Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է Մերձավոր Արևելքում միջնադարյան ռազմաքաղաքական իրադրության փոփոխությունների և դրանց պայմաններում հայ ավատատիրական ավագանու գործունեության ու դիրքավորման ուսումնասիրությանը՝ XII դարից մինչև XIV դարի առաջին կեսը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են տարածաշրջանում տեղի ունեցած խոշոր քաղաքական և ռազմական գործընթացները, իշխանությունների ու տերությունների միջև ուժերի հարաբերակցության փոփոխությունները, տարածքային վերաձևումները և դրանց ազդեցությունը հայկական քաղաքական ու հասարակական կյանքի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայկական ավատատիրական վերնախավի տեղին ու դերին՝ տարածաշրջանում ձևավորված նոր ռազմաքաղաքական պայմաններում։ Ուսումնասիրվում են հայ իշխանական տների հարաբերությունները հարևան պետությունների և իշխանությունների հետ, նրանց քաղաքական կողմնորոշումները, դաշինքները, ռազմական մասնակցությունը և սեփական դիրքերի պահպանման կամ ընդլայնման փորձերը։ Աշխատությունը անդրադառնում է նաև այն պայմաններին, որոնց հետևանքով հայկական ավատատիրական համակարգը ենթարկվել է փոփոխությունների՝ հաշվի առնելով արտաքին ռազմական ճնշումները, իշխանությունների փոփոխությունը, տարածքների նկատմամբ վերահսկողության վերաձևավորումը և տարածաշրջանի քաղաքական անկայունությունը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է հայկական ազնվականության հարմարվողականության ուսումնասիրությունը՝ տարբեր քաղաքական ուժերի միջև հարաբերություններում սեփական շահերը պաշտպանելու, իշխանական իրավունքները պահպանելու և երբեմն նոր քաղաքական միջավայրում նոր դիրքեր ձեռք բերելու տեսանկյունից։ Նյութում ուշադրություն է դարձվում նաև Մերձավոր Արևելքում տեղի ունեցած ռազմական բախումների և քաղաքական տեղաշարժերի ազդեցությանը հայկական բնակչության, իշխանական տների և պետականության պահպանման հնարավորությունների վրա։ Ժամանակաշրջանի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես էին տարածաշրջանային լայնածավալ գործընթացները անդրադառնում հայկական ավատատիրական համակարգի ներքին կառուցվածքի, քաղաքական ազդեցության և հետագա զարգացման վրա։ Աշխատությունը միաժամանակ բացահայտում է հայ ավատատիրական ավագանու ոչ միայն որպես արտաքին իրադարձությունների կրող, այլև որպես տարածաշրջանային քաղաքական հարաբերությունների ակտիվ մասնակից հանդես գալու տարբեր ձևերը։ Այն կարող է օգտակար լինել հայոց և Մերձավոր Արևելքի միջնադարյան պատմությամբ, ռազմական պատմությամբ, ավատատիրական հարաբերություններով և հայկական իշխանական տների քաղաքական գործունեությամբ հետաքրքրվող պատմաբանների, հետազոտողների, ուսանողների և ընթերցողների համար։

Գիրքը հայ ժողովրդի և Հայաստանի պատմության համապարփակ ակնարկ է, որը ներկայացնում է երկրի և ժողովրդի քաղաքական, հասարակական, մշակութային ու կրոնական զարգացումները հնագույն ժամանակներից մինչև Առաջին համաշխարհային պատերազմի նախաշեմը՝ 1914 թվականը։ Հեղինակը Քևորգ Ասլանն է, իսկ անգլերեն հրատարակությունը թարգմանել է Պիեռ Քրաբիտեսը․ այն լույս է տեսել Նյու Յորքում՝ «The Macmillan Company» հրատարակչությունում, 1920 թվականին և ունի XXIX, 138 էջ։ L Library of Congress +1 Աշխատության սկզբնական հատվածներում ներկայացվում են հին հայկական պետական կազմավորումները, Հայաստանի պատմական տարածքները, հայ ժողովրդի ծագման և ձևավորման վերաբերյալ պատմագիտական պատկերացումները, ինչպես նաև տարածաշրջանի հնագույն քաղաքակրթությունների հետ ունեցած փոխհարաբերությունները։ Հետագա բաժիններում քննարկվում են հայկական թագավորությունների քաղաքական զարգացումները, օտար տերությունների գերիշխանության տարբեր ժամանակաշրջանները, բյուզանդական, պարսկական, արաբական, սելջուկյան և այլ ազդեցությունները, ինչպես նաև միջնադարյան հայկական պետականության վերելքն ու անկումը։ Գրքում կարևոր տեղ է հատկացվում հայոց եկեղեցու, քրիստոնեության ընդունման, հոգևոր և մշակութային կյանքի զարգացմանը, հայ գրի ու գրականության նշանակությանը և ազգային ինքնության պահպանման գործում հոգևոր կառույցների դերին։ G Google Books Առանձին ուշադրություն է դարձվում միջնադարյան հայկական իշխանություններին ու թագավորություններին, Կիլիկյան Հայաստանին, եվրոպական և մերձավորարևելյան քաղաքական ուժերի հետ հարաբերություններին, ինչպես նաև Հայաստանի տարբեր հատվածներում ձևավորված իշխանական և վարչական համակարգերին։ Աշխատությունը հետագայում անդրադառնում է Օսմանյան և Պարսկական կայսրությունների տիրապետության ներքո հայ բնակչության դրությանը, հայ համայնքների կազմակերպմանը, ազգային-եկեղեցական կյանքին և քաղաքական ու հասարակական շարժումների ձևավորմանը։ Հատուկ նշանակություն ունի «Հայկական հարցի» պատմական զարգացման ներկայացումը, որի շրջանակում դիտարկվում են XIX դարի քաղաքական փոփոխությունները, բարեփոխումների պահանջները, եվրոպական տերությունների միջամտությունը և հայ ժողովրդի քաղաքական իրավունքների ու անվտանգության հարցերը։ Գրքի վերջին հատվածները մոտենում են Առաջին համաշխարհային պատերազմին նախորդող իրադարձություններին և ներկայացնում այն քաղաքական միջավայրը, որի պայմաններում հայ ժողովրդի խնդիրները դարձան միջազգային քաղաքականության կարևոր թեմաներից մեկը։ G Google Books +1 Աշխատության առանձնահատկությունն այն է, որ այն գրված է XX դարի սկզբի պատմագիտական և քաղաքական միջավայրում և, հետևաբար, արժեքավոր է ոչ միայն որպես Հայաստանի պատմության վերաբերյալ տեղեկատու, այլև որպես տվյալ ժամանակաշրջանի հայագիտական և քաղաքական պատկերացումների ուսումնասիրության աղբյուր։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, արևելագետներին, քաղաքագետներին, մշակութաբաններին, ուսանողներին և Հայկական հարցի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Գրքի ամբողջական թվայնացված տարբերակը հասանելի է ԱՄՆ Կոնգրեսի գրադարանի հավաքածուում, իսկ Հայաստանի ազգային գրադարանի թվային շտեմարանում ևս առկա է դրա թվային պատճենը։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Լեռնային Ղարաբաղի ինքնավար մարզի պատմության ուսումնասիրությանը Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին՝ 1939-1945 թվականներին։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է ներկայացնել պատերազմի տարիներին ինքնավար մարզում տեղի ունեցած քաղաքական, սոցիալ-տնտեսական, ժողովրդագրական և հասարակական գործընթացները, ինչպես նաև բացահայտել պատերազմի ազդեցությունը տարածաշրջանի բնակչության առօրյա կյանքի և տնտեսության վրա։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում է Լեռնային Ղարաբաղի ինքնավար մարզի դրությունը պատերազմին նախորդող ժամանակահատվածում, դրա վարչական և տնտեսական կառուցվածքը, բնակչության զբաղվածությունը և տարածաշրջանի ընդհանուր սոցիալ-տնտեսական առանձնահատկությունները։ Պատերազմի սկսվելուց հետո առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում զորահավաքային գործընթացներին և մարզի բնակչության մասնակցությանը ռազմաճակատային ու թիկունքային աշխատանքներին։ Կարող են ուսումնասիրվել ռազմաճակատ մեկնած բնակիչների թիվը, նրանց մասնակցությունը տարբեր ռազմաճակատներում ընթացող ռազմական գործողություններին, ինչպես նաև զինծառայողների և նրանց ընտանիքների նկատմամբ իրականացված սոցիալական աջակցության միջոցառումները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է պատերազմի պայմաններում մարզի տնտեսության վերակազմակերպումը։ Աշխատանքում կարող են վերլուծվել գյուղատնտեսության, արդյունաբերության, տրանսպորտի և այլ տնտեսական ոլորտների գործունեությունը, արտադրության կազմակերպման փոփոխությունները և ռազմաճակատի կարիքների ապահովման ուղղությամբ իրականացված միջոցառումները։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում գյուղատնտեսությանը, քանի որ պատերազմի տարիներին սննդամթերքի և գյուղատնտեսական հումքի արտադրությունը ռազմավարական նշանակություն ուներ։ Կարող են ուսումնասիրվել աշխատանքի ռեսուրսների փոփոխությունները, տղամարդկանց զորակոչի հետևանքով առաջացած խնդիրները և գյուղատնտեսական աշխատանքներում կանանց, երիտասարդների ու այլ բնակչական խմբերի ներգրավվածությունը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև մարզի կրթական, մշակութային և հասարակական կյանքին պատերազմի տարիներին։ Ուսումնասիրվում են դպրոցների գործունեությունը, մշակութային հաստատությունների աշխատանքը, բնակչության շրջանում իրականացվող հասարակական նախաձեռնությունները և ռազմաճակատին աջակցելու նպատակով կազմակերպված միջոցառումները։ Կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել պատերազմի սոցիալական հետևանքների ուսումնասիրությունը՝ ներառյալ բնակչության կենսապայմանների փոփոխությունը, մատակարարման խնդիրները, նյութական դժվարությունները և սոցիալական աջակցության ձևերը։ Հետազոտության աղբյուրագիտական հիմքը կարող են կազմել պետական և տեղական վարչական մարմինների փաստաթղթերը, վիճակագրական տվյալները, ժամանակի մամուլը, հուշագրությունները, արխիվային նյութերը և պատմագիտական ուսումնասիրությունները։ Այս աղբյուրների համադրումը հնարավորություն է տալիս առավել ամբողջական պատկերացում կազմել պատերազմի տարիներին մարզում տեղի ունեցած գործընթացների վերաբերյալ։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել պատերազմական տարիների ժողովրդագրական փոփոխություններին, զորահավաքի ազդեցությանը բնակչության կազմի վրա և ռազմաճակատից վերադարձած զինծառայողների հետպատերազմյան կյանքի խնդիրներին։ Հետազոտության շրջանակում կարևոր է նաև Լեռնային Ղարաբաղի ինքնավար մարզի զարգացումների դիտարկումը Խորհրդային Հայաստանի և ամբողջ Խորհրդային Միության պատերազմի տարիների սոցիալ-տնտեսական գործընթացների համատեքստում։ Այդպիսի համեմատական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս հասկանալու ինչպես տարածաշրջանային առանձնահատկությունները, այնպես էլ ընդհանուր խորհրդային քաղաքականության ազդեցությունը մարզի կյանքի վրա։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են նպաստել Լեռնային Ղարաբաղի ինքնավար մարզի պատմության, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիների հասարակական կյանքի և Հայաստանի խորհրդային շրջանի սոցիալ-տնտեսական զարգացման առավել ամբողջական ուսումնասիրությանը։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս ներկայացնելու 1939-1945 թվականներին մարզի բնակչության առջև ծառացած հիմնական խնդիրները, նրանց մասնակցությունը պատերազմական և թիկունքային գործընթացներին, ինչպես նաև պատերազմի ազդեցությունը տարածաշրջանի տնտեսական և հասարակական կյանքի վրա։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի հին պատմության ուսումնասիրության համար օգտագործվող հիմնական աղբյուրների վերլուծությանը և համակարգմանը։ Հետազոտության նպատակն է ներկայացնել այն գրավոր, հնագիտական, վիմագրական, դրամագիտական և այլ աղբյուրները, որոնց միջոցով հնարավոր է վերականգնել Հայկական լեռնաշխարհի և Հայաստանի տարածքի հին շրջանի քաղաքական, սոցիալ-տնտեսական և մշակութային պատմությունը։ Աշխատանքում կարևոր տեղ է հատկացվում հին հեղինակների երկերին, որոնք տեղեկություններ են հաղորդում Հայաստանի, նրա բնակչության, իշխանական կազմավորումների և տարածաշրջանում տեղի ունեցած քաղաքական իրադարձությունների մասին։ Կարող են ուսումնասիրվել ինչպես հայկական, այնպես էլ հունական, հռոմեական, պարսկական, ասորական և այլ ավանդույթների աղբյուրները՝ հաշվի առնելով դրանց ստեղծման ժամանակաշրջանը, հեղինակային դիրքորոշումները և պատմական տեղեկությունների արժանահավատության խնդիրները։ Առանձին նշանակություն ունեն հայկական պատմագրական աղբյուրները, որոնք հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու հայոց պետականության, հասարակական հարաբերությունների, կրոնական պատկերացումների և մշակութային զարգացման տարբեր փուլերը։ Աղբյուրագիտական ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է նաև հնագիտական նյութերի վերլուծությունը։ Բնակավայրերի, ամրոցների, դամբարանների, պաշտամունքային կառույցների և նյութական մշակույթի այլ հուշարձանների ուսումնասիրությունը լրացնում է գրավոր աղբյուրների տեղեկությունները և հնարավորություն տալիս վերականգնելու այն ժամանակաշրջանների պատմությունը, որոնց վերաբերյալ գրավոր վկայությունները սահմանափակ են։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել վիմագրություններին և արձանագրություններին, որոնք արժեքավոր տեղեկություններ են հաղորդում պետական կառավարման, տնտեսական հարաբերությունների, ռազմական գործունեության, շինարարության և կրոնական կյանքի մասին։ Դրամագիտական նյութերը նույնպես կարևոր աղբյուրագիտական նշանակություն ունեն՝ հնարավորություն տալով ուսումնասիրելու դրամաշրջանառությունը, առևտրատնտեսական կապերը, իշխանական խորհրդանիշները և առանձին ժամանակաշրջանների քաղաքական պատմությունը։ Աշխատանքում կարող են քննարկվել նաև աղբյուրների քննադատական ուսումնասիրության մեթոդները։ Տարբեր աղբյուրների համադրումը թույլ է տալիս բացահայտել դրանց միջև առկա ընդհանրություններն ու հակասությունները, ստուգել պատմական տեղեկությունների հավաստիությունը և խուսափել մեկ աղբյուրի տվյալների միակողմանի մեկնաբանությունից։ Կարևոր է նաև աղբյուրների ստեղծման պատմական միջավայրի ուսումնասիրությունը, քանի որ քաղաքական, կրոնական կամ գաղափարական հանգամանքները կարող էին ազդել դրանց բովանդակության և հեղինակների ներկայացրած գնահատականների վրա։ Հետազոտության շրջանակում աղբյուրները կարող են դասակարգվել ըստ ժամանակաշրջանի, ծագման, տեսակի և տեղեկատվական նշանակության՝ ստեղծելով Հայաստանի հին պատմության ուսումնասիրության համար անհրաժեշտ ամբողջական աղբյուրագիտական համակարգ։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս առավել հստակ պատկերացնել Հայկական լեռնաշխարհի հին հասարակությունների զարգացումը, պետական կազմավորումների ձևավորումն ու փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև տարածաշրջանի ժողովուրդների միջև մշակութային և քաղաքական կապերը։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են կարևոր նշանակություն ունենալ հայոց հին պատմության գիտական ուսումնասիրության համար՝ ապահովելով պատմական իրադարձությունների և գործընթացների վերականգնման բազմակողմ աղբյուրագիտական հիմք։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, հնագետների, աղբյուրագետների, հայագետների, ուսանողների և հին Հայաստանի պատմությամբ հետաքրքրվող այլ հետազոտողների համար։

Այս մատենագիտական ցանկը նվիրված է Վ. Ի. Լենինի և Հայաստանի հետ կապված պատմական, քաղաքական և հասարակական հարցերի վերաբերյալ գրականության համակարգմանը։ Այն կարող է ընդգրկել Լենինի գործունեությանը, գաղափարական և քաղաքական հայացքներին, ինչպես նաև Հայաստանի և հայ ժողովրդի վերաբերյալ նրա դիրքորոշումներին ու ժամանակաշրջանի քաղաքական գործընթացներին վերաբերող գրքեր, հոդվածներ, ժողովածուներ, փաստաթղթեր և այլ հրատարակություններ։ Մատենագիտական նյութերի միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել Հայաստանի՝ 19-րդ դարի վերջի և 20-րդ դարի սկզբի քաղաքական ու սոցիալ-տնտեսական իրավիճակը, հայ հասարակական-քաղաքական կյանքի առանձնահատկությունները և այդ գործընթացների վերաբերյալ ժամանակի քաղաքական մտքի գնահատականները։ Ցանկը կարող է ներառել ինչպես Լենինի աշխատությունները և ելույթները, այնպես էլ նրա գործունեությանն ու Հայաստանի պատմությանը վերաբերող հետազոտություններ, արխիվային փաստաթղթերի ժողովածուներ և պատմագիտական հրապարակումներ։ Առանձին նշանակություն կարող են ունենալ ազգային հարցի, Անդրկովկասի քաղաքական իրավիճակի, հայ ժողովրդի սոցիալական ու քաղաքական խնդիրների և տարածաշրջանի հեղափոխական շարժումների վերաբերյալ նյութերը։ Հրատարակությունների համակարգված ներկայացումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել տարբեր աղբյուրներում արտացոլված տեսակետները, հետևել քաղաքական իրադարձությունների վերաբերյալ ժամանակակից և հետագա պատմագիտական մեկնաբանությունների զարգացմանը և բացահայտել թեմայի ուսումնասիրման աղբյուրագիտական հիմքը։ Մատենագիտական ցանկը կարող է օգտակար լինել Հայաստանի և Անդրկովկասի նորագույն պատմության, խորհրդային շրջանի պատմագրության, քաղաքական մտքի և ազգային հարցի ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, ուսանողների և դասախոսների համար։ Այն նաև կարող է ծառայել որպես կողմնորոշիչ նյութ՝ համապատասխան սկզբնաղբյուրների և գիտական գրականության որոնման, ընտրության և հետագա ուսումնասիրության համար։

Այս պատմագիտական և տարածաշրջանագիտական հրատարակությունը նվիրված է Անդրկովկասի տարածքին՝ դրա պատմական, աշխարհագրական, քաղաքական, տնտեսական և հասարակական առանձնահատկությունների ուսումնասիրության համատեքստում։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել տարածաշրջանի ժողովուրդների, բնակավայրերի, վարչական բաժանման, սոցիալ-տնտեսական կյանքի և քաղաքական հարաբերությունների մասին՝ որոշակի պատմական ժամանակաշրջանի շրջանակներում։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից կարող են լինել Անդրկովկասի աշխարհագրական դիրքը, բնական պայմանները, բնակչության տեղաբաշխումը, քաղաքների և գյուղական բնակավայրերի զարգացումը, հաղորդակցության ուղիները և տարածաշրջանի տնտեսական ներուժը։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել տարածաշրջանում բնակվող տարբեր ժողովուրդների փոխհարաբերություններին, նրանց մշակութային և հասարակական առանձնահատկություններին, ինչպես նաև ազգային և կրոնական համայնքների կազմակերպվածությանը։ Անդրկովկասը պատմականորեն գտնվել է խոշոր քաղաքական ուժերի շահերի հատման գոտում, ուստի հրատարակության մեջ կարող են դիտարկվել նաև Ռուսաստանի, Օսմանյան կայսրության, Պարսկաստանի և տարածաշրջանի ժողովուրդների միջև ձևավորված քաղաքական հարաբերությունները։ Այս համատեքստում հատկապես կարևոր են վարչաքաղաքական փոփոխությունները, ռազմական հակամարտությունները, սահմանների վերաձևավորումները և դրանց ազդեցությունը տեղի բնակչության կյանքի վրա։ Աշխատանքը կարող է արժեքավոր տեղեկություններ պարունակել նաև Հայաստանի, Վրաստանի և Ադրբեջանի տարածքների պատմական զարգացման, բնակչության ազգային կազմի, տնտեսական գործունեության, առևտրի, գյուղատնտեսության և արհեստների վերաբերյալ։ Տարածաշրջանի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու նաև մշակութային փոխազդեցությունները, լեզվական և կրոնական բազմազանությունը, կրթական ու հոգևոր կյանքի առանձնահատկությունները։ Եթե հրատարակությունը վերաբերում է 19-րդ կամ 20-րդ դարի պատմական իրականությանը, դրա նյութերը կարող են կարևոր սկզբնաղբյուր լինել այդ ժամանակաշրջանի վարչական համակարգի, հասարակական հարաբերությունների և տարածաշրջանային քաղաքականության ուսումնասիրության համար։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, աշխարհագրագետների, ազգագրագետների, տարածաշրջանագետների և Կովկասի պատմությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների համար՝ որպես Անդրկովկասի բազմաշերտ պատմական և հասարակական իրականության ուսումնասիրության նյութ։

Աշխատությունը նվիրված է Թուրքիայի Հանրապետությունում պահպանողականության ձևավորման, զարգացման և վերափոխման գործընթացների ուսումնասիրությանը՝ դրանք դիտարկելով երկրի պատմական, գաղափարախոսական և սոցիալ-մշակութային փոփոխությունների լայն համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում պահպանողական քաղաքական մտքի և հասարակական դիրքորոշումների զարգացումն է, ինչպես նաև դրանց արտահայտությունը Թուրքիայի կուսակցական համակարգում և պետական կառավարման տարբեր փուլերում։ Ուսումնասիրությունը հատուկ ուշադրություն է դարձնում Դեմոկրատական կուսակցության և «Արդարություն և զարգացում» կուսակցության կառավարման շրջաններին՝ փորձելով բացահայտել դրանց քաղաքական գաղափարախոսության, պետական կառավարման մոտեցումների և հասարակական հենարանի առանձնահատկությունները։ Աշխատության շրջանակում կարող են վերլուծվել աշխարհիկության և կրոնականության հարաբերակցությունը, ազգային և կրոնական ինքնության դերը, ավանդական արժեքների պահպանումը, ընտանիքի և հասարակության վերաբերյալ պատկերացումները, ինչպես նաև պահպանողականության և արդիականացման փոխհարաբերությունը։ Կարևոր ուղղություն է պահպանողականության քաղաքական բովանդակության փոփոխության ուսումնասիրությունը՝ հաշվի առնելով Թուրքիայի ներքաղաքական զարգացումները, քաղաքայինացման և սոցիալական վերափոխումների գործընթացները, կրթության և մշակույթի ոլորտների փոփոխությունները և հասարակության տարբեր խմբերի միջև արժեքային տարբերությունները։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս դիտարկել, թե ինչպես է պահպանողական գաղափարախոսությունը տարբեր պատմական փուլերում հարմարվել փոփոխվող քաղաքական և սոցիալական պայմաններին և ինչպես է այն ազդել իշխանության և հասարակության փոխհարաբերությունների վրա։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել նաև «Արդարություն և զարգացում» կուսակցության իշխանության շրջանում պահպանողականության նոր ձևերի, քաղաքական իսլամի, ազգային ինքնության և պետականության գաղափարների փոխազդեցությանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է արժեքավոր լինել Թուրքիայի նորագույն պատմությամբ, քաղաքական համակարգով, գաղափարախոսությունների զարգացմամբ և հասարակական գործընթացներով հետաքրքրվող պատմաբանների, քաղաքագետների, սոցիոլոգների, տարածաշրջանագետների և հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Շահսեվան ցեղամիավորման պատմական զարգացման, էթնիկական կազմավորման, սոցիալական կառուցվածքի և մշակութային առանձնահատկությունների պատմաազգագրական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում ներկայացվում են ցեղամիավորման ձևավորման նախադրյալները, պատմական բնակության տարածքները, տարբեր ցեղային խմբերի փոխհարաբերությունները և դրանց դերը տարածաշրջանի հասարակական ու քաղաքական կյանքում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Շահսեվանների ավանդական սոցիալական կազմակերպմանը, ցեղային կառույցին, տոհմային հարաբերություններին և տնտեսական գործունեությանը, այդ թվում՝ անասնապահությանը, քոչվորական և կիսաքոչվորական կենսակերպին։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև նյութական և հոգևոր մշակույթի տարբեր դրսևորումներին՝ բնակարանային պայմաններին, հագուստին, սննդին, ընտանեկան և հասարակական սովորույթներին, ծիսակարգերին, ժողովրդական հավատալիքներին և բանահյուսությանը։ Պատմական նյութի և ազգագրական դիտարկումների համադրումը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են քաղաքական փոփոխությունները, պետական կառավարման համակարգերը, տնտեսական պայմանները և նստակեցության գործընթացները ազդել ցեղամիավորման կյանքի ու ինքնության վրա։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև տարածաշրջանի թյուրքալեզու քոչվոր և կիսաքոչվոր բնակչության պատմական ու մշակութային գործընթացների բացահայտման տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել պատմաբանների, ազգագրագետների, էթնոլոգների, արևելագետների և Հարավային Կովկասի ու Իրանի պատմությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների համար՝ որպես նյութ Շահսեվանների պատմության, ավանդական մշակույթի և սոցիալական կազմակերպման ուսումնասիրության համար։

Ուսումնասիրությունը նվիրված է 1991-1994 թվականներին Անդրկովկասում տեղի ունեցած Ղարաբաղյան և տարածաշրջանային այլ զինված հակամարտություններին ու դրանցում Ռուսաստանի Դաշնության ունեցած դերակատարությանը։ Աշխատության շրջանակում դիտարկվում են Խորհրդային Միության փլուզումից հետո տարածաշրջանում ձևավորված նոր քաղաքական իրադրությունը, ազգային և տարածքային հակասությունների սրումը, զինված բախումների առաջացումը և դրանց ազդեցությունը Հայաստանի, Ադրբեջանի, Վրաստանի, Ռուսաստանի ու տարածաշրջանի մյուս դերակատարների հարաբերությունների վրա։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում Ղարաբաղյան հակամարտության զարգացման հիմնական փուլերին, ինչպես նաև Աբխազիայի, Հարավային Օսիայի և Անդրկովկասի այլ հակամարտությունների քաղաքական ու ռազմական համատեքստին։ Հետազոտությունը փորձում է բացահայտել Ռուսաստանի քաղաքական, դիվանագիտական և ռազմական ներգրավվածության առանձնահատկությունները՝ հաշվի առնելով Ռուսաստանի Դաշնության սեփական տարածաշրջանային շահերը, նախկին խորհրդային տարածքում ազդեցությունը պահպանելու ձգտումը և անվտանգության նոր համակարգի ձևավորման գործընթացները։ Նյութը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու նաև հակամարտությունների կարգավորման առաջին միջազգային և տարածաշրջանային նախաձեռնությունները, զինադադարի հաստատման գործընթացները, կողմերի միջև բանակցությունները և հետխորհրդային Անդրկովկասում ուժերի հարաբերակցության փոփոխությունները։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հետազոտողների, պատմաբանների, քաղաքագետների, միջազգային հարաբերությունների մասնագետների և տարածաշրջանի նորագույն պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար՝ որպես 1991-1994 թվականների Անդրկովկասի բարդ ռազմաքաղաքական զարգացումների և Ռուսաստանի ներգրավվածության ուսումնասիրության աղբյուր։

Աշխատությունը նվիրված է 1991-2011 թվականներին Մերձավոր Արևելքում միջարաբական համագործակցության ձևավորման, զարգացման և հիմնական հակասությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են արաբական պետությունների միջև քաղաքական, տնտեսական, անվտանգային և դիվանագիտական համագործակցության գործընթացները՝ հաշվի առնելով տարածաշրջանի բարդ աշխարհաքաղաքական միջավայրը։ Այս ժամանակահատվածը բնորոշվում է մի շարք նշանակալի իրադարձություններով, որոնք էապես ազդել են արաբական երկրների փոխհարաբերությունների և ընդհանուր դիրքորոշումների ձևավորման վրա, այդ թվում՝ Ծոցի պատերազմը, Իրաքի նկատմամբ միջազգային պատժամիջոցները, իսրայելա-արաբական հակամարտության զարգացումները, պաղեստինյան հիմնախնդրի շուրջ գործընթացները և տարածաշրջանում արտաքին ուժերի ազդեցության փոփոխությունները։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում է նաև Արաբական պետությունների լիգայի դերը՝ որպես միջարաբական համագործակցության հիմնական ինստիտուցիոնալ հարթակ, և գնահատվում են կազմակերպության հնարավորություններն ու սահմանափակումները տարածաշրջանային խնդիրների կարգավորման գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ արաբական երկրների ընդհանուր մշակութային և պատմական հիմքերը միշտ չէ, որ հանգեցնում էին միասնական քաղաքական դիրքորոշումների։ Տարբեր պետությունների ազգային շահերը, արտաքին քաղաքական կողմնորոշումները, տնտեսական հնարավորությունների անհավասարությունը և տարածաշրջանային մրցակցությունները հաճախ խոչընդոտում էին համատեղ քաղաքականության ձևավորմանը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է նաև Իրաքի, Պաղեստինի, Լիբանանի և տարածաշրջանային անվտանգության հետ կապված խնդիրների ազդեցությունը միջարաբական հարաբերությունների վրա։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես էին տարածաշրջանային ճգնաժամերը և միջազգային քաղաքականության փոփոխությունները վերափոխում արաբական պետությունների համագործակցության մեխանիզմները և առաջնահերթությունները։ 2000-ականների ընթացքում համագործակցությանն ու միասնական դիրքորոշումների ձևավորմանը զուգահեռ պահպանվում էին նաև խորքային տարաձայնություններ, որոնք հատկապես նկատելի դարձան տարածաշրջանում քաղաքական վերափոխումների նախաշեմին և 2011 թվականի իրադարձությունների ընթացքում։ Աշխատության արդյունքները կարող են նպաստել Մերձավոր Արևելքի ժամանակակից քաղաքական գործընթացների, արաբական աշխարհի ներքին հարաբերությունների և տարածաշրջանային անվտանգության խնդիրների ավելի խորքային ընկալմանը։ Այն կարող է հետաքրքրել միջազգային հարաբերությունների, քաղաքագիտության, արաբագիտության և տարածաշրջանային ուսումնասիրությունների մասնագետներին, հետազոտողներին ու ուսանողներին։

Աշխատությունը նվիրված է մոնղոլ ժողովրդի պատմության համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ վաղ շրջանից մինչև մոնղոլական պետականության ձևավորման, հզորացման և հետագա զարգացման փուլերը։ Հետազոտության շրջանակում ներկայացվում են մոնղոլական ցեղերի ծագումն ու բնակության տարածքները, նրանց հասարակական կառուցվածքը, տնտեսական գործունեությունը, կենցաղը, ռազմական ավանդույթներն ու քաղաքական հարաբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում XIII դարի սկզբին տեղի ունեցած ցեղային միավորման գործընթացներին, որի արդյունքում ձևավորվեց կենտրոնացված մոնղոլական պետություն և ստեղծվեցին լայնածավալ նվաճումների համար անհրաժեշտ քաղաքական ու ռազմական նախադրյալներ։ Ուսումնասիրվում է Չինգիզ խանի իշխանության հաստատումը, մոնղոլական հասարակության և բանակի կազմակերպման առանձնահատկությունները, ռազմական կառավարման համակարգը և նվաճողական արշավանքների ընդլայնումը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ Մոնղոլական կայսրության տարածքային ընդարձակմանը դեպի Չինաստան, Կենտրոնական Ասիա, Իրանի և Մերձավոր Արևելքի շրջաններ, ինչպես նաև դեպի Արևելյան Եվրոպա և Ռուսական իշխանություններ։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նվաճված տարածքներում ձևավորված վարչական համակարգերին, հարկային հարաբերություններին, տեղական իշխանությունների հետ փոխհարաբերություններին և տարբեր ժողովուրդների ու մշակույթների փոխազդեցությանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նաև կայսրության կառավարման առանձնահատկությունների և դրա մասնատման գործընթացի ուսումնասիրությունը։ Չինգիզ խանի մահից հետո կայսրության տարբեր հատվածներում ձևավորվեցին առանձին խանություններ և քաղաքական կենտրոններ, որոնցից յուրաքանչյուրն աստիճանաբար ձեռք բերեց ավելի մեծ ինքնուրույնություն։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել Յուան դինաստիայի ձևավորմանը Չինաստանում, Ոսկե Հորդայի, Չաղաթայական խանության և Իլխանության պատմությանը, ինչպես նաև դրանց քաղաքական, տնտեսական և մշակութային զարգացման առանձնահատկություններին։ Աշխատությունը կարող է ուսումնասիրել նաև մոնղոլական տիրապետության ազդեցությունը միջազգային առևտրի, հաղորդակցության և ժողովուրդների միջև մշակութային կապերի զարգացման վրա։ Մետաքսի ճանապարհի տարբեր հատվածների նկատմամբ վերահսկողության հաստատումը նպաստեց Ասիայի և Եվրոպայի միջև ապրանքների, մարդկանց, տեխնոլոգիաների և գաղափարների տեղաշարժի ակտիվացմանը։ Միաժամանակ հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նվաճումների ծանր հետևանքներին՝ բնակչության կորուստներին, քաղաքների ավերմանը, տնտեսական անկայունությանը և սոցիալական փոփոխություններին։ Կարևոր է նաև մոնղոլների կրոնական քաղաքականության և տարբեր կրոնական ավանդույթների նկատմամբ նրանց վերաբերմունքի ուսումնասիրությունը, քանի որ կայսրության տարածքում համակեցության մեջ էին տարբեր հավատային համակարգեր։ Հետազոտության արդյունքները հնարավորություն են տալիս մոնղոլների պատմությունը դիտարկել ոչ միայն որպես ռազմական նվաճումների պատմություն, այլև որպես միջնադարյան Եվրասիայի քաղաքական, տնտեսական և մշակութային զարգացման կարևոր բաղադրիչ։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, միջնադարագետներին, արևելագետներին, մոնղոլագետներին, միջազգային հարաբերությունների պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, դասախոսներին և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողներին։

Աշխատությունը նվիրված է 1920 թվականի մայիսից մինչև 1921 թվականի հուլիսը Զանգեզուրում տեղի ունեցած ռազմական և քաղաքական իրադարձությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում տարածաշրջանի բնակչության ինքնապաշտպանական պայքարն է, որը ծավալվեց Հայաստանի Առաջին Հանրապետության անկայուն քաղաքական իրավիճակի, խորհրդայնացման գործընթացների և տարածաշրջանում ձևավորված բարդ ռազմաքաղաքական պայմանների համատեքստում։ Ուսումնասիրության շրջանակում ներկայացվում են Զանգեզուրի աշխարհաքաղաքական և ռազմավարական նշանակությունը, տարածաշրջանի բնակչության ազգային ու քաղաքական դիրքորոշումները, տեղական իշխանությունների գործունեությունը և արտաքին ուժերի ազդեցությունը տեղի ունեցող իրադարձությունների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում 1920 թվականի մայիսյան իրադարձություններին, Հայաստանի խորհրդայնացումից հետո Զանգեզուրում ստեղծված իրավիճակին, Կարմիր բանակի և տեղական հայկական ուժերի միջև ռազմական բախումներին, ինչպես նաև տարածաշրջանի ինքնապաշտպանության կազմակերպմանը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում Գարեգին Նժդեհի և մյուս ռազմական ու քաղաքական գործիչների գործունեությանը, տեղական զինված ուժերի կազմակերպմանը, ռազմավարական դիրքերի պահպանմանը և բնակավայրերի պաշտպանության մարտավարությանը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև Զանգեզուրի ներքին քաղաքական իրավիճակին, բնակչության տարբեր խմբերի հարաբերություններին և այն հանգամանքներին, որոնք նպաստեցին երկարատև դիմադրության ձևավորմանը։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է տարածաշրջանի նկատմամբ Խորհրդային Ռուսաստանի և հարևան Ադրբեջանի քաղաքականության, ինչպես նաև հայ-ադրբեջանական հարաբերությունների ազդեցության վերլուծությունը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում ռազմական գործողությունների ընթացքին, տարածքային վերահսկողության փոփոխություններին, հաղորդակցության և մատակարարման խնդիրներին ու պայքարի ընթացքում կիրառված կազմակերպչական միջոցներին։ Հետազոտությունը կարող է դիտարկել նաև 1921 թվականի ընթացքում տեղի ունեցած քաղաքական զարգացումները և այն գործընթացները, որոնք հանգեցրին Զանգեզուրի վերջնական խորհրդայնացմանն ու տարածաշրջանի վարչաքաղաքական կարգավիճակի ձևավորմանը։ Պատմական իրադարձությունների համադրական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ոչ միայն ռազմական դիմադրության ընթացքը, այլև դրա քաղաքական, սոցիալական և ազգային նշանակությունը։ Աշխատությունը կարևոր է նաև Հայաստանի առաջին հանրապետության վերջին շրջանի և խորհրդայնացման գործընթացի վերաբերյալ ամբողջական պատկերացում կազմելու տեսանկյունից, քանի որ Զանգեզուրում տեղի ունեցած իրադարձությունները սերտորեն կապված էին այդ ժամանակաշրջանի Հայաստանի ընդհանուր քաղաքական ճգնաժամի և տարածաշրջանային ուժերի վերադասավորման հետ։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել 1920-1921 թվականների Հարավային Կովկասի պատմության, հայ ազգային-ազատագրական շարժումների և տարածաշրջանի ռազմաքաղաքական զարգացումների վերաբերյալ գիտական պատկերացումների խորացմանը։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, ռազմական պատմության մասնագետներին, քաղաքագետներին, հայագետներին, աղբյուրագետներին, հետազոտողներին, դասախոսներին և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողներին։

Աշխատությունը նվիրված է IX-XI դարերում հայ բնակչության գաղթի գործընթացների և Լեռնային Կիլիկիայի հարակից երկրներում հայկական իշխանությունների ձևավորման ու զարգացման ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են այն քաղաքական, ռազմական, տնտեսական և սոցիալական պայմանները, որոնք նպաստել են Հայաստանի տարբեր շրջաններից հայ բնակչության տեղաշարժերին դեպի Կիլիկիա և հարակից տարածքներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Բյուզանդական կայսրության և տարածաշրջանի այլ քաղաքական ուժերի վարած քաղաքականությանը, ռազմական բախումներին և վարչական փոփոխություններին, որոնք էական ազդեցություն են ունեցել բնակչության տեղաշարժերի և նոր հայկական բնակավայրերի ձևավորման վրա։ Ուսումնասիրվում են գաղթական հայերի բնակության վայրերը, նրանց տնտեսական ու հասարակական գործունեությունը, տեղական բնակչության հետ փոխհարաբերությունները և նոր միջավայրում ազգային ու մշակութային ինքնության պահպանման գործընթացները։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է հայկական իշխանությունների առաջացման պատմական նախադրյալների ուսումնասիրությունը, դրանց քաղաքական կարգավիճակը, տարածքային ընդգրկումը, կառավարման առանձնահատկությունները և տարածաշրջանային հարաբերություններում ունեցած դերը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև հայ իշխանական տների և ռազմական ուժերի ձևավորմանը, նրանց մասնակցությանը տարածաշրջանի քաղաքական իրադարձություններին և Բյուզանդական ու այլ տերությունների հետ ունեցած հարաբերություններին։ Գաղթի և իշխանությունների ստեղծման գործընթացները դիտարկվում են որպես փոխկապակցված երևույթներ, քանի որ հայ բնակչության տեղաշարժերը նպաստել են նոր տնտեսական ու ժողովրդագրական կենտրոնների ձևավորմանը, իսկ հայկական իշխանությունների առաջացումը՝ այդ բնակչության քաղաքական և հասարակական կազմակերպմանը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում հայկական բնակավայրերի, եկեղեցական կառույցների և մշակութային օջախների ձևավորմանը, որոնք նշանակալի դեր են ունեցել ազգային ինքնության պահպանման և հետագա հայկական պետական կազմավորումների զարգացման գործում։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու Կիլիկիայի և հարակից տարածքների միջնադարյան պատմության մեջ հայկական գործոնի, հայ բնակչության միգրացիոն գործընթացների և հայկական քաղաքական ներկայության ընդլայնման մասին։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, միջնադարյան պատմության և տարածաշրջանագիտության մասնագետներին, ինչպես նաև Կիլիկիայի հայկական պատմության և միջնադարյան գաղթերի խնդիրներով զբաղվող ուսանողներին ու հետազոտողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Բիթլիսի պատմական ողբերգական իրադարձությունների ուսումնասիրությանը՝ դրանք դիտարկելով Օսմանյան կայսրության վերջին շրջանի քաղաքական, ռազմական և հասարակական գործընթացների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում Բիթլիս քաղաքի և նահանգի բնակչության, հատկապես հայ համայնքի, նկատմամբ իրականացված բռնությունների, տեղահանությունների, կոտորածների և դրանց հետևանքների պատմական ուսումնասիրությունն է։ Նյութը անդրադառնում է տարածաշրջանի ժողովրդագրական և սոցիալական կառուցվածքին, հայ բնակչության հասարակական, տնտեսական և մշակութային կյանքին, ինչպես նաև այն քաղաքական ու ռազմական պայմաններին, որոնք հանգեցրին համայնքի նկատմամբ զանգվածային բռնությունների։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին տեղի ունեցած իրադարձություններին, տեղահանության գործընթացներին, բնակչության զանգվածային կորուստներին և հայկական համայնքի պատմական ներկայության կտրուկ խաթարմանը։ Աշխատության մեջ պատմական իրադարձությունները կարող են ներկայացվել վկայությունների, փաստաթղթերի, հիշողությունների և այլ սկզբնաղբյուրների միջոցով՝ հնարավորություն տալով վերականգնելու տեղի ունեցածի ընթացքն ու մարդկային հետևանքները։ Ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի ոչ միայն Բիթլիսի տարածաշրջանի պատմության, այլև Օսմանյան կայսրության հայ բնակչության ճակատագրի և Հայոց ցեղասպանության պատմական գործընթացների ամբողջական ընկալման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, ցեղասպանագետների, հայագետների, տարածաշրջանային պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների, ինչպես նաև Առաջին համաշխարհային պատերազմի և Օսմանյան կայսրության պատմությունն ուսումնասիրող ուսանողների համար։

Այս գիրքը ներկայացնում է իլամական մշակույթը կրող ժողովուրդների առօրյա կյանքի, ընտանեկան հարաբերությունների, ավանդույթների, ծեսերի և տոնական սովորույթների բազմակողմանի ուսումնասիրություն։ Այն հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու այն մասին, թե ինչպես են կրոնական համոզմունքները, հասարակական նորմերը և դարերի ընթացքում ձևավորված սովորույթները ներգործում մարդու առօրյայի, ընտանիքի կառուցվածքի և համայնքային կյանքի վրա։ Գրքում ուշադրություն է դարձվում ընտանիքի դերին, ամուսնությանն ու հարսանեկան ավանդույթներին, երեխաների ծննդյան և դաստիարակության հետ կապված սովորույթներին, ինչպես նաև կյանքի կարևոր փուլերը նշանավորող տարբեր ծիսակարգերին։ Առանձին տեղ է հատկացվում կենցաղային վարքագծին՝ սննդի, հագուստի, հյուրասիրության, փոխհարաբերությունների և հասարակական շփումների առանձնահատկություններին։ Ընթերցողը կարող է ծանոթանալ նաև տարվա ընթացքում նշվող կրոնական և ժողովրդական տոներին, դրանց նշանակությանը, արարողություններին, ծիսական գործողություններին և համայնքային մասնակցության ձևերին։ Նյութը կարևոր է ոչ միայն իսլամական մշակույթի առանձնահատկությունները հասկանալու, այլև կրոնի, ավանդույթի և առօրյա կյանքի փոխկապակցվածությունը բացահայտելու տեսանկյունից։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել ազգագրությամբ, մշակութաբանությամբ, կրոնագիտությամբ և տարբեր ժողովուրդների ավանդույթներով հետաքրքրվող ընթերցողներին՝ որպես նյութ տարբեր մշակութային միջավայրերի, արժեքների և կենսակերպերի ճանաչման ու համեմատական ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը ներկայացնում է 1982 թվականի հուլիս, օգոստոս և սեպտեմբեր ամիսներին վերաբերող հիշարժան տարեթվերն ու պատմական նշանակություն ունեցող իրադարձությունները՝ դրանք դիտարկելով ժամանակագրական և տեղեկատվական համատեքստում։ Նյութը կարող է ներառել տվյալ ժամանակահատվածում տեղի ունեցած քաղաքական, հասարակական, մշակութային, գիտական և այլ բնույթի կարևոր իրադարձություններ, ինչպես նաև նշանավոր գործիչների ծննդյան կամ մահվան տարելիցներ և այլ նշանակալի ամսաթվեր։ Ժամանակագրական ներկայացումը հնարավորություն է տալիս որոշակի ժամանակաշրջանի իրադարձությունները դիտարկել դրանց հաջորդականության մեջ և ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել 1982 թվականի ամառվա և վաղ աշնան պատմական ու հասարակական կյանքի մասին։ Հիշարժան տարեթվերի նման ժողովածուն արժեքավոր է որպես տեղեկատու նյութ, քանի որ մեկտեղում է տարբեր բնագավառներին վերաբերող նշանակալի ամսաթվեր՝ հեշտացնելով անհրաժեշտ տեղեկության որոնումը և օգտագործումը կրթական, գիտահանրամատչելի կամ հետազոտական նպատակներով։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել պատմությամբ և հասարակական կյանքի զարգացումներով հետաքրքրվող ընթերցողների, ուսուցիչների, ուսանողների, գրադարանավարների և տեղեկատվական նյութեր պատրաստող մասնագետների համար։ Այն միաժամանակ կարող է ծառայել որպես տվյալ ժամանակաշրջանի իրադարձությունների արագ կողմնորոշման միջոց՝ հնարավորություն տալով առանձին ամսաթվերը կապել ավելի լայն պատմական գործընթացների հետ։

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է Հորդանանի և Իսրայելի միջև հարաբերությունների զարգացման ուսումնասիրությանը 20-րդ դարի վերջին և 21-րդ դարի սկզբին՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով առճակատումից դեպի համագործակցություն անցման գործընթացին։ Հետազոտությունը ներկայացնում է երկու երկրների հարաբերությունների քաղաքական, դիվանագիտական, անվտանգային և տնտեսական փոփոխությունները՝ դրանք դիտարկելով Մերձավոր Արևելքի ընդհանուր աշխարհաքաղաքական զարգացումների համատեքստում։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է այն պատմական և քաղաքական նախադրյալների վերլուծությունը, որոնք երկար ժամանակ պայմանավորել են երկու պետությունների միջև լարվածությունը, փոխադարձ անվստահությունը և տարածաշրջանային հակամարտությունների ազդեցությունը երկկողմ հարաբերությունների վրա։ Հեղինակը ուսումնասիրում է այն գործոնները, որոնք աստիճանաբար նպաստեցին երկխոսության հաստատմանը և հարաբերությունների կարգավորմանը՝ ներառյալ տարածաշրջանային քաղաքական փոփոխությունները, խաղաղության գործընթացը, արտաքին դերակատարների միջնորդական ազդեցությունը և երկու երկրների անվտանգության շահերի վերաիմաստավորումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում դիվանագիտական հարաբերությունների հաստատման գործընթացին և դրա հետագա զարգացմանը, ինչպես նաև քաղաքական երկխոսության ինստիտուցիոնալացմանը։ Աշխատությունը դիտարկում է նաև տնտեսական համագործակցության զարգացումը, առևտրային կապերը, ջրային ռեսուրսների կառավարման խնդիրները և այն ոլորտները, որտեղ փոխադարձ շահերը հնարավորություն են տվել ձևավորել համագործակցության մեխանիզմներ։ Կարևոր տեղ է հատկացվում անվտանգային համագործակցությանը, սահմանային կայունությանը և տարածաշրջանային սպառնալիքների նկատմամբ երկու երկրների մոտեցումներին, քանի որ այս գործոնները զգալի ազդեցություն են ունեցել հարաբերությունների խորացման կամ սահմանափակման վրա։ Միաժամանակ գիրքը ցույց է տալիս, որ համագործակցության հաստատումը չի վերացրել բոլոր հակասությունները․ պաղեստինյան հիմնախնդիրը, Երուսաղեմի կարգավիճակը, տարածաշրջանային ճգնաժամերը և հասարակական տարբեր ընկալումները շարունակում են կարևոր դեր ունենալ երկկողմ հարաբերությունների դինամիկայում։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես կարող են երկարատև հակամարտության և անվստահության պայմաններում պետությունները, ելնելով քաղաքական ու տնտեսական շահերից, աստիճանաբար անցնել հարաբերությունների կարգավորման և գործնական համագործակցության։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել միջազգային հարաբերությունների, դիվանագիտության, Մերձավոր Արևելքի պատմության և քաղաքականության, տարածաշրջանային անվտանգության ու հակամարտությունների կարգավորման խնդիրներով զբաղվող մասնագետներին, հետազոտողներին և ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը ներկայացնում է Հորդանան-Իսրայել հարաբերությունների վերափոխման համապարփակ ուսումնասիրություն՝ ցույց տալով, թե ինչպես են քաղաքական իրողությունները, անվտանգային շահերը, տնտեսական փոխկախվածությունը և դիվանագիտական գործընթացները նպաստել առճակատումից դեպի ավելի կառուցողական և համագործակցային հարաբերությունների անցմանը։

Այս հրատարակությունը ներկայացնում է 1910 թվականին Մոսկվայում սովորող հայ կանանց և աղջիկներին աջակցող բարեգործական հասարակության գործունեության տարեկան հաշվետվությունը։ Այն արժեքավոր պատմական աղբյուր է, որը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել 20-րդ դարի սկզբի Մոսկվայում կրթություն ստացող հայ կանանց սոցիալական և կրթական պայմանների, նրանց առջև ծառացած դժվարությունների և այդ խնդիրների հաղթահարմանն ուղղված հայկական հասարակական ու բարեգործական նախաձեռնությունների մասին։ Հաշվետվության հիմքում ընկած է հասարակության մեկ տարվա գործունեության ամփոփումը, որը կարող է ներառել կազմակերպության ֆինանսական միջոցների ձևավորման և օգտագործման, անդամների և բարերարների մասնակցության, կրթական աջակցության տրամադրման, ուսանողուհիների կարիքների և իրականացված օգնության տարբեր ձևերի վերաբերյալ տեղեկություններ։ Նյութը կարևոր է նաև այն տեսանկյունից, որ արտացոլում է ժամանակաշրջանի հայ համայնքային կյանքի կազմակերպվածության մակարդակը և կրթության, հատկապես կանանց կրթության նկատմամբ հասարակական վերաբերմունքն ու աջակցությունը։ Հրատարակությունը կարող է տեղեկություններ պարունակել կրթական հաստատություններում սովորող հայուհիների, նրանց նյութական դրության, ուսման հետ կապված ծախսերի և բարեգործական աջակցության միջոցով այդ ծախսերը թեթևացնելու ուղղությամբ իրականացված միջոցառումների մասին։ Միաժամանակ այն կարող է օգտագործվել որպես սկզբնաղբյուր՝ ուսումնասիրելու Մոսկվայի հայ համայնքի հասարակական կապերը, բարեգործության ավանդույթները, կանանց կրթության զարգացման գործընթացը և հայ մտավորական ու հասարակական միջավայրի գործունեությունը նախահեղափոխական Ռուսաստանում։ Աշխատանքի բովանդակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հատկապես սոցիալական պատմության, կրթության պատմության, կանանց պատմության և հայկական համայնքների ուսումնասիրության համար, քանի որ նման հաշվետվությունները հնարավորություն են տալիս ոչ միայն վերականգնել կոնկրետ կազմակերպության գործունեությունը, այլև պատկերացում կազմել տվյալ ժամանակաշրջանում կրթական և սոցիալական աջակցության կազմակերպման մեխանիզմների մասին։

Աշխատությունը մեթոդական բնույթի նյութ է, որը ներկայացնում է խորհրդային շրջանում կազմակերպված կոմունիստական շաբաթօրյակների զարգացման և դրանցից դեպի կոմունիստական աշխատանքի բրիգադների ձևավորման գործընթացը։ Նյութում ուշադրություն է դարձվում աշխատանքային կոլեկտիվների հասարակական և արտադրական ակտիվության կազմակերպմանը, կամավորական աշխատանքի գաղափարախոսական նշանակությանը և աշխատավորների մասնակցությունը խթանող միջոցների կիրառմանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են ներկայացվել շաբաթօրյակների կազմակերպման նպատակները, դրանց անցկացման ձևերը, մասնակիցների ներգրավման եղանակները, աշխատանքային նախաձեռնությունների արդյունքների ամփոփումը և ձեռքբերումների տարածման մեթոդները։ Առանձնահատուկ տեղ է հատկացվում կոմունիստական աշխատանքի բրիգադների ձևավորման նախադրյալներին, դրանց գործունեության սկզբունքներին և աշխատանքային կարգապահության, արտադրողականության ու կոլեկտիվ պատասխանատվության բարձրացման գործում դրանց վերագրվող դերին։ Մեթոդական նամակը կարող է նախատեսված լինել գրադարանների, ակումբների, քարոզչական և մշակութային հաստատությունների կամ աշխատանքային կոլեկտիվների համար՝ համապատասխան թեմայով տեղեկատվական և կազմակերպչական աշխատանք իրականացնելու նպատակով։ Նյութում արտացոլվում է նաև խորհրդային ժամանակաշրջանի գաղափարախոսական մոտեցումը, որի շրջանակում աշխատանքային նախաձեռնությունները ներկայացվում էին որպես սոցիալիստական մրցակցության, կոլեկտիվ ոգու և հասարակական պարտքի դրսևորումներ։ Ուսումնասիրությունը արժեքավոր է հատկապես որպես իր ժամանակաշրջանի հասարակական-քաղաքական և կազմակերպչական մշակույթն արտացոլող աղբյուր, քանի որ հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես էին պաշտոնական գաղափարախոսության շրջանակում կազմակերպվում աշխատանքային զանգվածային նախաձեռնությունները և ինչպես էին դրանք ներկայացվում հասարակությանը։ Նյութը կարող է հետաքրքրել խորհրդային պատմության, սոցիալական պատմության, աշխատանքային շարժումների, քաղաքական քարոզչության և մշակութային կազմակերպման ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին, պատմաբաններին, աղբյուրագետներին, գրադարանավարներին, մանկավարժներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Այս հրատարակությունը 1912 թվականի մայիսի 11-ին Բաքվի Հայոց մարդասիրական ընկերության վարչության նիստի արձանագրությունից կատարված քաղվածք է և կարևոր սկզբնաղբյուր է 20-րդ դարի սկզբի Բաքվի հայ համայնքի հասարակական, բարեգործական և կազմակերպական կյանքի ուսումնասիրության համար։ Փաստաթղթային բնույթը հնարավորություն է տալիս այն դիտարկել ոչ թե որպես ընդհանուր պատմական նկարագրություն, այլ որպես կոնկրետ ժամանակաշրջանում գործող հայկական հասարակական կազմակերպության կառավարման, որոշումների ընդունման և համայնքային խնդիրների լուծման մասին անմիջական վկայություն։ Նման արձանագրությունները արժեքավոր են հատկապես այն պատճառով, որ արտացոլում են կազմակերպության առօրյա գործունեությունը, վարչական կառուցվածքը, քննարկվող հարցերի շրջանակը և համայնքի տարբեր սոցիալական խմբերի նկատմամբ իրականացվող աջակցության ձևերը։ Բաքուն 19-րդ դարի վերջին և 20-րդ դարի սկզբին Կովկասի կարևորագույն տնտեսական կենտրոններից էր, իսկ նավթարդյունաբերության արագ զարգացումը քաղաք էր բերել տարբեր ազգությունների ներկայացուցիչների և ձևավորել բազմազան հասարակական միջավայր։ Այդ պայմաններում հայկական համայնքը ստեղծել էր կրթական, մշակութային, կրոնական և բարեգործական բազմաթիվ կառույցներ, որոնք նպաստում էին համայնքի ներքին կազմակերպվածությանը և սոցիալական խնդիրների լուծմանը։ Մարդասիրական ընկերության գործունեությունը պետք է դիտարկել հենց այս լայն համայնքային համակարգի շրջանակում։ Փաստաթուղթը կարևոր է նախևառաջ կազմակերպության կառավարման պատմության տեսանկյունից։ Վարչության նիստերի արձանագրություններից կատարված քաղվածքները սովորաբար ներկայացնում են ընդունված որոշումները կամ քննարկված հարցերը՝ հնարավորություն տալով հասկանալու, թե ինչպիսի խնդիրներ էին տվյալ պահին համարվում առաջնահերթ։ Դրանց միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել վարչության անդամների գործունեությունը, որոշումների ընդունման ընթացակարգերը, կազմակերպության ներքին կարգապահությունը և տարբեր հարցերի վերաբերյալ ձևավորված մոտեցումները։ Բարեգործական կազմակերպությունների հիմնական նպատակներից էր հասարակության սոցիալապես անապահով անդամներին աջակցելը։ Այդպիսի գործունեությունը կարող էր ներառել նյութական օգնություն, հիվանդների կամ տարեցների խնամք, կրթական աջակցություն, որբերի և անապահով ընտանիքների հովանավորում, ինչպես նաև այլ սոցիալական ծրագրեր։ Փաստաթղթում արձանագրված որոշումները կարող են հնարավորություն տալ պարզելու, թե այդ ուղղություններից որոնք էին առավել կարևոր տվյալ ժամանակաշրջանում և ինչպիսի միջոցներով էր կազմակերպությունը փորձում իրականացնել իր մարդասիրական առաքելությունը։ Հրատարակությունը կարևոր է նաև Բաքվի հայ համայնքի սոցիալական կառուցվածքի ուսումնասիրության համար։ Բարեգործական կազմակերպության դիմումներն ու որոշումները հաճախ կապված էին կոնկրետ անձանց կամ ընտանիքների սոցիալական վիճակի հետ։ Այդպիսի նյութերը հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել համայնքում առկա սոցիալական խնդիրների, տնտեսական դժվարությունների և փոխօգնության ավանդույթների մասին։ Միաժամանակ դրանք ցույց են տալիս, թե ինչպես էր համայնքը կազմակերպական մեխանիզմների միջոցով արձագանքում առանձին մարդկանց կարիքներին։ Փաստաթուղթը կարող է արժեքավոր լինել նաև հայկական բարեգործության պատմության տեսանկյունից։ 19-րդ դարի վերջի և 20-րդ դարի սկզբի հայ հասարակական կյանքում բարեգործական ընկերությունները կարևոր դեր էին կատարում՝ լրացնելով պետական կամ համայնքային սոցիալական աջակցության սահմանափակ հնարավորությունները։ Դրանք հաճախ հիմնվում էին անդամավճարների, նվիրատվությունների և բարեգործական միջոցառումների միջոցով հավաքվող միջոցների վրա։ Նման կառույցների գործունեության ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս հասկանալ, թե ինչպես էին ձևավորվում հասարակական համերաշխության և փոխօգնության մեխանիզմները։ Արձանագրության լեզուն և ձևը ևս ունեն աղբյուրագիտական նշանակություն։ Փաստաթուղթը կազմված է ժամանակաշրջանին բնորոշ արևելահայերեն-ռուսերեն վարչական և գրագրական միջավայրի պայմաններում, ինչը կարող է հետաքրքրել նաև հայոց գրավոր լեզվի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Անվանումների, պաշտոնների, կազմակերպական եզրերի և վարչական ձևակերպումների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել տվյալ ժամանակաշրջանի հայ հասարակական կազմակերպությունների պաշտոնական գրագրության առանձնահատկությունների մասին։ Փաստաթուղթը կարող է օգտակար լինել նաև Բաքվի հայ համայնքի ինստիտուցիոնալ պատմությունը վերականգնելու համար։ Առանձին կազմակերպությունների մասին ամբողջական պատմական նկարագրությունները միշտ չէ, որ պահպանվել են, մինչդեռ նիստերի արձանագրությունները հնարավորություն են տալիս աստիճանաբար վերականգնել դրանց գործունեության ժամանակագրությունը։ Տարբեր տարիների արձանագրությունների համադրումը կարող է ցույց տալ կազմակերպության առաջնահերթությունների փոփոխությունը, ֆինանսական հնարավորությունների զարգացումը, անդամների կազմը և արտաքին իրադարձությունների ազդեցությունը համայնքային կյանքի վրա։ 1912 թվականը հատկապես հետաքրքիր ժամանակաշրջան է, քանի որ այն նախորդում է Առաջին համաշխարհային պատերազմի և Ռուսական կայսրության քաղաքական ու սոցիալական խոշոր փոփոխություններին։ Այդ պատճառով նման փաստաթուղթը կարող է ծառայել որպես համեմատական հիմք՝ հասկանալու, թե ինչպիսին էր Բաքվի հայ համայնքի կազմակերպական կյանքը նախապատերազմյան տարիներին և ինչպես այն հետագայում փոխվեց տարածաշրջանային ու քաղաքական ցնցումների ազդեցությամբ։ Մարդասիրական ընկերության գործունեությունը կարելի է դիտարկել նաև ավելի լայն՝ քաղաքային հասարակության զարգացման համատեքստում։ Բարեգործական ընկերությունները ոչ միայն օգնություն էին տրամադրում կարիքավորներին, այլև ձևավորում էին հասարակական նախաձեռնության, ինքնակազմակերպման և համայնքային պատասխանատվության մշակույթ։ Դրանց միջոցով մարդիկ հնարավորություն էին ստանում մասնակցել իրենց համայնքի սոցիալական խնդիրների լուծմանը, ֆինանսավորել կրթական կամ մշակութային ծրագրեր և աջակցել հասարակության առավել խոցելի խմբերին։ Այսպիսով, փաստաթղթի նշանակությունը չի սահմանափակվում վարչական մեկ նիստի բովանդակությամբ․ այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու քաղաքային հասարակության ինքնակազմակերպման մեխանիզմները։ Ընդհանուր առմամբ, այս քաղվածքը արժեքավոր պատմական սկզբնաղբյուր է 1912 թվականի Բաքվի հայկական համայնքի հասարակական և բարեգործական կյանքի ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտագործվել Բաքվի հայ համայնքի պատմության, հայկական բարեգործական կազմակերպությունների գործունեության, սոցիալական փոխօգնության ավանդույթների, հասարակական ինքնակազմակերպման, 20-րդ դարի սկզբի Կովկասի քաղաքային կյանքի և հայ հասարակական կազմակերպությունների պատմության հետազոտություններում։ Փաստաթղթի առավելությունը դրա անմիջականությունն է․ այն հնարավորություն է տալիս համայնքի գործունեությունը դիտարկել հենց կազմակերպության վարչական որոշումների և գործնական աշխատանքի մակարդակում՝ լրացնելով տվյալ ժամանակաշրջանի վերաբերյալ ընդհանուր պատմական ուսումնասիրությունները։

Գիտական աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության և Հունաստանի Հանրապետության միջև հարաբերությունների ձևավորմանն ու զարգացմանը 1991-1998 թվականներին՝ Հայաստանի անկախության վերականգնումից հետո ձևավորված նոր միջազգային և տարածաշրջանային իրողությունների պայմաններում։ Ուսումնասիրության առանցքում երկու երկրների միջև քաղաքական, դիվանագիտական, տնտեսական, ռազմական, մշակութային և հումանիտար կապերի զարգացումն է, ինչպես նաև դրանց վրա ազդող տարածաշրջանային և միջազգային գործոնների վերլուծությունը։ Հայաստանի անկախացումից հետո արտաքին քաղաքականության կարևոր խնդիրներից մեկը միջազգային հարաբերությունների լիարժեք համակարգում ներգրավվելն ու տարբեր պետությունների հետ դիվանագիտական կապերի հաստատումն էր։ Այս գործընթացում Հունաստանը առանձնահատուկ նշանակություն ուներ՝ հաշվի առնելով երկու ժողովուրդների պատմական, մշակութային և քրիստոնեական ընդհանրությունները, ինչպես նաև փոխադարձ համակրանքի և պատմական հիշողության վրա հիմնված կապերը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է 1990-ականների սկզբին դիվանագիտական հարաբերությունների հաստատման և երկկողմ քաղաքական երկխոսության ձևավորման գործընթացը։ Կարող են քննվել բարձրաստիճան պաշտոնյաների փոխայցերը, միջպետական շփումները, ստորագրված համաձայնագրերը և այն հիմնական հարցերը, որոնք ձևավորել են երկկողմ հարաբերությունների օրակարգը։ Այդ շրջանի հարաբերությունների առանձնահատկությունն այն էր, որ դրանք զարգանում էին Հայաստանի համար քաղաքական և տնտեսական ծանր պայմաններում՝ Արցախյան հակամարտության, շրջափակման, տնտեսական ճգնաժամի և տարածաշրջանային անվտանգության խնդիրների ֆոնին։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում Հունաստանի դիրքորոշումը տարածաշրջանային գործընթացների նկատմամբ։ Հունաստանը, լինելով Եվրամիության և ՆԱՏՕ-ի անդամ, Հայաստանի համար կարող էր հանդես գալ որպես եվրոպական և միջազգային կառույցների հետ կապերի կարևոր գործընկեր։ Միաժամանակ երկու երկրների արտաքին քաղաքական օրակարգերում առկա էին մի շարք ընդհանուր հետաքրքրություններ, որոնք նպաստում էին փոխադարձ քաղաքական աջակցությանը։ Աշխատանքի շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել նաև Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության վերաբերյալ Հունաստանի դիրքորոշումները և այդ հարցի ազդեցությունը երկկողմ հարաբերությունների վրա։ 1990-ականների ընթացքում Հայաստանի արտաքին քաղաքականության կարևոր ուղղություններից մեկը հակամարտության խաղաղ կարգավորման միջազգային մեխանիզմների ձևավորման գործընթացն էր, իսկ Հունաստանի վերաբերմունքը տարածաշրջանային կայունության և Հայաստանի նկատմամբ կարևոր դեր ուներ երկկողմ քաղաքական կապերի համատեքստում։ Առանձին ուշադրության է արժանի տնտեսական համագործակցությունը։ Հայաստանի անկախացումից հետո տնտեսական կապերի զարգացման համար անհրաժեշտ էր ստեղծել իրավական և կազմակերպական հիմքեր, զարգացնել առևտրային հարաբերությունները, ներդրումային համագործակցությունը և գործարար շփումները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել առևտրաշրջանառության զարգացման միտումները, հունական ներդրումների և տնտեսական ծրագրերի նշանակությունը, ինչպես նաև Հայաստանի՝ արտաքին տնտեսական կապերի ընդլայնման ձգտումները։ Կարևոր նշանակություն ուներ նաև Հունաստանի հնարավոր դերը Հայաստանի տնտեսական վերականգնման և միջազգային տնտեսական համակարգին ինտեգրվելու գործընթացում։ Ռազմական և պաշտպանական համագործակցությունը նույնպես կարող է դիտարկվել որպես երկկողմ հարաբերությունների առանձին ուղղություն։ 1990-ականների ընթացքում Հայաստանի զինված ուժերի ձևավորման և վերակազմավորման պայմաններում արտաքին գործընկերների հետ ռազմական կրթության, մասնագիտական պատրաստության և այլ ոլորտներում կապերի զարգացումը ձեռք էր բերում կարևոր նշանակություն։ Հունաստանի հետ համագործակցության ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս բացահայտել այդ ժամանակաշրջանում ձևավորված ռազմաքաղաքական կապերի բնույթն ու նշանակությունը։ Հատուկ տեղ կարող է հատկացվել մշակութային և հումանիտար հարաբերություններին։ Երկու ժողովուրդների պատմական կապերը, մշակութային ժառանգության նկատմամբ փոխադարձ հետաքրքրությունը, կրթական և գիտական համագործակցությունը, մշակութային միջոցառումները և հասարակական կազմակերպությունների շփումները նպաստել են երկկողմ հարաբերությունների հասարակական հիմքի ամրապնդմանը։ Այս ուղղությունը հատկապես կարևոր էր, քանի որ պետական դիվանագիտությանը զուգահեռ ձևավորվում էին նաև հասարակական և մշակութային կապերի կայուն մեխանիզմներ։ Ուսումնասիրության մեջ կարող է ընդգրկվել նաև հայկական համայնքի և հունական հասարակության դերակատարությունը հարաբերությունների զարգացման գործում։ Պատմական հիշողությունը և երկու ժողովուրդների միջև առկա փոխադարձ ընկալումները նպաստել են քաղաքական հարաբերությունների համար բարենպաստ հասարակական միջավայրի ձևավորմանը։ Միաժամանակ հետազոտությունը կարող է ցույց տալ, թե ինչպես էին պատմական և մշակութային ընդհանրությունները վերածվում ժամանակակից միջպետական համագործակցության կոնկրետ ուղղությունների։ Աշխատանքի կարևոր խնդիրներից է 1991-1998 թվականների երկկողմ հարաբերությունների զարգացման փուլային պատկերի ներկայացումը։ Այդ ժամանակահատվածում ձևավորվեցին հարաբերությունների հիմնական ինստիտուցիոնալ հիմքերը, ընդլայնվեց քաղաքական երկխոսությունը և ստեղծվեցին համագործակցության տարբեր ոլորտների հետագա զարգացման նախադրյալներ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ Հայաստանի և Հունաստանի հարաբերությունները 1991-1998 թվականներին ձևավորվեցին ոչ միայն ընթացիկ քաղաքական շահերի, այլև պատմական, մշակութային և աշխարհաքաղաքական գործոնների համադրության արդյունքում։ Այդ տարիները կարևոր նշանակություն ունեցան երկկողմ կապերի ինստիտուցիոնալացման և հետագա համագործակցության հիմքերի ստեղծման համար՝ քաղաքականությունից ու տնտեսությունից մինչև պաշտպանություն, մշակույթ, կրթություն և հումանիտար ոլորտներ։

Этот историко-статистический документ представляет собой ведомость, посвящённую состоянию скотоводства в Карсской области в 1899 году. Подобные статистические материалы Российской империи имели практическое значение для административного управления и позволяли фиксировать состояние сельского хозяйства, численность населения, землепользование и поголовье различных видов сельскохозяйственных животных. Ведомость представляет особый интерес как первичный источник по социально-экономической истории Карсской области конца XIX века, поскольку позволяет исследовать животноводство не только как отрасль хозяйства, но и как важную составляющую повседневной жизни сельского населения. В подобных статистических документах сведения о скотоводстве могли систематизироваться по административным единицам и категориям владельцев с указанием количества различных видов животных, что давало возможность оценивать масштабы животноводческого хозяйства и его территориальное распределение. Для историка такой материал ценен тем, что количественные сведения позволяют сопоставлять уровень развития животноводства между отдельными районами, выявлять хозяйственную специализацию территорий и анализировать роль скотоводства в экономике местного населения. Изучение документа также может помочь в исследовании структуры сельского хозяйства региона, поскольку состав поголовья способен отражать природные условия, доступность пастбищ, традиции хозяйствования и экономические потребности населения. Особое значение источник приобретает в контексте изучения Карсской области в составе Российской империи, поскольку конец XIX века был периодом активного административного и статистического обследования территорий. Систематизация подобных сведений позволяла государственным учреждениям получать представление о хозяйственных ресурсах региона и использовать их при планировании различных административных и экономических мероприятий. Документ может быть полезен при изучении истории сельского хозяйства, демографии, налоговой политики, хозяйственного быта и социально-экономических отношений населения Карсской области. Его данные также потенциально позволяют сопоставлять состояние животноводства в 1899 году с аналогичными статистическими материалами других лет и тем самым прослеживать динамику поголовья и изменения хозяйственной структуры региона. Важно учитывать, что статистические ведомости Российской империи являются историческими источниками и требуют критического анализа: методика подсчёта, полнота регистрации хозяйств и используемые административные категории могли влиять на точность итоговых показателей. Тем не менее подобные документы представляют значительную ценность благодаря своей конкретности и количественному характеру. В целом источник позволяет реконструировать одну из важных сторон хозяйственной жизни Карсской области на рубеже XIX–XX веков и может использоваться в исторических, краеведческих, экономических и демографических исследованиях. Статистические ведомости о скотоводстве в Российской империи действительно входили в систему регулярных хозяйственно-статистических сведений, наряду с данными о населении, землевладении, посевах, промышленности и ремеслах.

Այս հրատարակությունը ներկայացնում է 1970 թվականի հունվար, փետրվար և մարտ ամիսների նշանավոր ու հիշարժան տարեթվերը՝ դրանք դիտարկելով պատմական, մշակութային, գիտական, հասարակական և քաղաքական իրադարձությունների համատեքստում։ Այն կարող է ծառայել որպես տեղեկատու նյութ, որի միջոցով ընթերցողը հնարավորություն է ստանում արագ կողմնորոշվելու տարվա առաջին եռամսյակում նշվող կարևոր օրերի, տարելիցների և պատմական իրադարձությունների վերաբերյալ։ Նման օրացույցները սովորաբար ներառում են ինչպես համազգային ու միջազգային նշանակություն ունեցող ամսաթվեր, այնպես էլ հայտնի գործիչների ծննդյան և մահվան տարելիցներ, մշակույթի, գրականության, գիտության ու հասարակական կյանքի կարևոր իրադարձություններ։ Հունվար, փետրվար և մարտ ամիսների ընդգրկումը թույլ է տալիս նյութը դիտարկել որպես տարվա սկզբի ժամանակագրական պատկեր՝ յուրաքանչյուր ամսվա համար առանձնացնելով համապատասխան հիշարժան ամսաթվերը։ Հրատարակության արժեքը հատկապես տեղեկատու բնույթի մեջ է․ այն կարող է օգտակար լինել ուսուցիչներին, ուսանողներին, գրադարանավարներին, մշակութային և կրթական հաստատություններին, ինչպես նաև պատմական և մշակութային թեմաներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Տարեթվերի համակարգված ներկայացումը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն հիշել կոնկրետ իրադարձություններ, այլև դրանք կապել ավելի լայն պատմական գործընթացների հետ՝ ձևավորելով ժամանակագրական մտածողություն և հետաքրքրություն անցյալի նկատմամբ։ 1970 թվականը ներկայացվում է որպես առանձին ժամանակային շրջանակ, իսկ առաջին երեք ամիսների իրադարձությունները դասավորվում են օրացուցային հաջորդականությամբ՝ դարձնելով նյութը հարմար որոնման և տեղեկություն ստանալու համար։ Hրատարակությունը կարող է օգտագործվել նաև տարբեր միջոցառումների, դասաժամերի, ցուցահանդեսների, գրադարանային անկյունների և թեմատիկ օրերի նախապատրաստման ժամանակ, քանի որ հիշարժան ամսաթվերը հաճախ հիմք են հանդիսանում կրթական և մշակութային միջոցառումների կազմակերպման համար։ Ընդհանուր առմամբ, նյութը կարելի է դիտարկել որպես պատմական հիշողության պահպանման և նշանակալի ամսաթվերի համակարգված ներկայացման տեղեկատու աղբյուր, որը մեկտեղում է տարվա առաջին եռամսյակին վերաբերող տարբեր բնույթի կարևոր ամսաթվեր։

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի նկատմամբ պարտադիր կամ պարտադրական քաղաքականության և դրա ձևավորման ու իրականացման պատմաքաղաքական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են քննության առնվել այն քաղաքական, դիվանագիտական և միջազգային գործոնները, որոնք տարբեր ժամանակաշրջաններում պայմանավորել են Հայաստանի նկատմամբ արտաքին ուժերի կողմից պարտավորությունների, պահանջների կամ սահմանափակումների կիրառումը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել Հայաստանի և արտաքին պետությունների փոխհարաբերությունները՝ հաշվի առնելով տարածաշրջանային քաղաքականության, միջազգային իրավունքի, աշխարհաքաղաքական շահերի և անվտանգության խնդիրների ազդեցությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել այն մեխանիզմներին, որոնց միջոցով արտաքին քաղաքական ազդեցությունը վերածվել է Հայաստանի համար պարտադիր բնույթ ունեցող որոշումների կամ պայմանների, ինչպես նաև դրանց հետևանքներին երկրի քաղաքական, տնտեսական և հասարակական կյանքի վրա։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նաև Հայաստանի ինքնիշխանության և արտաքին պարտադրանքի փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը՝ տարբեր պատմական իրավիճակներում։ Նման վերլուծությունը կարող է ներառել դիվանագիտական փաստաթղթերի, միջազգային պայմանագրերի, քաղաքական հայտարարությունների և պատմական աղբյուրների ուսումնասիրություն՝ իրադարձությունների պատճառահետևանքային կապերը բացահայտելու նպատակով։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել Հայաստանի նորագույն պատմությամբ, միջազգային հարաբերություններով, քաղաքական գիտությամբ և միջազգային իրավունքով զբաղվող մասնագետներին, հետազոտողներին և ուսանողներին։ Այն արժեքավոր է հատկապես Հայաստանի արտաքին քաղաքական դիրքավորման և տարածաշրջանային հարաբերությունների պատմական համատեքստը հասկանալու համար՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող են միջազգային ուժերի հարաբերակցությունը և արտաքին քաղաքական շահերը ազդել Հայաստանի նկատմամբ ընդունված որոշումների ու քաղաքական գործընթացների վրա։

Այս աշխատությունը նվիրված է 1918–1920 թվականներին Նուխի և Արեշ գավառների հայ բնակչության նկատմամբ իրականացված բռնությունների, կոտորածների, տեղահանությունների և հայերի ինքնապաշտպանության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այդ ժամանակաշրջանի քաղաքական և ռազմական անկայուն պայմաններն են, որոնց ազդեցությամբ տարածաշրջանի հայկական բնակավայրերը հայտնվել են ծանր և վտանգավոր իրավիճակում։ Աշխատությունում կարող են ներկայացվել Նուխի և Արեշ գավառների հայության ժողովրդագրական կազմը, բնակավայրերը, համայնքային կյանքը, տնտեսական ու մշակութային նշանակությունը, ինչպես նաև տարածաշրջանում ձևավորված քաղաքական իրադրությունը Առաջին աշխարհամարտի ավարտին և դրան հաջորդած տարիներին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայ բնակչության նկատմամբ բռնությունների բնույթին, դրանց պատճառներին, ընթացքին և հետևանքներին՝ դիտարկելով նաև տեղական իշխանությունների, զինված խմբավորումների և տարածաշրջանի տարբեր քաղաքական ուժերի դերակատարությունը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է հայերի ինքնապաշտպանության կազմակերպումը, որի շրջանակում քննվում են բնակչության համախմբման, զինված դիմադրության կազմակերպման, բնակավայրերի պաշտպանության և անվտանգության ապահովման փորձերը։ Ինքնապաշտպանական պայքարը ներկայացվում է ոչ միայն որպես ռազմական դիմադրություն, այլև որպես համայնքի գոյությունը, ընտանիքների անվտանգությունը և ազգային ինքնությունը պահպանելու միջոց։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև առանձին բնակավայրերում տեղի ունեցած իրադարձություններին, զոհերի և տեղահանվածների խնդրին, բնակչության փրկության կամ արտագաղթի գործընթացներին և այդ իրադարձությունների երկարաժամկետ ժողովրդագրական ու հասարակական հետևանքներին։ Պատմական նյութի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս վերականգնելու մի ժամանակաշրջան, երբ Հարավային Կովկասի և Արևելյան Անդրկովկասի քաղաքական քարտեզը ենթարկվում էր արագ փոփոխությունների, իսկ տեղական բնակչությունը հաճախ հայտնվում էր զինված հակամարտությունների և ազգային-քաղաքական բախումների կենտրոնում։ Աշխատությունը կարևոր է նաև պատմական հիշողության պահպանման տեսանկյունից, քանի որ Նուխի և Արեշ գավառների հայության պատմությունը համեմատաբար նեղ տարածաշրջանային թեմա է, սակայն այն առնչվում է հայ ժողովրդի՝ Առաջին աշխարհամարտից հետո կրած կորուստների, բռնի տեղաշարժերի և ինքնապաշտպանական պայքարի ավելի լայն պատմությանը։ Նյութը կարող է հետաքրքրել հայոց պատմությամբ, տարածաշրջանային պատմությամբ, ցեղասպանագիտությամբ, ժողովրդագրությամբ և հայկական համայնքների պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև պատմության ուսանողներին։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել ոչ միայն ողբերգական իրադարձությունների ընթացքն ու հետևանքները, այլև այն կազմակերպչական և մարդկային գործոնները, որոնց շնորհիվ տվյալ համայնքների մի մասը փորձել է դիմակայել բռնություններին և պահպանել իր գոյությունը։

Աշխատությունը նվիրված է 19-րդ դարի երկրորդ կեսին Իտալիայի ազգային-ազատագրական շարժումների նկատմամբ հայ հասարակական մտքի վերաբերմունքի և գնահատականների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում Իտալիայի ազգային միավորման գործընթացներն են և դրանց ընկալումը հայ մտավորականության ու հասարակական-քաղաքական շրջանակների կողմից։ Ուսումնասիրվում է, թե ինչպես էին իտալական ազգային շարժման գաղափարները, քաղաքական զարգացումները և ազատագրական պայքարի փորձը ներկայացվում ու մեկնաբանվում հայ մամուլում, հրապարակախոսության և հասարակական մտքի տարբեր դրսևորումներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Իտալիայի միավորման գործընթացի հիմնական փուլերին և այն գաղափարական ու քաղաքական արժեքներին, որոնք կարող էին հետաքրքրել հայ հասարակական մտքի ներկայացուցիչներին՝ ազգային ինքնորոշում, պետականության վերականգնում, ազատություն, անկախություն, քաղաքացիական իրավունքներ և ազգային համախմբում։ Աշխատությունը վերլուծում է հայ հեղինակների և հասարակական գործիչների վերաբերմունքը իտալական ազգային-ազատագրական շարժման գործիչների ու գաղափարների նկատմամբ և բացահայտում դրանց հնարավոր ազդեցությունը հայկական ազգային մտածողության զարգացման վրա։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է համեմատական դիտարկումը, որի միջոցով բացահայտվում են իտալական և հայկական ազգային շարժումների միջև ընկալված ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Իտալիայի փորձը հայ հասարակական մտքի շրջանակում կարող էր ընկալվել որպես ազգային ազատագրության, քաղաքական կազմակերպվածության և պետականության ձգտման օրինակ, ինչի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի լավ հասկանալու 19-րդ դարի հայկական ազգային գաղափարախոսության ձևավորման գործընթացները։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել պարբերական մամուլի, հրապարակախոսական հոդվածների, գրական-հասարակական երկերի և այլ աղբյուրների վերլուծությունը, որոնց միջոցով վերականգնվում է ժամանակաշրջանի մտավոր մթնոլորտը և իտալական իրադարձությունների արձագանքը հայ իրականության մեջ։ Ուսումնասիրությունը նաև հնարավորություն է տալիս դիտարկելու եվրոպական քաղաքական գաղափարների տարածումը հայ հասարակության շրջանում և դրանց վերաիմաստավորումը հայկական ազգային խնդիրների համատեքստում։ Աշխատությունը արժեքավոր է 19-րդ դարի հայ հասարակական մտքի, ազգային-ազատագրական գաղափարների և եվրոպական քաղաքական շարժումների փոխազդեցության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, քաղաքագետներին, հասարակական մտքի պատմությամբ զբաղվող մասնագետներին, գրականագետներին, ուսանողներին և 19-րդ դարի հայկական ազգային-քաղաքական գաղափարների ձևավորմամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Հրատարակությունը ներկայացնում է Ելիզավետպոլի նահանգային վարչության ենթակայությամբ գործող վարկա-խնայողական դրամարկղի կանոնադրությունը՝ արտացոլելով Ռուսական կայսրության ժամանակաշրջանի տեղական ֆինանսական և վարչական համակարգի կազմակերպման սկզբունքները։ Փաստաթուղթը կարևոր սկզբնաղբյուր է տվյալ ժամանակաշրջանի վարկային հաստատությունների գործունեության, դրանց իրավական կարգավիճակի և ֆինանսական գործառնությունների ուսումնասիրության համար։ Կանոնադրության միջոցով կարելի է պատկերացում կազմել դրամարկղի ստեղծման նպատակների, կառավարման կառուցվածքի, անդամակցության կամ ավանդատուների հետ հարաբերությունների, դրամական միջոցների ձևավորման և վարկավորման պայմանների մասին։ Հատուկ նշանակություն ունեն այն դրույթները, որոնք սահմանում են դրամարկղի վարչական մարմինների լիազորությունները, պաշտոնատար անձանց պարտականությունները, հաշվապահական հաշվառման և ֆինանսական վերահսկողության կարգը։ Փաստաթուղթը կարող է տեղեկություններ պարունակել նաև խնայողությունների ներգրավման, փոխառությունների տրամադրման, տոկոսադրույքների, վճարումների, պարտավորությունների ապահովման և վարկերի վերադարձման հետ կապված ընթացակարգերի վերաբերյալ։ Դրա ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես էին կազմակերպվում փոքրածավալ վարկային և խնայողական հարաբերությունները նահանգային մակարդակում և ինչ դեր էին դրանք կատարում տեղական տնտեսական կյանքում։ Պատմական համատեքստում նյութը կարևոր է նաև այն պատճառով, որ Ելիզավետպոլի նահանգը բազմազգ և բազմամշակութային տարածաշրջան էր, ուստի ֆինանսական հաստատությունների գործունեությունը կարելի է դիտարկել տեղական հասարակության սոցիալ-տնտեսական կառուցվածքի և տնտեսական կապերի զարգացման շրջանակում։ Կանոնադրությունը կարող է օգտագործվել վարչական պատմության, տնտեսական հարաբերությունների, ֆինանսական հաստատությունների ձևավորման և Ռուսական կայսրության ծայրամասային նահանգներում վարկային համակարգի զարգացման ուսումնասիրության համար։ Փաստաթղթային բնույթը հնարավորություն է տալիս հետազոտողին ուսումնասիրել ոչ միայն տեսական տնտեսական գործընթացները, այլև դրանք կարգավորող կոնկրետ իրավական նորմերն ու վարչական մեխանիզմները։ Այն արժեքավոր նյութ է նաև ֆինանսական իրավունքի պատմության տեսանկյունից, քանի որ ցույց է տալիս, թե ինչ սկզբունքներով էին կարգավորվում դրամարկղի ներքին կառավարումը, դրամական միջոցների տնօրինումը և հաճախորդների կամ անդամների հետ ֆինանսական հարաբերությունները։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, տնտեսագետներին, ֆինանսների և բանկային գործի պատմությամբ զբաղվող մասնագետներին, իրավաբաններին, աղբյուրագետներին և XIX–XX դարերի Կովկասի սոցիալ-տնտեսական պատմությունն ուսումնասիրող հետազոտողներին։

Աշխատությունը նվիրված է 1921–1922 թվականներին Անդրկովկասյան դաշնության ստեղծման գործընթացին և այդ գործընթացում Հայաստանի քաղաքական, տնտեսական ու վարչական դրության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում Հայաստանի խորհրդայնացումից հետո Անդրկովկասում ձևավորված նոր քաղաքական համակարգն է, ինչպես նաև Հայաստանի ընդգրկումը տարածաշրջանային պետական-վարչական միավորման մեջ։ Ժամանակաշրջանը Հայաստանի նորագույն պատմության կարևոր փուլերից է, քանի որ այն համընկնում է խորհրդային իշխանության ամրապնդման, պետական կառավարման վերակազմավորման, տնտեսական քաղաքականության փոփոխության և տարածաշրջանի հանրապետությունների միջև հարաբերությունների նոր համակարգի ձևավորման հետ։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել Անդրկովկասի խորհրդային հանրապետությունների՝ Հայաստանի, Վրաստանի և Ադրբեջանի, միջև քաղաքական ու տնտեսական համագործակցության նախադրյալները, ինչպես նաև այդ գործընթացում կենտրոնական խորհրդային իշխանության դերակատարությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել այն հարցին, թե ինչպիսի քաղաքական և տնտեսական նպատակներով էր հիմնավորվում հանրապետությունների միավորումը և ինչ ազդեցություն ուներ այդ գործընթացը Հայաստանի ինքնուրույն պետական կառավարման հնարավորությունների վրա։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ 1921 թվականին տարածաշրջանում տեղի ունեցած քաղաքական վերադասավորումներին, Մոսկվայի և Կարսի պայմանագրերի հետևանքներին, սահմանային ու տարածքային խնդիրներին և դրանց ազդեցությանը Հայաստանի հետագա վարչաքաղաքական կարգավիճակի վրա։ Դաշնության ստեղծման գործընթացի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես էին խորհրդային իշխանությունները կազմակերպում Անդրկովկասի հանրապետությունների հարաբերությունները և ինչպիսի լիազորություններ էին պահպանվում հանրապետությունների, իսկ որոնք՝ փոխանցվում տարածաշրջանային ու միութենական կառույցներին։ Կարևոր ուղղություն է նաև տնտեսական հարաբերությունների ուսումնասիրությունը։ Հայաստանի տնտեսությունը 1920-ականների սկզբին գտնվում էր ծանր վիճակում, և հանրապետության տնտեսական վերականգնման խնդիրները սերտորեն կապված էին տարածաշրջանային տնտեսական համագործակցության, տրանսպորտային հաղորդակցության, ֆինանսական համակարգի և արտադրական ռեսուրսների վերաբաշխման հետ։ Այդ համատեքստում դաշնային կառույցների ձևավորումը կարող էր ունենալ ինչպես տնտեսական ինտեգրման, այնպես էլ կենտրոնացման հետևանքներ։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել Հայաստանի պետական և կուսակցական ղեկավարության դիրքորոշումների ուսումնասիրությունը։ Այդ նյութերի միջոցով հնարավոր է բացահայտել, թե ինչպես էին հայկական քաղաքական շրջանակները գնահատում տարածաշրջանային միավորման անհրաժեշտությունը, դրա առավելություններն ու հնարավոր վտանգները և ինչպիսի դիրքորոշումներ էին արտահայտվում Հայաստանի քաղաքական ու տնտեսական շահերի պաշտպանության վերաբերյալ։ 1922 թվականի ընթացքում գործընթացը հասավ նոր փուլին՝ Անդրկովկասի խորհրդային հանրապետությունների դաշնային միավորման հաստատմամբ, որը հետագայում դարձավ ԽՍՀՄ կազմավորման գործընթացի կարևոր բաղադրիչներից մեկը։ Այս զարգացումների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս կապել տարածաշրջանային դաշնության ստեղծումը Խորհրդային Միության ձևավորման ավելի լայն քաղաքական գործընթացի հետ։ Աշխատության պատմագիտական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ այն թույլ է տալիս ուսումնասիրել Հայաստանի պետականության սահմանափակման և խորհրդային վարչական համակարգի աստիճանական ամրապնդման գործընթացը՝ տարածաշրջանային քաղաքականության համատեքստում։ Միաժամանակ թեման հնարավորություն է տալիս գնահատելու, թե ինչպես էին Անդրկովկասի հանրապետությունների միջև հարաբերությունները փոխվում խորհրդային կենտրոնացման պայմաններում և ինչ ազդեցություն ունեցավ այդ փոփոխությունը Հայաստանի հետագա քաղաքական ու տնտեսական զարգացման վրա։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, քաղաքագետներին, խորհրդային պատմության և Անդրկովկասի քաղաքական պատմության մասնագետներին, պետական կառավարման պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և Հայաստանի 20-րդ դարի առաջին տասնամյակների պատմությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Հնդկական օվկիանոսի և Միջերկրական ծովի միջև ձևավորված պատմական, աշխարհագրական, տնտեսական և մշակութային կապերի ուսումնասիրությանը՝ դիտարկելով այս հսկայական տարածքը որպես միմյանց հետ փոխկապակցված քաղաքակրթությունների, առևտրային ուղիների և քաղաքական կենտրոնների համակարգ։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են ծովային և ցամաքային հաղորդակցության ճանապարհները դարերի ընթացքում կապել Հարավային Ասիան, Մերձավոր Արևելքը, Հյուսիսային Աֆրիկան և Միջերկրածովյան աշխարհը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է միջազգային և միջտարածաշրջանային առևտրի զարգացումը, հատկապես այն ապրանքների շրջանառությունը, որոնք Հնդկական օվկիանոսի ավազանից հասնում էին Մերձավոր Արևելքի և Միջերկրածովյան շուկաներ։ Այդ փոխանակումները ներառում էին համեմունքներ, մետաքս, թանկարժեք քարեր, գործվածքներ և այլ արժեքավոր ապրանքներ՝ նպաստելով նավահանգստային քաղաքների և առևտրային կենտրոնների տնտեսական հզորացմանը։ Առևտրային ուղիների միջոցով տարածվում էին ոչ միայն նյութական ապրանքներ, այլև գիտելիքներ, կրոնական գաղափարներ, լեզվական և մշակութային ազդեցություններ։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ ծովագնացության տեխնոլոգիաների և նավարկության զարգացմանը, մուսսոնային քամիների օգտագործմանը, նավահանգիստների համակարգերին և ծովային ճանապարհների փոփոխությանը։ Այս գործոնները մեծ նշանակություն ունեին Հնդկական օվկիանոսի և Միջերկրական աշխարհի միջև կապերի պահպանման համար, քանի որ առևտրի արդյունավետությունը մեծապես կախված էր բնական պայմանների իմացությունից և ծովային երթուղիների վերահսկողությունից։ Ուսումնասիրության մեջ կարող են դիտարկվել նաև տարբեր կայսրությունների, պետությունների և առևտրային համայնքների փոխհարաբերությունները, որոնց գործունեությունը ձևավորել է տարածաշրջանների միջև քաղաքական և տնտեսական կապերի բարդ ցանց։ Մերձավոր Արևելքի միջնորդական կենտրոնները առանձնահատուկ դեր էին կատարում Հնդկական օվկիանոսից եկող ապրանքների՝ դեպի Միջերկրածովյան աշխարհ տեղափոխման գործում, ինչի շնորհիվ որոշ քաղաքներ վերածվում էին միջազգային առևտրի կարևոր հանգույցների։ Մշակութային տեսանկյունից թեման հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու ժողովուրդների, կրոնների և գաղափարների փոխազդեցությունը։ Առևտրականների, ճանապարհորդների, դիվանագետների և ուխտավորների տեղաշարժը նպաստում էր տարբեր հասարակությունների միջև կապերի ընդլայնմանը և մշակութային փոխազդեցությունների խորացմանը։ Հետազոտությունը կարող է նաև ցույց տալ, որ Հնդկական օվկիանոսն ու Միջերկրական ծովը պատմականորեն ոչ թե մեկուսացված ջրային տարածքներ էին, այլ ավելի լայն աֆրոասիական և եվրասիական փոխանակումների համակարգի բաղադրիչներ։ Թեման կարևոր է համաշխարհային պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ այն թույլ է տալիս վերաիմաստավորել տարածաշրջանների պատմությունը ոչ միայն առանձին պետությունների սահմաններում, այլև երկարաժամկետ առևտրային, միգրացիոն, քաղաքական և մշակութային փոխկապակցվածությունների շրջանակում։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, աշխարհագրագետներին, արևելագետներին, միջազգային հարաբերությունների մասնագետներին, ծովային պատմության և համաշխարհային առևտրի հետազոտողներին, մշակութաբաններին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և համաշխարհային պատմությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Արցախահայության մասնակցության ուսումնասիրությանը Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին՝ 1941–1945 թվականների պատմական իրադարձությունների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում Արցախից պատերազմի մեկնած զինվորների և սպաների մասնակցությունն է ռազմական գործողություններին, նրանց մարտական ուղին, ծառայության պայմանները, ցուցաբերած խիզախությունն ու ներդրումը հաղթանակի գործում։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատերազմի պատմությունը դիտարկել նաև տարածաշրջանային և տեղական համայնքի փորձառության տեսանկյունից՝ բացահայտելով, թե ինչպես են համընդհանուր ռազմական իրադարձությունները դրսևորվել Արցախի հայ բնակչության կյանքում։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել զորակոչի կազմակերպման առանձնահատկությունները, ռազմաճակատ մեկնածների թվաքանակը, նրանց ընդգրկվածությունը տարբեր զորատեսակներում և ռազմաճակատներում, ինչպես նաև առանձին զինծառայողների ու ռազմական ստորաբաժանումների մարտական կենսագրությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պատերազմի ընթացքում ցուցաբերած հերոսությանը, զինվորական պարգևներին և այն անձանց գործունեությանը, ովքեր աչքի են ընկել ռազմական գործողությունների տարբեր փուլերում։ Միաժամանակ հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ թիկունքի կյանքին՝ պատերազմի տարիներին Արցախի բնակչության աշխատանքի, նյութական աջակցության, գյուղատնտեսական արտադրության և ռազմաճակատի կարիքների ապահովման ուղղությամբ կատարված ջանքերին։ Այդ տեսանկյունից ուսումնասիրությունը ներկայացնում է ոչ միայն զինվորական մասնակցությունը, այլև պատերազմի տարիներին հասարակության ընդհանուր մոբիլիզացիան։ Կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել նաև պատերազմի ժողովրդագրական և սոցիալական հետևանքների ուսումնասիրությունը՝ զոհերի, անհետ կորածների, վերադարձած զինվորների և նրանց ընտանիքների դրության, ինչպես նաև պատերազմական տարիների հասարակական հիշողության հարցերը։ Աշխատանքի աղբյուրագիտական հիմքը կարող է ներառել արխիվային փաստաթղթեր, զորակոչային տվյալներ, պարգևատրման նյութեր, հուշագրություններ, մամուլի հրապարակումներ և բանավոր պատմության վկայություններ, որոնց համադրումը հնարավորություն է տալիս վերականգնել տվյալ ժամանակաշրջանի առավել ամբողջական պատկերը։ Հետազոտության կարևորությունը պայմանավորված է նրանով, որ տեղական պատմական փորձի ուսումնասիրությունը լրացնում է Հայրենական մեծ պատերազմի ընդհանուր պատմությունը՝ ընդգծելով տարբեր համայնքների և տարածաշրջանների ներդրումը պատերազմի հաղթանակում։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, ռազմական պատմության մասնագետների, տարածաշրջանագետների, ուսանողների և Արցախահայության պատմությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է 1941–1945 թվականներին Արցախահայության ռազմական և հասարակական մասնակցության հիմնական դրսևորումները՝ ուշադրություն դարձնելով ռազմաճակատի հերոսական ուղուն, թիկունքի աշխատանքին, պատերազմի մարդկային հետևանքներին և այդ պատմական փորձի պահպանմանն ու ուսումնասիրմանը։

Այս հրատարակությունը ներկայացնում է XIX դարի վերջին Կովկասում գործող հայկական բարեգործական կազմակերպության գործունեությունը կարգավորող հիմնական կանոնակարգային փաստաթուղթը։ Այն հատկապես արժեքավոր է որպես պատմական և իրավական սկզբնաղբյուր, քանի որ ցույց է տալիս, թե ինչպես էր կազմակերպվում հայ համայնքների սոցիալական, կրթական և բարեգործական գործունեությունը Ռուսական կայսրության կովկասյան տարածքում։ Հետազոտական առումով փաստաթուղթը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել կազմակերպության նպատակները, անդամակցության պայմանները, կառավարման կառուցվածքը, տեղական բաժանմունքների գործունեությունը, ֆինանսավորման աղբյուրները և օգնության տրամադրման սկզբունքները։ Հիմնադիր կանոնադրությունը հաստատվել է 1881 թվականի հունիսի 6-ին Կովկասի փոխարքայի կողմից, իսկ 1895 թվականի Թիֆլիսյան հրատարակության մեջ կանոնադրությանը զուգահեռ ներառված է նաև տեղական վարչությունների և կոմիտեների գործունեությունը կարգավորող հրահանգը, որը հաստատվել էր 1892 թվականի հունվարի 12-ին։ Հրատարակությունը բաղկացած է 20 և 18 էջանոց երկու մասից և ունի զուգահեռ ռուսերեն ու հայերեն տեքստեր։ Փաստաթղթի բովանդակությունը կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ կազմակերպության գործունեությունը չէր սահմանափակվում միայն անհատական նյութական օգնությամբ։ Կազմակերպության նպատակների շարքում ընդգծվում էր Կովկասի և Անդրկովկասի հայերի շրջանում կրթության տարածումը և նյութական օգնության տրամադրումը։ Այսպիսով, բարեգործությունը դիտարկվում էր ավելի լայն հասարակական ծրագրի շրջանակում, որտեղ սոցիալական աջակցությունը զուգակցվում էր կրթական և մշակութային զարգացման հետ։ Տարբեր քաղաքներում ստեղծված տեղական բաժանմունքները հնարավորություն էին տալիս այդ գործունեությունը տարածել հայկական համայնքների վրա և արձագանքել տվյալ վայրի բնակչության կարիքներին։ Օրինակ՝ Դերբենտի բաժանմունքի կանոնադրությունը հաստատվել էր 1881 թվականին, իսկ նրա փաստացի գործունեությունը սկսվել էր 1890 թվականին։ Բաժանմունքը ֆինանսական միջոցներ էր ուղղում աղքատ աշակերտների կրթությանը, հայկական ուսումնարանին և ընթերցարանին, ինչը ցույց է տալիս կազմակերպության կրթական-բարեգործական ուղղության գործնական նշանակությունը։ Կազմակերպության ֆինանսական հիմքը ձևավորվում էր անդամավճարներից, մասնավոր նվիրատվություններից և բարեգործական միջոցառումներից ստացված եկամուտներից։ Տարբեր բաժանմունքների գործունեության վերաբերյալ պահպանված տվյալները ցույց են տալիս, որ միջոցները կարող էին օգտագործվել կրթական հաստատություններին աջակցելու, աղքատներին նպաստներ տրամադրելու և համայնքային կարիքները հոգալու համար։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին նման կազմակերպությունների նշանակությունն ավելի մեծացավ․ հայկական բարեգործական կառույցները զբաղվում էին նաև փախստականներին օգնություն տրամադրելով, նրանց կացարանով ու սննդով ապահովելով, երեխաներին կրթական հաստատություններ տեղավորելով և այլ սոցիալական խնդիրների լուծմամբ։ Հրատարակության կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ այն թույլ է տալիս ուսումնասիրել ոչ միայն կազմակերպության նպատակները, այլև կառավարման մեխանիզմը։ Կանոնադրական փաստաթղթերը սովորաբար սահմանում են կենտրոնական և տեղական կառույցների իրավասությունները, անդամների իրավունքներն ու պարտականությունները, ժողովների կազմակերպման կարգը, վարչական մարմինների ձևավորման սկզբունքները, դրամական միջոցների տնօրինման և հաշվետվողականության կանոնները։ Այս տեսանկյունից աշխատությունը արժեքավոր նյութ է XIX դարի հայկական հասարակական ինքնակազմակերպման և համայնքային կառավարման պատմության ուսումնասիրության համար։ Հատկապես ուշագրավ է տեղական բաժանմունքների ինստիտուտը։ Կենտրոնական կառույցի շուրջ ձևավորված ցանցը հնարավորություն էր տալիս կազմակերպված օգնությունը տարածել տարբեր քաղաքներում։ Հայկական բարեգործական ընկերության բաժանմունքներ գործել են Կովկասի բազմաթիվ բնակավայրերում, այդ թվում՝ Դերբենտում, Արմավիրում, Եկատերինոդարում և այլ վայրերում։ Արմավիրում կազմակերպության մասնաճյուղը հիմնադրվել էր XIX դարի վերջին, հետագայում փակվել և կրկին վերաբացվել XX դարի սկզբին։ Փաստաթուղթը կարևոր է նաև հայկական հասարակական կազմակերպությունների պատմության տեսանկյունից, քանի որ ցույց է տալիս ազգային համայնքային կառույցների ինստիտուցիոնալացման գործընթացը։ XIX դարի երկրորդ կեսին և XX դարի սկզբին հայկական համայնքներում ձևավորվում էին կրթական, մշակութային, բարեգործական և փոխօգնության տարբեր կազմակերպություններ։ Դրանց գործունեությունը նպաստում էր համայնքային ինքնակազմակերպմանը և ազգային կրթական ու մշակութային հաստատությունների պահպանմանը։ Հրատարակության զուգահեռ հայերեն և ռուսերեն տարբերակները ևս կարևոր են․ դրանք վկայում են այն մասին, որ կազմակերպության գործունեությունը պետք է միաժամանակ հասանելի և հասկանալի լիներ հայկական համայնքի անդամներին ու Ռուսական կայսրության վարչական համակարգին։ Այս հանգամանքը փաստաթուղթը դարձնում է նաև լեզվական և վարչաիրավական պատմության ուսումնասիրության նյութ։ Ընդհանուր առմամբ, հրատարակությունը կարևոր սկզբնաղբյուր է XIX դարի վերջի հայկական հասարակական կյանքի, Կովկասի հայ համայնքների ինքնակազմակերպման, բարեգործական և կրթական գործունեության, ինչպես նաև ազգային հասարակական հաստատությունների ձևավորման ու զարգացման ուսումնասիրության համար։ Այն հնարավորություն է տալիս պատկերացնելու, թե ինչպիսի իրավական և կազմակերպական հիմքերի վրա էր կառուցվում հայ համայնքների փոխօգնությունը, ինչպես էին հավաքագրվում և բաշխվում միջոցները, ինչ դեր էր հատկացվում կրթությանը և ինչպիսի կառույցների միջոցով էր իրականացվում հասարակական աջակցությունը։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Կիլիկյան Հայաստանի և Այյուբյան պետությունների միջև քաղաքական, ռազմական, դիվանագիտական, տնտեսական և մշակութային հարաբերությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում միջնադարյան Մերձավոր Արևելքի այն ժամանակաշրջանն է, երբ Կիլիկյան Հայաստանը և տարածաշրջանի մահմեդական քաղաքական միավորները, հատկապես Այյուբյան իշխանությունները, գտնվում էին բարդ և փոփոխական աշխարհաքաղաքական միջավայրում։ Աշխատությունը նպատակ ունի բացահայտելու երկու կողմերի հարաբերությունների զարգացման հիմնական փուլերը, դրանց վրա ազդող գործոնները և փոխադարձ կապերի առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է տարածաշրջանի քաղաքական իրավիճակի վերլուծությունը, քանի որ Կիլիկյան Հայաստանի և Այյուբյան պետությունների հարաբերությունները պայմանավորված էին ոչ միայն երկկողմ շահերով, այլև Մերձավոր Արևելքում ձևավորվող ուժերի հարաբերակցությամբ, խաչակրաց արշավանքների ընթացքով, սելջուկյան և այլ իշխանությունների ազդեցությամբ ու տարածքային մրցակցությամբ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ռազմական բախումներին և դաշինքներին, սահմանային տարածքների նկատմամբ վերահսկողության խնդիրներին, ամրոցների և ռազմավարական ճանապարհների նշանակությանը։ Կիլիկյան Հայաստանի աշխարհագրական դիրքը այն դարձնում էր տարածաշրջանային կարևոր դերակատար, իսկ Այյուբյան պետությունների ընդարձակ քաղաքական ազդեցությունը նրանց հարաբերությունները վերածում էր Մերձավոր Արևելքի ընդհանուր ռազմաքաղաքական գործընթացների կարևոր բաղադրիչի։ Դիվանագիտական հարաբերությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել բանակցությունների, խաղաղության պայմանավորվածությունների, փոխադարձ համաձայնությունների և քաղաքական շահերի համադրման մեխանիզմները։ Միաժամանակ աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել այն իրավիճակները, երբ ռազմական հակամարտությունը փոխարինվել է ժամանակավոր համագործակցությամբ կամ քաղաքական փոխզիջումներով։ Տնտեսական կապերի տեսանկյունից կարևոր են առևտրական ուղիները, քաղաքների և նավահանգիստների նշանակությունը, ապրանքների շրջանառությունը և տարածաշրջանային տնտեսական փոխկապակցվածությունը։ Մշակութային շփումների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալ տարբեր հասարակությունների միջև հաղորդակցությանը, փոխազդեցություններին և փոխադարձ ազդեցություններին՝ չսահմանափակվելով միայն ռազմական ու քաղաքական հարաբերություններով։ Աշխատության աղբյուրագիտական հիմքը կարող են կազմել հայկական, արաբական, ինչպես նաև այլ միջնադարյան հեղինակների վկայությունները, տարեգրությունները, ժամանակագրությունները և պատմական այլ նյութեր, որոնց համադրումը հնարավորություն է տալիս վերականգնել ուսումնասիրվող ժամանակաշրջանի իրադարձությունների ավելի ամբողջական պատկերը։ Հետազոտության կարևոր արժեքներից է տարբեր աղբյուրների համեմատական քննությունը, քանի որ նույն իրադարձությունները տարբեր քաղաքական և մշակութային միջավայրերում կարող էին ներկայացվել տարբեր մեկնաբանություններով։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել Կիլիկյան Հայաստանի պատմությամբ, միջնադարյան Հայաստանի, Մերձավոր Արևելքի և իսլամական աշխարհի պատմությամբ, ինչպես նաև խաչակրաց ժամանակաշրջանի միջազգային հարաբերություններով զբաղվող մասնագետներին և ընթերցողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը Կիլիկյան Հայաստանի և Այյուբյան պետությունների հարաբերությունները ներկայացնում է որպես միջնադարյան Մերձավոր Արևելքի բազմաշերտ քաղաքական համակարգի մաս՝ միաժամանակ դիտարկելով ռազմական հակամարտությունները, դիվանագիտական փոխհարաբերությունները, տնտեսական կապերը և տարածաշրջանային ուժերի փոխազդեցությունը։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Վանի թագավորության, այսինքն՝ Ուրարտուի գրային մշակույթին վերաբերող սեպագիր արձանագրությունների ուսումնասիրությանը, որոնք հայտնաբերվել են ներկայիս Ռուսաստանի տարածքում։ Ուսումնասիրության առանցքում գտնվում են այդ արձանագրությունների հայտնաբերման հանգամանքները, դրանց լեզվական և պատմական առանձնահատկությունները, գրային համակարգի բնույթը և հնարավոր կապերը Վանի թագավորության քաղաքական, մշակութային ու աշխարհագրական ազդեցության շրջանակների հետ։ Սեպագիր արձանագրությունները հին հասարակությունների պատմության ուսումնասիրման կարևորագույն սկզբնաղբյուրներից են, քանի որ դրանց միջոցով հնարավոր է վերականգնել ոչ միայն առանձին իրադարձություններ, այլև պատկերացում կազմել իշխանական կառույցների, ռազմական արշավանքների, տարածքային հարաբերությունների, կրոնական պատկերացումների և վարչական համակարգերի մասին։ Աշխատանքում կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայտնաբերված գրությունների համեմատական քննությունը՝ դրանց նշանների, կառուցվածքի, բովանդակության և լեզվական առանձնահատկությունների վերլուծությամբ։ Նման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե արդյոք տվյալ արձանագրությունները ուղղակիորեն կապված են Վանի թագավորության պետական գրագրության և արքայական վիմագրության ավանդույթի հետ, ինչպես նաև ինչ պատմական պայմաններում կարող էին դրանք հայտնվել իրենց սկզբնական տարածքից հեռու։ Հեղինակը, ըստ թեմայի բնույթի, անդրադառնում է նաև հնագիտական նյութի և գրավոր աղբյուրի փոխկապակցվածությանը՝ փորձելով արձանագրությունները դիտարկել ոչ թե մեկուսացված, այլ տարածաշրջանի պատմական գործընթացների համատեքստում։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել հատկապես ուրարտագիտությամբ, հին Հայաստանի պատմությամբ, հնագիտությամբ, լեզվաբանությամբ և հին արևելյան գրային համակարգերով զբաղվող մասնագետներին, քանի որ նման նյութերը հնարավորություն են տալիս ընդլայնելու Վանի թագավորության մշակութային և քաղաքական ազդեցության վերաբերյալ պատկերացումները։ Արձանագրությունների ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև այն պատճառով, որ դրանց միջոցով հնարավոր է լրացնել այլ պատմական աղբյուրներից ստացվող տեղեկությունները և ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել հին ժամանակաշրջանի տարածաշրջանային կապերի ու փոխազդեցությունների մասին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունն արժեքավոր է որպես Վանի թագավորության սեպագիր ժառանգության և դրա տարածական տարածման վերաբերյալ ուսումնասիրություն, որը միավորում է վիմագրական, լեզվաբանական, հնագիտական և պատմագիտական մոտեցումները և նպաստում հին աշխարհի գրավոր մշակույթի ու պատմական գործընթացների ավելի խորքային ըմբռնմանը։

Այս հրատարակությունը նվիրված է հայկական ձեռագրական ժառանգությանը՝ որպես հայ ժողովրդի պատմության, հոգևոր մշակույթի, գրականության, արվեստի և գիտական մտքի կարևորագույն սկզբնաղբյուրի։ Աշխատանքի հիմնական թեմատիկ շրջանակը վերաբերում է հայերեն ձեռագիր մատյանների ձևավորման, պահպանման, նկարազարդման, տարածման և ուսումնասիրման առանձնահատկություններին։ Հայկական ձեռագրերը դարերի ընթացքում ստեղծվել են տարբեր կրթական, հոգևոր և մշակութային կենտրոններում և ներառում են աստվածաբանական, պատմագրական, գրական, փիլիսոփայական, բժշկական, իրավական, աստղագիտական ու այլ բնույթի նյութեր։ Այդ պատճառով դրանց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել ոչ միայն միջնադարյան հայ գրավոր մշակույթի, այլև ժամանակաշրջանի հասարակական, կրոնական և մտավոր կյանքի մասին։ Ձեռագրագիտական ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է ձեռագրերի արտաքին և նյութական հատկանիշների վերլուծությունը։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են դիտարկվել ձեռագրի գրանյութը, էջերի կառուցվածքը, գրության տեսակը, զարդագրությունը, մանրանկարչությունը, կազմը, թանաքները և պահպանվածության վիճակը։ Այս տվյալները հնարավորություն են տալիս որոշելու ձեռագրի ստեղծման մոտավոր ժամանակաշրջանը, ծագման միջավայրը և մշակութային պատկանելությունը։ Հայկական ձեռագրական մշակույթի առանձնահատկություններից է գրչության և մանրանկարչության սերտ կապը։ Շատ մատյաններում գրավոր բովանդակությունը լրացվում է բարձրարվեստ զարդանկարներով, խորաններով, գլխագրերով և մանրանկարներով։ Դրանք ոչ միայն գեղարվեստական արժեք ունեն, այլև կարող են կարևոր տեղեկություններ հաղորդել տվյալ ժամանակաշրջանի հագուստի, կենցաղի, ճարտարապետության, զինատեսակների, ծիսական կյանքի և պատկերագրական ավանդույթների մասին։ Այդ պատճառով ձեռագրերը միաժամանակ ուսումնասիրվում են որպես գրական և արվեստաբանական հուշարձաններ։ Կարևոր է նաև ձեռագրերի ստեղծման և ընդօրինակման գործընթացի ուսումնասիրությունը։ Միջնադարյան գրիչները հաճախ աշխատել են վանքերում, կրթական կենտրոններում կամ հատուկ գրչատներում՝ ընդօրինակելով նախորդ դարերի գրքերը և պահպանելով գրավոր ավանդույթը։ Ձեռագրերի հիշատակարանները հատկապես արժեքավոր են այս առումով, քանի որ դրանցում կարող են պահպանված լինել գրիչների, պատվիրատուների, ձեռագրի ստեղծման վայրի ու ժամանակի, ինչպես նաև պատմական իրադարձությունների վերաբերյալ տեղեկություններ։ Այդ նյութերը կարող են լրացնել պատմագիտական այլ աղբյուրների տվյալները և կարևոր նշանակություն ունենալ Հայաստանի և հայ համայնքների պատմության ուսումնասիրության համար։ Հայկական ձեռագրական ժառանգության առանձնահատուկ արժեքը պայմանավորված է նաև դրա աշխարհագրական տարածվածությամբ։ Ձեռագրեր ստեղծվել և պահպանվել են Հայաստանի տարբեր շրջաններում, Կիլիկիայում, ինչպես նաև հայկական սփյուռքի բազմաթիվ կենտրոններում։ Դրանց միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել հայկական մշակույթի տարածումը տարբեր տարածաշրջաններում և տարբեր ժամանակաշրջաններում։ Ձեռագրական ավանդույթը շարունակվել է նաև այն պայմաններում, երբ հայ ժողովուրդը հայտնվել է քաղաքական և մշակութային բարդ իրավիճակներում, ինչի շնորհիվ ձեռագրերը դարձել են ազգային հիշողության պահպանման կարևոր միջոց։ Հրատարակության կարևոր խնդիր կարող է լինել նաև ձեռագրերի դասակարգումը և նկարագրությունը։ Ձեռագրագիտական կատալոգների միջոցով յուրաքանչյուր մատյան կարող է ներկայացվել իր անվանմամբ կամ բովանդակությամբ, ստեղծման ժամանակով, գրչի կամ պատվիրատուի վերաբերյալ տվյալներով, էջերի քանակով, նկարազարդումների առանձնահատկություններով և պահպանման վայրով։ Նման համակարգված նկարագրությունը կարևոր է ինչպես գիտական հետազոտությունների, այնպես էլ մշակութային ժառանգության պահպանության և թվայնացման համար։ Ժամանակակից պայմաններում հայկական ձեռագրերի ուսումնասիրությունը ներառում է նաև դրանց թվայնացման և պահպանության խնդիրները։ Հնագույն մատյանները զգայուն են խոնավության, ջերմաստիճանի, լուսավորության և մեխանիկական ազդեցությունների նկատմամբ, ուստի դրանց պահպանությունը պահանջում է հատուկ պայմաններ։ Թվային վերարտադրումը հնարավորություն է տալիս հետազոտողներին ուսումնասիրել ձեռագրերը՝ նվազեցնելով բնօրինակների հաճախակի օգտագործման անհրաժեշտությունը և միաժամանակ ընդլայնելով դրանց հասանելիությունը միջազգային գիտական հանրությանը։ Հայկական ձեռագրերը կարևոր նշանակություն ունեն նաև հայ գրականության և լեզվի պատմության համար։ Դրանցում պահպանվել են բազմաթիվ ստեղծագործություններ, որոնց մի մասը հայտնի է միայն ձեռագրական ավանդության միջոցով կամ պահպանվել է տարբեր ընդօրինակություններով։ Ձեռագրերի համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս վերականգնել տեքստերի զարգացման պատմությունը, հայտնաբերել ընդօրինակման ընթացքում կատարված փոփոխությունները և ճշգրտել հեղինակային ու ժամանակագրական հարցերը։ Բացի դրանից, ձեռագրերը արժեքավոր աղբյուր են հայոց լեզվի պատմական զարգացման, ուղղագրական համակարգերի և բառապաշարի փոփոխությունների ուսումնասիրման համար։ Ընդհանուր առմամբ, հրատարակությունը հայկական ձեռագրերը ներկայացնում է որպես բազմաշերտ մշակութային ժառանգություն, որի արժեքը չի սահմանափակվում միայն հին գրքերի պահպանմամբ։ Դրանք պատմական փաստաթղթեր են, գրական աղբյուրներ, արվեստի նմուշներ և ազգային հիշողության նյութական վկայություններ։ Դրանց ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել հայագետներին, պատմաբաններին, ձեռագրագետներին, արվեստաբաններին, բանասերներին, մատենագետներին, մշակութաբաններին, ինչպես նաև հայկական միջնադարյան մշակույթի և գրավոր ժառանգության ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո ձևավորված ֆրանս-թուրքական հարաբերությունների զարգացմանը 1920–1939 թվականների ընթացքում՝ դրանք դիտարկելով Մերձավոր Արևելքի, Թուրքիայի Հանրապետության ձևավորման, եվրոպական տերությունների քաղաքականության և միջազգային հարաբերությունների լայն համատեքստում։ Աշխատության կենտրոնում Ֆրանսիայի և Թուրքիայի միջև քաղաքական, դիվանագիտական և տնտեսական կապերի փոփոխությունն է, ինչպես նաև այն հակասությունների ու փոխադարձ շահերի ուսումնասիրությունը, որոնք պայմանավորեցին երկու երկրների հարաբերությունների տարբեր փուլերը։ 1920-ականների սկզբին հարաբերությունները ձևավորվում էին Օսմանյան կայսրության պարտությունից հետո ստեղծված նոր աշխարհաքաղաքական իրավիճակում։ Ֆրանսիան պատերազմից հետո ստանձնեց ազդեցիկ դեր Սիրիայում և Կիլիկիայի տարածաշրջանում, մինչդեռ թուրքական ազգային շարժումը ձգտում էր վերականգնել Թուրքիայի տարածքային և քաղաքական ինքնիշխանությունը։ Այս շահերի բախումը հանգեցրեց զինված հակամարտությունների և լարվածության, սակայն հետագայում կողմերը աստիճանաբար անցան փոխզիջումների որոնման։ Ուսումնասիրության կարևոր հանգրվաններից է 1921 թվականի Անկարայի համաձայնագիրը, որով Ֆրանսիան և թուրքական ազգային շարժումը կարգավորեցին մի շարք տարածքային ու քաղաքական խնդիրներ։ Համաձայնագիրը կարևոր քայլ էր Կիլիկիայում ռազմական գործողությունների դադարեցման և ֆրանս-թուրքական հարաբերությունների նոր փուլ անցնելու համար, ինչպես նաև ցույց տվեց, որ Ֆրանսիան պատրաստ էր որոշակիորեն վերանայել իր նախկին քաղաքականությունը՝ հաշվի առնելով տարածաշրջանում ստեղծված նոր իրողությունները։ Հետագա տարիներին հարաբերությունների զարգացման վրա մեծ ազդեցություն ունեցավ Լոզանի պայմանագիրը և Թուրքիայի Հանրապետության միջազգային դիրքի ամրապնդումը։ 1923 թվականից հետո Ֆրանսիան և Թուրքիան արդեն հարաբերություններ էին կառուցում երկու պետությունների միջև դիվանագիտական և տնտեսական համագործակցության շրջանակներում, սակայն դրանցում շարունակում էին պահպանվել որոշ չլուծված հարցեր։ Հատկապես նշանակալի էր Ալեքսանդրետի սանջակի՝ հետագայում Հաթայի խնդիրը, որը 1930-ական թվականներին դարձավ երկու երկրների հարաբերությունների ամենազգայուն հարցերից մեկը։ Ֆրանսիայի կողմից Սիրիայի նկատմամբ մանդատային վերահսկողության պայմաններում տարածքի կարգավիճակը բարդացնում էր Փարիզի և Անկարայի հարաբերությունները, քանի որ Թուրքիան ձգտում էր պաշտպանել այնտեղ ապրող թուրք բնակչության շահերը և մեծացնել իր ազդեցությունը տարածաշրջանում։ 1930-ականների երկրորդ կեսին միջազգային իրավիճակի փոփոխությունը ևս նպաստեց հարցի վերանայմանը։ Եվրոպայում լարվածության աճը, Ֆրանսիայի և Մեծ Բրիտանիայի անվտանգության խնդիրները, ինչպես նաև Միջերկրածովյան տարածաշրջանում ուժերի հարաբերակցության փոփոխությունը Ֆրանսիային դրդեցին ավելի զգուշավոր քաղաքականություն վարել Թուրքիայի նկատմամբ։ Այս համատեքստում Հաթայի խնդիրը ստացավ ոչ միայն երկկողմ, այլև ավելի լայն միջազգային նշանակություն։ 1937 թվականին տարածքի համար նախատեսվեց հատուկ կարգավիճակ, իսկ 1939 թվականին Հաթայի օրենսդիր մարմինը որոշում ընդունեց Թուրքիայի հետ միավորման վերաբերյալ, ինչից հետո Ֆրանսիան ճանաչեց այդ միացումը։ Այս զարգացումը խորհրդանշում է ուսումնասիրվող ժամանակաշրջանի ֆրանս-թուրքական հարաբերությունների ամենակարևոր հանգրվաններից մեկը։ Ուսումնասիրության արժեքը հատկապես մեծ է այն պատճառով, որ երկկողմ հարաբերությունները ներկայացվում են ոչ թե որպես մեկուսացված դիվանագիտական գործընթաց, այլ որպես Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո Մերձավոր Արևելքում ձևավորված նոր համակարգի բաղադրիչ։ Ֆրանսիայի քաղաքականությունը պայմանավորված էր ինչպես իր մանդատային տարածքների պահպանման և տարածաշրջանային ազդեցության շահերով, այնպես էլ եվրոպական անվտանգության խնդիրներով, մինչդեռ Թուրքիայի արտաքին քաղաքականության կարևոր նպատակներից էին ազգային ինքնիշխանության ամրապնդումը, տարածքային ամբողջականության պաշտպանությունը և նախկին Օսմանյան տարածքներում իր քաղաքական ու տնտեսական դիրքերի վերականգնումը։ Այդ պատճառով հարաբերությունների պատմության մեջ միաժամանակ նկատվում են հակամարտություն, բանակցություններ, փոխզիջումներ և համագործակցության ձգտում։ Աշխատանքը կարևոր է նաև Հայաստանի պատմության տեսանկյունից, քանի որ 1920–1939 թվականների ֆրանս-թուրքական հարաբերությունների զարգացումները անմիջականորեն առնչվում էին Կիլիկիայի հայության ճակատագրին, Սիրիայի և Թուրքիայի սահմանային տարածքների կարգավիճակին, ինչպես նաև Առաջին աշխարհամարտից հետո տարածաշրջանում հայկական հարցի շուրջ ձևավորված քաղաքական իրավիճակին։ Հետևաբար թեմայի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի լավ հասկանալու ոչ միայն Ֆրանսիայի և Թուրքիայի հարաբերությունները, այլև այն միջազգային միջավայրը, որի պայմաններում զարգանում էին Մերձավոր Արևելքի ժողովուրդների քաղաքական և ազգային խնդիրները։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը արժեքավոր է որպես 1920–1939 թվականների ֆրանս-թուրքական դիվանագիտական հարաբերությունների, տարածաշրջանային քաղաքականության և Մերձավոր Արևելքի միջպետական գործընթացների վերաբերյալ աղբյուր։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, միջազգային հարաբերությունների մասնագետներին, դիվանագիտության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, հայագետներին, ուսանողներին և Առաջին աշխարհամարտից հետո Թուրքիայի ու Մերձավոր Արևելքի քաղաքական պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Վասպուրական աշխարհի և նրան հարակից բնակավայրերի պատմական, ազգագրական, հասարակական և մշակութային նկարագրությանը՝ հիմնվելով Գարեգին Սրվանձտյանցի դիտարկումների, ճանապարհորդական գրառումների և ժողովրդական կյանքի վերաբերյալ հավաքած նյութերի վրա։ Հեղինակը, լինելով հայ հոգևորական, բանասեր, բանահավաք և ազգագրագետ, առանձնահատուկ կարևորություն է տվել Արևմտյան Հայաստանի տարբեր գավառների բնակչության առօրյայի, կենցաղի, սովորույթների, հավատալիքների, ժողովրդական բանահյուսության և հասարակական կյանքի փաստագրմանը։ Նրա գործունեությունը XIX դարի երկրորդ կեսի հայ ազգագրության և բանահավաքչության կարևորագույն էջերից է, իսկ Վասպուրականի վերաբերյալ նյութերը արժեքավոր սկզբնաղբյուր են տարածաշրջանի հայ բնակչության կյանքի ուսումնասիրության համար։ Աշխատության մեջ ներկայացվող նյութը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել Վասպուրականի բնակավայրերի, տեղի բնակչության կենցաղի և սոցիալական հարաբերությունների, տնտեսական զբաղմունքների, ազգային սովորույթների ու ծեսերի մասին։ Կարևոր տեղ են զբաղեցնում ժողովրդական բանավոր ստեղծագործության նմուշները, ավանդությունները, զրույցները, երգերը և ժողովրդական պատկերացումները, որոնց գրառման և պահպանման գործում Սրվանձտյանցը մեծ ներդրում է ունեցել։ Նրա հավաքած բանահյուսական և ազգագրական նյութերը հետագայում դարձել են հայ մշակույթի և ժողովրդական կյանքի ուսումնասիրության կարևոր աղբյուրներ։ Աշխատության արժեքը պայմանավորված է նաև նրանով, որ այն ներկայացնում է ոչ միայն առանձին բնակավայրերի կամ ազգագրական երևույթների նկարագրություններ, այլև հնարավորություն է տալիս վերականգնելու պատմական Վասպուրականի մշակութային միջավայրի, ժողովրդական մտածողության և հասարակական կյանքի բազմաթիվ կողմեր։ Նյութը կարող է օգտակար լինել հայոց պատմությամբ, Արևմտյան Հայաստանի պատմությամբ, ազգագրությամբ, բանահյուսությամբ, մշակութաբանությամբ և հայագիտությամբ զբաղվող հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների և ընթերցողների համար՝ որպես պատմական ու ազգագրական արժեքավոր աղբյուր։

Նյութը անդրադառնում է Լեռնային Ղարաբաղի կորստից հետո Հայաստանում և հայ հասարակության շրջանում ձևավորված քաղաքական ու սոցիալական արձագանքներին՝ կենտրոնանալով հանրային դժգոհության, բողոքի գործողությունների և միջազգային հանրության նկատմամբ հիասթափության վրա։ Ուսումնասիրության առանցքում պատերազմի և տարածքային փոփոխությունների հետևանքով առաջացած հասարակական տրամադրություններն են, որոնցում արտահայտվում են անվտանգության, պետականության, հայրենիքի, տեղահանության և ապագայի վերաբերյալ խոր մտահոգություններ։ Նյութը ներկայացնում է այն իրավիճակը, որի պայմաններում Հայաստանի բնակչության մի հատվածը միջազգային դերակատարներից ակնկալում էր ավելի գործուն աջակցություն և միջամտություն, իսկ տեղի ունեցած զարգացումներից հետո այդ ակնկալիքները վերածվել են դժգոհության և հիասթափության։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բողոքի ակցիաներին, հասարակական ընդվզման դրսևորումներին և դրանց քաղաքական նշանակությանը, ինչպես նաև իշխանությունների հասցեին հնչող քննադատությանը։ Նյութում արտացոլվում են նաև պատերազմից և հակամարտության հետևանքներից բխող հումանիտար ու սոցիալական խնդիրները, մասնավորապես՝ բնակչության տեղահանության, անվտանգության և ապագա կարգավիճակի հետ կապված հարցերը։ Թեման կարևոր է Հայաստանի ներքաղաքական կյանքի և հասարակական կարծիքի ուսումնասիրության տեսանկյունից, քանի որ ցույց է տալիս, թե ինչպես կարող են ռազմական և աշխարհաքաղաքական իրադարձությունները ազդել հասարակական վստահության, քաղաքական պահանջների և միջազգային հարաբերությունների վերաբերյալ ընկալումների վրա։ Նյութը կարող է հետաքրքրել միջազգային հարաբերությունների, քաղաքագիտության, տարածաշրջանային անվտանգության, հակամարտությունների ուսումնասիրման և ժամանակակից հայոց պատմության ոլորտներով զբաղվող հետազոտողներին, ուսանողներին և ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Ջավախքի պատմաքննական ուսումնասիրությանը XIX դարում և XX դարի առաջին քառորդում՝ ներկայացնելով տարածաշրջանի քաղաքական, սոցիալ-տնտեսական և ժողովրդագրական զարգացումները։ Գրքում վերլուծվում են Ջավախքի՝ որպես պատմական հայկական տարածքի, անցած ուղին, վարչաքաղաքական փոփոխությունները, բնակչության կազմի ու հասարակական հարաբերությունների վերափոխումները, ինչպես նաև տարածաշրջանում տեղի ունեցած կարևոր պատմական իրադարձությունների ազդեցությունը։ Հեղինակը անդրադառնում է Ռուսական կայսրության ժամանակաշրջանի կառավարչական համակարգին, ազգային-մշակութային կյանքի առանձնահատկություններին, կրթական և եկեղեցական հաստատությունների գործունեությանը, ինչպես նաև Առաջին համաշխարհային պատերազմի, Հայոց ցեղասպանության հետևանքների և XX դարի սկզբի քաղաքական գործընթացների ազդեցությանը Ջավախքի հասարակության վրա։ Ուսումնասիրությունը հիմնված է պատմական աղբյուրների, արխիվային նյութերի և գիտական հետազոտությունների վրա՝ նպատակ ունենալով վերականգնել տարածաշրջանի բազմաշերտ պատմական պատկերը և ներկայացնել նրա տեղն ու նշանակությունը հայոց պատմության համատեքստում։

Աշխատությունը նվիրված է հայ հնագրության ուսումնասիրությանը՝ գիտական այն բնագավառին, որն ուսումնասիրում է հայերեն գրերի պատմական ձևերը, դրանց զարգացումը և ձեռագրերում ու հին գրավոր հուշարձաններում գործածության առանձնահատկությունները։ Հնագրությունը կարևոր նշանակություն ունի հայ ժողովրդի գրավոր մշակույթի, ձեռագրական ժառանգության և գրքի պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ գրերի ձևերի փոփոխությունները հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմելու տարբեր ժամանակաշրջանների գրագրական սովորույթների ու մշակութային միջավայրի մասին։ Նման ուսումնասիրության շրջանակում ուշադրություն է դարձվում հայ գրատեսակների առանձնահատկություններին, տառաձևերի փոփոխություններին, գրության ոճերին և ձեռագրերի ժամանակագրական ու ծագումնաբանական ուսումնասիրության սկզբունքներին։ Հնագրական դիտարկումները նպաստում են հին ձեռագրերի ընթերցմանը, գրավոր աղբյուրների թվագրմանը, դրանց իսկության և պատմական արժեքի գնահատմանը։ Աշխատությունը կարևոր է հայագիտության, պատմության, բանասիրության և ձեռագրագիտության ուսումնասիրողների համար, ինչպես նաև հայ գրի ու գրավոր մշակույթի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Այն ընդգծում է հայոց գրային ժառանգության գիտական ուսումնասիրման անհրաժեշտությունը և նպաստում ազգային մշակութային հիշողության պահպանմանն ու արժևորմանը։

Աշխատությունը նվիրված է հայոց հին դիցարանի կարևորագույն աստվածություններից մեկի՝ Արամազդի կերպարի, պաշտամունքի և հնարավոր նախատիպերի ուսումնասիրությանը։ Արամազդը հին հայկական կրոնական պատկերացումներում զբաղեցրել է բարձր դիրք և կապվել է աստվածային իշխանության, արարչագործության, պտղաբերության ու աշխարհի կարգավորման գաղափարների հետ։ Նրա կերպարի քննությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու հայոց նախաքրիստոնեական հավատալիքների համակարգին, աստվածությունների փոխհարաբերություններին և կրոնական պատկերացումների ձևավորման պատմական ընթացքին։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակը ներառում է աստվածության անվան, բնութագրերի, պաշտամունքային նշանակության և այլ հին կրոնական ավանդույթների հետ հնարավոր առնչությունների հարցերը։ Նախատիպերի ուսումնասիրությունը կարևոր է Արամազդի կերպարի ձևավորման վրա ազդած մշակութային և դիցաբանական ընդհանրությունները բացահայտելու տեսանկյունից։ Նյութը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու հայկական դիցաբանությունը տարածաշրջանային և համեմատական կրոնագիտական համատեքստում՝ ուշադրություն դարձնելով տեղական ավանդույթների ինքնատիպությանը։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել հայոց հին պատմությամբ, դիցաբանությամբ, կրոնների պատմությամբ, մշակութաբանությամբ և նախաքրիստոնեական հոգևոր ժառանգությամբ զբաղվող մասնագետներին ու ընթերցողներին։ Այն նպաստում է հին հայկական աշխարհայացքի և կրոնական մշակույթի վերաբերյալ գիտելիքների ընդլայնմանը։

Աշխատությունը նվիրված է հին Արտաշատ քաղաքին՝ Հայաստանի հելլենիստական և հետագա պատմության կարևորագույն կենտրոններից մեկին։ Արտաշատը հիմնադրվել է Արտաշես Ա թագավորի օրոք և դարձել Մեծ Հայքի քաղաքական, տնտեսական ու մշակութային կյանքի առանցքային կենտրոններից։ Քաղաքի աշխարհագրական դիրքը, առևտրական ուղիների հետ կապը և ռազմավարական նշանակությունը նպաստել են նրա զարգացմանն ու տարածաշրջանային ազդեցության ընդլայնմանը։ Հնագիտական ուսումնասիրությունների միջոցով հնարավոր է պատկերացում կազմել քաղաքի կառուցապատման, ամրաշինական համակարգի, բնակելի թաղամասերի, արհեստագործական գործունեության և առօրյա կյանքի մասին։ Հատուկ նշանակություն ունեն պեղումների ընթացքում հայտնաբերված նյութական մշակույթի նմուշները, որոնք տեղեկություններ են հաղորդում բնակչության զբաղմունքների, տնտեսական կապերի, կենցաղային սովորույթների և գեղարվեստական ճաշակի մասին։ Արտաշատի պատմությունը նաև արտացոլում է Հայաստանի կապերը հելլենիստական աշխարհի և հարևան պետությունների հետ՝ բացահայտելով մշակութային փոխազդեցությունների ու քաղաքային կյանքի զարգացման առանձնահատկությունները։ Հրատարակությունը կարևոր է հին հայկական քաղաքաշինության, հնագիտական ժառանգության և պետականության պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, հնագետների, հայագետների, ուսանողների և Հայաստանի հնագույն անցյալով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Կարապետ Հ. Փանոսյանի այս աշխատությունը 19-րդ դարի արևմտահայ գրականության նմուշներից է։ Վերնագրում հիշատակվող Գայսերիեն՝ Կեսարիան, պատմական հայկական բնակավայրերից է, և ստեղծագործության անվանումը հուշում է, որ գործողությունների կամ նկարագրությունների շրջանակը կապված է այդ քաղաքի հետ։ Հեղինակի գրական մոտեցման, լեզվական առանձնահատկությունների և ժամանակաշրջանի հասարակական միջավայրի ուսումնասիրության տեսանկյունից աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել արևմտահայ գրականության պատմությամբ զբաղվողների համար։ Այն հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու 19-րդ դարի հայ գրավոր խոսքի զարգացմանը, Կոստանդնուպոլսի հայ գրական միջավայրում ստեղծված երկերին և տարածաշրջանային բնակավայրերի՝ գրականության մեջ արտացոլման ձևերին։ Ստեղծագործության վերնագրի և ծավալի հիման վրա այն կարելի է դիտարկել որպես առանձին, համեմատաբար կարճ գրական երկ, սակայն առանց բովանդակային լրացուցիչ տվյալների նպատակահարմար չէ վերագրել նրան որոշակի սյուժե կամ ժանրային առանձնահատկություններ։ Գիրքը արժեքավոր է Կարապետ Փանոսյանի գրական ժառանգության, արևմտահայ լեզվամշակութային միջավայրի և Կեսարիայի՝ հայ գրական հիշողության մեջ ունեցած տեղը ուսումնասիրելու համար։

Այս հրատարակությունը նվիրված է Գաղիայի և Պրուսիայի պատմական փոխհարաբերություններին՝ ներկայացնելով եվրոպական պատմության մեջ երկու պետությունների ունեցած դերն ու նրանց միջև ձևավորված քաղաքական և ռազմական հարաբերությունները։ Գաղիա անվանումը պատմականորեն գործածվել է Ֆրանսիայի համար, իսկ Պրուսիան եղել է Կենտրոնական Եվրոպայի ազդեցիկ պետություն, որի քաղաքական և ռազմական զարգացումները նշանակալի ազդեցություն են ունեցել եվրոպական ուժերի հարաբերակցության վրա։ Աշխատության երկրորդ մասը շարունակում է թեմայի ուսումնասիրությունը՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու երկու երկրների պատմական զարգացման և փոխադարձ առնչությունների մասին։ Նման պատմագիտական հրատարակությունները կարևոր նշանակություն են ունեցել եվրոպական քաղաքական պատմության, պետությունների ձևավորման, տարածքային և իշխանական հարաբերությունների, ինչպես նաև միջազգային հակամարտությունների վերաբերյալ գիտելիքների տարածման գործում։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում Ֆրանսիայի և Պրուսիայի պատմությամբ, եվրոպական քաղաքական զարգացումներով և 19-րդ դարի հայերեն պատմագիտական գրականության ուսումնասիրությամբ զբաղվող ընթերցողների համար։ Այն նաև արժեքավոր նյութ է եվրոպական պատմության վերաբերյալ հայերեն գրավոր գիտելիքի տարածման և պատմական թեմաների լուսաբանման ավանդույթը դիտարկելու տեսանկյունից։

Ուսումնասիրությունը նվիրված է Արտավազավանքում հայտնաբերված նորահայտ վիմագրական արձանագրության ներկայացմանն ու գիտական քննությանը։ Աշխատության առանցքում քարե մակերեսին պահպանված գրավոր վկայության ուսումնասիրությունն է, որը կարևոր նշանակություն ունի միջնադարյան Հայաստանի պատմության, վանական մշակույթի և գրավոր ժառանգության հետազոտության համար։ Վիմագրերը պատմական սկզբնաղբյուրների արժեքավոր տեսակ են․ դրանք կարող են տեղեկություններ հաղորդել իրենց ստեղծման ժամանակաշրջանի, անձանց, հիշատակվող իրադարձությունների, շինարարական գործունեության, նվիրատվությունների և հասարակական հարաբերությունների մասին։ Նորահայտ արձանագրության ընթերցումը, վերծանումը և մեկնաբանությունը հնարավորություն են տալիս լրացնելու պատմական տեղեկությունների առկա շրջանակը և ուշադրություն հրավիրելու մինչ այդ անհայտ կամ բավարար չափով ուսումնասիրված փաստերի վրա։ Արտավազավանքի վիմագրական նյութի ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև հայկական արձանագրական մշակույթի, գրային ավանդույթի և վանական հաստատությունների պատմական դերի բացահայտման տեսանկյունից։ Աշխատությունը արժեքավոր աղբյուր է վիմագրագետների, պատմաբանների, հնագետների, հայագետների և Հայաստանի միջնադարյան հոգևոր ու մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Հրատարակությունը նվիրված է հայ անվանի հնագետ և պատմաբան Գևորգ Արտաշեսի Տիրացյանի կյանքին ու գիտական գործունեությանը։ Այն համադրում է գիտնականի կենսագրական տվյալներն ու մատենագիտական նյութերը՝ ներկայացնելով նրա մասնագիտական ուղին, հետազոտական հետաքրքրությունները և գիտական ժառանգությունը։ Գևորգ Տիրացյանի գիտական գործունեությունը կարևոր տեղ է զբաղեցնում Հայաստանի հին պատմության և հնագիտության ուսումնասիրության մեջ։ Նրա հետազոտական աշխատանքները կապված են հին Հայաստանի պատմական անցյալի, նյութական մշակույթի, հնագիտական հուշարձանների և տարածաշրջանի պատմամշակութային առնչությունների ուսումնասիրման հետ։ Կենսամատենագիտական ցանկը հնարավորություն է տալիս ծանոթանալու նրա գիտական հրապարակումներին, ուսումնասիրությունների հիմնական ուղղություններին և տարբեր տարիներին ստեղծված աշխատություններին։ Կենսագրական տեղեկությունների ու մատենագիտական տվյալների համադրումը կարևոր աղբյուր է գիտնականի գործունեության ամբողջական պատկերը կազմելու, նրա ներդրումը գնահատելու և համապատասխան հետազոտական գրականությունը գտնելու համար։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել հնագետների, պատմաբանների, հայագետների, մշակութային ժառանգության ուսումնասիրողների, ուսանողների և Հայաստանի հնագույն պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Այն նպաստում է Գևորգ Տիրացյանի գիտական ժառանգության պահպանմանը, համակարգմանը և հետագա ուսումնասիրությանը։