Ալեքսանդր Շիրվանզադե (ծննդյան 100-ամյակի առթիվ)

Քիմիա

Նանոտեխնոլոգիան գիտության և տեխնոլոգիայի միջդիսցիպլինար ուղղություն է, որը ուսումնասիրում և կիրառում է նյութերի կառուցվածքը և հատկությունները նանոմաշտաբում՝ սովորաբար 1-ից մինչև 100 նանոմետր չափերի սահմաններում։ Այս մակարդակում նյութերը կարող են դրսևորել այնպիսի ֆիզիկական, քիմիական և կենսաբանական հատկություններ, որոնք զգալիորեն տարբերվում են իրենց մակրոմասշտաբային վիճակից, ինչի շնորհիվ հնարավոր է ստեղծել նոր նյութեր և սարքեր՝ բարձր արդյունավետությամբ և յուրահատուկ գործառույթներով։ Նանոտեխնոլոգիան լայն կիրառություն ունի բժշկության մեջ՝ դեղերի նպատակային հասցման, ախտորոշման և բուժման նոր մեթոդների ստեղծման համար, էլեկտրոնիկայում՝ ավելի փոքր, արագ և էներգախնայող սարքերի մշակման համար, ինչպես նաև էներգետիկայում, բնապահպանությունում և նյութագիտությունում։ Նանոմասնիկների և նանոկառուցվածքների միջոցով հնարավոր է բարելավել նյութերի ամրությունը, հաղորդունակությունը, հակաբակտերիալ հատկությունները և այլ կարևոր բնութագրեր։ Չնայած իր մեծ հնարավորություններին՝ նանոտեխնոլոգիան առաջացնում է նաև որոշ ռիսկեր, մասնավորապես՝ մարդու առողջության և շրջակա միջավայրի վրա նանոմասնիկների հնարավոր ազդեցության հետ կապված, ինչի պատճառով անհրաժեշտ է մանրակրկիտ հետազոտություն և վերահսկում։ Այսպիսով, նանոտեխնոլոգիան հանդիսանում է ժամանակակից գիտության արագ զարգացող ուղղություն, որը մեծապես նպաստում է տեխնոլոգիական առաջընթացին և նորարարական լուծումների ստեղծմանը տարբեր ոլորտներում։

Lեզվաբանություն

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է խորհրդային ժամանակաշրջանում ստեղծված հայոց լեզվի բացատրական բառարանների ուսումնասիրությանը՝ դրանց կազմավորման պատմության, կառուցվածքային առանձնահատկությունների, բառապաշարի ընտրության սկզբունքների և հայ բառարանագրության զարգացման գործում ունեցած նշանակության տեսանկյունից։ Աշխատության կենտրոնում այն բառարաններն են, որոնց հիմնական նպատակն է եղել ներկայացնել հայերենի բառային կազմը, բացատրել բառերի իմաստները, արձանագրել դրանց գործածության տարբեր ոլորտները և հնարավորինս ամբողջական պատկերացում տալ ժամանակի հայերեն լեզվական համակարգի մասին։ Խորհրդային շրջանը հայ բառարանագրության համար առանձնահատուկ փուլ էր, քանի որ այդ ժամանակ ձևավորվեցին մեծածավալ գիտական բառարանագրական աշխատանքներ, ընդլայնվեց բառարանների կազմման մեթոդաբանական հիմքը և համակարգվեց նախորդ դարերից ժառանգված բառագիտական նյութը։ Բացատրական բառարանի հիմնական առանձնահատկությունն այն է, որ այն սահմանափակված չէ բառի պարզ համարժեքի կամ թարգմանության ներկայացմամբ։ Դրա խնդիրն է բացահայտել բառի իմաստը տվյալ լեզվի ներսում՝ հնարավորության դեպքում ներկայացնելով իմաստային տարբերակները, քերականական բնութագրերը, ոճական առանձնահատկությունները, գործածության ոլորտները և օրինակները։ Այդ պատճառով բացատրական բառարանները կարևոր աղբյուր են ոչ միայն լեզվի բառապաշարը ճանաչելու, այլև տվյալ ժամանակաշրջանի լեզվական վիճակն ուսումնասիրելու համար։ Խորհրդային ժամանակաշրջանի բառարանների առանձնահատկություններից է հայերենի բառապաշարի լայն ընդգրկումը։ Դրանցում տեղ են գտել գրական լեզվի բառեր, մասնագիտական և գիտական եզրույթներ, խոսակցական միավորներ, բարբառային կամ հնացած բառեր, նորաբանություններ և տարբեր ոլորտների հետ կապված բառային միավորներ։ Այսպիսի բազմազանությունը պայմանավորված էր նաև հասարակական կյանքի փոփոխություններով․ գիտության, արդյունաբերության, կրթության, տեխնիկայի և մշակույթի զարգացումը հայերենում առաջ էր բերում նոր հասկացություններ և համապատասխան բառապաշար։ Բառարանները պետք է արձանագրեին այդ փոփոխությունները և ներկայացնեին լեզվի զարգացման տվյալ փուլը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է բառային նյութի ընտրության սկզբունքը։ Բառարանագիրները կանգնած էին այն խնդրի առաջ, թե լեզվի բառապաշարի որ շերտերն ընդգրկել և ինչ չափանիշներով տարբերակել գրական, խոսակցական, մասնագիտական, բարբառային, հնացած կամ նոր ձևերը։ Այս ընտրությունը բառարանի գիտական արժեքի կարևոր բաղադրիչներից է, քանի որ յուրաքանչյուր բառարան որոշակիորեն արտացոլում է իր ժամանակաշրջանում լեզվի մասին ընդունված գիտական պատկերացումները։ Խորհրդային հայ բառարանագրության զարգացման մեջ կարևոր նշանակություն ունեցավ նաև բառերի իմաստների ճշգրիտ սահմանումը։ Բառի բացատրությունը պետք է լիներ հնարավորինս հակիրճ, բայց միաժամանակ բավարար՝ իմաստային տարբերությունները բացահայտելու համար։ Բազմիմաստ բառերի դեպքում անհրաժեշտ էր տարբերակել դրանց առանձին նշանակությունները և ցույց տալ, թե ինչ պայմաններում է տվյալ իմաստը գործածվում։ Այս աշխատանքը պահանջում էր ոչ միայն լեզվական ինտուիցիա, այլև մեծածավալ բնագրային նյութի ուսումնասիրություն և բառի իրական գործածության վերլուծություն։ Բառարանների արժեքավոր բաղադրիչներից են նաև օրինակները։ Բառի իմաստը հաճախ առավել հստակ է դառնում ոչ թե վերացական սահմանման, այլ կենդանի խոսքի կամ գրական բնագրի միջոցով։ Օրինակների ընտրությունը հնարավորություն է տալիս ցույց տալ բառի գործածական միջավայրը, քերականական կապերը, ոճական երանգավորումը և իմաստային նրբությունները։ Այդ պատճառով բացատրական բառարանների ուսումնասիրությունը ենթադրում է նաև դրանց օրինակային նյութի և աղբյուրագիտական հիմքի գնահատում։ Առանձին ուշադրության է արժանի բառարանների և հայ գրականության փոխհարաբերությունը։ Գրական ստեղծագործությունները բառարանագրական նյութի կարևոր աղբյուր են, քանի որ գրական լեզվի բառապաշարի զարգացման, նոր բառերի առաջացման և բառերի իմաստային փոփոխությունների մասին արժեքավոր տեղեկություններ են պարունակում։ Խորհրդային շրջանի բառարաններում տարբեր ժամանակաշրջանների հայ գրականության նյութի օգտագործումը հնարավորություն է տվել միավորել լեզվի պատմական ժառանգությունը և ժամանակակից գործածությունը։ Այս առումով բառարանները հանդես են գալիս նաև որպես հայ գրական լեզվի զարգացման վկայագրեր։ Ուսումնասիրության կարևոր խնդիրներից է նաև բառարանների կառուցվածքի քննությունը։ Բառարանային հոդվածի կազմակերպումը, գլխաբառի ներկայացումը, քերականական նշումները, ոճական և ոլորտային պիտակները, իմաստների դասավորությունը, դարձվածքների ու կայուն կապակցությունների ընդգրկումը ձևավորում են բառարանի ներքին համակարգը։ Այս տարրերի համադրությունը ցույց է տալիս, թե տվյալ բառարանը ինչպիսի տեսական և գործնական սկզբունքների վրա է հիմնված։ Խորհրդային շրջանի բառարանագիտության մեջ կարևոր էր նաև միասնականացման և նորմավորման ձգտումը։ Գրական լեզվի նորմերի ամրապնդումը պահանջում էր բառերի ուղղագրական, քերականական և իմաստային ներկայացման որոշակի միասնական չափանիշներ։ Բացատրական բառարանները այդ գործընթացում ունեին կարևոր դեր, քանի որ դրանք ոչ միայն արձանագրում էին լեզվական փաստերը, այլև որոշ դեպքերում նպաստում էին գրական լեզվի նորմերի տարածմանը և կայունացմանը։ Միաժամանակ նման մոտեցումը կարող էր առաջացնել որոշակի սահմանափակումներ, երբ կենդանի լեզվական բազմազանությունը անհրաժեշտ էր համապատասխանեցնել ընդունված նորմատիվ պատկերացումներին։ Բառարանների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել նաև հայերենի բառապաշարի պատմական փոփոխությունները։ Տարբեր հրատարակությունների համեմատությունը կարող է ցույց տալ, թե որ բառերն են պահպանվել, որոնք են դուրս եկել ակտիվ գործածությունից, ինչ նոր բառեր են առաջացել և ինչպես են փոխվել առանձին բառերի իմաստները։ Այս տեսանկյունից բացատրական բառարանը դառնում է ոչ միայն տեղեկատու, այլև լեզվի պատմական զարգացման կարևոր փաստաթուղթ։ Հատկապես հետաքրքիր է նորաբանությունների և խորհրդային հասարակական-քաղաքական իրականության հետ կապված բառապաշարի ուսումնասիրությունը։ Այդ ժամանակաշրջանի հասարակական կառուցվածքը, պետական համակարգը, տնտեսական հարաբերությունները, արտադրական գործընթացները և գաղափարական միջավայրը հայերենում ստեղծել կամ տարածել էին բազմաթիվ նոր բառեր և արտահայտություններ։ Դրանց բառարանային արձանագրումը թույլ է տալիս ուսումնասիրել, թե ինչպես է հասարակական փոփոխությունն արտացոլվում լեզվի բառապաշարում։ Միևնույն ժամանակ բառարանների նկատմամբ ժամանակակից լեզվաբանական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս տարբերակել բառագիտական փաստի արձանագրումը և տվյալ ժամանակաշրջանի գաղափարական կամ նորմատիվ ազդեցությունը։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև ժամանակակից հայ բառարանագրության զարգացման տեսանկյունից։ Խորհրդային շրջանի բառարանները հետագա բառարանագիտական աշխատանքների համար ստեղծեցին մեծածավալ նյութական և մեթոդաբանական հիմք։ Դրանցում կուտակված բառային, իմաստաբանական և օրինակային հարուստ նյութը կարող է օգտագործվել նոր սերնդի բառարանների, էլեկտրոնային բառարանների և լեզվական կորպուսների ստեղծման ժամանակ։ Միաժամանակ ժամանակակից բառարանագիտությունը հնարավորություն է տալիս վերանայել նախկին սկզբունքները՝ կիրառելով կորպուսային լեզվաբանության, թվային տեխնոլոգիաների և համակարգչային բառարանագրության գործիքները։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ խորհրդային շրջանի հայոց լեզվի բացատրական բառարանները հայ բառարանագրության պատմության կարևորագույն փուլերից են։ Դրանք համակարգել և պահպանել են հայերենի բառային հսկայական նյութ, արձանագրել լեզվի զարգացման որոշակի ժամանակաշրջանի առանձնահատկությունները, նպաստել գրական լեզվի նորմավորման գործընթացին և հիմք ստեղծել հետագա բառարանագիտական ուսումնասիրությունների համար։ Դրանց համակողմանի քննությունը հնարավորություն է տալիս միաժամանակ ուսումնասիրել հայերենի բառապաշարը, իմաստաբանությունը, բառակազմությունը, գրական լեզվի զարգացումը և տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական-մշակութային ազդեցությունը լեզվի վրա։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է XIV–XVII դարերի Հայաստանի խեցեգործական արտադրանքի պատմահնագիտական, գեղարվեստական և տեխնոլոգիական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են միջնադարյան հայկական խեցեգործության զարգացման հիմնական ուղղությունները, կավե իրերի պատրաստման եղանակները, դրանց ձևաբանական բազմազանությունը և կիրառական նշանակությունը տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական ու տնտեսական կյանքում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կենցաղային, տնտեսական և զարդարական նշանակության խեցեղենի տեսակներին, անոթների ձևերին, զարդանախշերին, ջնարակման տեխնիկային և գունային լուծումներին։ Ուսումնասիրվում են հնագիտական պեղումների արդյունքում հայտնաբերված խեցեղեն նյութերի դասակարգման, թվագրման և տարածքային առանձնահատկությունների բացահայտման մեթոդները։ Անդրադարձ է կատարվում հայկական խեցեգործական ավանդույթների շարունակականությանը, տարբեր տարածաշրջանների արհեստագործական կենտրոնների առանձնահատկություններին, ինչպես նաև հարևան մշակույթների հետ առևտրական և մշակութային փոխազդեցությունների հնարավոր արտահայտություններին։ Կարևորվում են խեցեղենի ուսումնասիրության միջոցով միջնադարյան Հայաստանի բնակչության առօրյայի, տնտեսական հարաբերությունների, արհեստագործության զարգացման և գեղագիտական պատկերացումների վերականգնման հնարավորությունները։ Աշխատությունը նշանակալի է Հայաստանի նյութական մշակույթի պատմության, հնագիտական ժառանգության և միջնադարյան կիրառական արվեստի ուսումնասիրման տեսանկյունից։ Այն կարող է օգտակար լինել հնագետների, պատմաբանների, արվեստաբանների, ազգագրագետների, թանգարանային մասնագետների, հայագետների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Ինֆորմատիկա

Общая и теоретическая информатика աշխատությունը համակարգչային գիտության տեսական հիմքերին նվիրված ուսումնական ձեռնարկ է, որը ներկայացնում է ինֆորմատիկայի ընդհանուր հասկացությունները, տեղեկատվության ձևավորման, կոդավորման և մշակման հիմնական սկզբունքները, այն անդրադառնում է ալգորիթմների տեսությանը, հաշվարկելիության և բարդության գաղափարներին, ֆորմալ լեզուներին և ավտոմատների տեսությանը, ինչպես նաև տվյալների կառուցվածքների և ծրագրավորման տեսական հիմքերին, գիրքը բացատրում է, թե ինչպես են ձևավորվում հաշվարկային մոդելները և ինչ սահմանափակումներ ունեն տարբեր ալգորիթմներ, միաժամանակ ընդգծելով ինֆորմացիայի չափման, փոխանցման և պահպանման մաթեմատիկական հիմքերը, ինչը այն դարձնում է կարևոր աղբյուր ինչպես ծրագրավորողների, այնպես էլ համակարգչային գիտության տեսաբանների համար։

Տնտեսագիտություն

Արժեթղթերի շուկան ֆինանսական համակարգի կարևոր հատված է, որտեղ իրականացվում է արժեթղթերի՝ բաժնետոմսերի, պարտատոմսերի և այլ ֆինանսական գործիքների առքուվաճառք։ Դրա էությունը կայանում է նրանում, որ այն կապ է ստեղծում կապիտալ ունեցող ներդրողների և ֆինանսավորման կարիք ունեցող ձեռնարկությունների կամ պետության միջև։ Արժեթղթերի շուկան ապահովում է ազատ կապիտալի շարժ, ներդրումների ներգրավում և տնտեսության արդյունավետ ֆինանսավորում։ Այն բաժանվում է առաջնային և երկրորդային շուկաների։ Առաջնային շուկայում նոր թողարկված արժեթղթերը վաճառվում են առաջին անգամ, օրինակ՝ երբ ընկերությունը թողարկում է բաժնետոմսեր կամ պարտատոմսեր՝ ֆինանսավորում ներգրավելու համար։ Երկրորդային շուկայում արդեն թողարկված արժեթղթերը վաճառվում են ներդրողների միջև, ինչը ապահովում է դրանց իրացվելիությունը։ Արժեթղթերի շուկան նաև բաժանվում է կազմակերպված (բորսայական) և արտաբորսայական շուկաների։ Բորսայական շուկան գործում է ֆոնդային բորսաների միջոցով, որտեղ գործարքները իրականացվում են կանոնակարգված և վերահսկվող պայմաններում, իսկ արտաբորսայական շուկայում գործարքները կատարվում են անմիջապես կողմերի միջև։ Արժեթղթերի շուկայի հիմնական դերակատարներն են ներդրողները, ընկերությունները, բրոքերները և ֆինանսական միջնորդները։ Այս շուկան կարևոր է տնտեսության համար, քանի որ նպաստում է կապիտալի կուտակմանը, ներդրումային ակտիվության աճին և տնտեսական զարգացմանը։ Միևնույն ժամանակ այն պարունակում է ռիսկեր, քանի որ արժեթղթերի արժեքները կարող են փոփոխվել շուկայի տատանումների ազդեցությամբ։ Այդ պատճառով արժեթղթերի շուկան վերահսկվում է պետական և ֆինանսական կարգավորող մարմինների կողմից՝ ապահովելու կայունություն և վստահություն ներդրողների համար։

Այլ առարկաներ

Այս աշխատանքը ուսումնասիրում է հայրենադարձության երևույթի ազդեցությունը Հայաստանի 1920–1930-ական թվականների քաղաքաշինական և ճարտարապետական գործընթացների վրա՝ դիտարկելով այն որպես սոցիալական, ժողովրդագրական և մշակութային կարևոր գործոն, որը ձևավորել է նոր քաղաքային միջավայրի զարգացման ուղղությունները։ Վերլուծության մեջ ընդգծվում է, որ այդ տարիներին Հայաստան վերադարձած բնակչության տարբեր խմբերը բերել են նոր մասնագիտական փորձ, քաղաքաշինական պատկերացումներ և ճարտարապետական ճաշակ, որոնք որոշակի ազդեցություն են ունեցել քաղաքների կառուցապատման և հանրային շենքերի նախագծման վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Երևան քաղաքի ընդլայնման գործընթացին, բնակելի թաղամասերի ձևավորմանը, վարչական և մշակութային նշանակության շենքերի կառուցմանը, ինչպես նաև սոցիալիստական քաղաքաշինության գաղափարախոսական հիմքերի ներդրմանը, որոնք համադրվել են տեղական ավանդույթների և վերադառնալու արդյունքում ձևավորված մշակութային ազդեցությունների հետ։ Աշխատությունում քննարկվում է նաև ճարտարապետական ոճերի փոխազդեցությունը՝ ավանդական հայկական մոտիվների և նորագույն եվրոպական ու խորհրդային նախագծային մոտեցումների համադրության համատեքստում։ Միաժամանակ ներկայացվում է, թե ինչպես հայրենադարձության գործընթացը նպաստեց քաղաքային ենթակառուցվածքների զարգացմանը և մասնագիտական կադրերի ձևավորմանը, որոնք կարևոր դեր խաղացին Հայաստանի քաղաքաշինության ինստիտուցիոնալացման մեջ։