Րաֆֆի Ջալալեդին

Պատմություն

Աշխատանքը նվիրված է Մխիթար Ապարանեցու «Գիրք տրամաբանութեան ուղղափառաց» երկի ուսումնասիրությանը՝ որպես ԺԴ-ԺԵ դարերի հայոց պատմության կարևոր սկզբնաղբյուր։ Այն ներկայացնում է երկի պատմագիտական արժեքը, բովանդակային առանձնահատկությունները և դրա միջոցով ժամանակաշրջանի հասարակական, մշակութային, կրոնական ու մտավոր կյանքի վերաբերյալ տեղեկությունների բացահայտման հնարավորությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակում անդրադարձ է կատարվում հեղինակի աշխարհայացքին, աշխատության ստեղծման պատմական միջավայրին և այն գաղափարական ու գիտական խնդիրներին, որոնք արտացոլված են երկում։ Վերլուծվում է, թե ինչպես կարող է տվյալ աշխատությունը նպաստել միջնադարյան Հայաստանի պատմության, կրթական համակարգի, փիլիսոփայական մտքի և հոգևոր կյանքի առավել ամբողջական ընկալմանը։ Հետազոտությունը կարևոր նշանակություն ունի հայ միջնադարյան մատենագրության, պատմական աղբյուրագիտության և մշակութային ժառանգության ուսումնասիրության համար՝ արժեքավոր լինելով պատմաբանների, հայագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Այլ առարկաներ

Говорим, не говоря (Невербальная коммуникация в разных культурах) աշխատությունը միջմշակութային հաղորդակցության և սոցիոլինգվիստիկայի ոլորտի ուսումնասիրություն է, որը կենտրոնանում է ոչ վերբալ հաղորդակցության ձևերի վրա տարբեր մշակույթներում, այն վերլուծում է ժեստերի, դեմքի արտահայտությունների, մարմնի լեզվի, տարածության օգտագործման և աչքային կոնտակտի դերը հաղորդակցական գործընթացում, գիրքը բացատրում է, թե ինչպես կարող են նույն ոչ խոսքային նշանները տարբեր մշակույթներում ունենալ հակադիր իմաստներ և ինչպես են դրանք ազդում փոխըմբռնման կամ հաղորդակցական խոչընդոտների ձևավորման վրա, միաժամանակ ընդգծելով միջմշակութային կոմպետենցիայի կարևորությունը գլոբալ հաղորդակցության պայմաններում, ինչը այն դարձնում է կարևոր աղբյուր լեզվաբանության, մշակութաբանության և միջազգային հաղորդակցության ուսումնասիրության համար։

Տնտեսագիտություն

Գրքում դիտարկվում է, թե ինչպես է ձևավորվել ագրարային համակարգը տարբեր պատմական փուլերում և ինչ փոփոխությունների է ենթարկվել հողային հարաբերությունների կազմակերպումը։ Հեղինակը համադրում է «երեկ» և «այսօր» հասկացությունները՝ ցույց տալով ագրարային քաղաքականության և գյուղատնտեսության զարգացման հիմնական միտումները։ Աշխատության մեջ քննարկվում են հողի սեփականության ձևերը, գյուղատնտեսության կառավարման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև ագրարային բարեփոխումների ազդեցությունը տնտեսության վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում գյուղի սոցիալ-տնտեսական զարգացման խնդիրներին։ Ընդհանուր առմամբ, գիրքը տալիս է ագրարային հարցերի պատմական զարգացումը և ժամանակակից վիճակը հասկանալու հնարավորություն՝ ընդգծելով դրանց կարևորությունը տնտեսության և հասարակության համար։

Մշակույթ

Նոր Ջուղայի հայկական գրադարանների պատմությունը սերտորեն կապված է այդ գաղթօջախի՝ որպես 17-րդ դարից ձևավորված հայկական մշակութային կենտրոնի ընդհանուր զարգացումների հետ։ New Julfa-ը հիմնադրվեց 17-րդ դարի սկզբին և շուտով դարձավ ոչ միայն առևտրական, այլ նաև կրթամշակութային կարևոր օջախ, որտեղ գրքի մշակույթը, ձեռագրական ավանդույթները և տպագրությունը զարգացան համատեղ՝ ստեղծելով գրադարանային համակարգի հիմքերը։ Հատկապես կարևոր դեր է ունեցել եկեղեցական և վանական միջավայրը, որտեղ ձևավորվել են առաջին գրապահոցները՝ ձեռագրերի պահպանման և կրոնական-կրթական գրականության հավաքման նպատակով։ Դրան զուգահեռ՝ 17-րդ դարում տպագրության առաջացումը Նոր Ջուղայում նպաստեց գրքային ֆոնդի ընդլայնմանը և գիտելիքի տարածմանը, ինչը հետագայում դարձավ գրադարանների ձևավորման կարևոր հիմք։ 19-րդ դարում, կրթական հաստատությունների՝ դպրոցների և ուսումնական կենտրոնների զարգացման հետ մեկտեղ, գրադարանային գործառույթները սկսեցին ավելի կազմակերպված բնույթ ստանալ, ձևավորվեցին ուսումնական գրադարաններ, որոնք սպասարկում էին թե՛ աշակերտներին, թե՛ հոգևորականությանը և տեղական մտավորականությանը։ Ժամանակակից ուսումնասիրությունները նշում են, որ Նոր Ջուղայում կարելի է առանձնացնել գրադարանների մի քանի հիմնական հիմք՝ վանական գրադարան, կրթական հաստատություններին կից գրադարաններ և համայնքային կամ միութենական գրադարաններ, որոնք միասին ձևավորում են ամբողջական գրադարանային համակարգ՝ ներառելով նաև արժեքավոր ձեռագրեր և հայագիտական աշխատություններ։ Այս համակարգը ոչ միայն պահպանել է հայկական գրավոր ժառանգությունը, այլ նաև նպաստել է արևելահայ գրականության, լեզվաբանության և պատմագիտության զարգացմանը՝ Նոր Ջուղան դարձնելով հայկական մշակութային հիշողության կարևոր կենտրոններից մեկը։

Գրականություն

Այս թեման վերաբերում է հայ XX դարի ամենանշանավոր բանաստեղծներից մեկի՝ Պարույր Սևակի կյանքին և ստեղծագործական գործունեությանը, ով մեծ դեր է ունեցել նորագույն շրջանի հայ պոեզիայի զարգացման, ազգային մտածողության խորացման և հասարակական գաղափարների արտահայտման գործում։ Պարույր Սևակը ծնվել է 1924 թվականին Արարատի մարզի Չանախչի (այժմ՝ Զանգակատուն) գյուղում և մկրտության ժամանակ ստացել է Պարույր Ղազարյան անունը։ Նա ստացել է բարձրագույն կրթություն Երևանի պետական համալսարանում, ապա ուսումը շարունակել է Մոսկվայի Մաքսիմ Գորկու անվան գրականության ինստիտուտում, որտեղ ձևավորվել է նրա գրական աշխարհայացքը և ստեղծագործական ոճը։ Սևակի պոեզիան առանձնանում է խոր փիլիսոփայական մտածողությամբ, ազգային ինքնության խնդիրների վերլուծությամբ և մարդու ներաշխարհի բարդ զգացմունքների արտահայտմամբ։ Նրա ստեղծագործություններում հաճախ զուգակցվում են սիրո, հայրենիքի, պատմական հիշողության և մարդու բարոյական պատասխանատվության թեմաները։ Պարույր Սևակը մեծ ճանաչում է ստացել «Անլռելի զանգակատուն» պոեմով, որը նվիրված է Կոմիտասի կյանքին և հայ ժողովրդի ողբերգական պատմությանը՝ դառնալով ազգային հիշողության և ցավի խորհրդանիշ։ Նրա այլ ստեղծագործություններում ևս արտացոլվում են ժամանակի սոցիալական և հոգևոր խնդիրները, մարդու ինքնաճանաչման որոնումները և ազգային ինքնագիտակցության ամրապնդումը։ Սևակը նաև զբաղվել է թարգմանական աշխատանքով՝ հայերեն ներկայացնելով համաշխարհային պոեզիայի կարևոր գործեր, ինչը նպաստել է հայ գրականության կապին միջազգային մշակույթի հետ։ Նրա կյանքը ավարտվել է 1971 թվականին ավտովթարի հետևանքով, սակայն նրա ստեղծագործական ժառանգությունը շարունակում է մնալ հայ գրականության ամենակարևոր արժեքներից մեկը՝ ազդելով նոր սերունդների գրողների և ընթերցողների վրա։

Lեզվաբանություն

Գիրքը ընդգրկում է՝ ոճաբանության ընդհանուր տեսական հիմունքները, հայերենում գործածվող հիմնական ոճերը (գիտական, պաշտոնական, հրապարակախոսական, գեղարվեստական և խոսակցական), լեզվական արտահայտչամիջոցների (փոխաբերություն, համեմատություն, հակադրություն և այլն) կիրառությունը, խոսքի ոճական ճիշտ կազմակերպման սկզբունքները, լեզվական ընտրության և արտահայտչականության խնդիրները տարբեր հաղորդակցական իրավիճակներում։ Այն օգտակար է՝ լեզվաբանության և բանասիրության ուսանողների համար, հայոց լեզվի ուսուցիչների համար, լրագրողների և հրապարակախոսների համար, ինչպես նաև բոլոր նրանց համար, ովքեր ցանկանում են զարգացնել իրենց խոսքի ոճական մշակույթը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը նպաստում է հայերեն խոսքի գիտակցված, ճշգրիտ և արտահայտիչ կիրառմանը՝ բացահայտելով նրա ոճական բազմազան հնարավորությունները։