Հայնրիխ Հայնեն և հայ գրականությունը

Literature

Ժողովածուն ներկայացնում է գերմանական առակագրական և ժողովրդական պատմողական ավանդույթի նմուշներ՝ հայ ընթերցողին ծանոթացնելով եվրոպական գրականության բարոյախոսական ու գեղարվեստական ժառանգությանը։ Առակը կարճ պատմողական ժանր է, որի միջոցով կենդանիների, մարդկանց կամ պայմանական կերպարների գործողությունների ու փոխհարաբերությունների օգնությամբ ներկայացվում են մարդկային բնավորության գծերը, հասարակական վարքագիծը և բարոյական խնդիրները։ Առակներին բնորոշ են սեղմ սյուժեն, այլաբանական պատկերավորությունը, հումորը, քննադատական դիտանկյունը և խրատական եզրահանգումը։ Գերմանական ազգային ավանդույթի առակները հնարավորություն են տալիս դիտարկելու տվյալ մշակույթին բնորոշ պատկերացումները, արժեքներն ու կենսափորձը՝ արտահայտված ժողովրդական պատմությունների միջոցով։ Հրատարակությունը կարևոր է նաև հայ թարգմանական գրականության պատմության տեսանկյունից, քանի որ արտացոլում է 19-րդ դարում եվրոպական գրական ստեղծագործությունները հայերեն ներկայացնելու և տարածելու ձգտումը։ Այն կարող էր ծառայել ընթերցանության, լեզվական զարգացման և բարոյական դաստիարակության նպատակներին՝ հատկապես երիտասարդ ընթերցողների շրջանում։ Ժողովածուն արժեքավոր նյութ է գերմանական առակագրության հայերեն ընկալման և հայ տպագիր գրականության մեջ թարգմանական ժառանգության ուսումնասիրության համար։

Literature

Աշխատությունը նվիրված է ամերիկյան նշանավոր գրող Ջերոմ Դեյվիդ Սելինջերի արձակ ստեղծագործություններում անհատի հոգևոր զարգացման, ներաշխարհի ձևավորման և ինքնաճանաչման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում են մարդու հոգևոր հասունացման գործընթացը, բարոյական արժեքների որոնումը, անհատի և հասարակության փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև ներքին ազատության և ինքնության պահպանման ձգտումը։ Անդրադարձ է կատարվում գրողի ստեղծագործական աշխարհայացքի առանձնահատկություններին, նրա արձակում արտահայտված փիլիսոփայական, հոգեբանական և բարոյագիտական գաղափարներին, որոնք անմիջականորեն առնչվում են մարդկային գոյության իմաստի, հոգևոր կատարելագործման և հասարակական արժեքների վերաիմաստավորման հարցերին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Սելինջերի հերոսների հոգեբանական կերպարներին, նրանց ներքին հակասություններին, հոգևոր ճգնաժամերին և ինքնահաստատման ճանապարհին հանդիպող դժվարություններին։ Քննարկվում են մանկության և պատանեկության աշխարհընկալման առանձնահատկությունները, անմեղության և անկեղծության գաղափարները, ինչպես նաև հասունացման ընթացքում մարդու հոգևոր արժեքների փոփոխության և վերագնահատման գործընթացները։ Կարևորվում է անհատի ներաշխարհի և արտաքին իրականության միջև առաջացող հակասությունների պատկերումը, հասարակական պայմանականություններից օտարվելու ձգտումը և սեփական ինքնությունը պահպանելու անհրաժեշտությունը։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են գրողի ստեղծագործություններում արտահայտված արևելյան փիլիսոփայական և կրոնական ուսմունքների, մասնավորապես բուդդայականության և զեն մտածողության ազդեցությունները, որոնք նպաստում են հոգևոր ինքնակատարելագործման, ներքին ներդաշնակության և կյանքի իմաստի որոնման գաղափարների բացահայտմանը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև քրիստոնեական բարոյականության, մարդասիրության, կարեկցանքի, սիրո, պատասխանատվության և անձնազոհության գաղափարների գեղարվեստական արտահայտություններին։ Վերլուծության կարևոր ուղղություններից է Սելինջերի ստեղծագործություններում հոգևոր զարգացման տարբեր փուլերի ներկայացումը՝ ներքին անհանգստությունից և հասարակության նկատմամբ հիասթափությունից մինչև ինքնաճանաչման, բարոյական գիտակցության և հոգևոր հավասարակշռության որոնումներ։ Դիտարկվում են գեղարվեստական կերպարների հոգեբանական զարգացման առանձնահատկությունները, նրանց աշխարհայացքային փոփոխությունները և հոգևոր փորձառության նշանակությունը անհատականության ձևավորման գործընթացում։ Առանձնացվում են գրողի արձակին բնորոշ խորհրդանշական պատկերները, երկխոսությունները, ներքին մենախոսությունները և գեղարվեստական արտահայտչամիջոցները, որոնց միջոցով բացահայտվում են հերոսների հոգեկան ապրումները, արժեքային կողմնորոշումները և աշխարհընկալման առանձնահատկությունները։ Կարևորվում է նաև Սելինջերի ստեղծագործական ժառանգության տեղը քսաներորդ դարի ամերիկյան գրականության զարգացման համատեքստում, հատկապես անհատի օտարման, հոգևոր ինքնության և հասարակական ճնշումների հաղթահարման թեմաների գեղարվեստական մեկնաբանության տեսանկյունից։ Աշխատության թեմատիկան հնարավորություն է տալիս առավել խորությամբ հասկանալու գրողի գեղարվեստական մտածողության առանձնահատկությունները, նրա ստեղծագործություններում արտահայտված հոգևոր և բարոյափիլիսոփայական գաղափարները, ինչպես նաև մարդու ներքին աշխարհի և հասարակական իրականության բարդ փոխհարաբերությունները։ Այն կարող է օգտակար լինել գրականագետների, բանասերների, ամերիկյան գրականության հետազոտողների, փիլիսոփայության և հոգեբանության հարցերով հետաքրքրվող մասնագետների, ուսանողների, դասախոսների և համաշխարհային գրականության ուսումնասիրությամբ զբաղվող ընթերցողների համար։

Biology

Աշխատությունը նվիրված է Հեմորֆին-7-ի հակաուռուցքային ազդեցության մոլեկուլային մեխանիզմների ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով ուռուցքային բջիջների կենսաբանական գործընթացների վրա դրա հնարավոր ազդեցությունների բացահայտման վրա։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են հակաուռուցքային ազդեցության հիմքում ընկած բջջային և մոլեկուլային գործընթացները, որոնք կարող են կապված լինել ուռուցքային բջիջների աճի, բազմացման, կենսունակության և ծրագրավորված բջջային մահվան կարգավորման հետ։ Գրքում ներկայացվում են ուռուցքային բջիջների կենսաբանության հիմնական առանձնահատկությունները և այն ազդանշանային մեխանիզմները, որոնք մասնակցում են դրանց չկառավարվող բազմացմանն ու գոյատևմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հեմորֆին-7-ի ազդեցության հնարավոր թիրախներին և այն գործընթացներին, որոնց միջոցով նյութը կարող է փոփոխել բջջային ազդանշանների փոխանցումը, նյութափոխանակությունը կամ բջջի կենսունակությունը։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են նաև ապոպտոզի և այլ կարգավորվող բջջային մահվան մեխանիզմները, բջջային ցիկլի վերահսկումը, օքսիդատիվ գործընթացները և գեների արտահայտման փոփոխությունները՝ որպես հակաուռուցքային ազդեցության հնարավոր բաղադրիչներ։ Հեղինակը կիրառում է մոլեկուլային և կենսաքիմիական հետազոտության մոտեցումներ՝ ստացված տվյալների միջոցով գնահատելու նյութի ազդեցության առանձնահատկությունները և բացահայտելու հնարավոր պատճառահետևանքային կապերը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է Հեմորֆին-7-ի ազդեցության և ուռուցքային բջիջների կենսաբանական պատասխանների միջև կապի բացահայտումը, ինչը կարող է ընդլայնել պատկերացումները տվյալ միացության կենսաբանական ակտիվության վերաբերյալ։ Աշխատությունը կարող է նշանակություն ունենալ նոր հակաուռուցքային նյութերի ուսումնասիրման տեսանկյունից՝ միաժամանակ ընդգծելով մոլեկուլային մակարդակում ազդեցության մեխանիզմների բացահայտման կարևորությունը հետագա դեղաբանական հետազոտությունների համար։ Ներկայացված արդյունքները կարող են հետաքրքրել ուռուցքաբանության, մոլեկուլային կենսաբանության, կենսաքիմիայի, դեղագիտության և փորձարարական բժշկության ոլորտների մասնագետներին։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել գիտաշխատողներին, բժիշկներին, դեղագետներին, կենսաքիմիկոսներին, ասպիրանտներին և բժշկական ու կենսաբանական ուղղությունների ուսանողներին, ովքեր ուսումնասիրում են ուռուցքային հիվանդությունների մոլեկուլային հիմքերը և նոր հակաուռուցքային միջոցների հնարավորությունները։

Other Subjects

Աշխատությունը նվիրված է ոռոգելի շագանակագույն կարբոնատային հողերում էրոզիոն գործընթացների թուլացման հնարավորությունների ուսումնասիրմանը՝ ջրային ռեժիմի գիտականորեն հիմնավորված կարգավորման միջոցով։ Հեղինակը վերլուծում է հողի ջրաֆիզիկական հատկությունները, ոռոգման պայմաններում հողային խոնավության փոփոխությունները և դրանց ազդեցությունը էրոզիայի զարգացման վրա՝ բացահայտելով հողի բերրիության պահպանման և հողային ռեսուրսների կայուն օգտագործման արդյունավետ մոտեցումները։ Ուսումնասիրության շրջանակում ներկայացվում են տարբեր ոռոգման ռեժիմների ազդեցությունը հողի կառուցվածքի, ջրաթափանցելիության, մակերևութային հոսքի և հողատարածքների դեգրադացման գործընթացների վրա, ինչպես նաև գնահատվում են էրոզիայի կանխարգելմանն ուղղված ագրոմելիորատիվ միջոցառումների արդյունավետությունը։ Աշխատանքում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ջրային ռեժիմի օպտիմալ կառավարմանը, որն ապահովում է հողի ֆիզիկական հատկությունների բարելավումը, բերրիության պահպանումը և գյուղատնտեսական մշակաբույսերի կայուն արտադրողականությունը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են կիրառվել ոռոգման համակարգերի կատարելագործման, հողերի պահպանության և բնապահպանական կայուն գյուղատնտեսության զարգացման ծրագրերում։ Գիրքը արժեքավոր աղբյուր է հողագետների, ագրոնոմների, մելիորատորների, բնապահպանների, գյուղատնտեսության ոլորտի հետազոտողների, ուսանողների և հողային ռեսուրսների կառավարմամբ զբաղվող մասնագետների համար։

Culture

Աշխատությունը նվիրված է 1920-ական թվականներին հայ նորագույն թատրոնում տեղի ունեցած գեղարվեստական և ձևային կարևոր փոփոխությունների ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով բեմական արտահայտչամիջոցների նորացմանն ու պայմանական թատերական լեզվի ձևավորմանը։ Հետազոտությունը դիտարկում է այն ժամանակաշրջանը, երբ հայ թատրոնը ձգտում էր հաղթահարել ավանդական բեմական մտածողության սահմանափակումները և ստեղծել ժամանակակից թատերական արտահայտչաձևեր։ Այդ որոնումները կապված էին ոչ միայն բեմադրական նոր սկզբունքների, այլև դերասանական խաղի, բեմանկարչության, տարածության, շարժման, ռիթմի, խոսքի և թատերական նշանի վերաիմաստավորման հետ։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է պայմանականության և իրապաշտության փոխհարաբերության քննությունը, քանի որ 20-րդ դարի սկզբի թատրոնում այդ երկու գեղագիտական սկզբունքների հակադրությունը դարձել էր բեմարվեստի զարգացման առանցքային խնդիրներից մեկը։ Հետազոտության համատեքստում պայմանական թատրոնը ներկայացվում է որպես այնպիսի գեղարվեստական համակարգ, որտեղ բեմը պարտադիր չէ, որ կրկնօրինակի իրականությունը․ այն կարող է ստեղծել ինքնուրույն գեղարվեստական աշխարհ՝ նշանների, շարժումների, դիմակների, խորհրդանշական ձևերի, պայմանական դեկորների և դերասանական արտահայտչականության միջոցով։ Այս տեսանկյունից կարևոր է դառնում նաև դերասանի դերի վերափոխումը․ դերասանը ոչ միայն կերպարի հոգեբանական ապրումների կրող է, այլև բեմական գործողության ակտիվ ստեղծող, որը կարող է օգտագործել մարմնի պլաստիկան, շարժումը, խոսքի ռիթմը և հանդիսատեսի հետ անմիջական հարաբերությունը։ Աշխատությունը հայ թատրոնի զարգացումը դիտարկում է ժամանակի եվրոպական և ռուսական թատերական փորձի ընդհանուր համապատկերում, որտեղ առանձնահատուկ նշանակություն ունեին նորարարական ռեժիսուրան, պայմանական բեմականությունը և դերասանի խաղի վերաիմաստավորումը։ Այս համատեքստում կարևոր տեսական հենակետերից են այնպիսի թատերական ուղղություններն ու դպրոցները, որոնք հակադրվում էին բեմական իրականության պարզ պատրանքի ստեղծմանը և ձգտում էին ընդգծել թատրոնի պայմանական, խաղային ու գեղարվեստական բնույթը։ 1920-ական թվականների հայ թատրոնի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես էին այդ ընդհանուր գեղագիտական գործընթացները յուրացվում հայկական մշակութային միջավայրում և ինչպիսի առանձնահատուկ դրսևորումներ էին ստանում տեղական բեմարվեստում։ Հետազոտության արժեքը նաև այն է, որ այն հայ նորագույն թատրոնի պատմությունը ներկայացնում է ոչ միայն առանձին ներկայացումների կամ թատերական գործիչների գործունեության նկարագրության միջոցով, այլև թատրոնի լեզվի ձևավորման և գեղարվեստական մտածողության փոփոխության տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել թատերագետների, արվեստաբանների, ռեժիսորների, դերասանների, բեմանկարիչների, մշակույթի պատմությամբ զբաղվող մասնագետների, ինչպես նաև թատերական արվեստն ուսումնասիրող ուսանողների և հետազոտողների համար։ Այն հատկապես կարևոր է հայ թատրոնի արդիականացման գործընթացը, 1920-ականների մշակութային միջավայրը և բեմական արտահայտչամիջոցների նորարարական որոնումները հասկանալու համար։ Աշխատանքը Վասիլի Գևորգյանի գիտական հետազոտությունն է, որը ներկայացվել է որպես գիտությունների թեկնածուի աստիճանի հայցման ատենախոսություն և պաշտպանվել է 2003 թվականին ՀՀ ԳԱԱ Արվեստի ինստիտուտում:

Mathematics

Աշխատությունը նվիրված է գերբարձր հաճախականությունների տիրույթում գործող դյուրակիր ռադիոլոկացիոն համակարգի նախագծման և դրա կենսաբժշկական կիրառման հնարավորությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում ոչ կոնտակտային ռադիոալիքային չափումների սկզբունքներն են, որոնց միջոցով հնարավոր է գրանցել մարդու մարմնի մակերևույթի շատ փոքր շարժումները և դրանց հետ կապված ֆիզիոլոգիական ազդանշանները՝ առանց մարմնին անմիջականորեն ամրացվող տվիչների կիրառման։ Քննվում են համակարգի կառուցվածքային հիմնական հանգույցները, հաղորդվող և ընդունվող ազդանշանների ձևավորման առանձնահատկությունները, ալեհավաքային համակարգի դերը, անդրադարձած ռադիոալիքների մշակումը և կենսաբանական շարժումներով պայմանավորված օգտակար բաղադրիչների առանձնացման խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում դյուրակիր սարքի փոքր չափերի, էներգաարդյունավետության, չափումների կայունության և տարբեր միջավայրերում օգտագործման հնարավորության համատեղ ապահովմանը։ Ուսումնասիրվում են շնչառական շարժումների, սրտային գործունեության հետ կապված մարմնի միկրոշարժումների և այլ ֆիզիոլոգիական երևույթների ոչ կոնտակտային հայտնաբերման ընդհանուր սկզբունքները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում օգտակար կենսաբժշկական ազդանշանների առանձնացումը շարժումներից, արտաքին էլեկտրամագնիսական ազդեցություններից և չափման համակարգի սեփական աղմուկներից առաջացող խանգարումներից։ Դիտարկվում են ազդանշանների թվային մշակման, հաճախականային և ժամանակային վերլուծության ու չափման արդյունքների կայունացման մեթոդաբանական մոտեցումները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել համակարգի տեսական մոդելավորումը, առանձին էլեկտրոնային հանգույցների նախագծումը և փորձարարական գնահատումը՝ որոշելու սարքի զգայունությունը, չափման կրկնելիությունը և կենսաբժշկական ազդանշանների գրանցման հնարավորությունները։ Դյուրակիր կառուցվածքը նման համակարգերի համար կարևոր է շարժական մոնիթորինգի, հեռավար դիտարկման և այնպիսի իրավիճակների տեսանկյունից, որտեղ կոնտակտային տվիչների կիրառումը նպատակահարմար չէ։ Միաժամանակ կենսաբժշկական կիրառման համար կարևոր են չափումների անվտանգությունը, արդյունքների արժանահավատությունը և համապատասխան բժշկական մեթոդների հետ ստացված տվյալների համադրելիությունը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ռադիոֆիզիկայի, ռադիոլոկացիայի, էլեկտրոնիկայի, թվային ազդանշանների մշակման և կենսաբժշկական ճարտարագիտության մոտեցումները՝ ոչ կոնտակտային ֆիզիոլոգիական մոնիթորինգի համար կոմպակտ տեխնիկական համակարգերի զարգացման նպատակով։