դուդուկի պատմությանը, կառուցվածքին, կատարողական առանձնահատկություններին և մշակութային նշանակությանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում ներկայացվում են գործիքի ծագման և զարգացման վերաբերյալ տեսակետները, դրա տեղը հայկական երաժշտական ավանդույթում և տարբեր պատմական ժամանակաշրջաններում կիրառության առանձնահատկությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում դուդուկի կառուցվածքին, պատրաստման նյութերին, փողի և եղեգնափողի առանձնահատկություններին, հնչերանգային հնարավորություններին ու ձայնարտադրման սկզբունքներին։ Գործիքի մեղմ, տաք և արտահայտիչ հնչերանգը պայմանավորում է նրա լայն կիրառությունը հայկական ժողովրդական, աշուղական և կատարողական երաժշտության մեջ։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև դուդուկի կատարողական տեխնիկային՝ շնչառության կառավարմանը, ձայնի անընդհատության ապահովմանը, զարդարանքներին, ինտոնացիային և երաժշտական արտահայտչականությանը։ Կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել դուդուկի կիրառությունը տարբեր ծիսական, ընտանեկան և հասարակական միջավայրերում, ինչպես նաև նրա կապը հայկական բանավոր երաժշտական ավանդույթի հետ։ Գործիքի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ոչ միայն դրա երաժշտական և տեխնիկական բնութագրերը, այլև այն մշակութային արժեքները, հիշողություններն ու ինքնության դրսևորումները, որոնք կապված են դուդուկի հետ։ Դուդուկի հայկական մշակութային նշանակությունը միջազգային մակարդակով ևս ճանաչված է․ 2008 թվականին դրա երաժշտությունը ներառվել է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի մարդկության ոչ նյութական մշակութային ժառանգության ներկայացուցչական ցանկում։ Աշխատանքը կարող է արժեքավոր լինել երաժշտագետների, ազգագրագետների, երաժշտական գործիքների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, կատարողների, ուսանողների և հայկական ժողովրդական երաժշտության պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Հրատարակությունը ներկայացնում է 1967 թվականի հուլիս, օգոստոս և սեպտեմբեր ամիսների նշանավոր ու հիշարժան տարեթվերի համակարգված ցանկը՝ նախատեսված գրադարանների, մշակութային և կրթական հաստատությունների, ինչպես նաև տեղեկատու-մատենագիտական աշխատանք իրականացնող մասնագետների համար։ Այն կազմված է որպես գործնական տեղեկատու, որի միջոցով հնարավոր է արագ գտնել տվյալ ժամանակահատվածում նշվող պատմական իրադարձությունների, պետական և հասարակական նշանակության օրերի, մշակույթի, գիտության, գրականության ու արվեստի գործիչների ծննդյան կամ մահվան տարեթվերին, ինչպես նաև տարբեր կարևոր հոբելյաններին վերաբերող տեղեկություններ։ Նման օրացույցների հիմնական նպատակը գրադարանային և մշակութային աշխատանքի կազմակերպման համար անհրաժեշտ փաստագրական նյութի տրամադրումն էր։ Հուլիս, օգոստոս և սեպտեմբեր ամիսների ընդգրկումը հնարավորություն է տալիս նյութը կիրառել եռամսյակային կտրվածքով՝ նախապես պլանավորելով ցուցահանդեսներ, գրական երեկոներ, հուշ-միջոցառումներ, ընթերցողների հետ հանդիպումներ, բանավոր տեղեկություններ և թեմատիկ մատենագիտական ցուցակներ։ Յուրաքանչյուր ամսվա շրջանակում հիշարժան ամսաթվերի առանձնացումը կարող է ծառայել որպես գրադարանային միջոցառումների թեմատիկ հիմք՝ օգնելով գրադարանավարին համապատասխան գրականություն ընտրել և այն կապել տվյալ իրադարձության կամ անձի հետ։ Հրատարակության արժեքը հատկապես նկատելի է խորհրդային շրջանի գրադարանային աշխատանքի համատեքստում, երբ գրադարանները ոչ միայն գրքային ֆոնդերի պահպանման և տրամադրման կենտրոններ էին, այլև ակտիվորեն մասնակցում էին բնակչության մշակութային և գաղափարական իրազեկմանը։ Այդ պայմաններում նշանավոր տարեթվերի օրացույցները գործնական նշանակություն ունեին միջոցառումների տարեկան և ամսական պլանավորման համար։ Նյութը կարող էր օգտագործվել նաև գրականության թեմատիկ ցուցադրությունների, գրքի տեսությունների, հոբելյանական անկյունների և տեղեկատվական վահանակների պատրաստման ժամանակ։ Օրացույցի առանձնահատկությունն այն է, որ այն կենտրոնանում է ոչ թե որևէ մեկ թեմայի կամ պատմական ժամանակաշրջանի, այլ տարբեր բնագավառների ներկայացուցիչների և իրադարձությունների վրա։ Դրա շնորհիվ այն կարող էր ընդգրկել քաղաքական ու հասարակական գործիչների, գիտնականների, գրողների, արվեստագետների, մշակույթի ներկայացուցիչների և պատմական նշանակություն ունեցող իրադարձությունների վերաբերյալ ամսաթվեր։ Այսպիսի բազմաբնույթ կառուցվածքը մեծացնում է հրատարակության կիրառելիությունը տարբեր տեսակի գրադարաններում և կրթական հաստատություններում։ Մատենագիտական տեսանկյունից նման օրացույցը կարող է հանդես գալ նաև որպես սկզբնական կողմնորոշիչ աղբյուր։ Հիշարժան ամսաթվի հայտնաբերումից հետո գրադարանավարը կարող էր գրքային ֆոնդում կամ մատենագիտական այլ աղբյուրներում որոնել համապատասխան հրատարակություններ և կազմել թեմատիկ ցուցակներ։ Այսպիսով, օրացույցը միաժամանակ նպաստում էր տեղեկատու աշխատանքի և գրականության քարոզչության կազմակերպմանը։ Հրատարակության կարևորությունը պայմանավորված է նաև նրա պատմամշակութային արժեքով։ 1967 թվականին կազմված նման նյութը ոչ միայն արձանագրում է տվյալ ժամանակաշրջանում պաշտոնապես և մշակութային կյանքում կարևոր համարված ամսաթվերը, այլև որոշ չափով արտացոլում է խորհրդային հասարակության պատմական հիշողության, մշակութային առաջնահերթությունների և հոբելյանական քաղաքականության առանձնահատկությունները։ Այդ պատճառով այսօր այն կարող է հետաքրքրել ոչ միայն գրադարանագիտության և մատենագիտության, այլև մշակույթի պատմության, խորհրդային շրջանի հասարակական կյանքի և պատմական հիշողության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել գրադարանագետներին, մատենագետներին, մշակույթի և կրթության ոլորտի աշխատակիցներին, ուսուցիչներին, ուսանողներին և պատմական տարեգրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Ընդհանուր առմամբ, նյութը եռամսյակային տեղեկատու-օրացույց է, որն իր մեջ համադրում է պատմական, մշակութային, գրական, գիտական և հասարակական նշանակություն ունեցող ամսաթվերը և հնարավորություն է տալիս դրանց հիման վրա կազմակերպել գրադարանային ու կրթամշակութային աշխատանքներ՝ միաժամանակ պահպանելով տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական ու մշակութային առաջնահերթությունների կարևոր հետքերը։

Աշխատությունը նվիրված է Ստեփան Դեմուրյանի գործունեության և նրա ներդրման ուսումնասիրությանը հայ երաժշտական ֆոլկլորագիտության զարգացման գործում։ Ստեփան Դեմուրյանը հայ երաժիշտ, խմբավար, կոմպոզիտոր, երաժշտագետ, ազգագրագետ և մանկավարժ էր, որի գործունեությունը նշանակալի տեղ է զբաղեցնում հայ ժողովրդական երաժշտության հավաքագրման, գրառման, տարածման և ուսումնասիրման պատմության մեջ։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է նրա բանահավաքչական գործունեությունը, որի ընթացքում նա հավաքել և մշակել է հայ ժողովրդական երգերի բազմաթիվ նմուշներ՝ նպաստելով ժողովրդական երաժշտական ժառանգության պահպանմանը։ Նրա աշխատանքը հատկապես կարևոր է այն ժամանակաշրջանի համատեքստում, երբ հայ ժողովրդական երգերի համակարգված գրառումն ու տարածումը աստիճանաբար ձևավորվում էին որպես գիտական և մշակութային գործունեության առանձին ուղղություն։ Աշխատության մեջ առանձնահատուկ նշանակություն ունի Դեմուրյանի կազմած «Քնար» երգարանը, որը 1907 թվականին հրատարակվել է Սանկտ Պետերբուրգում և ներկայացնում է հայ ազգային երգերի եվրոպական նոտագրությամբ վաղ կարևոր ժողովածուներից մեկը։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև նրա անտիպ և հետագայում հրատարակված ժողովրդական երգերի հավաքածուներին, որոնց հրապարակումն ու գիտական շրջանառության մեջ ընդգրկումը հնարավորություն են տվել նորովի գնահատել նրա բանահավաքչական ժառանգությունը։ Դեմուրյանի նյութերի հետագա հրատարակությունների շարքում ընդգրկվել է նաև «Հայ ժողովրդական երգեր և նվագներ» ժողովածուն, որը կարևոր աղբյուր է նրա ֆոլկլորագիտական գործունեության ուսումնասիրության համար։ Դեմուրյանի ավանդը, սակայն, չի սահմանափակվել միայն ժողովրդական երգերի հավաքագրմամբ․ նա զբաղվել է նաև երաժշտական գործիքների, մուղամների և Մերձավոր ու Միջին Արևելքի երաժշտական մշակույթի հարցերով, հանդես եկել երաժշտագիտական հոդվածներով և անդրադարձել երաժշտական կրթության խնդիրներին։ Կարևոր է նաև նրա մանկավարժական և խմբավարական գործունեությունը, որի միջոցով ժողովրդական երգը տարածվել է կրթական և համերգային միջավայրում։ Շուշիում նրա կազմակերպած քառաձայն երգչախմբային գործունեությունը և երաժշտության դասավանդումը նպաստել են երիտասարդության շրջանում հայկական երգարվեստի տարածմանը և երաժշտական կրթության զարգացմանը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս Դեմուրյանի գործունեությունը դիտարկել ոչ միայն որպես անհատական ստեղծագործական ժառանգություն, այլև որպես հայ երաժշտական ֆոլկլորագիտության ձևավորման գործընթացի կարևոր բաղադրիչ։ Նրա հավաքագրած, գրառած և մշակած նյութերը արժեքավոր են հայկական ժողովրդական երաժշտության մեղեդիական առանձնահատկությունների, տարբերակների, կատարողական ավանդույթների և տարածական դրսևորումների հետազոտության համար։ Դեմուրյանի ժառանգության ժամանակակից ուսումնասիրություններն ու հրատարակությունները շարունակում են կարևոր դեր ունենալ հայ երաժշտագիտական ֆոլկլորագիտության պատմության վերականգնման և այդ ոլորտի սկզբնավորման ու զարգացման փուլերի բացահայտման գործում։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել երաժշտագետներին, ֆոլկլորագետներին, ազգագրագետներին, երաժշտության պատմաբաններին, կատարողներին, մանկավարժներին և հայկական ժողովրդական երաժշտական ժառանգությամբ զբաղվող հետազոտողներին։

Այս մատենագիտական ցանկը նվիրված է կուլտուրայի և արվեստի վերաբերյալ նոր գրականության համակարգված ներկայացմանը՝ ընթերցողին և մասնագետներին հնարավորություն տալով արագ կողմնորոշվել տվյալ ոլորտներին վերաբերող հրատարակությունների բազմազանության մեջ։ Այն ընդգրկում է մշակույթի և արվեստի տարբեր ուղղություններին առնչվող գրքեր, ուսումնասիրություններ, գիտական աշխատություններ և այլ մատենագիտական նյութեր՝ ներկայացնելով դրանց վերաբերյալ անհրաժեշտ bibliographic տվյալները։ Ցանկի հիմնական արժեքը տեղեկատվության կազմակերպված և թեմատիկորեն նպատակային մատուցումն է, որի շնորհիվ այն կարող է ծառայել որպես գործնական ուղեցույց ինչպես մասնագիտական ուսումնասիրություններ իրականացնող հետազոտողների, այնպես էլ ուսանողների, դասախոսների, գրադարանավարների, արվեստագետների և մշակութային ոլորտով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Ներկայացված նյութերը հնարավորություն են տալիս հետևելու մշակույթի և արվեստի ուսումնասիրության արդի ուղղություններին, ծանոթանալու նոր հրատարակություններին և ընտրելու հետագա ընթերցանության կամ հետազոտության համար համապատասխան աղբյուրներ։ Մատենագիտական ցանկի կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ այն ոչ թե պարզապես առանձին հրատարակությունների հավաքածու է, այլ տեղեկատվական համակարգ, որը նպաստում է մասնագիտական գրականության որոնման, ընտրության և օգտագործման գործընթացի արդյունավետ կազմակերպմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել հատկապես այն դեպքերում, երբ անհրաժեշտ է արագ գտնել որոշակի թեմայի վերաբերյալ նոր կամ արդիական գրականություն, կազմել հետազոտական աշխատանքի աղբյուրագիտական հիմքը կամ ընդլայնել տվյալ ոլորտում ընթերցանության շրջանակը։ Նման հրատարակությունները կարևոր դեր ունեն նաև գրադարանային և տեղեկատվական սպասարկման գործում՝ ապահովելով մշակույթի և արվեստի բնագավառի նոր գրականության վերաբերյալ տեղեկության տարածումը։ Ցանկը կարող է հետաքրքրել հայ մշակույթի, արվեստի պատմության, տեսության և հարակից գիտակարգերի ուսումնասիրությամբ զբաղվող ընթերցողներին՝ միաժամանակ նպաստելով գիտական և կրթական աշխատանքում համապատասխան գրականության առավել արդյունավետ օգտագործմանը։ Ընդհանուր առմամբ, այն հանդես է գալիս որպես կողմնորոշիչ և տեղեկատու աղբյուր, որը մեկտեղում և համակարգում է մշակույթի ու արվեստի վերաբերյալ նոր գրականության մասին մատենագիտական տեղեկատվությունը։