История

Հնագույն քաղաքները ներկայացնում են մարդկության քաղաքակրթական զարգացման առաջին և ամենակարևոր փուլերը, որտեղ ձևավորվել են բնակավայրերի կազմակերպման, հասարակական կառավարման, տնտեսական հարաբերությունների և մշակութային կյանքի հիմքերը: Այս քաղաքները հաճախ ստեղծվել են ջրային աղբյուրների մոտ, ապահովելով սննդի և կյանքի համար անհրաժեշտ ռեսուրսների հասանելիություն, ինչպիսիք են Միջագետքի Ուրուկը, Եգիպտոսի Թեբե կամ Հնդկաստանի Հարապպար քաղաքները: Հնագույն քաղաքների զարգացումը թույլ է տվել ձևավորել սոցիալական դասակարգեր, աշխատանքների մասնագիտացում, հումանիտար և տեխնիկական նորարարություններ, ինչպես նաև գրագիտության և հաշվապահության առաջին համակարգերը: Այս քաղաքները ունենում էին պաշտամունքային, պաշտպանական և տնտեսական կենտրոններ, որոնք ծառայում էին բնակիչների և շրջակա տարածքի կարիքների համար: Հնագույն քաղաքների ուսումնասիրությունը ներկայում է կարևոր աղբյուր՝ պատմական, էթնոլոգիական և հնագիտական հետազոտությունների համար, քանի որ դրանց կառուցվածքը, ճարտարապետությունը և հասարակական հարաբերությունները ցույց են տալիս մարդկային մտածողության, կազմակերպման և մշակույթի զարգացման աստիճանը: Ընդհանուր առմամբ, հնագույն քաղաքները հանդիսանում են քաղաքակրթության սկիզբը, որտեղ ձևավորվել են քաղաքացիական, մշակութային և տնտեսական հիմունքները, որոնք հետագայում զարգացել և ազդեցություն են ունեցել ամբողջ մարդկության պատմության վրա:

Հայկական տեղեկատվական համայնքային ռեսուրսները հետխորհրդային երկրներում աշխատությունը վերլուծական ուսումնասիրություն է, որը կենտրոնանում է հետխորհրդային տարածքում ձևավորված հայկական տեղեկատվական և համայնքային ռեսուրսների վրա՝ դիտարկելով դրանց զարգացումը նոր քաղաքական և սոցիալական իրականության պայմաններում, որտեղ խորհրդային համակարգի փլուզումից հետո հայկական համայնքները տարբեր երկրներում բախվել են ինքնակազմակերպման, տեղեկատվության փոխանցման և մշակութային կապերի պահպանման նոր մարտահրավերների, իսկ աշխատանքը անդրադառնում է լրատվամիջոցների, համայնքային կառույցների, կրթական և մշակութային հարթակների դերին՝ որպես հայկական ինքնության պահպանման և համայնքային կապերի ամրապնդման գործիքների, միաժամանակ վերլուծելով դրանց արդյունավետությունը, սահմանափակումները և փոխազդեցությունը տեղական հասարակությունների ու պետական համակարգերի հետ՝ ստեղծելով համապարփակ պատկեր տեղեկատվական միջավայրի և հայկական սփյուռքի գործունեության վերաբերյալ։

Այս թեման վերաբերում է Եվրոպայի հյուսիս-արևմուտքում գտնվող ամենաազդեցիկ և պատմականորեն կարևոր պետություններից մեկին՝ Մեծ Բրիտանիային, որը հանդիսանում է զարգացած արդյունաբերական, քաղաքական և մշակութային կենտրոն համաշխարհային մակարդակով։ Միացյալ Թագավորությունը կազմված է չորս պատմական մասերից՝ Անգլիա, Շոտլանդիա, Ուելս և Հյուսիսային Իռլանդիա, որոնք միասին ձևավորում են միասնական պետական համակարգ՝ սահմանադրական միապետության ձևով, որտեղ պետության գլուխը թագավորն է, իսկ իրական գործադիր իշխանությունը իրականացնում է խորհրդարանը և վարչապետը։ Երկիրը հայտնի է իր երկար պատմությամբ, որը ներառում է հին կելտական և հռոմեական ժամանակաշրջաններ, միջնադարյան թագավորությունների ձևավորում, ինչպես նաև Բրիտանական կայսրության վերելք, որը XIX դարում դարձել էր աշխարհի ամենամեծ կայսրությունը և մեծ ազդեցություն ուներ տարբեր մայրցամաքների քաղաքական, տնտեսական և մշակութային զարգացման վրա։ Մեծ Բրիտանիան համարվում է արդյունաբերական հեղափոխության ծննդավայրը, որտեղ XVIII–XIX դարերում սկսված տեխնոլոգիական և տնտեսական փոփոխությունները խորապես փոխեցին ամբողջ աշխարհի արտադրական համակարգերը, քաղաքային կյանքի կառուցվածքը և սոցիալական հարաբերությունները։ Երկրի մայրաքաղաք Լոնդոնը հանդիսանում է համաշխարհային ֆինանսական, մշակութային և քաղաքական կարևոր կենտրոններից մեկը, որտեղ գտնվում են միջազգային կազմակերպություններ, բանկեր և խոշոր ընկերություններ։ Մեծ Բրիտանիայի մշակույթը մեծ ազդեցություն է ունեցել համաշխարհային գրականության, երաժշտության և արվեստի վրա՝ տալով այնպիսի մեծ գրողներ և մտածողներ, ինչպիսիք են Ուիլյամ Շեքսպիրը և Չարլզ Դիքենսը, ինչպես նաև երաժշտական և գիտական կարևոր ներդրումներ։ Երկրի կրթական համակարգը հայտնի է իր բարձր որակով՝ ներառելով այնպիսի համալսարաններ, ինչպիսիք են Օքսֆորդը և Քեմբրիջը, որոնք համարվում են աշխարհի ամենահեղինակավոր ուսումնական կենտրոններից։ Մեծ Բրիտանիան նաև կարևոր դեր ունի միջազգային քաղաքականության մեջ՝ լինելով բազմաթիվ միջազգային կազմակերպությունների անդամ և ունենալով մեծ ազդեցություն համաշխարհային դիվանագիտության և տնտեսության վրա։ Այս պետության պատմությունը, մշակույթը և քաղաքական համակարգը միասին ձևավորում են այն որպես ժամանակակից աշխարհի ամենաազդեցիկ երկրներից մեկը, որը շարունակում է պահպանել իր գլոբալ նշանակությունը և զարգացած պետական կառույցները։

Տաթևի և Գլաձորի համալսարանները միջնադարյան Հայաստանի կարևորագույն կրթական և գիտական կենտրոններից էին, որոնք մեծ դեր են ունեցել հայ մշակույթի, գիտության և հոգևոր կյանքի զարգացման գործում։ Տաթևի վանք գործում էր Տաթևի համալսարանը, որը հատկապես զարգացավ XIV դարում և հայտնի էր իր բարձր մակարդակի կրթությամբ, փիլիսոփայության, աստվածաբանության, մաթեմատիկայի, գրչության և մանրանկարչության ուսուցմամբ։ Այստեղ դասավանդել են նշանավոր մտածողներ, որոնցից հայտնի են Հովհաննես Որոտնեցի և Գրիգոր Տաթևացի։ Գլաձորի համալսարան հիմնադրվել է XIII դարի վերջում և համարվել է միջնադարյան Հայաստանի ամենանշանավոր ուսումնագիտական կենտրոններից մեկը։ Այն հայտնի էր որպես «Երկրորդ Աթենք» և «Մայրաքաղաք իմաստության»։ Համալսարանում ուսումը տևում էր 7-8 տարի, և այստեղ կրթվել են բազմաթիվ վարդապետներ, գիտնականներ ու արվեստագետներ։ Գլաձորի համալսարանը կարևոր դեր է ունեցել հայկական կրթության, ձեռագրարվեստի և մանրանկարչության զարգացման մեջ։

Այս աշխատությունը հնագույն պատմության գիտական ուսումնասիրություն է, որը վերաբերում է մ.թ.ա. 7–6-րդ դարերի Հայաստանի և Իրանական բարձրավանդակի հարաբերություններին, ինչպես նաև Առաջավոր Ասիայի քաղաքական զարգացումներին։ Հեղինակը փորձում է վերականգնել այդ դարաշրջանի բարդ պատմական պատկերը՝ հիմնվելով հնագիտական տվյալների, հին աղբյուրների և համեմատական պատմագիտական վերլուծության վրա։ Գրքում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի տարածքի քաղաքական վիճակին Աքեմենյան Պարսկաստանի ձևավորման նախաշեմին և դրա ընթացքում։ Քննարկվում են նաև տարածաշրջանի հին պետական կազմավորումները, իշխանական համակարգերը և մշակութային փոխազդեցությունները։ Աշխատության հիմնական թեմաներից են․ Հայաստանի վաղ պետական կազմավորումները մ.թ.ա. VII–VI դարերում հայ-իրանական հարաբերությունների ձևավորման սկզբնական փուլերը Աքեմենյան կայսրության առաջացումը և տարածաշրջանային ազդեցությունը Առաջավոր Ասիայի քաղաքական քարտեզի փոփոխությունները հնագիտական և գրավոր աղբյուրների համադրական վերլուծությունը Հեղինակը հատուկ ուշադրություն է դարձնում նաև այն հարցին, թե ինչպես են քաղաքական և մշակութային գործընթացները փոխկապակցված եղել Հայաստանի և հարևան աշխարհների զարգացման մեջ։

Սույն ուսումնասիրությունը նվիրված է Քեսապի պատմա-ազգագրական առանձնահատկություններին՝ որպես հայկական բնակավայրի, որն աչքի է ընկել իր ինքնատիպ մշակութային, լեզվական և հասարակական կառուցվածքով։ Աշխատությունը վերլուծում է Քեսապի պատմական ձևավորման գործընթացը, բնակչության կազմի փոփոխությունները տարբեր ժամանակաշրջաններում, ինչպես նաև տարածաշրջանի աշխարհագրական դիրքի ազդեցությունը տնտեսական և մշակութային կյանքի զարգացման վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում քեսապահայերի ավանդական կենցաղին, ժողովրդական սովորույթներին, բարբառային առանձնահատկություններին, տոնական մշակույթին և համայնքային ինքնակազմակերպման ձևերին, որոնք նպաստել են ազգային ինքնության պահպանմանը։ Ուսումնասիրությունը նաև անդրադառնում է 20-րդ դարի պատմական իրադարձությունների ազդեցությանը համայնքի ճակատագրի վրա, տեղահանությունների և սփյուռքայնացման գործընթացներին, ինչպես նաև ժամանակակից շրջանում Քեսապի հայկական ինքնության պահպանման խնդիրներին։ Աշխատությունը կարևոր է հայ ազգագրության և պատմական ժողովրդագրության ուսումնասիրության համար՝ ընդգծելով Քեսապի դերը որպես մշակութային հիշողության և տարածաշրջանային հայկական ինքնության պահպանման յուրահատուկ կենտրոն։

Գրքում ուսումնասիրվում է Աբխազիայի կարգավիճակի հիմնահարցը 1917–1921 թվականներին՝ ընդգրկելով Ռուսաստանի կայսրության փլուզման, հեղափոխական գործընթացների և Կովկասում նոր պետական կազմավորումների ձևավորման պատմական համատեքստը, վերլուծվում են Աբխազիայի քաղաքական ինքնորոշման փորձերը, տարածաշրջանային իշխանությունների փոփոխությունները և տարբեր քաղաքական ուժերի ազդեցությունը կարգավիճակի ձևավորման վրա, ներկայացվում են Աբխազիայի հարաբերությունները Վրաստանի, Ռուսաստանի և այլ տարածաշրջանային դերակատարների հետ, դիտարկվում են ռազմական և վարչական վերահսկողության փոփոխությունները քաղաքացիական պատերազմի տարիներին, ինչպես նաև միջազգային և ներքին քաղաքական գործոնները, որոնք ազդել են տարածքի իրավական և պետական կարգավիճակի չկայունացման վրա, աշխատանքը հիմնված է պատմական աղբյուրների և փաստաթղթերի վերլուծության վրա՝ փորձելով բացահայտել այդ ժամանակաշրջանի քաղաքական գործընթացների տրամաբանությունը և երկարաժամկետ հետևանքները Հարավային Կովկասի տարածաշրջանային հարաբերությունների համար։

Հայաստանի հնագիտական ժառանգությունը-ը հնագիտությանը նվիրված գիտական ուսումնասիրություն է, որը ներկայացնում է Հայաստանի տարածքում հայտնաբերված նյութական մշակույթի հուշարձանների բազմաշերտ պատկերը՝ սկսած նախապատմական ժամանակներից մինչև միջնադար, ընդգրկելով բնակավայրեր, դամբարաններ, ամրոցներ, պաշտամունքային կենտրոններ և այլ հնագիտական համալիրներ, աշխատությունում դիտարկվում է Հայկական լեռնաշխարհի դերը որպես հնագույն քաղաքակրթական կենտրոններից մեկը, որտեղ ձևավորվել և զարգացել են տարբեր մշակութային շերտեր՝ սկսած քարեդարյան բնակավայրերից և բրոնզեդարյան մշակույթներից մինչև Ուրարտուի պետական համակարգը և միջնադարյան հայկական քաղաքակրթությունը, առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հնագիտական պեղումների արդյունքներին, նյութական մշակույթի վերլուծությանը՝ կերամիկա, մետաղագործություն, ճարտարապետական մնացորդներ և արվեստի նմուշներ, ինչպես նաև դրանց գիտական մեկնաբանությանը պատմական համատեքստում, աշխատությունը ընդգծում է նաև հնագիտական ժառանգության պահպանության և ուսումնասիրման կարևորությունը ժամանակակից Հայաստանում՝ որպես ազգային պատմական հիշողության և մշակութային ինքնության հիմնասյուներից մեկը, միաժամանակ ցույց տալով, թե ինչպես են հնագիտական տվյալները լրացնում և ճշգրտում գրավոր աղբյուրների տեղեկատվությունը։

Սա պատերազմական թեմայով խորապես հուզական և փիլիսոփայական վեպ է, որի հեղինակը Էրիխ Մարիա Ռեմարկ է, և այն ներկայացնում է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի վերջին փուլերի ընթացքում մարդու կյանքի, մահվան և գոյատևման սահմանային իրավիճակները՝ կենտրոնանալով անհատի հոգեբանական ապրումների և պատերազմական իրականության դաժան ազդեցության վրա։ Վեպի գործողությունները ծավալվում են կործանվող Գերմանիայում, որտեղ գլխավոր հերոսը՝ զինվոր Էռնստ Գրեբերը, վերադառնում է ռազմաճակատից կարճ արձակուրդի ընթացքում և բախվում է երկրի քայքայված վիճակին, մարդկային կորուստներին և բարոյական արժեքների փլուզմանը, ինչը ստիպում է նրան վերանայել իր պատկերացումները կյանքի և ապագայի մասին։ Ստեղծագործությունը ընդգծում է պատերազմական իրականության անիմաստությունը, անհատի միայնությունը և սիրո ու հույսի փխրունությունը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են մարդիկ փորձում գտնել իմաստ կործանման և մահվան մշտական ներկայության պայմաններում։ Ընդհանուր առմամբ վեպը Ռեմարկի հակապատերազմական գրականության կարևոր օրինակներից է՝ խոր հոգեբանական վերլուծությամբ և մարդկային ճակատագրերի ցավոտ պատկերներով։

Գիրքը նվիրված է 1915-1920 թվականների հայոց պատմության բարդ և ճակատագրական շրջանի ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով Հայոց ցեղասպանության հետևանքները, Առաջին համաշխարհային պատերազմի ավարտական փուլը, հայ ժողովրդի տեղահանությունները և պետականության վերականգնման փորձերը։ Աշխատության մեջ մանրամասն ներկայացվում են Օսմանյան կայսրությունում իրականացված ցեղասպան քաղաքականության իրադարձությունները, հայ բնակչության զանգվածային կոտորածներն ու բռնի տեղահանությունները, ինչպես նաև միջազգային արձագանքները այդ իրադարձություններին։ Հեղինակը վերլուծում է 1918 թվականի Հայաստանի Հանրապետության ստեղծման գործընթացը, պետական կառույցների ձևավորումը, արտաքին քաղաքականության մարտահրավերները և ներքին սոցիալ-տնտեսական խնդիրները։ Գրքում քննարկվում են նաև տարածաշրջանային հակամարտությունները, ռազմական գործողությունները, դիվանագիտական բանակցությունները և 1920 թվականի քաղաքական զարգացումները, որոնք հանգեցրին Հայաստանի Առաջին Հանրապետության անկմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայ ժողովրդի գոյապայքարին, ազգային ինքնության պահպանմանը և պատմական հիշողության ձևավորմանը այս ծանր ժամանակահատվածում։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս խորքային պատկերացում կազմել 1915-1920 թվականների պատմական իրադարձությունների, դրանց պատճառների և հետևանքների մասին՝ օգտակար լինելով պատմաբանների, ուսանողների և հայագիտությամբ հետաքրքրվողների համար։

Այս աշխատությունը միջնադարյան հայկական պատմագրության կարևորագույն աղբյուրներից է, որը վերաբերում է հիմնականում 7-րդ դարի պատմական իրադարձություններին։ Սեբեոսի «Պատմություն»-ը առանձնանում է նրանով, որ ներկայացնում է ոչ միայն Հայաստանի, այլև ողջ տարածաշրջանի՝ Բյուզանդիայի, Պարսկաստանի և արաբական խալիֆայության միջև տեղի ունեցող քաղաքական և ռազմական զարգացումները։ Գրքում մեծ ուշադրություն է դարձվում այն ժամանակաշրջանի կարևոր իրադարձություններին, ինչպիսիք են պատերազմները, դիվանագիտական հարաբերությունները և իշխանական պայքարները։ Սեբեոսը ներկայացնում է, թե ինչպես են այս ուժերը փոխազդում և ինչ ազդեցություն ունեն Հայաստանի վրա՝ որպես ռազմավարական կարևոր տարածք։ Աշխատության կարևոր թեմաներից են․ Հայաստանի քաղաքական դիրքը մեծ տերությունների միջև Բյուզանդական և Սասանյան Պարսկաստանի հակամարտությունները արաբական նվաճումների սկիզբը և դրանց հետևանքները հայ իշխանների և նախարարական տների դերը Սեբեոսի աշխատությունը արժեքավոր է նաև նրանով, որ հեղինակը հաճախ հանդիսանում է իրադարձությունների ժամանակակից կամ մոտ կանգնած վկան, ինչը նրա հաղորդած տեղեկություններին տալիս է պատմական կարևորություն։ Միևնույն ժամանակ, այն պարունակում է նաև ժամանակի մտածողությանը բնորոշ մեկնաբանություններ և աշխարհայացքային մոտեցումներ։

Աշխատությունը նվիրված է Արցախի և Սյունիքի մելիքական ապարանքների ուսումնասիրությանը՝ որպես հայկական պատմաճարտարապետական ժառանգության կարևոր հուշարձանների։ Ուսումնասիրության շրջանակում ներկայացվում են մելիքական ապարանքների կառուցման պատմական պայմանները, դրանց տեղադրությունը, ճարտարապետական հորինվածքը, կառուցվածքային առանձնահատկությունները, շինարարական նյութերը և գեղարվեստական ձևավորումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ապարանքների գործառույթներին, որոնք միաժամանակ կապված էին իշխանական բնակության, վարչական կառավարման, պաշտպանության և հասարակական կյանքի կազմակերպման հետ։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու Արցախի և Սյունիքի մելիքական իշխանությունների քաղաքական ու սոցիալական կառուցվածքի, նրանց կենցաղի և մշակութային միջավայրի մասին՝ ճարտարապետական հուշարձանների ուսումնասիրության միջոցով։ Կարևորվում է նաև ապարանքների փոխկապակցվածությունը ամրոցների, եկեղեցիների, բնակավայրերի և պաշտպանական այլ կառույցների հետ, ինչը հնարավորություն է տալիս դրանք դիտարկել ոչ թե առանձին շինություններ, այլ պատմական բնակավայրերի և պաշտպանական համակարգերի բաղկացուցիչ մասեր։ Ուսումնասիրությունը արժեքավոր է նաև հուշարձանների պահպանության և գիտական փաստագրման տեսանկյունից, քանի որ դրանց նյութական ժառանգությունը կարևոր աղբյուր է հայկական ճարտարապետության զարգացման, տեղական շինարարական ավանդույթների և տարածաշրջանի պատմամշակութային կյանքի ուսումնասիրման համար։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել ճարտարապետներին, պատմաբաններին, հնագետներին, արվեստաբաններին, հայագետներին, մշակութային ժառանգության մասնագետներին, ուսանողներին և հայկական պատմաճարտարապետական հուշարձաններով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Հայուհին պատմության առջև-ը գաղափարական և պատմագիտական բնույթի աշխատություն է, որտեղ ներկայացվում է հայ կնոջ դերը հայ ժողովրդի պատմության տարբեր փուլերում՝ սկսած հին և միջնադարյան շրջանից մինչև նոր և ժամանակակից ժամանակներ։ Գրքում ընդգծվում է, որ հայուհին ոչ միայն ընտանեկան և հասարակական կյանքի կենտրոնական կերպար է եղել, այլ նաև ակտիվ մասնակցություն է ունեցել ազգային ինքնության պահպանման, կրթության զարգացման, մշակութային արժեքների փոխանցման և երբեմն նաև քաղաքական ու ազատագրական շարժումների մեջ։ Հեղինակը անդրադառնում է այն պատմական պայմաններին, որոնցում հայ կինը ստիպված է եղել հանդես գալ որպես թե՛ մայր, թե՛ ուսուցիչ, թե՛ հասարակական գործիչ՝ հաճախ դժվար և սահմանափակ հնարավորությունների պայմաններում։ Միաժամանակ շեշտվում է նրա դիմադրողականությունը, բարոյական ուժը և ազգային արժեքներին նվիրվածությունը, որոնք ձևավորել են հայ հասարակության շարունակականությունը հատկապես ճգնաժամային ժամանակաշրջաններում։ Աշխատությունը փորձում է վերարժևորել կանանց ներդրումը պատմության մեջ՝ հակազդելով այն մոտեցմանը, որը հաճախ անտեսել կամ նվազեցրել է նրանց դերակատարությունը, և ցույց է տալիս, որ հայուհին եղել է պատմության ոչ միայն ականատես, այլ նաև ձևավորող ուժերից մեկը։

Հայկական սփյուռքի պատմության որոշ հիմնախնդիրներ-ը պատմագիտական և սփյուռքագիտական վերլուծական աշխատություն է, որը ուսումնասիրում է հայկական սփյուռքի ձևավորման, զարգացման և ինքնակազմակերպման հիմնական փուլերը՝ սկսած վաղ գաղթականական շարժումներից մինչև 20-րդ դարի ցեղասպանությունից հետո ձևավորված մեծածավալ սփյուռքային համայնքները և ժամանակակից գլոբալ սփյուռքի կառուցվածքը, աշխատությունում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հիմնախնդիրներին, որոնք ուղեկցել են սփյուռքահայության պատմական ընթացքը՝ ինքնության պահպանման մեխանիզմները օտար միջավայրերում, լեզվի և մշակույթի փոխանցման դժվարությունները, կրթական և եկեղեցական հաստատությունների դերը, ինչպես նաև հայրենիքի հետ հարաբերությունների քաղաքական, տնտեսական և մշակութային կողմերը, միաժամանակ քննարկվում են ներսփյուռքային տարբերությունները՝ կապված բնակության երկրներով, սոցիալական ինտեգրման մակարդակով և ազգային ինքնության պահպանման տարբեր մոդելներով, աշխատությունը փորձում է ցույց տալ, որ հայկական սփյուռքը ոչ միայն պատմական հետևանք է, այլ նաև ակտիվ գործոն, որը շարունակաբար ազդել է Հայաստանի պետական, մշակութային և տնտեսական զարգացումների վրա, ձևավորելով փոխկապակցված համակարգ հայրենիքի և աշխարհասփյուռ համայնքների միջև։

Այս ճանապարհորդական և հետազոտական աշխատությունը ներկայացնում է հեղինակի դիտարկումները Փոքր Ասիայի, Հայաստանի և Քրդստանի տարածքներով իրականացրած ուղևորությունների ընթացքում։ Գրքում մանրամասն նկարագրվում են տարածաշրջանների աշխարհագրական առանձնահատկությունները, բնակավայրերը, բնական միջավայրը, պատմամշակութային հուշարձանները, ինչպես նաև տեղի ժողովուրդների կենցաղը, ավանդույթները, լեզվական և կրոնական առանձնահատկությունները։ Հեղինակը կարևոր տեղեկություններ է հաղորդում XIX դարի հասարակական, տնտեսական և քաղաքական իրադրության մասին՝ անդրադառնալով տեղական իշխանություններին, առևտրային ուղիներին, բնակչության զբաղվածությանը և տարբեր էթնիկ ու կրոնական համայնքների փոխհարաբերություններին։ Աշխատությունն առանձնանում է հարուստ փաստագրական նյութով և ճանապարհորդական տպավորությունների համադրությամբ, ինչը թույլ է տալիս ընթերցողին պատկերացում կազմել ժամանակաշրջանի Հայաստանի և հարակից տարածաշրջանների կյանքի, մշակույթի և պատմական իրականության մասին։ Գիրքը արժեքավոր աղբյուր է պատմաբանների, ազգագրագետների, արևելագետների, աշխարհագրագետների և տարածաշրջանի պատմությամբ ու մշակույթով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Այս գիրքը ներկայացնում է Մերձավոր Արևելքի և Հայաստանի պատմական զարգացումները՝ ընդգրկելով հնագույն քաղաքակրթություններից մինչև միջնադարյան և նոր ժամանակների գործընթացները։ Գրքում վերլուծվում են տարածաշրջանի հիմնական պետությունների՝ Միջագետքի, Պարսկաստանի, Բյուզանդիայի, արաբական խալիֆայությունների և օսմանյան ու սեֆյան կայսրությունների պատմական ազդեցությունները Հայաստանի վրա։ Հեղինակը առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձնում Հայաստանի քաղաքական կարգավիճակի փոփոխություններին, մշակութային փոխազդեցություններին և տարածաշրջանային ուժերի բախումների հետևանքներին։ Նյութում ներկայացվում են նաև տնտեսական, կրոնական և մշակութային կապերը, որոնք ձևավորել են Հայաստանի տեղը Մերձավոր Արևելքի պատմական համակարգում։ Գիրքը համադրում է համեմատական պատմական վերլուծությունը և աղբյուրագիտական տվյալները՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով ամբողջական պատկերացում կազմել տարածաշրջանի փոխկապակցված պատմության մասին։

Հայկական լեռնաշխարհը Հին Արևելքի Ք.ա. III հազարամյակի և II հազարամյակի առաջին կեսի գրավոր աղբյուրներում. Գիրք II աշխատությունը գիտական ուսումնասիրություն է, որը վերլուծում է Հայկական լեռնաշխարհի պատմական և մշակութային պատկերը Հին Արևելքի քաղաքակրթությունների գրավոր աղբյուրների հիման վրա՝ ընդգրկելով Ք.ա. III հազարամյակի և II հազարամյակի առաջին կեսի փաստագրական նյութերը, որտեղ ուսումնասիրվում են շումերական, աքքադական, խեթական և հարակից տարածաշրջանային արձանագրություններում հանդիպող տեղեկությունները Հայաստանի և նրա հարակից տարածքների մասին, հեղինակային մոտեցումը կենտրոնանում է այդ աղբյուրների քննադատական վերլուծության վրա՝ փորձելով վերականգնել լեռնաշխարհի քաղաքական, տնտեսական և էթնոմշակութային պատկերները, բացահայտել տեղանունների, ցեղային միավորումների և պետական կազմավորումների վերաբերյալ հիշատակությունները, ինչպես նաև հասկանալ տարածաշրջանի դերը Հին Արևելքի միջազգային հարաբերությունների համակարգում, միաժամանակ գիրքը կարևոր աղբյուրագիտական հիմք է հանդիսանում հայ հնագույն պատմության ուսումնասիրության համար՝ համադրելով տարբեր գրավոր ավանդույթների տվյալները և դրանց մեկնաբանությունները։

Ներկայացնում է հայ ժողովրդի պատմական և քաղաքական խնդիրների զարգացումը միջազգային հարաբերությունների համատեքստում՝ սկսած դրանց ձևավորման վաղ փուլերից մինչև 20-րդ դարի քաղաքական գործընթացները։ Հեղինակը՝ Էդուարդ Ս. Լիտլը, անդրադառնում է այն հանգամանքներին, որոնք պայմանավորեցին «Հայկական հարցի» առաջացումը Օսմանյան կայսրության ներսում, ինչպես նաև այն միջազգային քննարկումներին, որտեղ հայ ժողովրդի իրավունքների և ինքնորոշման խնդիրները դարձան դիվանագիտական օրակարգի մաս։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում 1877–1878 թթ. ռուս-թուրքական պատերազմի ավարտին և Բեռլինի կոնգրեսին, որտեղ «Հայկական հարցը» առաջին անգամ ձևակերպվեց որպես միջազգային խնդիր։ Գրքում քննարկվում են նաև նախորդ դարերի հայկական գործիչների և մտավորականների գործունեությունը, ովքեր եվրոպական արքունիքներին էին ներկայացնում հայ ժողովրդի վիճակը և փորձել էին ստանալ աջակցություն հայկական խնդիրների լուծման համար։ Հեղինակը վերլուծում է այն պատճառները, թե ինչու Սան-Ստեֆանոյի և Բեռլինի պայմանագրերը չարդարացրին հայ ժողովրդի սպասումները և ինչպես այդ գործընթացները ձևավորեցին երկարատև քաղաքական և դիվանագիտական պայքար, որը հայտնի է որպես «Հայկական հարց»։ Ընդհանուր առմամբ գիրքը դիտարկում է թեման ոչ միայն պատմական տեսանկյունից, այլ նաև միջազգային իրավունքի և մեծ տերությունների շահերի բախման շրջանակում՝ ցույց տալով, թե ինչպես է հայկական հարցը դարձել կայսրությունների քաղաքականության կարևոր բաղադրիչներից մեկը։

Այս գիրքը ուսումնասիրում է Հայոց ցեղասպանությունը ոչ միայն որպես պատմական իրադարձություն, այլ նաև որպես ազգային և համամարդկային հիշողության կարևոր բաղադրիչ։ Այն անդրադառնում է Օսմանյան կայսրությունում իրականացված զանգվածային բռնություններին, տեղահանություններին և հայ ժողովրդի կորստին՝ ներկայացնելով քաղաքական, սոցիալական և պատմական այն պայմանները, որոնք հանգեցրին ողբերգությանը։ Գրքում մեծ ուշադրություն է դարձվում հիշողության պահպանման, պատմական արդարության և ցեղասպանության ճանաչման խնդիրներին՝ ցույց տալով, թե ինչպես է այս թեման փոխանցվել սերունդներին և դարձել ազգային ինքնության կարևոր մաս։ Հեղինակը քննարկում է նաև վկայությունների, հուշագրությունների, արխիվային նյութերի և մշակութային հիշողության դերը, ինչպես նաև միջազգային արձագանքներն ու ցեղասպանագիտության մեջ Հայոց ցեղասպանության տեղը։ Ստեղծագործությունը միավորում է պատմագիտական վերլուծությունը և հիշողության ուսումնասիրությունը՝ ներկայացնելով ոչ միայն անցյալի փաստերը, այլ նաև դրանց ազդեցությունը ներկայի հասարակական, քաղաքական և մշակութային գործընթացների վրա։ Գիրքը կարևոր աղբյուր է պատմաբանների, ուսանողների, հետազոտողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր ցանկանում են խորությամբ հասկանալ Հայոց ցեղասպանության պատմական նշանակությունն ու հիշողության պահպանման կարևորությունը։

Հետադարձ հայացք. 1915, 1918–1921 աշխատությունը նվիրված է Հայոց պատմության ողբերգական և վճռորոշ ժամանակաշրջաններին՝ 1915 թ. Հայոց ցեղասպանությունից մինչև 1918–1921 թթ. Հայաստանի Հանրապետության պայքարը և վերականգնման փորձերը, ներկայացնելով այդ ժամանակահատվածի քաղաքական, ռազմական, սոցիալական և մշակութային իրադարձությունները ամբողջական և վերլուծական տեսանկյունից։ Գրքում մանրամասնորեն լուսաբանվում են ցեղասպանության ողբերգության հետևանքները, հայ ժողովրդի ինքնապաշտպանական շարժումները, Հայկական առաջին Հանրապետության ստեղծման փորձերը, արտաքին և ներքին մարտահրավերները, ինչպես նաև պետականության պահպանման դժվարությունները։ Հեղինակը օգտագործում է փաստաթղթեր, ակնառու վկայություններ և ժամանակաշրջանի անձանց հիշատակությունները՝ ընթերցողին տրամադրելով ամբողջական ու խորացված պատկերացում այդ տարիների բարդ պատմական իրողությունների մասին։ Աշխատությունը միաժամանակ պատմական վերլուծություն է և հիշողությունների գրառում, ընդգծելով հայ ժողովրդի տոկունությունն ու պայքարը՝ ազգային ինքնության պահպանման համար։ Գիրքը նախատեսված է թե պատմաբանների, թե ուսանողների, թե լայն հանրության համար, ովքեր ցանկանում են հասկանալ հայ ժողովրդի ողբերգական անցյալը, դրա պատճառներն ու հետևանքները, ինչպես նաև ստեղծված ժամանակակից հայկական պետության հիմքերը։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի պատմական զարգացումներին Լանկ-Թամուրի և թուրքմեն ցեղերի արշավանքների շրջանում (1386–1500)՝ ընդգրկելով քաղաքական, ռազմական և սոցիալ-տնտեսական փոփոխությունները ուշ միջնադարում։ Գրքում ներկայացվում են Թամերլանի արշավանքների ընթացքը, դրանց ավերիչ հետևանքները հայկական բնակավայրերի, քաղաքների և տնտեսական համակարգի վրա, ինչպես նաև տարածաշրջանում իշխանության փոփոխվող կառուցվածքը՝ թուրքմենական ցեղային միությունների՝ Կարա-Կոյունլուի և Աք-Կոյունլուի ազդեցությամբ։ Հեղինակը վերլուծում է հայկական իշխանությունների և բնակչության գոյատևման ռազմավարությունները, տեղական իշխանական կառույցների վերաձևավորումը, ինչպես նաև եկեղեցու և մշակութային կենտրոնների դերը ազգային ինքնության պահպանման գործում։ Աշխատության մեջ առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ռազմական գործողությունների աշխարհագրությանը, բնակչության տեղաշարժերին և տնտեսական անկման ու վերակազմավորման գործընթացներին։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է պատմաբանների, միջնադարյան պատմության մասնագետների և տարածաշրջանային հետազոտողների համար՝ նպաստելով ուշ միջնադարյան Հայաստանի պատմության համապարփակ և խորքային ըմբռնմանը։

Մեծ Հայքը Երվանդունյաց դարաշրջանում (մ.թ.ա. IV դարի վերջին տասնամյակներ – մ.թ.ա. III դարի վերջ) ընդգրկում է հայկական պետականության վաղ հելլենիստական շրջանը, երբ Երվանդունիների տոհմը հանդիսանում էր Հայաստանի հիմնական արքայատոհմերից մեկը և ձևավորում էր երկրի քաղաքական, վարչական և ռազմական կառուցվածքը Ալեքսանդր Մակեդոնացու արշավանքներից հետո առաջացած լայն աշխարհաքաղաքական փոփոխությունների պայմաններում։ Այս ժամանակաշրջանում Մեծ Հայքը գտնվում էր մի կողմից մակեդոնա-հելլենիստական աշխարհակարգի ազդեցության, մյուս կողմից՝ տեղական պետական ավանդույթների պահպանման և վերաձևավորման գործընթացների միջև, ինչը պայմանավորում էր երկրի քաղաքական հարաբերությունների ճկունությունը և որոշակի ինքնավարության պահպանումը։ Երվանդունիների իշխանության օրոք ձևավորվում են կենտրոնացված կառավարման տարրեր՝ արքայական իշխանության ամրապնդմամբ, տեղական իշխանությունների վերահսկմամբ և վարչական համակարգի աստիճանական կազմակերպմամբ, ինչը նպաստում է պետական կառավարման կայունացմանը։ Այս շրջանում Հայաստանը նաև կարևոր դեր է խաղում տարածաշրջանային առևտրական ուղիների համակարգում՝ կապելով Փոքր Ասիան, Իրանական բարձրավանդակը և Միջագետքը, ինչը խթանում է տնտեսական հարաբերությունների զարգացումը և քաղաքային կենտրոնների առաջացումը։ Մշակութային առումով նկատելի է հելլենիստական ազդեցության աստիճանական ներթափանցումը՝ հատկապես քաղաքաշինության, դրամաշրջանառության և վարչական մշակույթի ոլորտներում, սակայն միաժամանակ պահպանվում են տեղական ավանդական մշակութային ձևերը և հայկական ինքնության հիմնական տարրերը։ Երվանդունիների իշխանության վերջնական փուլում նկատվում է քաղաքական թուլացում և արտաքին ուժերի՝ հատկապես սելևկյանների աճող ազդեցություն, ինչը հետագայում հանգեցնում է իշխանական փոփոխությունների և նոր պետական ձևավորման փուլերի։

Нюрнбергский процесс. I աշխատությունը պատմագիտական և իրավագիտական բազմահատոր ուսումնասիրության առաջին հատորն է, որը ներկայացնում է Նյուրնբերգյան միջազգային ռազմական տրիբունալի ստեղծման պատմական նախադրյալները, իրավական հիմքերի ձևավորումը և դատավարության նախնական փուլերը, այն մանրամասնորեն վերլուծում է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտից հետո ձևավորված միջազգային արդարադատության մեխանիզմները, մեղադրական կողմի դիրքորոշումները և գլխավոր ռազմական հանցագործների նկատմամբ առաջադրված մեղադրանքների կառուցվածքը, գիրքը անդրադառնում է նաև դատավարության կազմակերպչական գործընթացներին, փաստաթղթային հիմքերին և միջազգային իրավունքի նոր սկզբունքների ձևավորմանը, միաժամանակ ընդգծելով այդ գործընթացի ազդեցությունը հետպատերազմյան աշխարհակարգի և միջազգային իրավական համակարգի զարգացման վրա, ինչը այն դարձնում է կարևոր աղբյուր պատմագիտության, միջազգային իրավունքի և քաղաքական գիտությունների ուսումնասիրության համար։

Այս գիրքը ներկայացնում է հայ ժողովրդի պատմության համապարփակ և փուլային զարգացումը՝ սկսած հնագույն ժամանակներից մինչև նորագույն շրջան՝ ընդգծելով քաղաքական, մշակութային և սոցիալական գործընթացների փոխկապակցվածությունը։ Այն անդրադառնում է հայկական պետականության ձևավորմանը, հին թագավորություններին, միջնադարյան պայքարներին, ինչպես նաև օտար տիրապետությունների ժամանակաշրջաններին՝ ցույց տալով հայ ժողովրդի շարունակական գոյության և ինքնության պահպանման ուղիները։ Գրքում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մշակութային ժառանգությանը՝ լեզվի, կրոնի, գրականության և արվեստի զարգացմանը, ինչպես նաև ազգային ազատագրական շարժումներին և պետականության վերականգնման գործընթացներին։ Հեղինակը վերլուծում է նաև տարածաշրջանային և միջազգային իրադարձությունների ազդեցությունը Հայաստանի պատմական ճակատագրի վրա՝ ընդգծելով արտաքին քաղաքական գործոնների կարևորությունը։ Նյութը կառուցված է պատմական աղբյուրների և գիտական ուսումնասիրությունների վրա՝ ապահովելով ամբողջական պատկերացում հայ ժողովրդի պատմական ճանապարհի մասին։

Աշխատությունը ներկայացնում է Թիֆլիսի կանանց հայկական բարեգործական հասարակության գործունեության տարեկան կամ շրջանային հաշվետվությունը։ Գրքում ամփոփված են կազմակերպության կողմից իրականացված սոցիալական, կրթական, առողջապահական և բարեգործական ծրագրերը, նպաստների, ֆինանսական միջոցների և նվիրատվությունների հաշվառումը, ինչպես նաև հասարակության անդամների մասնակցությունը և գործունեության արդյունավետության գնահատումը։ Հաշվետվության միջոցով կարելի է հետևել բարեգործական նախաձեռնությունների տևողությանը, նպատակների իրականացմանը, համայնքի կարիքներին արձագանքելու ձևերին և սոցիալական ծրագրերի ազդեցությանը տեղական հայ համայնքի վրա։ Աշխատությունը կարևոր է հետազոտողների, պատմաբանների, սոցիոլոգների և համայնքային կազմակերպությունների համար՝ հնարավորություն տալով ուսումնասիրել հայկական բարեգործական շարժման գործունեությունը 19–20-րդ դարերում և դրա սոցիալական նշանակությունը։

Ազատագրական պայքարի ուղիներում. Գիրք II աշխատությունը պատմագիտական բազմահատոր ուսումնասիրության երկրորդ գիրքն է, որը շարունակում է հայ ժողովրդի ազգային-ազատագրական շարժումների զարգացման վերլուծությունը՝ կենտրոնանալով պայքարի գաղափարական ձևավորման և կազմակերպական փուլերի վրա, այն ներկայացնում է ազատագրական մտքի տարածման գործընթացները, քաղաքական ծրագրերի ու խմբավորումների ձևավորումը, ինչպես նաև տարբեր շրջաններում առաջացած դիմադրական շարժումների առանձնահատկությունները, գիրքը բացատրում է, թե ինչպես են պատմական և միջազգային իրադարձությունները ազդել ազգային շարժումների ընթացքի վրա, միաժամանակ ընդգծելով հասարակական շերտերի մասնակցությունը և պայքարի սոցիալական հիմքերը, ինչը այն դարձնում է կարևոր աղբյուր հայ նոր պատմության և ազգային-ազատագրական գործընթացների ուսումնասիրության համար։

Գրքում ուսումնասիրվում են Իրանի հայկական դպրոցները՝ որպես սփյուռքահայ կրթամշակութային համակարգի կարևոր բաղադրիչ, վերլուծվում է դրանց պատմական ձևավորման գործընթացը, զարգացման փուլերը և գործունեության ներկա վիճակը, ներկայացվում են դպրոցների կազմակերպչական կառուցվածքը, ուսումնական ծրագրերի առանձնահատկությունները և հայերեն լեզվի ու ազգային ինքնության պահպանման դերը կրթական միջավայրում, դիտարկվում են պետական կրթական քաղաքականության ազդեցությունը և Իրանի իրավական դաշտի պայմաններում հայկական կրթօջախների գործունեության հնարավորություններն ու սահմանափակումները, քննարկվում են ուսուցչական կազմի պատրաստվածության, ուսումնական նյութերի ապահովման և համայնքային աջակցության խնդիրները, ինչպես նաև դպրոցների դերը սփյուռքահայ մշակութային ինքնության պահպանման և փոխանցման գործընթացում, աշխատանքը համադրում է պատմական, սոցիոլոգիական և կրթագիտական մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով ներկայացնել Իրանի հայկական դպրոցների ամբողջական պատկերը և դրանց նշանակությունը հայկական սփյուռքի կրթական համակարգում։

Գիրքը ուսումնասիրում է Հաղպատի վանական համալիրի պատմամշակութային դերը՝ այն ներկայացնելով որպես հայապահպանության կարևոր կենտրոն միջնադարյան Հայաստանում։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են վանքի հիմնադրման և զարգացման փուլերը, նրա հոգևոր, կրթական և գիտական նշանակությունը, ինչպես նաև դերը որպես ձեռագրական և մշակութային կենտրոն։ Հեղինակը մանրամասն անդրադառնում է Հաղպատի դպրոցի գործունեությանը, մատենագրական ավանդույթներին, կրոնական կյանքի կազմակերպմանը և վանական համալիրի ազդեցությանը տարածաշրջանի մշակութային զարգացման վրա։ Գրքում ընդգծվում է Հաղպատի դերը որպես ազգային ինքնության պահպանման օջախ օտար տիրապետությունների պայմաններում, ինչպես նաև նրա կապը հայկական այլ վանական կենտրոնների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ճարտարապետական առանձնահատկություններին, եկեղեցիների կառուցվածքին և արվեստի գործերին, որոնք արտացոլում են հայկական միջնադարյան մշակույթի բարձր մակարդակը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս խորքային պատկերացում կազմել Հաղպատի որպես հայապահպան կենտրոնի պատմական և մշակութային նշանակության վերաբերյալ՝ օգտակար լինելով պատմաբանների, հայագետների և մշակութաբանությամբ հետաքրքրվողների համար։

Այս գիրքը ուսումնասիրում է Մովսես Բաղրամյանի «Հայ քաղաքական հրապարակախոսության սկզբնավորումը» աշխատությունը՝ որպես հայ քաղաքական մտքի և հրապարակախոսական ավանդույթի ձևավորման կարևոր փուլ։ Այն վերլուծում է XVIII դարի երկրորդ կեսի հասարակական-քաղաքական գաղափարները, ազգային ազատագրական շարժման գաղափարական հիմքերը և լուսավորական մտածողության ազդեցությունը հայ իրականության վրա։ Հեղինակը (Բաղրամյանը) դիտարկվում է որպես հայ քաղաքական հրապարակախոսության սկզբնադիր գործիչներից մեկը, որի գործերում ձևակերպվում են ազգային ինքնության, ազատության, պետականության և հասարակական արդարության գաղափարներ։ Գրքում ընդգծվում է նաև նրա կապը Մադրասի խմբակի գաղափարական միջավայրի հետ և այն դերը, որ այդ շրջանը ունեցել է հայ քաղաքական մտքի զարգացման մեջ։ Նյութը համադրում է աղբյուրագիտական, պատմագիտական և գաղափարական վերլուծությունը՝ ցույց տալով, թե ինչպես է ձևավորվել հայ քաղաքական հրապարակախոսության ավանդույթը և ինչ ազդեցություն է այն ունեցել հետագա հասարակական մտքի վրա։

1945-1965 թվականներին Խորհրդային Հայաստանում կրթության զարգացումը բնութագրվում էր արագ ընդլայնմամբ, համակարգի ամրապնդմամբ և գաղափարական վերահսկողության պայմաններում գիտակրթական մակարդակի բարձրացմամբ, երբ հետպատերազմյան շրջանում առաջնահերթ խնդիր էր բնակչության կրթական մակարդակի վերականգնումն ու բարձրացումը, դպրոցական ցանցի ընդլայնումը և գրագիտության համընդհանուր ապահովումը։ Այս ժամանակահատվածում զգալիորեն աճեց միջնակարգ դպրոցների թիվը, բարելավվեց ուսուցման նյութատեխնիկական բազան, ներդրվեցին միասնական կրթական ծրագրեր, որոնք համահունչ էին խորհրդային կրթական համակարգի պահանջներին, և մեծ ուշադրություն դարձվեց տեխնիկական ու բնագիտական առարկաներին՝ երկրի արդյունաբերականացման ու գիտատեխնիկական առաջընթացի պահանջներին համապատասխան։ Զուգահեռաբար զարգացավ բարձրագույն կրթությունը՝ ընդլայնվեցին Երևանի պետական համալսարանը և այլ ինստիտուտներ, ձևավորվեցին նոր մասնագիտական ուղղություններ, որոնք պատրաստում էին ինժեներներ, բժիշկներ, մանկավարժներ և գիտաշխատողներ, ինչի արդյունքում աճեց գիտական կադրերի քանակը և որակը։ Այս տարիներին նաև ակտիվացավ գիտահետազոտական գործունեությունը, ամրապնդվեց Հայաստանի Գիտությունների ակադեմիայի դերը, և կրթությունը դարձավ սոցիալական շարժունակության կարևոր միջոց, որը հնարավորություն էր տալիս տարբեր սոցիալական խմբերի ներկայացուցիչներին ստանալ բարձրագույն կրթություն։ Միաժամանակ կրթական համակարգը կրում էր խորհրդային գաղափարախոսության ազդեցությունը, ինչը արտահայտվում էր ուսումնական ծրագրերի բովանդակության և դաստիարակչական քաղաքականության մեջ, սակայն ընդհանուր առմամբ այս փուլը համարվում է կրթական համակարգի կայացման և որակական աճի կարևոր շրջափուլ Հայաստանում։

Արմենակ Բարսեղյան-ի «Ցեղակրոն շարժումը» աշխատությունը ուսումնասիրում է հայ ազգային գաղափարախոսության պատմական ձևավորումներից մեկը՝ Ցեղակրոն շարժումը, դրա առաջացման գաղափարական հիմքերը, զարգացման փուլերը և ազդեցությունը 20-րդ դարի հայ հասարակական-քաղաքական մտքի վրա։ Գրքում ներկայացվում են շարժման հիմնական սկզբունքները՝ ազգային ինքնության, պատմական հիշողության և համախմբվածության գաղափարների շուրջ կառուցված աշխարհայացքը, ինչպես նաև այն ժամանակի քաղաքական ու գաղափարական միջավայրը, որտեղ ձևավորվել և տարածվել են այդ գաղափարները։ Հեղինակը անդրադառնում է շարժման գաղափարական աղբյուրներին և փորձ է անում վերլուծել դրա տեղը հայ ազգային մտքի ընդհանուր զարգացման շղթայում՝ դիտարկելով թե՛ դրական ազդեցությունները ինքնագիտակցության ամրապնդման տեսանկյունից, թե՛ հակասական ընկալումները պատմական տարբեր մեկնաբանություններում։ Աշխատությունը կառուցված է պատմական նյութերի, գաղափարական տեքստերի և մեկնաբանական վերլուծության հիման վրա՝ նպատակ ունենալով ներկայացնել շարժման բազմաշերտ բնույթը և դրա ազդեցությունը հայ ազգային-քաղաքական մտքի վրա։

Նահանգային ռեֆորմը պետական կառավարման համակարգում իրականացվող փոփոխությունների և բարեփոխումների ամբողջությունն է, որի նպատակն է բարելավել երկրի վարչատարածքային կառուցվածքը, բարձրացնել կառավարման արդյունավետությունը և ուժեղացնել տեղական ինքնակառավարման մարմինների դերակատարությունը։ Նման ռեֆորմները սովորաբար ենթադրում են նահանգների, մարզերի կամ վարչական միավորների վերակազմավորում, նրանց լիազորությունների հստակեցում, ինչպես նաև կենտրոնական իշխանության և տեղական մարմինների միջև հարաբերությունների կարգավորում։ Նահանգային ռեֆորմի միջոցով պետությունները փորձում են ապահովել ավելի հավասարակշռված զարգացում տարբեր տարածաշրջանների միջև, նվազեցնել բյուրոկրատիան, բարելավել հանրային ծառայությունների մատչելիությունը և բարձրացնել քաղաքացիների մասնակցությունը կառավարմանը։ Պատմական տարբեր ժամանակաշրջաններում նման բարեփոխումներ իրականացվել են բազմաթիվ երկրներում՝ կապված քաղաքական, տնտեսական կամ վարչական արդիականացման անհրաժեշտության հետ։ Օրինակ՝ որոշ երկրներում դրանք ուղղված են եղել տարածքային խոշորացման կամ փոքրացման, իսկ այլ դեպքերում՝ ինքնավարության ընդլայնման կամ կենտրոնացման ուժեղացման։ Նահանգային ռեֆորմները հաճախ կապված են պետականության զարգացման փուլերի հետ և համարվում են կարևոր գործիք պետական կառավարման համակարգի արդիականացման համար։

Այս աշխատանքը նվիրված է Իրանի և Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների միջև հարաբերությունների զարգացման ուսումնասիրությանը 1942–1960 թվականներին՝ ընդգրկելով Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտից հետո ձևավորված նոր աշխարհաքաղաքական իրավիճակը և Սառը պատերազմի սկզբնական փուլը։ Նյութում վերլուծվում են քաղաքական, տնտեսական և ռազմական համագործակցության հիմնական ուղղությունները, ԱՄՆ-ի ազդեցությունը Իրանի ներքին քաղաքական գործընթացների վրա, ինչպես նաև նավթային քաղաքականության և էներգետիկ շահերի դերը երկկողմ հարաբերությունների ձևավորման մեջ։ Աշխատությունը հատուկ ուշադրություն է դարձնում 1953 թվականի պետական հեղաշրջման շուրջ զարգացումներին, դրանց միջազգային հետևանքներին և տարածաշրջանային ուժերի փոխազդեցությանը։ Նյութում նաև դիտարկվում են ԱՄՆ-ի օգնության ծրագրերը, ռազմական խորհրդատվական առաքելությունները և Իրանի արդիականացման փորձերը այդ ժամանակաշրջանում։ Աշխատությունը կարևոր է միջազգային հարաբերությունների, Մերձավոր Արևելքի պատմության և քաղաքական գիտությունների մասնագետների համար՝ տրամադրելով համալիր պատկեր երկու պետությունների հարաբերությունների ձևավորման վաղ փուլերի վերաբերյալ։

Սա պատմագիտական հետազոտություն է, որը նվիրված է 18-րդ դարի վերջին քառորդում հայկական պետականության վերականգնման գաղափարի և քաղաքական նախագծերի ձևավորմանը՝ Ռուսական կայսրության տարածաշրջանային քաղաքականության համատեքստում, որտեղ վերլուծվում են Russian Empire-ի ազդեցությունը Հարավային Կովկասում, ինչպես նաև հայկական քաղաքական-հասարակական շրջանների ձգտումները՝ պետականության վերականգնման կամ ինքնավարության ընդլայնման ուղղությամբ, աշխատանքը ընդգրկում է նաև այդ ժամանակաշրջանի դիվանագիտական գործընթացները, տարածաշրջանային ուժերի՝ Պարսկաստանի և Օսմանյան կայսրության հետ հարաբերությունների բարդ համակարգը, միաժամանակ դիտարկվում են հայկական ազատագրական մտքի զարգացման փուլերը, եկեղեցու և հոգևոր վերնախավի դերակատարությունը, ինչպես նաև Ռուսաստանի հետ համագործակցության հնարավորությունները որպես արտաքին քաղաքական հենարան պետականության վերականգնման գաղափարի համար, ինչը ձևավորեց հետագա պատմական գործընթացների գաղափարական հիմքերը։

Աշխատությունը նվիրված է «ումմա» հասկացության (իսլամական համայնք) կարգավիճակի և բովանդակային բնորոշման ուսումնասիրությանը՝ ըստ Ղուրանի և վաղ իսլամական սկզբնաղբյուրների։ Գրքում վերլուծվում են Ղուրանական տեքստերում «ումմա»-ի իմաստային դաշտերը, դրա կապը հավատքի, սոցիալական կազմակերպման և իրավական-էթիկական նորմերի հետ։ Հեղինակը ուսումնասիրում է նաև վաղ իսլամական ավանդույթներում՝ հադիսներում և պատմական քրոնիկներում, համայնքի ձևավորման գործընթացը, դրա քաղաքական և կրոնական բաղադրիչների փոխկապակցվածությունը, ինչպես նաև Մուհամմադ մարգարեի ժամանակաշրջանում «ումմա»-ի ինստիտուցիոնալացումը։ Աշխատության մեջ համադրվում են տեքստաբանական և պատմական-քննադատական մոտեցումներ՝ ցույց տալու համար հասկացության զարգացման դինամիկան և դրա ազդեցությունը իսլամական քաղաքակրթության ձևավորման վրա։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է իսլամագետների, պատմաբանների, աստվածաբանների և համեմատական կրոնագիտության մասնագետների համար՝ նպաստելով վաղ իսլամի սոցիալ-կրոնական կառուցվածքի ավելի խորքային ըմբռնմանը։

Այս աշխատանքը ուսումնասիրում է Միացյալ Նահանգների արտաքին քաղաքականությունը Մերձավոր Արևելքում 2000–2008 թվականների ընթացքում՝ ընդգծելով տարածաշրջանային ռազմավարական շահերը, անվտանգության քաղաքականությունը և միջազգային հարաբերությունների հիմնական ուղղությունները։ Նյութում վերլուծվում են ԱՄՆ-ի ներգրավվածությունը Աֆղանստանում և Իրաքում իրականացված ռազմական գործողությունների համատեքստում, հակաահաբեկչական քաղաքականության ձևավորումը 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ի իրադարձություններից հետո, ինչպես նաև էներգետիկ ռեսուրսների, հատկապես նավթի և գազի, ռազմավարական նշանակությունը տարածաշրջանում։ Աշխատությունը քննարկում է նաև դիվանագիտական հարաբերությունները տարածաշրջանային պետությունների հետ, խաղաղ գործընթացների խթանման փորձերը իսրայելա-պաղեստինյան հակամարտությունում, ինչպես նաև ԱՄՆ-ի քաղաքականության ազդեցությունը տարածաշրջանային կայունության և ուժերի հավասարակշռության վրա։ Վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ տվյալ ժամանակահատվածում ԱՄՆ արտաքին քաղաքականությունը բնութագրվում է անվտանգության առաջնահերթությամբ, ռազմական միջամտությունների ակտիվացմամբ և գլոբալ հակաահաբեկչական ռազմավարության ձևավորմամբ։

Издание представляет собой историко-публицистическое сочинение, посвящённое трагическим событиям, произошедшим с армянским населением в Османской империи, известным в исторической литературе как массовые преследования и уничтожение армян в годы Первой мировой войны; в тексте рассматриваются причины и ход катастрофических событий, политика властей, приведшая к депортациям и массовой гибели мирного населения, а также свидетельства очевидцев и гуманитарные последствия для армянского народа, включая разрушение общин, утрату культурного наследия и вынужденную эмиграцию; особое внимание уделяется осмыслению этой трагедии в контексте национальной памяти и исторической ответственности.

Սույն ուսումնասիրությունը նվիրված է հայ տպագրության զարգացման պատմությանը և դրա սոցիալ-մշակութային, կրթական ու գիտական գործընթացների հետ զուգահեռների վերլուծությանը՝ ընդգծելով տպագրության դերը ազգային ինքնության պահպանության, գիտելիքի տարածման և մշակութային ժառանգության պահպանման գործում։ Աշխատությունը վերլուծում է հայ տպագրական գործունեության փուլերը՝ սկսած նախապատմական ձեռագրերից մինչև ժամանակակից տպագրական տեխնոլոգիաների ներդրումը, ինչպես նաև պատմական, կրոնական և կրթական գործոնների ազդեցությունը տպագրության զարգացման վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում տպագիր գրքի դերին լեզվի, գրականության և գիտական մտքի զարգացման գործընթացներում, հասարակական կարծիքի ձևավորման և կրթական համակարգի ընդլայնման հնարավորություններին, ինչպես նաև հայ տպագրական ավանդույթների համադրմանը եվրոպական և աշխարհի տպագրության փորձի հետ։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է պատմաբանների, գրականագետների, մշակութաբանների և հրատարակչական ոլորտի մասնագետների համար՝ նպաստելով հայ տպագրության զարգացման պատմական գործընթացների, ազդեցությունների և ժամանակակից մարտահրավերների խորքային ուսումնասիրությանը։

Исторический документ представляет собой дипломатическое послание византийского императора John I Tzimiskes армянскому царю Ashot III, отражающее политические, военные и межгосударственные отношения между Византийской империей и Армянским царством во второй половине X века; в тексте рассматриваются вопросы союзнических обязательств, внешней политики, безопасности границ и сотрудничества двух христианских государств в условиях региональных конфликтов, а также содержатся сведения о дипломатическом этикете и политической риторике эпохи; документ представляет значительную ценность для изучения истории армяно-византийских отношений, международной дипломатии Средневековья и политической истории Кавказа и Ближнего Востока.

Սա միջազգային հարաբերությունների և տարածաշրջանային քաղաքականության ոլորտին պատկանող ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է Turkey, Georgia և Azerbaijan միջև ձևավորված տնտեսական և ռազմաքաղաքական եռակողմ համագործակցության զարգացման գործընթացին 1991–2016 թվականների ընթացքում, որտեղ վերլուծվում են հետխորհրդային տարածաշրջանում նոր քաղաքական ճարտարապետության ձևավորման նախադրյալները, էներգետիկ և տրանսպորտային նախագծերի՝ հատկապես նավթամուղների և գազամուղների համակարգերի, ինչպես նաև լոգիստիկ միջանցքների դերը երեք երկրների միջև համագործակցության խորացման գործում, աշխատանքը ընդգրկում է նաև անվտանգության ոլորտում ռազմավարական գործընկերության ձևավորումը, ռազմական համագործակցության նախաձեռնությունները և արտաքին քաղաքականության համադրումը տարածաշրջանային և գլոբալ ուժերի հետ հարաբերությունների համատեքստում, միաժամանակ դիտարկվում են այդ համագործակցության ազդեցությունները Հարավային Կովկասի ուժային հավասարակշռության, տնտեսական ինտեգրման և աշխարհաքաղաքական մրցակցության վրա։

Այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի հիդրոէներգետիկայի պատմության կարևոր օբյեկտներից մեկին՝ Ձորագետի հիդրոէլեկտրակայանին, որը հանդիսանում է Հայաստանի առաջին խոշոր հիդրոէլեկտրակայաններից մեկը և նշանակալի դեր է ունեցել երկրի էլեկտրաէներգետիկ համակարգի ձևավորման մեջ։ Հեղինակը ներկայացնում է կայանի կառուցման պատմական ընթացքը, որը սկսվել է 1927 թվականին՝ խորհրդային արդյունաբերականացման ծրագրերի շրջանակում, երբ նպատակ էր դրվել օգտագործել Հայաստանի լեռնային գետերի էներգետիկ պոտենցիալը՝ տնտեսության զարգացումը ապահովելու համար։ Կայանը կառուցվել է Ձորագետ գետի վրա, որը հանդիսանում է Դեբեդի վտակներից մեկը և բնութագրվում է արագընթաց, լեռնային հոսքով, ինչը ստեղծում է բարենպաստ պայմաններ հիդրոէներգիայի արտադրության համար։ Աշխատության մեջ մանրամասն նկարագրվում է հիդրոկայանի տեխնիկական կառուցվածքը՝ ջրառի համակարգը, թունելային և ջրատար ուղիները, տուրբինային բաժինը և էներգիայի արտադրության մեխանիզմը, ինչպես նաև դրա աշխատանքային ռեժիմը՝ կախված սեզոնային ջրի հոսքերի փոփոխությունից։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կայանի նախագծային առանձնահատկություններին՝ դարիվացիոն տիպի կառուցվածքին, որի դեպքում ջուրը ուղղվում է հատուկ ուղիներով դեպի մեքենայական սրահ՝ ապահովելով էներգիայի առավել արդյունավետ օգտագործում։ Նշվում է նաև, որ կայանը բազմիցս վերազինվել և արդիականացվել է՝ ավելացնելով հզորությունը և բարելավելով տեխնիկական ցուցանիշները։ Բացի տեխնիկական նկարագրությունից, աշխատանքը անդրադառնում է նաև Ձորագետի հիդրոկայանի տնտեսական և սոցիալական նշանակությանը՝ ընդգծելով դրա դերը Հյուսիսային Հայաստանի արդյունաբերական շրջանների էլեկտրամատակարարման, տեղական ենթակառուցվածքների զարգացման և էներգետիկ անկախության ապահովման գործում։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է Ձորագետի հիդրոէլեկտրակայանը որպես խորհրդային ինժեներական մտքի կարևոր ձեռքբերում և Հայաստանի էներգետիկ համակարգի հիմնարար բաղադրիչ, որը շարունակում է ունենալ ռազմավարական նշանակություն նաև հետագա տարիներին։

Armenia-ը Հարավային Կովկասում գտնվող հնագույն քաղաքակրթական կենտրոններից մեկն է, որը առանձնանում է իր բազմաշերտ պատմությամբ, հարուստ մշակութային ժառանգությամբ և ինքնատիպ ազգային ինքնությամբ։ Երկիրը գտնվում է լեռնային բարձրավանդակում և հայտնի է իր բարդ ռելիեֆով, որը զգալի ազդեցություն է ունեցել բնակեցման ձևերի, տնտեսական գործունեության և պատմական զարգացման վրա։ Հայաստանի տարածքը համարվում է աշխարհի ամենահին բնակեցված շրջաններից մեկը, որտեղ ձևավորվել են վաղ պետական կազմավորումներ և զարգացել են առաջավոր մշակութային ավանդույթներ։ Երկրի պատմությունը բնութագրվում է պետականության ձևավորման, կորուստների և վերականգնման բազմադարյա գործընթացներով, ինչպես նաև քրիստոնեության վաղ ընդունմամբ որպես պետական կրոն, ինչը մեծ ազդեցություն է ունեցել մշակույթի և հասարակական կյանքի վրա։ Հայաստանը հայտնի է իր միջնադարյան վանքերով, ճարտարապետական հուշարձաններով, ձեռագրական մշակույթով և հարուստ գրական ավանդույթով, որոնք մինչև այսօր կարևոր դեր ունեն ազգային ինքնության պահպանման գործում։ Ժամանակակից Հայաստանը զարգացող պետություն է, որը համադրում է պատմական ժառանգությունը և ժամանակակից պետական կառավարման ու տնտեսական համակարգերի զարգացման փորձերը՝ պահպանելով իր առանձնահատուկ մշակութային դիմագիծը միջազգային միջավայրում։

Ստեղծագործությունը քաղաքական-վերլուծական բնույթի ուսումնասիրություն է, որը անդրադառնում է Լեռնային Ղարաբաղի հիմնախնդրի խաղաղ կարգավորման տարբեր փուլերին, միջնորդական նախաձեռնություններին և բանակցային գործընթացների զարգացման տրամաբանությանը։ Այն ներկայացնում է հակամարտության պատմական ձևավորումը, դրա սրացման փուլերը և այն միջազգային ջանքերը, որոնք ուղղված են եղել կողմերի միջև խաղաղ լուծման որոնմանը՝ հատկապես ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի շրջանակում իրականացված բանակցությունների համատեքստում։ Աշխատությունում քննարկվում են նաև հակամարտության կարգավորման հիմնական սկզբունքները՝ տարածքային ամբողջականություն, ժողովուրդների ինքնորոշում և ուժի չկիրառում, ինչպես նաև դրանց միջև առաջացած հակասությունները։ Միաժամանակ վերլուծվում են տարբեր ժամանակաշրջաններում ձևավորված քաղաքական մոտեցումները, խաղաղության նախաձեռնությունների հաջողություններն ու ձախողումները՝ ընդգծելով գործընթացի բարդ և բազմաշերտ բնույթը։ Ընդհանուր առմամբ նյութը նպատակ ունի ներկայացնել հիմնախնդրի կարգավորման գործընթացը որպես երկարատև, բազմակողմ և քաղաքականապես զգայուն դիվանագիտական ընթացք։

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայոց մեծ եղեռնի՝ Օսմանյան կայսրությունում 1915 թվականին և դրա շուրջ տարիներին իրականացված զանգվածային բռնությունների, տեղահանությունների և ցեղասպանական քաղաքականության ուսումնասիրությանը։ Գրքում ներկայացվում են պատմական նախադրյալները, քաղաքական իրավիճակը և գաղափարական հիմքերը, որոնք հանգեցրին հայ բնակչության համակարգված ոչնչացմանը և բռնի տեղահանմանը իրենց պատմական հայրենիքից։ Հեղինակը անդրադառնում է ցեղասպանության ընթացքին՝ ներառյալ զանգվածային ձերբակալությունները, մահվան երթերը, կոտորածները և հայկական համայնքների ոչնչացումը տարբեր շրջաններում։ Միաժամանակ քննարկվում են վերապրածների ճակատագրերը, սփյուռքի ձևավորումը և հայ ժողովրդի հիշողության ու ինքնության պահպանման գործընթացները։ Գրքում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում միջազգային արձագանքին, դիվանագիտական դիրքորոշումներին և պատմական փաստերի փաստագրմանը՝ ընդգծելով արդարության և ճանաչման խնդիրները։ Աշխատությունը վերլուծում է նաև Հայոց մեծ եղեռնի ազդեցությունը հայ ժողովրդի մշակույթի, ժողովրդագրության և ազգային գիտակցության վրա։ Այն միավորում է պատմական աղբյուրների ուսումնասիրությունը և վերլուծական մոտեցումը՝ նպատակ ունենալով ընթերցողին ներկայացնել այդ ողբերգական իրադարձությունների ամբողջական պատկերը և դրանց երկարաժամկետ հետևանքները։

Այս գիրքը ուսումնասիրում է Հայոց արևելից կողմերի և Աղվանքի պատմության ու պատմական աշխարհագրության հիմնահարցերը՝ համադրելով պատմական աղբյուրների և աշխարհագրական տվյալների վերլուծությունը։ Գրքում ներկայացվում են տարածաշրջանի վարչական սահմանների փոփոխությունները, բնակավայրերի տեղաբաշխումը և քաղաքական իրադարձությունների ազդեցությունը պատմական տարածքի ձևավորման վրա։ Հեղինակը անդրադառնում է նաև հայկական և աղվանական պետական կազմավորումների փոխհարաբերություններին, մշակութային կապերին և տարածաշրջանային ուժային կենտրոնների դերին։ Նյութում օգտագործվում են քարտեզագրական և աղբյուրագիտական մոտեցումներ՝ վերականգնելու համար պատմական իրողությունների տարածական պատկերը։ Գիրքը կարևոր ներդրում է Կովկասի պատմական աշխարհագրության և միջնադարյան տարածաշրջանային ուսումնասիրությունների ոլորտում։