Право

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է արժեթղթերի շուկայում բաժնետոմսերի շրջանառության իրավական կարգավորման ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել բաժնետոմսերի թողարկման, ձեռքբերման, օտարման, փոխանցման և շուկայում շրջանառության հետ կապված իրավահարաբերությունների կարգավորման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև գնահատել այդ հարաբերություններում կիրառվող իրավական մեխանիզմների արդյունավետությունը։ Աշխատանքի շրջանակում բաժնետոմսը դիտարկվում է որպես կորպորատիվ իրավունքի և ֆինանսական շուկայի կարևոր գործիք, որը միաժամանակ արտահայտում է դրա սեփականատիրոջ գույքային և ոչ գույքային իրավունքները և ապահովում է մասնակցություն բաժնետիրական ընկերության գործունեությանը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում բաժնետոմսերի առաջնային և երկրորդային շուկաների իրավական տարբերություններին։ Ուսումնասիրվում են բաժնետոմսերի թողարկման և տեղաբաշխման, դրանց պետական կամ կարգավորող մարմիններում գրանցման, սեփականության իրավունքի փոխանցման և շուկայական շրջանառության ապահովման իրավական հիմքերը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է արժեթղթերի շուկայի մասնակիցների իրավական կարգավիճակի ուսումնասիրությունը՝ ներառյալ թողարկող ընկերությունները, ներդրողները, բրոքերները, դիլերները, ֆոնդային բորսաները, պահառու համակարգի մասնակիցները և պետական վերահսկողություն իրականացնող մարմինները։ Աշխատանքում կարող են վերլուծվել նաև բաժնետոմսերի առուվաճառքի գործարքների կնքման և կատարման իրավական պայմանները, ներդրողների իրավունքների պաշտպանության մեխանիզմները, շուկայի թափանցիկության ապահովումը և մասնակիցների համար հավասար պայմանների ստեղծումը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում բաժնետոմսերի շրջանառության նկատմամբ պետական կարգավորման և վերահսկողության ուսումնասիրությունը։ Այս համատեքստում կարող են դիտարկվել շուկայական չարաշահումների կանխարգելման, ներքին տեղեկատվության ապօրինի օգտագործման, շուկայի մանիպուլյացիայի և ներդրողների իրավունքների խախտումների դեմ ուղղված իրավական միջոցները։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև բաժնետոմսերի շրջանառության սահմանափակումներին, կորպորատիվ վերահսկողության փոփոխությանը, խոշոր փաթեթների ձեռքբերմանը և բաժնետերերի իրավունքների պաշտպանությանը վերաբերող իրավական խնդիրներին։ Առանձին կարևորություն ունի տարբեր երկրների օրենսդրությունների և միջազգային իրավական մոտեցումների համեմատական ուսումնասիրությունը, որի միջոցով հնարավոր է բացահայտել արժեթղթերի շուկայի իրավական կարգավորման ընդհանուր սկզբունքներն ու ազգային առանձնահատկությունները։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են ուղղված լինել բաժնետոմսերի շրջանառության իրավական մեխանիզմների կատարելագործմանը, արժեթղթերի շուկայի թափանցիկության և կայունության բարձրացմանը, ներդրողների իրավունքների ավելի արդյունավետ պաշտպանությանը և շուկայի մասնակիցների միջև իրավական հարաբերությունների հստակեցմանը։ Հետազոտությունը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, ֆինանսական ոլորտի մասնագետների, կորպորատիվ կառավարման մասնակիցների, ներդրողների և արժեթղթերի շուկայի իրավական կարգավորմամբ հետաքրքրվող հետազոտողների համար։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է ՄԱԿ-ի Միջազգային դատարանի դերակատարության ուսումնասիրությանը միջազգային իրավունքի ձևավորման, զարգացման և մեկնաբանման գործընթացում։ Միջազգային դատարանը ՄԱԿ-ի գլխավոր դատական մարմինն է, որի հիմնական գործառույթներն են պետությունների միջև ներկայացված իրավական վեճերի լուծումը միջազգային իրավունքի հիման վրա և իրավական հարցերի վերաբերյալ խորհրդատվական եզրակացությունների տրամադրումը իրավասու ՄԱԿ-ի մարմիններին ու կառույցներին։ I International Court of Justice Աշխատանքի կարևոր ուղղություններից է դատարանի որոշումների ազդեցության ուսումնասիրությունը միջազգային իրավական նորմերի բովանդակության հստակեցման և միջազգային իրավունքի հետագա զարգացման վրա։ Թեև դատարանի դատական որոշումները ինքնին միջազգային իրավունքի ինքնուրույն աղբյուր չեն համարվում, դրանք միջազգային իրավունքի կանոնների, հատկապես սովորութային իրավունքի գոյությունն ու բովանդակությունը որոշելու կարևոր օժանդակ միջոց են։ Միջազգային իրավունքի վերաբերյալ ՄԱԿ-ի Միջազգային իրավունքի հանձնաժողովի ձևակերպմամբ՝ հատկապես Միջազգային դատարանի որոշումները կարող են արժեքավոր ուղեցույց ապահովել սովորութային իրավունքի կանոնների նույնականացման համար։ I International Court of Justice Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև դատական նախադեպի և միջազգային իրավունքի զարգացման փոխհարաբերությանը, դատարանի կողմից միջազգային իրավական նորմերի մեկնաբանման մեթոդներին, նախկին որոշումների ազդեցությանը հետագա գործերի քննության վրա և դատարանի իրավական հիմնավորումների հեղինակությանը միջազգային հանրության շրջանում։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի այն հարցը, թե ինչպես կարող է դատարանը նպաստել իրավունքի աստիճանական զարգացմանը՝ առանց դասական իմաստով օրենսդիր մարմին դառնալու։ Այս առումով նրա գործունեությունը կարելի է դիտարկել որպես միջազգային իրավունքի դինամիկ զարգացման կարևոր մեխանիզմ, հատկապես այն ոլորտներում, որտեղ գործող նորմերը ընդհանուր են, վիճելի կամ պահանջում են ժամանակակից պայմաններին համապատասխան մեկնաբանություն։ Միաժամանակ աշխատանքը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել դատարանի դերակատարության սահմանները․ նրա որոշումները պարտադիր ուժ ունեն տվյալ գործի կողմերի համար, իսկ Միջազգային դատարանի կանոնադրության 59-րդ հոդվածը սահմանում է, որ որոշումը պարտադիր ուժ չունի այլ կողմերի համար։ I International Court of Justice Այսպիսով, թեման բացահայտում է միջազգային դատական գործունեության և իրավաստեղծ գործընթացի սերտ կապը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են դատական մեկնաբանությունը, իրավական սկզբունքների զարգացումը և պետությունների կողմից դատարանի որոշումների ընդունումն ու կիրառումը նպաստում միջազգային իրավակարգի ձևավորմանն ու կատարելագործմանը։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում հարկային հանցագործությունների համար քրեական պատասխանատվության իրավական, տեսական և գործնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական ուղղությունը հարկային պարտավորությունների խախտման այն դրսևորումների քննությունն է, որոնք իրենց հանրային վտանգավորության աստիճանով անցնում են զուտ հարկային կամ վարչական իրավախախտման սահմանները և առաջացնում քրեաիրավական պատասխանատվության անհրաժեշտություն։ Թեմայի արդիականությունը պայմանավորված է նրանով, որ հարկերի և պարտադիր վճարների ապահովումը պետության ֆինանսական համակարգի բնականոն գործունեության կարևոր նախապայմաններից է, իսկ հարկային պարտավորություններից դիտավորյալ խուսափելը կարող է վնաս հասցնել պետական բյուջեին, խաթարել օրինական մրցակցությունը և նվազեցնել հարկային համակարգի նկատմամբ վստահությունը։ Աշխատության մեջ հարկային հանցագործությունը դիտարկվում է քրեական իրավունքի և հարկային իրավունքի հատման կետում։ Այդ պատճառով կարևոր խնդիր է սահմանազատել քրեական հանցագործությունը հարկային այն խախտումներից, որոնց համար նախատեսվում են ոչ քրեական պատասխանատվության միջոցներ։ Այս սահմանազատումը անհրաժեշտ է, որպեսզի քրեական իրավունքը կիրառվի միայն հանրային վտանգավորության համապատասխան աստիճան ունեցող արարքների նկատմամբ և չվերածվի հարկային պարտավորությունների կատարման սովորական վարչական գործիքի։ Քրեական պատասխանատվության հիմքը, ընդհանուր առմամբ, հանցակազմի բոլոր հատկանիշները պարունակող մեղավոր արարքի առկայությունն է, իսկ քրեական օրենսդրության հիմնարար սկզբունքներից են օրինականությունը, անձնական և ըստ մեղքի պատասխանատվությունը, արդարությունն ու պատասխանատվության անհատականացումը։ Հետազոտության կարևոր հատվածը վերաբերում է հարկային հանցագործության օբյեկտի, օբյեկտիվ կողմի, սուբյեկտի և սուբյեկտիվ կողմի բացահայտմանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են քննության առնվել հարկային պարտավորությունների չկատարման կամ ոչ պատշաճ կատարման տարբեր ձևերը, դրանց կատարման եղանակները, պատճառված վնասի չափը, արարքի դիտավորությունը և այլ հանգամանքներ, որոնք նշանակություն ունեն արարքի ճիշտ իրավական որակավորման համար։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ հարկային հանցագործությունների դեպքում ֆինանսական վնասի չափը հաճախ էական նշանակություն ունի արարքի հանրային վտանգավորության գնահատման և պատասխանատվության տարբերակման համար։ Աշխատության առանցքային խնդիրներից է նաև քրեական և հարկային պատասխանատվության հարաբերակցության ուսումնասիրությունը։ Միևնույն արարքի կապակցությամբ պետության կողմից կարող են կիրառվել հարկի, տույժի, տուգանքի կամ այլ բնույթի միջոցներ, սակայն դրանց և քրեական պատժի նպատակներն ու իրավական բնույթը նույնական չեն։ Հետևաբար անհրաժեշտ է հստակեցնել այն պայմանները, որոնց դեպքում հարկային պարտավորության խախտումը պետք է հանգեցնի քրեական հետապնդման, ինչպես նաև այն դեպքերը, երբ բավարար են հարկային կամ վարչական ներգործության միջոցները։ Այս հարցը հատկապես կարևոր է արդարության և համաչափության տեսանկյունից։ Հետազոտության մեջ կարող է ուսումնասիրվել նաև հարկային հանցագործությունների բացահայտման և քննության պրակտիկան։ Նման գործերի առանձնահատկությունն այն է, որ դրանց բացահայտման համար հաճախ անհրաժեշտ են ֆինանսական փաստաթղթերի, հաշվապահական տվյալների, հարկային հաշվետվությունների, բանկային գործարքների և այլ տնտեսական տեղեկությունների համադրում։ Այդ պատճառով հարկային վերահսկողության, նախաքննության և դատական քննության փուլերում մասնագիտական գիտելիքների արդյունավետ օգտագործումը կարող է էական նշանակություն ունենալ հանցագործության հանգամանքների ամբողջական բացահայտման համար։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել նաև ապացուցման խնդիրների ուսումնասիրությունը, հատկապես՝ հարկային պարտավորության չափի, իրական տնտեսական գործունեության, հարկերից խուսափելու մտադրության և մեղքի ձևի որոշման հարցերում։ Առանձնահատուկ ուշադրության է արժանի քրեական պատասխանատվությունից ազատման կամ պատասխանատվության մեղմացման հնարավորությունների խնդիրը։ Հայկական օրենսդրության զարգացման տարբեր փուլերում քննարկվել է պետությանը պատճառված վնասի հատուցման և քրեական պատասխանատվության հարաբերակցությունը։ Օրենսդրական քննարկումներում ընդգծվել է, որ քրեական պատասխանատվությունը պետք է տարանջատվի հարկային պատասխանատվությունից, իսկ կիրառվող միջոցը պետք է համաչափ լինի կատարված արարքի ծանրությանը։ Այս մոտեցումը կարևոր է այն պատճառով, որ պետության ֆինանսական շահերի վերականգնումը և հանցավոր վարքագծի համար պատժի կիրառումը փոխկապակցված, բայց ոչ նույնական նպատակներ են։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև իրավաբանական անձանց պատասխանատվության խնդրին։ Հայաստանի նոր քրեական օրենսդրության շրջանակում նախատեսվել են իրավաբանական անձին քրեական պատասխանատվության ենթարկելու պայմաններ, ինչը հարկային և տնտեսական հանցագործությունների համատեքստում նոր իրավական հարցեր է առաջացնում։ Այս հանգամանքը կարևոր է հատկապես այն դեպքերում, երբ հանցավոր գործողությունը կատարվում է ընկերության կառավարման, ներկայացուցչության կամ որոշումների կայացման լիազորություն ունեցող անձանց կողմից և կարող է նպատակ ունենալ իրավաբանական անձի համար գույքային կամ այլ օգուտ ապահովելու։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև պատժի համաչափության հարցը։ Հարկային հանցագործությունների համար սահմանվող պատիժը պետք է արտացոլի արարքի իրական հանրային վտանգավորությունը և միաժամանակ ապահովի ինչպես կանխարգելիչ, այնպես էլ արդարադատական նպատակների իրականացումը։ Չափազանց մեղմ պատժամիջոցները կարող են չապահովել հարկային կարգապահության անհրաժեշտ մակարդակ, մինչդեռ անհամաչափ խիստ քրեական քաղաքականությունը կարող է հանգեցնել քրեական իրավունքի անհարկի ընդլայնման։ Հետևաբար անհրաժեշտ է գտնել քրեական, հարկային և վարչական ներգործության միջոցների հավասարակշռված հարաբերակցություն։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը հարկային հանցագործությունների համար քրեական պատասխանատվությունը դիտարկում է որպես պետության ֆինանսական շահերի պաշտպանության, հարկային կարգապահության ապահովման և տնտեսական հանցավորության դեմ պայքարի իրավական մեխանիզմ։ Այն համադրում է քրեական իրավունքի տեսական դրույթները, հարկային իրավունքի առանձնահատկությունները և իրավակիրառ պրակտիկայի խնդիրները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել գործող համակարգի թերությունները և առաջարկել դրա կատարելագործման հնարավոր ուղղություններ։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել քրեական և հարկային իրավունքի մասնագետներին, իրավաբաններին, դատախազության և նախաքննության ոլորտի աշխատակիցներին, հարկային վարչարարությամբ զբաղվող մասնագետներին, իրավագիտության դասախոսներին, հետազոտողներին և ուսանողներին։

Գիտական աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի միջնադարյան իրավունքի զարգացման և առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը Ժ-ԺԳ դարերի ընթացքում։ Այս ժամանակաշրջանը հայկական իրավական մտքի և իրավակարգավորման պատմության մեջ կարևոր փուլ է, քանի որ այն ընդգրկում է քաղաքական, սոցիալական և տնտեսական նշանակալի փոփոխությունների ժամանակաշրջան, երբ հայկական տարբեր իշխանություններում և թագավորություններում ձևավորվում ու կիրառվում էին հասարակական հարաբերությունները կարգավորող բազմաբնույթ իրավական նորմեր։ Ուսումնասիրության հիմնական նպատակն է ներկայացնել միջնադարյան հայկական իրավունքի աղբյուրները, դրա հիմնական ճյուղերն ու ինստիտուտները, ինչպես նաև պարզել դրանց ձևավորման վրա ազդած պատմական և հասարակական գործոնները։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է իրավական աղբյուրների ուսումնասիրությունը։ Դրանց թվում առանձնահատուկ նշանակություն ունեն հայկական իրավագիտական երկերը, եկեղեցական կանոնները, աշխարհիկ իշխանությունների իրավական ակտերը, դատական և վարչական պրակտիկային վերաբերող նյութերը, ինչպես նաև ժամանակագրական ու պատմագրական աղբյուրներում պահպանված տեղեկությունները։ Այդ աղբյուրների համադրումը հնարավորություն է տալիս վերականգնելու այն իրավական միջավայրը, որի պայմաններում կարգավորվում էին հասարակության տարբեր շերտերի փոխհարաբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել եկեղեցական և աշխարհիկ իրավունքի փոխհարաբերությանը։ Միջնադարյան հայկական հասարակության մեջ Հայ եկեղեցին կարևոր դեր էր կատարում ոչ միայն հոգևոր, այլև հասարակական և իրավական կյանքում։ Կանոնական իրավունքի նորմերը կարգավորում էին ամուսնության, ընտանիքի, ժառանգության, բարոյական վարքի և եկեղեցական հարաբերությունների մի շարք հարցեր, իսկ աշխարհիկ իրավական կարգավորումները վերաբերում էին սեփականությանը, պարտավորություններին, հանցագործություններին, պատժին և այլ հասարակական հարաբերություններին։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել նաև սեփականության և հողատիրության իրավական հարաբերությունները, քանի որ միջնադարյան հասարակության տնտեսական կառուցվածքում հողը հիմնական հարստություններից էր։ Կարևոր են նաև ժառանգության, պայմանագրային հարաբերությունների, պարտավորությունների և առևտրային գործունեության իրավական կարգավորումները, որոնք արտացոլում են ժամանակաշրջանի տնտեսական կյանքի առանձնահատկությունները։ Քրեական իրավունքի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու միջնադարյան հասարակության կողմից վտանգավոր համարվող արարքների շրջանակը, դրանց համար նախատեսված պատժատեսակները և պատժի կիրառման սկզբունքները։ Կարող են դիտարկվել նաև դատավարական գործընթացների առանձնահատկությունները, ապացույցների տեսակները, դատարանների իրավասությունը և դատական իշխանության իրականացման ձևերը։ Իրավական համակարգի զարգացման ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս նկատել, որ միջնադարյան հայկական իրավունքը ձևավորվել է ինչպես տեղական իրավական ավանդույթների, այնպես էլ քրիստոնեական, բյուզանդական և տարածաշրջանային իրավական մշակույթների ազդեցության պայմաններում։ Միաժամանակ այն պահպանել է սեփական առանձնահատկությունները և արտահայտել հայկական հասարակության սոցիալական կառուցվածքը, կրոնական պատկերացումները և տնտեսական հարաբերությունները։ Ժ-ԺԳ դարերի ընդգրկումը հնարավորություն է տալիս հետևելու իրավական ինստիտուտների զարգացմանը տարբեր քաղաքական պայմաններում և բացահայտելու դրանց շարունակականությունն ու փոփոխությունները։ Աշխատության կարևորությունը նաև այն է, որ միջնադարյան իրավունքի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել հայ ժողովրդի պետական, հասարակական և մշակութային պատմության մասին։ Իրավական նորմերը ոչ միայն կարգավորում էին հարաբերությունները, այլև արտացոլում էին տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական արժեքները, իշխանության կառուցվածքը, սոցիալական շերտավորումը և մարդու ու համայնքի փոխհարաբերությունների ընկալումները։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է Ժ-ԺԳ դարերի հայկական իրավական մշակույթը որպես բազմաշերտ համակարգ, որտեղ փոխկապակցված էին աշխարհիկ և եկեղեցական իրավունքը, ավանդական սովորութային նորմերը և գրավոր իրավական աղբյուրները։ Թեման կարևոր նշանակություն ունի հայ իրավունքի պատմության, միջնադարյան Հայաստանի հասարակական կառուցվածքի և հայկական իրավական մտքի զարգացման առանձնահատկությունների ուսումնասիրման համար։

Գիտական աշխատանքը նվիրված է մարդու կյանքի իրավունքի քրեաիրավական պաշտպանության ուսումնասիրությանը՝ սահմանադրական իրավունքի և քրեական օրենսդրության փոխկապակցվածության համատեքստում։ Կյանքի իրավունքը մարդու հիմնարար և անօտարելի իրավունքներից է, որի պաշտպանությունը պետության իրավական համակարգի կարևորագույն խնդիրներից է։ Աշխատության կենտրոնում այն հարցն է, թե ինչպիսի սահմանադրաիրավական երաշխիքներով է ամրագրվում մարդու կյանքի իրավունքը, և ինչպես են այդ երաշխիքները կոնկրետացվում քրեական իրավունքի նորմերով։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել կյանքի իրավունքի հասկացությունը, դրա իրավական բնույթը, պաշտպանության սահմանները և պետության պարտավորությունները՝ մարդու կյանքը ապօրինի ոտնձգություններից պաշտպանելու ուղղությամբ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ կյանքի իրավունքի պաշտպանությունը չի սահմանափակվում միայն կյանքին ուղղված հանցագործությունների համար պատիժ սահմանելով։ Պետությունը պետք է նաև ստեղծի այնպիսի իրավական և ինստիտուցիոնալ մեխանիզմներ, որոնք կանխարգելում, բացահայտում և արդյունավետորեն քննում են մարդու կյանքին սպառնացող ոտնձգությունները։ Քրեական իրավունքի տեսանկյունից առանցքային նշանակություն ունեն կյանքի դեմ ուղղված հանցագործությունների իրավական բնութագրերը, դրանց օբյեկտը, օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմերը, հանցագործության սուբյեկտը, ինչպես նաև պատասխանատվությունը ծանրացնող կամ մեղմացնող հանգամանքները։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել սպանության տարբեր դրսևորումները, անզգուշությամբ մահ պատճառելը և կյանքի դեմ ուղղված այլ արարքներ՝ դրանց իրավական որակավորման առանձնահատկությունների բացահայտմամբ։ Կարևոր է նաև կյանքի իրավունքի և այլ հիմնարար իրավունքների հարաբերակցության հարցը, քանի որ որոշ քրեաիրավական իրավիճակներում անհրաժեշտ է սահմանազատել կյանքի պաշտպանության իրավական պահանջները ինքնապաշտպանության, ծայրահեղ անհրաժեշտության և այլ իրավաչափ գործողությունների հետ։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև միջազգային իրավական չափանիշներին և մարդու իրավունքների պաշտպանության միջազգային մեխանիզմներին, որոնց շրջանակում կյանքի իրավունքը դիտարկվում է որպես ժողովրդավարական և իրավական պետության հիմնարար արժեք։ Այդ համատեքստում կարևոր են կյանքի կամայական զրկման անթույլատրելիությունը, արդյունավետ քննության պահանջը և պետության դրական պարտավորությունները։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է գործող քրեական օրենսդրության արդյունավետության գնահատումը և այն խնդիրների բացահայտումը, որոնք կարող են առաջանալ կյանքի դեմ ուղղված հանցագործությունների իրավական որակավորման կամ դրանց քննության ընթացքում։ Կարող են ներկայացվել նաև օրենսդրության կատարելագործման և քրեաիրավական պաշտպանության արդյունավետության բարձրացման առաջարկություններ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը մարդու կյանքի իրավունքը դիտարկում է որպես սահմանադրական արժեք, որի իրական պաշտպանությունն ապահովվում է սահմանադրական երաշխիքների, քրեական իրավունքի նորմերի և իրավակիրառական արդյունավետ մեխանիզմների համակցությամբ։ Թեման ունի ինչպես տեսական, այնպես էլ գործնական նշանակություն, քանի որ կյանքի իրավունքի արդյունավետ քրեաիրավական պաշտպանությունը պետության իրավական համակարգի կայացածության և մարդու իրավունքների նկատմամբ հարգանքի կարևոր ցուցանիշներից է։

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության կառավարության՝ պետական իշխանության մարմինների համակարգում ունեցած տեղին, իրավական կարգավիճակին, լիազորություններին և պետական կառավարման գործընթացում ունեցած դերին։ Ուսումնասիրության կենտրոնում կառավարության և պետական իշխանության մյուս մարմինների փոխհարաբերություններն են, ինչպես նաև գործադիր իշխանության կազմակերպման և իրականացման սահմանադրաիրավական հիմքերը։ Աշխատությունում կարող են ուսումնասիրվել կառավարության ձևավորման և գործունեության սկզբունքները, նրա կառուցվածքը, իրավասության շրջանակը, որոշումների ընդունման մեխանիզմները և պատասխանատվության ձևերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կառավարության փոխհարաբերություններին Հանրապետության նախագահի, Ազգային ժողովի, դատական իշխանության և պետական կառավարման այլ մարմինների հետ՝ իշխանությունների տարանջատման և փոխզսպումների ու հակակշիռների սկզբունքների համատեքստում։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև կառավարության՝ որպես գործադիր իշխանության բարձրագույն մարմնի դերին պետական քաղաքականության մշակման և իրականացման, սոցիալ-տնտեսական զարգացման, հանրային կառավարման և երկրի ներքին ու արտաքին քաղաքականության իրականացման գործընթացներում։ Կարևոր ուղղություն է կառավարության իրավական ակտերի, լիազորությունների իրականացման սահմանների և պետական կառավարման համակարգում պատասխանատվության մեխանիզմների վերլուծությունը։ Աշխատությունում կարող են ներկայացվել նաև կառավարության կառուցվածքային փոփոխությունները և դրանց պայմանավորվածությունը Հայաստանի պետական կառավարման համակարգի զարգացման տարբեր փուլերով։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել սահմանադրական բարեփոխումների ազդեցությանը կառավարության կարգավիճակի և իշխանության համակարգում նրա դերի վրա՝ հնարավորություն տալով հասկանալու գործադիր իշխանության ինստիտուցիոնալ զարգացման տրամաբանությունը։ Ուսումնասիրությունը կարող է ներառել նաև պետական կառավարման արդյունավետության, իրավականության, հաշվետվողականության և թափանցիկության ապահովման խնդիրները։ Կառավարության գործունեության վերլուծությունը կարևոր է նաև այն տեսանկյունից, որ գործադիր իշխանության արդյունավետ կազմակերպումը անմիջականորեն կապված է պետական քաղաքականության հետևողական իրականացման և հանրային կառավարման որակի հետ։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել սահմանադրական և վարչական իրավունքի մասնագետներին, պետական կառավարման ոլորտի հետազոտողներին, իրավաբաններին, պետական ծառայողներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, այն հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմել Հայաստանի Հանրապետության կառավարության սահմանադրաիրավական դիրքի, պետական իշխանության համակարգում նրա գործառույթների և իշխանության մյուս ինստիտուտների հետ փոխհարաբերությունների վերաբերյալ։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում պետական ֆինանսական վերահսկողություն իրականացնող մարմինների իրավական կարգավիճակի և դրա առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում այն պետական կառույցների գործունեությունն է, որոնց միջոցով վերահսկվում է պետական ֆինանսական միջոցների ձևավորման, բաշխման և օգտագործման օրինականությունը, արդյունավետությունն ու նպատակային բնույթը։ Ուսումնասիրվում են այդ մարմինների իրավական հիմքերը, լիազորությունների շրջանակը, գործառույթները, կառուցվածքային առանձնահատկությունները և պետական կառավարման համակարգում նրանց տեղն ու դերը։ Աշխատության մեջ կարևոր ուշադրություն է դարձվում ֆինանսական վերահսկողության իրականացման ձևերին և մեթոդներին, վերահսկող մարմինների իրավունքներին ու պարտականություններին, ստուգումների և ուսումնասիրությունների կազմակերպման ընթացակարգերին, ինչպես նաև վերահսկողության արդյունքների հիման վրա համապատասխան միջոցների կիրառման իրավական հնարավորություններին։ Առանձին նշանակություն ունի վերահսկողություն իրականացնող մարմինների անկախության, հաշվետվողականության և օրինականության սկզբունքների ուսումնասիրությունը, քանի որ արդյունավետ ֆինանսական վերահսկողությունը պետք է համատեղի պետական ֆինանսների պաշտպանության անհրաժեշտությունը և վերահսկվող սուբյեկտների օրինական շահերի ապահովումը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև պետական ֆինանսական վերահսկողության տարբեր ինստիտուտների միջև լիազորությունների բաշխմանը, փոխգործակցությանը և դրանց իրավասությունների սահմանազատման խնդիրներին։ Կարևոր է նաև վերահսկողության համակարգի համապատասխանությունը իրավական պետության, թափանցիկության, արդյունավետ կառավարման և հանրային ֆինանսների պատասխանատու օգտագործման սկզբունքներին։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչ իրավական գործիքներով է պետությունը վերահսկում հանրային ֆինանսների կառավարումը և ինչպիսի մեխանիզմներով է ապահովվում ֆինանսական կարգապահությունը։ Այն կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, պետական կառավարման մասնագետների, ֆինանսական վերահսկողության ոլորտի աշխատակիցների, տնտեսագետների, հետազոտողների և իրավաբանական ու կառավարչական մասնագիտությունների ուսանողների համար՝ հատկապես պետական ֆինանսների իրավական կարգավորման և վերահսկողության ինստիտուցիոնալ համակարգի ուսումնասիրության շրջանակում։

Աշխատանքը նվիրված է ՀՀ քրեական դատավարության շրջանակներում օրենքով պահպանվող գաղտնիքի պաշտպանության հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ անդրադառնալով քրեական վարույթի ընթացքում գաղտնի տեղեկատվության ձեռքբերման, օգտագործման, պահպանման և չհրապարակման իրավական երաշխիքներին։ Հետազոտության կենտրոնում այն խնդրի վերլուծությունն է, թե ինչպես կարելի է քրեական գործի հանգամանքների լիարժեք և արդյունավետ բացահայտումը համատեղել անձի, կազմակերպության կամ պետության կողմից պաշտպանվող գաղտնի տեղեկատվության պահպանման անհրաժեշտության հետ։ ՀՀ գործող քրեական դատավարական կարգավորումները վարույթն իրականացնող մարմնին պարտավորեցնում են միջոցներ ձեռնարկել պետական, բժշկական, նոտարական, բանկային, ծառայողական, առևտրային և օրենքով նախատեսված այլ գաղտնիք պարունակող տեղեկությունների պաշտպանության համար, իսկ նման տեղեկությունները չեն կարող կամայականորեն հավաքվել, պահպանվել, օգտագործվել կամ տարածվել։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել գաղտնիքի տարբեր տեսակների իրավական առանձնահատկությունները, դրանց ձեռքբերման դատավարական հիմքերը և համապատասխան քննչական կամ վարութային գործողությունների իրականացման պայմանները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն դեպքերին, երբ գաղտնիք պարունակող տեղեկությունը միաժամանակ կարող է ունենալ ապացուցողական նշանակություն քրեական վարույթի համար։ Այդ իրավիճակում առաջանում է գաղտնի տեղեկատվության պաշտպանության և քրեական արդարադատության արդյունավետության միջև հավասարակշռության ապահովման անհրաժեշտություն։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև դատական վերահսկողության դերին, տեղեկությունների ստացման անհրաժեշտության հիմնավորմանը, գաղտնիք պարունակող տվյալների օգտագործման սահմանափակումներին և վարույթի մասնակիցների կողմից դրանց չհրապարակման պարտականությանը։ Օրենսդրական կարգավորումների համաձայն՝ որոշ գաղտնի տեղեկությունների ստացումը պահանջում է համապատասխան դատական որոշում, իսկ քրեական դատավարության ընթացքում սահմանվում են նաև դրանց չհրապարակման հատուկ երաշխիքներ։ Կարևոր ուղղություն է նաև մարդու անձնական և ընտանեկան կյանքի պաշտպանության հարցը, քանի որ գաղտնի տեղեկատվության հավաքումն ու օգտագործումը կարող են անմիջականորեն առնչվել անձի մասնավոր կյանքի անձեռնմխելիությանը։ Աշխատանքը կարող է բացահայտել գործող իրավակարգավորման գործնական խնդիրները, իրավական նորմերի կիրառման հնարավոր հակասությունները և գաղտնի տեղեկատվության պաշտպանության մեխանիզմների կատարելագործման անհրաժեշտությունը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են հիմք հանդիսանալ քրեական դատավարության ընթացքում գաղտնիքի պաշտպանության ավելի հստակ և արդյունավետ ընթացակարգերի առաջարկման, դատավարական երաշխիքների ամրապնդման և անձի իրավունքների ու հանրային շահի միջև պատշաճ հավասարակշռության ապահովման համար։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել իրավաբաններին, դատավորներին, դատախազներին, քննիչներին, փաստաբաններին, իրավագիտության ոլորտի հետազոտողներին և քրեական դատավարության հիմնախնդիրներով զբաղվող ուսանողներին։

Այս աշխատությունը նվիրված է տուժողի հետ հաշտվելու հիմքով քրեական պատասխանատվությունից ազատման ինստիտուտի ուսումնասիրությանը՝ դրա իրավական բնույթի, կիրառման պայմանների և քրեաիրավական նշանակության համակողմանի վերլուծությամբ։ Գրքում ուսումնասիրվում է այս ինստիտուտի տեղը քրեական իրավունքի համակարգում, դրա նպատակները և այն դերը, որը այն կարող է ունենալ քրեական քաղաքականության մարդասիրացման, տուժողի իրավունքների վերականգնման և սոցիալական կոնֆլիկտների իրավական կարգավորման գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում քրեական պատասխանատվությունից ազատման կիրառման նախադրյալներին, տուժողի և հանցանք կատարած անձի հաշտության փաստին, պատճառված վնասի հատուցմանը կամ դրա վերականգնմանն ուղղված միջոցառումներին, ինչպես նաև իրավասու մարմինների կողմից համապատասխան հանգամանքների գնահատմանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում քննարկվում է հաշտության կամավորության և իրական լինելու, կողմերի շահերի հավասարակշռության և տուժողի ազատ կամարտահայտության ապահովման նշանակությունը։ Աշխատության մեջ անդրադարձ է կատարվում նաև տվյալ ինստիտուտի և քրեական պատասխանատվությունից ազատման այլ հիմքերի տարբերակմանը, դրա կիրառման սահմաններին և քրեական գործի ընթացքի վրա ունեցած իրավական հետևանքներին։ Քննության են առնվում իրավակիրառ պրակտիկայում առաջացող խնդիրները, մասնավորապես՝ հաշտության փաստի հաստատման, վնասի հատուցման բավարարության, տուժողի կամքի ազատության և կատարված արարքի բնույթի գնահատման հարցերը։ Կարևորվում է տուժողի իրավունքների ու օրինական շահերի պաշտպանության և հանցանք կատարած անձի նկատմամբ քրեական պատասխանատվության նպատակների միջև պատշաճ հավասարակշռության ապահովումը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել հաշտության ինստիտուտի նշանակությունը վերականգնողական արդարադատության գաղափարների համատեքստում, բացահայտել դրա կիրառման տեսական ու գործնական հիմնախնդիրները և դիտարկել օրենսդրական ու իրավակիրառ կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել քրեական իրավունքի և քրեական դատավարության մասնագետների, դատավորների, դատախազների, փաստաբանների, քննիչների, իրավագիտության ուսանողների, գիտաշխատողների և վերականգնողական արդարադատության ու քրեական պատասխանատվության հիմնախնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Այս աշխատությունը նվիրված է ահաբեկչության վերաբերյալ քրեական գործերի քննության մեթոդիկայի ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության ազգային անվտանգության ոլորտի նյութերի հիման վրա։ Գրքում ուսումնասիրվում են ահաբեկչական բնույթի հանցագործությունների բացահայտման, նախաքննության կազմակերպման և ապացույցների հավաքման ու գնահատման հետ կապված քրեադատավարական և կրիմինալիստիկական հիմնախնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նման գործերի քննության պլանավորմանը, քննության հիմնական ուղղությունների որոշմանը, քրեական վարույթի մասնակիցների միջև անհրաժեշտ համագործակցության կազմակերպմանը և ապացուցման գործընթացի առանձնահատկություններին։ Ուսումնասիրության շրջանակում քննարկվում են ահաբեկչության վերաբերյալ գործերով հանցագործության հանգամանքների բացահայտման, հանցավոր մտադրության և շարժառիթների պարզաբանման, հնարավոր մասնակիցների դերերի բացահայտման և փաստական տվյալների համակարգված գնահատման հարցերը։ Աշխատության մեջ անդրադարձ է կատարվում նաև քննչական գործողությունների կազմակերպման ընդհանուր մեթոդաբանական մոտեցումներին, փորձագիտական հետազոտությունների նշանակությանը, նյութական և էլեկտրոնային ապացույցների հայտնաբերման ու ամրագրման իրավական պահանջներին։ Կարևորվում է ազգային անվտանգության ապահովման և քրեական վարույթի ընթացքում մարդու իրավունքների ու հիմնարար ազատությունների պաշտպանության միջև անհրաժեշտ հավասարակշռության պահպանումը։ Քննության են առնվում նաև ահաբեկչության գործերով ապացույցների թույլատրելիության, գաղտնի կամ սահմանափակ հասանելիությամբ տեղեկությունների օգտագործման, ինչպես նաև դրանց դատավարական պատշաճ ձևակերպման հետ կապված խնդիրները։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված պատկերացում կազմել ահաբեկչական բնույթի հանցագործությունների քննության կազմակերպական և մեթոդաբանական առանձնահատկությունների, իրավակիրառ պրակտիկայում առաջացող խնդիրների և դրանց հաղթահարման հնարավոր մոտեցումների վերաբերյալ։ Այն կարող է օգտակար լինել քննիչների, դատախազների, դատավորների, քրեական իրավունքի և քրեական դատավարության մասնագետների, կրիմինալիստների, իրավագիտության ուսանողների, գիտաշխատողների և ծանր ու բարդ հանցագործությունների քննության մեթոդիկայով հետաքրքրվող մասնագետների համար։

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում առևտրային բանկերի նկատմամբ Կենտրոնական բանկի կողմից իրականացվող վերահսկողության իրավական ձևերի ուսումնասիրությանը։ Գրքում վերլուծվում է բանկային վերահսկողության նշանակությունը ֆինանսական համակարգի կայունության, բանկային գործունեության օրինականության և ավանդատուների ու ֆինանսական ծառայություններից օգտվող անձանց շահերի պաշտպանության տեսանկյունից։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Կենտրոնական բանկի իրավական կարգավիճակին, նրա վերահսկողական լիազորություններին և առևտրային բանկերի գործունեության նկատմամբ պետական վերահսկողության իրականացման մեխանիզմներին։ Ուսումնասիրության շրջանակում քննարկվում են վերահսկողության տարբեր իրավական ձևերը, դրանց կիրառման հիմքերը, ընթացակարգերը և իրավական հետևանքները, ինչպես նաև բանկերի կողմից օրենքով և այլ նորմատիվ իրավական ակտերով սահմանված պահանջների պահպանման նկատմամբ վերահսկողության առանձնահատկությունները։ Աշխատության մեջ անդրադարձ է կատարվում բանկերի ֆինանսական վիճակի, ռիսկերի կառավարման, կապիտալի և իրացվելիության, ներքին կառավարման և այլ կարևոր ցուցանիշների նկատմամբ վերահսկողության իրավական հիմքերին։ Քննության են առնվում նաև Կենտրոնական բանկի կողմից վերահսկողական և կարգավորիչ միջոցների կիրառման հարցերը, այդ թվում՝ խախտումների բացահայտման, դրանց վերացման պահանջների և անհրաժեշտության դեպքում համապատասխան ներգործության միջոցների կիրառման գործընթացները։ Կարևորվում է վերահսկողության արդյունավետության և բանկերի ինքնուրույնության միջև հավասարակշռության ապահովումը, քանի որ վերահսկողական միջամտությունը պետք է իրականացվի օրենքով սահմանված լիազորությունների շրջանակում և համապատասխան սկզբունքների պահպանմամբ։ Գրքում ուշադրություն է դարձվում նաև բանկային գաղտնիքի, տեղեկատվության ստացման ու օգտագործման, վերահսկողության ընթացակարգերի և բանկերի իրավունքների պաշտպանության հետ կապված իրավական հարցերին։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալ բանկային վերահսկողության իրավական մեխանիզմները և Կենտրոնական բանկի դերը ֆինանսական համակարգի հուսալիության ու կայունության ապահովման գործում։ Այն կարող է օգտակար լինել բանկային և ֆինանսական իրավունքի մասնագետների, իրավաբանների, տնտեսագետների, բանկային ոլորտի աշխատակիցների, իրավագիտության ուսանողների, գիտաշխատողների և ֆինանսական վերահսկողության հիմնախնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության ինքնիշխանության սահմանադրական կարգավորման տեսական և գործնական հիմնախնդիրների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Գրքում վերլուծվում են պետական ինքնիշխանության սահմանադրաիրավական բովանդակությունը, դրա սկզբունքները, իրավական հիմքերը և դրսևորման ձևերը՝ ազգային և միջազգային իրավունքի փոխհարաբերությունների համատեքստում։ Հեղինակը քննարկում է ինքնիշխանության իրականացման սահմանադրական մեխանիզմները, պետական իշխանության կազմակերպման համակարգը, իշխանությունների տարանջատման սկզբունքը, տարածքային ամբողջականության, ժողովրդի ինքնիշխանության, պետական անվտանգության և սահմանադրական կարգի պահպանության իրավական երաշխիքները։ Աշխատությունում անդրադարձ է կատարվում Հայաստանի սահմանադրական զարգացման հիմնական փուլերին, սահմանադրական բարեփոխումների ազդեցությանը պետական կառավարման համակարգի վրա, ինչպես նաև միջազգային իրավական գործընթացների և գլոբալացման պայմաններում ինքնիշխանության իրավական պաշտպանության արդի մարտահրավերներին։ Գրքում ներկայացված են գիտական վերլուծություններ, իրավական համեմատություններ և տեսական եզրակացություններ, որոնք նպաստում են Հայաստանի սահմանադրական համակարգում ինքնիշխանության ինստիտուտի առավել խորքային ընկալմանը և դրա հետագա զարգացման հնարավորությունների գնահատմանը։ Գիրքը նախատեսված է իրավաբանների, սահմանադրական իրավունքի մասնագետների, գիտաշխատողների, դասախոսների, ուսանողների, պետական կառավարման ոլորտի ներկայացուցիչների և բոլոր այն ընթերցողների համար, ովքեր հետաքրքրված են Հայաստանի Հանրապետության սահմանադրական իրավունքի և պետական ինքնիշխանության հիմնահարցերով։

Այս գիրքը նվիրված է հավաքների ազատության սահմանադրական հիմքերի իրացման արդի հարցադրումների ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով ժողովրդավարական հասարակության հիմնարար իրավունքներից մեկի իրավական վերլուծությունը։ Աշխատանքում քննարկվում են հավաքների ազատության սահմանադրական կարգավորումները, դրա իրականացման իրավական մեխանիզմները, սահմանափակումների թույլատրելի շրջանակները և պետական մարմինների պարտավորությունները։ Գրքում ուսումնասիրվում են միջազգային իրավական չափանիշները, դատական պրակտիկան և հասարակական հարաբերությունների զարգացման պայմաններում առաջացող նոր իրավական խնդիրները։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս հասկանալու հավաքների ազատության նշանակությունը քաղաքացիական մասնակցության, հանրային բանավեճի և մարդու հիմնարար իրավունքների պաշտպանության համատեքստում։ Այն կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, սահմանադրագետների, պետական կառավարման ոլորտի մասնագետների, հետազոտողների, ուսանողների և մարդու իրավունքների հարցերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Այս հրատարակությունը ներկայացնում է Խիզանի ուսումնասիրաց ընկերության կանոնագիրքը՝ կազմակերպության գործունեությունը կարգավորող փաստաթուղթ, որը սկզբնապես հաստատվել է 1877 թվականի մարտի 1-ին և վերանայվել 1881 թվականի մարտի 1-ին։ Վերնագիրը ցույց է տալիս, որ ընկերությունը կապված էր ուսումնասիրության, գիտելիքի ձեռքբերման և կրթական գործունեության հետ։ Նման ընկերությունները 19-րդ դարում կարևոր դեր կարող էին ունենալ հայ համայնքների կրթական ու մտավոր կյանքի զարգացման, ուսման խրախուսման և գիտելիքի տարածման գործում։ Կանոնագիրքը կարող էր սահմանել ընկերության նպատակները, անդամակցության պայմանները, անդամների իրավունքներն ու պարտականությունները, կառավարման մարմինների կազմավորման կարգը, ժողովների անցկացման ձևը և ֆինանսական միջոցների տնօրինման սկզբունքները։ Հնարավոր է, որ դրանում ներառված էին նաև կրթական նախաձեռնությունների կազմակերպման, ուսանողներին կամ սովորողներին աջակցելու և ընկերության գործունեության արդյունավետությունն ապահովելու վերաբերյալ դրույթներ, սակայն դրանք հնարավոր չէ հաստատել առանց փաստաթղթի ամբողջական տեքստի։ Կանոնագրքի վերանայման մասին տեղեկությունը կարևոր է, քանի որ ցույց է տալիս, որ ընկերության գործունեության կանոնները հետագայում վերամշակվել կամ փոփոխվել են։ Այս հանգամանքը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել կազմակերպության զարգացման, կառավարման սկզբունքների փոփոխության և ժամանակի ընթացքում առաջացած կարիքների ուսումնասիրության համար։ Հրատարակությունը պատմական աղբյուր է Խիզանի հայ համայնքի հասարակական ու կրթական կյանքի, հայ ուսումնասիրաց ընկերությունների գործունեության և 19-րդ դարի հայերի ինքնակազմակերպման ձևերի ուսումնասիրման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև կրթական հաստատությունների պատմությամբ, համայնքային նախաձեռնություններով և հայ հասարակական մտքի զարգացմամբ հետաքրքրվող հետազոտողների համար։ Միաժամանակ, միայն վերնագրի հիման վրա հնարավոր չէ որոշել ընկերության անդամների ճշգրիտ շրջանակը, գործունեության կոնկրետ ուղղությունները կամ 1881 թվականի վերանայմամբ կատարված փոփոխությունների բովանդակությունը։

Աշխատությունը նվիրված է իրավաբանական պատասխանատվության տեսական հիմքերի, իրավական բնույթի, գործառույթների և գործնական կիրառման արդիական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են իրավաբանական պատասխանատվության հասկացությունը, դրա տեղը իրավական կարգավորման համակարգում, առաջացման նախադրյալները և իրավախախտումների կանխարգելման ու իրավակարգի պահպանման գործում ունեցած նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում իրավաբանական պատասխանատվության սկզբունքներին՝ օրինականությանը, արդարությանը, համաչափությանը, մեղավորության հաշվառմանը, պատասխանատվության անհատականացմանը և իրավական որոշակիության ապահովմանը։ Ուսումնասիրվում են քրեական, վարչական, քաղաքացիաիրավական, կարգապահական և իրավաբանական պատասխանատվության այլ տեսակների առանձնահատկությունները, դրանց փոխհարաբերությունները և կիրառման իրավական հիմքերը։ Դիտարկվում են իրավախախտման կազմի, իրավական պատասխանատվության սուբյեկտների, մեղքի ձևերի, պատճառահետևանքային կապի և պատասխանատվությունից ազատելու հանգամանքների հետ կապված տեսական ու գործնական հարցերը։ Կարևորվում են իրավաբանական պատասխանատվության և պետական հարկադրանքի հարաբերակցությունը, իրավական պատժամիջոցների նպատակները, կանխարգելիչ ու վերականգնողական գործառույթները, ինչպես նաև անձի իրավունքների և հանրային շահերի պաշտպանության անհրաժեշտությունը։ Անդրադարձ է կատարվում իրավակիրառ պրակտիկայում առաջացող հակասություններին, օրենսդրական կարգավորումների մեկնաբանման դժվարություններին, դատական որոշումների հիմնավորվածությանը և պատասխանատվության միջոցների արդյունավետության գնահատմանը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել իրավաբանական պատասխանատվության վերաբերյալ տարբեր գիտական հայեցակարգեր, ազգային օրենսդրության կարգավորումները, միջազգային իրավական չափանիշները և դատական պրակտիկայի զարգացման միտումները։ Առանձնացվում են իրավական նորմերի կատարելագործման, իրավակիրառ գործունեության միասնականության ապահովման, պատասխանատվության անհատականացման և իրավական երաշխիքների ամրապնդման խնդիրները։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի պետության և իրավունքի տեսության զարգացման, իրավաբանական պատասխանատվության ինստիտուտի համակողմանի ուսումնասիրության և իրավական կարգավորման արդյունավետության բարձրացման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, դատավորների, փաստաբանների, իրավապահ մարմինների աշխատակիցների, իրավագիտության հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հասարակական և պետական համակարգերի վերափոխման պայմաններում իրավունքի գործառույթների, հասարակական հարաբերությունների կարգավորման մեխանիզմների և իրավական համակարգի զարգացման հիմնական օրինաչափությունների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են իրավունքի սոցիալական նշանակությունը, դրա կարգավորիչ, պաշտպանական, դաստիարակչական և կազմակերպական գործառույթները, ինչպես նաև դրանց դրսևորման առանձնահատկությունները քաղաքական, տնտեսական և ինստիտուցիոնալ փոփոխությունների ժամանակաշրջանում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում իրավական պետության ձևավորման, օրենքի գերակայության հաստատման, մարդու իրավունքների պաշտպանության և ժողովրդավարական ինստիտուտների զարգացման գործընթացներում իրավունքի ունեցած դերին։ Ուսումնասիրվում են իրավական նորմերի փոփոխության անհրաժեշտությունը, օրենսդրական բարեփոխումների հիմնական ուղղությունները և նոր հասարակական հարաբերություններին համապատասխան իրավակարգավորման մեխանիզմների ձևավորման հիմնախնդիրները։ Անդրադարձ է կատարվում պետության և իրավունքի փոխհարաբերություններին, պետական կառավարման համակարգի վերակազմակերպմանը, իրավական գիտակցության զարգացմանը և հասարակության իրավական մշակույթի բարձրացման անհրաժեշտությանը։ Կարևորվում են իրավական կայունության և բարեփոխումների միջև հավասարակշռության ապահովումը, իրավական նորմերի արդյունավետ կիրառումը, իրավակիրառ պրակտիկայի կատարելագործումը և իրավական ինստիտուտների նկատմամբ հանրային վստահության ամրապնդումը։ Դիտարկվում են նաև անցումային հասարակություններում իրավական համակարգերի արդիականացման, միջազգային իրավական չափանիշների ներգործության և ազգային օրենսդրության զարգացման փոխկապակցվածությունները։ Հետազոտության թեման կարևոր նշանակություն ունի իրավունքի տեսության, պետության և իրավունքի պատմության, սահմանադրական զարգացման և իրավական բարեփոխումների ուսումնասիրման համար։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, իրավունքի տեսաբանների, պետական կառավարման մասնագետների, օրենսդրական բարեփոխումների հետազոտողների, դասախոսների և իրավաբանական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է XIX դարի հայ մտածողների իրավաքաղաքական հայացքների ուսումնասիրությանը՝ պետության, իրավունքի, հասարակական կարգի և քաղաքական իշխանության վերաբերյալ նրանց տեսական պատկերացումների համատեքստում։ Քննարկվում են հայկական հասարակական-քաղաքական մտքի զարգացման պատմական նախադրյալները, ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման գործընթացները և ժամանակաշրջանի սոցիալական ու քաղաքական իրողությունների ազդեցությունը իրավական գաղափարների զարգացման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պետականության, ազգային ինքնորոշման, ազատության, հավասարության, արդարության, օրինականության և մարդու իրավունքների վերաբերյալ հայ մտածողների մոտեցումներին։ Ուսումնասիրվում են պետության ծագման ու նշանակության, իշխանության կազմակերպման, հասարակության և պետության փոխհարաբերությունների, ինչպես նաև իրավունքի դերի վերաբերյալ տարբեր գաղափարական ուղղությունների առանձնահատկությունները։ Անդրադարձ է կատարվում հայկական լուսավորական, ազատական և ազգային-ազատագրական մտածողության ազդեցությանը իրավաքաղաքական հայեցակարգերի ձևավորման վրա, ինչպես նաև եվրոպական քաղաքական փիլիսոփայության և իրավական տեսությունների հետ դրանց առնչություններին։ Կարևորվում են հայ հասարակական մտքի ներկայացուցիչների գաղափարների պատմական նշանակությունը, դրանց փոխկապակցվածությունը ազգային պետականության վերականգնման ձգտումների հետ և ներդրումը հայկական իրավական ու քաղաքական մտածողության զարգացման գործում։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, պատմաբանների, քաղաքագետների, փիլիսոփաների, հայագիտության հետազոտողների, դասախոսների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության օրենսդրության զարգացման, կատարելագործման և համակարգման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ ժամանակակից իրավական պետության ձևավորման և իրավակարգավորման արդյունավետության բարձրացման համատեքստում։ Դիտարկվում են ՀՀ օրենսդրական համակարգի կառուցվածքը, դրա զարգացման հիմնական ուղղությունները, իրավական ակտերի փոխհարաբերությունները և օրենսդրական կարգավորման սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում օրենսդրության ներքին համաձայնեցվածության ապահովմանը, իրավական նորմերի միջև հակասությունների և բացերի բացահայտմանը, կրկնվող կարգավորումների վերացմանը և իրավական ակտերի համակարգման մեխանիզմների կատարելագործմանը։ Քննարկվում են օրենսդրության կոդիֆիկացման, ինկորպորացիայի, կոնսոլիդացման և իրավական ակտերի հաշվառման տեսական ու գործնական առանձնահատկությունները։ Անդրադարձ է կատարվում օրենսդրական նախաձեռնությունների մշակման, իրավական փորձաքննության, կարգավորման ազդեցության գնահատման և նորմաստեղծ գործունեության որակի բարձրացման հարցերին։ Կարևորվում են սահմանադրական սկզբունքների պահպանումը, իրավական որոշակիության ապահովումը, օրենքի գերակայությունը, մարդու իրավունքների պաշտպանությունը և միջազգային իրավական չափանիշների հետ ազգային օրենսդրության ներդաշնակեցումը։ Ուսումնասիրվում են նաև իրավական տեղեկատվության մատչելիության, օրենսդրական փոփոխությունների հետևողականության և պետական կառավարման համակարգում իրավական կարգավորումների արդյունավետ կիրառման խնդիրները։ Աշխատությունը կարող է նպաստել Հայաստանի Հանրապետության օրենսդրական քաղաքականության կատարելագործմանը, իրավական համակարգի կայունության ամրապնդմանը և իրավաստեղծ գործունեության արդյունավետության բարձրացմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, օրենսդրական և պետական կառավարման մարմինների աշխատակիցների, իրավագիտության հետազոտողների, դասախոսների և իրավաբանական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Իրավագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում բնակելի տարածության օգտագործման իրավունքի իրավական բնույթի, իրականացման պայմանների և պաշտպանության մեխանիզմների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում բնակելի տարածության նկատմամբ սեփականության իրավունքի և օգտագործման իրավունքի փոխհարաբերությունները, այդ իրավունքների ծագման, փոփոխման ու դադարման իրավական հիմքերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սեփականատիրոջ և բնակելի տարածությունն օգտագործող անձանց իրավունքների ու օրինական շահերի հավասարակշռման, ընտանեկան հարաբերություններից բխող օգտագործման իրավունքի և բնակարանային վեճերի կարգավորման խնդիրներին։ Վերլուծվում են համապատասխան քաղաքացիաիրավական նորմերի կիրառման առանձնահատկությունները, պայմանագրային հարաբերությունները և դատական պաշտպանության հնարավոր միջոցները։ Քննարկվում են նաև բնակելի տարածությունից օգտվելու սահմանափակումների, օգտագործման իրավունքի դադարեցման և անձանց բնակարանային շահերի պաշտպանության հետ կապված իրավական հարցերը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու գործող իրավակարգավորման խնդրահարույց կողմերը և ձևակերպելու դրա կատարելագործմանն ուղղված տեսական ու գործնական մոտեցումներ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել քաղաքացիական իրավունքի, բնակարանային իրավունքի և անշարժ գույքի իրավական հարաբերությունների ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Իրավագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում ապօրինի և կեղծ ձեռնարկատիրության քրեաիրավական ու կրիմինալոգիական առանձնահատկությունների համալիր ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում տնտեսական գործունեության ոլորտում տվյալ իրավախախտումների իրավական բնույթը, դրանց հանցակազմային հատկանիշները և քրեական պատասխանատվության կիրառման հետ կապված տեսական ու գործնական խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում համապատասխան արարքների իրավական որակման, հարակից հանցագործություններից սահմանազատման և պատասխանատվության հիմքերի որոշման հարցերին։ Վերլուծվում են նման հանցավոր դրսևորումների առաջացմանը և տարածմանը նպաստող տնտեսական, կազմակերպական, իրավական ու սոցիալական գործոնները։ Քննարկվում են նաև դրանց բացահայտման, կանխարգելման և հակազդման քրեաբանական միջոցները, ինչպես նաև իրավապահ մարմինների գործունեության արդյունավետության բարձրացման հնարավոր ուղղությունները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համադրելու քրեական իրավունքի և քրեաբանության մոտեցումները՝ տնտեսական գործունեության ոլորտում հանցավոր վարքագծի պատճառներն ու առանձնահատկությունները գնահատելու համար։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել քրեական իրավունքի, քրեաբանության, տնտեսական հանցագործությունների կանխարգելման և իրավապահ գործունեության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Պատմաիրավական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանում հողի նկատմամբ սեփականության իրավունքի ձևավորման և զարգացման հիմնական փուլերի ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում տարբեր պատմական ժամանակաշրջաններում հողային հարաբերությունների կարգավորման առանձնահատկությունները, հողի տիրապետման, օգտագործման և տնօրինման իրավական ձևերը, ինչպես նաև դրանց փոփոխությունների սոցիալ-տնտեսական նախադրյալները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հողի սեփականության ինստիտուտի իրավական բովանդակության փոփոխություններին և պետական կարգավորման մեխանիզմների զարգացմանը։ Վերլուծվում են հողային հարաբերությունների վերափոխման գործընթացները, սեփականության տարբեր ձևերի փոխհարաբերությունները և համապատասխան իրավական նորմերի դերը հողօգտագործման համակարգի ձևավորման մեջ։ Քննարկվում են նաև պատմական իրավական աղբյուրների, օրենսդրական կարգավորումների և իրավագիտական մոտեցումների նշանակությունը հողի սեփականության իրավունքի զարգացման ընթացքը գնահատելու համար։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված պատկերացում կազմելու Հայաստանում հողային սեփականության ինստիտուտի պատմական զարգացման և դրա իրավական առանձնահատկությունների վերաբերյալ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հողային իրավունքի, քաղաքացիական իրավունքի, իրավունքի պատմության և հողային հարաբերությունների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Իրավագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է իրավունքի էության, հասարակական նշանակության և պատմական զարգացման օրինաչափությունների տեսական ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում իրավունքի ծագման, ձևավորման և զարգացման վերաբերյալ հիմնական հայեցակարգերը, ինչպես նաև դրա տեղն ու դերը հասարակական հարաբերությունների կարգավորման համակարգում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում իրավունքի և պետության, բարոյականության, սոցիալական նորմերի, ազատության, արդարության ու պատասխանատվության փոխհարաբերություններին։ Վերլուծվում են տարբեր պատմական ժամանակաշրջաններում իրավունքի ընկալման առանձնահատկությունները և իրավական գաղափարների փոփոխությունները՝ պայմանավորված հասարակական հարաբերությունների զարգացմամբ։ Քննարկվում են իրավունքի կարգավորիչ, պաշտպանական և հասարակական հարաբերությունների կազմակերպման գործառույթները, ինչպես նաև իրավական նորմերի ազդեցությունը անհատի և հասարակության փոխհարաբերությունների վրա։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված պատկերացում կազմելու իրավունքի՝ որպես պատմականորեն զարգացող սոցիալական և նորմատիվ երևույթի մասին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել իրավունքի տեսության, պետության և իրավունքի պատմության, իրավափիլիսոփայության և հասարակագիտական այլ ոլորտների մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Իրավագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Չինաստանի Ժողովրդական Հանրապետության սահմանադրական համակարգի տեսական և իրավական ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում սահմանադրության կառուցվածքը, հիմնարար սկզբունքները, պետական իշխանության կազմակերպման սահմանադրական հիմքերը և իրավական համակարգում դրա նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պետական կառուցվածքի, իշխանության մարմինների ձևավորման և գործունեության, կենտրոնական ու տեղական պետական հաստատությունների փոխհարաբերությունների իրավական կարգավորմանը։ Վերլուծվում են քաղաքացիների հիմնական իրավունքների և պարտականությունների սահմանադրական ամրագրումը, պետական ու հասարակական հարաբերությունների կարգավորման սկզբունքները և սահմանադրական նորմերի տեղը երկրի իրավական համակարգում։ Քննարկվում են նաև պետական իշխանության իրականացման ինստիտուցիոնալ մեխանիզմները, օրենսդիր, գործադիր և դատական մարմինների իրավական կարգավիճակը, ինչպես նաև սահմանադրական կարգավորման առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված պատկերացում կազմելու Չինաստանի սահմանադրական իրավունքի կառուցվածքի, պետական կառավարման իրավական հիմքերի և սահմանադրական ինստիտուտների առանձնահատկությունների մասին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել սահմանադրական իրավունքի, համեմատական իրավագիտության, պետական կառավարման և Չինաստանի իրավական համակարգի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների համար։

Իրավագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է անձի պատվի, արժանապատվության և գործարար համբավի քաղաքացիաիրավական պաշտպանության տեսական ու գործնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում այդ ոչ նյութական բարիքների իրավական բնույթը, դրանց պաշտպանության հիմքերը և քաղաքացիական իրավունքի շրջանակներում կիրառվող հիմնական միջոցները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում անձի վերաբերյալ իրականությանը չհամապատասխանող կամ նրա հեղինակությանը վնասող տեղեկությունների տարածման հետ կապված իրավահարաբերություններին, ինչպես նաև խախտված իրավունքների վերականգնման հնարավոր եղանակներին։ Վերլուծվում են հերքման, պատասխանի իրավունքի, պատճառված վնասի հատուցման և քաղաքացիաիրավական պաշտպանության այլ մեխանիզմների կիրառման առանձնահատկությունները։ Քննարկվում են նաև խոսքի ու արտահայտվելու ազատության և անձնական ոչ նյութական իրավունքների պաշտպանության միջև հավասարակշռության ապահովման իրավական խնդիրները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված ներկայացնելու համապատասխան իրավական պաշտպանության կառուցակարգերը, դրանց կիրառման պայմանները և դատական պաշտպանության հետ կապված հիմնական մոտեցումները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել քաղաքացիական իրավունքի, մարդու իրավունքների և դատական պրակտիկայի ուսումնասիրությամբ զբաղվող իրավաբանների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Իրավագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է քրեական գործերի դատական քննության պարզեցված և արագացված ընթացակարգերի տեսական ու գործնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության շրջանակում։ Քննության են առնվում տարբերակված դատավարական ձևերի էությունը, դրանց կիրառման նպատակները, իրավական հիմքերը և ընդհանուր դատավարական կարգից առանձնացնող հատկանիշները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում արագացված ընթացակարգի կիրառման պայմաններին, դատավարության մասնակիցների իրավունքների և օրինական շահերի ապահովմանը, ինչպես նաև արդար դատաքննության երաշխիքների պահպանմանը։ Վերլուծվում են դատարանի, մեղադրանքի և պաշտպանության կողմերի դերերը, դատավարական գործողությունների իրականացման առանձնահատկությունները և գործի քննության ժամկետների կրճատման հետ կապված հարցերը։ Քննարկվում է դատավարական արդյունավետության և անձի հիմնարար իրավունքների պաշտպանության միջև հավասարակշռության ապահովման անհրաժեշտությունը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև իրավական կարգավորման հնարավոր հակասություններին, իրավակիրառ պրակտիկայում առաջացող խնդիրներին և ընթացակարգի կատարելագործման ուղղություններին։ Աշխատանքը կարող է նպաստել քրեական դատավարության տարբերակված ձևերի վերաբերյալ գիտական պատկերացումների զարգացմանը և դատական ընթացակարգերի արդյունավետ կազմակերպման վերաբերյալ առաջարկությունների ձևավորմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, դատավորների, փաստաբանների, դատախազների, հետազոտողների և իրավաբանական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում ապրանքային նշանի քաղաքացիաիրավական պաշտպանության տեսական և գործնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում ապրանքային նշանի՝ որպես մտավոր սեփականության օբյեկտի իրավական բնույթը, դրա գործառույթները, իրավատիրոջ իրավունքների բովանդակությունը և դրանց պաշտպանության քաղաքացիաիրավական մեխանիզմները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ապրանքային նշանի նկատմամբ բացառիկ իրավունքի առաջացման, իրականացման և պաշտպանության առանձնահատկություններին, ինչպես նաև առանց իրավատիրոջ համաձայնության նույնական կամ շփոթության աստիճանի նման նշանների օգտագործման հետ կապված իրավական խնդիրներին։ Վերլուծվում են ապրանքային նշանի իրավունքի խախտման տարբեր դրսևորումները, իրավատիրոջ շահերի պաշտպանության հնարավոր եղանակները և քաղաքացիաիրավական պատասխանատվության կիրառման պայմանները։ Քննարկվում են իրավունքի խախտումը դադարեցնելու, պատճառված վնասի հատուցման, խախտման հետևանքների վերացման և խախտված իրավունքների վերականգնման հետ կապված իրավական միջոցները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև ապրանքային նշանների պաշտպանության վերաբերյալ ներպետական օրենսդրության և միջազգային իրավական մոտեցումների փոխհարաբերությանը, ինչպես նաև իրավակիրառ պրակտիկայում առաջացող մեկնաբանման ու ապացուցման խնդիրներին։ Կարևորվում է ապրանքային նշանների արդյունավետ պաշտպանության նշանակությունը բարեխիղճ մրցակցության, ձեռնարկատիրական գործունեության և սպառողների շահերի պաշտպանության համար։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ոլորտի իրավական կարգավորման հիմնական խնդիրները և դիտարկելու քաղաքացիաիրավական պաշտպանության մեխանիզմների կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, մտավոր սեփականության ոլորտի մասնագետների, փաստաբանների, ձեռնարկատերերի, հետազոտողների և իրավաբանական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում իրավունքի աղբյուրների համակարգի տեսական և գործնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Վերլուծվում են իրավունքի աղբյուր հասկացության բովանդակությունը, դրա հիմնական տեսակները, իրավական համակարգում դրանց նշանակությունը և փոխհարաբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Սահմանադրությանը, օրենքներին, ենթաօրենսդրական նորմատիվ իրավական ակտերին, միջազգային իրավական փաստաթղթերին և իրավակարգավորման գործընթացում նշանակություն ունեցող այլ իրավական ձևերին։ Քննարկվում են տարբեր իրավական ակտերի իրավաբանական ուժի, աստիճանակարգության, ընդունման, գործողության և կիրառման հետ կապված հարցերը։ Վերլուծվում է իրավունքի աղբյուրների դերը հասարակական հարաբերությունների կարգավորման, իրավական որոշակիության ապահովման և միասնական իրավակիրառ պրակտիկայի ձևավորման գործում։ Անդրադարձ է կատարվում նաև դատական պրակտիկայի և իրավական մեկնաբանությունների նշանակությանը, իրավական նորմերի միջև հնարավոր հակասությունների լուծման մեխանիզմներին և օրենսդրական կարգավորման բացերի հաղթահարման խնդիրներին։ Տեսական դրույթները դիտարկվում են իրավակիրառ գործունեության հետ փոխկապակցված՝ հնարավորություն տալով գնահատել իրավունքի աղբյուրների համակարգի գործնական նշանակությունը պետական մարմինների, դատարանների և իրավահարաբերությունների այլ մասնակիցների գործունեության համար։ Քննարկվում են նաև ազգային իրավական համակարգի զարգացման և իրավունքի աղբյուրների կարգավորման կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, օրենսդրական և իրավակիրառ ոլորտների մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների, ասպիրանտների և իրավաբանական մասնագիտություններով սովորող ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում հակամրցակցային համաձայնությունների իրավական կարգավորման տեսական և գործնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Վերլուծվում են տնտեսական մրցակցության պաշտպանության իրավական հիմքերը, տնտեսավարող սուբյեկտների միջև այնպիսի համաձայնությունների բնույթն ու առանձնահատկությունները, որոնք կարող են սահմանափակել, կանխել կամ խաթարել ազատ մրցակցությունը։ Քննարկվում են հակամրցակցային վարքագծի տարբեր դրսևորումների բացահայտման և իրավական գնահատման մոտեցումները, այդ թվում՝ գների համաձայնեցման, շուկաների կամ հաճախորդների բաժանման, արտադրության և իրացման պայմանների համակարգման ու մրցակցության վրա ազդեցություն ունեցող այլ գործողությունների հետ կապված հարցերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում համաձայնության առկայության ապացուցման, ուղղակի և անուղղակի ապացույցների գնահատման, տնտեսավարող սուբյեկտների գործողությունների փոխկապակցվածության որոշման և համապատասխան շուկայի առանձնահատկությունների ուսումնասիրման խնդիրներին։ Անդրադարձ է կատարվում իրավախախտումների կանխարգելման և բացահայտման մեխանիզմներին, իրավական պատասխանատվության կիրառման պայմաններին, ինչպես նաև տնտեսավարող սուբյեկտների իրավունքների պաշտպանության երաշխիքներին։ Ուսումնասիրվում է պետական իրավասու մարմինների դերը մրցակցային միջավայրի պահպանման և օրենսդրության պահանջների իրականացման գործում։ Քննարկվում են նաև իրավական կարգավորման կատարելագործման, կիրառվող մեխանիզմների արդյունավետության բարձրացման և միջազգային փորձի հետ համադրման հնարավոր ուղղությունները։ Աշխատությունը նպաստում է մրցակցային իրավունքի հիմնական խնդիրների և շուկայում արդար մրցակցության ապահովման իրավական միջոցների առավել ամբողջական ընկալմանը և կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, տնտեսագետների, պետական կառավարման ոլորտի մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է քրեական դատավարության շրջանակում անձանց հանձնման գործընթացի իրավական կարգավորման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով Հայաստանի Հանրապետության օրենսդրական կառուցակարգերի և միջազգային իրավական համագործակցության սկզբունքների վրա։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում այն իրավական հիմքերը և դատավարական պայմանները, որոնց առկայության դեպքում հնարավոր է մեկ պետության տարածքում գտնվող անձին հանձնել մեկ այլ պետության՝ քրեական հետապնդում իրականացնելու կամ օրինական ուժի մեջ մտած դատական ակտի կատարման նպատակով։ Ուշադրություն է դարձվում հանձնման վերաբերյալ հարցումների ներկայացման, ընդունման, ուսումնասիրման և համապատասխան որոշումների կայացման ընթացակարգերին, իրավասու պետական մարմինների լիազորություններին և նրանց միջև համագործակցության մեխանիզմներին։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունեն հանձնման թույլատրելիության և այն բացառող հանգամանքների ուսումնասիրությունը, ինչպես նաև անձի հիմնարար իրավունքների պաշտպանության համար նախատեսված դատավարական երաշխիքները։ Քննության են առնվում կրկնակի քրեականացման սկզբունքը, անձի նկատմամբ իրականացվող քրեական հետապնդման բնույթը, վաղեմության ժամկետների, քաղաքացիության և այլ իրավական հանգամանքների հնարավոր նշանակությունը հանձնման գործընթացում։ Կարևոր տեղ է հատկացվում միջազգային պայմանագրերի և ներպետական քրեական դատավարական նորմերի փոխհարաբերությանը, քանի որ հանձնման գործընթացը անմիջականորեն առնչվում է պետությունների միջև քրեական գործերով իրավական օգնության և միջազգային համագործակցության հետ։ Անդրադարձ է կատարվում նաև հանձնման նպատակով անձի ազատության սահմանափակման իրավական հիմքերին, դատական վերահսկողությանը, պաշտպանության իրավունքին և ընդունված որոշումների բողոքարկման հնարավորություններին։ Հետազոտությունը կարող է ընդգրկել մարդու իրավունքների միջազգային չափանիշների ազդեցությունը հանձնման վերաբերյալ որոշումների վրա՝ հատկապես այն իրավիճակներում, երբ պահանջող պետությունում կարող են առաջանալ անձի հիմնարար իրավունքների պաշտպանության հետ կապված իրավական հարցեր։ Համեմատական վերլուծության միջոցով հնարավոր է բացահայտել ներպետական կարգավորման և միջազգային իրավական մոտեցումների փոխկապակցվածությունը, առկա ընթացակարգային խնդիրներն ու օրենսդրության կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։ Աշխատությունն ունի տեսական և կիրառական նշանակություն քրեական դատավարության, միջազգային քրեական իրավունքի և իրավապահ մարմինների համագործակցության ուսումնասիրության համար՝ նպաստելով հանձնման գործընթացի իրավական բնույթի, դրա փուլերի և անձի իրավունքների պաշտպանության երաշխիքների առավել ամբողջական ընկալմանը։

Աշխատությունը նվիրված է հանցագործություն կատարած անձի բռնման ընթացքում վնաս պատճառելու քրեաիրավական կարգավորման ուսումնասիրությանը, դրա ժամանակակից վիճակի գնահատմանը և հետագա կատարելագործման հնարավոր ուղղությունների բացահայտմանը։ Հետազոտության շրջանակում տվյալ իրավական ինստիտուտը դիտարկվում է քրեական իրավունքի այն կառուցակարգերի համատեքստում, որոնք որոշակի պայմանների առկայության դեպքում կարող են բացառել արարքի հանցավորությունը կամ ազդել դրա իրավական գնահատման վրա։ Վերլուծվում են անձին բռնելու իրավաչափ նպատակը, անհրաժեշտության և համաչափության պահանջները, ինչպես նաև այն իրավական սահմանները, որոնց շրջանակում հնարավոր է հարկադրանքի կիրառում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բռնման անհրաժեշտության և պատճառված վնասի բնույթի միջև հարաբերակցությանը, քանի որ իրավական գնահատման համար կարևոր է տարբերակել իրավաչափ գործողությունը սահմանազանցումից։ Քննության են առնվում այն հանգամանքները, որոնք կարող են նշանակություն ունենալ կիրառված միջոցների իրավաչափությունը որոշելիս՝ ստեղծված իրավիճակը, վտանգի բնույթը, անձի վարքագիծը և այլ փաստական պայմաններ։ Ուսումնասիրվում են նաև անհրաժեշտ պաշտպանության և հանցանք կատարած անձի բռնման ընթացքում վնաս պատճառելու ինստիտուտների տարբերություններն ու փոխհարաբերությունները, քանի որ դրանց նպատակները և կիրառման իրավական հիմքերը կարող են տարբերվել։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է գործող քրեական օրենսդրության համապատասխան դրույթների, իրավակիրառ պրակտիկայում առաջացող մեկնաբանման խնդիրների և տեսական մոտեցումների համադրումը։ Անդրադարձ է կատարվում քաղաքացու և իրավապահ մարմինների գործողությունների իրավական գնահատման առանձնահատկություններին, մարդու իրավունքների պաշտպանության պահանջներին և պետական հարկադրանքի սահմաններին։ Համեմատական իրավական ուսումնասիրությունը կարող է ընդգրկել նաև այլ երկրների համապատասխան կարգավորումները՝ տարբեր մոդելների առավելություններն ու խնդիրները բացահայտելու նպատակով։ Աշխատության արդյունքում առանձնացվում են օրենսդրական ձևակերպումների հստակեցման, իրավակիրառ պրակտիկայի միասնականության ապահովման և իրավաչափ ու անհամաչափ գործողությունների տարբերակման չափանիշների կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։ Հետազոտությունը կարևոր նշանակություն ունի քրեական իրավունքի տեսության և իրավակիրառ գործունեության համար՝ նպաստելով անձի բռնման իրավական հիմքերի, թույլատրելի սահմանների և պատասխանատվության պայմանների առավել հստակ ու համակարգված ընկալմանը։

Աշխատությունը նվիրված է քաղաքացիական դատավարությունում հայցի ապահովման ինստիտուտի տեսական և կիրառական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության իրավական համակարգի շրջանակում։ Հայցի ապահովումը դիտարկվում է որպես դատական պաշտպանության արդյունավետությունն ապահովող կարևոր դատավարական մեխանիզմ, որի հիմնական նշանակությունը ապագա դատական ակտի կատարման հնարավորության պահպանման, դատավարության ընթացքում կողմերի օրինական շահերի պաշտպանության և այնպիսի իրավիճակների կանխման մեջ է, որոնք կարող են դժվարացնել կամ անհնար դարձնել դատական պաշտպանության իրականացումը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են քննության առնվել հայցի ապահովման իրավական բնույթը, նպատակները, կիրառման հիմքերը, դատավարական կարգը և ապահովման միջոցների ընտրության սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել դատարանի կողմից ապահովման միջոց կիրառելու անհրաժեշտության հիմնավորմանը, ներկայացված պահանջի և ընտրված միջոցի միջև համաչափության պահպանմանը, ինչպես նաև հայցվորի և պատասխանողի շահերի հավասարակշռման խնդրին։ Կարևոր է ուսումնասիրել այն չափանիշները, որոնց հիման վրա դատարանը գնահատում է ապագա դատական ակտի կատարման հնարավոր վտանգը և որոշում ժամանակավոր սահմանափակումների կիրառման անհրաժեշտությունը։ Աշխատության շրջանակում կարող են վերլուծվել նաև գույքի կամ դրամական միջոցների նկատմամբ կիրառվող սահմանափակումների, որոշակի գործողությունների արգելման և քաղաքացիական դատավարության օրենսդրությամբ նախատեսվող այլ ապահովման միջոցների առանձնահատկությունները՝ առանց դրանք դիտարկելու որպես վեճի վերջնական լուծում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է հայցի ապահովման վերաբերյալ դատական ակտերի պատճառաբանվածության և դատական հայեցողության սահմանների ուսումնասիրությունը, քանի որ չափազանց լայն կամ անհամաչափ միջոցները կարող են էականորեն ազդել դատավարության մասնակիցների իրավունքների և տնտեսական գործունեության վրա։ Միաժամանակ կարող են քննության առնվել ապահովման միջոցների փոփոխման, փոխարինման կամ վերացման հետ կապված դատավարական հարցերը, ինչպես նաև դրանց կիրառման հետևանքով հնարավոր վնասների և կողմերի իրավունքների պաշտպանության մեխանիզմների հարաբերակցությունը։ Համեմատական իրավական վերլուծությունը կարող է հնարավորություն տալ բացահայտելու այլ իրավական համակարգերում կիրառվող մոտեցումները և գնահատելու դրանց նշանակությունը Հայաստանի քաղաքացիական դատավարության զարգացման համար։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է քաղաքացիական դատավարության տեսության, դատական պրակտիկայի և իրավական պաշտպանության արդյունավետության վերաբերյալ մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել հայցի ապահովման ինստիտուտի կիրառման խնդիրներն ու դրա հետագա կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։

Աշխատությունը նվիրված է պետական իշխանության և պետական կառավարման փոխհարաբերությունների տեսական հիմքերի ու գործնական դրսևորումների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության պետական համակարգի օրինակով։ Հետազոտության կենտրոնում պետական իշխանության էությունը, դրա կազմակերպման սկզբունքները, պետական մարմինների իրավասությունների բաշխումը և կառավարման գործընթացում դրանց փոխգործակցության մեխանիզմներն են։ Պետական իշխանությունը դիտարկվում է որպես հանրային իշխանության ինստիտուցիոնալ ձև, իսկ պետական կառավարումը՝ որպես պետական նպատակների և գործառույթների իրականացման կազմակերպական ու վարչական գործընթաց։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են քննվել իշխանությունների բաժանման սկզբունքը, պետական մարմինների իրավական կարգավիճակը, գործադիր կառավարման կազմակերպումը, որոշումների ընդունման ընթացակարգերը և պետական ինստիտուտների միջև լիազորությունների սահմանազատման խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տեսական հասկացությունների և իրական կառավարման պրակտիկայի հարաբերակցությանը՝ պարզելու համար, թե իրավական ու ինստիտուցիոնալ կառուցակարգերն ինչպես են արտահայտվում պետական կառավարման ամենօրյա գործունեության մեջ։ Կարևոր ուղղություն է պետական կառավարման արդյունավետության, հաշվետվողականության, թափանցիկության և իրավական պատասխանատվության փոխկապակցվածության ուսումնասիրությունը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև կենտրոնական և տարածքային կառավարման մարմինների հարաբերություններին, վարչարարության կազմակերպմանը, հանրային ծառայության դերին և կառավարչական որոշումների իրականացման մեխանիզմներին։ Հայաստանի օրինակով թեման հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել պետական կառավարման ինստիտուտների զարգացման և վերափոխման առանձնահատկությունները՝ դրանք դիտարկելով սահմանադրական և վարչաիրավական սկզբունքների շրջանակում։ Առանձին նշանակություն ունի պետական կառավարման բարեփոխումների ուսումնասիրությունը, քանի որ ինստիտուցիոնալ փոփոխությունները կարող են առնչվել լիազորությունների հստակեցմանը, վարչական գործընթացների կազմակերպմանը, հանրային ծառայությունների որակին և պետական մարմինների աշխատանքի արդյունավետությանը։ Միաժամանակ կարևորվում է քաղաքացու և պետական կառավարման մարմինների հարաբերությունների իրավական կազմակերպումը՝ որպես հանրային կառավարման համակարգի կարևոր բաղադրիչ։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է պետության և իրավունքի տեսության, սահմանադրական ու վարչական իրավունքի և հանրային կառավարման մոտեցումները՝ հնարավորություն տալով համակարգված ներկայացնել պետական իշխանության կազմակերպման և կառավարման գործնական իրականացման հիմնական խնդիրները Հայաստանի Հանրապետության օրինակով։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում պետական կառավարման ձևի սահմանադրաիրավական զարգացման, դրա ինստիտուցիոնալ կառուցվածքի և կատարելագործման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում օրենսդիր, գործադիր և դատական իշխանությունների միջև լիազորությունների բաշխման ու հավասարակշռման մեխանիզմներն են, պետական մարմինների փոխհարաբերությունները, քաղաքական պատասխանատվության համակարգը և պետական կառավարման արդյունավետության սահմանադրական երաշխիքները։ Հայաստանի սահմանադրական զարգացման ընթացքում կառավարման համակարգը ենթարկվել է էական փոփոխությունների. 2015 թվականի սահմանադրական փոփոխություններով ձևավորված կարգավորումների հիման վրա 2018 թվականից երկիրը կիսանախագահական համակարգից անցել է խորհրդարանական կառավարման ձևի։ Գործող սահմանադրական կառուցվածքում Ազգային ժողովն իրականացնում է օրենսդիր իշխանությունը և վերահսկողություն գործադիր իշխանության նկատմամբ, իսկ Կառավարությունը գործադիր իշխանության բարձրագույն մարմինն է և իր ծրագրի հիման վրա մշակում ու իրականացնում է պետության ներքին և արտաքին քաղաքականությունը։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են քննվել խորհրդարանական կառավարման պայմաններում Կառավարության ձևավորման և պատասխանատվության մեխանիզմները, վարչապետի ու Հանրապետության նախագահի սահմանադրական կարգավիճակը, Ազգային ժողովի վերահսկողական գործառույթները և պետական իշխանության տարբեր ճյուղերի միջև հակակշիռների արդյունավետությունը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում իշխանությունների բաժանման սկզբունքի գործնական իրականացմանը, պետական մարմինների լիազորությունների հստակ սահմանազատմանը և սահմանադրական վերահսկողության նշանակությանը։ Հետազոտությունը կարող է ներառել նաև Հայաստանի կառավարման համակարգի զարգացման տարբեր փուլերի և խորհրդարանական կառավարման միջազգային մոդելների համեմատական իրավական ուսումնասիրություն՝ առանձնացնելով տարբեր ինստիտուցիոնալ լուծումների առանձնահատկությունները՝ առանց դրանցից որևէ մեկը որպես նախընտրելի մոդել գնահատելու։ Գործող Սահմանադրությունը պետական իշխանության իրականացումը կառուցում է օրենսդիր, գործադիր և դատական իշխանությունների բաժանման ու հավասարակշռման սկզբունքի վրա, իսկ կառավարման ձևին առնչվող մի շարք առանցքային սահմանադրական դրույթների փոփոխության համար նախատեսում է հանրաքվեի ընթացակարգ։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված ներկայացնելու կառավարման ձևի զարգացման սահմանադրական տրամաբանությունը, պետական ինստիտուտների փոխհարաբերությունների իրավական հիմքերը և այն կառուցակարգերը, որոնց ուսումնասիրությունը կարևոր է պետական կառավարման համակարգի հետագա կատարելագործման վերաբերյալ գիտական քննարկումների համար։

Աշխատությունը նվիրված է քաղաքացիական հասարակության ձևավորման և զարգացման տեսական ու իրավական հիմքերի ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության հասարակական և պետական ինստիտուտների փոխհարաբերությունների համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակում քննվում են քաղաքացիական հասարակության հասկացության բովանդակությունը, դրա վերաբերյալ իրավագիտական և հասարակագիտական հիմնական մոտեցումները, ինչպես նաև պետության, անհատի և հասարակական միավորումների միջև հարաբերությունների կազմակերպման սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում իրավական պետության և քաղաքացիական հասարակության փոխկապակցվածությանը, մարդու իրավունքների ու ազատությունների իրավական երաշխիքներին, հասարակական մասնակցության ձևերին և պետական իշխանության նկատմամբ հանրային վերահսկողության ինստիտուցիոնալ հնարավորություններին։ Դիտարկվում է հասարակական կազմակերպությունների, մասնագիտական և այլ կամավոր միավորումների, զանգվածային լրատվության միջոցների, տեղական ինքնակառավարման մարմինների ու քաղաքացիական նախաձեռնությունների տեղը հասարակական հարաբերությունների համակարգում։ Քննության են առնվում միավորումների ազատության, խոսքի և տեղեկատվության ազատության, հանրային որոշումների ընդունմանը մասնակցության և իրավական պաշտպանության մեխանիզմների նշանակությունը քաղաքացիական հասարակության ինստիտուտների գործունեության համար։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է սահմանադրական և օրենսդրական կարգավորումների վերլուծությունը՝ բացահայտելու դրանց դերը քաղաքացիական նախաձեռնությունների իրականացման, հասարակական կազմակերպությունների գործունեության և պետություն-հասարակություն հարաբերությունների իրավական կազմակերպման գործում։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են այն ինստիտուցիոնալ և իրավական խնդիրները, որոնք կարող են սահմանափակել հասարակական մասնակցության արդյունավետությունը կամ դժվարացնել քաղաքացիական կառույցների կայացումը։ Կարևորվում են իրավական մշակույթի, իրավագիտակցության և քաղաքացիների հասարակական ակտիվության փոխադարձ կապերը, քանի որ միայն իրավական նորմերի առկայությունը ինքնին չի ապահովում քաղաքացիական հասարակության լիարժեք գործունեությունը։ Տեսական մոտեցումների և Հայաստանի իրավական միջավայրի համադրումը հնարավորություն է տալիս համակարգելու քաղաքացիական հասարակության զարգացման հիմնական նախադրյալները և գնահատելու դրա ինստիտուտների գործունեության իրավական պայմանները։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը նպաստում է քաղաքացիական հասարակության և պետության հարաբերությունների իրավական բնույթի առավել ամբողջական ընկալմանը՝ այն դիտարկելով սահմանադրական կարգի, մարդու իրավունքների պաշտպանության և հանրային մասնակցության տեսանկյուններից։

Աշխատությունը նվիրված է ազատազրկման կամ օրենքով նախատեսված այլ պատժատեսակի հետագա կրումից պայմանական վաղաժամկետ ազատման ինստիտուտի իրավական բնույթի, կիրառման հիմքերի և Հայաստանի Հանրապետությունում դրա իրականացման հետ կապված հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում պատժի նպատակների, դատապարտյալի վերասոցիալականացման և պատժի հետագա կրելու անհրաժեշտության գնահատման միջև հարաբերակցությունն է։ Քննվում է պայմանական վաղաժամկետ ազատման ինստիտուտի ձևավորումն ու զարգացումը, դրա նշանակությունը քրեական և քրեակատարողական քաղաքականության շրջանակում, ինչպես նաև այն իրավական չափանիշները, որոնց հիման վրա որոշվում է անձի նկատմամբ տվյալ հնարավորության կիրառելիությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում դատապարտյալի վարքագծի, պատժի ընթացքում դրսևորած փոփոխությունների, վերասոցիալականացման հեռանկարների և օրենքով նախատեսված այլ հանգամանքների գնահատման խնդիրներին։ Վերլուծվում է, թե որքանով պետք է նման գնահատումը հիմնված լինի հստակ, կանխատեսելի և հավասարապես կիրառվող չափանիշների վրա՝ կամայական կամ անհամաչափ որոշումների հնարավորությունը նվազեցնելու համար։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է համապատասխան մարմինների և դատարանի դերակատարության ուսումնասիրությունը, նրանց կողմից ներկայացվող տվյալների ու գնահատականների իրավական նշանակությունը և որոշումների հիմնավորվածության ապահովումը։ Դիտարկվում են նաև դատապարտյալի դատավարական երաշխիքները, որոշումների բողոքարկման հնարավորությունը և արդար դատաքննության ընդհանուր սկզբունքների նշանակությունը տվյալ վարույթի շրջանակում։ Կարևորվում է պայմանական վաղաժամկետ ազատման կիրառման և պատժի անհատականացման սկզբունքի փոխկապակցվածությունը, քանի որ ինստիտուտի նպատակը պատժի մեխանիկական կրճատումը չէ, այլ կոնկրետ անձի և նրա պատժի կատարման ընթացքի իրավական գնահատումը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև Հայաստանի իրավակարգավորման զարգացմանը և միջազգային ու համեմատական իրավական մոտեցումների նշանակությանը՝ ազգային համակարգում առկա խնդիրների բացահայտման տեսանկյունից։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է քրեական իրավունքի, քրեակատարողական իրավունքի և մարդու իրավունքների պաշտպանության մոտեցումները՝ պայմանական վաղաժամկետ ազատման արդյունավետ, իրավաչափ և կանխատեսելի կիրառման իրավական հիմքերը բացահայտելու նպատակով։

Աշխատությունը նվիրված է անձի ֆիզիկական անձեռնմխելիության սահմանադրական իրավունքի բովանդակության, իրականացման և պաշտպանության հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը կենսաբժշկական ու գենոմային տեխնոլոգիաների զարգացման պայմաններում։ Հետազոտության կենտրոնում մարդու մարմնի, կենսաբանական նյութի և գենետիկական տեղեկատվության նկատմամբ իրականացվող բժշկական ու գիտական միջամտությունների իրավական սահմաններն են, ինչպես նաև անհատի արժանապատվության, ինքնավարության և անձնական կյանքի պաշտպանության հետ դրանց փոխհարաբերությունը։ Քննվում է ֆիզիկական անձեռնմխելիությունը որպես սահմանադրական պաշտպանության ինքնուրույն և միաժամանակ այլ հիմնարար իրավունքների հետ սերտորեն կապված իրավական արժեք՝ բացահայտելով դրա նշանակությունը ժամանակակից բժշկության և կենսատեխնոլոգիաների կիրառման ոլորտում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տեղեկացված և կամավոր համաձայնության սկզբունքին, բժշկական միջամտությունից հրաժարվելու հնարավորությանը, անձի կենսաբանական նյութի և գենետիկական տվյալների օգտագործման իրավական հիմքերին, ինչպես նաև դրանց գաղտնիության և չարտոնված օգտագործումից պաշտպանության հարցերին։ Դիտարկվում են գենետիկական հետազոտությունների, ախտորոշիչ տեխնոլոգիաների, կենսաբժշկական փորձարկումների և այլ նորարարական մեթոդների զարգացման հետևանքով առաջացող իրավական խնդիրները՝ հատկապես այն դեպքերում, երբ տեխնոլոգիական հնարավորությունների ընդլայնումը պահանջում է գործող իրավական երաշխիքների վերաիմաստավորում կամ կատարելագործում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում Ռուսաստանի Դաշնության սահմանադրական և ոլորտային իրավակարգավորումների համակարգային վերլուծությունը՝ մարդու ֆիզիկական անձեռնմխելիության ապահովման մեխանիզմների ընդհանուր կառուցվածքը բացահայտելու նպատակով։ Ուսումնասիրվում են նաև իրավունքի պաշտպանության դատական, վարչական և այլ ինստիտուցիոնալ միջոցները, պետական մարմինների և բժշկական կազմակերպությունների պարտականությունները, ինչպես նաև հնարավոր իրավախախտումների դեպքում անձի շահերի պաշտպանության ընդհանուր սկզբունքները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել սահմանադրական իրավունքի, բժշկական իրավունքի, կենսաէթիկայի և մարդու իրավունքների պաշտպանության մոտեցումները՝ տեխնոլոգիական առաջընթացի և անձի հիմնարար ազատությունների միջև իրավական հավասարակշռության ապահովման խնդիրները բացահայտելու համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը ներկայացնում է ժամանակակից կենսաբժշկական և գենոմային տեխնոլոգիաների կիրառման պայմաններում մարդու մարմնական ինքնավարության ու անձեռնմխելիության սահմանադրաիրավական պաշտպանության համալիր ուսումնասիրություն։

Աշխատությունը նվիրված է պետական կարիքների համար ապրանքների, աշխատանքների և ծառայությունների ձեռքբերման գործընթացում ձևավորվող իրավահարաբերությունների, դրանց կարգավորման սկզբունքների և իրավական մեխանիզմների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում գնումների կազմակերպման իրավական հիմքերը, մասնակիցների իրավունքներն ու պարտականությունները, մրցակցային միջավայրի ապահովումը, հանրային միջոցների արդյունավետ օգտագործումը և գործընթացների թափանցիկության իրավական երաշխիքներն են։ Քննվում են պետական գնումների համակարգի ձևավորման և գործունեության ընդհանուր սկզբունքները, գնումների պլանավորման, ընթացակարգերի կազմակերպման, առաջարկների ներկայացման ու գնահատման, պայմանագրերի կնքման և դրանց կատարման ընթացքում առաջացող իրավական հարաբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում պատվիրատու մարմինների և տնտեսական գործունեություն իրականացնող մասնակիցների իրավական կարգավիճակին, նրանց փոխհարաբերություններին և հավասար մրցակցային հնարավորությունների ապահովման նշանակությանը։ Ուսումնասիրվում են գնումների գործընթացում հրապարակայնության, հաշվետվողականության, արդյունավետության, խտրականության բացառման և մրցակցության պաշտպանության սկզբունքները՝ որպես հանրային ֆինանսների կառավարման կարևոր բաղադրիչներ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում մասնակիցների իրավունքների պաշտպանության և գնումների ընթացքում ընդունված որոշումների բողոքարկման մեխանիզմների ուսումնասիրությունը, ինչպես նաև իրավական վերահսկողության նշանակությունը հնարավոր խախտումների կանխարգելման համար։ Դիտարկվում են պայմանագրային հարաբերությունների առանձնահատկությունները, կողմերի պատասխանատվության հիմքերը և պետական միջոցների նպատակային օգտագործման իրավական երաշխիքները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև էլեկտրոնային գնումների համակարգերի զարգացմանը և դրանց նշանակությանը ընթացակարգերի պարզեցման, տեղեկատվության հասանելիության ու գործընթացների վերահսկելիության բարձրացման տեսանկյունից։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել իրավակարգավորման գործնական կիրառման ընթացքում առաջացող խնդիրները և օրենսդրական ու ինստիտուցիոնալ մեխանիզմների կատարելագործման ընդհանուր ուղղությունները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է վարչական, ֆինանսական և պայմանագրային իրավունքի մոտեցումները՝ պետական գնումների համակարգում հանրային և մասնավոր շահերի հավասարակշռման, իրավական որոշակիության և պետական միջոցների արդյունավետ կառավարման հիմնախնդիրները համակարգված ներկայացնելու նպատակով։

Աշխատությունը նվիրված է քրեական իրավունքում նշանակված պատժի պայմանական չկիրառման ինստիտուտի իրավական բնույթի, կիրառման պայմանների, գործնական հիմնախնդիրների և զարգացման հնարավոր ուղղությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում այն իրավական մեխանիզմներն են, որոնց միջոցով դատարանի կողմից նշանակված պատժի փաստացի կատարումը որոշակի պայմանների առկայության դեպքում կարող է փոխարինվել դատապարտված անձի վարքագծի նկատմամբ սահմանված պահանջների և վերահսկողության համակարգով։ Քննվում են այս ինստիտուտի նպատակները՝ դրանք կապելով պատժի անհատականացման, անձի վերասոցիալականացման, նոր հանցավոր վարքագծի կանխարգելման և քրեական պատասխանատվության համաչափ իրականացման սկզբունքների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն չափանիշներին և հանգամանքներին, որոնք դատարանը կարող է գնահատել համապատասխան որոշում կայացնելիս՝ հաշվի առնելով կատարված արարքի բնույթը, անձի վերաբերյալ տվյալները, պատասխանատվության անհատականացման պահանջները և քրեական օրենսդրությամբ սահմանված այլ պայմանները։ Ուսումնասիրվում են դատապարտված անձի նկատմամբ սահմանվող պարտականությունների և սահմանափակումների իրավական նշանակությունը, դրանց կատարման նկատմամբ վերահսկողությունը և սահմանված պայմանների խախտման հնարավոր իրավական հետևանքները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում դատական հայեցողության սահմանների և դատական պրակտիկայի միասնականության խնդիրը, քանի որ իրավական չափանիշների ոչ բավարար հստակությունը կարող է հանգեցնել նմանատիպ իրավիճակներում տարբեր մոտեցումների կիրառման։ Հետազոտության շրջանակում կարող են վերլուծվել օրենսդրական կարգավորումների ներքին համակարգվածությունը, քրեական իրավունքի ընդհանուր սկզբունքների հետ դրանց համապատասխանությունը և կիրառման ընթացքում ի հայտ եկող մեկնաբանական խնդիրները։ Առանձին ուղղություն է այս ինստիտուտի հարաբերակցությունը պատժի իրականացման այլընտրանքային միջոցների, պրոբացիոն մեխանիզմների և դատապարտված անձի սոցիալական վերաինտեգրմանն ուղղված մոտեցումների հետ։ Կարող է ուսումնասիրվել նաև համեմատական իրավական փորձը՝ տարբեր իրավական համակարգերում կիրառվող նմանատիպ կառուցակարգերը դիտարկելով դրանց համապատասխան օրենսդրական և ինստիտուցիոնալ միջավայրում։ Կատարելագործման հարցերը կարող են ընդգրկել իրավական չափանիշների առավել հստակ ձևակերպման, դատական որոշումների հիմնավորվածության, վերահսկողության արդյունավետության և իրավակիրառ պրակտիկայի կանխատեսելիության բարձրացման հնարավորությունները։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի քրեական քաղաքականության և պատժի անհատականացման տեսական ու գործնական խնդիրների ուսումնասիրման համար՝ պայմանական չկիրառման ինստիտուտը դիտարկելով որպես քրեական պատասխանատվության նպատակների և անձի վերասոցիալականացման միջև հավասարակշռություն ապահովելու իրավական միջոց։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանում մարդու իրավունքների գաղափարի տեսական հիմքերի, պատմական զարգացման և իրավական ամրագրման ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է մարդու իրավունքների էության, դրանց դասակարգման, պետության և անհատի փոխհարաբերությունների, իրավունքների պաշտպանության իրավական երաշխիքների և հայկական պետականության տարբեր փուլերում իրավական մտածողության զարգացման վրա։ Մարդու իրավունքները դիտարկվում են որպես իրավական պետության և հասարակական հարաբերությունների կազմակերպման հիմնարար սկզբունքներից մեկը, իսկ մարդու արժանապատվությունը՝ որպես հիմնական իրավունքների ու ազատությունների գաղափարական և իրավական հիմք։ Ուսումնասիրության տեսական հատվածում քննության են առնվում բնական և դրական իրավունքի վերաբերյալ մոտեցումները, մարդու իրավունքների համընդհանուր բնույթը, դրանց անօտարելիության, հավասարության և իրավական պաշտպանության սկզբունքները։ Կարևորվում է «մարդու իրավունքներ», «քաղաքացու իրավունքներ», «ազատություններ» և «իրավական երաշխիքներ» հասկացությունների հարաբերակցության պարզաբանումը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում անձնական, քաղաքական, սոցիալական, տնտեսական և մշակութային իրավունքների առանձնահատկություններին և դրանց փոխկապակցվածությանը։ Մարդու իրավունքների համակարգը ներկայացվում է որպես ամբողջություն, որի տարբեր բաղադրիչների արդյունավետ իրականացումը կախված է ինչպես օրենսդրական կարգավորումից, այնպես էլ համապատասխան պետական և հասարակական ինստիտուտների գործունեությունից։ Պատմական տեսանկյունից ուսումնասիրվում է Հայաստանում մարդու ազատության, արժանապատվության, արդարության և իրավական պաշտպանության վերաբերյալ պատկերացումների ձևավորումը։ Դիտարկվում են հայկական իրավական և հասարակական մտքի տարբեր փուլերը՝ ցույց տալու համար, թե ինչպես են ժամանակի ընթացքում փոփոխվել անհատի իրավական կարգավիճակի, իշխանության սահմանափակման, արդարադատության և հասարակական պարտականությունների վերաբերյալ պատկերացումները։ Հին և միջնադարյան իրավական ավանդույթները կարող են քննության առնվել ոչ թե ժամանակակից մարդու իրավունքների համակարգի ուղղակի համարժեքների, այլ հետագա իրավական մշակույթի ձևավորման պատմական նախադրյալների տեսանկյունից։ Կարևորվում է նաև նոր ժամանակաշրջանի հայ հասարակական-քաղաքական և իրավական միտքը, որի շրջանակում աստիճանաբար ավելի մեծ նշանակություն են ստացել անձի ազատության, իրավահավասարության, կրթության, սեփականության, հասարակական մասնակցության և իրավական պաշտպանության խնդիրները։ Առանձին տեղ է հատկացվում հայկական պետականության վերականգնման տարբեր փուլերին և մարդու իրավունքների իրավական կարգավիճակի փոփոխություններին։ Քննության է առնվում Հայաստանի Առաջին Հանրապետության ժամանակաշրջանի պետական և իրավական համակարգի ձևավորումը, ինչպես նաև խորհրդային ժամանակաշրջանում իրավունքների և ազատությունների սահմանադրական ամրագրման ու դրանց իրականացման առանձնահատկությունները։ Խորհրդային իրավական համակարգը վերլուծվում է իր պատմական և ինստիտուցիոնալ միջավայրում՝ տարբերակելով իրավական փաստաթղթերում ամրագրված իրավունքներն ու դրանց գործնական իրականացման մեխանիզմները։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում անկախ պետականության վերականգնումից հետո մարդու իրավունքների պաշտպանության նոր համակարգի ձևավորմանը։ Անկախ Հայաստանի իրավական զարգացման պայմաններում մարդու իրավունքների խնդիրը կապվում է ժողովրդավարական պետական համակարգի, սահմանադրական կարգի, իշխանությունների բաժանման, դատական պաշտպանության և միջազգային իրավական չափանիշների հետ։ 1995 թվականի Սահմանադրությունը և հետագա սահմանադրական փոփոխությունները կարևոր փուլեր են մարդու և քաղաքացու հիմնական իրավունքների ու ազատությունների իրավական կարգավորման զարգացման մեջ։ Ժամանակակից սահմանադրական համակարգում մարդը ճանաչվում է բարձրագույն արժեք, իսկ մարդու անօտարելի արժանապատվությունը՝ նրա իրավունքների և ազատությունների անքակտելի հիմք։ Հանրային իշխանության համար դրանց հարգումն ու պաշտպանությունը սահմանվում են որպես պարտականություն։ Քննության են առնվում կյանքի, անձնական ազատության, ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելիության, անձնական և ընտանեկան կյանքի, սեփականության, կրթության, կարծիքի արտահայտման, մտքի, խղճի և կրոնի ազատության, ազատ տեղաշարժի, միավորումների և այլ հիմնական իրավունքների իրավական հիմքերը։ Միաժամանակ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ որոշ իրավունքներ կարող են օրենքով սահմանված պայմաններում ենթարկվել սահմանափակումների։ Այդ համատեքստում կարևորվում են օրինականության, որոշակիության, անհրաժեշտության և համաչափության սկզբունքները, որոնք նախատեսված են անհատի իրավունքների նկատմամբ պետական միջամտությունը իրավական սահմաններում պահելու համար։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում իրավունքների դատական պաշտպանության խնդրին։ Իրավունքների իրավական ամրագրումը լիարժեք նշանակություն է ստանում այն դեպքում, երբ անձն ունի դրանց խախտման դեպքում արդյունավետ պաշտպանության միջոցներից օգտվելու հնարավորություն։ Այդ պատճառով քննության են առնվում դատարանների, սահմանադրական արդարադատության և իրավական պաշտպանության այլ մեխանիզմների գործառույթները։ Դիտարկվում են արդար դատաքննության, արդյունավետ իրավական պաշտպանության, իրավական որոշակիության և օրենքի առջև հավասարության սկզբունքները՝ որպես մարդու իրավունքների պաշտպանության համակարգի կարևոր տարրեր։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև Մարդու իրավունքների պաշտպանի ինստիտուտի ձևավորմանն ու զարգացմանը։ Հայաստանում մարդու իրավունքների պաշտպանության մասնագիտացված պետական ինստիտուցիոնալ համակարգի ձևավորման քայլերը սկսվել են դեռևս 1990-ականներին, իսկ հետագա սահմանադրական զարգացումների արդյունքում Մարդու իրավունքների պաշտպանը ստացել է սահմանադրական կարգավիճակ։ Ուսումնասիրվում է այդ ինստիտուտի նշանակությունը պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմինների գործունեության նկատմամբ մարդու իրավունքների պահպանման տեսանկյունից վերահսկողության, խախտված իրավունքների վերականգնմանը նպաստելու և օրենսդրության կատարելագործման հարցերում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ներպետական և միջազգային իրավունքի փոխհարաբերությունը։ Հայաստանի կողմից մարդու իրավունքներին վերաբերող միջազգային պայմանագրերի ընդունումը և համապատասխան միջազգային համակարգերին մասնակցությունը նպաստել են ազգային իրավական համակարգի զարգացմանը։ Ժամանակակից սահմանադրական կարգավորումը նախատեսում է, որ հիմնական իրավունքների վերաբերյալ դրույթները մեկնաբանելիս հաշվի է առնվում Հայաստանի վավերացրած մարդու իրավունքների միջազգային պայմանագրերի հիման վրա գործող մարմինների պրակտիկան։ Այս հանգամանքը հնարավորություն է տալիս մարդու իրավունքների ազգային համակարգը դիտարկել միջազգային իրավական զարգացումների հետ փոխկապակցվածության մեջ։ Առանձին ուսումնասիրության առարկա են հավասարության և խտրականության արգելքի սկզբունքները։ Քննության է առնվում իրավական հավասարության նշանակությունը ժողովրդավարական հասարակությունում և այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով պետությունը պետք է ապահովի իրավունքների արդյունավետ իրականացումը տարբեր խմբերի համար։ Այս համատեքստում կարող են դիտարկվել նաև երեխաների, կանանց, հաշմանդամություն ունեցող անձանց, ազգային փոքրամասնությունների և այլ խմբերի իրավունքների պաշտպանության իրավական առանձնահատկությունները՝ մարդու իրավունքների ընդհանուր սկզբունքների շրջանակում։ Կարևորվում է սոցիալական և տնտեսական իրավունքների ուսումնասիրությունը։ Կրթության, աշխատանքի, սոցիալական ապահովության, առողջության պահպանման և արժանապատիվ կենսապայմանների հետ կապված իրավական խնդիրները դիտարկվում են պետության սոցիալական գործառույթների համատեքստում։ Վերլուծվում է այն հարցը, թե ինչպես են սահմանադրական և օրենսդրական երաշխիքները փոխկապակցվում պետության տնտեսական հնարավորությունների, հանրային քաղաքականության և համապատասխան հաստատությունների գործունեության հետ։ Ուսումնասիրության մեջ կարող է առանձնացվել նաև իրավունքների և պարտականությունների փոխհարաբերության խնդիրը։ Անհատի ազատությունը ժողովրդավարական իրավակարգում դիտարկվում է մյուս անձանց իրավունքների և օրինական շահերի հարգման հետ միասին։ Այդ պատճառով մարդու իրավունքների տեսությունը ներառում է ոչ միայն պետության կողմից անհատի ազատության պաշտպանության, այլև տարբեր իրավունքների միջև հնարավոր հակասությունների հավասարակշռման հարցերը։ Հատուկ նշանակություն է տրվում իրավական պետության սկզբունքին, քանի որ մարդու իրավունքների իրական պաշտպանությունը պայմանավորված է օրենքի գերակայությամբ, անկախ և արդյունավետ դատական համակարգով, պետական մարմինների հաշվետվողականությամբ և իշխանության կամայական միջամտության սահմանափակմամբ։ Իրավական պետության զարգացումը դիտարկվում է որպես շարունակական գործընթաց, որի ընթացքում իրավական նորմերը, պետական հաստատությունները և իրավական մշակույթը պետք է փոխադարձաբար լրացնեն միմյանց։ Պատմական և տեսական մոտեցումների համադրումը հնարավորություն է տալիս ցույց տալ, որ մարդու իրավունքների համակարգը ձևավորվում է ոչ միայն սահմանադրական դրույթների ընդունմամբ, այլև հասարակության իրավական գիտակցության, պետական ինստիտուտների զարգացման, դատական պրակտիկայի և միջազգային իրավական փոխազդեցությունների միջոցով։ Այդ պատճառով առանձնացվում է իրավական կրթության և մարդու իրավունքների մշակույթի նշանակությունը։ Քաղաքացիների կողմից սեփական իրավունքների և դրանց պաշտպանության մեխանիզմների իմացությունը կարող է նպաստել իրավական պաշտպանության միջոցների առավել արդյունավետ կիրառմանը և հանրային իշխանության նկատմամբ իրավական վերահսկողության ամրապնդմանը։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է Հայաստանում մարդու իրավունքների գաղափարի զարգացման պատմական և իրավատեսական հիմքերի միասնական ուսումնասիրությամբ։ Այն հնարավորություն է տալիս համադրել հայկական իրավական ավանդույթը, պետականության տարբեր ժամանակաշրջանների փորձը, սահմանադրական զարգացումները և մարդու իրավունքների միջազգային չափանիշների ազդեցությունը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել մարդու իրավունքների, սահմանադրական իրավունքի, պետության և իրավունքի տեսության, իրավական պատմության և միջազգային իրավունքի ոլորտների հետազոտողների, իրավաբանների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է կրթություն ստանալու իրավունքի միջազգային իրավական հիմքերի, դրա պաշտպանության մեխանիզմների և միջազգային պարտավորությունները Հայաստանի Հանրապետության ազգային իրավական համակարգում իրականացնելու հիմնախնդիրների համալիր ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է կրթության իրավունքի՝ որպես մարդու հիմնարար իրավունքի բովանդակության, իրավական բնույթի և պետությունների կողմից դրա ապահովման պարտավորությունների բացահայտման վրա։ Քննության են առնվում մարդու իրավունքների պաշտպանության համընդհանուր և տարածաշրջանային համակարգերում ձևավորված սկզբունքներն ու չափանիշները, որոնք վերաբերում են կրթության մատչելիությանը, հասանելիությանը, հավասար հնարավորությունների ապահովմանը, խտրականության բացառմանը և կրթության որակին։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ՄԱԿ-ի շրջանակում ընդունված մարդու իրավունքների վերաբերյալ միջազգային փաստաթղթերին, երեխաների և սոցիալական տարբեր խմբերի կրթական իրավունքների պաշտպանության սկզբունքներին, ինչպես նաև եվրոպական իրավական համակարգում գործող չափանիշներին և դրանց մեկնաբանման առանձնահատկություններին։ Ուսումնասիրվում են պետության պարտավորությունները՝ կրթության իրավունքը հարգելու, պաշտպանելու և դրա արդյունավետ իրացումն ապահովելու տեսանկյունից։ Կարևորվում են պարտադիր և հասանելի կրթության կազմակերպումը, կրթական հաստատություններում հավասար վերաբերմունքը, հատուկ կրթական կարիքներ ունեցող անձանց հնարավորությունների ապահովումը, ազգային և այլ փոքրամասնությունների կրթական իրավունքների պաշտպանությունը, ինչպես նաև ծնողների և սովորողների իրավունքների հավասարակշռման խնդիրները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է միջազգային իրավական նորմերի ներպետական իրականացման գործընթացի ուսումնասիրությունը՝ Հայաստանի իրավական համակարգի օրինակով։ Վերլուծվում են սահմանադրական և օրենսդրական կարգավորումները, կրթության ոլորտում պետական քաղաքականության իրավական հիմքերը, իրավունքի պաշտպանության ներպետական մեխանիզմները և միջազգային պարտավորությունների կատարման ընթացքում առաջացող հնարավոր խնդիրները։ Առանձին նշանակություն է տրվում միջազգային պայմանագրերի և ազգային օրենսդրության փոխհարաբերությանը, միջազգային չափանիշներին ներպետական իրավակարգավորումների համապատասխանեցմանը և իրավակիրառ պրակտիկայում դրանց արդյունավետ իրականացմանը։ Դիտարկվում է նաև դատական և իրավապաշտպան մեխանիզմների դերը կրթական իրավունքի խախտումների կանխարգելման ու պաշտպանության գործում։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս համադրել միջազգային և ազգային իրավական կարգավորումները, բացահայտել դրանց միջև հնարավոր անհամապատասխանությունները և գնահատել այն իրավական ու ինստիտուցիոնալ պայմանները, որոնք անհրաժեշտ են ստանձնած միջազգային պարտավորությունների լիարժեք կատարման համար։ Կարևորվում է ոչ միայն կրթական համակարգի ձևական հասանելիությունը, այլև այնպիսի պայմանների ստեղծումը, որոնց դեպքում յուրաքանչյուր անձ կարող է իրականում օգտվել իր կրթական իրավունքներից՝ անկախ սոցիալական վիճակից կամ այլ հանգամանքներից։ Ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել ազգային օրենսդրության կատարելագործման, միջազգային չափանիշների առավել արդյունավետ կիրառման և կրթության իրավունքի պաշտպանության մեխանիզմների զարգացման ուղղությունների բացահայտմանը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել միջազգային իրավունքի, մարդու իրավունքների, սահմանադրական իրավունքի և կրթական քաղաքականության ոլորտներում աշխատող իրավաբանների, հետազոտողների, պետական կառավարման մասնագետների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Գիրքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության պայմաններում արտոնագրային օրենսդրության ձևավորման, զարգացման և կատարելագործման հիմնահարցերի համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Այն անդրադառնում է մտավոր սեփականության իրավունքի կարևորագույն ուղղություններից մեկին՝ գյուտերի և տեխնիկական նորարարությունների իրավական պաշտպանության համակարգին, ներկայացնելով դրա զարգացման տրամաբանությունը, իրավական կարգավորման առանձնահատկությունները և գործնական կիրառման խնդիրները։ Աշխատության շրջանակում դիտարկվում են արտոնագրային իրավունքի հիմնական հասկացությունները, արտոնագրի իրավական բնույթը, գյուտի արտոնունակության պայմանները, հեղինակների և արտոնագրատերերի իրավունքներն ու պարտականությունները, ինչպես նաև արտոնագրային իրավունքների ձեռքբերման, իրականացման, փոխանցման և պաշտպանության հետ կապված հարաբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ՀՀ օրենսդրության զարգացման ընթացքին և այն հանգամանքներին, որոնք ազդել են ազգային արտոնագրային համակարգի ձևավորման վրա։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև այն տեսանկյունից, որ արտոնագրային օրենսդրությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես իրավական նորմերի ամբողջություն, այլև որպես նորարարության, գիտատեխնիկական առաջընթացի, ստեղծագործական գործունեության և տնտեսական զարգացման խթանման միջոց։ Գրքում կարող են քննարկվել գործող իրավակարգավորման բացերը, հակասությունները և կիրառական դժվարությունները, ինչպես նաև դրանց հաղթահարման հնարավոր ուղղությունները՝ հաշվի առնելով ժամանակակից իրավական և տնտեսական պայմանները։ Աշխատանքը արժեքավոր է իրավագիտությամբ զբաղվող ուսանողների, հետազոտողների, դասախոսների, արտոնագրային ոլորտի մասնագետների, գյուտարարների, ձեռնարկատերերի և մտավոր սեփականության պաշտպանության հարցերով հետաքրքրվող անձանց համար, քանի որ հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու ՀՀ արտոնագրային համակարգի զարգացման առանձնահատկությունների, առկա խնդիրների և հետագա կատարելագործման հեռանկարների մասին։

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության հարկային քաղաքականության հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ իրավական համակարգի արդիականացման և սահմանադրական կարգավորումների համատեքստում։ Աշխատանքի կենտրոնում հարկային քաղաքականության և սահմանադրական իրավական սկզբունքների փոխհարաբերությունն է, ինչպես նաև այն իրավական հիմքերի ուսումնասիրությունը, որոնց շրջանակում պետությունը ձևավորում և իրականացնում է հարկման համակարգը։ Ուսումնասիրության ընթացքում ուշադրություն է դարձվում հարկերի սահմանման և գանձման օրինականության, հարկային պարտավորությունների արդարացի բաշխման, իրավական որոշակիության, հավասարության և համաչափության սկզբունքներին։ Առանձնահատուկ կարևորություն ունի հարկ վճարողների իրավունքների և օրինական շահերի պաշտպանության խնդիրը, քանի որ արդյունավետ հարկային համակարգը պետք է միաժամանակ ապահովի պետական ֆինանսական ռեսուրսների ձևավորումը և կանխի հարկային հարաբերություններում անհարկի կամ անհամաչափ միջամտությունները։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ հարկային օրենսդրության զարգացմանը, դրա փոփոխությունների սահմանադրաիրավական հիմքերին և հարկային մարմինների ու հարկ վճարողների միջև իրավահարաբերությունների կատարելագործմանը։ Սահմանադրական վերլուծության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել նաև սեփականության իրավունքի, տնտեսական գործունեության ազատության, իրավական պաշտպանության և պետական կառավարման արդյունավետության հետ հարկային քաղաքականության ունեցած կապերը։ Կարևոր ուղղություն է հարկային վարչարարության արդիականացումը, դրա թափանցիկության և կանխատեսելիության բարձրացումը, թվային գործիքների կիրառումը և հարկային վեճերի արդյունավետ լուծման մեխանիզմների կատարելագործումը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու այն հակասություններն ու իրավական բացերը, որոնք կարող են առաջանալ հարկային քաղաքականության նպատակների և սահմանադրական երաշխիքների միջև, ինչպես նաև գնահատելու դրանց հաղթահարման հնարավոր ուղիները։ Աշխատանքի արդյունքում կարող են առաջարկվել հարկային օրենսդրության և վարչարարության կատարելագործման ուղղություններ, որոնք կնպաստեն հարկային համակարգի արդյունավետության, արդարության, իրավական կանխատեսելիության և սահմանադրական սկզբունքներին համապատասխանության բարձրացմանը։

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում միգրանտների իրավունքների պաշտպանության իրավական, ինստիտուցիոնալ և սոցիալական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Աշխատանքում միգրանտների իրավական կարգավիճակը դիտարկվում է մարդու իրավունքների պաշտպանության ընդհանուր համակարգի համատեքստում՝ ուշադրություն դարձնելով այն երաշխիքներին, որոնք պետք է ապահովեն նրանց հավասար և արժանապատիվ վերաբերմունքը, իրավական պաշտպանությունը և հասարակական կյանքին մասնակցության հնարավորությունը։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են քննարկվել Հայաստանի միգրացիոն օրենսդրությունը, ապաստանի և փախստականի կարգավիճակի հետ կապված հարցերը, մուտքի և բնակության իրավական ռեժիմները, աշխատանքի և սոցիալական պաշտպանության հասանելիությունը, առողջապահական ու կրթական ծառայություններից օգտվելու հնարավորությունները, ինչպես նաև դատարան և իրավական պաշտպանության այլ մեխանիզմներ դիմելու հարցերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն խնդիրներին, որոնք կարող են առաջանալ միգրանտների խոցելի կարգավիճակից, լեզվական և մշակութային տարբերություններից, իրավական տեղեկատվության սահմանափակ հասանելիությունից, փաստաթղթավորման դժվարություններից, աշխատանքային շահագործման վտանգից կամ սոցիալական ինտեգրման խոչընդոտներից։ Աշխատությունը նաև անդրադառնում է պետական կառույցների, իրավապահ մարմինների և այլ համապատասխան կազմակերպությունների դերին միգրանտների իրավունքների պաշտպանության և խախտումների կանխարգելման գործընթացում։ Կարևոր ուղղություն է միջազգային իրավական չափանիշների և ազգային իրավակարգավորման փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը, ինչպես նաև Հայաստանի կողմից ստանձնած միջազգային պարտավորությունների ազդեցությունը միգրանտների իրավունքների պաշտպանության համակարգի վրա։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու գործող համակարգի հիմնական բացերն ու մարտահրավերները և դիտարկելու դրանց հաղթահարման հնարավոր ուղիները՝ օրենսդրական կատարելագործման, իրավական պաշտպանության մեխանիզմների արդյունավետության բարձրացման, պետական ծառայությունների հասանելիության և միգրանտների սոցիալական ինտեգրման միջոցով։

Работа посвящена комплексному исследованию соотношения права на свободу слова и необходимости противодействия отрицанию геноцида и иных преступлений против человечности в контексте международно-правовых обязательств Республики Армения. В центре исследования находится сложная правовая проблема определения допустимых границ свободы выражения мнения в тех случаях, когда публичные высказывания затрагивают исторические массовые преступления, достоинство и права их жертв, а также общественные интересы, связанные с сохранением памяти и предотвращением повторения подобных преступлений. Рассматриваются международно-правовые основы защиты свободы выражения мнения, существующие механизмы ограничения данного права и критерии, позволяющие определить правомерность таких ограничений. Отдельное внимание уделяется правовой природе отрицания геноцида и других преступлений против человечности, его возможному воздействию на общественные отношения и проблеме разграничения недопустимой формы отрицания, подстрекательства к ненависти и иных выражений от научной дискуссии, исторического исследования и иных форм реализации свободы слова. В работе анализируются международные стандарты в сфере прав человека, подходы международных и региональных судебных органов, а также законодательные и правоприменительные механизмы, связанные с противодействием разжиганию ненависти и оправданию массовых преступлений. Особое место занимает рассмотрение армянского законодательства и его соотношения с международными обязательствами Республики Армения, включая вопросы необходимости, соразмерности и правовой определённости ограничений свободы выражения мнения. Исследование позволяет выявить основные коллизии и практические трудности, возникающие при применении соответствующих правовых норм, а также обозначить возможные направления совершенствования национального законодательства и правоприменительной практики. Материал представляет интерес для специалистов в области международного и конституционного права, прав человека, юридической науки, судей, адвокатов, преподавателей и студентов юридических вузов, а также исследователей вопросов свободы слова, исторической памяти и международно-правовой защиты от преступлений против человечности.

Ուսումնասիրությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացիական դատավարությունում վճռաբեկ վարույթի իրավական և գործնական հիմնախնդիրներին։ Աշխատության կենտրոնում վճռաբեկ դատարանի դերն ու նշանակությունն է քաղաքացիական արդարադատության համակարգում, ինչպես նաև դատական ակտերի օրինականության և իրավաչափության ապահովմանն ուղղված վերանայման մեխանիզմների ուսումնասիրությունը։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում վճռաբեկ վարույթի իրավական բնույթը, դրա նպատակներն ու խնդիրները, վարույթ հարուցելու նախադրյալները, վճռաբեկ բողոք ներկայացնելու կարգը և դրա ընդունելիության հետ կապված հարցերը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում վճռաբեկ ատյանի իրավասության սահմաններին, նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի միատեսակ կիրառության ապահովման խնդրին, ինչպես նաև դատական պրակտիկայի զարգացման գործում բարձրագույն դատական ատյանի ունեցած նշանակությանը։ Ուսումնասիրության մեջ վերլուծվում են վճռաբեկ վարույթի ընթացքում առաջացող գործնական դժվարությունները, դատական ակտերի վերանայման հիմքերը, ապացույցների և փաստական հանգամանքների գնահատման սահմանափակումները, ինչպես նաև ստորադաս դատարանների և վճռաբեկ ատյանի միջև իրավական դիրքորոշումների փոխհարաբերությունը։ Կարևորվում է նաև դատական պաշտպանության արդյունավետության և ողջամիտ ժամկետում գործի քննության պահանջների համադրությունը, քանի որ վճռաբեկ վերանայման արդյունավետ համակարգը պետք է միաժամանակ ապահովի ինչպես դատական սխալների ուղղումը, այնպես էլ դատական գործընթացի կանխատեսելիությունն ու կայունությունը։ Աշխատության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև վճռաբեկ դատարանի նախադեպային կամ ուղղորդող դերակատարության, դատական պրակտիկայի միասնականության և իրավական որոշակիության ապահովման հարցերը։ ՀՀ քաղաքացիական դատավարության փորձի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու գործող կարգավորման թերությունները և առաջարկելու դրա կատարելագործման հնարավոր ուղղություններ։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել քաղաքացիական իրավունքի և դատավարության մասնագետներին, դատավորներին, փաստաբաններին, իրավաբաններին, իրավական հետազոտողներին, ինչպես նաև իրավագիտության ուսանողներին և ասպիրանտներին։