Готовые материалы

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության մինչդատական փուլում քրեական գործով վարույթի կասեցման իրավական հիմքերի, ընթացակարգային առանձնահատկությունների և գործնական հիմնախնդիրների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Ուսումնասիրության կենտրոնում այն իրավիճակներն են, երբ նախաքննության ընթացքում առաջանում են հանգամանքներ, որոնց պատճառով հնարավոր չէ շարունակել դատավարական գործողությունները կամ ավարտին հասցնել վարույթը սահմանված կարգով։ Աշխատանքը վերլուծում է վարույթի կասեցման ինստիտուտի նշանակությունը քրեական դատավարության համակարգում՝ այն դիտարկելով միաժամանակ որպես օրինականության ապահովման, դատավարական ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման և վարույթի մասնակիցների իրավունքների պաշտպանության միջոց։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում վարույթի կասեցման հիմքերի սահմանմանը, դրանց իրավական բնույթին, կասեցման մասին որոշման ընդունման պայմաններին և համապատասխան որոշման հիմնավորվածության ու օրինականության պահանջներին։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է նաև կասեցման և քրեական վարույթի դադարեցման, ինչպես նաև այլ դատավարական որոշումների միջև տարբերությունների բացահայտումը, քանի որ դրանց իրավական հետևանքներն ու կիրառման նպատակները միմյանցից էապես տարբերվում են։ Աշխատանքում քննության են առնվում կասեցման ընթացքում քննիչի, դատախազի, դատարանի և քրեական վարույթի մյուս մասնակիցների լիազորություններն ու պարտականությունները, ինչպես նաև կասեցված վարույթի վերսկսման պայմանները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի մարդու իրավունքների և օրինական շահերի պաշտպանության հարցը, քանի որ քրեական վարույթի անհարկի կամ երկարատև կասեցումը կարող է անդրադառնալ ինչպես տուժողի արդարադատության հասանելիության, այնպես էլ մեղադրյալի կամ այլ մասնակիցների ողջամիտ ժամկետում դատավարական գործընթացի ավարտի իրավունքի վրա։ Ուսումնասիրությունը կարող է ներառել նաև դատական և նախաքննական պրակտիկայի վերլուծություն՝ բացահայտելու իրավական կարգավորման և դրա գործնական կիրառության միջև առկա խնդիրները։ Հեղինակը ուշադրություն է դարձնում օրենսդրական ձևակերպումների հստակությանը, կասեցման հիմքերի կիրառման միասնականությանը, դատավարական վերահսկողության արդյունավետությանը և այն երաշխիքներին, որոնք անհրաժեշտ են վարույթի անհիմն կասեցումը կանխելու համար։ Աշխատանքի գիտական և գործնական արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ այն հնարավորություն է տալիս համակարգված կերպով գնահատել մինչդատական վարույթի կասեցման գործող կարգավորումները, բացահայտել առկա բացերն ու հակասությունները և առաջարկել դրանց կատարելագործման հնարավոր ուղղություններ։ Թեման կարող է հետաքրքրել քրեական իրավունքի և քրեական դատավարության մասնագետներին, դատավորներին, դատախազներին, քննիչներին, փաստաբաններին, իրավագիտության ֆակուլտետների ուսանողներին և քրեական արդարադատության համակարգի գործունեությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Աշխատությունը հատկապես արժեքավոր է այն առումով, որ քրեական վարույթի կասեցումը դիտարկում է ոչ միայն որպես ընթացակարգային տեխնիկական միջոց, այլև որպես իրավական ինստիտուտ, որի ճիշտ կիրառումը պետք է ապահովի քրեական հետապնդման արդյունավետության և անձի դատավարական իրավունքների պաշտպանության միջև անհրաժեշտ հավասարակշռությունը։

Աշխատությունը նվիրված է ԶԼՄ-ների համակարգում կոնվերգենցիայի գործընթացի ուսումնասիրությանը և դրա ազդեցության բացահայտմանը ժամանակակից հայկական լրագրության զարգացման վրա։ Ուսումնասիրության կենտրոնում մեդիա միջավայրի տեխնոլոգիական և բովանդակային վերափոխումներն են, որոնք պայմանավորված են թվային տեխնոլոգիաների տարածմամբ, ինտերնետի զարգացմամբ և տարբեր հաղորդակցական հարթակների աստիճանական միավորմամբ։ Կոնվերգենցիան դիտարկվում է ոչ միայն որպես տեխնիկական գործընթաց, որի արդյունքում տպագիր, ռադիո, հեռուստատեսային և առցանց լրատվամիջոցները գործում են նույն թվային միջավայրում, այլև որպես լրագրության կազմակերպման, տեղեկատվության ստեղծման, տարածման և սպառման ձևերի փոփոխություն։ Աշխատանքում ուշադրություն է դարձվում մեդիաարտադրության նոր մոդելներին, բազմահարթակ լրագրությանը, մուլտիմեդիա բովանդակության ստեղծմանը և լրագրողի մասնագիտական դերերի ընդլայնմանը։ Թվային միջավայրում լրագրողից պահանջվում է ոչ միայն տեքստային նյութ պատրաստելու կարողություն, այլև լուսանկարների, տեսանյութերի, ձայնային նյութերի, գրաֆիկական տարրերի և սոցիալական մեդիայի գործիքների կիրառման հմտություն։ Այս փոփոխությունները փոխակերպում են նաև խմբագրությունների աշխատանքային կառուցվածքը՝ նպաստելով տարբեր մեդիա ուղղությունների համագործակցությանը և միասնական խմբագրական հարթակների ձևավորմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հայկական մեդիա դաշտին՝ դիտարկելով, թե համաշխարհային մեդիա գործընթացներն ինչպես են արտահայտվում Հայաստանի տեղեկատվական միջավայրում և ինչ ազդեցություն են ունենում լրագրողական աշխատանքի կազմակերպման ու բովանդակության վրա։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել հայկական լրատվամիջոցների առցանց ներկայությունը, սոցիալական ցանցերի օգտագործումը, տեղեկատվության արագ տարածման մեխանիզմները և ավանդական ու նոր մեդիաների փոխհարաբերությունները։ Կոնվերգենցիայի արդյունքում ընթերցողը կամ դիտողը աստիճանաբար վերածվում է ոչ միայն տեղեկատվության սպառողի, այլև տեղեկատվական գործընթացի ակտիվ մասնակցի՝ մեկնաբանելով, տարածելով և երբեմն նաև ստեղծելով բովանդակություն։ Այս հանգամանքը միաժամանակ ստեղծում է նոր հնարավորություններ և մասնագիտական խնդիրներ՝ կապված տեղեկատվության հավաստիության, արագության և որակի հավասարակշռման, հեղինակային իրավունքի, մասնագիտական էթիկայի և ապատեղեկատվության տարածման ռիսկերի հետ։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես է մեդիայի թվայնացումը փոխում հայկական լրագրության ավանդական պատկերացումները և ինչ նոր պահանջներ է առաջադրում լրագրողների, խմբագիրների և լրատվական կազմակերպությունների առջև։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել լրագրողներին, մեդիա մասնագետներին, հաղորդակցության ոլորտի հետազոտողներին, ուսանողներին և բոլոր նրանց, ովքեր ուսումնասիրում են հայկական մեդիայի զարգացումը, թվային լրագրությունը և տեղեկատվական տեխնոլոգիաների ազդեցությունը զանգվածային հաղորդակցության վրա։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը կարևոր է ժամանակակից հայկական լրագրության վերափոխման գործընթացները հասկանալու համար՝ դրանք դիտարկելով համաշխարհային մեդիա կոնվերգենցիայի ավելի լայն համատեքստում։

Աշխատանքը նվիրված է հայ մեծանուն բանաստեղծ, գրականագետ և հասարակական գործիչ Պարույր Սևակի կյանքի ու ստեղծագործական ժառանգության ամբողջական մատենագիտական ներկայացմանը։ Այն կազմված է կենսագրական և մատենագիտական նյութերի համադրությամբ և ընթերցողին հնարավորություն է տալիս հետևելու գրողի կյանքի հիմնական փուլերին, գրական գործունեության զարգացմանը, ստեղծագործությունների հրապարակումներին և նրա մասին տարբեր տարիներին ստեղծված գրականագիտական ու քննադատական ուսումնասիրություններին։ Հրատարակության կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ այստեղ մեկտեղված են ոչ միայն Սևակի առանձին գրքերը, բանաստեղծություններն ու ժողովածուները, այլև պարբերական մամուլում, ժողովածուներում և այլ հրատարակություններում լույս տեսած նրա ստեղծագործությունները։ Մատենագիտական բաժինը կարող է ներառել նաև թարգմանությունների, տարբեր հրատարակությունների, գրականագիտական հոդվածների, գրախոսությունների և այլ նյութերի վերաբերյալ տեղեկություններ՝ հնարավորություն տալով պատկերացում կազմելու բանաստեղծի ստեղծագործությունների տարածման ու ընկալման մասին։ Առանձին կարևորություն ունի Սևակի մասին գրականության մատենագիտությունը, որը ներկայացնում է նրա ստեղծագործությանը նվիրված հոդվածները, մենագրությունները, ուսումնասիրությունները, հիշողությունները և այլ հրապարակումները։ Այսպիսով, գիրքը ոչ միայն տեղեկատու բնույթի հրատարակություն է, այլև արժեքավոր գործիք Սևակի գրական ժառանգության ուսումնասիրության համար։ Կենսագրական նյութերի ընդգրկումը մատենագիտական ցանկերի հետ մեկտեղ թույլ է տալիս ստեղծագործական ժառանգությունը դիտարկել պատմական և կենսագրական համատեքստում՝ կապելով գրողի կյանքի կարևոր իրադարձությունները նրա գրական գործունեության տարբեր փուլերի հետ։ Հատուկ հետաքրքրություն կարող է ներկայացնել Սևակի ստեղծագործությունների հրատարակչական պատմությունը, քանի որ տարբեր տարիների հրատարակությունները, ժողովածուները և վերահրատարակությունները հնարավորություն են տալիս հետևելու նրա ստեղծագործությունների տարածմանն ու հետագա ուսումնասիրությանը։ Հրատարակությունը կարևոր աղբյուր է նաև այն հետազոտողների համար, ովքեր ուսումնասիրում են 20-րդ դարի հայ գրականությունը, խորհրդահայ գրական գործընթացը, Պարույր Սևակի պոեզիայի զարգացման առանձնահատկությունները և նրա ազդեցությունը հետագա հայ գրականության վրա։ Այն կարող է օգտակար լինել գրականագետներին, մատենագետներին, բանասիրության ֆակուլտետների ուսանողներին, գրադարանավարներին, ուսուցիչներին և Սևակի ստեղծագործությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը համակարգված ձևով ներկայացնում է Պարույր Սևակի կենսագրական ու գրական ժառանգության վերաբերյալ մատենագիտական տեղեկատվությունը և կարող է ծառայել որպես հուսալի մեկնակետ նրա ստեղծագործության հետագա ուսումնասիրությունների, աղբյուրների որոնման և գիտական աշխատանքների պատրաստման համար։

Աշխատությունը նվիրված է խոզերի աֆրիկյան ժանտախտի սուր ձևի ժամանակ արյան մակարդման համակարգում առաջացող ախտաբանական փոփոխությունների ուսումնասիրությանը։ Այն ներկայացնում է Աֆրիկյան խոզերի ժանտախտը որպես ծանր վիրուսային վարակ, որի սուր ընթացքը կարող է ուղեկցվել համակարգային բորբոքային և անոթային խանգարումներով, հեմոռագիկ երևույթներով և կենդանու արագ ընդհանուր վիճակի վատթարացմամբ։ Ուսումնասիրության կենտրոնում հեմոստազի համակարգն է՝ արյան մակարդման, հակամակարդիչ և ֆիբրինոլիզի գործընթացների փոխհարաբերությունը, ինչպես նաև վարակի ընթացքում դրանց հավասարակշռության խախտման մեխանիզմները։ Աշխատանքում կարևոր նշանակություն է տրվում մակարդման համակարգի տարբեր օղակների փոփոխությունների բացահայտմանը և դրանց համադրմանը հիվանդության կլինիկական ու ախտաբանաանատոմիական դրսևորումների հետ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն երևույթներին, որոնք կարող են նպաստել արյունահոսությունների և բազմաթիվ օրգաններում արյունազեղումների առաջացմանը, ինչպես նաև միկրոշրջանառության խանգարմանը։ Այս համատեքստում ուսումնասիրվում են մակարդման գործոնների ակտիվության փոփոխությունները, թրոմբոցիտային և պլազմային հեմոստազի առանձնահատկությունները, ֆիբրինոլիտիկ գործընթացները և հնարավոր սպառման կոագուլոպաթիկ խանգարումները։ Աշխատանքի կարևոր կողմերից է նաև ախտաբանական փոփոխությունների և հիվանդության ծանրության միջև հնարավոր կապերի ուսումնասիրությունը, ինչը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել վարակի պաթոգենեզի մասին։ Աֆրիկյան խոզերի ժանտախտը բնորոշվում է բարձր մահացությամբ և համակարգային ախտահարումներով, իսկ սուր ձևի դեպքում հեմոռագիկ փոփոխությունները հիվանդության կարևոր ախտաբանական հատկանիշներից են։ Ուսումնասիրությունը կարող է արժեքավոր լինել անասնաբուժական վիրուսաբանության, ախտաֆիզիոլոգիայի, հեմատոլոգիայի և անասնաբուժական պաթոլոգիայի ոլորտների մասնագետների համար, քանի որ հեմոստազի խանգարումների ուսումնասիրությունը լրացնում է հիվանդության զարգացման մեխանիզմների վերաբերյալ գիտելիքները և կարող է նշանակություն ունենալ ախտորոշիչ մոտեցումների կատարելագործման համար։ Մատենագիտական տվյալների համաձայն՝ աշխատանքը Ա. Վ. Ակոպյանի թեկնածուական ատենախոսության սեղմագիրն է՝ կենսաբանական գիտությունների թեկնածուի գիտական աստիճանի հայցման համար, «Մոլեկուլային և բջջային կենսաբանություն» մասնագիտությամբ։ Այն հրատարակվել է Երևանում 2017 թվականին, ունի 22 էջ և ներառում է նաև անգլերեն ու հայերեն ամփոփումներ։

Աշխատությունը նվիրված է հայ անվանի քանդակագործ և նկարիչ Խաչատուր Մարտիրոսի Իսկանդարյանի բազմաբնույթ ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրությանը։ Այն ներկայացնում է արվեստագետի ստեղծագործական ուղին, գեղարվեստական մտածողության առանձնահատկությունները և նրա ներդրումը 20-րդ դարի երկրորդ կեսի ու 21-րդ դարի սկզբի հայկական կերպարվեստի զարգացման գործում։ Ուսումնասիրության մեջ ուշադրություն է դարձվում նրա քանդակագործական, գեղանկարչական, գրաֆիկական և կերամիկական աշխատանքներին՝ բացահայտելով դրանցում առկա թեմատիկ, ոճական և արտահայտչական ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Իսկանդարյանի արվեստում կարևոր տեղ է զբաղեցնում մարդը՝ իր առօրյա կյանքով, մասնագիտությամբ, բնավորությամբ և սոցիալական միջավայրով, ինչի շնորհիվ նրա փոքրածավալ ժանրային կոմպոզիցիաները առանձնանում են կենսականությամբ, դիտողականությամբ և մարդկային ջերմությամբ։ Հատուկ նշանակություն ունի հին Երևանի կյանքին նվիրված ստեղծագործությունների շարքը, որտեղ արվեստագետը պատկերում է քաղաքի անցյալի կերպարները, փողոցային տեսարանները, արհեստավորներին, առևտրականներին, երաժիշտներին և այլ կերպարներ։ Այս աշխատանքները ոչ միայն ունեն գեղարվեստական արժեք, այլև պահպանել են հին Երևանի կենցաղի, սովորույթների ու քաղաքային միջավայրի վերաբերյալ կարևոր ազգագրական տեղեկություններ։ Ուսումնասիրությունը անդրադառնում է նաև նրա մոնումենտալ քանդակագործությանը, որի շրջանակում արվեստագետը ստեղծել է մի շարք հուշարձաններ և դիմաքանդակներ՝ անդրադառնալով հայ մշակույթի, գրականության, գիտության և արվեստի նշանավոր ներկայացուցիչների կերպարներին։ Նրա հեղինակած գործերից են Արմեն Տիգրանյանի, Ավետիք Իսահակյանի, Հակոբ Մեղապարտի և այլ մշակութային գործիչների հուշարձաններն ու քանդակները։ Առանձին ուշադրության է արժանի Իսկանդարյանի գործունեությունը որպես նկարիչ և գրաֆիկ․ այդ բնագավառում նրա ստեղծագործության մեջ հատկապես արտահայտված է բնանկարի ժանրը, ինչը ցույց է տալիս արվեստագետի հետաքրքրությունը ոչ միայն մարդկային կերպարի, այլև բնության ու միջավայրի գեղարվեստական մեկնաբանության նկատմամբ։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս արվեստագետի ժառանգությունը դիտարկել ամբողջական համատեքստում՝ նրա ստեղծագործական զարգացումը կապելով ժամանակաշրջանի գեղարվեստական գործընթացների, հայկական քանդակագործության ավանդույթների և քաղաքային մշակույթի հետ։ Հեղինակը կարևորում է նաև Իսկանդարյանի մասնակցությունը ցուցահանդեսներին և մրցույթներին, նրա ստացած պարգևներն ու ճանաչումը, որոնք վկայում են արվեստագետի նշանակալի դերակատարության մասին հայկական մշակութային կյանքում։ Գիրքը արժեքավոր աղբյուր է հայկական քանդակագործության պատմությամբ, 20-րդ դարի հայ կերպարվեստով, հին Երևանի մշակութային միջավայրով և Խաչատուր Իսկանդարյանի ստեղծագործական ժառանգությամբ հետաքրքրվող արվեստաբանների, մշակութաբանների, ուսանողների, հետազոտողների և արվեստասեր ընթերցողների համար։ Մատենագիտական տվյալների համաձայն՝ այս ուսումնասիրությունը հրատարակվել է որպես Նարե Նադարյանի արվեստագիտության թեկնածուի գիտական աստիճանի ատենախոսություն՝ 2018 թվականին, 26 էջ ծավալով։

Աշխատանքը նվիրված է ծննդօգնության ստացիոնարում վարակների տարածման համաճարակաբանական առանձնահատկությունների, դրանց առաջացման ռիսկային գործոնների և կանխարգելման արդյունավետ միջոցառումների ուսումնասիրությանը։ Թեման առանձնահատուկ նշանակություն ունի, քանի որ ծննդատներում միաժամանակ առկա են վարակների նկատմամբ տարբեր աստիճանի զգայունությամբ պացիենտներ, նորածիններ և բուժանձնակազմ, իսկ բժշկական բազմաթիվ միջամտություններ կարող են ստեղծել վարակի փոխանցման լրացուցիչ ռիսկեր։ Ուսումնասիրության շրջանակում ուշադրություն է դարձվում վարակների աղբյուրներին, փոխանցման հնարավոր մեխանիզմներին և ուղիներին, վարակի տարածմանը նպաստող պայմաններին, ինչպես նաև ստացիոնարի տարբեր բաժանմունքներում համաճարակաբանական իրավիճակի ձևավորման օրինաչափություններին։ Հատուկ կարևորություն է տրվում մայրերի և նորածինների շրջանում վարակային բարդությունների կանխարգելմանը, քանի որ այս խմբերի համար վարակի հետևանքները կարող են լինել առավել ծանր։ Աշխատանքում վերլուծվում են վարակի հսկողության կազմակերպման հիմնական սկզբունքները՝ հիվանդների և բուժանձնակազմի համաճարակաբանական հսկողությունը, վարակի դեպքերի վաղ հայտնաբերումը, անհրաժեշտ մեկուսացման միջոցառումները, ախտահանման և մանրէազերծման պատշաճ իրականացումը, ձեռքերի հիգիենան, բժշկական գործիքների անվտանգ կիրառումը և ստացիոնարի սանիտարահիգիենիկ ռեժիմի պահպանումը։ Այսպիսի միջոցառումները կարևոր բաղադրիչ են բուժօգնության հետ կապված վարակների կանխարգելման համակարգում, որի շրջանակում անհրաժեշտ է ոչ միայն արձագանքել արդեն առաջացած վարակային դեպքերին, այլև մշտապես գնահատել հնարավոր ռիսկերը և կանխել վարակի տարածումը։ Հայաստանի ազգային առողջապահական համակարգում նույնպես առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում վարակի հսկողությանը և բժշկական միջամտություններով պայմանավորված վարակների կանխարգելմանը։ Աշխատանքի գիտական արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ համաճարակաբանական տվյալների վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել վարակի տարածման առավել վտանգավոր օղակները, գնահատել կանխարգելիչ միջոցառումների արդյունավետությունը և մշակել ստացիոնարի պայմաններին համապատասխան կազմակերպչական ու հակահամաճարակային մոտեցումներ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել համաճարակաբանների, մանկաբարձ-գինեկոլոգների, բուժքույրերի, հիգիենիստների, վարակների հսկողության մասնագետների, բժշկական բուհերի ուսանողների և բուժհաստատությունների կազմակերպման ու վարակի կանխարգելման հարցերով հետաքրքրվող հետազոտողների համար։ Աշխատանքը մատենագիտական աղբյուրներում ներկայացված է որպես Մ. Մ. Տեր-Ստեփանյանի դոկտորական ատենախոսություն՝ բժշկական գիտությունների բնագավառում, 2017 թվականին, 38 էջ ծավալով։

Աշխատությունը նվիրված է 5-րդ դարի Հայաստանի քաղաքական և կրոնական բարդ իրադարձությունների համատեքստում մազպան Վասակ Սյունու գործունեության, քաղաքական դիրքորոշումների և պատմական կերպարի քննությանը։ Հեղինակը՝ Նիկողայոս Ադոնցը, ուսումնասիրում է Վասակի նկատմամբ ձևավորված ավանդական գնահատականները և փորձում է նրա վարքագիծը դիտարկել ոչ միայն որպես դավաճանության կամ անհավատարմության դրսևորում, այլև որպես տվյալ ժամանակաշրջանի քաղաքական պայմաններով պայմանավորված բարդ ռազմավարության արդյունք։ Աշխատանքի կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ հեղինակը քննադատական մոտեցում է ցուցաբերում պատմական աղբյուրների նկատմամբ՝ համադրելով տարբեր տեղեկություններ և ուշադրություն դարձնելով այն հանգամանքին, որ պատմական անձի գործունեության գնահատականը կարող է կախված լինել աղբյուրի հեղինակի դիրքորոշումից ու ժամանակաշրջանի գաղափարական պատկերացումներից։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Եղիշեի պատմագրական ավանդույթին, որտեղ Վասակի կերպարը ներկայացվում է խիստ բացասական երանգավորմամբ, մինչդեռ Ադոնցը փորձում է վերանայել այդ միակողմանի պատկերացումը և բացահայտել նրա քաղաքական քայլերի հնարավոր շարժառիթները։ Պատմական ուսումնասիրության կենտրոնում են հայ նախարարական տների հարաբերությունները, Սասանյան Պարսկաստանի քաղաքականությունը Հայաստանում, կրոնական ճնշումների խնդիրը, հայ հասարակության ներքին պառակտումները և ազգային-քաղաքական դիմադրության ձևերը։ Հեղինակը հատկապես փորձում է հասկանալ, թե ինչպիսի ընտրությունների առաջ էր կանգնած Վասակը պարսկական տիրապետության պայմաններում և արդյոք նրա որոշ գործողությունները կարելի է մեկնաբանել բացառապես որպես հայրենիքի շահերին հակառակ քայլեր։ Այս տեսանկյունից աշխատանքը կարևոր է ոչ միայն Վասակ Սյունու անձի, այլև 5-րդ դարի հայոց պատմության քաղաքական իրողությունների վերաիմաստավորման համար։ Ուսումնասիրությունը ներկայացվում է որպես պատմագիտական բանավեճի փորձ, որտեղ պատմական գործչի գնահատումը կառուցվում է աղբյուրագիտական քննության, քաղաքական իրավիճակի վերլուծության և տարբեր մեկնաբանությունների համադրման միջոցով։ Աշխատությունը սկզբնապես տպագրվել է 1904 թվականին՝ «Записки Восточного Отделения Императорского Русского Археологического Общества» պարբերականի XV հատորում, 122–130 էջերում։ Հետագա հայագիտական գրականության մեջ Ադոնցի այս ուսումնասիրությունը հաճախ հիշատակվում է որպես Վասակ Սյունու պատմական կերպարը վերագնահատելու և նրա քաղաքական վարքագիծը հնարավոր «ռեալ-քաղաքական» մոտեցման շրջանակում մեկնաբանելու կարևոր փորձ։ Աշխատությունը հատկապես օգտակար է հայոց 5-րդ դարի պատմությամբ, Վարդանանց պատերազմի նախապատմությամբ, Սասանյան Հայաստանի քաղաքականությամբ, Եղիշեի և այլ պատմիչների հաղորդումների քննությամբ ու հայ պատմագրության մեջ Վասակ Սյունու կերպարի ձևավորման հարցերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատանքը նվիրված է նախազորակոչային տարիքի դպրոցականների ֆիզիկական դաստիարակության բովանդակության ուսումնասիրմանը՝ այն կապելով զինվորական ծառայությանն անհրաժեշտ ֆիզիկական, կամային և շարժողական պատրաստվածության ձևավորման հետ։ Ուսումնասիրության հիմնական ուղղությունը դպրոցականների ֆիզիկական հնարավորությունների նպատակային զարգացումն է, որպեսզի ֆիզիկական կուլտուրայի դասերը ոչ միայն նպաստեն առողջության ամրապնդմանը, ներդաշնակ զարգացմանը և առողջ ապրելակերպի ձևավորմանը, այլև ունենան կիրառական նշանակություն՝ պատրաստելով երիտասարդներին ապագա ծառայությանը։ Աշխատանքում կարևոր տեղ է հատկացվում ուժի, արագության, դիմացկունության, ճարպկության և շարժումների համակարգման զարգացմանը, ինչպես նաև այնպիսի վարժությունների և մարզական միջոցների ընտրությանը, որոնք կարող են նպաստել ֆիզիկական պատրաստվածության բարձրացմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ֆիզիկական պատրաստվածության գնահատմանն ու վերահսկմանը, դրա չափորոշիչների կիրառմանը և սովորողների անհատական հնարավորություններին համապատասխան մարզական ծանրաբեռնվածության կազմակերպմանը։ Այս մոտեցումը համապատասխանում է նաև ՀՀ-ում նախազորակոչային տարիքի պատանիների ֆիզիկական նախապատրաստության վերաբերյալ սահմանված սկզբունքներին, որոնց համաձայն ֆիզիկական պատրաստվածությունը պետք է իրականացվի ուսումնական գործընթացի շրջանակում և նպաստի առողջ, ֆիզիկապես կոփված ու ծառայությանը պատրաստ երիտասարդների ձևավորմանը։ Աշխատանքի արժեքը հատկապես պայմանավորված է նրանով, որ ֆիզիկական դաստիարակությունը դիտարկվում է ոչ թե որպես առանձին մարզական գործունեություն, այլ որպես ընդհանուր կրթական և նախազորակոչային պատրաստության բաղադրիչ, որի միջոցով հնարավոր է ձևավորել նպատակասլացություն, կարգապահություն, դիմացկունություն, սեփական ուժերը ճիշտ գնահատելու կարողություն և ֆիզիկական ծանրաբեռնվածությանը աստիճանաբար հարմարվելու ունակություն։ Միաժամանակ թեման առնչվում է ռազմակիրառական ֆիզիկական պատրաստության գաղափարին, որը ֆիզիկական դաստիարակության կիրառական ուղղություններից մեկն է և նախատեսված է երիտասարդների շարժողական պատրաստվածությունը ծառայության պահանջներին մոտեցնելու համար։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել ֆիզիկական կուլտուրայի ուսուցիչներին, մանկավարժներին, մարզիչներին, նախնական զինվորական պատրաստության մասնագետներին, ուսանողներին և այն հետազոտողներին, ովքեր հետաքրքրված են դպրոցականների ֆիզիկական դաստիարակության, ռազմակիրառական պատրաստության և երիտասարդների բազմակողմանի զարգացման հարցերով։

Այս գիտատեխնիկական աշխատությունը նվիրված է ХГС մակնիշի պողպատից ձուլված գնդերի մխման տեխնոլոգիայի մշակմանը և ջերմամշակման ընթացքում դրանց կառուցվածքագոյացման գործընթացների ուսումնասիրմանը։ Աշխատանքի առանցքում պողպատե գնդերի շահագործական հատկությունների բարելավման խնդիրն է, քանի որ նման արտադրատեսակները սովորաբար ենթարկվում են բարձր մեխանիկական և հարվածային բեռնվածությունների, ինչպես նաև ինտենսիվ մաշման։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարևոր նշանակություն է տրվում մխման պայմանների՝ տաքացման ջերմաստիճանի, պահման տևողության, հովացման միջավայրի և հովացման արագության ընտրությանը, քանի որ այդ գործոնների համակցությունն անմիջականորեն ազդում է ստացվող մետաղական կառուցվածքի և, հետևաբար, պատրաստի գնդերի կարծրության, ամրության, մաշակայունության և դիմացկունության վրա։ Աշխատանքը դիտարկում է պողպատի կառուցվածքային փոխակերպումները ջերմամշակման տարբեր փուլերում՝ հնարավորություն տալով կապ հաստատել տեխնոլոգիական ռեժիմների և վերջնական մետաղագրական կառուցվածքի միջև։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ձուլված նախնական կառուցվածքի առանձնահատկություններին, ջերմամշակման արդյունքում դրա փոփոխությանը, կարծրացման գործընթացներին և կառուցվածքային բաղադրիչների ձևավորմանը։ Հետազոտության գործնական նշանակությունն այն է, որ մշակված կամ հիմնավորված մխման ռեժիմը կարող է նպաստել ավելի կայուն և կանխատեսելի հատկություններով գնդերի ստացմանը, նվազեցնել արտադրական խոտանը և բարձրացնել արտադրանքի ծառայության ժամկետը։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել մետալուրգիայի, մեքենաշինության, նյութագիտության և ջերմամշակման տեխնոլոգիաների ոլորտներով զբաղվող մասնագետներին, հետազոտողներին և ուսանողներին, հատկապես նրանց, ովքեր ուսումնասիրում են լեգիրված պողպատների կառուցվածքը, ձուլվածքների ջերմամշակումը և մաշակայուն դետալների արտադրության տեխնոլոգիաները։

Աշխատությունը նվիրված է գոմաղբի աերոբային մշակման տեխնոլոգիայի կատարելագործմանը և դրա իրականացման համար անհրաժեշտ տեխնոլոգիական սարքավորումների հիմնական պարամետրերի գիտական հիմնավորմանը։ Հետազոտության հիմքում գյուղատնտեսական արտադրությունում առաջացող օրգանական թափոնների արդյունավետ օգտագործման խնդիրն է, քանի որ կենդանական ծագման թափոնների չկառավարվող կուտակումը կարող է հանգեցնել հողի, ջրի և օդի աղտոտման, իսկ ճիշտ մշակման դեպքում դրանք կարող են վերածվել արժեքավոր օրգանական պարարտանյութի։ Աերոբային մշակման էությունը օրգանական զանգվածի կենսաբանական քայքայումն է թթվածնի առկայությամբ, որի ընթացքում միկրոօրգանիզմների գործունեության շնորհիվ տեղի են ունենում օրգանական նյութերի փոխակերպման, խոնավության նվազեցման, ջերմության առաջացման և զանգվածի կայունացման գործընթացներ։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է մշակման օպտիմալ տեխնոլոգիական ռեժիմների որոշումը՝ հաշվի առնելով գոմաղբի խոնավությունը, բաղադրությունը, օդավորման ինտենսիվությունը, ջերմաստիճանը, մշակման տևողությունը և զանգվածի խառնման հաճախականությունը։ Այս գործոնների ճիշտ համադրումը հնարավորություն է տալիս արագացնել կենսաբանական քայքայման գործընթացը և ստանալ ավելի կայուն ու ագրոնոմիական տեսանկյունից պիտանի օրգանական պարարտանյութ։ Հետազոտության մեջ առանձնահատուկ նշանակություն ունի օդավորման գործընթացի ուսումնասիրությունը, քանի որ թթվածնի բավարար մատակարարումը աերոբային միկրոօրգանիզմների ակտիվության հիմնական պայմաններից է։ Օդի մատակարարման ոչ բավարար մակարդակը կարող է դանդաղեցնել քայքայումը և նպաստել անաերոբային գործընթացների առաջացմանը, մինչդեռ չափազանց ինտենսիվ օդավորումը կարող է մեծացնել էներգիայի ծախսերը և առաջացնել ջերմության ու խոնավության ավելորդ կորուստներ։ Այդ պատճառով աշխատանքը կարող է ուղղված լինել օդավորման այնպիսի ռեժիմի ընտրությանը, որը կապահովի տեխնոլոգիական արդյունավետության և էներգետիկ ծախսերի օպտիմալ հարաբերակցություն։ Կարևոր խնդիր է նաև գոմաղբի զանգվածի խառնումը։ Միատարր խառնումը նպաստում է թթվածնի ավելի հավասար բաշխմանը, ջերմաստիճանային դաշտի կարգավորմանը և ամբողջ զանգվածի համաչափ մշակմանը։ Այս գործընթացի արդյունավետությունը մեծապես կախված է օգտագործվող սարքավորման կառուցվածքից և աշխատանքային օրգանների երկրաչափական ու կինեմատիկական պարամետրերից։ Այդ պատճառով աշխատության մեջ կարող են հիմնավորվել խառնիչների, օդափոխիչ համակարգերի, փոխադրող մեխանիզմների և մշակման խցիկների կառուցվածքային չափերը, արտադրողականությունը, շարժման արագությունը և էներգետիկ պահանջները։ Հետազոտության տեխնոլոգիական մասը կարող է ներառել նաև մշակման տարբեր եղանակների համեմատական գնահատում՝ պարզելու համար, թե որ տեխնոլոգիական սխեման է առավել արդյունավետ տվյալ հումքի և արտադրական պայմանների համար։ Արդյունավետության գնահատման չափանիշներ կարող են լինել մշակման տևողությունը, ստացված պարարտանյութի որակը, օրգանական նյութերի քայքայման աստիճանը, խոնավության փոփոխությունը, էներգիայի ծախսը, սարքավորման արտադրողականությունը և աշխատանքի ինքնարժեքը։ Աշխատության կարևոր արդյունքներից կարող է լինել տեխնոլոգիական գործընթացի մեքենայացման և ավտոմատացման հնարավորությունների հիմնավորումը։ Գոմաղբի մեծածավալ մշակման դեպքում ձեռքի աշխատանքների նվազեցումը և տեխնոլոգիական գործողությունների մեքենայացումը կարող են զգալիորեն բարձրացնել արտադրողականությունը, նվազեցնել աշխատուժի ծախսերը և ապահովել մշակման ավելի կայուն ռեժիմ։ Ստացված օրգանական պարարտանյութի օգտագործումը կարող է նպաստել հողի օրգանական նյութի համալրմանը, սննդատարրերի վերադարձին գյուղատնտեսական շրջանառություն և հանքային պարարտանյութերից կախվածության որոշակի նվազեցմանը։ Միաժամանակ գոմաղբի պատշաճ աերոբային մշակումը կարևոր է բնապահպանական տեսանկյունից, քանի որ թույլ է տալիս ավելի վերահսկելի պայմաններում կառավարել գյուղատնտեսական օրգանական թափոնները։ Հետազոտության գործնական նշանակությունը կայանում է գյուղատնտեսական տնտեսություններում կիրառելի, տեխնիկապես հիմնավորված և էներգետիկորեն արդյունավետ մշակման տեխնոլոգիայի ու համապատասխան սարքավորումների պարամետրերի առաջարկման հնարավորության մեջ։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել գյուղատնտեսական ինժեներներին, ագրոնոմներին, ագրոէկոլոգներին, կենսատեխնոլոգներին, գյուղատնտեսական մեքենաների նախագծմամբ զբաղվող մասնագետներին, օրգանական պարարտանյութերի արտադրության մասնագետներին, հետազոտողներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և ագրարային մասնագիտությունների ուսանողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում մանկական տարիքի անձանց շրջանում թունավորումների տարածվածության, պատճառների, կլինիկական ընթացքի և բժշկական օգնության կազմակերպման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտությունը հատկապես կարևոր է մանկական թունաբանության տեսանկյունից, քանի որ երեխաների օրգանիզմի անատոմիական և ֆիզիոլոգիական առանձնահատկությունները կարող են պայմանավորել թունավոր նյութերի նկատմամբ ավելի բարձր զգայունություն և հիվանդության ընթացքի յուրահատկություններ։ Աշխատությունը հեղինակել է Մարինե Ռոբերտի Գրիգորյանը, որը 2008 թվականին պաշտպանել է բժշկական գիտությունների թեկնածուական ատենախոսություն հենց այս թեմայով։ Ներկայում նա ղեկավարում է «Մուրացան» համալսարանական հիվանդանոցային համալիրի ՀՀ թունաբանության և մանկական վերակենդանացման կլինիկան։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է մանկական թունավորումների պատճառագիտական կառուցվածքի ուսումնասիրությունը։ Կարող են վերլուծվել դեղորայքային պատրաստուկներով, կենցաղային քիմիական նյութերով, թունաքիմիկատներով, սննդային և այլ թունավոր գործոններով պայմանավորված դեպքերը՝ հաշվի առնելով երեխայի տարիքը, թունավորման հանգամանքները, նյութի ներթափանցման ճանապարհը և ընդունված քանակը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել պատահական թունավորումներին, որոնք մանկական տարիքում հաճախ կապված են շրջակա միջավայրի նկատմամբ երեխայի հետաքրքրասիրության, դեղերի կամ քիմիական նյութերի ոչ պատշաճ պահպանման և մեծահասակների վերահսկողության բացակայության հետ։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել նաև թունավորումների կլինիկական դրսևորումները՝ գիտակցության փոփոխությունները, շնչառական և սրտանոթային համակարգերի խանգարումները, նյարդաբանական ախտանշանները, մարսողական համակարգի դրսևորումները և այլ նշաններ։ Այս տվյալների համակարգումը հնարավորություն է տալիս գնահատելու թունավորման ծանրության աստիճանը և որոշելու բժշկական միջամտության անհրաժեշտ ծավալը։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է թունաբանական ախտորոշման և բուժման կազմակերպումը։ Դրա շրջանակում կարող են դիտարկվել թունավորման վաղ հայտնաբերման, թունավոր նյութի նույնականացման, լաբորատոր և գործիքային հետազոտությունների, հակաթույների կիրառման, դետոքսիկացիոն միջոցառումների և ինտենսիվ թերապիայի կազմակերպման հարցերը։ Ծանր դեպքերում առանձնահատուկ նշանակություն ունի վերակենդանացման ծառայության արագ հասանելիությունը, քանի որ որոշ թունավորումներ կարող են կարճ ժամանակահատվածում առաջացնել կենսական կարևոր օրգանների աշխատանքի խանգարումներ։ Աշխատության երկրորդ առանցքային ուղղությունը ՀՀ-ում թունաբանական ծառայության կազմակերպման հիմնադրույթների մշակումն է։ Այս առումով ուսումնասիրվում են բժշկական օգնության տարբեր մակարդակների փոխգործակցությունը, մասնագիտացված թունաբանական կենտրոնի դերը, շտապ բժշկական օգնության և հիվանդանոցային ծառայությունների համագործակցությունը, մասնագետների պատրաստվածությունը և հիվանդների տեղափոխման ու հոսպիտալացման սկզբունքները։ Թեմայի գործնական նշանակությունը պայմանավորված է նաև մասնագիտացված կենտրոնի գործունեությամբ. «Մուրացան» համալիրում գործում է ՀՀ թունաբանության և մանկական վերակենդանացման կլինիկան, որը մասնագիտացված օգնություն է տրամադրում համապատասխան հիվանդներին։ Հետազոտությունը կարող է ներառել նաև թունավորումների կանխարգելման միջոցառումների ուսումնասիրություն։ Երեխաների շրջանում թունավորման դեպքերի նվազեցման համար կարևոր են դեղամիջոցների և կենցաղային քիմիական նյութերի անվտանգ պահպանումը, ծնողների և խնամակալների իրազեկվածության բարձրացումը, վտանգավոր նյութերի պատշաճ մակնշումը և հանրային առողջապահական կրթությունը։ Այս տեսանկյունից աշխատանքը ոչ միայն բուժական, այլև կանխարգելիչ նշանակություն ունի։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել մանկական թունավորումների վաղ ախտորոշման և բուժման ալգորիթմների կատարելագործմանը, մասնագիտացված թունաբանական ծառայության արդյունավետության բարձրացմանը և երեխաների շրջանում թունավորումներից առաջացող ծանր բարդությունների ու մահացության նվազեցմանը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել մանկաբույժներին, թունաբաններին, անեսթեզիոլոգ-ռեանիմատոլոգներին, շտապ բժշկական օգնության մասնագետներին, կլինիկական լաբորատոր ախտորոշման մասնագետներին, առողջապահության կազմակերպիչներին, բժշկական բուհերի դասախոսներին, ասպիրանտներին և մանկական թունաբանությամբ ու ինտենսիվ թերապիայով զբաղվող հետազոտողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության տնտեսական աճի ապահովման գործում լեռնամետալուրգիական արդյունաբերության դերի, նշանակության և զարգացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Թեման ընդգրկում է հանքարդյունաբերության և մետալուրգիայի փոխկապակցված ոլորտները՝ դիտարկելով դրանց ազդեցությունը երկրի արտադրական ներուժի, արտահանման, զբաղվածության, ներդրումային ակտիվության, պետական և տեղական բյուջեների եկամուտների ու ընդհանուր տնտեսական զարգացման վրա։ Աշխատանքը Սառա Աշոտի Մկրտչյանի տնտեսագիտության թեկնածուական հետազոտությունն է, որը պաշտպանվել է 2013 թվականին Հայաստանի պետական տնտեսագիտական համալսարանում՝ «Տնտեսության, նրա ոլորտների տնտեսագիտություն և կառավարում» մասնագիտությամբ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է Հայաստանի հանքահումքային ռեսուրսների օգտագործման տնտեսական արդյունավետության գնահատումը և դրանց հիման վրա ձևավորված արդյունաբերական շղթաների ուսումնասիրությունը։ Լեռնամետալուրգիական ոլորտի առանձնահատկությունն այն է, որ այն միավորում է հանքավայրերի հետախուզումը, հանքանյութի արդյունահանումը, հարստացումը, մետաղների արտադրությունը և դրանց հետ կապված սպասարկող ու ենթակառուցվածքային գործունեությունը։ Այդ ամբողջ շղթայի արդյունավետությունը կարող է էական ազդեցություն ունենալ երկրի արդյունաբերական զարգացման և տնտեսական աճի տեմպերի վրա։ Աշխատության շրջանակում կարող են վերլուծվել ոլորտի արտադրության և իրացման ծավալները, ֆինանսատնտեսական ցուցանիշները, ներդրումային գործընթացները, արտադրողականությունը, շահութաբերությունը և արտահանման ներուժը։ Հատուկ նշանակություն ունի միջազգային շուկաների և մետաղների գների ազդեցության ուսումնասիրությունը, քանի որ Հայաստանի լեռնամետալուրգիական արտադրանքի մրցունակությունը զգալիորեն պայմանավորված է համաշխարհային գների, արտաքին պահանջարկի և փոխարժեքային միջավայրի փոփոխություններով։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել պղնձի և այլ մետաղների արտադրության ու արտահանման տնտեսական նշանակության գնահատումը։ Հեղինակի հետագա հրապարակումներն ուղղակիորեն շարունակել են այս թեմատիկան՝ անդրադառնալով լեռնամետալուրգիական ընկերությունների արտադրության և իրացման վերլուծությանը, ֆինանսատնտեսական ցուցանիշների բարելավման ուղիներին, պղնձի գների կանխատեսմանը և ոլորտի կայուն զարգացման խնդիրներին։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում ոլորտի տնտեսական արդյունավետության և կայունության խնդիրներին։ Մի կողմից՝ հանքարդյունաբերությունը կարող է ապահովել զգալի արտահանման եկամուտներ, աշխատատեղեր և տնտեսական ակտիվություն, իսկ մյուս կողմից՝ դրա զարգացումը կապված է ռեսուրսների սահմանափակության, շրջակա միջավայրի վրա ազդեցության, հանքավայրերի շահագործման երկարաժամկետ հետևանքների և համաշխարհային շուկաների անկայունությունից կախվածության հետ։ Հետևաբար հետազոտությունը կարող է դիտարկել տնտեսական աճի և բնապահպանական անվտանգության հավասարակշռման անհրաժեշտությունը։ Հատուկ նշանակություն ունի լեռնամետալուրգիական ոլորտի ներդրումային քաղաքականության ուսումնասիրությունը։ Նոր հանքավայրերի հետախուզումը, գործող հանքերի տեխնիկական վերազինումը, հանքաքարի հարստացման տեխնոլոգիաների կատարելագործումը և մետաղների առավել խոր վերամշակման կազմակերպումը պահանջում են մեծածավալ ու երկարաժամկետ ներդրումներ։ Այդ պատճառով աշխատությունը կարող է անդրադառնալ ներդրումային միջավայրի բարելավմանը, ֆինանսավորման աղբյուրներին, ձեռնարկությունների ֆինանսական կայունությանը և պետական տնտեսական քաղաքականության հնարավոր ազդեցությանը։ Կարևոր խնդիր է նաև հանքահումքային ռեսուրսների ավելի բարձր ավելացված արժեքով օգտագործումը։ Հումքի արտահանմանը զուգահեռ տեղական վերամշակման և մետաղամշակման զարգացումը կարող է ընդլայնել արտադրական շղթաները, ստեղծել նոր աշխատատեղեր և մեծացնել տնտեսության ներսում ստեղծվող արժեքը։ Հեղինակի հետագա աշխատանքներում, օրինակ, ուսումնասիրվել են պղնձի հենքով մալուխի հայրենական շուկայի կայուն զարգացման հեռանկարները և պղնձի արտադրության արգասիքների իրացման մարքեթինգային-լոգիստիկ խնդիրները, ինչը ցույց է տալիս ոլորտի խորքային վերամշակման և շուկայի զարգացման ուղղությունների կարևորությունը։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել նաև ոլորտի զարգացման խոչընդոտների բացահայտումը՝ տեխնոլոգիական հետամնացությունից և արտադրության բարձր ինքնարժեքից մինչև ենթակառուցվածքային, ներդրումային, բնապահպանական և շուկայական ռիսկեր։ Դրանց հաղթահարման համար կարող են առաջարկվել արտադրության արդյունավետության բարձրացման, տեխնոլոգիական արդիականացման, կառավարման կատարելագործման, ներդրումների խթանման, արտահանման շուկաների դիվերսիֆիկացման և բնապահպանական կառավարման բարելավման ուղղություններ։ Հետազոտության նշանակությունը հատկապես մեծ է Հայաստանի նման հանքահումքային ռեսուրսներ ունեցող, բայց փոքր ներքին շուկա ունեցող տնտեսության համար, որտեղ արդյունաբերական արտահանումը կարող է կարևոր դեր ունենալ տնտեսական աճի ապահովման գործում։ Միաժամանակ աշխատությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու այն ռիսկերը, որոնք առաջանում են տնտեսության՝ հանքարդյունաբերությունից չափազանց մեծ կախվածության դեպքում, և քննարկելու ոլորտի զարգացման այնպիսի մոդելներ, որոնք կապահովեն ոչ միայն կարճաժամկետ տնտեսական արդյունք, այլև երկարաժամկետ կայունություն։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, հանքարդյունաբերության և մետալուրգիայի մասնագետներին, ֆինանսիստներին, ներդրումային վերլուծաբաններին, պետական կառավարման և տնտեսական քաղաքականության մասնագետներին, բնապահպանական տնտեսագիտությամբ զբաղվող հետազոտողներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և արդյունաբերության տնտեսագիտությունն ուսումնասիրող ուսանողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում և Ռուսաստանի Դաշնությունում մարդու և քաղաքացու միավորվելու սահմանադրական իրավունքի համեմատական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում անհատի՝ իր ընդհանուր շահերի, համոզմունքների, մասնագիտական, հասարակական կամ քաղաքական նպատակների շուրջ այլ անձանց հետ կամավոր միավորվելու իրավական հնարավորությունն է, ինչպես նաև այդ ազատության սահմանադրական ճանաչման, պաշտպանության և իրականացման մեխանիզմները։ Միավորվելու իրավունքը ժողովրդավարական և իրավական պետության կարևորագույն քաղաքական իրավունքներից է և սերտորեն կապված է խոսքի, հավաքների, քաղաքական մասնակցության, խղճի և արտահայտվելու ազատությունների հետ։ Ռուսաստանի սահմանադրական համակարգում այս իրավունքը ամրագրված է Սահմանադրության 30-րդ հոդվածով, որը ճանաչում է յուրաքանչյուրի միավորվելու իրավունքը և արգելում անձին հարկադրել անդամակցելու որևէ միավորման կամ մնալու դրա կազմում։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել միավորման իրավունքի սահմանադրաիրավական բնույթը, դրա սուբյեկտների շրջանակը, իրականացման ձևերը և իրավական երաշխիքները։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել հասարակական միավորումների, քաղաքական կուսակցությունների, արհմիությունների, հասարակական կազմակերպությունների և այլ ինքնակազմակերպվող կառույցների ստեղծման ու գործունեության իրավական հիմքերին։ Հետազոտության կարևոր խնդիրներից է մարդու և քաղաքացու իրավունքների տարբերակման ուսումնասիրությունը։ Միավորվելու ազատությունն իր բնույթով կարող է վերաբերել յուրաքանչյուր անձի՝ անկախ քաղաքացիությունից, սակայն դրա առանձին դրսևորումները, հատկապես քաղաքական մասնակցության և կուսակցական գործունեության ոլորտում, կարող են կապված լինել քաղաքացիական կարգավիճակի հետ։ Այս հանգամանքը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու մարդու ընդհանուր իրավունքների և քաղաքացու քաղաքական իրավունքների փոխհարաբերությունը։ Համեմատական վերլուծությունը թույլ է տալիս ուսումնասիրել Հայաստանի և Ռուսաստանի սահմանադրական կարգավորումների նմանություններն ու տարբերությունները՝ սկսած իրավունքի ձևակերպումից մինչև հասարակական միավորումների ստեղծման, գրանցման, գործունեության և լուծարման իրավական ընթացակարգերը։ Կարևոր ուղղություն է նաև պետության միջամտության սահմանների ուսումնասիրությունը։ Միավորվելու իրավունքի արդյունավետ պաշտպանությունը ենթադրում է, որ պետական մարմինները չպետք է անհիմն կերպով խոչընդոտեն անձանց ինքնակազմակերպմանը, սակայն միաժամանակ օրենսդրությունը կարող է սահմանել որոշակի սահմանափակումներ՝ կապված սահմանադրական կարգի, հանրային անվտանգության, այլ անձանց իրավունքների և օրինական շահերի պաշտպանության հետ։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև միավորման ազատության և քաղաքական բազմակարծության փոխկապակցվածությանը։ Հասարակական միավորումների բազմազանությունը քաղաքացիական հասարակության կարևոր բաղադրիչ է, իսկ քաղաքական կուսակցությունների ազատ գործունեությունը՝ ժողովրդավարական քաղաքական համակարգի հիմնարար պայմաններից մեկը։ Այս տեսանկյունից հետազոտությունը կարող է գնահատել, թե սահմանադրական և օրենսդրական ինչ երաշխիքներ են նախատեսված կազմակերպությունների ինքնուրույնության և ներքին գործունեության ազատության ապահովման համար։ Առանձին նշանակություն ունի իրավական պաշտպանության մեխանիզմների ուսումնասիրությունը՝ ներառյալ դատական պաշտպանության հնարավորությունները, պետական մարմինների որոշումների վիճարկումը և սահմանադրական վերահսկողության գործիքները։ Հետազոտությունը կարող է նաև դիտարկել միջազգային իրավական չափանիշների ազդեցությունը միավորվելու իրավունքի ազգային կարգավորման վրա և պարզել, թե ինչպես են այդ չափանիշներն արտացոլվում երկու երկրների սահմանադրական և ընթացիկ օրենսդրության մեջ։ Համեմատական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն նկարագրել գործող իրավական համակարգերը, այլև բացահայտել դրանց առավելություններն ու խնդիրները, գնահատել իրավակարգավորման արդյունավետությունը և մշակել օրենսդրության կատարելագործման հնարավոր ուղղություններ։ Աշխատության տեսական նշանակությունը պայմանավորված է միավորվելու իրավունքի՝ որպես մարդու և քաղաքացու սահմանադրական կարգավիճակի կարևոր բաղադրատարրի առավել ամբողջական բնութագրմամբ։ Գործնական նշանակությունը կարող է դրսևորվել հասարակական կազմակերպությունների և քաղաքական միավորումների իրավական կարգավիճակի կատարելագործման, քաղաքացիների սահմանադրական իրավունքների պաշտպանության և պետական մարմինների կողմից այդ իրավունքների իրացման համար անհրաժեշտ երաշխիքների ապահովման ոլորտներում։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել սահմանադրագետներին, իրավաբաններին, մարդու իրավունքների մասնագետներին, քաղաքական ինստիտուտների և քաղաքացիական հասարակության հետազոտողներին, դատավորներին, փաստաբաններին, իրավագիտության դասախոսներին, ասպիրանտներին և սահմանադրական իրավունքով զբաղվող ուսանողներին։

Աշխատությունը նվիրված է XIX դարի երկրորդ կեսին և XX դարի սկզբին Շուշիում գործող բարեգործական ընկերությունների ու անհատ բարերարների գործունեության ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով նրանց դերը քաղաքի հասարակական, կրթական, մշակութային և սոցիալական կյանքի զարգացման գործում։ Հետազոտությունը կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ տվյալ ժամանակաշրջանում Շուշին Անդրկովկասի հայաբնակ խոշոր քաղաքային կենտրոններից էր և ուներ զարգացած կրթական, մշակութային, հրատարակչական ու հասարակական կյանք։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել բարեգործական կազմակերպությունների ստեղծման նախադրյալները, դրանց նպատակները, գործունեության ուղղությունները, ֆինանսավորման աղբյուրները և հասարակական նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն կազմակերպություններին, որոնք իրենց միջոցներն ուղղում էին դպրոցների պահպանմանը, կրթության տարածմանը, աղքատների և կարիքավորների օգնությանը, առողջապահական նախաձեռնություններին, մշակութային հաստատությունների աջակցությանը, գրադարանների ու ընթերցարանների ստեղծմանը և հասարակական այլ ծրագրերի իրականացմանը։ Շուշիում բարեգործական գործունեության կարևոր ուղղություններից էր կրթությունը։ Բարերարների և հասարակական կազմակերպությունների աջակցությամբ կրթական հաստատությունները ստանում էին նյութական միջոցներ, գրքեր, գույք և այլ անհրաժեշտ օժանդակություն, իսկ շնորհալի երիտասարդների համար ստեղծվում էին կրթությունը շարունակելու հնարավորություններ։ Այդ գործունեությունը նպաստում էր գրագիտության տարածմանը, ազգային կրթական միջավայրի ամրապնդմանը և նոր կրթված մտավորականության ձևավորմանը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև կանանց կրթությանն ու հասարակական ակտիվությանը, քանի որ XIX դարի վերջին և XX դարի սկզբին հայկական քաղաքային միջավայրում աստիճանաբար ընդլայնվում էր կանանց մասնակցությունը կրթական և բարեգործական նախաձեռնություններին։ Շուշիի հասարակական կյանքում կարևոր տեղ ունեին նաև գրադարաններն ու ընթերցարանները. աղբյուրագիտական նյութերը, օրինակ, հիշատակում են Կովկասի հայոց բարեգործական ընկերության Շուշիի մասնաճյուղի գրադարան-ընթերցարանի գործունեությունը 1899–1900 թվականներին։ Բարեգործական գործունեության մյուս կարևոր ոլորտը մշակույթն էր։ Նվիրատվությունների և կազմակերպությունների միջոցների շնորհիվ աջակցություն էր ցուցաբերվում թատրոնին, երաժշտական և գրական կյանքին, հրատարակչական նախաձեռնություններին ու մշակույթի գործիչներին։ Այս հանգամանքը հատկապես նշանակալի է Շուշիի մշակութային պատմության համատեքստում, քանի որ քաղաքը XIX դարի երկրորդ կեսին և XX դարի սկզբին հայկական մշակույթի կարևոր կենտրոններից էր։ Բարեգործությունը հաճախ դուրս էր գալիս անհատական նվիրատվության շրջանակներից և վերածվում կազմակերպված հասարակական գործունեության, որտեղ քաղաքացիների համատեղ ֆինանսական ու կազմակերպչական ջանքերը ուղղվում էին երկարաժամկետ ծրագրերի իրականացմանը։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել նաև անհատ բարերարների գործունեության ուսումնասիրությունը։ Հայ գործարարների և մտավորականների մի զգալի մասը բարեգործական գործունեությունը դիտարկում էր որպես ազգային ու հասարակական պարտականություն՝ միջոցներ տրամադրելով դպրոցներին, հիվանդանոցներին, եկեղեցիներին, թատրոններին, մշակույթի գործիչներին և կրթություն ստացող երիտասարդներին։ Այդպիսի գործունեությունը ոչ միայն անմիջական օգնություն էր ապահովում կարիքավորներին, այլև նպաստում էր քաղաքի սոցիալական ենթակառուցվածքների և հասարակական ինստիտուտների զարգացմանը։ Ուսումնասիրության կարևոր կողմերից է բարեգործության և ազգային ինքնության փոխհարաբերության բացահայտումը։ Բարեգործական կազմակերպությունները կարող էին միաժամանակ լուծել սոցիալական խնդիրներ և նպաստել ազգային կրթության, մշակույթի ու հասարակական համերաշխության ամրապնդմանը։ Այս առումով բարեգործությունը հանդես էր գալիս ոչ միայն որպես նյութական օգնության համակարգ, այլև որպես ազգային-հասարակական ինքնակազմակերպման կարևոր ձև։ Աշխատությունը կարող է օգտագործել արխիվային փաստաթղթեր, պարբերական մամուլի նյութեր, կազմակերպությունների հաշվետվություններ, հուշագրություններ, վիճակագրական տվյալներ և ժամանակաշրջանի այլ աղբյուրներ՝ վերականգնելու բարեգործական գործունեության իրական ծավալներն ու ուղղությունները։ Աշխատանքի մատենագիտական նկարագրություններից հայտնի է, որ այն հրատարակվել է Ստեփանակերտում 2017 թվականին՝ որպես 136 էջանոց թեկնածուական ատենախոսություն։ Հետազոտությունը կարող է արժեքավոր լինել Շուշիի հասարակական կյանքի, հայկական բարեգործական շարժման, կրթության ու մշակույթի պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ հնարավորություն է տալիս քաղաքային զարգացման գործընթացները դիտարկել ոչ միայն քաղաքական և տնտեսական, այլև հասարակական ինքնակազմակերպման տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, Արցախի պատմության մասնագետներին, մշակութաբաններին, սոցիալական պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, բարեգործության պատմության ուսումնասիրողներին, գրադարանագետներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և XIX–XX դարերի հայ հասարակական ու մշակութային կյանքով հետաքրքրվող ուսանողներին։