Толковый словарь армянского языка Ст. Малхасянца

Lեզվաբանություն

Հայագիտության զուգահեռականներում-ը հայագիտական ուղղվածության տեսական և վերլուծական աշխատություն է, որը նպատակ ունի դիտարկել հայ ժողովրդի պատմության, լեզվի, մշակույթի և ինքնության ուսումնասիրությունը համեմատական և միջգիտակարգային դիտանկյունից՝ ընդգրկելով տարբեր գիտական դպրոցների մոտեցումները և հետազոտական մեթոդաբանությունները, աշխատությունում քննարկվում են հայագիտության զարգացման հիմնական փուլերը, արևելյան և արևմտյան գիտական ավանդույթների ազդեցությունը, ինչպես նաև այն, թե ինչպես են տարբեր պատմագիտական և լեզվաբանական դպրոցներ մեկնաբանել Հայաստանի և հայ ժողովրդի պատմական փորձը, առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում համեմատական ուսումնասիրություններին՝ հայ և հարևան ժողովուրդների պատմության, լեզվական կապերի, մշակութային փոխազդեցությունների և տարածաշրջանային քաղաքակրթական գործընթացների միջև, միաժամանակ վերլուծվում են հայագիտության արդի մարտահրավերները՝ գլոբալ գիտական միջավայրում ինքնության պահպանման, աղբյուրագիտական մոտեցումների արդիականացման և միջգիտակարգային համագործակցության զարգացման համատեքստում, աշխատությունը ընդգծում է, որ հայագիտությունը ոչ միայն ազգային գիտական ուղղություն է, այլ նաև միջազգային գիտական դաշտի մաս, որտեղ հայ ժողովրդի ուսումնասիրությունը դիտարկվում է ավելի լայն քաղաքակրթական և համեմատական շրջանակներում։

Հոգեբանություն

«Սասնա ծռերի դաստիարակության գիրքը» (Հայկ Կիրակոսյան) գիրքը հայ հասարակության և մշակույթի մասին է, որը որոշակիորեն համեմված է պատմական ու ժողովրդական տարրերով։ Գրքում հեղինակը սուր և իրական պատկերով ներկայացնում է այն կարևոր գաղափարները, որոնք առկա են հայկական ժողովրդական ավանդույթներում՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով արժեքներին, դաստիարակության սկզբունքներին և հասարակական վարքագծին։ Այս ստեղծագործությունը ընթերցողին ուղղված մի ուղեցույց է, որն անդրադառնում է ժողովրդական հեքիաթների, առասպելների, ազգային հերոսների կերպարների և նրանց կյանքի պատմությունների միջոցով։ Այն սարսափելի և միաժամանակ հուզիչ նկարագրություններով բացահայտում է հայկական ժողովրդի բնավորությունը, խիզախությունը, հոգու խորությունը։ Նկարագրված կերպարները, այդ թվում նաև՝ սասունցի ծռերը, մարմնավորում են ոչ միայն պայքարի ու համառության, այլև մարդկային արժեքների՝ սիրո, բարության և ընտանեկան կապերի կարևորությունը։ Գրքում խորը փիլիսոփայական հարցեր են դրվում՝ վերաբերում են մարդկային գոյությանը, ազգի հավաքական հիշողությանը և անցյալի դառը փորձառություններին, որոնք կարող են ազդել ներկայի ու ապագայի վրա։ «Սասնա ծռերի դաստիարակության գիրքը» խորքային վերլուծություն է ազգային արժեքների, դաստիարակության և մարդկային հարաբերությունների մասին՝ համեմված հայ հին մշակույթից եկած պատմություններով ու խորհրդով։ Հրատարակիչ - Հալիվոր Հրատ. տարեթիվ - 2019 ISBN - 978-9939-9201-0-8

Մշակույթ

Հիսուս Քրիստոսի կերպարը XX դարի սկզբի հայ կերպարվեստում (1900-1920-ական թվականներ) արտահայտում է թե՛ ազգային ինքնության և քրիստոնեական հավատքի վերարժևորումը, թե՛ ժամանակի սոցիալ-քաղաքական մարտահրավերների ու հոգեբանական լարվածության արտացոլումը, երբ նկարչներն ու գեղանկարիչները փորձում էին համատեղել ավանդական եկեղեցական պատկերագրությունն ու արևելյան միջնադարյան արվեստի ազդեցությունները ժամանակակից գեղարվեստական ոճերի, օրինակ՝ ռեալիզմի և սիմվոլիզմի հետ։ Այդ շրջանում Հիսուսը հաճախ ներկայացվում է որպես մարդկային զգացմունքների, ողբերգության և արդարության խորհրդանիշ՝ ընդգծելով նրա տառապանքները, համառությունը և մարդկային հոգու մաքրությունը, ինչը արտացոլում էր ոչ միայն կրոնական թեմաները, այլև ազգագրական ու պատմական իրողություններն՝ ցեղասպանության նախաշեմին և հայրենիքից արտագաղթի պայմաններում։ Նկարիչները օգտագործում էին դեմքի հստակ արտահայտությունը, լույսի և ստվերի խիստ կոնտրաստները, գույնի խորհրդանշական համադրությունները և կոմպոզիցիայի կենտրոնացումը Հիսուսի կերպարի վրա, որպեսզի դիտողին հաղորդեն հոգևոր լարվածություն, ներքին մենություն և հավատքի անսասանություն, ինչպես նաև ստեղծեն հոգևոր կապ ժամանակակից հայ հասարակության հետ։ Հիսուսի կերպարի այս պատկերումները, մանավանդ փոքր ֆորմատի պաստելային, գուաշ կամ վիտրաժային աշխատանքներում, հանդես են գալիս որպես նաև սոցիալական հաղորդագրություն, որտեղ կրոնական խորհրդանիշը միաժամանակ ծառայում է որպես ազգային ոգու, մարդկային տառապանքների և հույսի ցուցիչ, և այդպիսի մեկնաբանությունը ապահովում է XX դարի հայ կերպարվեստում կրոնական թեմաների նոր արդիականություն, որտեղ արվեստի էսթետիկությունը և հոգևոր ասելիքը չեն տարանջատվում, այլ համադրվում են հոգեբանական խորը վերլուծության և ժամանակի իրականության զգայուն արտացոլման հետ։

Քաղաքագիտություն

Այս աշխատությունը վերաբերում է ՄԱԿ-ի առաքելության Լեռնային Ղարաբաղ այցի պատմական նշանակությանը՝ շուրջ 30 տարվա դադարից հետո, և այդ իրադարձության քաղաքական, մարդասիրական ու միջազգային իրավական համատեքստին։ Նման բնույթի նյութերը սովորաբար ներկայացվում են որպես վերլուծական կամ տեղեկատվական հրապարակումներ, որոնք ուսումնասիրում են տարածաշրջանում երկարատև հակամարտության հետևանքով ձևավորված իրավիճակը և միջազգային կազմակերպությունների ներգրավման նոր փուլերը։ Աշխատության մեջ ընդգծվում է, որ ՄԱԿ-ի առաքելության այցը դիտարկվում է որպես կարևոր դիվանագիտական քայլ, որը նպատակ ունի տեղում գնահատել հումանիտար իրավիճակը, քաղաքացիական բնակչության վիճակը, ենթակառուցվածքային վնասները և հնարավոր տեղահանությունների հետևանքները։ Միաժամանակ քննարկվում են նաև այն քաղաքական պայմանները, որոնք հնարավոր դարձրեցին միջազգային դիտորդների մուտքը երկար տարիների սահմանափակումներից հետո, ինչպես նաև տարածաշրջանային ուժերի հարաբերակցության փոփոխությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում միջազգային կազմակերպությունների դերին հակամարտությունների կառավարման և հետհակամարտային կայունացման գործընթացներում, որտեղ փաստահավաք առաքելությունները կարևոր նշանակություն ունեն իրական իրավիճակի գնահատման և միջազգային հանրության իրազեկման համար։ Նման այցերը սովորաբար չեն լուծում տարածքային կամ քաղաքական վեճերը, սակայն կարող են ազդել դիվանագիտական բանակցությունների, մարդասիրական օգնության ծրագրերի և միջազգային ճնշման մեխանիզմների վրա։ Այսպիսով, ներկայացված թեման կարևոր է միջազգային հարաբերությունների, հակամարտությունների ուսումնասիրության և հումանիտար քաղաքականության տեսանկյունից՝ ընդգծելով Լեռնային Ղարաբաղի հարցի շուրջ ձևավորված նոր դինամիկան։

Իրավաբանություն

Սեփականության դեմ ուղղված հանցագործությունները քրեական իրավունքի կարևոր և լայն տարածում ունեցող խումբ են, որոնք ուղղված են անձի կամ կազմակերպության գույքային իրավունքների խախտմանը։ Այս հանցագործությունների հիմնական նպատակն է ապօրինի կերպով ձեռք բերել, վնասել կամ զավթել ուրիշին պատկանող գույքը՝ առաջացնելով նյութական վնաս տուժողին։ Դրանց շարքին են դասվում գողությունը, կողոպուտը, ավազակությունը, խարդախությունը, յուրացումը, շորթումը և գույքի դիտավորյալ վնասումը կամ ոչնչացումը։ Գողությունը համարվում է գաղտնի կերպով ուրիշի գույքի հափշտակություն, մինչդեռ կողոպուտը իրականացվում է բացահայտ ձևով՝ հաճախ առանց կամ նվազագույն բռնության կիրառմամբ։ Ավազակությունը առանձնանում է բռնության կամ դրա սպառնալիքի կիրառմամբ՝ նպատակ ունենալով տիրանալ գույքին։ Խարդախությունը կապված է խաբեության կամ վստահության չարաշահման միջոցով գույք կամ իրավունքներ ձեռք բերելու հետ։ Յուրացումը տեղի է ունենում այն դեպքերում, երբ անձը իրեն վստահված գույքը անօրինական կերպով յուրացնում է։ Շորթումը ենթադրում է տուժողին սպառնալիքներով կամ ճնշմամբ ստիպել փոխանցել գույք կամ իրավունքներ։ Բացի այդ, սեփականության դեմ ուղղված հանցագործությունները կարող են ներառել նաև մեքենայական խաբեություններ, կիբեռհանցագործություններ, ինչպես նաև տնտեսական հանցագործությունների որոշ տեսակներ, որոնք ուղղակիորեն վնասում են սեփականության իրավունքը։ Այս հանցագործությունների հետևանքները ոչ միայն նյութական վնասներն են, այլ նաև հասարակական հարաբերությունների խաթարումը, վստահության նվազումը և տնտեսական կայունության վտանգումը։ Պետությունները այդ հանցագործությունների դեմ պայքարելու համար կիրառում են քրեական պատասխանատվություն, կանխարգելիչ միջոցառումներ և իրավապահ մարմինների վերահսկողություն։ Սեփականության պաշտպանության արդյունավետ համակարգը կարևոր նշանակություն ունի հասարակական կարգի, տնտեսական զարգացման և քաղաքացիների իրավունքների ապահովման համար, քանի որ այն նպաստում է իրավական վստահության և սոցիալական կայունության պահպանմանը։

Գրականություն

Պարույր Սևակը հայ 20-րդ դարի ամենանշանավոր բանաստեղծներից, գրականագետներից և հասարակական մտավորականներից մեկն է, որի ստեղծագործությունը մեծ ազդեցություն է ունեցել նորագույն հայ պոեզիայի զարգացման վրա։ Նա ծնվել է 1924 թվականին Արարատի մարզի Չանախչի (այժմ՝ Զանգակատուն) գյուղում, գյուղական միջավայրում ձևավորված նրա աշխարհընկալումը հետագայում դարձել է իր պոեզիայի կարևոր հիմքերից մեկը։ Սևակը ստացել է բարձրագույն կրթություն Երևանի պետական համալսարանում, ապա ուսումը շարունակել է Մոսկվայում՝ Մ. Գորկու անվան գրականության ինստիտուտում, որտեղ խորացրել է իր գրական և գիտական պատրաստվածությունը։ Նրա ստեղծագործությունները առանձնանում են խոր փիլիսոփայականությամբ, ազգային ինքնության հարցերի արծարծմամբ, մարդու ներաշխարհի բարդությունների բացահայտմամբ և ժամանակի սոցիալական խնդիրների քննադատական ընկալմամբ։ Սևակի պոեզիայում առանձնահատուկ տեղ ունի հայրենիքի, սիրո, մարդկային արժանապատվության և պատմական հիշողության թեմաները, որոնք ներկայացված են բարձր գեղարվեստական լեզվով և հուզական ուժով։ Նրա հայտնի գործերից է «Անլռելի զանգակատուն» պոեմը, որը նվիրված է Կոմիտասի կերպարին և համարվում է հայ պոեզիայի գլուխգործոցներից մեկը՝ արտահայտելով ազգային ցավի, հիշողության և մշակութային կորուստների խորքային իմաստները։ Սևակը նաև զբաղվել է գիտական և գրական ուսումնասիրություններով, եղել է ակտիվ հասարակական դիրքորոշում ունեցող մտավորական։ Նրա կյանքը ավարտվել է 1971 թվականին ավտովթարի հետևանքով, սակայն նրա ստեղծագործական ժառանգությունը շարունակել է մեծ ազդեցություն ունենալ հայ գրականության և ընթերցող հանրության վրա։ Պարույր Սևակի անունը այսօր համարվում է հայ պոեզիայի նորարարական մտածողության և ազգային ինքնագիտակցության կարևոր խորհրդանիշներից մեկը, իսկ նրա գործերը շարունակում են ուսումնասիրվել և բարձր գնահատվել տարբեր սերունդների կողմից։