Ջոն Իրվինգի հոգեբանական դաստիարակչական վեպը

Գրականություն

Աշխատությունը ուսումնական բնույթի ձեռնարկ է, որը միավորում է մտավոր և խոսքային կարողությունների զարգացմանը նպաստող երեք կարևոր գիտակարգ՝ տրամաբանությունը, ճարտասանությունն ու բանաստեղծությունը։ Այն նպատակ ունի ընթերցողին ծանոթացնելու ճիշտ մտածողության, փաստարկման, խոսքի կառուցման և գեղարվեստական արտահայտման հիմնական սկզբունքներին։ Տրամաբանության բաժինը վերաբերում է մտքի հետևողականությանը, հասկացությունների ձևավորմանը, դատողություններին և եզրակացությունների կառուցմանը՝ օգնելով տարբերակել հիմնավորված միտքը սխալ կամ հակասական դատողությունից։ Ճարտասանության բաժինն ընդգրկում է խոսքի կազմակերպման, մտքերի հստակ ու համոզիչ ներկայացման և լսարանի վրա ազդեցություն գործելու սկզբունքները։ Բանաստեղծության տեսական քննությունն անդրադառնում է գեղարվեստական խոսքի առանձնահատկություններին, ստեղծագործության կառուցվածքին, արտահայտչամիջոցներին և բանաստեղծական ձևերին։ Լը Ֆրանի աշխատությանը հետևող այս համառոտ դասընթացը ներկայացնում է նշված գիտելիքները փոխկապակցված ձևով՝ որպես ընդհանուր կրթության և մտավոր զարգացման բաղադրիչներ։ Այն կարևոր նշանակություն ունի նաև 19-րդ դարի հայ կրթական մտքի ուսումնասիրության համար, քանի որ արտացոլում է տրամաբանական մտածողության, հռետորական հմտությունների և գրական ճաշակի ձևավորման նկատմամբ ցուցաբերված հետաքրքրությունը։

Մանկավարժություն

Աշխատությունը նվիրված է ավագ դպրոցի սովորողների ինքնուրույն ճանաչողական գործունեության արդյունավետության բարձրացման մեթոդական խնդիրների ուսումնասիրությանը՝ նոր և նորագույն պատմության դասընթացի ուսուցման օրինակով։ Հետազոտության կենտրոնում սովորողի ակտիվ ներգրավվածությունն է ուսումնական գործընթացում, նրա ինքնուրույն մտածելու, տեղեկություն որոնելու, վերլուծելու, համադրելու, եզրակացություններ կատարելու և սեփական տեսակետը հիմնավորելու կարողությունների զարգացումը։ Աշխատությունը հիմնվում է այն մոտեցման վրա, որ պատմության ուսուցումը չպետք է սահմանափակվի փաստերի, տարեթվերի և իրադարձությունների մեխանիկական յուրացմամբ, այլ պետք է նպաստի սովորողի քննադատական և վերլուծական մտածողության ձևավորմանը։ Գրքում ուսումնասիրվում են ինքնուրույն ճանաչողական գործունեության էությունը, կառուցվածքը և կրթական նշանակությունը, ինչպես նաև այն մանկավարժական պայմանները, որոնց առկայության դեպքում սովորողը կարող է առավել արդյունավետորեն դառնալ սեփական ուսուցման ակտիվ մասնակից։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պատմական նյութի ինքնուրույն ուսումնասիրմանը, սկզբնաղբյուրների և լրացուցիչ գրականության հետ աշխատանքին, պատմական իրադարձությունների պատճառահետևանքային կապերի բացահայտմանը, տարբեր տեսակետների համեմատությանը և փաստերի հիման վրա հիմնավորված եզրահանգումների ձևավորմանը։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչն է սովորողների ճանաչողական ակտիվության խթանման համար արդյունավետ մեթոդների և ուսուցման ձևերի ընտրությունը։ Դրանց թվում կարող են կիրառվել խնդրահարույց ուսուցումը, հետազոտական առաջադրանքները, քննարկումները, բանավեճերը, անհատական և խմբային աշխատանքները, նախագծային գործունեությունը, սկզբնաղբյուրների վերլուծությունը և պատմական իրավիճակների համեմատական ուսումնասիրությունը։ Նման մեթոդները հնարավորություն են տալիս պատմական նյութը դարձնել ոչ միայն գիտելիքի փոխանցման միջոց, այլև սովորողի մտավոր գործունեության զարգացման գործիք։ Նոր և նորագույն պատմության դասընթացը հատկապես հարմար է ինքնուրույն ճանաչողական գործընթացի կազմակերպման համար, քանի որ ներառում է քաղաքական, սոցիալական, տնտեսական և մշակութային բազմաթիվ իրադարձություններ ու գործընթացներ, որոնց ուսումնասիրությունը պահանջում է տարբեր աղբյուրների համադրում և բազմակողմանի վերլուծություն։ Գրքում կարևոր տեղ է հատկացվում նաև ուսուցչի դերի վերաիմաստավորմանը։ Ուսուցիչը հանդես է գալիս ոչ միայն որպես գիտելիքի փոխանցող, այլև որպես սովորողի ինքնուրույն որոնումն ու հետազոտական գործունեությունը կազմակերպող, ուղղորդող և գնահատող մասնագետ։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են սովորողների անհատական առանձնահատկությունների հաշվառման, առաջադրանքների բարդության աստիճանի ճիշտ ընտրության և ինքնուրույն աշխատանքի արդյունքների օբյեկտիվ գնահատման հարցերը։ Աշխատության գործնական արժեքը կայանում է նրանում, որ ներկայացվող մեթոդական մոտեցումները կարող են կիրառվել պատմության դասավանդման գործընթացում՝ սովորողների հետաքրքրվածությունը բարձրացնելու, ուսումնական մոտիվացիան ամրապնդելու և ինքնուրույն աշխատանքի հմտությունները զարգացնելու նպատակով։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը կարևոր է ավագ դպրոցում պատմության ուսուցման ժամանակակից կազմակերպման, սովորողի ճանաչողական ակտիվության զարգացման և ինքնուրույն ուսումնառության հմտությունների ձևավորման տեսանկյունից և կարող է օգտակար լինել պատմության ուսուցիչների, մանկավարժների, մեթոդիստների, կրթության ոլորտի հետազոտողների, մանկավարժական բուհերի ուսանողների և ավագ դպրոցի կրթական գործընթացով հետաքրքրվող մասնագետների համար։

Լրագրություն

Աշխատությունը նվիրված է Ղարաբաղյան շարժման 1988-1994 թվականների իրադարձությունների արտացոլմանը Հայաստանի Հանրապետության մամուլում՝ ուսումնասիրելով լրատվամիջոցների դերը հասարակական-քաղաքական գործընթացների ներկայացման, մեկնաբանման և հանրային կարծիքի ձևավորման գործում։ Ներկայացվում են շարժման սկզբնավորման, զարգացման, անկախության առաջին տարիների, հայ-ադրբեջանական հակամարտության և պատերազմի ժամանակաշրջանի հիմնական իրադարձությունները՝ մամուլի հրապարակումների դիտանկյունից։ Ուսումնասիրության շրջանակում վերլուծվում են հայկական պարբերականների նյութերը, դրանց թեմատիկ ուղղվածությունը, լեզվական և գաղափարական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև հասարակության համախմբման, ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման և տեղեկատվական դաշտի փոփոխության գործընթացները։ Աշխատությունում հատուկ ուշադրություն է դարձվում խորհրդային մամուլի պայմաններում տեղեկատվության ներկայացման սահմանափակումներին, հետխորհրդային անկախ մամուլի ձևավորմանը, հրապարակախոսության ազդեցությանը և լրագրողական գործունեության առանձնահատկություններին։ Ղարաբաղյան շարժման տարիներին մամուլը հանդես էր գալիս ոչ միայն որպես իրադարձությունների լուսաբանման միջոց, այլև որպես հասարակական տրամադրությունների արտահայտման և արժեքային պատկերացումների ձևավորման կարևոր հարթակ։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, լրագրագետների, քաղաքագետների, հասարակական գործընթացների հետազոտողների, գիտաշխատողների, ուսանողների, ինչպես նաև 20-րդ դարի վերջի Հայաստանի քաղաքական և տեղեկատվական պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Գրականություն

Աշխատությունը նվիրված է Ստեփան Զորյանի գրական հայացքների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով նրա գեղագիտական, գաղափարական և ստեղծագործական պատկերացումների ձևավորման ու զարգացման առանձնահատկությունները։ Գրքում ներկայացվում են գրողի ստեղծագործական աշխարհայացքի հիմնական սկզբունքները, նրա վերաբերմունքը գրականության հասարակական և գեղարվեստական նշանակության նկատմամբ, ինչպես նաև այն չափանիշները, որոնց միջոցով նա ընկալում և գնահատում էր գրական երկը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Զորյանի պատկերացումներին գրականության և իրականության փոխհարաբերության մասին՝ ուսումնասիրելով, թե ինչպես էր նա ընկալում կյանքի երևույթների գեղարվեստական վերարտադրության, կերպարների ստեղծման և մարդկային հարաբերությունների ներկայացման խնդիրները։ Աշխատության մեջ քննության են առնվում նրա վերաբերմունքը պատմական և ժամանակակից թեմաների նկատմամբ, մարդու ներաշխարհի, սոցիալական միջավայրի և բարոյական արժեքների գեղարվեստական արտացոլման սկզբունքները։ Հեղինակը վերլուծում է նաև Զորյանի ստեղծագործական մեթոդի առանձնահատկությունները՝ անդրադառնալով ռեալիստական պատկերմանը, կերպարակերտմանը, հոգեբանական դիտարկումներին, լեզվական պարզությանը և պատմողական արվեստին։ Կարևոր տեղ է հատկացվում գրականության ազգային բնույթի վերաբերյալ նրա պատկերացումներին, հայ գրական ավանդույթների նկատմամբ վերաբերմունքին և գրականության զարգացման ընթացքի վերաբերյալ արտահայտած տեսակետներին։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են նաև գրողի գրական-քննադատական հոդվածները, հրապարակախոսական ելույթները և այլ նյութեր, որոնք հնարավորություն են տալիս վերականգնելու նրա գրականագիտական մտածողության ամբողջական պատկերը։ Աշխատությունը ցույց է տալիս, որ Զորյանի գրական հայացքները ձևավորվել են գեղարվեստական վարպետության, կյանքի ճշմարտացի պատկերման, մարդկային հոգեբանության բացահայտման և ազգային գրականության զարգացման խնդիրների փոխկապակցված ընկալման հիման վրա։ Գրքում ներկայացվող վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն ավելի խորությամբ հասկանալու առանձին ստեղծագործությունների գաղափարական և գեղարվեստական առանձնահատկությունները, այլև գնահատելու հեղինակի տեղն ու դերը XX դարի հայ գրականության պատմության մեջ։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել գրականագետների, հայագետների, գրականության ուսուցիչների, մշակութաբանների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար, ինչպես նաև բոլոր նրանց, ովքեր հետաքրքրված են Ստեփան Զորյանի ստեղծագործական ժառանգությամբ և հայ գրական մտքի զարգացման պատմությամբ։

Մանկավարժություն

«Հայոց դաստիարակություն» աշխատությունը վերաբերում է հայ հասարակության մեջ դաստիարակության նշանակությանը, կրթական արժեքների ձևավորմանը և նոր սերնդի բարոյական ու մտավոր զարգացման խնդիրներին։ Դաստիարակությունը կարևոր դեր ունի անհատի աշխարհայացքի, վարքագծի, պատասխանատվության զգացման և հասարակության մեջ իր տեղի գիտակցման ձևավորման գործում։ Հայ կրթական մտքի շրջանակում այս հարցերը սերտորեն կապված են եղել ազգային լեզվի, մշակույթի, պատմական հիշողության և հոգևոր արժեքների պահպանման հետ։ Դաստիարակության վերաբերյալ աշխատությունները նպատակ են ունեցել ընդգծելու ընտանիքի, դպրոցի, ուսուցչի և հասարակական միջավայրի դերը երեխայի ու երիտասարդի ձևավորման գործընթացում։ Դրանցում քննարկվող հարցերը կարող են առնչվել բարոյական սկզբունքների յուրացմանը, կարգապահությանը, գիտելիքի ձեռքբերմանը, ինքնուրույն մտածողության զարգացմանը և հասարակական պարտքի գիտակցմանը։ Այսպիսի գրականությունը կարևոր տեղ է զբաղեցնում մանկավարժական մտքի պատմության մեջ, քանի որ արտացոլում է կրթության նպատակների, դաստիարակչական մեթոդների և ազգային ինքնության պահպանման վերաբերյալ տվյալ ժամանակաշրջանի պատկերացումները։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայ կրթական ու հասարակական մտքի, դաստիարակության ավանդույթների և ազգային կրթության զարգացման ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել մանկավարժության պատմությամբ, հայ կրթական մշակույթով և ընտանիքի ու դպրոցի դաստիարակչական դերերի պատմական փոփոխություններով հետաքրքրվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։

Տեխնոլոգիա

Աշխատությունը նվիրված է ճկուն արտադրական համակարգերում մետաղահատ շեղբավոր գործիքների աշխատանքային ռեսուրսի առավել արդյունավետ օգտագործման տեսական, տեխնոլոգիական և կազմակերպական խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում գործիքի մաշվածության, աշխատունակության պահպանման, փոխարինման ժամանակի ընտրության և արտադրական գործընթացի ընդհանուր արդյունավետության միջև փոխկապակցվածությունն է։ Ճկուն արտադրության պայմաններում, որտեղ սարքավորումները կարող են ավտոմատացված կերպով կատարել տարբեր տեսակի մշակման գործողություններ և արագ անցնել մի արտադրատեսակից մյուսին, կտրող գործիքի վիճակի ճիշտ գնահատումը կարևոր նշանակություն ունի համակարգի անընդհատ և հուսալի աշխատանքի համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում գործիքի մաշվածության վրա ազդող գործոնների վերլուծությանը, այդ թվում՝ մշակվող նյութի հատկություններին, կտրման պայմաններին, տեխնոլոգիական գործողությունների հաջորդականությանը և սարքավորման աշխատանքային ռեժիմների փոփոխությանը։ Քննվում են գործիքի մնացորդային ռեսուրսի գնահատման և կանխատեսման մոտեցումները, որոնք հնարավորություն են տալիս խուսափել ինչպես չափազանց վաղ փոխարինումից, այնպես էլ սահմանային մաշվածությունից հետո աշխատանքի շարունակման հետևանքով առաջացող արտադրական խնդիրներից։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում գործիքի վիճակի վերահսկումը արտադրական գործընթացի ընթացքում՝ տարբեր չափողական և տեղեկատվական ցուցանիշների օգտագործմամբ։ Նման վերահսկողությունը կարող է ինտեգրվել ավտոմատացված կառավարման համակարգերին և օգտագործվել տեխնոլոգիական գործընթացի վերաբերյալ որոշումների ընդունման համար։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են նաև գործիքային տնտեսության կազմակերպումը, անհրաժեշտ գործիքների պահուստի կառավարումը, մեքենաների պարապուրդների նվազեցումը և գործիքի փոխարինման գործողությունների համաձայնեցումը արտադրական պլանի հետ։ Օպտիմալացման խնդիրը դիտարկվում է մի քանի չափանիշների համադրությամբ՝ արտադրողականություն, մշակման որակ, գործիքի օգտագործման աստիճան, սարքավորումների բեռնվածություն և արտադրական ծախսեր։ Ճկուն արտադրական համակարգերի առանձնահատկություններից ելնելով՝ կարևորվում է գործիքի մասին տվյալների շարունակական հավաքագրումը և դրանց օգտագործումը կառավարման ալգորիթմներում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է մետաղների կտրման տեսության, մեքենաշինական տեխնոլոգիայի, արտադրական ավտոմատացման և օպտիմալ կառավարման մոտեցումները՝ կտրող գործիքների աշխատանքային ներուժի առավել լիարժեք օգտագործման և ճկուն արտադրության տեխնիկատնտեսական արդյունավետության բարձրացման նպատակով։