Դիտողություններ Հիսուս Քրիստոսի Սուրբ Ավետարանի ճշմարտության մասին

Culture

Գիրքը նվիրված է հայ թատրոնի և կինոյի նշանավոր դերասան, բեմադրիչ և թատերական գործիչ Վաղարշ Վաղարշյանի ստեղծագործական անհատականության, գեղարվեստական մտածողության և բազմակողմանի գործունեության ուսումնասիրությանը։ Աշխատության կենտրոնում նրա դերասանական արվեստն է, բեմական կերպարների ստեղծման առանձնահատկությունները և այն գեղարվեստական սկզբունքները, որոնց շնորհիվ նա նշանակալի հետք է թողել հայ նորագույն թատրոնի պատմության մեջ։ Ուսումնասիրության ընթացքում դերասանի արվեստը դիտարկվում է ոչ միայն առանձին դերերի և ներկայացումների նկարագրության, այլև նրա ստեղծագործական մտածողության, բեմական արտահայտչամիջոցների և կերպարի նկատմամբ անհատական մոտեցման տեսանկյունից։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում խոսքի, դիմախաղի, շարժման, ձայնի, ներքին հոգեբանական ապրումների և բեմական ներկայության համադրմանը, որոնց միջոցով դերասանը ստեղծում էր տարբեր բնույթի ու խորության կերպարներ։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու նրա ստեղծագործական ճանապարհի, թատրոնում ունեցած դերակատարության և հայ դերասանական դպրոցի զարգացման գործում ունեցած ավանդի մասին։ Քննության են առնվում նաև նրա գործունեության տարբեր փուլերը, ստեղծագործական համագործակցությունները, թատերական և կինեմատոգրաֆիական աշխատանքները, ինչպես նաև ժամանակի մշակութային միջավայրի ազդեցությունը նրա արվեստի վրա։ Վաղարշյանի կերպարը ներկայացվում է որպես արվեստագետ, որի համար դերասանական գործունեությունը ոչ միայն մասնագիտական կատարողականություն էր, այլև գաղափարների, մարդկային բնավորությունների և հասարակական իրականության գեղարվեստական մեկնաբանության միջոց։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել հայ թատրոնի պատմությամբ, դերասանական արվեստով և 20-րդ դարի հայկական մշակույթով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Այն օգտակար է նաև թատերագետներին, արվեստաբաններին, դերասաններին, ռեժիսորներին, մշակույթի պատմաբաններին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, գիրքը ձգտում է բացահայտել Վաղարշ Վաղարշյանի արվեստի հիմնական առանձնահատկությունները և ներկայացնել նրան որպես ինքնատիպ ստեղծագործական մտածողությամբ արվեստագետ, որի գործունեությունը կարևոր դեր է ունեցել հայ թատրոնի մասնագիտական և գեղարվեստական զարգացման մեջ։

Pedagogy

Մանկավարժական և կրթության կառավարման բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է բարձրագույն ուսումնական հաստատություններում ուսանողական ինքնակառավարման համակարգի կազմակերպման, գործունեության և բարեփոխման հնարավոր ուղղությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում ուսանողական ինքնակառավարման կառուցվածքը, կառավարման մարմինների ձևավորման սկզբունքները, դրանց գործառույթները և ուսանողների մասնակցությունը բուհական կյանքի տարբեր ոլորտներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ուսանողների նախաձեռնողականության, պատասխանատվության, առաջնորդական կարողությունների և որոշումների ընդունման գործընթացներում մասնակցության զարգացմանը։ Վերլուծվում են ուսանողական կառույցների և բուհի վարչական ու ակադեմիական ստորաբաժանումների համագործակցության մեխանիզմները, ինչպես նաև ուսանողների շահերի ներկայացման և պաշտպանության հնարավորությունները։ Քննարկվում են ինքնակառավարման մարմինների գործունեության արդյունավետության բարձրացման, կառավարման թափանցիկության, ուսանողական մասնակցության ընդլայնման և կազմակերպական մեխանիզմների կատարելագործման մոտեցումները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված գնահատելու բուհական ինքնակառավարման գործող մեխանիզմները և առանձնացնելու դրանց զարգացման ու բարեփոխման հնարավոր ուղղությունները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել բարձրագույն կրթության կառավարման, ուսանողական ինքնակառավարման և կրթական քաղաքականության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Agriculture

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է լեռնային ռելիեֆի պայմաններում ոռոգման համակարգերի արդյունավետության բարձրացման ուղիների ուսումնասիրությանը՝ ջրային ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման և գյուղատնտեսական արտադրության կայունության ապահովման նպատակով։ Աշխատության շրջանակում վերլուծվում են լեռնային տարածքներին բնորոշ բնական և տեխնիկական առանձնահատկությունները, որոնք ազդեցություն են ունենում ոռոգման ջրի բաշխման, տեղափոխման և օգտագործման արդյունավետության վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տեղանքի թեքությանը, բարձրությունների տարբերությանը, հողերի ջրաթափանցելիությանը, ջրային ռեսուրսների տարածական բաշխվածությանը և դրանց ազդեցությանը ոռոգման համակարգերի աշխատանքի վրա։ Ուսումնասիրության մեջ քննարկվում են ոռոգման ջրանցքների, խողովակաշարերի, ջրամբարների, պոմպակայանների և ջրի կարգավորման այլ կառույցների տեխնիկական վիճակի ու արդյունավետության բարձրացման հնարավորությունները։ Քննության են առնվում ջրի կորուստների նվազեցման, ոռոգման ռեժիմների օպտիմալացման, ջրի հավասարաչափ բաշխման և ժամանակակից ոռոգման տեխնոլոգիաների կիրառման խնդիրները։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել կաթիլային, անձրևացման և այլ ջրախնայող համակարգերի կիրառման հնարավորությունները՝ հաշվի առնելով լեռնային գյուղատնտեսական տարածքների պայմանները և մշակաբույսերի ջրապահանջը։ Կարևորվում է նաև ջրային ռեսուրսների կառավարման և թվային վերահսկման ժամանակակից մեթոդների կիրառումը, որոնք կարող են նպաստել ջրի ծախսի ճշգրիտ հաշվառմանը, ոռոգման գործընթացի վերահսկմանը և համակարգերի շահագործման արդյունավետության բարձրացմանը։ Ուսումնասիրությունը անդրադառնում է նաև հողի էրոզիայի, ջրակալման և այլ բնապահպանական խնդիրների կանխարգելմանը, որոնք կարող են առաջանալ լեռնային պայմաններում ոռոգման ոչ արդյունավետ կազմակերպման հետևանքով։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու լեռնային ռելիեֆում գործող ոռոգման համակարգերի հիմնական տեխնիկական և կազմակերպական խնդիրները և առաջարկելու դրանց կատարելագործման ուղղություններ՝ հիմնված ջրախնայողության, էներգաարդյունավետության և կայուն գյուղատնտեսության սկզբունքների վրա։ Այն կարող է օգտակար լինել գյուղատնտեսության և ջրային տնտեսության մասնագետների, ինժեներների, հիդրոտեխնիկների, ագրոնոմների, հողաշինարարների, բնապահպանների, հետազոտողների, ուսանողների և լեռնային տարածքների ջրային ռեսուրսների կառավարմամբ հետաքրքրվող մասնագետների համար։

Literature

Սուրեն Այվազյանի գեղարվեստական արձակը ձևավորվել է 20-րդ դարի հայ գրականության սոցիալ-պատմական զարգացումների համատեքստում և առանձնանում է իր թեմատիկ բազմազանությամբ ու գաղափարական խորությամբ, որտեղ կենտրոնական տեղ են զբաղեցնում լեռնաշխարհի մարդկանց կյանքը, գյուղական իրականությունը, մարդու ներաշխարհի բարոյահոգեբանական հակասությունները և պատմական հիշողության վերաիմաստավորումը։ Նրա ստեղծագործություններում հաճախ համադրվում են իրական կյանքի դիտարկումները և գեղարվեստական ընդհանրացումները՝ ստեղծելով կերպարների հարուստ համակարգ, որտեղ առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում աշխատավոր մարդու, գյուղացու, զինվորի և մտավորականի ճակատագրերին։ Այվազյանի արձակում նկատելի է նաև հայրենի բնաշխարհի՝ հատկապես Հայաստանի լեռնային շրջանների գեղարվեստական պատկերումը, որը ոչ միայն ֆոն է գործողությունների համար, այլև դառնում է ինքնուրույն գաղափարական տարր՝ ձևավորելով ստեղծագործությունների տրամադրությունը և կերպարների հոգեբանական վիճակը։ Նրա վիպակներում և վեպերում ընդգծվում են մարդկային արժանապատվության, խղճի, բարոյական ընտրության և հասարակական պատասխանատվության խնդիրները, որոնք հաճախ ներկայացվում են պատմական իրադարձությունների կամ սոցիալական փոփոխությունների ֆոնի վրա։ Գրողի լեզուն համեմատաբար պարզ է, բայց արտահայտիչ, իսկ պատմողական ոճը՝ ռեալիստական ուղղվածությամբ, երբեմն՝ քնարական շեշտադրումներով, ինչը թույլ է տալիս ավելի խորքային կերպով բացահայտել կերպարների ներաշխարհը և միջավայրի առանձնահատկությունները։

Literature

Այս աշխատանքը ներկայացնում է հայրենի երկրի ուսումնասիրությանն ու ճանաչողական ճանապարհորդությանը նվիրված գրականության հանձնարարական մատենագիտական ցանկ, որի նպատակն է ընթերցողին ուղղորդել դեպի Հայաստանի պատմության, աշխարհագրության, մշակույթի և բնության մասին լավագույն հրատարակությունները։ Նյութում ընդգրկված են գիտահանրամատչելի, պատմական, ազգագրական և ուղեցույց բնույթի գրքեր, որոնք հնարավորություն են տալիս խորապես ճանաչել Հայաստանի տարբեր շրջանների բնական և մշակութային առանձնահատկությունները, պատմական հուշարձանները, ավանդույթները և բնակչության կենցաղը։ Աշխատությունը հատուկ ուշադրություն է դարձնում նաև հայրենաճանաչության կրթական նշանակությանը՝ ընդգծելով, որ նման գրականությունը նպաստում է ազգային ինքնագիտակցության ձևավորմանը, հայրենասիրական դաստիարակությանը և մշակութային արժեքների պահպանմանը։ Ցանկը նախատեսված է ուսուցիչների, ուսանողների, դպրոցականների և լայն ընթերցող հանրության համար՝ որպես ուղեցույց հայրենի երկրի մասին գիտելիքների ընդլայնման և զբոսաշրջային-ճանաչողական հետաքրքրությունների խթանման համար։

Technology

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության անդրսահմանային ջրային ռեսուրսների և ջրային համակարգերի կառավարման հիմնախնդիրների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում Հայաստանի ջրային ռեսուրսների այն հատվածն է, որը կապված է հարևան պետությունների հետ ընդհանուր գետային ավազաններով, ջրահոսքերի փոխկապակցվածությամբ և ջրային ռեսուրսների օգտագործման ու պահպանության փոխադարձ ազդեցություններով։ Աշխատանքը ջրային ռեսուրսների կառավարումը դիտարկում է ոչ միայն որպես ազգային բնօգտագործման խնդիր, այլև որպես տարածաշրջանային համագործակցության, բնապահպանական անվտանգության, տնտեսական զարգացման և միջազգային իրավունքի հետ սերտորեն կապված գործընթաց։ Ուսումնասիրության սկզբնական կարևոր ուղղությունը Հայաստանի ջրային ռեսուրսների ընդհանուր բնութագրումն է։ Ներկայացվում են երկրի գետային ցանցի, ջրային ավազանների, մակերևութային և ստորերկրյա ջրերի հիմնական առանձնահատկությունները, դրանց ձևավորման բնական պայմանները և տարածքային բաշխվածությունը։ Ջրային ռեսուրսների քանակական և որակական վիճակի վրա ազդում են կլիմայական պայմանները, տեղումների փոփոխությունները, գետային հոսքի սեզոնայնությունը, հողօգտագործումը, բնակչության և տնտեսության պահանջարկը, ինչպես նաև ջրօգտագործման տարբեր ոլորտների գործունեությունը։ Այս գործոնների համադրությունը կարևոր է անդրսահմանային ջրային համակարգերի կառավարման առանձնահատկությունները հասկանալու համար։ Աշխատանքում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գետային ավազանի՝ որպես ջրային ռեսուրսների կառավարման հիմնական միավորի, նշանակությանը։ Գետերը չեն սահմանափակվում վարչական կամ պետական սահմաններով, և վերին ու ստորին հոսանքներում իրականացվող ջրօգտագործման գործողությունները կարող են ազդեցություն ունենալ միմյանց վրա։ Ջրառը, ջրամբարների շահագործումը, հիդրոտեխնիկական կառույցների կառուցումը, գյուղատնտեսական ոռոգումը, արդյունաբերական և կենցաղային ջրօգտագործումը կարող են փոփոխել ջրի քանակական և որակական բնութագրերը։ Հետևաբար անդրսահմանային ջրային ռեսուրսների արդյունավետ կառավարումը պահանջում է համակարգված և ավազանային մոտեցում։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է ջրային ռեսուրսների կառավարման իրավական և ինստիտուցիոնալ հիմքերի ուսումնասիրությունը։ Քննարկվում են Հայաստանի օրենսդրության, պետական կառավարման մարմինների, ջրային ոլորտի կարգավորման և վերահսկողության մեխանիզմների առանձնահատկությունները։ Միաժամանակ կարևորվում է միջազգային իրավական սկզբունքների դերը, քանի որ անդրսահմանային ջրային համակարգերի կառավարումը ենթադրում է տարբեր պետությունների շահերի համադրում, ջրային ռեսուրսների արդարացի և ողջամիտ օգտագործում, վնասակար ազդեցությունների կանխարգելում և տեղեկատվության փոխանակում։ Աշխատանքում անդրսահմանային ջրերը դիտարկվում են նաև որպես տարածաշրջանային համագործակցության կարևոր ոլորտ։ Հարևան պետությունների հետ ջրային հարցերի շուրջ համագործակցությունը կարող է ներառել ջրային հոսքերի վերաբերյալ տվյալների փոխանակում, հիդրոլոգիական դիտարկումների համակարգում, ջրի որակի համատեղ վերահսկողություն, ջրօգտագործման պլանավորում և արտակարգ իրավիճակների դեպքում փոխադարձ տեղեկացում։ Նման մեխանիզմների արդյունավետությունը մեծապես կախված է միջպետական երկխոսության շարունակականությունից, տեղեկատվության հասանելիությունից և համապատասխան կառույցների միջև գործնական համագործակցությունից։ Հետազոտության առանցքային հիմնախնդիրներից է ջրային ռեսուրսների քանակական կառավարման հարցը։ Ջրի պահանջարկի աճը, գյուղատնտեսության ոռոգման կարիքները, բնակչության և արդյունաբերության ջրամատակարարումը, ինչպես նաև կլիմայական փոփոխությունների հետևանքով ջրային հոսքերի հնարավոր փոփոխությունները կարող են մեծացնել ջրային ռեսուրսների նկատմամբ ճնշումը։ Այս պայմաններում անհրաժեշտ է գնահատել առկա պաշարները, դրանց վերականգնման և օգտագործման հարաբերակցությունը և տարբեր ոլորտների միջև ջրի բաշխման արդյունավետությունը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում ջրի որակի պահպանության խնդրին։ Գետային և այլ ջրային համակարգերի աղտոտումը կարող է ունենալ ոչ միայն տեղային, այլև անդրսահմանային հետևանքներ։ Կեղտաջրերի արտահոսքը, գյուղատնտեսական քիմիական նյութերի ներթափանցումը, արդյունաբերական գործունեությունը և հանքարդյունաբերության հետ կապված հնարավոր ազդեցությունները կարող են փոխել ջրային էկոհամակարգերի վիճակը։ Հետևաբար ջրի որակի համատեղ դիտարկումը և աղտոտման աղբյուրների նկատմամբ վերահսկողությունը կարևոր նախապայմաններ են անդրսահմանային ջրային համակարգերի կայուն կառավարման համար։ Աշխատանքում կարևոր տեղ է զբաղեցնում կլիմայի փոփոխության ազդեցության ուսումնասիրությունը։ Ջերմաստիճանի բարձրացումը, տեղումների տարածաժամանակային փոփոխությունները, երաշտների հաճախականության հնարավոր աճը և ձնային պաշարների փոփոխությունը կարող են ազդել գետային հոսքի ձևավորման և ջրային ռեսուրսների հասանելիության վրա։ Հայաստանի նման լեռնային երկրի համար հատկապես կարևոր է գնահատել ջրային հոսքերի սեզոնային փոփոխությունները և կլիմայական ռիսկերի ազդեցությունը տարբեր ավազանների վրա։ Այս համատեքստում ջրային կառավարման համակարգը պետք է ունենա երկարաժամկետ կանխատեսման և հարմարվողականության մեխանիզմներ։ Հետազոտության մյուս կարևոր ուղղությունը ջրամբարների և հիդրոտեխնիկական կառույցների դերն է։ Ջրամբարները կարող են կարևոր նշանակություն ունենալ ոռոգման, էներգետիկայի, ջրամատակարարման և սեզոնային հոսքերի կարգավորման համար, սակայն դրանց շահագործումը կարող է նաև փոփոխել բնական հոսքի ռեժիմը և ազդել ջրային էկոհամակարգերի վրա։ Անդրսահմանային ավազաններում նման կառույցների շահագործումը պահանջում է հատկապես զգույշ պլանավորում և փոխադարձ տեղեկացվածություն, որպեսզի տարբեր ջրօգտագործողների շահերը հնարավորինս հավասարակշռվեն։ Աշխատանքում անդրադարձ է կատարվում նաև ջրային էկոհամակարգերի պահպանության խնդրին։ Ջրային ռեսուրսների կառավարումը չի կարող սահմանափակվել միայն մարդկանց և տնտեսության համար անհրաժեշտ ջրի քանակի ապահովմամբ։ Անհրաժեշտ է պահպանել գետերի էկոլոգիական գործառույթները, կենսաբազմազանությունը, ջրային և ափամերձ էկոհամակարգերը։ Այդ նպատակով կարևոր է հաշվի առնել էկոլոգիական հոսքերի պահպանությունը, ջրային միջավայրի որակը և մարդու տնտեսական գործունեության ազդեցությունը բնական համակարգերի վրա։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր նշանակություն ունի ջրային ռեսուրսների կառավարման տնտեսական բաղադրիչը։ Ջուրը միաժամանակ բնական ռեսուրս և տնտեսական արժեք ունեցող բարիք է, որի արդյունավետ օգտագործումը պահանջում է համապատասխան տնտեսական մեխանիզմներ։ Ջրօգտագործման վճարները, ներդրումները ջրային ենթակառուցվածքներում, կորուստների նվազեցումը, ջրախնայող տեխնոլոգիաների ներդրումը և տնտեսական խթանների կիրառումը կարող են նպաստել ջրային ռեսուրսների ավելի արդյունավետ օգտագործմանը։ Հատկապես կարևոր է ոռոգման համակարգերի արդյունավետության բարձրացումը, քանի որ գյուղատնտեսությունը ջրի խոշոր սպառողներից է։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև ջրային ռեսուրսների մոնիթորինգի և տեղեկատվական համակարգերի զարգացմանը։ Հուսալի կառավարման համար անհրաժեշտ են գետերի հոսքի, ջրի մակարդակի, որակի, ջերմաստիճանի և այլ ցուցանիշների շարունակական դիտարկումներ։ Ժամանակակից տեղեկատվական և աշխարհագրական համակարգերի կիրառումը կարող է հնարավորություն տալ համատեղելու տարբեր աղբյուրներից ստացված տվյալները, կառուցելու ջրային հաշվեկշիռներ, գնահատելու ռիսկերը և բարելավելու որոշումների ընդունման գործընթացը։ Անդրսահմանային համագործակցության դեպքում հատկապես կարևոր է տվյալների համադրելիությունը և փոխանակման արդյունավետ մեխանիզմների առկայությունը։ Հետազոտության կարևոր մասն է արտակարգ իրավիճակների կառավարումը։ Ջրհեղեղները, երաշտները, հիդրոտեխնիկական կառույցների հնարավոր վթարները կամ ջրի որակի հանկարծակի վատթարացումը կարող են արագ ազդեցություն ունենալ ինչպես բնակչության, այնպես էլ տնտեսության և էկոհամակարգերի վրա։ Այդ պատճառով անդրսահմանային ջրային համակարգերի կառավարման մեջ անհրաժեշտ են վաղ նախազգուշացման, արագ տեղեկատվության փոխանակման և համատեղ արձագանքման մեխանիզմներ։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել նաև Հայաստանի և հարևան երկրների միջև ջրային համագործակցության զարգացման հնարավորությունները։ Համատեղ կառավարման արդյունավետ մոդելը կարող է հիմնված լինել տվյալների փոխանակման, համատեղ մոնիթորինգի, գիտական համագործակցության, ջրային ռեսուրսների երկարաժամկետ պլանավորման և բնապահպանական չափանիշների պահպանման վրա։ Նման մոտեցումը կարող է նպաստել ինչպես ջրային ռեսուրսների կայուն օգտագործմանը, այնպես էլ տարածաշրջանային վստահության և համագործակցության ամրապնդմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը նպատակ ունի բացահայտելու Հայաստանի Հանրապետության անդրսահմանային ջրային ռեսուրսների և համակարգերի կառավարման հիմնական խնդիրները, գնահատելու դրանց բնապահպանական, տնտեսական, իրավական և ինստիտուցիոնալ կողմերը և ներկայացնելու կառավարման արդյունավետության բարձրացման հնարավոր ուղղությունները։ Հետազոտությունը կարևորում է ջրային ռեսուրսների ինտեգրված կառավարումը, միջպետական համագործակցության զարգացումը, ջրի քանակի և որակի համատեղ վերահսկողությունը, կլիմայական փոփոխություններին հարմարվողականությունը, ջրային էկոհամակարգերի պաշտպանությունը և ժամանակակից մոնիթորինգային ու տեղեկատվական տեխնոլոգիաների կիրառումը։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել ջրային ռեսուրսների կառավարման մասնագետներին, ջրաբաններին, բնապահպաններին, աշխարհագրագետներին, պետական կառավարման և տեղական ինքնակառավարման մարմինների ներկայացուցիչներին, իրավաբաններին, տնտեսագետներին, գիտաշխատողներին, բնօգտագործման ոլորտի մասնագետներին և ջրային անվտանգության խնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։