Политология

Այս գիտական-քաղաքագիտական աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության քաղաքական վարչաձևի ձևափոխման և զարգացման գործընթացների վերլուծությանը անցումային շրջանում՝ կենտրոնանալով պետական կառավարման համակարգի ինստիտուցիոնալ փոփոխությունների, իշխանությունների բաժանման սկզբունքի իրագործման և քաղաքական համակարգի կայունացման հիմնախնդիրների վրա։ Հեղինակը ուսումնասիրում է ժողովրդավարական անցման առանձնահատկությունները, սահմանադրական բարեփոխումների ազդեցությունը քաղաքական ինստիտուտների վրա, ինչպես նաև կուսակցական համակարգի, ընտրական գործընթացների և քաղաքացիական հասարակության զարգացման դինամիկան։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում քաղաքական իշխանության կենտրոնացման և ապակենտրոնացման միտումներին, պետական կառավարման արդյունավետության բարձրացման խնդիրներին և քաղաքական մասնակցության ընդլայնման մեխանիզմներին։ Աշխատությունը հիմնված է համեմատական քաղաքագիտության մոտեցումների վրա՝ դիտարկելով Հայաստանի փորձը այլ անցումային պետությունների համատեքստում։ Այն օգտակար է քաղաքագետների, պետական կառավարման մասնագետների, իրավաբանների և քաղաքական գործընթացներով հետաքրքրվող հետազոտողների համար։

Հոդվածը ներկայացնում է 2023 թվականի սեպտեմբերին Լեռնային Ղարաբաղում տեղի ունեցած ռազմական սրացման հետևանքները, երբ տեղական աղբյուրները հաղորդել են զոհերի մասին՝ Ադրբեջանի կողմից իրականացված ռազմական գործողությունների ընթացքում, ինչը հանգեցրել է տարածաշրջանում հումանիտար ճգնաժամի խորացմանը և բնակչության զանգվածային տեղահանման։ Նյութում ընդգծվում է, որ իրավիճակը դիտարկվել է որպես տարածաշրջանային անվտանգության լուրջ խախտում՝ կապված երկարամյա հակամարտության հետ, որը վերաբերում է Լեռնային Ղարաբաղ-ի վերահսկողության խնդրին և դրա շուրջ ձևավորված քաղաքական լարվածությանը Ադրբեջան-ի և հայ բնակչության միջև, ինչը հանգեցրել է նաև լայնածավալ տեղահանությունների դեպի Հայաստան։ Հոդվածում նշվում է, որ միջազգային արձագանքի շրջանակում Գերմանիայի արտաքին գործերի նախարար Annalena Baerbock-ը կոչ է արել դադարեցնել ռազմական գործողությունները և պահանջել է անհապաղ վերջ տալ հարձակումներին՝ ընդգծելով խաղաղ բանակցությունների վերադարձի անհրաժեշտությունը և քաղաքացիական բնակչության պաշտպանության կարևորությունը։ Տեքստը նաև տեղավորում է այս իրադարձությունները երկարատև հակամարտության համատեքստում, որը բազմիցս հանգեցրել է բռնությունների և հումանիտար ճգնաժամերի, ներառյալ 2023 թվականի Լեռնային Ղարաբաղի հայերի զանգվածային արտագաղթը որպես կարևոր շրջադարձային փուլ։

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Հովսեփ Էմինի՝ Հայաստանի ազատագրության վերաբերյալ քաղաքական և գաղափարական հայեցակարգի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով նրա պատկերացումները Հայաստանի քաղաքական ապագայի, ազգային ազատագրության, զինված պայքարի, արտաքին ուժերի աջակցության և հայ ժողովրդի ինքնակազմակերպման վերաբերյալ։ Հովսեփ Էմինը XVIII դարի հայ ազգային-ազատագրական մտքի նշանավոր ներկայացուցիչներից էր, որի գործունեությունը ձևավորվեց այն ժամանակաշրջանում, երբ Հայաստանը գտնվում էր Օսմանյան կայսրության և Պարսկաստանի տիրապետության ներքո, իսկ հայ քաղաքական ու մտավոր շրջանակներում աստիճանաբար ուժեղանում էր ազգային պետականության վերականգնման գաղափարը։ Նրա հայեցակարգը կարևոր փուլ է ներկայացնում հայ ազատագրական գաղափարների զարգացման պատմության մեջ, քանի որ Էմինը փորձում էր ազգային ազատագրության գաղափարը վերածել գործնական քաղաքական և ռազմական ծրագրի։ Ուսումնասիրության առանցքային խնդիրներից է Էմինի աշխարհայացքի և նրա ազատագրական ծրագրի ձևավորման նախադրյալների բացահայտումը։ Նա կրթություն և ռազմական պատրաստություն է ստացել Եվրոպայում, ծանոթացել ժամանակի քաղաքական ու ռազմական մտածողությանը և ձգտել այդ փորձը կիրառել Հայաստանի ազատագրության նպատակով։ Նրա համոզմամբ՝ միայն բարոյական կոչերը կամ արտաքին օգնության սպասումը բավարար չէին․ անհրաժեշտ էր պատրաստել հայ ժողովրդին կազմակերպված պայքարի, ստեղծել ռազմական ուժ և ապահովել այնպիսի քաղաքական պայմաններ, որոնք հնարավորություն կտային վերականգնելու հայկական պետականությունը։ Էմինի հայեցակարգում կարևոր տեղ ուներ զինված պայքարի գաղափարը։ Նա կարծում էր, որ ազատագրությունը հնարավոր չէ իրականացնել առանց ռազմական պատրաստվածության և գործողությունների։ Այդ պատճառով նրա գործունեության մեջ մեծ նշանակություն էին ստանում ռազմական գիտելիքը, զինվորական կարգապահությունը, կազմակերպված ուժի ստեղծումը և տեղական բնակչության ներգրավումը։ Այս մոտեցումը տարբերվում էր այն պատկերացումներից, որոնց համաձայն հայերի ազատագրությունը հիմնականում պետք է իրականացվեր որևէ արտաքին տերության միջամտության կամ հովանավորության միջոցով։ Միաժամանակ Էմինը չէր մերժում արտաքին աջակցության անհրաժեշտությունը։ Նրա ծրագրում կարևոր դեր էին խաղում եվրոպական պետությունների և Ռուսաստանի հետ կապերի հաստատումը, քանի որ XVIII դարի քաղաքական պայմաններում փոքր և բաժանված ուժերով Հայաստանի ազատագրության իրականացումը չափազանց բարդ էր։ Նա ձգտում էր գտնել այնպիսի արտաքին դաշնակիցներ, որոնք կարող էին ռազմական և քաղաքական աջակցություն տրամադրել հայ ազատագրական շարժմանը։ Այդուհանդերձ, նրա մոտեցման առանձնահատկությունն այն էր, որ արտաքին օգնությունը պետք է զուգակցվեր հայերի սեփական ուժերի կազմակերպման հետ։ Էմինի քաղաքական հայեցակարգի կարևոր բաղադրիչ էր հայ ժողովրդի ներքին միավորման գաղափարը։ Հայաստանի ազատագրությունը նրա պատկերացմամբ պահանջում էր հաղթահարել ներքին մասնատվածությունը, համախմբել տարբեր հասարակական խմբերին և ձևավորել միասնական ազգային նպատակ։ Այդ նպատակով նա կարևորում էր հայ հոգևորականության, աշխարհիկ իշխանավորների և ժողովրդի համագործակցությունը։ Նրա գործունեությունը ցույց է տալիս, որ ազատագրական ծրագիրը նրա համար միայն ռազմական խնդիր չէր, այլև հասարակական կազմակերպման և ազգային համախմբման խնդիր։ Էմինի ծրագրերում առանձնահատուկ նշանակություն ուներ Արցախի և Սյունիքի հայկական ուժերի ներուժը։ XVIII դարի հայկական ազատագրական շարժումների շրջանակում այդ շրջանները կարևոր դեր ունեին, քանի որ այստեղ պահպանվել էին տեղական զինված ուժերի և ինքնակազմակերպման որոշ հնարավորություններ։ Էմինը փորձել է կապ հաստատել հայկական իշխանական և հոգևոր շրջանակների հետ և նրանց միջոցով ստեղծել ազատագրական պայքարի համար անհրաժեշտ հենարան։ Այս գործունեությունը վկայում է այն մասին, որ նրա գաղափարները կապված էին ոչ միայն տեսական պատկերացումների, այլև գործնական քաղաքական քայլերի հետ։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է Էմինի հարաբերությունների դիտարկումը ժամանակի հայ քաղաքական և հոգևոր գործիչների հետ։ Նրա գործունեությունը կապված էր հատկապես Մովսես Բաղրամյանի և այլ ազգային գործիչների գաղափարական միջավայրի հետ։ XVIII դարի երկրորդ կեսին ձևավորվող հայ ազատագրական մտքի մեջ Էմինի գաղափարները զուգակցվում էին այլ գործիչների ծրագրերի հետ՝ ստեղծելով Հայաստանի ազատագրության ավելի ամբողջական քաղաքական պատկեր։ Այս գործընթացում կարևոր էր նաև հայկական գաղթավայրերի և հատկապես Հնդկաստանի հայկական համայնքի դերը, որտեղ ձևավորվում էին ազգային-քաղաքական նոր գաղափարներ և տարածվում ազատագրական ծրագրեր։ Էմինի հայեցակարգի ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև նրա գաղափարների և եվրոպական լուսավորական մտածողության կապը հասկանալու համար։ Նրա պատկերացումներում ազատագրությունը միայն օտար տիրապետությունից ազատվելը չէր․ այն ենթադրում էր հասարակության վերակազմավորում, կրթության զարգացում, ռազմական կարողությունների ամրապնդում և ազգային պետության ստեղծում։ Այս առումով նրա քաղաքական մտածողությունը միավորում էր ազգային-ազատագրական և լուսավորական տարրեր։ Էմինի գործունեության մեջ կարևոր դեր էր խաղում կրթության և գիտելիքի նշանակության գիտակցումը։ Նա համոզված էր, որ ազգային առաջընթացի համար անհրաժեշտ է կրթված և կազմակերպված հասարակություն, իսկ ռազմական ու քաղաքական պայքարը պետք է հիմնված լինի գիտելիքի և ժամանակակից փորձի վրա։ Նրա հայեցակարգի այս կողմը հետագայում կարևոր նշանակություն ստացավ հայ ազգային-քաղաքական մտքի զարգացման համար։ Միաժամանակ ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ Էմինի ծրագրերը բախվում էին լուրջ խոչընդոտների։ XVIII դարի Հայաստանի քաղաքական մասնատվածությունը, միասնական պետական կենտրոնի բացակայությունը, հայ իշխանական ուժերի սահմանափակ հնարավորությունները, արտաքին քաղաքական բարդությունները և բավարար նյութական ու ռազմական ռեսուրսների պակասը դժվարացնում էին նրա ծրագրերի իրականացումը։ Էմինի մի շարք նախաձեռնություններ չհանգեցրին նախատեսված ռազմական կամ քաղաքական արդյունքին, սակայն դրանց պատմական նշանակությունը պետք է գնահատել ոչ միայն անմիջական հաջողության, այլև հայ քաղաքական մտքի հետագա զարգացման վրա ունեցած ազդեցության տեսանկյունից։ Էմինի հայեցակարգի պատմական նշանակությունն այն է, որ այն հայ ազատագրական գաղափարը տեղափոխեց ավելի կազմակերպված և գործնական քաղաքական ծրագրավորման հարթություն։ Նրա գործունեությունը նախապատրաստեց այն գաղափարական միջավայրը, որի շրջանակում հետագայում զարգացան Հայաստանի ազատագրության վերաբերյալ նոր ծրագրեր և ազգային-քաղաքական կազմակերպման գաղափարներ։ Նրա անունը կապվում է այն ժամանակաշրջանի հետ, երբ հայկական ազատագրական միտքը սկսեց ավելի հստակորեն ձևակերպել ազգային պետականության վերականգնման, զինված ուժի ստեղծման և միջազգային դաշնակիցների որոնման անհրաժեշտությունը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս Հովսեփ Էմինի գործունեությունը դիտարկել ոչ միայն որպես XVIII դարի առանձին քաղաքական նախաձեռնությունների պատմություն, այլև որպես հայ ազգային-ազատագրական մտքի զարգացման կարևոր փուլ։ Նրա հայեցակարգում միավորվում են ազգային անկախության ձգտումը, ռազմական կազմակերպվածության գաղափարը, արտաքին քաղաքական դաշնակցությունների որոնումը, ներքին համախմբման անհրաժեշտությունը և կրթության ու հասարակական առաջընթացի կարևորության գիտակցումը։ Այդ պատճառով թեման կարող է հետաքրքրել հայոց պատմությամբ, XVIII դարի հայ քաղաքական մտքով, ազգային-ազատագրական շարժումների պատմությամբ, հայկական սփյուռքի պատմությամբ և Հայաստանի պետականության վերականգնման գաղափարի ձևավորմամբ զբաղվող պատմաբաններին, քաղաքագետներին, հետազոտողներին, դասախոսներին և ուսանողներին։

Ատենախոսության հիմնական նպատակը ՌԴ-ի նկատմամբ Գերմանիայի ժամանակակակից քաղաքականության ձևավորման և դրա միտումների վրա ազդող հիմնական գործոնների վերլուծությունն է / Целью диссертационного исследования является изучение трансформации российской политики Германии и выявление комплекса факторов, влияющих на ее тенденции / The main goal of the research is the study of the transformation of Germany's policy towards Russia and the set of factors that have an impact on its trends Հրատ.՝ ՀՀ ՊՆ պաշտպանական ազգային հետազոտական համալսարան, Երևան, 2017, 2018, Ատենախոսություն՝ 147 էջ, սեղմագիր՝ 22 էջ [src=123456789/994] [dspace.nla.am]

՝Yerevan Հայաստանի Հանրապետության մայրաքաղաքն է և երկրի քաղաքական, տնտեսական, մշակութային ու գիտակրթական գլխավոր կենտրոնը։ Այն աշխարհի հնագույն բնակավայրերից մեկն է, որի հիմնադրումը ավանդաբար կապվում է Էրեբունի ամրոցի կառուցման հետ մ.թ.ա. 782 թվականին։ Քաղաքը գտնվում է Արարատյան դաշտում՝ Հրազդան գետի ափին, և իր երկար պատմության ընթացքում ձևավորվել է որպես կարևոր վարչական ու մշակութային հանգույց՝ անցնելով ուրարտական, պարսկական, ռուսական կայսերական և խորհրդային շրջաններով, մինչև ժամանակակից անկախ Հայաստանի զարգացումը։ Երևանը համադրում է պատմական շերտերը և արդի քաղաքային միջավայրը՝ ներառելով հնագիտական հուշարձաններ, խորհրդային ճարտարապետական համալիրներ և ժամանակակից կառուցապատում։ Քաղաքը նաև գիտության և կրթության կենտրոն է՝ այստեղ են գտնվում խոշոր համալսարաններ, գիտահետազոտական ինստիտուտներ, մշակութային հաստատություններ, թանգարաններ և արվեստի օջախներ։ Երևանի քաղաքային կյանքը բնութագրվում է ակտիվ մշակութային միջավայրով, զարգացող ենթակառուցվածքներով և տարածաշրջանային նշանակություն ունեցող սոցիալ-տնտեսական դերակատարմամբ՝ հանդիսանալով Հայաստանի պետականության և ազգային ինքնության առանցքային կենտրոններից մեկը։

Այս մենագրությունը նվիրված է 1991–2001 թվականներին Հայաստանի և Միացյալ Նահանգների հարաբերությունների ձևավորման ու զարգացման համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ դրանք դիտարկելով Հարավային Կովկասում ԱՄՆ արտաքին քաղաքական առաջնահերթությունների, տարածաշրջանային աշխարհաքաղաքական վերափոխումների և հետխորհրդային միջազգային համակարգի ձևավորման համատեքստում։ Աշխատության հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացած է այն հարցի վրա, թե ինչպիսի տեղ էր զբաղեցնում Հայաստանը ԱՄՆ տարածաշրջանային քաղաքականության մեջ Խորհրդային Միության փլուզումից հետո, ինչ գործոններով էին պայմանավորված երկկողմ հարաբերությունների զարգացումները և ինչպես էին տարածաշրջանային հակամարտությունները, էներգետիկ շահերը, անվտանգության խնդիրները, Ռուսաստանի և Իրանի գործոնները, ինչպես նաև ԱՄՆ-ում գործող հայկական համայնքի ու կազմակերպությունների գործունեությունը ազդում Վաշինգտոնի քաղաքական որոշումների վրա։ Հետազոտության ժամանակագրական շրջանակը սկսվում է 1991 թվականից, երբ Հայաստանը վերականգնեց իր անկախությունը և դարձավ միջազգային հարաբերությունների ինքնուրույն սուբյեկտ։ ԽՍՀՄ փլուզումից հետո Հարավային Կովկասում ստեղծված նոր իրավիճակը հնարավորություն տվեց ԱՄՆ-ին ակտիվացնել իր ներկայությունը տարածաշրջանում։ ԱՄՆ քաղաքականության մեջ տարածաշրջանի նշանակությունը պայմանավորված էր մի քանի փոխկապակցված հանգամանքներով՝ Ռուսաստանի ազդեցության պահպանման խնդրով, Իրանի աշխարհաքաղաքական դիրքով, Թուրքիայի և Վրաստանի հետ հարաբերություններով, Կասպից ծովի էներգետիկ պաշարների նկատմամբ հետաքրքրությամբ և տարածաշրջանային անվտանգության հարցերով։ Հետազոտություններում նշվում է, որ ԱՄՆ-ի ակտիվ հետաքրքրությունը Հարավային Կովկասի նկատմամբ հատկապես նկատելի դարձավ 1990-ականների երկրորդ կեսից, երբ տարածաշրջանային էներգետիկ նախագծերն ավելի մեծ նշանակություն ստացան ամերիկյան արտաքին քաղաքականության համար։ Հայաստանի և ԱՄՆ-ի դիվանագիտական հարաբերությունների հաստատումը դարձավ երկկողմ կապերի ինստիտուցիոնալ զարգացման հիմքը։ Հետագա տարիներին հարաբերությունները աստիճանաբար ընդլայնվեցին՝ ընդգրկելով քաղաքական, տնտեսական, մարդասիրական, ժողովրդավարական զարգացման և անվտանգության ոլորտները։ Ուսումնասիրության կարևոր խնդիրներից է բացահայտել այն առանձնահատկությունը, որ Հայաստանի և ԱՄՆ-ի հարաբերությունները զարգանում էին ոչ միայն երկու երկրների անմիջական շահերի հիման վրա, այլև Հարավային Կովկասում ամերիկյան ավելի լայն ռազմավարության շրջանակում։ Այդ պատճառով Հայաստանի նկատմամբ Վաշինգտոնի քաղաքականությունը անհրաժեշտ է դիտարկել տարածաշրջանի մյուս պետությունների՝ Ադրբեջանի և Վրաստանի նկատմամբ ԱՄՆ քաղաքականության հետ համեմատության մեջ։ Աշխատության մեջ առանձնահատուկ նշանակություն ունի Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության խնդիրը։ 1990-ականների սկզբին հակամարտությունը դարձավ Հայաստանի արտաքին քաղաքականության և միջազգային հարաբերությունների կարևորագույն ուղղություններից մեկը, իսկ ԱՄՆ-ը ներգրավվեց դրա կարգավորման գործընթացում՝ որպես ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահ երկիր։ Հակամարտության նկատմամբ ամերիկյան դիրքորոշումը միաժամանակ առնչվում էր տարածաշրջանային անվտանգության, Հայաստանի և Ադրբեջանի հարաբերությունների, Թուրքիայի դիրքորոշման և էներգետիկ հաղորդակցության նախագծերի հարցերին։ Այդ համատեքստում աշխատանքը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես էր հակամարտության կարգավորման խնդիրը փոխազդում հայ-ամերիկյան քաղաքական օրակարգի հետ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև ԱՄՆ-ում հայկական համայնքի և կազմակերպությունների դերակատարությունը։ Հայկական սփյուռքը և ամերիկահայ կազմակերպությունները կարողացել են ձևավորել քաղաքական ու հասարակական ազդեցության տարբեր մեխանիզմներ՝ ամերիկյան քաղաքական օրակարգում հայկական հարցերի բարձրացման, Հայաստանի նկատմամբ աջակցության, տնտեսական և մարդասիրական ծրագրերի խթանման և Հայոց ցեղասպանության ճանաչման ուղղությամբ։ Հետազոտությունների համաձայն՝ ամերիկահայ կազմակերպությունները զգալի դեր են ունեցել Հայաստանի և Լեռնային Ղարաբաղի վերաբերյալ ԱՄՆ քաղաքականության վրա հասարակական ու քաղաքական ազդեցություն գործադրելու գործում։ Տնտեսական հարաբերությունների ուսումնասիրությունը ևս կարևոր բաղադրիչ է։ Անկախության առաջին տարիներին Հայաստանը կանգնած էր տնտեսական ծանր իրավիճակի, շրջափակման և սոցիալ-տնտեսական վերափոխումների խնդիրների առջև, ինչի պայմաններում ԱՄՆ աջակցությունը ստացավ մեծ նշանակություն։ Ամերիկյան օգնության ծրագրերը, ներդրումային և առևտրային կապերը, մարդասիրական աջակցությունը և տնտեսական բարեփոխումների խթանումը դարձան երկկողմ հարաբերությունների կարևոր ուղղություններ։ Միաժամանակ ԱՄՆ-ի տնտեսական հետաքրքրությունները Հարավային Կովկասում մեծապես կապված էին տարածաշրջանի հաղորդակցային և էներգետիկ ներուժի հետ։ Այս համատեքստում Հայաստանը որոշ չափով տարբերվում էր Ադրբեջանից, քանի որ չուներ Կասպից ծովի նավթային և գազային պաշարների նման ռեսուրսային ներուժ, ինչն ազդում էր տարածաշրջանային ամերիկյան առաջնահերթությունների կառուցվածքի վրա։ ԱՄՆ քաղաքականության մեջ Ադրբեջանի նշանակությունը հատկապես աճեց էներգետիկ նախագծերի զարգացման հետ, մինչդեռ Հայաստանի նկատմամբ հարաբերությունները զգալիորեն կառուցվում էին քաղաքական, մարդասիրական և ժողովրդավարական համագործակցության հիման վրա։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է նաև անվտանգության և ռազմական համագործակցության ուսումնասիրությունը։ Հայաստանի և ԱՄՆ-ի հարաբերություններում անվտանգության ոլորտը զարգանում էր աստիճանաբար՝ հաշվի առնելով միաժամանակ Հայաստանի անդամակցությունը Ռուսաստանի գլխավորած անվտանգության համակարգերին և ԱՄՆ-ի ու ՆԱՏՕ-ի հետ համագործակցության հնարավորությունները։ Հետազոտական գրականության մեջ նշվում է, որ հայ-ամերիկյան համագործակցությունը ներառում էր ինչպես երկկողմ, այնպես էլ ՆԱՏՕ-ի շրջանակներում իրականացվող ձևաչափեր, սակայն Ռուսաստանի հետ Հայաստանի ռազմաքաղաքական կապերը սահմանափակում էին այդ ուղղության արագ խորացումը։ Մենագրության կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ Հայաստանի արտաքին քաղաքականությունը ներկայացվում է որպես տարբեր ուժային կենտրոնների միջև հավասարակշռություն պահպանելու գործընթաց։ Հայաստանի համար ԱՄՆ-ի հետ հարաբերությունների զարգացումը կարևոր էր միջազգային աջակցություն ստանալու, տնտեսական վերականգնման, ժողովրդավարական ինստիտուտների ամրապնդման և արտաքին քաղաքական այլընտրանքների ընդլայնման տեսանկյունից, մինչդեռ ԱՄՆ-ի համար Հայաստանը Հարավային Կովկասում կարևոր, բայց ոչ միակ գործընկերն էր։ Այդ պատճառով երկկողմ հարաբերությունները պետք է հասկանալ ավելի լայն տարածաշրջանային համակարգում, որտեղ փոխազդում էին ԱՄՆ-ի, Ռուսաստանի, Թուրքիայի, Իրանի և եվրոպական պետությունների շահերը։ Հետազոտության մեջ 1990-ականների երկրորդ կեսը առանձնահատուկ նշանակություն ունի, քանի որ հենց այդ շրջանում Հարավային Կովկասը ավելի հստակ սկսեց դիտարկվել որպես ԱՄՆ արտաքին քաղաքականության կարևոր ուղղություն։ Էներգետիկ նախագծերը, Կասպից ծովի պաշարների արտահանման ուղիները, տարածաշրջանային հաղորդակցությունները և Ռուսաստանի ու Իրանի ազդեցության սահմանափակման հարցերը մեծացրին ԱՄՆ-ի հետաքրքրությունը տարածաշրջանի նկատմամբ։ Այս պայմաններում Հայաստանը հայտնվեց բարդ աշխարհաքաղաքական միջավայրում, որտեղ իր արտաքին քաղաքական առաջնահերթությունները միշտ չէ, որ համընկնում էին ամերիկյան ռազմավարական նպատակների հետ։ Աշխատանքի մատենագիտական տվյալների համաձայն՝ Նորա Վ. Գևորգյանի ուսումնասիրությունը սկզբնապես ներկայացվել է որպես քաղաքական գիտությունների թեկնածուի գիտական աստիճանի համար նախատեսված ատենախոսություն՝ 23.00.04 մասնագիտությամբ, և 2009 թվականին հրատարակվել է 27 էջանոց սեղմագրով։ Հետագայում այն լույս է տեսել ընդարձակ մենագրության ձևով՝ Երևանում, «Լիմուշ» հրատարակչությունում, 2012 թվականին, 194 էջ ծավալով։ Հայաստանի ազգային գրադարանի մատենագիտական գրառման համաձայն՝ գրքում ընդգրկված է 174–188-րդ էջերի մատենագիտություն՝ 190 աղբյուրով, ինչպես նաև բազմաթիվ տողատակի հղումներ։ Ռուս-հայկական համալսարանի տվյալները հաստատում են, որ Նորա Գևորգյանը քաղաքական գիտությունների թեկնածու է, դոցենտ և միջազգային հարաբերությունների մասնագետ, իսկ այս աշխատությունը նրա հիմնական գիտական մենագրություններից մեկն է։ Նրա հետազոտական հետաքրքրությունների մեջ ներառված են ԱՄՆ արտաքին քաղաքական շահերը Հարավային Կովկասում, հայ-ամերիկյան հարաբերությունները, փոքր պետությունների դերը մեծ տերությունների աշխարհաքաղաքականության մեջ և տարածաշրջանային միջազգային հարաբերությունները։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը արժեքավոր է հետխորհրդային առաջին տասնամյակում Հայաստանի արտաքին քաղաքականության և ԱՄՆ-ի տարածաշրջանային ռազմավարության փոխազդեցությունը հասկանալու համար։ Այն հնարավորություն է տալիս միաժամանակ ուսումնասիրել դիվանագիտական հարաբերությունները, տնտեսական և մարդասիրական համագործակցությունը, Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության միջազգային ասպեկտները, ամերիկահայ համայնքի քաղաքական ազդեցությունը, տարածաշրջանային էներգետիկ շահերը և Հարավային Կովկասում ձևավորվող նոր աշխարհաքաղաքական հավասարակշռությունը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել միջազգային հարաբերությունների, քաղաքագիտության, դիվանագիտության, Հայաստանի արտաքին քաղաքականության, ԱՄՆ արտաքին քաղաքականության և Հարավային Կովկասի աշխարհաքաղաքականության հարցերով զբաղվող հետազոտողներին, դասախոսներին, ուսանողներին և ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է հայ-ադրբեջանական հակամարտության միջազգային քաղաքականության ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով տարածաշրջանային և գլոբալ ուժերի փոխհարաբերությունների, արտաքին քաղաքական շահերի և անվտանգության խնդիրների համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են հակամարտության միջազգայինացման գործընթացը, տարբեր պետությունների և միջազգային կազմակերպությունների դիրքորոշումները, ինչպես նաև հակամարտության կարգավորման վրա արտաքին դերակատարների ունեցած ազդեցությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տարածաշրջանում Ռուսաստանի, Թուրքիայի, Իրանի, Միացյալ Նահանգների և եվրոպական պետությունների շահերին ու քաղաքականությանը, ինչպես նաև դրանց փոխազդեցությանը Հարավային Կովկասի անվտանգության համակարգում։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել հակամարտության դիվանագիտական կարգավորման փորձերը, բանակցային գործընթացների հիմնական փուլերը, միջազգային միջնորդության ձևաչափերը և հակամարտող կողմերի դիրքորոշումների շուրջ ձևավորված միջազգային արձագանքները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում միջազգային իրավունքի, ինքնորոշման, տարածքային ամբողջականության, անվտանգության և հումանիտար խնդիրների փոխհարաբերությանը, որոնք առանցքային նշանակություն ունեն հակամարտության միջազգային ընկալման և կարգավորման գործընթացում։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև տարածաշրջանային տրանսպորտային և էներգետիկ նախագծերին, տնտեսական շահերին և աշխարհաքաղաքական մրցակցությանը, որոնք ազդում են հակամարտության շուրջ միջազգային քաղաքականության ձևավորման վրա։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են վերլուծվել ինչպես երկկողմ հարաբերությունները, այնպես էլ միջազգային և տարածաշրջանային կազմակերպությունների ներգրավվածությունը, միջնորդական նախաձեռնությունները և խաղաղության հաստատման ուղղությամբ իրականացված քայլերը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ հակամարտության զարգացումները փոխկապակցված են Հարավային Կովկասում ուժերի հարաբերակցության փոփոխությունների և ավելի լայն միջազգային անվտանգության գործընթացների հետ։ Աշխատության արդյունքները կարող են նպաստել հայ-ադրբեջանական հակամարտության միջազգային չափումների, արտաքին դերակատարների շահերի և տարածաշրջանային քաղաքական դինամիկայի ավելի ամբողջական ըմբռնմանը։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել քաղաքագետներին, միջազգային հարաբերությունների մասնագետներին, դիվանագետներին, պատմաբաններին, տարածաշրջանային անվտանգության հետազոտողներին, կոնֆլիկտաբաններին և համապատասխան ոլորտների ուսանողներին։

Գիրքը նվիրված է երկարատև քաղաքական և տարածքային հակամարտությունների բնույթին, դրանց առաջացման պատճառներին և խաղաղ կարգավորման ճանապարհին առկա խոչընդոտների ուսումնասիրությանը։ Աշխատությունում վերլուծվում են հակամարտությունների զարգացման փուլերը, ներգրավված կողմերի քաղաքական և ռազմավարական շահերը, միջազգային կազմակերպությունների միջնորդական դերակատարությունը, ինչպես նաև դիվանագիտական գործընթացների արդյունավետությունն ու սահմանափակումները։ Քննարկվում են ուժային և քաղաքական լուծումների հնարավորությունները, բանակցային գործընթացների առանձնահատկությունները, միջազգային իրավունքի ազդեցությունը և տարածաշրջանային անվտանգության հիմնախնդիրները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հակամարտությունների սոցիալական, տնտեսական և հումանիտար հետևանքներին, ինչպես նաև կայուն խաղաղության հաստատման համար անհրաժեշտ նախադրյալներին։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել քաղաքագետների, միջազգային հարաբերությունների մասնագետների, պատմաբանների, իրավաբանների, հետազոտողների, ուսանողների և հակամարտությունների կարգավորման խնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Այս աշխատությունը նվիրված է «Արևելյան գործընկերություն» ծրագրի իրականացման գործընթացի համեմատական ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի, Վրաստանի և Մոլդովայի օրինակների հիման վրա։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են ծրագրի նպատակները, հիմնական ուղղությունները, մասնակից երկրների քաղաքական, տնտեսական և ինստիտուցիոնալ զարգացումների վրա ունեցած ազդեցությունը, ինչպես նաև եվրոպական ինտեգրման տարբեր մոտեցումներն ու արդյունքները։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են երեք երկրների արտաքին քաղաքական առաջնահերթությունները, համագործակցության ձևաչափերը, բարեփոխումների ընթացքը, հարաբերությունները Եվրոպական միության հետ և այն գործոնները, որոնք պայմանավորել են յուրաքանչյուր պետության առանձնահատուկ ուղին։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու տարածաշրջանային քաղաքական գործընթացների առանձնահատկությունները, միջազգային համագործակցության մեխանիզմները և եվրոպական հարևանության քաղաքականության ազդեցությունը հետխորհրդային երկրների զարգացման վրա։ Այն արժեքավոր աղբյուր է քաղաքագետների, միջազգային հարաբերությունների մասնագետների, հետազոտողների, ուսանողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրվում են Հայաստանի, Վրաստանի ու Մոլդովայի արտաքին քաղաքականությամբ և եվրոպական ուղղությամբ իրականացվող գործընթացներով։

Տեքստը անդրադառնում է Լեռնային Ղարաբաղում տեղի ունեցած զանգվածային բնակչության տեղահանման գործընթացին, որի ընթացքում, ըստ հաղորդվող տվյալների, տարածաշրջանի բնակիչների շուրջ 80 տոկոսը ստիպված է եղել լքել իր բնակավայրերը։ Իրադարձությունը ներկայացվում է որպես լայնածավալ հումանիտար ճգնաժամի մաս, որը ծագել է ռազմական և քաղաքական սրացումների հետևանքով՝ կապված երկարամյա հակամարտության հետ Լեռնային Ղարաբաղ-ի կարգավիճակի շուրջ, որտեղ հիմնական ներգրավված կողմերից է Ադրբեջան-ը։ Նյութում ընդգծվում է բնակչության զանգվածային արտագաղթի սոցիալական և հոգեբանական հետևանքները, ներառյալ սեփականության կորուստը, անվտանգության խնդիրները և փախստականների հոսքը դեպի Հայաստան։ Վերլուծական տեսանկյունից քննարկվում են նաև միջազգային արձագանքները, հումանիտար կազմակերպությունների գնահատականները և տարածաշրջանային կայունության վրա ազդեցությունը։ Իրադարձությունը դիտարկվում է որպես հակամարտության վերջին փուլերից մեկը, որը հանգեցրել է ժողովրդագրական կտրուկ փոփոխությունների և խորացրել է տարածաշրջանային լարվածությունը։

Այս աշխատությունը նվիրված է արտերկրում գործող հայկական քաղաքական կուսակցությունների ձևավորման, զարգացման և գործունեության ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով սփյուռքյան քաղաքական կյանքի առանձնահատկությունները և դրա կապը հայրենիքում տեղի ունեցող քաղաքական գործընթացների հետ։ Գրքում վերլուծվում են տարբեր պատմական փուլերում ձևավորված հայկական կուսակցական կառույցները՝ հատկապես Եվրոպայում, Մերձավոր Արևելքում և Ամերիկայում, դրանց գաղափարական ուղղությունները, կազմակերպչական կառուցվածքը և գործունեության հիմնական նպատակները՝ ներառյալ ազգային ինքնության պահպանումը, համայնքային համախմբումը և քաղաքական լոբբինգի իրականացումը միջազգային հարթակներում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, թե ինչպես են այդ կուսակցությունները արձագանքել Հայաստանի ներքաղաքական զարգացումներին, անկախության գործընթացին և տարածաշրջանային հակամարտություններին՝ ձևավորելով քաղաքական դիրքորոշումներ և համագործակցության ցանցեր։ Աշխատությունում քննարկվում են նաև սփյուռքյան քաղաքական կառույցների ազդեցության սահմանները, նրանց հարաբերությունները տեղական պետությունների քաղաքական համակարգերի հետ և ներհամայնքային մրցակցությունների ու գաղափարական տարբերությունների ազդեցությունը ընդհանուր գործունեության վրա։ Վերլուծվում է նաև սփյուռքի քաղաքականացման գործընթացը որպես ազգային ինքնության պահպանման և վերարտադրման մեխանիզմ։ Գրքի նպատակն է ներկայացնել արտերկրում հայկական քաղաքական կուսակցությունների բազմաշերտ դերը և նրանց ազդեցությունը համաշխարհային հայկական քաղաքական մտքի ձևավորման վրա։

Աշխատությունը նվիրված է հանրակրթական դպրոցում բացօթյա նկարչության դասավանդման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը և դրա արդյունավետ կազմակերպման մեթոդական մոտեցումներին։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում է բնության անմիջական միջավայրում նկարչական գործունեության կազմակերպումը՝ որպես սովորողների գեղագիտական ընկալման, դիտողականության, ստեղծագործական մտածողության և գործնական հմտությունների զարգացման արդյունավետ միջոց։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բացօթյա դասերի պլանավորմանը, թեմաների և առաջադրանքների ընտրությանը, աշակերտների տարիքային ու անհատական առանձնահատկությունների հաշվառմանը, ինչպես նաև բնական լուսավորության, գույնի, տարածության և միջավայրի փոփոխությունների դիտարկմանն ու պատկերմանը։ Աշխատության մեջ կարող են ներկայացվել ուսուցման տարբեր մեթոդներ և կազմակերպչական ձևեր, ուսուցչի դերը ստեղծագործական գործընթացի ուղղորդման գործում, սովորողների ինքնուրույն աշխատանքի խթանման եղանակները և նրանց աշխատանքների գնահատման չափանիշները։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է կերպարվեստի ուսուցման բովանդակության կատարելագործման և դասապրոցեսում բնության ու իրական միջավայրի առավել արդյունավետ օգտագործման տեսանկյունից։ Այն կարող է օգտակար լինել կերպարվեստի ուսուցիչների, մանկավարժների, գեղարվեստական կրթության մասնագետների, ուսանողների և հանրակրթական դպրոցներում ստեղծագործական ուսուցման մեթոդներով հետաքրքրվող մասնագետների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Լեռնային Ղարաբաղի շուրջ տեղի ունեցած իրադարձությունների հետևանքով առաջացած զանգվածային տեղահանության և Հայաստանի Հանրապետություն մարդկանց հոսքի ուսումնասիրությանը։ Ներկայացվում են բնակչության տեղաշարժի պատճառները, սոցիալ-տնտեսական և հումանիտար հետևանքները, ինչպես նաև փախստականների և տեղահանված անձանց առջև ծառացած հիմնական խնդիրները։ Վերլուծվում են տարածաշրջանային քաղաքական զարգացումները, անվտանգության միջավայրը, միջազգային կառույցների արձագանքը և Հայաստանի վրա առաջացած սոցիալական ու կառավարչական մարտահրավերները։ Աշխատության մեջ անդրադարձ է կատարվում նաև բնակեցման, սոցիալական ինտեգրման, իրավական կարգավիճակի, մարդասիրական աջակցության և երկարաժամկետ լուծումների հարցերին։ Նյութը կարևոր նշանակություն ունի ժամանակակից հակամարտությունների, հարկադիր միգրացիայի, տարածաշրջանային կայունության և մարդու իրավունքների պաշտպանության խնդիրների ուսումնասիրման համար՝ հետաքրքրություն ներկայացնելով քաղաքականության, միջազգային հարաբերությունների և սոցիալական գիտությունների ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության պաշտպանական համակարգի արդիականացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ ազգային անվտանգության ապահովման համատեքստում։ Վերլուծվում են պաշտպանական քաղաքականության զարգացման հիմնական ուղղությունները, զինված ուժերի բարեփոխումների անհրաժեշտությունը, ռազմավարական պլանավորման սկզբունքները և ժամանակակից անվտանգության միջավայրի ազդեցությունը պետական պաշտպանական կարողությունների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ռազմական կառավարման արդյունավետության բարձրացմանը, պաշտպանական ռեսուրսների օպտիմալ օգտագործմանը, զինված ուժերի կառուցվածքային և ինստիտուցիոնալ վերափոխումներին, ինչպես նաև միջազգային համագործակցության և պաշտպանական ոլորտի կառավարման լավագույն փորձի կիրառման հնարավորություններին։ Աշխատության մեջ քննարկվում են տարածաշրջանային և գլոբալ անվտանգության մարտահրավերները, դրանց ազդեցությունը երկրի պաշտպանական ռազմավարության ձևավորման վրա, ինչպես նաև ներկայացվում են պաշտպանության ոլորտի զարգացմանն ուղղված մոտեցումներ և առաջարկություններ, որոնք կարող են նպաստել ազգային անվտանգության համակարգի ամրապնդմանը, ռազմական պատրաստվածության բարձրացմանը և պետական անվտանգության երկարաժամկետ ապահովմանը։

Այս գիրքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության պետական կառավարման համակարգի կատարելագործման գործընթացում տեղեկատվական տեխնոլոգիաների կիրառման ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով ժամանակակից կառավարման արդյունավետության բարձրացման կարևոր ուղղություններից մեկը։ Աշխատանքում վերլուծվում են թվային լուծումների ներդրման հնարավորությունները պետական կառավարման ոլորտում, էլեկտրոնային կառավարման համակարգերի զարգացման առանձնահատկությունները, կառավարման գործընթացների ավտոմատացման և տեղեկատվական հոսքերի արդյունավետ կազմակերպման մեխանիզմները։ Գրքում քննարկվում են պետական ծառայությունների որակի բարելավման, կառավարման թափանցիկության բարձրացման, որոշումների ընդունման արդյունավետության և քաղաքացիների հետ փոխգործակցության կատարելագործման ուղիները՝ տեղեկատվական տեխնոլոգիաների կիրառմամբ։ Այն կարող է օգտակար լինել պետական կառավարման մասնագետների, ՏՏ ոլորտի փորձագետների, տնտեսագետների, հետազոտողների, ուսանողների և թվային կառավարման զարգացման հարցերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Անգլիայում քաղաքական պահպանողականության ձևավորման և զարգացման գործընթացի ուսումնասիրությանը XVIII դարի երկրորդ կեսից մինչև XIX դարի սկիզբ ընկած ժամանակահատվածում։ Վերլուծվում են պահպանողական գաղափարների առաջացման պատմական նախադրյալները, դրանց կապը անգլիական քաղաքական ավանդույթների, միապետական կառույցների, հասարակական կարգի պահպանման և բարեփոխումների նկատմամբ զգուշավոր վերաբերմունքի հետ։ Ուսումնասիրությունում ներկայացվում է այն քաղաքական և սոցիալական միջավայրը, որի պայմաններում ձևավորվեցին պահպանողական մտածողության հիմնական սկզբունքները, ինչպես նաև դրա արձագանքը հեղափոխական գաղափարների տարածմանը Եվրոպայում։ Անդրադարձ է կատարվում քաղաքական գործիչների և մտածողների հայացքներին, խորհրդարանական համակարգի զարգացմանը և պահպանողականության՝ որպես ինքնուրույն քաղաքական ուղղության կայացման առանձնահատկություններին։ Աշխատությունը բացահայտում է անգլիական պահպանողականության դերը նոր ժամանակների քաղաքական մշակույթի ձևավորման գործընթացում և դրա ազդեցությունը հետագա քաղաքական գաղափարական զարգացումների վրա։

Աշխատությունը վերլուծում է Հարավային Կովկասում ռազմական լարվածության սրացման պատճառները և այն գործոնները, որոնք կարող են հանգեցնել Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև նոր լայնածավալ հակամարտության։ Ներկայացվում են տարածաշրջանի պատմական նախադրյալները, տարածքային վեճերի ձևավորումը, ռազմական բախումների զարգացումը և դրանց ազդեցությունը տարածաշրջանային անվտանգության վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում քաղաքական որոշումների, դիվանագիտական գործընթացների, միջազգային կազմակերպությունների և արտաքին դերակատարների մասնակցությանը՝ գնահատելով դրանց ազդեցությունը հակամարտության ընթացքի և խաղաղության հեռանկարների վրա։ Աշխատությունը նաև քննարկում է ռազմական գործողությունների հումանիտար հետևանքները, բնակչության տեղահանությունը, տնտեսական և ենթակառուցվածքային վնասները, ինչպես նաև անվտանգության նոր մարտահրավերները, որոնք առաջանում են անկայունության խորացման պայմաններում։ Վերլուծության մեջ անդրադարձ է կատարվում նաև տարածաշրջանային ուժերի հավասարակշռությանը, խաղաղության բանակցությունների դժվարություններին և հնարավոր զարգացումների տարբեր սցենարներին՝ ներկայացնելով հակամարտության քաղաքական և ռազմավարական համատեքստը լայն միջազգային տեսանկյունից։ Գիրքը նախատեսված է միջազգային հարաբերությունների, քաղաքագիտության, պատմության, անվտանգության ուսումնասիրությունների և տարածաշրջանային քաղաքականությամբ հետաքրքրվող ուսանողների, հետազոտողների և ընթերցողների համար։

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է Հայաստանի Հանրապետությունում հասարակական կազմակերպությունների զարգացման և գործունեության առանձնահատկություններին՝ գլոբալ ինտեգրացիոն գործընթացների համատեքստում՝ ընդգծելով քաղաքացիական հասարակության ինստիտուտների դերը ժամանակակից քաղաքական, սոցիալական և տնտեսական փոխակերպումների մեջ։ Աշխատանքը կենտրոնանում է այն գործընթացների վրա, որոնց միջոցով հասարակական կազմակերպությունները դառնում են միջնորդ օղակ պետության, միջազգային կառույցների և հասարակության միջև՝ նպաստելով ժողովրդավարական կառավարման, մարդու իրավունքների պաշտպանության և հանրային քաղաքականության ձևավորման գործընթացներին։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում գլոբալացման ազդեցությանը՝ ներառյալ միջազգային դոնոր կազմակերպությունների ներգրավվածությունը, տարածաշրջանային համագործակցային ծրագրերը և քաղաքացիական նախաձեռնությունների ինտեգրումը միջազգային ցանցերում։ Ներկայացվում է նաև հասարակական կազմակերպությունների դերակատարությունը սոցիալական խնդիրների լուծման, կրթական և առողջապահական ծրագրերի իրականացման, ինչպես նաև հանրային վերահսկողության մեխանիզմների զարգացման գործում։ Աշխատանքը վերլուծում է նաև մարտահրավերները՝ ֆինանսական կայունության, ինստիտուցիոնալ կարողությունների և քաղաքական միջավայրի ազդեցության տեսանկյունից։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ Հայաստանի հասարակական կազմակերպությունները գլոբալ ինտեգրացիոն գործընթացներում հանդես են գալիս որպես կարևոր դերակատարներ՝ նպաստելով քաղաքացիական հասարակության զարգացմանը և միջազգային համագործակցության ընդլայնմանը։

Գիրքը նվիրված է էկոլոգիական անվտանգության հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը ռազմավարական գնահատման համատեքստում՝ Հայաստանի Հանրապետության օրինակով՝ դիտարկելով շրջակա միջավայրի պահպանության և կայուն զարգացման փոխկապակցվածությունը պետական քաղաքականության և ռազմավարական պլանավորման գործընթացներում։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են էկոլոգիական անվտանգության հիմնական սպառնալիքները, բնական ռեսուրսների արդյունավետ կառավարման սկզբունքները և ռազմավարական էկոլոգիական գնահատման մեթոդաբանությունը՝ որպես շրջակա միջավայրի վրա հնարավոր ազդեցությունների կանխատեսման և նվազեցման գործիք։ Հեղինակը ուսումնասիրում է բնապահպանական քաղաքականության իրավական և ինստիտուցիոնալ հիմքերը, ռազմավարական ծրագրերի և զարգացման նախագծերի գնահատման ընթացակարգերը, ինչպես նաև միջազգային փորձի կիրառման հնարավորությունները Հայաստանի պայմաններում։ Գրքում քննարկվում են նաև էկոլոգիական ռիսկերի գնահատման, որոշումների կայացման գործընթացում բնապահպանական գործոնների ինտեգրման և հանրային մասնակցության ապահովման հարցերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում շրջակա միջավայրի պահպանության, տնտեսական զարգացման և սոցիալական շահերի միջև հավասարակշռության ապահովման հիմնախնդիրներին։ Աշխատությունը համադրում է տեսական և կիրառական մոտեցումները՝ առաջարկելով ռազմավարական գնահատման համակարգի կատարելագործման և էկոլոգիական անվտանգության բարձրացման արդյունավետ ուղիներ։ Գիրքը նախատեսված է բնապահպանների, պետական կառավարման մասնագետների, տնտեսագետների, իրավաբանների, գիտահետազոտողների, ուսանողների և շրջակա միջավայրի կառավարման հարցերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության և Եվրոպական միության միջև հարաբերությունների զարգացման միտումների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ «Արևելյան գործընկերություն» ծրագրի շրջանակներում՝ ընդգծելով քաղաքական, տնտեսական և ինստիտուցիոնալ համագործակցության հիմնական ուղղությունները։ Վերլուծվում են ՀՀ-ԵՄ հարաբերությունների էվոլյուցիան, ասոցացման գործընթացների առանձնահատկությունները, իրավական և կառավարման բարեփոխումների ազդեցությունը եվրոպական ինտեգրման խորացման վրա, ինչպես նաև էներգետիկ, առևտրային և վիզային քաղաքականության ոլորտներում համագործակցության զարգացումները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում տարածաշրջանային անվտանգության, ժողովրդավարական ինստիտուտների ամրապնդման և տնտեսական արդիականացման գործընթացներում ԵՄ-ի դերակատարությանը։ Ուսումնասիրությունը նաև գնահատում է «Արևելյան գործընկերություն» նախաձեռնության արդյունավետությունը և դրա սահմանափակումները՝ հաշվի առնելով տարածաշրջանային աշխարհաքաղաքական մարտահրավերները և Հայաստանի բազմավեկտոր արտաքին քաղաքականությունը։ Աշխատությունը ներկայացնում է վերլուծական եզրակացություններ և հնարավոր զարգացման սցենարներ՝ ՀՀ-ԵՄ հարաբերությունների խորացման և երկարաժամկետ համագործակցության ամրապնդման տեսանկյունից։

Այս փաստաթուղթը վերաբերում է քաղաքային տրանսպորտային ենթակառուցվածքի զարգացման պատմական փուլերից մեկին, որտեղ սահմանվում են պայմանագրային հիմունքները կոնցեսիոն կառավարման ձևաչափով ձիաքարշ երկաթուղու շահագործման և կազմակերպման համար այն ժամանակվա քաղաքային միջավայրում։ Այն ներկայացնում է ներդրողների և քաղաքային իշխանությունների միջև կնքված համաձայնության դրույթները, որոնք կարգավորում են երթուղիների կառուցման, շահագործման, սպասարկման, ֆինանսավորման և եկամուտների բաշխման հարցերը՝ նպատակ ունենալով բարելավել քաղաքային շարժունակությունը և տրանսպորտային կապերը։ Փաստաթուղթը նաև արտացոլում է քաղաքային տնտեսության արդիականացման վաղ փորձերը, ենթակառուցվածքային զարգացման ռազմավարությունները և տեխնոլոգիական նորարարությունների ներդրումը հասարակական տրանսպորտում՝ այն ժամանակաշրջանի պայմաններում։ Այս գործընթացները կապված են նաև պատմական քաղաքային կենտրոնի՝ Երևան-ի սոցիալ-տնտեսական զարգացման և քաղաքաշինական փոփոխությունների հետ, որոնք ձևավորել են ապագա տրանսպորտային համակարգերի հիմքերը։

Armenia-ի և Ukraine-ի հարաբերությունները 1991-2008 թվականների ընթացքում ձևավորվել են հետխորհրդային քաղաքական համակարգի վերակառուցման, դիվանագիտական կապերի հաստատման և տարածաշրջանային նոր աշխարհակարգի պայմաններում։ Այս ժամանակահատվածում երկու պետությունները կառուցել են իրենց պաշտոնական հարաբերությունները՝ հիմնվելով անկախ պետականության հաստատման սկզբնական փուլում փոխադարձ ճանաչման և դեսպանական ներկայացուցչությունների ստեղծման վրա։ Համագործակցությունը հիմնականում ընդգրկել է քաղաքական երկխոսություն, տնտեսական կապերի ձևավորման փորձեր, առևտրային փոխանակումներ և հումանիտար ոլորտում շփումներ։ Միևնույն ժամանակ հարաբերությունների զարգացման վրա ազդեցություն են ունեցել թե՛ տարածաշրջանային հակամարտությունները, թե՛ Ռուսաստանի հետ երկու երկրների տարբեր մակարդակի ռազմավարական կապերը, ինչպես նաև էներգետիկ և տնտեսական կախվածությունները։ Ուկրաինայում տեղի ունեցած քաղաքական փոփոխությունները և արտաքին քաղաքական կողմնորոշումների տատանումները նույնպես իրենց ազդեցությունն են ունեցել երկկողմ հարաբերությունների դինամիկայի վրա։ Հայաստանի համար Ուկրաինան դիտարկվել է որպես կարևոր գործընկեր Արևելյան Եվրոպայում, իսկ Ուկրաինայի համար Հայաստանը՝ Հարավային Կովկասում համագործակցության հնարավոր հարթակներից մեկը։ Ընդհանուր առմամբ այս փուլը բնութագրվում է հարաբերությունների ձևավորման, ինստիտուցիոնալացման և փոխադարձ հետաքրքրությունների աստիճանական ընդլայնման գործընթացով՝ առանց խորը ռազմավարական դաշնակցային մակարդակի հասնելու։

Աշխատությունը նվիրված է էթնիկ ինքնության ձևավորման, պահպանման և վերափոխման հիմնախնդիրներին ժողովրդավարական անցման գործընթացում՝ ուսումնասիրելով այն քաղաքական և հասարակական փոփոխությունները, որոնք կարող են ազդել տարբեր էթնիկ խմբերի ինքնագիտակցության, փոխհարաբերությունների և հասարակական դիրքի վրա։ Հետազոտության շրջանակում քննարկվում են ազգային և էթնիկ ինքնության հիմնական բաղադրիչները, դրանց ձևավորման վրա ազդող պատմական, մշակութային, սոցիալական և քաղաքական գործոնները, ինչպես նաև ժողովրդավարացման պայմաններում ինքնության դրսևորման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բազմազգ հասարակություններում մեծամասնության և փոքրամասնությունների փոխհարաբերություններին, էթնիկ տարբերությունների քաղաքականացմանը, ազգային պատկանելության ընկալումներին և քաղաքացիական ինքնության ձևավորման գործընթացներին։ Աշխատությունը դիտարկում է նաև ժողովրդավարական ինստիտուտների, քաղաքական մասնակցության, իրավական հավասարության և մարդու իրավունքների պաշտպանության նշանակությունը էթնիկ խմբերի միջև վստահության և համակեցության ապահովման գործում։ Քննարկվում են այն հնարավոր հակասությունները, որոնք կարող են առաջանալ ազգային ինքնության և ընդհանուր քաղաքացիական պատկանելության միջև, ինչպես նաև այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով ժողովրդավարական հասարակությունը կարող է նպաստել բազմազանության ընդունմանը և սոցիալական համերաշխության ամրապնդմանը։ Նյութը կարող է հետաքրքրել քաղաքագիտությամբ, սոցիոլոգիայով, ազգայնականության և էթնիկության ուսումնասիրությամբ, ժողովրդավարացման գործընթացներով ու ժամանակակից հասարակությունների քաղաքական զարգացումներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Работа посвящена исследованию политических интересов Исламской Республики Иран на Южном Кавказе и определению места региона в системе внешнеполитических и национально-безопасностных приоритетов Тегерана. Южный Кавказ рассматривается как стратегически значимое для Ирана пространство, непосредственно связанное с его северными границами, безопасностью, транспортными коммуникациями, энергетическими маршрутами и отношениями с Россией, Турцией, США и соседними государствами. Исследование позволяет рассмотреть особенности иранской политики в отношении Армении, Азербайджана и Грузии, а также выявить общие принципы, которыми Тегеран руководствуется при взаимодействии с государствами региона. Важное место занимает проблема сохранения территориальной целостности и существующих государственных границ, поскольку любые масштабные геополитические изменения на Южном Кавказе потенциально затрагивают безопасность самого Ирана. Существенным фактором является и наличие значительной азербайджаноязычной части населения Ирана, что формирует дополнительные соображения внутренней безопасности и объясняет осторожность Тегерана в отношениях с Азербайджаном. Отдельное внимание уделяется армяно-иранским отношениям, которые рассматриваются как важный элемент региональной стратегии Ирана. Сотрудничество с Арменией имеет для Тегерана не только экономическое и транспортное значение, но и геополитическую функцию, поскольку позволяет сохранять сухопутную связь с Южным Кавказом и препятствовать формированию такой региональной конфигурации, которая могла бы изолировать Иран от его северных соседей. Одновременно анализируются отношения с Азербайджаном, в которых сочетаются экономические интересы, религиозно-культурная близость и серьезные вопросы безопасности. Особую значимость приобретают связи Баку с Турцией, Израилем и западными государствами, а также возможные изменения транспортной и военно-политической конфигурации региона. Значительная часть исследования может быть посвящена транспортно-коммуникационному фактору. Южный Кавказ представляет для Ирана важное направление выхода к международным рынкам и европейским транспортным сетям, поэтому развитие автомобильных, железнодорожных и энергетических коммуникаций непосредственно связано с долгосрочными экономическими и политическими интересами Тегерана. В этом контексте рассматриваются международные транспортные проекты, приграничная инфраструктура и значение армянского и азербайджанского направлений. Иран стремится не допустить возникновения транспортных проектов, способных изменить региональный баланс в ущерб его интересам, одновременно пытаясь использовать собственное географическое положение для расширения экономического присутствия. Исследуется также энергетический аспект региональной политики, включая торговлю энергоресурсами, электроэнергией и возможное использование Южного Кавказа как транзитного пространства. Важной темой является соперничество и взаимодействие Ирана с другими внешними и региональными центрами силы. Рассматривается влияние России и Турции, отношения Ирана с западными государствами, а также значение присутствия США и Израиля в регионе. Иранская политика в отношении Южного Кавказа характеризуется стремлением поддерживать баланс между соседними государствами и не допускать чрезмерного усиления какого-либо внешнего игрока. При этом возможности Тегерана ограничиваются экономическими трудностями и международными санкциями, что снижает его способность конкурировать с более мощными экономическими и политическими центрами влияния. Исследование также раскрывает значение региональной безопасности для иранской внешней политики. Военные конфликты, территориальные споры, экстремизм, изменение военно-политического баланса и присутствие иностранных вооруженных сил рассматриваются как факторы, способные непосредственно затронуть национальные интересы Ирана. В связи с этим Тегеран заинтересован в предотвращении масштабной эскалации конфликтов и выступает за их политико-дипломатическое урегулирование. После Второй карабахской войны 2020 года региональная конфигурация существенно изменилась, усилились позиции Азербайджана и Турции, а возможности Ирана влиять на происходящие процессы оказались ограничены. Это сделало вопросы транспортной безопасности, приграничной стабильности и сохранения доступа к Армении еще более значимыми для Тегерана. В целом работа позволяет представить политику Ирана на Южном Кавказе как сочетание прагматических национальных интересов, соображений безопасности, экономических расчетов, историко-культурных связей и стремления сохранить региональный баланс. Исследование может быть полезно для понимания внешней политики Ирана, современных геополитических процессов на Южном Кавказе и характера взаимодействия Армении, Азербайджана и Грузии с региональными и мировыми центрами силы. Работа представляет интерес для политологов, историков, специалистов по международным отношениям и региональной безопасности, востоковедов, исследователей и студентов соответствующих специальностей.

Աշխատությունը նվիրված է փոխակերպվող հասարակություններում պառլամենտարիզմի առանձնահատկությունների, զարգացման միտումների և դրա առջև ծառացած հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում ներկայացուցչական ժողովրդավարության կարևորագույն ինստիտուտներից մեկի՝ խորհրդարանի դերն ու նշանակությունն է քաղաքական համակարգերի փոփոխության և ժողովրդավարական ինստիտուտների կայացման պայմաններում։ Ուսումնասիրությունը պառլամենտարիզմը դիտարկում է ոչ միայն որպես պետական կառավարման կազմակերպման ձև, այլև որպես քաղաքական մշակույթի, ներկայացուցչականության, իշխանությունների բաժանման և հանրային մասնակցության փոխկապակցված համակարգ։ Աշխատանքում ուշադրություն է դարձվում փոխակերպվող հասարակություններին բնորոշ քաղաքական, տնտեսական և սոցիալական փոփոխություններին և դրանց ազդեցությանը խորհրդարանական ինստիտուտների գործունեության վրա։ Նման պայմաններում խորհրդարանները կարող են միաժամանակ հանդես գալ որպես ժողովրդական կամքի ներկայացման, քաղաքական երկխոսության, իշխանության վերահսկողության և հասարակական տարբեր շահերի համադրման կարևոր հարթակներ։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել խորհրդարանի օրենսդրական, վերահսկողական և ներկայացուցչական գործառույթները, քաղաքական կուսակցությունների դերը, ընտրական համակարգերի ազդեցությունը խորհրդարանական ներկայացվածության վրա, ինչպես նաև իշխանության տարբեր ճյուղերի միջև փոխհարաբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն խնդիրներին, որոնք առաջանում են ժողովրդավարական անցում կամ ինստիտուցիոնալ վերափոխում ապրող հասարակություններում՝ քաղաքական համակարգի անկայունություն, կուսակցական համակարգի փոփոխություններ, հանրային վստահության պակաս, քաղաքական բևեռացում, ներկայացուցչականության խնդիրներ և ինստիտուտների արդյունավետության ապահովման անհրաժեշտություն։ Աշխատությունը նաև հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու պառլամենտարիզմի զարգացման ժամանակակից միտումները՝ ներառյալ խորհրդարանների դերի փոփոխությունը, քաղաքական որոշումների կայացման գործընթացների բացությունն ու թափանցիկությունը, քաղաքացիական հասարակության հետ փոխգործակցությունը և հանրային մասնակցության նոր ձևերի զարգացումը։ Կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել տարբեր երկրների փորձի համեմատական ուսումնասիրությունը, որի միջոցով հնարավոր է բացահայտել փոխակերպվող հասարակություններում խորհրդարանական կառավարման ընդհանրություններն ու առանձնահատկությունները և գնահատել տարբեր ինստիտուցիոնալ լուծումների արդյունավետությունը։ Խորհրդարանական ինստիտուտների կայունությունը դիտարկվում է նաև իրավական և քաղաքական մշակույթի տեսանկյունից, քանի որ արդյունավետ պառլամենտարիզմը պահանջում է ոչ միայն համապատասխան սահմանադրական և օրենսդրական հիմք, այլև քաղաքական դերակատարների կողմից ժողովրդավարական կանոնների պահպանում, փոխզիջման մշակույթ և հանրային հաշվետվողականություն։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել քաղաքագետների, իրավաբանների, պետական կառավարման մասնագետների, քաղաքական գործընթացներով հետաքրքրվող հետազոտողների և ուսանողների համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը նպաստում է փոխակերպվող հասարակություններում պառլամենտարիզմի դերի և զարգացման տրամաբանության ավելի խոր ընկալմանը՝ հնարավորություն տալով գնահատել խորհրդարանական ինստիտուտների առջև ծառացած մարտահրավերները, դրանց հարմարվողականության հնարավորությունները և ժողովրդավարական կառավարման համակարգի ամրապնդման գործում դրանց նշանակությունը։

Գիրքը նվիրված է ԱՄՆ-ում և Գերմանիայում ձևավորված հայկական և թուրքական համայնքների գործունեության ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի և Թուրքիայի արտաքին քաղաքական գործընթացների համատեքստում։ Աշխատության մեջ իրականացվում է համեմատական վերլուծություն՝ բացահայտելու համայնքային կառույցների, կազմակերպությունների և հասարակական խմբերի ազդեցությունը երկու երկրների միջազգային հարաբերությունների, քաղաքական օրակարգերի և հանրային դիվանագիտության վրա։ Հեղինակը ուսումնասիրում է սփյուռքային համայնքների ձևավորման առանձնահատկությունները, նրանց կազմակերպչական ներուժը, քաղաքական լոբբինգի մեխանիզմները և կապերը համապատասխան պետությունների արտաքին քաղաքական շահերի հետ։ Ներկայացվում են հայկական և թուրքական համայնքների գործունեության հիմնական ուղղությունները, դրանց տարբերություններն ու ընդհանրությունները, ինչպես նաև դրանց դերը պատմական, քաղաքական և հասարակական հարցերի շուրջ ձևավորվող դիրքորոշումների ներկայացման գործում։ Աշխատությունը կարևոր աղբյուր է միջազգային հարաբերությունների, քաղաքագիտության, սփյուռքագիտության և տարածաշրջանային ուսումնասիրությունների ոլորտների մասնագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար՝ նպաստելով համայնքային քաղաքականության և արտաքին հարաբերությունների փոխազդեցության խորքային ըմբռնմանը։

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է միջազգային կազմակերպությունների դերի, գործունեության և ազդեցության ուսումնասիրությանը Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության կարգավորման գործընթացում 1992-2008 թվականների ընթացքում։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են հակամարտության ձևավորման և զարգացման հիմնական փուլերը, միջազգային միջնորդության մեխանիզմները, տարբեր կազմակերպությունների ներգրավվածության նպատակներն ու գործառույթները, ինչպես նաև խաղաղ կարգավորման ուղղությամբ իրականացված նախաձեռնությունները։ Աշխատությունում ուսումնասիրվում են դիվանագիտական գործընթացները, բանակցային ձևաչափերը, անվտանգության և քաղաքական կայունության ապահովման փորձերը, ինչպես նաև այն գործոնները, որոնք ազդել են կարգավորման գործընթացի արդյունավետության վրա։ Հեղինակը դիտարկում է միջազգային դերակատարների մոտեցումները, նրանց համագործակցությունը հակամարտության կողմերի հետ և գնահատում է կիրառված մեթոդների ու ռազմավարությունների արդյունքները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում միջազգային իրավունքի սկզբունքների, տարածաշրջանային անվտանգության խնդիրների և խաղաղապահ նախաձեռնությունների փոխկապակցվածությանը։ Աշխատությունը հիմնված է պատմաքաղաքական փաստերի, դիվանագիտական փաստաթղթերի և գիտական ուսումնասիրությունների վերլուծության վրա՝ ներկայացնելով հակամարտությունների կարգավորման միջազգային փորձի առանձնահատկությունները։ Այն նախատեսված է քաղաքագետների, միջազգային հարաբերությունների մասնագետների, պատմաբանների, դիվանագետների, ուսանողների և բոլոր այն ընթերցողների համար, ովքեր հետաքրքրված են Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության պատմությամբ, միջազգային միջնորդության գործընթացներով և տարածաշրջանային քաղաքական զարգացումներով։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի օրինակով որևէ քաղաքական, սոցիալական, տնտեսական կամ միջազգային գործընթացի համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ վերլուծելով երկրի զարգացման առանձնահատկությունները, առկա մարտահրավերներն ու դրանց ձևավորման պատճառները։ Ներկայացվում են Հայաստանի ներքին և արտաքին միջավայրին առնչվող հիմնախնդիրները, պետական կառավարման, հասարակական հարաբերությունների և տարածաշրջանային փոխազդեցությունների առանձնահատկությունները։ Վերլուծության շրջանակում ուսումնասիրվում են պատմական, քաղաքական և սոցիալ-տնտեսական գործոնները, որոնք ազդեցություն են ունեցել երկրի ընթացիկ իրավիճակի ձևավորման վրա, ինչպես նաև ներկայացվում են հնարավոր զարգացման ուղղություններ և լուծումների մոտեցումներ։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել քաղաքագիտության, միջազգային հարաբերությունների, տարածաշրջանային հետազոտությունների և ժամանակակից Հայաստանի հիմնախնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Գիրքը նվիրված է կոնֆլիկտային հաղորդակցությունների և տեղեկատվական անվտանգության փոխկապակցված հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ ժամանակակից տեղեկատվական հասարակության պայմաններում։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են հաղորդակցական հակամարտությունների առաջացման պատճառները, տեղեկատվության տարածման առանձնահատկությունները և դրանց ազդեցությունը հասարակական, քաղաքական ու կազմակերպական գործընթացների վրա։ Ներկայացվում են տեղեկատվական ազդեցության, քարոզչության, ապատեղեկատվության և հոգեբանական ներգործության հիմնական մեխանիզմները, ինչպես նաև դրանցից բխող անվտանգության մարտահրավերները։ Ուսումնասիրությունը անդրադառնում է տեղեկատվական ռիսկերի գնահատման, հաղորդակցական ճգնաժամերի կառավարման, տեղեկատվական համակարգերի պաշտպանության և տեղեկատվական միջավայրի կայունության ապահովման ժամանակակից մոտեցումներին։ Գիրքը կարևոր նշանակություն ունի տեղեկատվական անվտանգության, ռազմավարական հաղորդակցության և մեդիա հետազոտությունների ոլորտներում՝ միավորելով տեսական վերլուծությունն ու գործնական կիրառությունները։ Այն արժեքավոր աղբյուր է տեղեկատվական անվտանգության մասնագետների, քաղաքագետների, հաղորդակցության հետազոտողների, պետական կառավարման ոլորտի ներկայացուցիչների, ուսանողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են տեղեկատվական հակամարտությունների և անվտանգության արդի խնդիրներով։

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության և եվրոպական կառույցների միջև համագործակցության զարգացման, անդամակցության արդյունքների և հետագա հեռանկարների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Գրքում վերլուծվում են եվրոպական կառույցների հետ քաղաքական, իրավական, տնտեսական և ինստիտուցիոնալ համագործակցության հիմնական ուղղությունները, անդամակցության ազդեցությունը պետական կառավարման, ժողովրդավարական բարեփոխումների, մարդու իրավունքների պաշտպանության, տնտեսական զարգացման և արտաքին քաղաքականության վրա։ Հեղինակը գնահատում է իրականացված բարեփոխումների արդյունավետությունը, առկա մարտահրավերներն ու հնարավորությունները՝ ներկայացնելով նաև համագործակցության խորացման և եվրոպական ինտեգրման հետագա զարգացման վերաբերյալ վերլուծական եզրակացություններ։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել քաղաքագետներին, իրավաբաններին, տնտեսագետներին, պետական կառավարման մասնագետներին և եվրոպական ինտեգրման հարցերով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանում քաղաքական մշակույթի ձևավորման, զարգացման և առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Գրքում վերլուծվում են հասարակության քաղաքական պատկերացումները, արժեքային համակարգերը, քաղաքացիների վերաբերմունքը պետական կառույցների, իշխանության, քաղաքական գործընթացների և հանրային մասնակցության նկատմամբ։ Ուսումնասիրության շրջանակում ներկայացվում են քաղաքական վարքագծի ձևավորման պատմական, սոցիալական և մշակութային գործոնները, ինչպես նաև այն պայմանները, որոնք ազդել են հասարակության քաղաքական գիտակցության և քաղաքացիական դիրքորոշումների զարգացման վրա։ Հեղինակը դիտարկում է քաղաքական մշակույթի տարբեր բաղադրիչները՝ քաղաքական արժեքները, համոզմունքները, մասնակցության ձևերը, վստահության մակարդակը և հասարակություն-պետություն փոխհարաբերությունները։ Աշխատության մեջ անդրադարձ է կատարվում նաև ժամանակակից Հայաստանի քաղաքական միջավայրի առանձնահատկություններին, ժողովրդավարական գործընթացների ազդեցությանը և քաղաքական մշակույթի փոփոխության միտումներին։ Գիրքը արժեքավոր աղբյուր է քաղաքագետների, հասարակագետների, հետազոտողների, ուսանողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են Հայաստանի քաղաքական կյանքի, հասարակական մտածողության և ժողովրդավարական զարգացման գործընթացների ուսումնասիրությամբ։

Գիրքը ներկայացնում է գրադարանների դերը ընտրական գործընթացներում և դրանց ներգրավվածության կազմակերպչական ու մեթոդական հիմքերը՝ որպես հասարակության տեղեկատվական ապահովման և քաղաքացիական իրազեկվածության բարձրացման կարևոր գործոն։ Աշխատության մեջ քննարկվում են ընտրությունների ընթացքում գրադարանների կողմից իրականացվող տեղեկատվական ծառայությունների ձևերը, ընտրական օրենսդրության վերաբերյալ հանրային իրազեկման միջոցառումները, ընտրողների կրթման ծրագրերը և ոչ կողմնակալ տեղեկատվության տրամադրման սկզբունքները։ Հեղինակը ներկայացնում է մեթոդական հանձնարարականներ գրադարանային աշխատողների համար՝ ընդգծելով ընտրական գործընթացների վերաբերյալ նյութերի ընտրության, կազմակերպման և տարածման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև հանրային միջոցառումների, քննարկումների և տեղեկատվական արշավների արդյունավետ կազմակերպման ուղիները։ Գրքում անդրադարձ է կատարվում նաև գրադարանների չեզոքության պահպանման, տեղեկատվական էթիկայի, համայնքային ներգրավվածության և ժողովրդավարական գործընթացներին աջակցելու խնդիրներին՝ դիտարկելով գրադարանները որպես քաղաքացիական հասարակության կարևոր ինստիտուտներ։ Աշխատությունը նախատեսված է գրադարանավարների, հանրային կառավարման մասնագետների, քաղաքագիտության ոլորտի հետազոտողների, ուսանողների և ընտրական գործընթացների կազմակերպմամբ ու տեղեկատվական աջակցությամբ հետաքրքրվող մասնագետների համար։

Այս նյութը վերաբերում է Լեռնային Ղարաբաղից տեղահանված առաջին փախստականների ժամանմանը Հայաստանի Հանրապետություն՝ ընդգծելով հումանիտար իրավիճակի արագ սրացումը և բնակչության զանգվածային տեղաշարժի հետևանքները տարածաշրջանում։ Գործընթացը դիտարկվում է որպես երկարատև հակամարտության վերջին զարգացումների ուղղակի արդյունք, որտեղ անվտանգային պայմանների վատթարացումը հանգեցրել է քաղաքացիական բնակչության հարկադիր տեղահանման։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում փախստականների սոցիալական և կենսապահովման առաջնային կարիքներին՝ ժամանակավոր կացարան, սնունդ, բժշկական օգնություն և հոգեբանական աջակցություն, ինչպես նաև պետական կառույցների և միջազգային մարդասիրական կազմակերպությունների արձագանքին։ Քննարկվում են նաև Հայաստանի Հանրապետության վրա առաջացող սոցիալ-տնտեսական ծանրաբեռնվածությունը և ինտեգրման երկարաժամկետ մարտահրավերները։ Նշվում է, որ նման զանգվածային տեղաշարժերը խորացնում են տարածաշրջանային անկայունությունը և պահանջում են համակարգված միջազգային մարդասիրական միջամտություն՝ բնակչության պաշտպանության և նվազագույն կենսապայմանների ապահովման համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի՝ եվրոպական ինտեգրման գործընթացին և դրա քաղաքական նշանակության, դրսևորումների ու հիմնական խնդիրների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Այն ներկայացնում է եվրոպական ինտեգրումը ոչ միայն որպես միջազգային համագործակցության ուղղություն, այլև որպես քաղաքական գործընթաց, որը կարող է ազդեցություն ունենալ պետության արտաքին քաղաքականության, պետական կառավարման, ժողովրդավարական ինստիտուտների զարգացման, միջազգային դիրքավորման և տարածաշրջանային հարաբերությունների վրա։ Հետազոտության թեման կապված է Հայաստանի եվրոպական ուղղության ձևավորման և զարգացման քաղաքական նախադրյալների, նպատակների ու հնարավորությունների ուսումնասիրության հետ։ ԵՊՀ տվյալների համաձայն՝ այս թեմայով Նարեկ Սմբատի Գալստյանը 2007 թվականին պաշտպանել է քաղաքական գիտությունների թեկնածուի գիտական աստիճանի աշխատանք՝ գիտական ղեկավար Վարդան Թումանյանի ղեկավարությամբ։ Աշխատության շրջանակում կարևոր տեղ է հատկացվում Հայաստանի և եվրոպական կառույցների միջև հարաբերությունների քաղաքական բաղադրիչին, եվրոպական արժեքների ու ինստիտուտների ազդեցությանը, ինչպես նաև Հայաստանի արտաքին քաղաքական առաջնահերթությունների և եվրոպական ինտեգրման գործընթացի փոխհարաբերությանը։ Քննարկվում են այն քաղաքական գործոնները, որոնք կարող են նպաստել Հայաստանի եվրոպականացմանը, ինչպես նաև այն սահմանափակումներն ու մարտահրավերները, որոնք պայմանավորում են այդ գործընթացի առանձնահատկությունները։ Առանձին ուշադրության են արժանի ժողովրդավարական կառավարման, իրավական պետության, մարդու իրավունքների պաշտպանության, ինստիտուցիոնալ բարեփոխումների և քաղաքացիական հասարակության զարգացման հարցերը, որոնք եվրոպական ինտեգրման քաղաքական օրակարգում սովորաբար փոխկապակցված են։ Հայաստանի եվրոպական ուղղության ուսումնասիրությունը նաև ենթադրում է երկրի արտաքին քաղաքական միջավայրի, տարածաշրջանային գործընթացների և տարբեր միջազգային դերակատարների հետ հարաբերությունների հաշվառում։ Այս տեսանկյունից աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես կարող է փոքր պետությունը համատեղել սեփական ազգային շահերը եվրոպական քաղաքական և ինստիտուցիոնալ միջավայրի հետ ավելի սերտ համագործակցության ձգտման հետ։ Թեմայի ուսումնասիրության համար կարևոր են նաև եվրոպական ինտեգրման տեսական մոտեցումները, քանի որ ԵՄ ինտեգրման գործընթացը կարող է դիտարկվել տարբեր տեսությունների՝ միջկառավարականության, նեոֆունկցիոնալիզմի, բազմամակարդակ կառավարման և եվրոպականացման տեսանկյուններից։ ԵՊՀ համապատասխան կրթական ծրագրերում եվրոպական ինտեգրման քաղաքական տեսությունները, եվրոպականացումը, եվրոպական արժեքներն ու ինքնությունը և ԵՄ-ի ընդլայնման գործընթացները դիտարկվում են որպես այս ոլորտի առանցքային թեմաներ։ Աշխատության կարևորությունը պայմանավորված է նրանով, որ այն հնարավորություն է տալիս Հայաստանի եվրոպական ուղղությունը դիտարկել ոչ թե մեկ առանձին քաղաքական որոշման, այլ ավելի լայն և բազմաշերտ գործընթացի շրջանակում։ Այստեղ միավորվում են արտաքին քաղաքականությունը, միջազգային հարաբերությունները, ներքին քաղաքական զարգացումները և ինստիտուցիոնալ վերափոխումները։ Միաժամանակ թեման արժեքավոր է Հայաստանի՝ եվրոպական կառույցների հետ համագործակցության տարբեր փուլերի և քաղաքական առաջնահերթությունների ուսումնասիրման համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը կարող է օգտակար լինել քաղաքագիտությամբ, միջազգային հարաբերություններով, եվրոպագիտությամբ և արտաքին քաղաքականության ուսումնասիրությամբ զբաղվող ուսանողների, հետազոտողների, դասախոսների և մասնագետների համար՝ որպես Հայաստանի եվրոպական ինտեգրման քաղաքական հիմքերը, հնարավորությունները, սահմանափակումներն ու զարգացման տրամաբանությունը հասկանալու աղբյուր։

Աշխատանքը նվիրված է Ալեքսիս դը Տոկվիլի ժողովրդավարության հայեցակարգի ուսումնասիրությանը և դրա քննադատական վերաիմաստավորմանը ժամանակակից քաղաքական ու հասարակական իրողությունների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում Տոկվիլի այն պատկերացումն է, որ ժողովրդավարությունը միայն պետական կառավարման ձև չէ, այլ հասարակության սոցիալական կառուցվածքի, քաղաքական մշակույթի, քաղաքացիների վարքագծի և իշխանության ու հասարակության փոխհարաբերությունների ամբողջական համակարգ։ Նրա մոտեցման կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ ժողովրդավարական հասարակության զարգացումը միաժամանակ ստեղծում է քաղաքական հավասարության ընդլայնման, անհատի ազատության ամրապնդման և քաղաքացիների մասնակցության հնարավորություններ, բայց կարող է առաջացնել նաև նոր վտանգներ՝ կապված անհատականացման, մեծամասնության գերիշխանության և հասարակական պասիվության հետ։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել ժողովրդավարության վերաբերյալ Տոկվիլի հիմնական գաղափարները, մասնավորապես՝ քաղաքական և սոցիալական հավասարության, ազատության, քաղաքացիական մասնակցության, տեղական ինքնակառավարման, միավորումների ազատության և ժողովրդավարական մշակույթի փոխկապակցվածությունը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի մեծամասնության բռնապետության գաղափարը, որի միջոցով Տոկվիլը մատնանշում էր այն վտանգը, երբ ժողովրդավարական մեծամասնությունը կարող է ճնշել փոքրամասնությունների կամ անհատների իրավունքներն ու ազատությունները։ Այս խնդիրը ժամանակակից պայմաններում կարող է դիտարկվել մարդու իրավունքների, սահմանադրական վերահսկողության, անկախ ինստիտուտների և քաղաքական բազմակարծության պաշտպանության տեսանկյունից։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նաև անհատականության և քաղաքացիների հասարակական պասիվության խնդիրը։ Տոկվիլի դիտարկմամբ՝ ժողովրդավարական հասարակությունում անհատների սոցիալական և տնտեսական հավասարության խորացումը կարող է միաժամանակ ուժեղացնել անձնական շահերի վրա կենտրոնանալու միտումը և թուլացնել հասարակական կապերը։ Այդ երևույթը ժամանակակից պայմաններում կարող է համադրվել քաղաքացիական մասնակցության փոփոխվող ձևերի, հասարակական վստահության մակարդակի, քաղաքական ապատիայի և թվային հաղորդակցության ազդեցության հետ։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև տեղական ինքնակառավարման և քաղաքացիական միավորումների դերին։ Տոկվիլի համար ժողովրդավարության կայունությունը մեծապես պայմանավորված է քաղաքացիների՝ ինքնակազմակերպվելու, ընդհանուր խնդիրներ լուծելու և պետական իշխանությունից անկախ հասարակական կապեր ձևավորելու կարողությամբ։ Ժամանակակից հասարակություններում այս գաղափարը կարող է կիրառվել քաղաքացիական հասարակության կազմակերպությունների, համայնքային նախաձեռնությունների, հասարակական շարժումների և այլ մասնակցային կառույցների ուսումնասիրության համար։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել ազատության և հավասարության հարաբերակցությանը։ Տոկվիլյան մոտեցման կարևոր հարցերից մեկն այն է, թե ինչպես կարելի է համատեղել սոցիալական հավասարության ձգտումը անհատի քաղաքական և քաղաքացիական ազատությունների պահպանման հետ։ Հավասարության բացարձակացման դեպքում կարող են առաջանալ պետական կենտրոնացման և անհատական նախաձեռնության սահմանափակման վտանգներ, մինչդեռ չափազանց մեծ սոցիալական անհավասարությունը կարող է թուլացնել ժողովրդավարական համակարգի լեգիտիմությունն ու քաղաքացիների մասնակցությունը։ Աշխատանքի քննադատական բաղադրիչը հնարավորություն է տալիս գնահատելու, թե Տոկվիլի գաղափարներից որոնք են պահպանել իրենց արդիականությունը, իսկ որոնք պահանջում են վերաիմաստավորում՝ հաշվի առնելով ժամանակակից ժողովրդավարությունների կառուցվածքային փոփոխությունները։ Գլոբալացումը, զանգվածային լրատվամիջոցների և սոցիալական ցանցերի զարգացումը, քաղաքական պոպուլիզմի տարածումը, հասարակական բևեռացումը, ապատեղեկատվությունը, տնտեսական անհավասարությունը և պետական կառավարման ինստիտուտների նկատմամբ վստահության փոփոխությունները ստեղծում են նոր պայմաններ, որոնք Տոկվիլի ժամանակաշրջանում գոյություն չունեին։ Միևնույն ժամանակ նրա ուշադրությունը ժողովրդավարական ինստիտուտների ձևական կառուցվածքից բացի հասարակական սովորույթների, քաղաքական մշակույթի և քաղաքացիների վարքագծի նկատմամբ շարունակում է կարևոր տեսական գործիք լինել ժամանակակից ժողովրդավարությունների խնդիրները հասկանալու համար։ Հետազոտությունը կարող է քննության առնել նաև կենտրոնացման և ապակենտրոնացման խնդիրը։ Տոկվիլը մեծ նշանակություն էր տալիս տեղական ինքնակառավարմանը՝ այն դիտարկելով որպես քաղաքացիների քաղաքական փորձի և պատասխանատվության ձևավորման միջավայր։ Ժամանակակից պայմաններում այս մոտեցումը կարող է կապվել համայնքային կառավարման, մասնակցային ժողովրդավարության և որոշումների ընդունման գործընթացներում քաղաքացիների ներգրավվածության հետ։ Աշխատանքի տեսական արժեքը կայանում է դասական քաղաքական մտքի և ժամանակակից ժողովրդավարության խնդիրների միջև կապի հաստատման մեջ։ Տոկվիլյան գաղափարների քննադատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն գնահատելու նրա տեսության պատմական նշանակությունը, այլև օգտագործելու այն ժամանակակից քաղաքական համակարգերի ուժեղ և թույլ կողմերը վերլուծելու համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ժողովրդավարությունը դիտարկում է որպես մշտական հավասարակշռության պահանջող համակարգ, որտեղ ազատությունը, հավասարությունը, մեծամասնության իշխանությունը, փոքրամասնությունների իրավունքները, քաղաքացիական մասնակցությունը և պետական կենտրոնացման սահմանափակումը փոխկապակցված են։ Տոկվիլի հայեցակարգի ժամանակակից քննությունը ցույց է տալիս, որ նրա բարձրացրած մի շարք խնդիրներ շարունակում են արդիական մնալ, թեև դրանց դրսևորման ձևերը փոփոխվել են՝ նոր տեխնոլոգիական, սոցիալական, տնտեսական և քաղաքական պայմանների ազդեցությամբ։

Աշխատանքը նվիրված է ազգային անվտանգության տեսության զարգացման գործընթացում քաղաքականագիտական և աստվածաբանական մոտեցումների փոխկապակցվածության ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով այն գաղափարական փոփոխության վրա, որի շրջանակում անվտանգության ավանդական քաղաքական կատեգորիաները վերաիմաստավորվում են քաղաքական աստվածաբանության տեսանկյունից։ Հետազոտության հիմքում ընկած է այն գաղափարը, որ ազգային անվտանգությունը միայն ռազմական, քաղաքական կամ ինստիտուցիոնալ պաշտպանվածության խնդիր չէ, այլ ներառում է նաև հասարակության հիմնարար արժեքների, ինքնության, լեգիտիմության, իշխանության և հավաքական գոյության վերաբերյալ պատկերացումներ։ Այդ պատճառով աշխատանքի շրջանակում ուսումնասիրվում է, թե ինչպես են քաղաքական իշխանության, ինքնիշխանության, արտակարգ դրության, սպառնալիքի, թշնամու, զոհաբերության և հասարակական համախմբման հասկացությունները փոխկապակցվում անվտանգության մասին տեսական պատկերացումների հետ։ Հետազոտությունը կարևորում է ազգային անվտանգության հայեցակարգերի պատմական և փիլիսոփայական փոփոխությունը՝ ցույց տալով, որ անվտանգության ընկալումը տարբեր ժամանակաշրջաններում պայմանավորված է ոչ միայն միջազգային հարաբերությունների և ուժային հավասարակշռության փոփոխություններով, այլև հասարակության կողմից ընդունված հիմնարար աշխարհայացքային ու արժեքային համակարգերով։ Քաղաքական աստվածաբանության ներգրավումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու այն խորքային մեխանիզմները, որոնց միջոցով քաղաքական համակարգերը ձևավորում են լեգիտիմության և սպառնալիքի մասին պատկերացումներ, սահմանում ընդունելի և անընդունելի վարքագծի սահմանները և հիմնավորում արտակարգ քաղաքական միջոցների կիրառումը։ Աշխատանքում կարող է առանձնահատուկ ուշադրություն դարձվել ինքնիշխանության գաղափարի զարգացմանը, քանի որ այն միաժամանակ քաղաքական իշխանության կազմակերպման և անվտանգության ապահովման կարևորագույն հասկացություններից է։ Միաժամանակ ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս քննության ենթարկել ժամանակակից ազգային անվտանգության բազմաչափ բնույթը, որտեղ ռազմական վտանգներին զուգահեռ նշանակություն են ստանում քաղաքական, սոցիալական, մշակութային, տեղեկատվական և արժեքային սպառնալիքները։ Նման մոտեցումը թույլ է տալիս ազգային անվտանգությունը դիտարկել ոչ միայն որպես արտաքին վտանգներից պաշտպանվելու համակարգ, այլև որպես քաղաքական համայնքի ինքնության, ամբողջականության և շարունակականության պահպանման մեխանիզմ։ Հետազոտության տեսական նշանակությունն այն է, որ այն փորձում է կապ հաստատել քաղաքագիտության, քաղաքական փիլիսոփայության և աստվածաբանական մտածողության միջև՝ բացահայտելով դրանց հատման կետերը անվտանգության տեսության զարգացման գործընթացում։ Այս տեսանկյունից քաղաքական-աստվածաբանական տեղաշարժը կարող է ընկալվել որպես ազգային անվտանգության տեսական հիմքերի ընդլայնում, որի շնորհիվ հնարավոր է ավելի ամբողջական կերպով ուսումնասիրել իշխանության և անվտանգության փոխհարաբերությունները։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ձգտում է ցույց տալ, որ ազգային անվտանգության ժամանակակից տեսությունը ձևավորվում է ոչ միայն նյութական ուժի, ինստիտուտների և սպառնալիքների գնահատման հիման վրա, այլև քաղաքական համայնքի ինքնության, արժեքների, լեգիտիմության և գոյության իմաստի վերաբերյալ խորքային պատկերացումների ազդեցությամբ, ինչն այդ թեման դարձնում է կարևոր ինչպես ժամանակակից քաղաքական տեսության, այնպես էլ ազգային անվտանգության ուսումնասիրությունների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Թուրքիայի և Պարսից ծոցի արաբական երկրների համագործակցության խորհրդի անդամ պետությունների միջև հարաբերությունների զարգացման ուսումնասիրությանը XX դարի վերջից մինչև XXI դարի սկզբի ժամանակահատվածում։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են Թուրքիայի և Ծոցի երկրների քաղաքական, տնտեսական, ռազմական, դիվանագիտական և անվտանգային փոխհարաբերությունների ձևավորման հիմնական փուլերը, ինչպես նաև դրանց վրա ազդող տարածաշրջանային և միջազգային գործընթացները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Սառը պատերազմի ավարտից հետո Մերձավոր Արևելքում ուժերի հարաբերակցության փոփոխություններին, Թուրքիայի արտաքին քաղաքականության վերակողմնորոշմանը և Ծոցի երկրների հետ համագործակցության ընդլայնմանը։ Ուսումնասիրվում են երկկողմ և բազմակողմ հարաբերությունների զարգացման հիմնական ուղղությունները՝ ներառյալ առևտուրը, ներդրումները, էներգետիկ համագործակցությունը, ռազմական կապերը, անվտանգության ոլորտում փոխգործակցությունը և դիվանագիտական շփումները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում տարածաշրջանային ճգնաժամերի և հակամարտությունների ազդեցությանը, ինչպես նաև Իրաքի, Իրանի, Սիրիայի և Պարսից ծոցի անվտանգության խնդիրների շուրջ Թուրքիայի և արաբական միապետությունների դիրքորոշումների փոխազդեցությանը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև տնտեսական կապերի խորացմանը և էներգետիկ ռեսուրսների նշանակությանը՝ հաշվի առնելով Թուրքիայի աշխարհագրական դիրքը և նրա դերը Եվրոպան ու Մերձավոր Արևելքը կապող տարածաշրջանային հաղորդակցության համակարգերում։ Հետազոտության ընթացքում վերլուծվում են նաև կողմերի շահերի համընկնման և տարաձայնությունների ոլորտները, քաղաքական իսլամի, տարածաշրջանային ազդեցության, անվտանգության և արտաքին քաղաքական առաջնահերթությունների հետ կապված տարբեր մոտեցումները։ Ժամանակագրական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հարաբերությունների փոփոխության հիմնական միտումները և գնահատելու այն գործոնները, որոնք նպաստել են Թուրքիայի ու Ծոցի արաբական պետությունների միջև համագործակցության խորացմանը կամ սահմանափակմանը։ Աշխատությունը կարող է կարևոր նշանակություն ունենալ ժամանակակից Մերձավոր Արևելքի քաղաքական գործընթացների, տարածաշրջանային ուժային հարաբերակցության և Թուրքիայի արտաքին քաղաքականության զարգացման ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է հետաքրքրել քաղաքագետներին, պատմաբաններին, միջազգային հարաբերությունների մասնագետներին, արևելագետներին, տարածաշրջանային անվտանգության հետազոտողներին և համապատասխան ոլորտների ուսանողներին։

Հոդվածը նվիրված է Լեռնային Ղարաբաղի երկարատև հակամարտության քաղաքական զարգացումներին և այն նոր աշխարհաքաղաքական շահերին, որոնք ժամանակի ընթացքում փոխել են տարածաշրջանում ուժերի հարաբերակցությունն ու հակամարտության շուրջ միջազգային դիրքավորումները։ Հեղինակը հակամարտությունը դիտարկում է ոչ միայն որպես Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև երկարամյա վեճ, այլև որպես ավելի լայն տարածաշրջանային գործընթացների բաղադրիչ, որի վրա ազդեցություն են ունենում հարևան և միջազգային դերակատարների ռազմավարական շահերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Թուրքիայի՝ Ադրբեջանի նկատմամբ քաղաքական և ռազմավարական աջակցության ակտիվացմանը և դրա հնարավոր հետևանքներին տարածաշրջանային հավասարակշռության համար։ Հոդվածում քննարկվում են այն հանգամանքները, որոնց պայմաններում նախկինում երկար ժամանակ ձգձգվող հակամարտությունը ձեռք է բերել նոր դինամիկա, ինչպես նաև այն գործոնները, որոնք նպաստել են դրա միջազգային նշանակության վերաիմաստավորմանը։ Վերլուծության շրջանակում անդրադարձ է կատարվում Հայաստանի և Ադրբեջանի հարաբերություններին, Թուրքիայի տարածաշրջանային դերակատարությանը, արտաքին քաղաքական շահերի բախմանը և Հարավային Կովկասում ազդեցության համար ձևավորվող մրցակցությանը։ Հոդվածը կարևոր է նրանով, որ հակամարտության խնդիրը ներկայացնում է լայն աշխարհաքաղաքական համատեքստում՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող են տարածաշրջանային պետությունների ռազմավարական առաջնահերթությունները վերափոխել երկարատև հակամարտությունների ընթացքը։ Այն կարող է հետաքրքրել միջազգային հարաբերությունների, քաղաքագիտության, տարածաշրջանագիտության, անվտանգության և ժամանակակից պատմության ոլորտների մասնագետներին, հետազոտողներին և Հարավային Կովկասի քաղաքական գործընթացներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության և Մեծ Բրիտանիայի միջև հարաբերությունների զարգացման ուսումնասիրությանը 1991–2000 թվականների ընթացքում՝ Հայաստանի անկախության վերականգնման և միջազգային հարաբերությունների նոր համակարգում ձևավորման պայմաններում։ Վերլուծվում են երկու երկրների դիվանագիտական կապերի հաստատման և զարգացման գործընթացները, քաղաքական երկխոսությունը, տնտեսական համագործակցության ուղղությունները և միջազգային կազմակերպությունների շրջանակներում փոխգործակցությունը։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են Մեծ Բրիտանիայի դիրքորոշումը Հայաստանի անկախության, տարածաշրջանային անվտանգության, Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության և Հարավային Կովկասի քաղաքական գործընթացների նկատմամբ։ Քննարկվում են նաև առևտրատնտեսական հարաբերությունների, ներդրումների, մշակութային կապերի և զարգացման աջակցության ծրագրերի ձևավորման առանձնահատկությունները։ Հետազոտությունը կարևոր նշանակություն ունի Հայաստանի արտաքին քաղաքականության ձևավորման առաջին տասնամյակի, հայ-բրիտանական հարաբերությունների պատմության և հետխորհրդային միջազգային գործընթացների ուսումնասիրման համար՝ հետաքրքրություն ներկայացնելով պատմաբանների, դիվանագետների, քաղաքագետների և միջազգային հարաբերությունների մասնագետների համար։

Այս գիրքը նվիրված է Թուրքիայի ներքին և արտաքին քաղաքականության ռազմավարական ուղղությունների ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով երկրի ղեկավարության քաղաքական նպատակների, տարածաշրջանային դերակատարության և միջազգային ազդեցության վրա։ Հեղինակը վերլուծում է իշխանության կենտրոնացման, պետական կառավարման, անվտանգության, տնտեսական զարգացման, արտաքին քաղաքականության և աշխարհաքաղաքական հավակնությունների փոխկապակցվածությունը՝ անդրադառնալով նաև Թուրքիայի հարաբերություններին հարևան երկրների, Եվրոպայի, Մերձավոր Արևելքի և համաշխարհային ուժային կենտրոնների հետ։ Աշխատությունում քննարկվում են ազգային ինքնության, հասարակական փոփոխությունների, քաղաքական գաղափարախոսության և ժամանակակից մարտահրավերների ազդեցությունը երկրի զարգացման ընթացքի վրա՝ ներկայացնելով տարբեր վերլուծական մոտեցումներ և գնահատականներ։ Գիրքը նախատեսված է քաղաքագետների, միջազգային հարաբերությունների մասնագետների, պատմաբանների, հետազոտողների, ուսանողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են Թուրքիայի քաղաքականությամբ, տարածաշրջանային զարգացումներով և համաշխարհային քաղաքական գործընթացներով։

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է հետխորհրդային տարածքում ձևավորված չճանաչված կամ սահմանափակ ճանաչում ունեցող պետական կազմավորումների կայացման գործընթացների, քաղաքական զարգացման առանձնահատկությունների և հետագա հեռանկարների ուսումնասիրությանը։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են դրանց առաջացման պատմական և քաղաքական նախադրյալները, պետական ինստիտուտների ձևավորման ընթացքը, ներքին կառավարման համակարգերը, անվտանգության, տնտեսության և արտաքին հարաբերությունների հիմնախնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում միջազգային իրավունքի, ինքնորոշման և տարածքային ամբողջականության սկզբունքների փոխհարաբերությանը, ինչպես նաև տարածաշրջանային և միջազգային դերակատարների ազդեցությանը նման կազմավորումների զարգացման վրա։ Աշխատությունը ներկայացնում է համեմատական վերլուծություն և գնահատում է տարբեր զարգացման սցենարներն ու ապագա հեռանկարները՝ օգտակար լինելով քաղաքագետների, միջազգային հարաբերությունների մասնագետների, իրավաբանների և տարածաշրջանային քաղաքականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը ուսումնասիրում է հետխորհրդային երկրներում հասարակական համակարգերի վերափոխման գործընթացները՝ անդրադառնալով քաղաքական, տնտեսական, սոցիալական և մշակութային փոփոխություններին, որոնք ձևավորվեցին խորհրդային կարգերի փլուզումից հետո։ Վերլուծվում են պետական կառավարման նոր մոդելների ձևավորումը, ժողովրդավարացման և շուկայական տնտեսության անցման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև հասարակական ինստիտուտների, արժեքային համակարգերի և քաղաքացիական հասարակության զարգացման ընթացքը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում անցումային շրջանի մարտահրավերներին, սոցիալական անհավասարություններին, քաղաքական վերափոխումներին և գլոբալացման ազդեցությանը՝ ներկայացնելով հետխորհրդային տրանսֆորմացիայի օրինաչափություններն ու տարբեր երկրների փորձի համեմատական գնահատականը։

Աշխատությունը վերլուծում է Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև հակամարտության պատմական, քաղաքական և աշխարհաքաղաքական պատճառները՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով Լեռնային Ղարաբաղի (Նագոռնո-Ղարաբաղի) շուրջ ձևավորված հակամարտության զարգացմանը և դրա ազդեցությանը տարածաշրջանային անվտանգության վրա։ Քննարկվում են հակամարտության ծագման պատմական նախադրյալները, խորհրդային ժամանակաշրջանի վարչատարածքային քաղաքականությունը, անկախությունից հետո ռազմական բախումները և բանակցային գործընթացների առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրությունը գնահատում է նաև հակամարտության հետևանքները՝ ներառյալ հումանիտար խնդիրները, տեղահանությունը, տնտեսական և քաղաքական ազդեցությունները, ինչպես նաև տարածաշրջանային և միջազգային դերակատարների ներգրավվածությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այսպես կոչված «սառեցված հակամարտությունների» բնույթին, դրանց ապակայունացման գործոններին և Եվրոպայի ու Հարավային Կովկասի անվտանգության համակարգի վրա ունեցած ազդեցությանը։ Աշխատությունը ներկայացնում է բազմակողմանի վերլուծություն՝ հիմնված պատմական, իրավական և քաղաքական մոտեցումների համադրման վրա՝ նպատակ ունենալով բացահայտել հակամարտության զարգացման տրամաբանությունը և դրա միջազգային նշանակությունը։

Սոցիոլոգիական և քաղաքագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է տեղեկատվական հասարակության ձևավորման գործընթացում առաջացող սոցիալական և քաղաքական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի օրինակով։ Քննության են առնվում տեղեկատվական և հաղորդակցական տեխնոլոգիաների տարածման ազդեցությունը հասարակական հարաբերությունների, պետական կառավարման, սոցիալական փոխգործակցության և հանրային հաղորդակցության ձևերի փոփոխության վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տեղեկատվության հասանելիության, թվային անհավասարության, հասարակության տարբեր խմբերի մասնակցության և տեղեկատվական մշակույթի ձևավորման խնդիրներին։ Վերլուծվում են պետական կառավարման համակարգում նոր տեխնոլոգիաների ներդրման, հանրային ծառայությունների թվայնացման, իշխանություն–հասարակություն հաղորդակցության և քաղաքացիական մասնակցության զարգացման հետ կապված գործընթացները։ Քննարկվում են նաև տեղեկատվական անվտանգության, անձնական տվյալների պաշտպանության, զանգվածային հաղորդակցության միջոցների փոխակերպման և թվային միջավայրում հասարակական կարծիքի ձևավորման հարցերը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված ներկայացնելու տեղեկատվական հասարակության զարգացման սոցիալ-քաղաքական նախադրյալները, հնարավորությունները և հիմնական մարտահրավերները Հայաստանի հասարակական միջավայրի համատեքստում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել սոցիոլոգիայի, քաղաքագիտության, հանրային կառավարման և տեղեկատվական հասարակության ուսումնասիրություններով զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է անջատողականության քաղաքական, իրավական, սոցիալական և ինքնութենական հիմքերի ուսումնասիրությանը եվրոպական ինտեգրման պայմաններում՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով Իսպանիայի ներպետական գործընթացներին և կատալոնական դեպքին։ Հետազոտության կենտրոնում այն գործոններն են, որոնք նպաստում են տարածքային ինքնավարության ընդլայնման կամ պետական կազմից առանձնանալու պահանջների ձևավորմանը՝ պատմական հիշողությունը, ազգային և տարածաշրջանային ինքնությունը, լեզվական առանձնահատկությունները, տնտեսական շահերը, քաղաքական ներկայացվածությունը և կենտրոնական ու տարածաշրջանային իշխանությունների հարաբերությունները։ Քննվում է անջատողականությունը որպես բազմագործոն քաղաքական երևույթ՝ տարբերակելով անկախության, ինքնավարության, դաշնայնացման և ապակենտրոնացման պահանջները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում Իսպանիայի տարածքային կառավարման կառուցվածքին և ինքնավար համայնքների քաղաքական ու իրավական կարգավիճակի նշանակությանը՝ բացահայտելու համար, թե ինչ պայմաններում են կենտրոնի և տարածաշրջանների միջև տարաձայնությունները վերածվում ինքնորոշման շուրջ քաղաքական հակասությունների։ Կատալոնական շարժումը դիտարկվում է իր պատմական զարգացման, լեզվամշակութային ինքնության, կուսակցական քաղաքականության, հասարակական մոբիլիզացիայի և տնտեսական փաստարկների փոխազդեցության շրջանակում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում սահմանադրական կարգի և ինքնորոշման գաղափարի հարաբերակցության վերլուծությունը, ինչպես նաև այն իրավական ու քաղաքական հակասությունները, որոնք առաջանում են տարածքային ամբողջականության սկզբունքի և տարածաշրջանային քաղաքական պահանջների միջև։ Ուսումնասիրվում է նաև հանրաքվեների, ընտրությունների, հասարակական շարժումների, քաղաքական կազմակերպությունների և քաղաքացիական նախաձեռնությունների դերը անջատողական օրակարգերի ձևավորման ու տարածման գործընթացներում։ Եվրոպական համատեքստը հնարավորություն է տալիս խնդիրը դիտարկել ավելի լայն համեմատական տեսանկյունից՝ ուսումնասիրելով, թե եվրոպական ինտեգրումը, բազմամակարդակ կառավարումը և ազգային ու տարածաշրջանային ինքնությունների համատեղ գոյությունը ինչպես են փոխում պետություն–տարածաշրջան հարաբերությունների ավանդական պատկերացումները։ Միաժամանակ ուշադրություն է դարձվում հասարակության ներսում առկա տարբեր դիրքորոշումներին՝ անջատողական գործընթացը չներկայացնելով որպես ամբողջ տարածաշրջանի բնակչության միասնական քաղաքական կամքի արտահայտություն։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է քաղաքականագիտության, սահմանադրական իրավունքի, տարածաշրջանագիտության և եվրոպական ուսումնասիրությունների մոտեցումները՝ տարածքային ինքնորոշման շարժումների առաջացման պատճառները, զարգացման առանձնահատկությունները և պետության քաղաքական համակարգի հետ դրանց փոխհարաբերությունները վերլուծելու նպատակով։