Տատրագոմի հարսը

Տեխնոլոգիա

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է ջրամբարների օգտակար ծավալի մեծացման և ջրառ կառուցվածքների շահագործման արդյունավետության բարձրացմանն ուղղված ինժեներական միջոցառումների ուսումնասիրությանը։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են ջրամբարների շահագործման ընթացքում առաջացող տեխնիկական և հիդրոլոգիական խնդիրները, այդ թվում՝ նստվածքների կուտակման, ջրի կորուստների, ջրառ համակարգերի աշխատանքի արդյունավետության և ջրային պաշարների կառավարման հարցերը։ Հեղինակը ներկայացնում է ժամանակակից ինժեներական լուծումներ և հաշվարկային մոտեցումներ, որոնք նպաստում են ջրամբարների օգտակար տարողության պահպանմանը կամ ավելացմանը, ջրառ կառուցվածքների հուսալի աշխատանքի ապահովմանը և ջրային ռեսուրսների առավել արդյունավետ օգտագործմանը։ Ուսումնասիրությունը հիմնված է տեսական վերլուծությունների, ինժեներական հաշվարկների և գործնական փորձի վրա՝ առաջարկելով տեխնիկապես հիմնավորված միջոցառումներ, որոնք կարող են կիրառվել ջրատնտեսական կառույցների նախագծման, վերակառուցման և շահագործման գործընթացներում։ Գիրքը նախատեսված է հիդրոտեխնիկական և ջրատնտեսական ճարտարագիտության ոլորտի մասնագետների, նախագծողների, գիտաշխատողների, ուսանողների և ջրային ռեսուրսների կառավարման բնագավառի պատասխանատուների համար։

Տնտեսագիտություն

Արժեթղթերի շուկան ֆինանսական համակարգի կարևոր հատված է, որտեղ իրականացվում է արժեթղթերի՝ բաժնետոմսերի, պարտատոմսերի և այլ ֆինանսական գործիքների առքուվաճառք։ Դրա էությունը կայանում է նրանում, որ այն կապ է ստեղծում կապիտալ ունեցող ներդրողների և ֆինանսավորման կարիք ունեցող ձեռնարկությունների կամ պետության միջև։ Արժեթղթերի շուկան ապահովում է ազատ կապիտալի շարժ, ներդրումների ներգրավում և տնտեսության արդյունավետ ֆինանսավորում։ Այն բաժանվում է առաջնային և երկրորդային շուկաների։ Առաջնային շուկայում նոր թողարկված արժեթղթերը վաճառվում են առաջին անգամ, օրինակ՝ երբ ընկերությունը թողարկում է բաժնետոմսեր կամ պարտատոմսեր՝ ֆինանսավորում ներգրավելու համար։ Երկրորդային շուկայում արդեն թողարկված արժեթղթերը վաճառվում են ներդրողների միջև, ինչը ապահովում է դրանց իրացվելիությունը։ Արժեթղթերի շուկան նաև բաժանվում է կազմակերպված (բորսայական) և արտաբորսայական շուկաների։ Բորսայական շուկան գործում է ֆոնդային բորսաների միջոցով, որտեղ գործարքները իրականացվում են կանոնակարգված և վերահսկվող պայմաններում, իսկ արտաբորսայական շուկայում գործարքները կատարվում են անմիջապես կողմերի միջև։ Արժեթղթերի շուկայի հիմնական դերակատարներն են ներդրողները, ընկերությունները, բրոքերները և ֆինանսական միջնորդները։ Այս շուկան կարևոր է տնտեսության համար, քանի որ նպաստում է կապիտալի կուտակմանը, ներդրումային ակտիվության աճին և տնտեսական զարգացմանը։ Միևնույն ժամանակ այն պարունակում է ռիսկեր, քանի որ արժեթղթերի արժեքները կարող են փոփոխվել շուկայի տատանումների ազդեցությամբ։ Այդ պատճառով արժեթղթերի շուկան վերահսկվում է պետական և ֆինանսական կարգավորող մարմինների կողմից՝ ապահովելու կայունություն և վստահություն ներդրողների համար։

Պատմություն

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Արցախի և Ուտիքի պատմաաշխարհագրական ու վիմագրագիտական ուսումնասիրությանը՝ տարածաշրջանների պատմական զարգացման, բնակավայրերի աշխարհագրության, մշակութային ժառանգության և արձանագրական նյութի համակողմանի քննության միջոցով։ Հետազոտության հիմքում պատմական սկզբնաղբյուրների, տեղագրական տվյալների, հուշարձանների և վիմական արձանագրությունների համադրված ուսումնասիրությունն է, որի նպատակն է առավել ամբողջական պատկերացում կազմել այս տարածքների պատմական և մշակութային գործընթացների վերաբերյալ։ Աշխատանքում պատմաաշխարհագրական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել տարածաշրջանների բնակավայրերի տեղադրությունը, բնական սահմանները, ճանապարհային և տնտեսական կապերը, վարչատարածքային փոփոխությունները և բնակեցման առանձնահատկությունները տարբեր պատմական ժամանակաշրջաններում։ Աշխարհագրական միջավայրի և պատմական իրադարձությունների փոխկապակցվածության ուսումնասիրությունը կարևոր է տարածաշրջանների քաղաքական, տնտեսական և մշակութային զարգացման ընթացքը հասկանալու համար։ Հետազոտության առանցքային աղբյուրագիտական ուղղություններից է վիմագրության ուսումնասիրությունը։ Քարե հուշարձանների, եկեղեցիների, վանական համալիրների, խաչքարերի, գերեզմանաքարերի և այլ կառույցների վրա պահպանված արձանագրությունները կարևոր սկզբնաղբյուրներ են, որոնք կարող են տեղեկություններ հաղորդել տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական կյանքի, անձանց, տոհմերի, իշխանական և հոգևոր կառույցների, շինարարական գործունեության, նվիրատվությունների և պատմական իրադարձությունների մասին։ Աշխատանքում վիմական արձանագրությունները դիտարկվում են ոչ միայն որպես առանձին գրություններ, այլև որպես պատմական միջավայրի մաս, որի համատեքստային ուսումնասիրությունը կարող է բացահայտել դրանց ստեղծման ժամանակաշրջանի և նպատակի վերաբերյալ լրացուցիչ տվյալներ։ Ուսումնասիրության կարևոր խնդիրներից է արձանագրությունների ընթերցումը, վերծանումը, թվագրումը և գիտական մեկնաբանությունը։ Վիմագրական նյութի ուսումնասիրության ժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել գրության լեզվական և ուղղագրական առանձնահատկությունները, տառաձևերը, արձանագրության տեղադրությունը, հուշարձանի կառուցվածքը և պահպանվածության աստիճանը։ Էպիգրաֆիկ տվյալների համադրումը պատմական աղբյուրների հետ հնարավորություն է տալիս ճշտել անձնանունների, տեղանունների, թվականների և իրադարձությունների վերաբերյալ տեղեկությունները։ Աշխատանքում կարևոր տեղ է զբաղեցնում տեղանունների ուսումնասիրությունը։ Պատմական և ժամանակակից տեղանունների համադրությունը կարող է օգնել նույնականացնելու հին բնակավայրերը, վարչական միավորները, գետերը, լեռնային տարածքները և այլ աշխարհագրական օբյեկտներ։ Տեղանունների ուսումնասիրությունը հատկապես արժեքավոր է այն դեպքերում, երբ գրավոր աղբյուրներում հանդիպող անվանումները կարող են ունենալ տարբեր ձևեր կամ ժամանակի ընթացքում ենթարկվել փոփոխությունների։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև տարածաշրջանների եկեղեցական և վանական ժառանգությանը։ Ճարտարապետական հուշարձանների և դրանց արձանագրությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու շինարարական ավանդույթները, հովանավորների և պատվիրատուների շրջանակը, հոգևոր կենտրոնների դերը և դրանց կապերը շրջակա բնակավայրերի ու հասարակական կառույցների հետ։ Հուշարձանների արձանագրական նյութը կարող է լրացնել կամ ճշգրտել պատմագիտական աղբյուրների տվյալները՝ հատկապես տեղական պատմության ուսումնասիրության դեպքում։ Աշխատանքում կարևորվում է նաև աղբյուրների համադրական քննությունը։ Վիմագրական տեղեկությունները կարող են համադրվել մատենագրական աղբյուրների, քարտեզների, տեղագրական նկարագրությունների, հնագիտական նյութերի և այլ փաստական տվյալների հետ։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս նվազեցնել առանձին աղբյուրների սահմանափակումների ազդեցությունը և ձևավորել պատմական գործընթացների ավելի հիմնավորված մեկնաբանություն։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է հուշարձանների պահպանության խնդիրը։ Պատմական արձանագրությունները և դրանց կրող հուշարձանները մշակութային ժառանգության կարևոր մաս են, իսկ բնական ազդեցությունները, ժամանակի ընթացքում առաջացած վնասվածքները և մարդկային միջամտությունը կարող են վտանգել դրանց պահպանվածությունը։ Այդ պատճառով վիմագրական նյութի փաստագրումը, լուսանկարումը, չափագրումը, թվայնացումը և գիտական հրատարակումը կարևոր նշանակություն ունեն ինչպես պատմագիտական հետազոտության, այնպես էլ ժառանգության պահպանության համար։ Աշխատանքը կարող է նաև նպաստել Արցախի և Ուտիքի պատմական աշխարհագրության ավելի մանրամասն քարտեզագրմանը՝ տարբեր ժամանակաշրջաններում բնակավայրերի և հուշարձանների տեղադրության վերաբերյալ տվյալների համակարգման միջոցով։ Այդպիսի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել տարածաշրջանի պատմությունը ոչ միայն քաղաքական իրադարձությունների հաջորդականության, այլև տարածքային կազմակերպման, բնակեցման և մշակութային միջավայրի զարգացման տեսանկյունից։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը միավորում է պատմագիտության, պատմական աշխարհագրության, վիմագրագիտության, հնագիտության և հայագիտության մեթոդները՝ նպատակ ունենալով համակարգել Արցախի և Ուտիքի վերաբերյալ պատմական ու արձանագրական նյութը և դրա հիման վրա բացահայտել տարածաշրջանների պատմամշակութային զարգացման առանձնահատկությունները։ Այն կարող է արժեքավոր լինել պատմաբանների, հայագետների, հնագետների, վիմագրագետների, մշակութային ժառանգության մասնագետների և Արցախի ու Ուտիքի պատմությամբ ու հայկական հուշարձանների ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։

Պատմություն

Այս հրատարակությունը ներկայացնում է XIX դարի վերջին Կովկասում գործող հայկական բարեգործական կազմակերպության գործունեությունը կարգավորող հիմնական կանոնակարգային փաստաթուղթը։ Այն հատկապես արժեքավոր է որպես պատմական և իրավական սկզբնաղբյուր, քանի որ ցույց է տալիս, թե ինչպես էր կազմակերպվում հայ համայնքների սոցիալական, կրթական և բարեգործական գործունեությունը Ռուսական կայսրության կովկասյան տարածքում։ Հետազոտական առումով փաստաթուղթը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել կազմակերպության նպատակները, անդամակցության պայմանները, կառավարման կառուցվածքը, տեղական բաժանմունքների գործունեությունը, ֆինանսավորման աղբյուրները և օգնության տրամադրման սկզբունքները։ Հիմնադիր կանոնադրությունը հաստատվել է 1881 թվականի հունիսի 6-ին Կովկասի փոխարքայի կողմից, իսկ 1895 թվականի Թիֆլիսյան հրատարակության մեջ կանոնադրությանը զուգահեռ ներառված է նաև տեղական վարչությունների և կոմիտեների գործունեությունը կարգավորող հրահանգը, որը հաստատվել էր 1892 թվականի հունվարի 12-ին։ Հրատարակությունը բաղկացած է 20 և 18 էջանոց երկու մասից և ունի զուգահեռ ռուսերեն ու հայերեն տեքստեր։ Փաստաթղթի բովանդակությունը կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ կազմակերպության գործունեությունը չէր սահմանափակվում միայն անհատական նյութական օգնությամբ։ Կազմակերպության նպատակների շարքում ընդգծվում էր Կովկասի և Անդրկովկասի հայերի շրջանում կրթության տարածումը և նյութական օգնության տրամադրումը։ Այսպիսով, բարեգործությունը դիտարկվում էր ավելի լայն հասարակական ծրագրի շրջանակում, որտեղ սոցիալական աջակցությունը զուգակցվում էր կրթական և մշակութային զարգացման հետ։ Տարբեր քաղաքներում ստեղծված տեղական բաժանմունքները հնարավորություն էին տալիս այդ գործունեությունը տարածել հայկական համայնքների վրա և արձագանքել տվյալ վայրի բնակչության կարիքներին։ Օրինակ՝ Դերբենտի բաժանմունքի կանոնադրությունը հաստատվել էր 1881 թվականին, իսկ նրա փաստացի գործունեությունը սկսվել էր 1890 թվականին։ Բաժանմունքը ֆինանսական միջոցներ էր ուղղում աղքատ աշակերտների կրթությանը, հայկական ուսումնարանին և ընթերցարանին, ինչը ցույց է տալիս կազմակերպության կրթական-բարեգործական ուղղության գործնական նշանակությունը։ Կազմակերպության ֆինանսական հիմքը ձևավորվում էր անդամավճարներից, մասնավոր նվիրատվություններից և բարեգործական միջոցառումներից ստացված եկամուտներից։ Տարբեր բաժանմունքների գործունեության վերաբերյալ պահպանված տվյալները ցույց են տալիս, որ միջոցները կարող էին օգտագործվել կրթական հաստատություններին աջակցելու, աղքատներին նպաստներ տրամադրելու և համայնքային կարիքները հոգալու համար։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին նման կազմակերպությունների նշանակությունն ավելի մեծացավ․ հայկական բարեգործական կառույցները զբաղվում էին նաև փախստականներին օգնություն տրամադրելով, նրանց կացարանով ու սննդով ապահովելով, երեխաներին կրթական հաստատություններ տեղավորելով և այլ սոցիալական խնդիրների լուծմամբ։ Հրատարակության կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ այն թույլ է տալիս ուսումնասիրել ոչ միայն կազմակերպության նպատակները, այլև կառավարման մեխանիզմը։ Կանոնադրական փաստաթղթերը սովորաբար սահմանում են կենտրոնական և տեղական կառույցների իրավասությունները, անդամների իրավունքներն ու պարտականությունները, ժողովների կազմակերպման կարգը, վարչական մարմինների ձևավորման սկզբունքները, դրամական միջոցների տնօրինման և հաշվետվողականության կանոնները։ Այս տեսանկյունից աշխատությունը արժեքավոր նյութ է XIX դարի հայկական հասարակական ինքնակազմակերպման և համայնքային կառավարման պատմության ուսումնասիրության համար։ Հատկապես ուշագրավ է տեղական բաժանմունքների ինստիտուտը։ Կենտրոնական կառույցի շուրջ ձևավորված ցանցը հնարավորություն էր տալիս կազմակերպված օգնությունը տարածել տարբեր քաղաքներում։ Հայկական բարեգործական ընկերության բաժանմունքներ գործել են Կովկասի բազմաթիվ բնակավայրերում, այդ թվում՝ Դերբենտում, Արմավիրում, Եկատերինոդարում և այլ վայրերում։ Արմավիրում կազմակերպության մասնաճյուղը հիմնադրվել էր XIX դարի վերջին, հետագայում փակվել և կրկին վերաբացվել XX դարի սկզբին։ Փաստաթուղթը կարևոր է նաև հայկական հասարակական կազմակերպությունների պատմության տեսանկյունից, քանի որ ցույց է տալիս ազգային համայնքային կառույցների ինստիտուցիոնալացման գործընթացը։ XIX դարի երկրորդ կեսին և XX դարի սկզբին հայկական համայնքներում ձևավորվում էին կրթական, մշակութային, բարեգործական և փոխօգնության տարբեր կազմակերպություններ։ Դրանց գործունեությունը նպաստում էր համայնքային ինքնակազմակերպմանը և ազգային կրթական ու մշակութային հաստատությունների պահպանմանը։ Հրատարակության զուգահեռ հայերեն և ռուսերեն տարբերակները ևս կարևոր են․ դրանք վկայում են այն մասին, որ կազմակերպության գործունեությունը պետք է միաժամանակ հասանելի և հասկանալի լիներ հայկական համայնքի անդամներին ու Ռուսական կայսրության վարչական համակարգին։ Այս հանգամանքը փաստաթուղթը դարձնում է նաև լեզվական և վարչաիրավական պատմության ուսումնասիրության նյութ։ Ընդհանուր առմամբ, հրատարակությունը կարևոր սկզբնաղբյուր է XIX դարի վերջի հայկական հասարակական կյանքի, Կովկասի հայ համայնքների ինքնակազմակերպման, բարեգործական և կրթական գործունեության, ինչպես նաև ազգային հասարակական հաստատությունների ձևավորման ու զարգացման ուսումնասիրության համար։ Այն հնարավորություն է տալիս պատկերացնելու, թե ինչպիսի իրավական և կազմակերպական հիմքերի վրա էր կառուցվում հայ համայնքների փոխօգնությունը, ինչպես էին հավաքագրվում և բաշխվում միջոցները, ինչ դեր էր հատկացվում կրթությանը և ինչպիսի կառույցների միջոցով էր իրականացվում հասարակական աջակցությունը։

Այլ առարկաներ

Այս ինֆորմացիոն ցանկը ներկայացնում է հասարակական-քաղաքական և հումանիտար գիտությունների ոլորտներում նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական հավաքածուն՝ նպատակ ունենալով ընթերցողներին, գիտաշխատողներին, դասախոսներին և ուսանողներին տրամադրել արդիական տեղեկատվություն նոր հրատարակությունների մասին։ Ցանկում ընդգրկված են հասարակական-քաղաքական գիտություններին, բանասիրությանը, գրականագիտությանը, լեզվաբանությանը, պատմությանը, պատմական գիտություններին, աշխարհագրությանը, հնագիտությանը և ազգագրությանը վերաբերող աշխատություններ, որոնք արտացոլում են տվյալ ոլորտների ժամանակակից հետազոտական ուղղությունները, գիտական քննարկումները և տեսական զարգացումները։ Հրատարակությունը ծառայում է որպես տեղեկատվական և կողմնորոշիչ աղբյուր՝ հնարավորություն տալով արագ ծանոթանալ նոր գրականությանը, բացահայտել համապատասխան ուսումնասիրություններ և արդյունավետ կազմակերպել գիտահետազոտական ու ուսումնական աշխատանքը։ Այն կարևոր դեր է կատարում գիտելիքների տարածման և գիտական հաղորդակցության ապահովման գործում՝ նպաստելով հումանիտար և հասարակագիտական գիտությունների զարգացմանն ու նոր գիտական արդյունքների հասանելիությանը։

Գրականություն

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է հայ միջնադարյան բանաստեղծական ավանդների և 20-րդ դարի 60-80-ական թվականների ժամանակակից հայ պոեզիայի փոխառնչությունների բացահայտմանը։ Աշխատության կենտրոնում այն հարցն է, թե ինչպես են դարերի ընթացքում ձևավորված գեղարվեստական մտածողության, թեմատիկ մոտիվների, պատկերային համակարգերի, լեզվական արտահայտչամիջոցների և բանաստեղծական ավանդույթների տարրերը շարունակվել, վերաիմաստավորվել և նոր ձևերով դրսևորվել ժամանակակից հայ հեղինակների ստեղծագործություններում։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ժամանակակից պոեզիան դիտարկել ոչ թե որպես անցյալի գրականությունից կտրված երևույթ, այլ որպես ազգային բանաստեղծական մշակույթի շարունակական զարգացման մի փուլ, որտեղ հին ավանդույթները կարող են միավորվել նոր աշխարհընկալման, ժամանակակից մարդու հոգեբանական խնդիրների և հասարակական իրականության հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում միջնադարյան գրական ժառանգության այն կողմերին, որոնք առավել ազդեցիկ են եղել հետագա բանաստեղծական մտածողության վրա՝ հոգևոր և աշխարհիկ թեմաների համադրությանը, հայրենիքի և մարդու կերպարներին, սիրո ու բնության ընկալմանը, փիլիսոփայական խորհրդածությանը, ժամանակի և գոյության մասին մտորումներին։ Միաժամանակ վերլուծվում է 60-80-ականների պոեզիայի գեղարվեստական առանձնահատկությունը՝ դրա նորարարական որոնումները, ավանդույթի և արդիականության հարաբերակցությունը, անհատի ներաշխարհի արտահայտման եղանակները և բանաստեղծական լեզվի փոփոխությունները։ Գիրքը հետաքրքիր է հատկապես այն ընթերցողների և հետազոտողների համար, ովքեր ուսումնասիրում են հայ գրականության պատմական շարունակականությունը, միջնադարյան գրականության ազդեցությունը նորագույն շրջանի գրականության վրա և ժամանակակից հայ պոեզիայի ձևավորման գործընթացները։ Այն նաև արժեքավոր նյութ է հայ բանաստեղծական մշակույթի զարգացման տրամաբանությունը հասկանալու համար՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող են ազգային գրական ավանդույթները պահպանվել ոչ միայն ուղղակի կրկնության, այլև ստեղծագործական վերափոխման և նոր գեղագիտական պայմաններում վերաիմաստավորման միջոցով։