Պատմություն

Հայոց ցեղասպանության (1915–1917 թթ. փետրվար) ընթացքում Ռուսաստանի դիրքորոշումը և ներգրավվածությունը պայմանավորված էին Առաջին համաշխարհային պատերազմի կովկասյան ճակատում նրա ռազմաքաղաքական շահերով, Օսմանյան կայսրության հետ հակամարտությամբ և տարածաշրջանում ազդեցության ընդլայնման նպատակներով։ Ռուսական կայսրությունը, լինելով Անտանտի անդամ և կռվելով Օսմանյան կայսրության դեմ, որոշ փուլերում հանդես էր գալիս որպես արևմտահայ բնակչության հնարավոր պաշտպան կամ դաշնակից, հատկապես այն տարածքներում, որտեղ ռուսական բանակը առաջ էր շարժվում դեպի Արևմտյան Հայաստան՝ ստեղծելով ժամանակավոր վերահսկողություն մի շարք շրջանների վրա։ 1915 թվականի իրադարձությունների ընթացքում ռուսական զորքերի առաջխաղացումը Վանի, Էրզրումի և այլ ուղղություններով որոշ դեպքերում հնարավորություն տվեց հայ բնակչության մի մասին փրկվել տեղահանություններից և կոտորածներից, ինչպես նաև կազմակերպել տեղական ինքնապաշտպանություն և վարչական կառույցներ ռուսական վերահսկողության ներքո։ Սակայն միևնույն ժամանակ Ռուսաստանի քաղաքականությունը չէր բխում բացառապես մարդասիրական նպատակներից, քանի որ այն հիմնականում պայմանավորված էր ռազմավարական հաշվարկներով և Օսմանյան կայսրության թուլացման ձգտմամբ, իսկ հայկական հարցը դիտարկվում էր որպես տարածաշրջանային քաղաքականության մաս։ 1916–1917 թվականներին ռուսական բանակի հաջողությունները շարունակվեցին, սակայն ներքին քաղաքական ճգնաժամերը Ռուսաստանում, հատկապես 1917 թվականի Փետրվարյան հեղափոխությունը, հանգեցրին կովկասյան ճակատի քայքայմանը և ռուսական զորքերի աստիճանական դուրսբերմանը, ինչը ծանր հետևանքներ ունեցավ արևմտահայ բնակչության համար՝ թողնելով նրանց ավելի խոցելի օսմանյան վերահսկողության և շարունակվող բռնությունների պայմաններում։ Ընդհանուր առմամբ, Ռուսաստանի դերը Հայոց ցեղասպանության ընթացքում երկակի բնույթ ուներ՝ մի կողմից՝ որոշ դեպքերում նպաստելով հայ բնակչության ժամանակավոր պաշտպանությանը իր ռազմական առաջխաղացման միջոցով, մյուս կողմից՝ չլինելով հետևողական քաղաքական և մարդասիրական աջակցություն ապահովող գործոն, քանի որ նրա գործողությունները հիմնականում պայմանավորված էին պատերազմի ռազմավարական հաշվարկներով և տարածաշրջանային շահերով։

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է 19-րդ դարի երկրորդ կեսի հայ հասարակական-քաղաքական կյանքի մեջ ազգային-պահպանողական հոսանքի ձևավորման, գաղափարական հիմքերի և զարգացման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Գրքում վերլուծվում են այդ ուղղության գաղափարական աղբյուրները, ազգային ինքնության պահպանման, եկեղեցու և ավանդական արժեքների դերակատարման ընկալումները, ինչպես նաև քաղաքական ու հասարակական կազմակերպությունների գործունեությունը տվյալ պատմական շրջանում։ Հեղինակը քննարկում է արևմտյան ազատական և ռուսական ազդեցությունների պայմաններում ձևավորված գաղափարական պայքարը, ազգային ինքնագիտակցության աճը և հասարակական մտքի բազմազանացումը։ Աշխատությունում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայ մտավորականության տարբեր շերտերի դիրքորոշումներին, մամուլի դերին, կրթական և մշակութային հաստատությունների գործունեությանը, որոնք նպաստել են պահպանողական գաղափարների տարածմանը։ Գիրքը ներկայացնում է նաև այդ հոսանքի ազդեցությունը ազգային ինքնության ձևավորման, քաղաքական պահանջների ձևակերպման և հասարակական շարժումների զարգացման վրա։ Այն նախատեսված է պատմաբանների, քաղաքագետների, հասարակագետների, մշակութաբանների և համապատասխան ոլորտների ուսանողների համար՝ առաջարկելով ինչպես տեսական, այնպես էլ պատմական-վերլուծական մոտեցումներ։

Աշխատությունը նվիրված է հին Հայաստանի ներքին կենցաղի, հասարակական կյանքի և առօրյա մշակույթի ուսումնասիրությանը՝ փորձելով վերականգնել բնակչության կենսակերպի ամբողջական պատկերը տարբեր պատմական ժամանակաշրջաններում։ Գրքում ներկայացվում են հին հայկական բնակավայրերի կառուցվածքային առանձնահատկությունները, բնակելի տների և տնտեսական շինությունների տիպերը, ընտանեկան կյանքի կազմակերպումը, սոցիալական հարաբերությունները և համայնքային ավանդույթները։ Հեղինակը վերլուծում է նյութական մշակույթի տարրերը՝ կենցաղային գործիքներ, հագուստ, սննդակարգ, արտադրական հմտություններ և արհեստներ, որոնք ձևավորել են հասարակության ամենօրյա կյանքը։ Աշխատության մեջ առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հնագիտական տվյալների, գրավոր աղբյուրների և ազգագրական զուգահեռների համադրմանը, ինչը հնարավորություն է տալիս վերականգնել հին Հայաստանի սոցիալ-մշակութային միջավայրի առավել ամբողջական պատկեր։ Քննարկվում են նաև ընտանեկան և համայնքային կառուցվածքի առանձնահատկությունները, ավանդույթների և հավատալիքների ազդեցությունը կենցաղի վրա, ինչպես նաև տնտեսական գործունեության հիմնական ձևերը։ Ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի հայոց պատմության, հնագիտության և մշակութաբանության համար՝ նպաստելով հին հասարակության առօրյա կյանքի և մշակութային ինքնության խորքային ըմբռնմանը։

A concise history of the Armenian people This work presents a comprehensive overview of the history of the Armenian people from ancient times to the modern era, tracing the development of their political, cultural, and social structures. It covers the formation of early Armenian kingdoms, interactions with neighboring civilizations, the adoption of Christianity as a state religion, and the development of Armenian culture, language, and literature. The book also examines the impact of foreign domination, including Persian, Ottoman, and Russian rule, as well as the Armenian Genocide and the struggles of the Armenian diaspora. Additionally, it analyzes the modern history of Armenia, the establishment of the First Republic, Soviet rule, and the post-independence period, highlighting economic, political, and cultural transformations. The work emphasizes the resilience and identity preservation of the Armenian people, providing insights into their contributions to regional and world history, as well as the factors shaping contemporary Armenian society.

Այս հրատարակությունը ներկայացնում է 1973 թվականի ապրիլ, մայիս և հունիս ամիսների ընթացքում նշանավոր և հիշարժան տարեթվերի համակարգված օրացուցային հավաքածու, որը նպատակ ունի ընթերցողին ծանոթացնել տարբեր պատմական իրադարձությունների, մշակութային դրվագների, գիտական հայտնագործությունների, ինչպես նաև հասարակական-քաղաքական կարևոր տարելիցների հետ։ Գրքում յուրաքանչյուր ամսվա համար առանձնացված են օրերը՝ դրանց համապատասխան պատմական հղումներով, որոնք ընդգրկում են ինչպես համաշխարհային, այնպես էլ տարածաշրջանային նշանակության իրադարձություններ։ Հեղինակը կամ կազմողները ներկայացնում են տվյալների համառոտ նկարագրություններ՝ ընդգծելով դրանց պատմական նշանակությունը և ազդեցությունը հասարակական զարգացման տարբեր ոլորտների վրա։ Աշխատությունը նաև ծառայում է որպես տեղեկատու ձեռնարկ, որը հնարավորություն է տալիս արագ կողմնորոշվել պատմական տարեթվերի մեջ և օգտագործել այն կրթական, գիտաճանաչողական կամ հուշագրական նպատակներով։ Այն օգտակար է ուսուցիչների, ուսանողների, պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների և ընդհանուր մշակութային գիտելիքների ընդլայնմամբ զբաղվող անձանց համար։

Գիտական-վերլուծական բնույթի ուսումնասիրություն է, որտեղ քննարկվում է գրային համակարգի ձևավորումը, զարգացումը և նրա կապը գաղափարական ու դավանաբանական համակարգերի հետ։ Հեղինակը ներկայացնում է այն մոտեցումը, որ գրի ստեղծումը և կիրառումը միայն հաղորդակցական միջոց չեն, այլ նաև խորքային մշակութային ու աշխարհայացքային երևույթ, որը սերտորեն կապված է հասարակության կրոնական պատկերացումների, սրբազան տեքստերի և գաղափարական իշխանության ձևավորման հետ։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են տարբեր հնագույն գրային համակարգեր, դրանց կառուցվածքային առանձնահատկությունները և այն, թե ինչպես են դրանք ծառայել ոչ միայն լեզվի գրանցման, այլ նաև գաղափարախոսական համակարգերի ամրապնդման համար։ Հեղինակը ուշադրություն է դարձնում գրի և դավանանքի փոխկապակցվածությանը՝ ցույց տալով, որ շատ մշակույթներում գրի զարգացումը ուղեկցվել է սրբազան գիտելիքի ձևակերպմամբ և պահպանմամբ։ Գրքում կիրառվում են պատմական, լեզվաբանական և մշակութաբանական մոտեցումներ՝ փորձելով բացահայտել գրի որպես քաղաքակրթական հիմնարար երևույթի բազմաշերտ բնույթը։ Ստեղծագործությունը կարևոր է այն ընթերցողների համար, ովքեր հետաքրքրված են գրի ծագմամբ, մշակութային պատմությամբ և գաղափարական համակարգերի ձևավորման գործընթացներով։

Այս գիրքը ներկայացնում է «Պատմութիւն համառօտ Աղուանից երկրի» ստեղծագործությունը՝ որպես կարևոր պատմական սկզբնաղբյուր, որը վերաբերում է Կովկասի Աղվանք (Կովկասյան Ալբանիա) պետության պատմությանը։ Այն համառոտ ձևով նկարագրում է Աղվանից երկրի քաղաքական զարգացումները, տիրակալների գործունեությունը, հարևան պետությունների հետ հարաբերությունները և տարածաշրջանային ուժային փոփոխությունները։ Գրքում արտացոլվում են նաև քրիստոնեության տարածման գործընթացը, եկեղեցական կազմակերպվածությունը և մշակութային կյանքը Աղվանքում։ Հեղինակը/մատենագիրը ներկայացնում է պատմական իրադարձությունները ժամանակի պատկերացումներին համապատասխան՝ համադրելով լեգենդային և փաստագրական տարրերը։ Նյութը կարևոր է Կովկասի հին պատմության և հայ-աղվանական հարաբերությունների ուսումնասիրության համար՝ որպես արժեքավոր միջնադարյան աղբյուր։

Հայաստանի անկախացման հասարակական-քաղաքական նախադրյալները և կայացման սկիզբը (1956 թ. փետրվար – 1991 թ. սեպտեմբեր)-ը նորագույն պատմության խորացված գիտական ուսումնասիրություն է, որը վերլուծում է Հայաստանի անկախ պետականության ձևավորմանը նախորդած երկարատև հասարակական-քաղաքական գործընթացները՝ ընդգրկելով 1956 թվականից մինչև 1991 թվականի անկախության հռչակումը, աշխատությունում դիտարկվում են խորհրդային Հայաստանի ներսում տեղի ունեցած գաղափարական, տնտեսական և ազգային ինքնագիտակցության փոփոխությունները, մշակութային վերածննդի միտումները, ինչպես նաև հասարակական շարժումների աստիճանական ակտիվացումը, որոնք ձևավորեցին անկախության գաղափարի լայն հասարակական հիմքը, առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում 1960–80-ականների ազգային մտավորականության դերին, իրավապաշտպան և ինքնության պահպանման նախաձեռնություններին, ինչպես նաև քաղաքական լարվածությունների աճին, որոնք կապված էին Լեռնային Ղարաբաղի հիմնախնդրի սրացման հետ, միաժամանակ վերլուծվում են Խորհրդային Միության համակարգային ճգնաժամը, պերեստրոյկայի և գլասնոստի ազդեցությունը, զանգվածային շարժումների ձևավորումը և պետական անկախության պահանջի ինստիտուցիոնալացումը, աշխատությունը ցույց է տալիս, որ Հայաստանի անկախացումը եղել է ոչ միայն 1991 թվականի քաղաքական ակտ, այլ երկարաժամկետ պատմական գործընթացի արդյունք, որը ձևավորվել է հասարակության ներսում աստիճանաբար աճող ինքնավարության և ինքնորոշման գաղափարների հիման վրա։

1945–1965 թվականներին Խորհրդային Հայաստանում գիտության զարգացումը թևակոխեց նոր փուլ, որը բնութագրվում էր հետպատերազմյան վերականգնմամբ, գիտական ինստիտուցիոնալացման խորացմամբ և տարբեր ոլորտներում արագ առաջընթացով։ Այս շրջանում գիտությունը դարձավ պետական զարգացման ռազմավարական ուղղություն, և զգալի միջոցներ ուղղվեցին գիտահետազոտական կենտրոնների ստեղծման ու ընդլայնման համար։ Կարևոր դեր խաղաց Հայաստանի գիտությունների ակադեմիան՝ Հայաստանի գիտությունների ազգային ակադեմիա, որը համակարգեց գիտական աշխատանքները և միավորեց տարբեր ինստիտուտների գործունեությունը։ Բնական և տեխնիկական գիտությունների ոլորտում առանձնանում էին մաթեմատիկայի, ֆիզիկայի, մեխանիկայի և ինժեներական գիտությունների զարգացումը։ Ձևավորվեցին ճանաչված գիտական դպրոցներ, հատկապես մաթեմատիկայի և տեսական ֆիզիկայի ոլորտներում, որոնք հետագայում միջազգային ճանաչում ձեռք բերեցին։ Բժշկագիտությունը նույնպես զարգացում ապրեց՝ կենտրոնանալով առողջապահական համակարգի բարելավման և նոր բուժական մեթոդների ներդրման վրա։ Միաժամանակ առաջընթաց գրանցվեց երկրաբանության և էներգետիկայի ոլորտներում, ինչը կապված էր արդյունաբերական զարգացման և բնական ռեսուրսների ուսումնասիրության հետ։ Հումանիտար գիտությունների մեջ զգալի աշխատանք կատարվեց հայագիտության, պատմության, լեզվաբանության և գրականագիտության ոլորտներում, որտեղ զարգացան ազգային մշակույթի ուսումնասիրության նոր մոտեցումներ։ Այս տարիներին գիտական կադրերի պատրաստումը ակտիվորեն իրականացվում էր բուհերում և ասպիրանտուրայում, ինչը նպաստեց գիտական նոր սերնդի ձևավորմանը։ Չնայած ձեռքբերումներին՝ գիտությունը գործում էր խիստ կենտրոնացված խորհրդային համակարգի շրջանակներում, ինչը որոշ դեպքերում սահմանափակում էր գաղափարական բազմազանությունը։ Այնուամենայնիվ, 1945–1965 թթ. փուլը համարվում է Խորհրդային Հայաստանի գիտության կայացման և արագ զարգացման կարևորագույն շրջանը, որը հիմք դրեց հետագա գիտական առաջընթացի համար։

Աշխատությունը նվիրված է հայ ժողովրդական տոմարի համակարգի ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով դրա ծագումը, կառուցվածքը և կիրառման առանձնահատկությունները հայ ժողովրդի կենցաղում և ավանդական մշակույթում։ Հեղինակը վերլուծում է ժամանակի հաշվարկման ժողովրդական ձևերը, որոնք ձևավորվել են աստղագիտական դիտարկումների, գյուղատնտեսական փորձի և կրոնական պատկերացումների համադրության արդյունքում։ Գրքում դիտարկվում են տարվա բաժանումները, տոնական և աշխատանքային օրացուցային համակարգերը, ինչպես նաև եղանակային երևույթների հետ կապված ժողովրդական պատկերացումները, որոնք ազդել են տոմարային գիտակցության ձևավորման վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում տոնացույցի և ծիսական համակարգի փոխկապակցվածությանը, ինչպես նաև գյուղատնտեսական աշխատանքների կազմակերպման մեջ տոմարի դերին։ Հեղինակը ուսումնասիրում է նաև տարբեր տարածաշրջաններում պահպանված տոմարային տարբերակները՝ բացահայտելով դրանց լեզվական և մշակութային առանձնահատկությունները։ Աշխատությունը կարևոր աղբյուր է ազգագրագետների, պատմաբանների և մշակութաբանների համար՝ նպաստելով հայ ավանդական ժամանակային պատկերացումների և ժողովրդական գիտելիքների համակարգված ըմբռնմանը։

Սա պատմական-հետազոտական և հանրամատչելի գրականություն է, որը ներկայացնում է Օսմանյան կայսրությունում հայերի նկատմամբ իրականացված զանգվածային բռնությունների և տեղահանությունների պատմական գործընթացները, ինչպես նաև արևմտյան աշխարհի արձագանքները այդ իրադարձություններին, որտեղ կենտրոնական տեղ է զբաղեցնում մարդասիրական օգնության շարժումների, դիվանագիտական հաշվետվությունների և ժամանակակից վկաների վկայությունների վերլուծությունը, աշխատանքը լայնորեն անդրադառնում է նաև միջազգային քաղաքականության, մամուլի և հասարակական կարծիքի ձևավորմանը՝ կապված այդ պատմական ողբերգության հետ, միաժամանակ ներկայացնելով անհատական պատմություններ և արխիվային նյութեր, որոնք օգնում են վերականգնել պատմական իրադարձությունների բազմաշերտ պատկերը և դրանց ազդեցությունը համաշխարհային հանրային գիտակցության վրա։

Այս աշխատանքը նվիրված է Հայկական հրաձգային դիվիզիայի կազմավորման և գործունեության տասնամյակին՝ ներկայացնելով նրա ստեղծման պատմական հանգամանքները, ռազմական ուղին և զարգացման փուլերը որպես խորհրդային բանակի ազգային զորամիավորումներից մեկը։ Հեղինակը վերլուծում է դիվիզիայի ձևավորումը քաղաքացիական պատերազմի ավարտից հետո և Կարմիր բանակի վերակազմավորման շրջանում, երբ անհրաժեշտություն առաջացավ ստեղծել ազգային կազմով զորամիավորումներ՝ միաժամանակ պահպանելով միասնական ռազմական համակարգի սկզբունքները։ Աշխատության մեջ մանրամասն նկարագրվում է դիվիզիայի մասնակցությունը տարբեր զորավարժություններին և ռազմական գործողություններին, նրա կազմակերպչական կառուցվածքը, հրամանատարական կազմը և մարտական պատրաստվածության մակարդակի բարձրացման գործընթացը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում անձնակազմի սոցիալական կազմին՝ ընդգծելով, որ դիվիզիան հիմնականում համալրված էր Հայաստանից և հայաբնակ շրջաններից զորակոչված զինծառայողներով, ինչը նպաստում էր ազգային ինքնության և խորհրդային ռազմական կարգապահության համադրությանը։ Նշվում է նաև դիվիզիայի դերը ռազմական կադրերի պատրաստման, մարտական փորձի փոխանցման և բանակային կրթական համակարգի զարգացման գործում։ Աշխատության մեջ անդրադարձ է կատարվում նաև խաղաղ ժամանակաշրջանում իրականացված գործունեությանը՝ ուսումնավարժական գործընթացներին, տեխնիկական վերազինմանը և մարտական պատրաստության կատարելագործմանը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է Հայկական հրաձգային դիվիզիայի տասնամյա գործունեությունը որպես խորհրդային ռազմական համակարգի կարևոր բաղադրիչ, որը համատեղում էր ազգային առանձնահատկությունները և ընդհանուր բանակային կառուցվածքը։

Աշխատությունը նվիրված է XIX դարի 60–80-ական թվականներին Ալեքսանդրապոլի հասարակական և քաղաքական կյանքի բազմակողմանի ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով քաղաքի զարգացման առանձնահատկությունները, բնակչության սոցիալական կազմը, քաղաքական գործընթացները և հասարակական հարաբերությունների ձևավորման ընթացքը։ Հեղինակը վերլուծում է տարածաշրջանում տեղի ունեցած վարչական, տնտեսական և մշակութային փոփոխությունների ազդեցությունը քաղաքային կյանքի վրա՝ առանձնացնելով տեղական ինքնակառավարման մարմինների գործունեությունը, հասարակական կազմակերպությունների ձևավորումը, կրթական և մշակութային հաստատությունների դերը, ինչպես նաև բնակչության մասնակցությունը քաղաքական և հասարակական գործընթացներին։ Աշխատությունում լուսաբանվում են տարբեր սոցիալական խմբերի փոխհարաբերությունները, ազգային և կրոնական համայնքների գործունեությունը, քաղաքի տնտեսական զարգացման միտումները և դրանց ազդեցությունը հասարակական կյանքի ակտիվացման վրա։ Ուսումնասիրությունը հիմնված է արխիվային նյութերի, պատմական փաստաթղթերի և ժամանակաշրջանի մամուլի տվյալների վրա, ինչը հնարավորություն է տալիս վերականգնել Ալեքսանդրապոլի հասարակական-քաղաքական միջավայրի ամբողջական պատկերը։ Գիրքը հետաքրքրություն կարող է ներկայացնել պատմաբանների, հասարակագետների, տարածաշրջանային ուսումնասիրություններով զբաղվող հետազոտողների, ինչպես նաև հայ ժողովրդի նոր շրջանի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Սա պատմամշակութային և քաղաքական-պատմական վերլուծություն է, որը նվիրված է Լեռնային Ղարաբաղի Ինքնավար Մարզի մշակութային պատմության վերաիմաստավորմանը Արցախի պաշտպանության բանակի ազատագրական գործունեության համատեքստում, որտեղ դիտարկվում է տարածաշրջանի մշակութային զարգացման պատմական ընթացքը, ինքնության ձևավորման գործընթացները և դրանց կապը քաղաքական ու ռազմական իրադարձությունների հետ, աշխատանքը ընդգծում է մշակութային հիշողության և ազգային ինքնագիտակցության փոխկապակցվածությունը, ինչպես նաև այն, թե ինչպես են պատմական իրադարձությունները վերակազմավորվում հանրային ընկալման և պատմագրության մեջ տարբեր ժամանակաշրջաններում, միաժամանակ վերլուծվում է զինված հակամարտության ազդեցությունը մշակութային ժառանգության պահպանման, ներկայացման և գաղափարական մեկնաբանությունների վրա՝ ուշադրություն դարձնելով հիշողության քաղաքականությանը և պատմական նարատիվների ձևավորմանը։

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանում խորհրդային իշխանության և եկեղեցու հարաբերությունների ուսումնասիրությանը 1920–1940 թվականների ժամանակահատվածում՝ ընդգծելով քաղաքական, գաղափարական և վարչական գործընթացները, որոնք ձևավորել են այդ հարաբերությունների բնույթը։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում է խորհրդային պետական քաղաքականությունը կրոնի նկատմամբ՝ ներառյալ հակակրոնական քարոզչությունը, եկեղեցական կառույցների սահմանափակումը և դրանց նկատմամբ վարչական վերահսկողության ուժեղացումը։ Աշխատությունում դիտարկվում են նաև Հայ առաքելական եկեղեցու դիրքորոշումը, ադապտացիոն ռազմավարությունները և այն մարտահրավերները, որոնց նա բախվել է նոր քաղաքական համակարգի պայմաններում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում եկեղեցական գույքի ազգայնացման գործընթացին, հոգևորականության նկատմամբ իրականացված քաղաքական ճնշումներին և կրոնական կյանքի կազմակերպման սահմանափակումներին։ Վերլուծվում են նաև հասարակական ընկալումները և կրոնական ավանդույթների պահպանման ձևերը, որոնք շարունակել են գոյատևել չնայած պետական գաղափարական սահմանափակումներին։ Աշխատությունում ընդգծվում է, որ 1920–1940 թվականներին ձևավորվել է բարդ և հակասական հարաբերությունների համակարգ, որտեղ պետական գաղափարախոսությունը և կրոնական ինստիտուտը գտնվում էին մշտական լարվածության մեջ։

Աշխատությունը նվիրված է Անանիա Շիրակացու կենսագրության և գիտական ժառանգության մատենագիտական ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով համակարգված ձևով ներկայացնել նրա մասին գոյություն ունեցող աղբյուրները, ուսումնասիրությունները և գիտական գրականությունը։ Գրքում համադրվում են պատմական, մատենագիտական և գիտական տվյալներ, որոնք վերաբերում են Անանիա Շիրակացու կյանքին, գործունեությանը և նրա ներդրմանը հայ և համաշխարհային գիտության զարգացման մեջ։ Հեղինակը ներկայացնում է Շիրակացու աշխատությունների ձեռագրական ավանդույթը, դրանց պահպանման և ուսումնասիրության պատմությունը, ինչպես նաև տարբեր ժամանակաշրջաններում կատարված գիտական մեկնաբանությունները և վերլուծությունները։ Աշխատության մեջ ընդգրկվում են կենսամատենագիտական տեղեկություններ՝ հրատարակությունների, հոդվածների և ուսումնասիրությունների վերաբերյալ, որոնք լուսաբանում են Շիրակացու մաթեմատիկական, աստղագիտական և աշխարհագրական գիտելիքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նրա գիտական մտածողության համակարգին և հայ միջնադարյան գիտության զարգացման գործում ունեցած դերին։ Ուսումնասիրությունը կարևոր աղբյուր է հայագիտության, գիտության պատմության և մատենագիտության ոլորտների համար՝ նպաստելով Անանիա Շիրակացու ժառանգության համակողմանի ընկալմանը և գիտական գնահատմանը։

Այս աշխատանքը նվիրված է 1918 թվականի հայ-վրացական զինված հակամարտության ուսումնասիրությանը՝ հիմնվելով փաստական տվյալների, արխիվային նյութերի և ժամանակակից փաստաթղթերի քննության վրա, որի նպատակն է վերականգնել իրադարձությունների իրական ընթացքը և վերլուծել դրանց քաղաքական, ռազմական և սոցիալական պատճառները։ Հեղինակը ներկայացնում է Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո Հարավային Կովկասում ձևավորված բարդ իրավիճակը, երբ նորաստեղծ Հայաստանի և Վրաստանի հանրապետությունները բախվեցին սահմանային հարցերի շուրջ՝ հատկապես Լոռու, Բորչալուի և Ջավախքի շրջաններում, որոնք ունեն խառը բնակչություն և ռազմավարական նշանակություն։ Աշխատության մեջ ընդգծվում է, որ հակամարտությունը ծագել է ինչպես տարածքային պահանջներից, այնպես էլ ազգային ինքնորոշման գործընթացների և նախկին կայսերական վարչական սահմանների փլուզման հետևանքով առաջացած վակուումից։ Մանրամասն նկարագրվում են ռազմական գործողությունները 1918 թվականի դեկտեմբերին, ներառյալ առանձին ճակատամարտերը, զորքերի տեղաշարժերը և կողմերի ռազմական հնարավորությունները, ինչպես նաև տեղական բնակչության մասնակցությունը և ազդեցությունը հակամարտության ընթացքի վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում դիվանագիտական միջամտությանը՝ մասնավորապես բրիտանական կողմի դերակատարությանը, որը հանգեցրեց զինադադարի հաստատմանը և Լոռու տարածքում չեզոք գոտու ստեղծմանը։ Աշխատության աղբյուրագիտական հիմքը կազմված է տարբեր արխիվային փաստաթղթերից, պաշտոնական հաղորդագրություններից, ռազմական զեկույցներից և ժամանակակից պատմագրական ուսումնասիրություններից, որոնք համադրվում են՝ փորձելով նվազեցնել ազգային պատմագրությունների կողմնակալությունները և վերականգնել իրադարձությունների բազմակողմանի պատկերը։ Բացի ռազմական և քաղաքական վերլուծությունից, քննարկվում են նաև հակամարտության սոցիալական հետևանքները՝ ներառյալ քաղաքացիական բնակչության տեղաշարժերը, ձերբակալությունները և տարածաշրջանային լարվածության աճը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է 1918 թվականի հայ-վրացական զինված հակամարտությունը որպես բարդ և բազմաշերտ պատմական երևույթ, որը ձևավորվել է տարածաշրջանային պետականության ձևավորման դժվարին պայմաններում և հետագայում ազդել է հայ-վրացական հարաբերությունների զարգացման վրա։

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է Սկևռայի վանքի պատմական, հոգևոր և մշակութային դերի ուսումնասիրությանը XII–XIV դարերում, ինչպես նաև այնտեղ գործունեություն ծավալած նշանավոր գիտնական և հոգևոր գործիչ Gevorg Skevratsi-ի գործունեությանը։ Գրքում ներկայացվում է Սկևռայի վանքի տեղը Կիլիկիայի հայկական մշակութային և կրթական համակարգում՝ որպես կարևոր ուսումնագիտական կենտրոն, որտեղ զարգացել են ձեռագրական արվեստը, աստվածաբանական մտածողությունը և լեզվաբանական ուսումնասիրությունները։ Հեղինակը վերլուծում է վանքի պատմական զարգացման փուլերը, նրա կապերը Կիլիկիայի հայկական պետականության հոգևոր ու քաղաքական կենտրոնների հետ, ինչպես նաև ձեռագրական ժառանգության պահպանման և փոխանցման գործընթացները։ Աշխատությունում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Գևորգ Սկևռացու գիտական և մանկավարժական գործունեությանը, նրա ներդրմանը հայ քերականական մտքի զարգացման և միջնադարյան կրթական համակարգի ձևավորման մեջ։ Քննարկվում են նաև վանական միջավայրի ազդեցությունը մտավոր կյանքի վրա, ձեռագրերի ստեղծման և խմբագրման ավանդույթները, ինչպես նաև Կիլիկիայի մշակութային ժառանգության ընդհանուր համատեքստը։ Գիրքը նախատեսված է պատմաբանների, միջնադարագետների, հայագիտության մասնագետների, ձեռագրագետների և համապատասխան ոլորտների ուսանողների համար՝ առաջարկելով համապարփակ պատկերացում Սկևռայի վանքի և միջնադարյան հայկական գիտական մտքի մասին։

Այս աշխատությունը նվիրված է Հարավկովկասյան պետությունների՝ Հայաստանի, Վրաստանի և Ադրբեջանի եվրաինտեգրման գործընթացների ուսումնասիրությանը 1991–2004 թվականների ժամանակահատվածում՝ հետխորհրդային անցումային շրջանի քաղաքական, տնտեսական և ինստիտուցիոնալ փոփոխությունների համատեքստում։ Հետազոտության մեջ վերլուծվում են անկախություն ձեռք բերելուց հետո տարածաշրջանային պետությունների արտաքին քաղաքական կողմնորոշումների ձևավորումը, Եվրոպական միության հետ հարաբերությունների զարգացման փուլերը և եվրոպական կառույցներին ինտեգրվելու ռազմավարական մոտեցումները։ Աշխատությունում ներկայացվում են համագործակցության հիմնական գործիքները՝ գործընկերության և համագործակցության համաձայնագրեր, TACIS ծրագրեր, ինչպես նաև ԵՄ-ի հարևանության քաղաքականության նախադրյալները, որոնք հիմք են ստեղծել հետագա ինտեգրացիոն գործընթացների համար։

Գիրքը նվիրված է միջնադարյան Հայաստանի ամենանշանավոր քաղաքներից մեկի՝ Անիի պատմական, մշակութային և հոգևոր ժառանգության բազմակողմանի ուսումնասիրությանը։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են Անիի հիմնադրման, զարգացման և վերելքի փուլերը, նրա դերը որպես հայկական պետականության, առևտրի, արհեստների և մշակույթի կարևոր կենտրոն։ Հեղինակը մանրամասն անդրադառնում է քաղաքի ճարտարապետական հուշարձաններին, եկեղեցիներին, պալատներին, պաշտպանական կառույցներին և քաղաքաշինական առանձնահատկություններին՝ բացահայտելով դրանց նշանակությունը հայկական և համաշխարհային մշակութային ժառանգության համատեքստում։ Գրքում ուսումնասիրվում են նաև Անիի հասարակական կյանքը, կրթական և կրոնական հաստատությունները, արվեստի և գրականության զարգացումը, ինչպես նաև այն քաղաքական և պատմական իրադարձությունները, որոնք ազդել են քաղաքի ճակատագրի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Անիի մշակութային ինքնությանը, նրա ազդեցությանը հայկական քաղաքակրթության զարգացման վրա և պատմական հիշողության մեջ զբաղեցրած բացառիկ տեղին։ Գիրքը արժեքավոր աղբյուր է Հայաստանի պատմությամբ, հնագիտությամբ, մշակութաբանությամբ և միջնադարյան քաղաքակրթություններով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Այս ռեֆերատը վերաբերում է մարդու ծագմանը և նրա զարգացման պատմական ու կենսաբանական գործընթացներին, որոնք բացատրվում են էվոլյուցիայի տեսության շրջանակում։ Մարդու ծագումը գիտականորեն կապվում է կենդանի օրգանիզմների երկարատև զարգացման հետ, որի ընթացքում բնական ընտրության, ժառանգական փոփոխությունների և հարմարվողականության ազդեցությամբ աստիճանաբար ձևավորվել են ժամանակակից մարդու նախնիները։ Էվոլյուցիոն գործընթացի ընթացքում առանձնանում են մարդու նախամարդկային փուլերը, երբ հոմինիդները աստիճանաբար զարգացրել են ուղիղ քայլվածք, ձեռքի ավելի կատարելագործված օգտագործում և ուղեղի ծավալի աճ, ինչը կարևոր դեր է ունեցել մտածողության և գործիքների կիրառման զարգացման մեջ։ Մարդու ձևավորման պատմության մեջ կարևոր փուլ են համարվում նաև սոցիալական վարքագծի ձևավորումը, լեզվի առաջացումը և համագործակցային կյանքի զարգացումը, որոնք նպաստել են մարդկային հասարակության ստեղծմանը։ Գիտական մոտեցումների համաձայն՝ ժամանակակից մարդը՝ Homo sapiens-ը, ձևավորվել է երկարատև էվոլյուցիոն գործընթացի արդյունքում՝ Աֆրիկայում, որտեղից էլ հետագայում տարածվել է աշխարհի տարբեր տարածաշրջաններ։ Մարդու ծագման ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն կենսաբանական տեսանկյունից, այլ նաև մշակութային և սոցիալական զարգացման ընկալման համար, քանի որ այն ցույց է տալիս, թե ինչպես են կենսաբանական փոփոխությունները կապվել մտածողության, մշակույթի և հասարակության ձևավորման հետ։ Այսպիսով, մարդու ծագումը ներկայացնում է բարդ և բազմափուլ գործընթաց, որը միավորում է կենսաբանությունը, մարդաբանությունը և պատմական զարգացումը մեկ ընդհանուր գիտական պատկերում։

1945–1965 թվականներին Հայաստանում կրթության և լուսավորության ոլորտները զարգանում էին խորհրդային պետական քաղաքականության շրջանակներում՝ նպատակ ունենալով վերացնել անգրագիտությունը, բարձրացնել բնակչության կրթական մակարդակը և պատրաստել որակյալ մասնագետներ տնտեսության ու գիտության համար։ Հետպատերազմյան տարիներին առաջնահերթ խնդիրներից էր դպրոցական ցանցի վերականգնումն ու ընդլայնումը, քանի որ պատերազմի հետևանքով շատ կրթական հաստատություններ վնասվել էին կամ ունեին նյութական սուղ պայմաններ։ Աստիճանաբար ներդրվեց պարտադիր յոթամյա, ապա ութամյա և միջնակարգ կրթության համակարգը, ինչը նպաստեց կրթության հասանելիության աճին։ Միևնույն ժամանակ մեծ ուշադրություն էր դարձվում ուսուցիչների պատրաստմանը և վերապատրաստմանը, քանի որ կրթական համակարգի արդյունավետությունը մեծապես կախված էր մանկավարժական կադրերի որակից։ Բարձրագույն կրթության ոլորտում զարգացան բուհերը, ընդլայնվեցին մասնագիտությունների շրջանակները, և ավելացավ ուսանողների թիվը, ինչը կապված էր երկրի արդյունաբերականացման և գիտության զարգացման պահանջների հետ։ Կարևոր դեր ուներ նաև գրագիտության և մշակութային լուսավորության տարածումը գյուղական բնակչության շրջանում՝ գրադարանների, մշակույթի տների և քարոզչական միջոցառումների միջոցով։ Սակայն կրթության ոլորտում կային նաև մի շարք խնդիրներ։ Դրանցից էին նյութատեխնիկական բազայի ոչ բավարար մակարդակը, դասագրքերի և ուսումնական միջոցների պակասը, ինչպես նաև որոշ դեպքերում կրթության գաղափարականացված բնույթը, որը սահմանափակում էր ազատ մտածողությունը։ Գյուղական և քաղաքային կրթական հնարավորությունների միջև դեռևս կային տարբերություններ, ինչը երբեմն ազդում էր կրթության որակի վրա։ Չնայած այդ դժվարություններին՝ 1945–1965 թվականներին կրթությունը Հայաստանում զգալի զարգացում ապրեց և դարձավ հասարակության սոցիալական առաջընթացի կարևոր հիմքերից մեկը՝ ապահովելով գրագիտության բարձր մակարդակ և մասնագիտական կադրերի ձևավորում։

Աշխատությունը նվիրված է քաղաքակրթության զարգացման հակասական կողմերի քննադատական վերլուծությանը՝ ընդգծելով այն սոցիալական, բարոյական և մշակութային երևույթները, որոնք հեղինակային մեկնաբանության մեջ դիտարկվում են որպես քաղաքակրթական առաջընթացի «մութ կողմեր»։ Հեղինակը քննարկում է հասարակական զարգացման ընթացքում ի հայտ եկող արժեքային ճգնաժամերը, անհավասարության խորացումը, բռնության և օտարման ձևերը, ինչպես նաև տեխնոլոգիական առաջընթացի և մարդկային հումանիտար արժեքների միջև առաջացող հակասությունները։ Գրքում քաղաքակրթության պատմությունը ներկայացվում է որպես բարդ և բազմաշերտ գործընթաց, որտեղ նյութական առաջընթացը միշտ չէ, որ համընկնում է բարոյական կամ սոցիալական առաջընթացի հետ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ժամանակակից հասարակության խնդիրներին՝ զանգվածային մշակույթ, սպառողականություն, սոցիալական մեկուսացում և արժեքային համակարգերի փոփոխություն։ Հեղինակը կիրառում է քննադատական-փիլիսոփայական մոտեցում՝ փորձելով բացահայտել այն գործոնները, որոնք հանգեցնում են քաղաքակրթության ներքին հակասությունների սրմանը։

Այս պատմագիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Հայ սահմանադրական ռամկավար կուսակցության ձևավորման, գաղափարախոսական հիմքերի և գործունեության վերլուծությանը 1908–1921 թվականների ժամանակահատվածում։ Աշխատության մեջ ներկայացվում է կուսակցության ստեղծման պատմական համատեքստը Օսմանյան կայսրությունում և հայկական քաղաքական մտքի զարգացման ընթացքը սահմանադրական շարժումների ազդեցության ներքո։ Հեղինակը ուսումնասիրում է կուսակցության գաղափարախոսությունը՝ ազատականության, սահմանադրականության և ազգային ինքնության պահպանման համադրության շրջանակում՝ ընդգծելով նրա դիրքորոշումները հայկական հարցի, կրթամշակութային գործունեության և համայնքային ինքնակազմակերպման վերաբերյալ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կուսակցության կազմակերպչական կառուցվածքին, մամուլի գործունեությանը, քաղաքական կապերին և ազդեցությանը արևմտահայ հասարակական կյանքում։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են նաև Առաջին համաշխարհային պատերազմի և հետպատերազմյան իրադարձությունների ազդեցությունը կուսակցության գործունեության և վերափոխումների վրա, ինչպես նաև նրա դերը հայկական քաղաքական կուսակցությունների համակարգի ձևավորման գործընթացում։ Հետազոտությունը կարևոր ներդրում է հայ նոր և նորագույն պատմության, քաղաքական պատմության և կուսակցությունների ուսումնասիրության ոլորտներում՝ նպաստելով արևմտահայ քաղաքական մտքի ավելի խորքային ըմբռնմանը։

Մոսկվա-ում և Սանկտ Պետերբուրգ-ում ձևավորված հայկական համայնքները պատմականորեն հանդիսացել են ռուսական կայսրության և հետագայում նաև խորհրդային տարածքում ամենաակտիվ և կազմակերպված սփյուռքային կենտրոններից։ Այս համայնքների ձևավորումը կապված էր տարբեր ժամանակաշրջաններում տեղի ունեցած միգրացիոն հոսքերի հետ՝ առևտրական, կրթական և քաղաքական պատճառներով, ինչի արդյունքում հայերը հաստատվել են խոշոր քաղաքներում և աստիճանաբար ձևավորել են մշակութային, եկեղեցական և հասարակական կառույցներ։ Հայկական համայնքները հատկապես աչքի են ընկել առևտրի, արդյունաբերության, գիտության և արվեստի ոլորտներում իրենց ակտիվ մասնակցությամբ՝ պահպանելով ազգային ինքնությունը լեզվի, դպրոցի, եկեղեցու և մշակութային կազմակերպությունների միջոցով։ Մոսկվայում և Սանկտ Պետերբուրգում գործել են հայկական եկեղեցիներ, դպրոցներ և բարեգործական միություններ, որոնք նպաստել են համայնքային համախմբմանը և ազգային մշակույթի պահպանմանը՝ միաժամանակ ապահովելով ինտեգրում տեղական հասարակության մեջ։ Ժամանակի ընթացքում այդ համայնքները դարձել են նաև ինտելեկտուալ և ստեղծագործական կենտրոններ, որտեղ ձևավորվել են հայտնի գիտնականներ, արվեստագետներ և հասարակական գործիչներ, որոնք զգալի ներդրում են ունեցել ինչպես ռուսական, այնպես էլ հայկական մշակութային կյանքում։

Այս աշխատությունը ուսումնասիրում է Լեռնային Ղարաբաղի բնակչության ժողովրդագրական զարգացման առանձնահատկությունները 1920-1950-ական թվականներին՝ կենտրոնանալով էթնիկական կազմի, բնակչության աճի, միգրացիոն գործընթացների և սոցիալ-տնտեսական գործոնների ազդեցության վրա։ Նյութում վերլուծվում են խորհրդային վարչական քաղաքականության փոփոխությունները, դրանց ազդեցությունը բնակչության տեղաբաշխման և քաղաք-գյուղ հարաբերակցության վրա, ինչպես նաև պատերազմների, տեղահանությունների և տնտեսական վերափոխումների հետևանքները ժողովրդագրական կառուցվածքի վրա։ Աշխատությունը ներկայացնում է ծնելիության և մահացության ցուցանիշների դինամիկան, կրթական և զբաղվածության մակարդակի փոփոխությունները, ինչպես նաև բնակչության սոցիալական կառուցվածքի առանձնահատկությունները տվյալ ժամանակաշրջանում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև ներգաղթի և արտագաղթի հոսքերին, որոնք ձևավորել են տարածաշրջանի ժողովրդագրական պատկերի երկարաժամկետ միտումները։

Այս նյութը վերաբերում է 2023 թվականին Լեռնային Ղարաբաղից (Բերգ-Քարաբախ) տեղի ունեցած զանգվածային արտագաղթի և տեղահանության իրադարձություններին, երբ տասնյակ հազարավոր էթնիկ հայեր ստիպված եղան լքել իրենց բնակավայրերը ռազմական գործողությունների և տարածաշրջանի քաղաքական վերահսկողության փոփոխության հետևանքով։ Նյութում ներկայացվում են այդ իրադարձությունների մարդկային, սոցիալական և հումանիտար հետևանքները՝ ընդգծելով բնակչության արագ և գրեթե ամբողջական տեղափոխումը դեպի Հայաստանի Հանրապետություն, ինչպես նաև ընդունող համայնքների վրա ստեղծված ծանր բեռը։ Վերլուծվում են տեղահանության պատճառները՝ ներառյալ անվտանգային միջավայրի կտրուկ վատթարացումը, ենթակառուցվածքների փլուզումը և բնակչության անվտանգության նկատմամբ վստահության կորուստը։ Աշխատությունը նաև անդրադառնում է միջազգային արձագանքներին, հումանիտար օգնության կազմակերպման խնդիրներին և փախստականների սոցիալական ինտեգրման դժվարություններին՝ բնակարանային ապահովումից մինչև աշխատանքային շուկա մուտք։ Ընդհանուր առմամբ, նյութը ներկայացնում է ոչ միայն կոնկրետ թվային տվյալ, այլ նաև լայն հումանիտար ճգնաժամի նկարագրություն՝ կենտրոնանալով մարդու իրավունքների, անվտանգության և տարածաշրջանային կայունության խնդիրների վրա։

Այս աշխատանքը նվիրված է հայկական սփյուռքում էթնիկ մամուլի դերի ուսումնասիրությանը՝ էթնոսոցիոլոգիական հետազոտության տեսանկյունից, դիտարկելով այն որպես ազգային ինքնության պահպանման, մշակութային ժառանգության փոխանցման և համայնքային համախմբման կարևոր միջոց։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են սփյուռքահայ մամուլի ձևավորման և զարգացման առանձնահատկությունները, դրա տեղեկատվական, կրթական և մշակութային գործառույթները, ինչպես նաև ազդեցությունը տարբեր երկրներում բնակվող հայ համայնքների սոցիալական կյանքի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում էթնիկ մամուլի դերին մայրենի լեզվի պահպանման, ազգային արժեքների տարածման, պատմական հիշողության վերարտադրման և սփյուռքյան ինքնագիտակցության ամրապնդման գործընթացներում։ Քննարկվում են նաև գլոբալացման, թվայնացման և նոր մեդիայի զարգացման պայմաններում էթնիկ մամուլի առջև ծառացած մարտահրավերները, լսարանի փոփոխվող պահանջները և ավանդական ու թվային հաղորդակցական հարթակների փոխազդեցությունը։ Աշխատությունը ներկայացնում է էթնոսոցիոլոգիական վերլուծություն՝ բացահայտելով, թե ինչպես է էթնիկ մամուլը նպաստում համայնքային կապերի պահպանմանը, ազգային պատկանելության զգացման ամրապնդմանը և սփյուռքի ու հայրենիքի միջև տեղեկատվական ու մշակութային կապերի զարգացմանը:

Սույն ուսումնասիրությունը նվիրված է 1897 թվականի Ռուսական կայսրության առաջին համընդհանուր բնակչության հաշվառմանը՝ ընդգծելով դրա պատմական, վիճակագրական և սոցիալ-տնտեսական նշանակությունը։ Աշխատությունը վերլուծում է մարդահամարի կազմակերպման գործընթացը, մեթոդաբանական հիմքերը, տվյալների հավաքագրման սկզբունքները և ստացված արդյունքների համակարգման առանձնահատկությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կայսրության բազմազգ կազմի, լեզվական, կրոնական և սոցիալական կառուցվածքի բացահայտմանը, ինչպես նաև տարածաշրջանային տարբերությունների վերլուծությանը, որոնք արտացոլում էին Ռուսաստանի տարածքային և ժողովրդագրական բազմազանությունը։ Ուսումնասիրությունը նաև դիտարկում է մարդահամարի դերը վարչական կառավարման, հարկային քաղաքականության և պետական պլանավորման կատարելագործման մեջ՝ որպես կարևոր տեղեկատվական հիմք կայսրության ներքին կառավարման համար։ Աշխատությունը կարևոր է պատմաբանների, ժողովրդագրագետների և սոցիոլոգների համար՝ նպաստելով XIX դարի վերջի Ռուսական կայսրության հասարակական կառուցվածքի և բնակչության դինամիկայի գիտական ուսումնասիրությանը։

Գրքում ներկայացվում է 1911–1912 թվականներին Ասիական Թուրքիա (Օսմանյան կայսրության արևելյան շրջաններ) կատարված գործուղման նախնական հաշվետվությունը, որտեղ նկարագրվում են տարածաշրջանի քաղաքական, սոցիալական և տնտեսական իրավիճակը, տեղական վարչական համակարգի առանձնահատկությունները և կենտրոնական իշխանության ազդեցության աստիճանը, վերլուծվում են բնակչության էթնիկական կազմը, միջհամայնքային հարաբերությունները և տարածաշրջանային լարվածությունները, առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ճանապարհային ենթակառուցվածքներին, առևտրային կապերին և գյուղատնտեսական արտադրության վիճակին, ինչպես նաև անվտանգության և ռազմական ներկայության հարցերին, աշխատանքը ներկայացնում է դիտարկումներ տեղում կատարված ուսումնասիրությունների հիման վրա՝ ներառելով նաև դիվանագիտական բնույթի գնահատականներ Օսմանյան կայսրության ներքին կայունության և արտաքին քաղաքական մարտահրավերների վերաբերյալ, փաստաթուղթը կարևոր աղբյուր է տարածաշրջանի պատմական իրավիճակի, միջազգային հարաբերությունների և վաղ XX դարի Արևելքի քաղաքական գործընթացների ուսումնասիրության համար։

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Հայաստանի պատմական դիրքի և քաղաքական-մշակութային զարգացման վերլուծությանը Բյուզանդական կայսրության և Արևելքի քաղաքակրթական համակարգերի միջև ընկած ժամանակահատվածում՝ ընդգծելով Հայաստանի դերը որպես սահմանային և միջնորդական տարածք տարբեր քաղաքակրթությունների փոխազդեցության գործընթացներում։ Աշխատությունում դիտարկվում են այն քաղաքական, ռազմական և դիվանագիտական գործոնները, որոնք պայմանավորել են Հայաստանի հարաբերությունները Բյուզանդիայի, Պարսկական աշխարհի և հետագայում իսլամական խալիֆայությունների հետ՝ ցույց տալով, թե ինչպես է երկիրը մշտապես գտնվել մեծ կայսրությունների ազդեցության խաչմերուկում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում մշակութային փոխանակումների գործընթացներին, եկեղեցական ինստիտուտների դերին, ինչպես նաև հայկական ինքնության պահպանման մեխանիզմներին արտաքին քաղաքական ճնշումների պայմաններում։ Վերլուծվում են նաև վարչական համակարգերի, իրավական ավանդույթների և սոցիալական կառուցվածքների փոխազդեցությունները, որոնք ձևավորել են հայկական միջնադարյան հասարակության առանձնահատկությունները։ Աշխատությունը ցույց է տալիս, որ Հայաստանը ոչ միայն ենթարկվել է արտաքին ազդեցությունների, այլ նաև ակտիվորեն մասնակցել է տարածաշրջանային քաղաքական և մշակութային գործընթացներին՝ հանդես գալով որպես կամուրջ Արևմուտքի և Արևելքի միջև։

Книга посвящена жизни и военной деятельности генерал-лейтенанта В. Г. Мадатова, рассматривается его происхождение, формирование как офицера и участие в ключевых военных кампаниях Российской империи начала XIX века, подробно анализируются его боевой путь, командные решения и роль в различных сражениях, а также вклад в развитие военного искусства того времени, особое внимание уделяется его службе на Кавказском и других стратегически важных направлениях, взаимодействию с высшим военным командованием и участию в административно-военных преобразованиях, освещаются его личные качества как военачальника — организаторские способности, тактическое мышление и влияние на подчинённых, рассматривается исторический контекст эпохи, включая геополитические конфликты и расширение имперских границ, а также значение его деятельности для военной истории региона, книга опирается на архивные источники и исторические документы и предназначена для историков, военных специалистов и читателей, интересующихся биографиями военных деятелей и историей Кавказских кампаний Российской империи.

1920–1965 թվականներին Հայաստանում գրադարանային գործի զարգացումը սերտորեն կապված էր խորհրդային պետական համակարգի ձևավորման, կրթության տարածման և մշակութային քաղաքականության ընդլայնման հետ։ 1920-ականներին, Հայաստանի խորհրդայնացումից հետո, գրադարանային համակարգը սկսեց վերակազմավորվել պետական վերահսկողության ներքո՝ նպատակ ունենալով ապահովել բնակչության գրագիտության բարձրացում և գաղափարական կրթություն։ Այդ շրջանում ստեղծվեցին նոր հանրային գրադարաններ, վերակազմավորվեցին նախկին ուսումնական և քաղաքային գրադարանները, ձևավորվեց միասնական ցանց, որը ենթարկվում էր պետական կառավարման։ 1930-ականներին գրադարանային գործը ավելի համակարգված դարձավ՝ ընդլայնվեցին գյուղական գրադարանները, շարժական գրադարանների միջոցով գրքերը հասան հեռավոր բնակավայրեր, և սկսեց ձևավորվել կենտրոնացված գրքային ֆոնդերի բաշխման համակարգ։ Պատերազմական տարիներին՝ 1940-ականներին, գրադարանները շարունակեցին գործել դժվար պայմաններում՝ աջակցելով ինչպես ռազմաճակատին, այնպես էլ թիկունքի կրթական ու քարոզչական աշխատանքներին։ Հետպատերազմյան շրջանում սկսվեց արագ վերականգնում և զարգացում․ ավելացան գրադարանների թիվը, բարելավվեց գրքային ֆոնդը, զարգացավ մատենագիտական աշխատանքը, ստեղծվեցին մասնագիտացված գրադարաններ գիտական և տեխնիկական հաստատությունների համար։ 1950-60-ականներին գրադարանային համակարգը հասավ ավելի բարձր կազմակերպվածության՝ ներդրվեցին նոր կատալոգավորման մեթոդներ, ամրապնդվեց մեթոդական ղեկավարությունը, զարգացավ ընթերցողների սպասարկման մշակույթը և բարձրացավ գրադարանների դերը որպես գիտելիքի տարածման ու հասարակության կրթական մակարդակի բարձրացման կարևոր կենտրոններ։ Այս ամբողջ ժամանակահատվածում գրադարանային գործը Հայաստանում ձևավորվեց որպես պետական մշակութային քաղաքականության կարևոր բաղադրիչ, որը միաժամանակ ծառայեց ինչպես կրթական, այնպես էլ հասարակական-գաղափարական նպատակների իրականացմանը։

This work examines the history, transformations, and symbolic meanings of Hagia Sophia during the “long nineteenth century,” roughly spanning from the late eighteenth century through the early twentieth century, a period marked by major political, cultural, and imperial changes in the Ottoman Empire. It analyzes how Hagia Sophia functioned not only as an architectural monument but also as a contested space of religious, political, and cultural identity. The study explores restoration projects, conservation efforts, and architectural modifications carried out under Ottoman rule, particularly in the context of modernization and imperial reform. It also highlights the shifting perceptions of Hagia Sophia among different communities—Ottoman administrators, European travelers, diplomats, and local populations—showing how the building became a focal point in broader debates about heritage, empire, and religion. By situating Hagia Sophia within the intellectual and political currents of the nineteenth century, the work reveals how its meaning evolved from a sacred Byzantine cathedral to an imperial Ottoman mosque and a powerful symbol in global historical imagination.

Издание представляет собой биографический и научно-исторический очерк, посвящённый двум арменистам — исследователям армянской истории, языка и культуры, внесшим вклад в развитие армяноведения как научной дисциплины; в работе рассматриваются их научные труды, основные направления исследований, участие в изучении армянских рукописей, языка, фольклора и исторических источников, а также их роль в формировании академической традиции востоковедения; особое внимание уделяется сравнительному анализу их подходов, методологии и научного наследия, а также влиянию их работ на развитие гуманитарных наук и изучение армянского культурного наследия.

Գիրքը նվիրված է Սիրիայի 1970-ական թվականների քաղաքական զարգացումներին՝ կենտրոնանալով Hafez al-Assad-ի իշխանության գալու և երկրում իրականացված所谓 «ուղղիչ շարժման» (Corrective Movement) քաղաքական, սոցիալ-տնտեսական և ինստիտուցիոնալ փոփոխությունների վերլուծությանը։ Աշխատությունում ուսումնասիրվում է 1970 թվականի իշխանափոխությունը և դրա հետևանքով ձևավորված նոր քաղաքական համակարգը, որը նպատակ ուներ ամրապնդել պետական կառույցները, վերափոխել իշխող կուսակցության դերակատարությունը և կայունացնել ներքաղաքական իրավիճակը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Corrective Movement (Syria)-ի գաղափարական հիմքերին, դրա իրականացման մեխանիզմներին և երկարաժամկետ ազդեցությանը Սիրիայի պետական կառավարման, տնտեսության և հասարակության վրա։ Գրքում վերլուծվում են նաև իշխանության կենտրոնացման գործընթացները, բանակի և անվտանգության համակարգի դերը, ինչպես նաև արտաքին քաղաքականության նոր ուղղությունները՝ կապված տարածաշրջանային և միջազգային հարաբերությունների հետ։ Հեղինակը դիտարկում է այդ շրջանի բարեփոխումների հակասական բնույթը՝ մի կողմից ներկայացնելով պետական կայունացման և ինստիտուցիոնալ ամրապնդման փորձերը, մյուս կողմից՝ քաղաքական ազատությունների սահմանափակումները և իշխանության ավտորիտարացման միտումները։ Աշխատությունը նախատեսված է պատմաբանների, քաղաքագետների, Մերձավոր Արևելքի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, ուսանողների և հետազոտողների համար՝ նպաստելով Սիրիայի ժամանակակից պատմության քաղաքական գործընթացների ավելի խորքային ընկալմանը։

Գիրքը ներկայացնում է պոլեմիկական և քննադատական բնույթի ուսումնասիրություն կամ գրքույկի վերլուծություն, որը վերաբերում է Վենետիկի Սուրբ Ղազար կղզում գործող հայ միաբանությանը՝ Mekhitarist Congregation-ին։ Աշխատությունը կենտրոնանում է տվյալ «libello»-ի հեղինակության, բովանդակության և գաղափարական ուղղվածության քննության վրա՝ փորձելով պարզաբանել դրա իրական հեղինակին, նպատակները և պատմական համատեքստը։ Քննարկվում են այն վիճարկումները և մեկնաբանությունները, որոնք կապված են Սան Ղազար կղզու վանական միջավայրում ձևավորված գիտական և մշակութային գործունեության հետ, ինչպես նաև դրա ընկալումը արտաքին քննադատների կողմից։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում San Lazzaro degli Armeni-ի՝ որպես հայ մշակութային և կրոնական կարևոր կենտրոնի դերին, որտեղ դարերի ընթացքում զարգացել են հայերեն տպագրությունը, բանասիրական ուսումնասիրությունները և եվրոպական գիտական միջավայրի հետ կապերը։ Գիրքը վերլուծում է նաև այն ժամանակաշրջանի գաղափարական հակասությունները, երբ տարբեր հեղինակներ քննադատական դիրքերից անդրադառնում էին միաբանության գործունեությանը՝ փորձելով գնահատել դրա դերը հայ մշակույթի պահպանման և տարածման գործում։

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է Սիրիայում արաբական զարթոնքի (ալ-Նահդա) գործընթացում հայ գործիչների մասնակցության ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով XVIII դարի վերջից մինչև XX դարի սկիզբը։ Գրքում ներկայացվում է պատմական այն միջավայրը, որտեղ ձևավորվել և զարգացել է արաբական մշակութային ու հասարակական վերածնունդը՝ ընդգծելով Օսմանյան կայսրության բազմազգ իրականության ազդեցությունը։ Հեղինակը վերլուծում է Սիրիայի հայ համայնքի կրթամշակութային գործունեությունը, տպագրական գործի զարգացումը, մամուլի և գրականության ոլորտներում հայ մտավորականների ներդրումը։ Աշխատությունում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայ թարգմանիչների, հրատարակիչների, ուսուցիչների և հասարակական գործիչների դերին արաբական մտքի արդիականացման, կրթական հաստատությունների ձևավորման և միջմշակութային կապերի զարգացման գործընթացում։ Քննարկվում են նաև հայ և արաբ մտավորականների համագործակցության ձևերը, գաղափարական փոխազդեցությունները և համատեղ մշակութային նախաձեռնությունները։ Գիրքը նախատեսված է պատմաբանների, արևելագետների, հայագետների, մշակութաբանների և համապատասխան ոլորտների ուսանողների համար՝ առաջարկելով համապարփակ պատկերացում հայ գործիչների ներդրման մասին Սիրիայի արաբական զարթոնքի շրջանում։

Աշխատությունը նվիրված է Առաջին համաշխարհային պատերազմի արևելյան (ռուսական) ռազմաճակատում հայ զինվորականների մասնակցությանը, նրանց մարտական գործողություններին և նվաճումներին։ Գրքում ներկայացվում են հայկական զինված ուժերի կազմավորումները, մարտավարական գործողությունների ընթացքը, հրամանատարների և զինվորների փորձառությունը, ինչպես նաև առկա մարտական մարտահրավերներն ու դժվարությունները։ Հեղինակը վերլուծում է հայ զորայինների դերը ռազմաճակատում, նրանց մարտունակությունը, բարոյահոգեբանական վիճակը և միասնականության զգացումը՝ ընդգծելով նրանց ավանդը պատերազմի ընթացքի և ռազմաքաղաքական զարգացումների վրա։ Աշխատության մեջ օգտագործվել են ռազմական հուշագրություններ, փաստաթղթեր, ռազմական հրահանգներ և օրագիր նյութեր, որոնք թույլ են տալիս ներկայացնել պատերազմի համապարփակ պատկեր և հայ զինվորների անձնական ու խմբային գործունեության առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է հայ զինվորականության պատմության, առաջին համաշխարհային պատերազմի ուսումնասիրման և հայ ժողովրդի ռազմաքաղաքական ժառանգության մեջ ներդրման ուսումնասիրության համար, հանդիսանալով արժեքավոր աղբյուր հետազոտող պատմաբանների, ուսանողների և լայն հանրության համար։

Այս աշխատանքը ներկայացնում է Ռուսաստանի հարավում ապրող հայերի պատմության ուսումնասիրության աղբյուրները և նյութերը՝ համառոտ ներկայացնելով նրանց բնակության, սոցիալական, մշակութային և տնտեսական իրավիճակը տարբեր պատմական փուլերում։ Նյութում վերլուծվում են հայկական համայնքների կազմավորումը, գաղութների հիմնադրման և զարգացման գործընթացները, հայկական եկեղեցիների, կրթական հաստատությունների և մշակութային կենտրոնների դերը համայնքային կյանքում։ Աշխատությունը նաև լուսաբանման առումով ընդգծում է ռուսական պետական արխիվային և տեղական աղբյուրների հետազոտությունը, որոնք թույլ են տալիս վերականգնել հայերի սոցիալական շարժերը, զբաղվածությունը, առևտրական կապերը և տեղացի բնակչության հետ փոխգործակցությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում XIX–XX դարերի սոցիալ-քաղաքական իրադարձությունների ազդեցությանը հայ համայնքների վրա՝ ներառյալ հայրենադարձական և էմիգրացիոն գործընթացները, ինչպես նաև ազգային ինքնագիտակցության պահպանման մեխանիզմները։ Նյութը կարևոր է պատմաբանների, մշակութաբանների և Հայ ժողովրդի սփյուռքի ուսումնասիրության ոլորտի մասնագետների համար՝ տրամադրելով համապարփակ պատկեր Հարավային Ռուսաստանի հայերի պատմության և սոցիալական գոյության մասին։

Այս գիտական-պատմագիտական աշխատանքը նվիրված է Ամենայն հայոց կաթողիկոս Վազգեն Ա-ի հասարակական և մշակութային գործունեության բազմակողմանի ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով նրա դերակատարությունը հայ եկեղեցու, ազգային ինքնության պահպանման և մշակութային կյանքի զարգացման գործընթացներում։ Գրքում վերլուծվում է նրա գործունեությունը հատկապես Խորհրդային Հայաստանի և սփյուռքի պայմաններում՝ ընդգծելով եկեղեցու դիրքի ամրապնդման, հոգևոր արժեքների պահպանման և ազգային համախմբման ուղղությամբ իրականացված նախաձեռնությունները։ Հեղինակը ներկայացնում է Վազգեն Ա-ի ներդրումը կրթամշակութային ոլորտում՝ հոգևոր կրթության զարգացման, հրատարակչական գործունեության խթանման և երիտասարդության հոգևոր դաստիարակության ուղղություններով։ Աշխատության մեջ հատուկ ուշադրություն է դարձվում նրա միջեկեղեցական և միջազգային կապերին, ինչպես նաև հայ եկեղեցու հեղինակության բարձրացմանը համաշխարհային քրիստոնեական հարթակում։ Միաժամանակ դիտարկվում է նրա հասարակական գործունեության ազդեցությունը ազգային ինքնագիտակցության և մշակութային ժառանգության պահպանման վրա։ Գիրքը նախատեսված է եկեղեցաբանների, պատմաբանների, մշակութաբանների, աստվածաբանների և հայ ազգային-եկեղեցական կյանքի ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Այս աշխատությունը նվիրված է չերքեզների դերին Օսմանյան կայսրության և Թուրքիայի պետական իշխանության համակարգում XIX դարի երկրորդ կեսից մինչև XX դարի առաջին քառորդը։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են չերքեզների վերաբնակեցման պատմական հանգամանքները Օսմանյան տարածքներում, նրանց սոցիալ-քաղաքական ինտեգրման գործընթացները և պետական կառավարման տարբեր մակարդակներում ներգրավվածությունը։ Աշխատությունում դիտարկվում է չերքեզական համայնքների ձևավորումը, նրանց ռազմական և վարչական ծառայության ավանդույթները, ինչպես նաև այդ խմբերի ազդեցությունը կայսրության ներքին քաղաքականության վրա։

Այս աշխատությունը ներկայացնում է Էրիվան քաղաքի (Երևան) պարտադիր կարգադրությունների և քաղաքային կանոնադրական դրույթների համակարգված ժողովածու՝ ընդգրկելով քաղաքային կառավարման, հասարակական կարգի, տնտեսության և բնակչության առօրյա կյանքի կարգավորման հիմնական նորմատիվ ակտերը։ Նյութը ունի իրավական-տեղեկատու բնույթ և արտացոլում է քաղաքային ինքնակառավարման ձևավորման պատմական փուլերը, վարչական կառավարման մեխանիզմները և հանրային կարգապահության ապահովման կանոնները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում քաղաքային տնտեսության կազմակերպմանը, սանիտարական կանոններին, առևտրի և ծառայությունների կարգավորմանը, ինչպես նաև հասարակական անվտանգության ապահովման միջոցներին։ Աշխատությունը կարևոր աղբյուր է քաղաքային իրավունքի, վարչական պատմության և Երևանի քաղաքային զարգացման ուսումնասիրության համար՝ հնարավորություն տալով պատկերացում կազմել քաղաքային կյանքի կարգավորման իրավական հիմքերի մասին տարբեր պատմական փուլերում։

Ստորև ներկայացված են 1975 թվականի ապրիլ, մայիս և հունիս ամիսների մի շարք նշանավոր և պատմականորեն կարևոր իրադարձություններ՝ համաշխարհային համատեքստում։ Ապրիլ 1975 — 1975 թվականի ապրիլի 4-ին ԱՄՆ-ում հիմնադրվում է Microsoft ընկերությունը՝ Բիլ Գեյթսի և Փոլ Ալենի կողմից, ինչը հետագայում դառնում է տեղեկատվական տեխնոլոգիաների ոլորտի ամենաազդեցիկ իրադարձություններից մեկը։ Ապրիլի վերջին՝ ապրիլի 30-ին, ավարտվում է Վիետնամի պատերազմը՝ Սայգոնի անկմամբ և Հյուսիսային Վիետնամի հաղթանակով, ինչը համարվում է 20-րդ դարի կարևոր քաղաքական շրջադարձերից մեկը։ Մայիս 1975 — մայիսին տեղի է ունենում Մայագեսի միջադեպը (Mayaguez incident), երբ ԱՄՆ-ը ռազմական գործողություն է իրականացնում Կամբոջայի կարմիր խմերների դեմ՝ ամերիկյան նավի և անձնակազմի ազատման նպատակով (մայիսի 12–15)։ Այս իրադարձությունը հաճախ դիտարկվում է որպես Վիետնամի պատերազմից հետո ԱՄՆ-ի վերջին ռազմական միջամտություններից մեկը Հարավարևելյան Ասիայում։ Հունիս 1975 — հունիսի ամենանշանավոր իրադարձություններից է Հնդկաստանում արտակարգ դրության (Emergency) հաստատումը, որը սկսվում է 1975 թվականի հունիսի 25-ին վարչապետ Ինդիրա Գանդիի կողմից։ Այս քայլը հանգեցնում է քաղաքական ազատությունների սահմանափակման և մեծ ազդեցություն է ունենում երկրի ներքաղաքական զարգացման վրա։

Բալկանյան հիմնախնդիրները և միջազգային դիվանագիտությունը աշխատությունը պատմաքաղաքական և միջազգային հարաբերությունների ուսումնասիրություն է, որը վերլուծում է Բալկանյան տարածաշրջանի բարդ քաղաքական զարգացումները տարբեր պատմական փուլերում՝ կենտրոնանալով ազգային հակասությունների, պետությունների ձևավորման գործընթացների և մեծ տերությունների շահերի բախման վրա, այն ընդգրկում է Օսմանյան կայսրության անկումից հետո ձևավորված քաղաքական իրադրությունը, Բալկանյան պատերազմների պատճառներն ու հետևանքները, ինչպես նաև Առաջին համաշխարհային պատերազմին նախորդող և հաջորդող դիվանագիտական գործընթացները, գիրքը հատուկ ուշադրություն է դարձնում միջազգային դիվանագիտության դերակատարությանը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են եվրոպական ուժերը փորձել կարգավորել տարածաշրջանի հակամարտությունները պայմանագրերի, դաշինքների և քաղաքական միջամտությունների միջոցով, միաժամանակ բացահայտելով այդ գործընթացների ազդեցությունը տարածաշրջանի կայունության և երկարաժամկետ հակամարտությունների ձևավորման վրա։