Գրական հորիզոններ

Տնտեսագիտություն

Տնտեսական սոցիոլոգիա աշխատությունը սոցիոլոգիայի և տնտեսագիտության միջհամակցված գիտաճյուղի՝ տնտեսական սոցիոլոգիայի ուսումնական և գիտակրթական բնույթի գիրք է, որը նվիրված է տնտեսական հարաբերությունների սոցիալական հիմքերի, վարքագծային մոդելների և հասարակական ինստիտուտների ազդեցության համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ նախատեսված սոցիոլոգիայի, տնտեսագիտության, կառավարման և հանրային քաղաքականության ոլորտներում սովորող ուսանողների ու մասնագետների համար, գրքում ներկայացվում են տնտեսական կյանքի սոցիալական պայմանավորվածությունները՝ ինչպես են մշակույթը, արժեքային համակարգերը, սոցիալական խմբերը և ինստիտուտները ազդում տնտեսական վարքագծի և որոշումների վրա, բացատրվում է շուկայի և հասարակության փոխազդեցությունը, աշխատանքի բաժանման սոցիալական բնույթը և տնտեսական դերերի ձևավորումը տարբեր սոցիալական միջավայրերում, մանրամասն քննարկվում են տնտեսական ինստիտուտների՝ պետության, բիզնեսի, ընտանիքի և ոչ ֆորմալ կառույցների դերը տնտեսական գործընթացների կազմակերպման մեջ, աշխատությունը անդրադառնում է նաև տնտեսական վարքագծի սոցիոլոգիական տեսություններին՝ ռացիոնալ ընտրություն, ինստիտուցիոնալ մոտեցում, սոցիալական կապիտալի և ցանցային հարաբերությունների ազդեցություն տնտեսական ակտիվության վրա, ներկայացվում են աշխատանքի շուկայի սոցիալական կառուցվածքը, անհավասարության և սոցիալական շերտավորման տնտեսական դրսևորումները, ինչպես նաև գլոբալիզացիայի սոցիալական հետևանքները, գրքում ընդգծվում է տնտեսական զարգացման և սոցիալական կառուցվածքի փոխկապակցվածությունը, աշխատությունը համադրում է սոցիոլոգիական տեսական հիմքերը և տնտեսական վերլուծական մոտեցումները՝ ձևավորելով տնտեսական գործընթացների սոցիալական ընկալման ամբողջական պատկերացում։

Գեղարվեստական հայ․

«Կյանքի նյարդը» (Արման Սաղաթելյան) գիրքը ներկայացնում է ժամանակակից մարդու հոգեբանական և ներքին տագնապները՝ կյանքի արագ ռիթմի և ճնշող սոցիալական պայմանների պայմաններում։ Հեղինակը փորձում է ցույց տալ, որ մարդու «նյարդը» ոչ միայն ֆիզիկական խնդիր է, այլև հոգու և մտքի վիճակ, որը կախված է մարդու ապրումների, մտածելակերպի և շրջապատի ազդեցությունից։ Գիրքը հաճախ անդրադառնում է այն թեմային, թե ինչպես է սթրեսը, անհավասարակշռությունը և առօրյա խնդիրները խաթարում մարդու ներքին հավասարակշռությունը։ Սաղաթելյանը ներկայացնում է կերպարներ, որոնք փորձում են գտնել իրենց տեղը կյանքում, հասկանալ իրենց զգացմունքները և հաղթահարել ներքին վախերը։ Գիրքը նաև խոսում է մարդու ինքնաճանաչման, ինքնակատարելագործման և ինքնակառավարման մասին՝ ցույց տալով, որ հոգեկան առողջությունը պետք է լինի առաջնահերթություն։ Հեղինակի ոճը պարզ է, բայց ուժեղ, և ընթերցողը հեշտությամբ կարող է կապվել հերոսների հետ՝ իրենց նույն զգացմունքներով և խնդիրներով։ «Կյանքի նյարդը» հարմար է նրանց համար, ովքեր ուզում են հասկանալ, թե ինչպես հնարավոր է պահպանել հոգեկան խաղաղությունը՝ amidst կյանքի ծանրությունների մեջ։ Գիրքը նաև տալիս է իմաստներ ու խորհուրդներ՝ ինչպես հնարավոր է փոխել մտածելակերպը, վերահսկել հույզերը և գտնել ներքին հանգստությունը։ Այս աշխատանքը կարող է լինել որպես հոգեբանական ուղեցույց, բայց նաև որպես դրամատիկ պատմություն՝ մարդկային զգացմունքների և կյանքի պայքարի մասին։ Ընդհանուր առմամբ, «Կյանքի նյարդը» ընթերցողին հիշեցնում է, որ մարդու ներքին աշխարհը նույնպես պետք է պաշտպանել և սնուցել՝ ինչպես մարմինը։ Հրատարակիչ - Նյու Մեգ Հրատ. տարեթիվ - 2020 ISBN - 978-9939-884-06-6

Պատմություն

Արևելյան Հայաստանի՝ Ռուսական կայսրության կազմում 1801–1867 թվականների վարչական բաժանումները հիմնված են կայսրության վարչական ռեֆորմների վրա, որոնք նպատակ ունեին newly annexed շրջանները ինտեգրել ընդհանուր կառավարման համակարգի մեջ և վերահսկել տնտեսական, ռազմական ու դատական գործընթացները։ 1801 թվականին Կարսի, Գյումրիի, Էրզրումի և հարակից շրջանների մասով Ռուսաստանը սկսեց իրականացնել վարչական միավորումների՝ օկրուգների և գուբեռնիաների համակարգը, որտեղ տեղական բնակչությունը բաժանվում էր գյուղացիության, քաղաքացիության և զինվորական ծառայության հիմնարար դասակարգերի միջև։ 1828–1829 թվականների ռուս-պարսկական և ռուս-թուրքական պայմանագրերից հետո՝ Արևելյան Հայաստանի մի շարք շրջաններ (Երևան, Նախիջևան, Գյուլիստանյան և Թիֆլիսի գուբերնիաների մասեր) դարձան կայսրության մի մասը, և սկսվեց նոր վարչական բաժանման մշակում՝ սահմանելով գավառներ, ստորադաս շրջաններ, ինչպես նաև գյուղական ու քաղաքային վարչակազմի ձևաչափեր։

Սոցիոլոգիա

Max Weber-ը համարվում է դասական սոցիոլոգիայի հիմնադիրներից մեկը և ժամանակակից հասարակագիտական մտածողության կարևորագույն ներկայացուցիչներից, որի գործունեությունը հիմնականում ընկնում է 19-րդ դարի վերջի և 20-րդ դարի սկզբի պատմական ժամանակաշրջանում՝ մի փուլ, երբ Եվրոպան անցնում էր արագ արդյունաբերականացման, կապիտալիստական հարաբերությունների ձևավորման և քաղաքական-սոցիալական մեծ փոփոխությունների միջով։ Նրա ժամանակը բնութագրվում էր նաև ազգային պետությունների ուժեղացմամբ, բյուրոկրատական համակարգերի զարգացմամբ և սոցիալական գիտությունների ձևավորմամբ որպես ինքնուրույն ակադեմիական ոլորտներ։ Վեբերը իր աշխատություններում ուսումնասիրել է հասարակության կառուցվածքը, իշխանության ձևերը, տնտեսության և մշակույթի փոխկապակցվածությունը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով ռացիոնալացման գործընթացին, որը նա համարում էր ժամանակակից արևմտյան հասարակությունների հիմնական բնութագիրը։ Նրա հայտնի գաղափարներից է «բողոքական էթիկան և կապիտալիզմի ոգին», որտեղ նա փորձում է բացատրել, թե ինչպես կրոնական արժեքները կարող են ազդել տնտեսական վարքագծի և կապիտալիստական զարգացման ձևավորման վրա։ Վեբերի ժամանակաշրջանը նաև նշանավորվում էր գիտական մոտեցումների արագ զարգացմամբ, որտեղ նա փորձեց սոցիոլոգիան դարձնել խիստ մեթոդաբանական գիտություն՝ հիմնված հասկանալու (Verstehen) մոտեցման վրա։ Նրա աշխատանքները մեծ ազդեցություն են ունեցել ոչ միայն սոցիոլոգիայի, այլ նաև քաղաքական գիտության, տնտեսագիտության և կառավարման տեսության զարգացման վրա՝ ձևավորելով այն հիմքերը, որոնց վրա մինչ այսօր կառուցվում են սոցիալական համակարգերի վերլուծությունները։

Հոգեբանություն

Գիտակցությունը մարդկային հոգեբանության և նյարդաբանության հիմքը հանդիսացող երևույթ է, որը ընդգրկում է մարդու մտքի, զգայական ընկալումների, հիշողության, մտավոր գործունեության, զգացմունքների և ինքնագիտակցության ակտիվությունն ու համակարգումը։ Գիտակցությունը թույլ է տալիս մարդու ուղեղին տարբերակել արտաքին ու ներքին միջավայրի ազդակները, կատարել վերլուծություններ, որոշումներ ընդունել, ձևավորել նպատակներ և վերահսկել վարքագիծը։ Այն համարվում է բարձրակարգ նյարդային գործընթացների արդյունք, որի հիմքում ընկած են նյարդային ցանցերի ակտիվությունը, սինապտիկ հաղորդակցությունը և ուղեղի կորտեքսի գործունեությունը։ Գիտակցության ուսումնասիրման ոլորտը ներառում է հոգեբանություն, նեյրոնեատորիա, փիլիսոփայություն և когնիտիվ գիտություններ, որոնք ուսումնասիրում են գիտակցության ձևերը, մակարդակները, խանգարումները և դրա զարգացումը կյանքի տարբեր փուլերում։ Գիտակցությունը նաև համարվում է սոցիալ-մշակութային գործընթացների ներդաշնակության հիմք՝ ապահովելով անձի ինքնաարտահայտությունն ու միջանձնային հաղորդակցությունը։ Այսպիսով, գիտակցությունը հանդիսանում է մարդու մտավոր և հոգեկան գործունեության կենտրոնական կողմը, որն ուղղորդում է իր գործողությունները և ազդում կենսական, սոցիալական ու մշակութային ներուժի վրա։

Գրականություն

Գիրքը ընդգրկում է Ռեմբոյի նշանավոր բանաստեղծությունները, որոնք աչքի են ընկնում նորաոճ պատկերներով, խորհրդանշական մետաֆորներով և լեզվական փորձարկումներով։ Նրա պոեզիան արտացոլում է կյանքի հակասությունները, մարդու ներքին վեճերը և ազատության հանդեպ անհանգիստ ձգտումները։ Ռեմբոյի ստեղծագործություններում արտացոլվում է ռոմանտիզմի և խորհրդանշության ազդեցությունը՝ միաժամանակ գեղարվեստական նորարարությամբ։ Հիմնական թեմաները․ Ազատություն, ինքնություն և ապստամբություն Մարդկային ներքին աշխարհն ու հոգեբանություն Սեր, տառապանք և կյանքի փիլիսոփայություն Ընտանեկան և հասարակական արժեքների քննություն Նորարարական լեզու և խորհրդանշական պատկերներ Գրքի առանձնահատկությունները․ Խոր հոգեբանական և խորհրդանշական շերտեր Նորարարական լեզվական կառուցվածքներ և պատկերային ձևեր Հարմար է բանաստեղծության սիրահարների, գրականագիտության ուսանողների և խորհրդանշական պոեզիայի հետազոտողների համար Արժև է 19–20-րդ դարերի ֆրանսիական գրականության զարգացման ուսումնասիրության համար