History

Աշխատությունը նվիրված է Էջմիածնի հայրապետական աթոռի և ռուսական պետական իշխանությունների միջև հարաբերությունների սկզբնական շրջանի պատմական ուսումնասիրությանը՝ լուսաբանելով դրանց ձևավորման քաղաքական, եկեղեցական և դիվանագիտական նախադրյալները։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն պատմական պայմանների վրա, որոնցում Հայոց եկեղեցու բարձրագույն հոգևոր իշխանությունը սկսեց կապեր հաստատել Ռուսաստանի հետ՝ տարածաշրջանում տեղի ունեցող քաղաքական փոփոխությունների և հայ բնակչության անվտանգության ու եկեղեցական շահերի պաշտպանության խնդիրների համատեքստում։ Քննության են առնվում Էջմիածնի կաթողիկոսների, հոգևորականների և հայ հասարակական շրջանակների նախաձեռնությունները, ռուսական իշխանություններին ուղղված դիմումները, նամակագրությունը և տարբեր ներկայացուցիչների միջոցով իրականացվող բանակցությունները։ Այս հարաբերությունները դիտարկվում են Հարավային Կովկասում և հարակից տարածքներում Ռուսաստանի քաղաքական ազդեցության աստիճանական ընդլայնման, ինչպես նաև Օսմանյան և Պարսկական տերությունների հետ նրա հարաբերությունների ընդհանուր համապատկերում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում այն շարժառիթներին, որոնք հայկական եկեղեցական շրջանակներին դրդում էին Ռուսաստանի հետ հարաբերությունների զարգացմանը։ Դրանց թվում կարևորվում էին քրիստոնյա բնակչության պաշտպանության ակնկալիքները, եկեղեցական հաստատությունների իրավունքների ու ունեցվածքի պահպանման հարցերը, քաղաքական անկայունության պայմաններում անվտանգության ապահովման ձգտումները և արտաքին հովանավորություն ձեռք բերելու հնարավորությունները։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են ռուսական կառավարության շահերն ու նպատակները՝ պարզելու, թե հայկական եկեղեցական կառույցների հետ կապերը ինչ նշանակություն կարող էին ունենալ Ռուսաստանի կովկասյան և արևելյան քաղաքականության համար։ Էջմիածնի հայրապետական աթոռը ներկայացվում է ոչ միայն որպես հոգևոր կենտրոն, այլև որպես հայկական հասարակության կազմակերպման և արտաքին կապերի հաստատման կարևոր հաստատություն, որն իր հեղինակության շնորհիվ կարող էր մասնակցել քաղաքական ու դիվանագիտական գործընթացներին։ Քննության են առնվում եկեղեցական դիվանագիտության առանձնահատկությունները, պատվիրակությունների գործունեությունը, պաշտոնական և ոչ պաշտոնական հաղորդակցության ձևերը, ինչպես նաև տարբեր միջնորդների դերը հայ-ռուսական կապերի հաստատման գործում։ Հատուկ նշանակություն է տրվում նամակագրական և վավերագրական նյութերին, քանի որ դրանց միջոցով հնարավոր է բացահայտել կողմերի ակնկալիքները, քաղաքական հաշվարկները և հարաբերությունների զարգացման կոնկրետ փուլերը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևել, թե ինչպես սկզբնական առանձին շփումները ժամանակի ընթացքում վերածվեցին ավելի համակարգված հարաբերությունների և ստեղծեցին հետագա քաղաքական ու եկեղեցական համագործակցության նախադրյալներ։ Կարևորվում է նաև կրոնական գործոնի նշանակությունը, սակայն հայ-ռուսական կապերը չեն սահմանափակվում միայն քրիստոնեական ընդհանրությամբ։ Դրանք դիտարկվում են քաղաքական շահերի, տարածաշրջանային մրցակցության, առևտրական կապերի և հայկական համայնքների սոցիալական ու իրավական դրության հետ փոխկապակցված։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում այն հարցին, թե տարբեր պատմական իրավիճակներում որքանով էին համընկնում կամ տարբերվում Էջմիածնի և ռուսական պետական իշխանությունների նպատակները։ Այդ մոտեցումը հնարավորություն է տալիս հարաբերությունների պատմությունը ներկայացնել ոչ թե որպես միակողմանի գործընթաց, այլ որպես տարբեր շահեր ունեցող կողմերի փոխգործակցություն։ Աշխատության աղբյուրագիտական արժեքը պայմանավորված է նաև պաշտոնական գրագրության, եկեղեցական փաստաթղթերի, դիվանագիտական հաղորդագրությունների և ժամանակաշրջանի այլ վավերագրերի օգտագործման հնարավորությամբ, որոնք տեղեկություններ են հաղորդում ինչպես քաղաքական իրադարձությունների, այնպես էլ Հայոց եկեղեցու արտաքին գործունեության մասին։ Հետազոտությունը կարևոր նշանակություն ունի հետագա հայ-ռուսական հարաբերությունների պատմական հիմքերը հասկանալու համար, քանի որ սկզբնական կապերի ընթացքում ձևավորված քաղաքական պատկերացումները, հաղորդակցության ուղիները և փոխադարձ ակնկալիքները հետագայում ազդեցություն ունեցան տարածաշրջանում տեղի ունեցող զարգացումների վրա։ Միաժամանակ նյութը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել Էջմիածնի հայրապետական աթոռի քաղաքական և հասարակական դերակատարության, Հայոց եկեղեցու արտաքին հարաբերությունների և Ռուսաստանի հարավկովկասյան քաղաքականության ձևավորման մասին։ Այն կարող է օգտակար լինել հայոց պատմության, Հայոց եկեղեցու պատմության, հայ-ռուսական հարաբերությունների, Ռուսաստանի արտաքին քաղաքականության, Կովկասի պատմության և պատմական դիվանագիտության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, պատմաբանների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայկական հարցի քաղաքական և միջազգային-դիվանագիտական կողմերի քննությանը՝ այն դիտարկելով Օսմանյան կայսրությունում հայ բնակչության դրության, հայկական բարենորոգումների պահանջների և մեծ տերությունների քաղաքական շահերի փոխազդեցության համատեքստում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է խնդրի առաջացման պատմական նախադրյալների, դրա միջազգային բնույթ ստանալու գործընթացի և հնարավոր կարգավորման վերաբերյալ ձևավորված քաղաքական մոտեցումների վրա։ Քննության են առնվում հայ բնակչության իրավունքների և անվտանգության ապահովման, վարչական բարեփոխումների իրականացման, քաղաքական ներկայացվածության և ազգային պահանջների հետ կապված հարցերը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում եվրոպական տերությունների և Ռուսաստանի դիրքորոշումներին, նրանց դիվանագիտական նախաձեռնություններին և Օսմանյան կայսրության նկատմամբ իրականացվող քաղաքականությանը՝ ցույց տալով, որ հայկական խնդիրը սերտորեն կապված էր ժամանակաշրջանի միջազգային հարաբերությունների և աշխարհաքաղաքական մրցակցության հետ։ Անդրադարձ է կատարվում միջազգային պայմանագրերի, դիվանագիտական բանակցությունների և բարենորոգումների ծրագրերի նշանակությանը, ինչպես նաև դրանց իրականացման ընթացքում առաջացած հակասություններին և սահմանափակումներին։ Ուսումնասիրվում են հայկական քաղաքական ու հասարակական շրջանակներում ձևավորված տեսակետները, խնդրի կարգավորման վերաբերյալ տարբեր պատկերացումները և արտաքին քաղաքական պայմանների ազդեցությունը հայկական ազգային նպատակների վրա։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում այն հանգամանքին, որ խնդրի լուծման տարբեր ծրագրեր կարող էին հիմնվել քաղաքական ինքնավարության, բարենորոգումների, միջազգային երաշխիքների կամ այլ քաղաքական մեխանիզմների վրա՝ կախված տվյալ ժամանակաշրջանի պատմական պայմաններից և հեղինակային դիրքորոշումից։ Նյութը հնարավորություն է տալիս հասկանալ, թե ինչպես էր հայկական խնդիրը ներկայացվում քաղաքական և հրապարակախոսական մտքում և ինչպիսի լուծումներ էին առաջարկվում տարբեր պատմական փուլերում։ Միաժամանակ աշխատությունը կարող է դիտարկվել որպես իր ստեղծման ժամանակաշրջանի քաղաքական մտածողությունն արտացոլող սկզբնաղբյուր, ուստի դրա դրույթները կարևոր է գնահատել համապատասխան պատմական միջավայրի և հեղինակի քաղաքական հայացքների հաշվառմամբ։ Այն արժեքավոր է Հայկական հարցի պատմության, հայ ժողովրդի ազգային-քաղաքական շարժումների, Օսմանյան կայսրության քաղաքականության և XIX–XX դարերի միջազգային հարաբերությունների ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Նյութը կարող է օգտակար լինել հայոց պատմությամբ, դիվանագիտության պատմությամբ, միջազգային հարաբերություններով, Հայկական հարցով և քաղաքական մտքի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների, պատմաբանների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Սիմեոն Երևանցու «Ջամբռ» երկի՝ որպես XVII-XVIII դարերի հայոց պատմության կարևոր սկզբնաղբյուրի ուսումնասիրությանը և գիտական գնահատմանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում քննության են առնվում երկի ստեղծման պատմական միջավայրը, հեղինակի գործունեությունը, աշխատության կառուցվածքը, բովանդակային առանձնահատկությունները և պատմական տեղեկությունների բնույթը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն նյութերին, որոնք հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմելու տվյալ ժամանակաշրջանի Հայաստանի և հայության հասարակական, քաղաքական, վարչական, եկեղեցական և տնտեսական կյանքի մասին։ Վերլուծվում են հայ եկեղեցու կառույցների, թեմերի, վանքերի, հոգևոր առաջնորդության, համայնքային հարաբերությունների և եկեղեցական վարչակարգի վերաբերյալ տեղեկությունները, ինչպես նաև տարբեր բնակավայրերի և տարածքների մասին պահպանված տվյալները։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է սկզբնաղբյուրի տեղեկությունների համադրումը ժամանակաշրջանի այլ պատմական վկայությունների հետ՝ դրանց հավաստիությունը, առանձնահատկությունները և պատմագիտական արժեքը բացահայտելու նպատակով։ Ուսումնասիրվում են նաև հեղինակի դիրքորոշումների, աշխարհայացքի և իրադարձությունների գնահատման ազդեցությունը ներկայացված պատմական նյութի վրա։ Երկում պահպանված տեղեկությունները արժեքավոր են ոչ միայն քաղաքական պատմության, այլև հայ ժողովրդի սոցիալական կառուցվածքի, մշակութային կյանքի, կրթության, եկեղեցական ավանդույթների և տեղական ինքնակազմակերպման առանձնահատկությունների ուսումնասիրության համար։ Աշխատությունը ցույց է տալիս, որ աղբյուրի բովանդակության բազմաշերտ քննությունը հնարավորություն է տալիս առավել ամբողջական պատկերացում կազմելու XVII-XVIII դարերի հայոց պատմական իրականության մասին և բացահայտելու այն գործընթացները, որոնք հետագայում ազդեցություն են ունեցել հայ հասարակության ու ազգային-եկեղեցական կյանքի զարգացման վրա։ Ուսումնասիրությունը կարող է կարևոր նշանակություն ունենալ հայագիտության, աղբյուրագիտության և ուշ միջնադարի հայոց պատմության հետազոտության համար՝ միաժամանակ ընդգծելով երկի՝ որպես պատմական փաստերի, տեղեկությունների և ժամանակաշրջանի հասարակական կյանքի վերաբերյալ ինքնատիպ վկայության գիտական արժեքը։

Աշխատությունը նվիրված է Թուրքիայի և Հայաստանի պատմական փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով երկու ժողովուրդների և տարածաշրջանի քաղաքական, հասարակական ու մշակութային կյանքի զարգացման տարբեր փուլերը։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են Հայկական լեռնաշխարհի և Անատոլիայի պատմական գործընթացները, հայկական և թուրքական քաղաքական կազմավորումների փոխհարաբերությունները, Օսմանյան կայսրության ձևավորման ու ընդարձակման հետևանքով առաջացած նոր քաղաքական իրողությունները, ինչպես նաև հայ բնակչության սոցիալ-տնտեսական և հասարակական վիճակի փոփոխությունները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում XIX դարի և XX դարի սկզբի իրադարձություններին, երբ հայ-թուրքական հարաբերությունները սերտորեն կապվեցին Օսմանյան կայսրության ներքին քաղաքականության, ազգային հարցի և մեծ տերությունների տարածաշրջանային շահերի հետ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում 1915 թվականի Հայոց ցեղասպանությանը, դրա նախապատմությանը, իրականացման գործընթացին, հայ բնակչության զանգվածային տեղահանություններին ու կոտորածներին և դրանց երկարաժամկետ ժողովրդագրական, քաղաքական ու մշակութային հետևանքներին։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո ձևավորված քաղաքական իրավիճակին, Հայաստանի Առաջին Հանրապետության և Թուրքիայի միջև հարաբերություններին, սահմանային ու տարածքային խնդիրներին, ինչպես նաև տարածաշրջանում տեղի ունեցած հետագա վերադասավորումներին։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է Հայաստանի և Թուրքիայի հարաբերությունների զարգացումը խորհրդային և հետխորհրդային ժամանակաշրջաններում, ներառյալ դիվանագիտական հարաբերությունների բացակայության, սահմանների, պատմական հիշողության, Հայոց ցեղասպանության ճանաչման և տարածաշրջանային անվտանգության հարցերը։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել երկու երկրների հարաբերությունները ոչ միայն որպես երկկողմ քաղաքական խնդիր, այլև որպես Հարավային Կովկասի և Մերձավոր Արևելքի պատմական ու աշխարհաքաղաքական զարգացումների բաղադրիչ։ Աշխատությունում կարող են վերլուծվել նաև հասարակական հիշողության, ինքնության, պատմական ժառանգության և պատմության տարբեր մեկնաբանությունների ազդեցությունը ժամանակակից հարաբերությունների վրա։ Առանձին նշանակություն ունի հայ և թուրք ժողովուրդների պատմական շփումների, մշակութային փոխազդեցությունների և տարածաշրջանի բազմազգ հասարակության ուսումնասիրությունը, ինչը թույլ է տալիս հարաբերությունների պատմությունը ներկայացնել ավելի լայն սոցիալական և մշակութային համատեքստում։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել պատմաբաններին, քաղաքագետներին, միջազգային հարաբերությունների մասնագետներին, տարածաշրջանագետներին, լրագրողներին, ուսանողներին և հայ-թուրքական հարաբերությունների պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է Հայաստանի և Թուրքիայի միջև պատմական հարաբերությունների բազմաշերտ զարգացումը՝ անդրադառնալով քաղաքական հակասություններին, պատերազմներին, ժողովրդագրական փոփոխություններին, Հայոց ցեղասպանության հետևանքներին և ժամանակակից հարաբերությունների վրա պատմական անցյալի ազդեցությանը։

Հրատարակությունը ներկայացնում է Կովկասի հայկական բարեգործական ընկերության ենթակայության կամ դրա կազմում գործող հաստատությունների և կազմակերպական կառույցների գործունեության վերաբերյալ հաշվետվություն՝ արժեքավոր տեղեկություններ հաղորդելով տվյալ ժամանակաշրջանի հայկական հասարակական ու բարեգործական կյանքի մասին։ Փաստաթուղթը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու բարեգործական գործունեության կազմակերպման ձևերը, դրա հիմնական ուղղությունները, ֆինանսական և վարչական մեխանիզմները, ինչպես նաև հասարակության տարբեր խմբերի նկատմամբ իրականացվող աջակցության բնույթը։ Հաշվետվության մեջ արտացոլվում են կազմակերպությունների կատարած աշխատանքները, նրանց առջև դրված խնդիրները, իրականացված ծրագրերն ու միջոցառումները և դրանց արդյունքները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունեն սոցիալական օգնության, կրթական աջակցության, խնամքի և համայնքային կարիքների բավարարմանն ուղղված նախաձեռնությունների մասին տեղեկությունները, որոնք պատկերացում են տալիս հայկական բարեգործական կառույցների հասարակական դերակատարության մասին։ Նյութը արժեքավոր է նաև կազմակերպությունների ֆինանսական գործունեության ուսումնասիրության համար, քանի որ հաշվետու փաստաթղթերը սովորաբար հնարավորություն են տալիս հետևելու միջոցների ձևավորման, բաշխման և օգտագործման սկզբունքներին։ Փաստաթուղթը միաժամանակ արտացոլում է այն ժամանակաշրջանի հասարակական ինքնակազմակերպման մակարդակը, երբ բարեգործական ընկերությունները կարևոր դեր էին ստանձնում համայնքի սոցիալական խնդիրների լուծման, փոխօգնության մշակույթի զարգացման և հանրային նախաձեռնությունների համակարգման գործում։ Հրատարակության պատմական նշանակությունը պայմանավորված է նաև նրանով, որ այն կարող է տեղեկություններ պահպանել տվյալ ժամանակաշրջանի սոցիալական պայմանների, կարիքավոր բնակչության խնդիրների և հայկական համայնքային կառույցների գործունեության ծավալների վերաբերյալ։ Որպես սկզբնաղբյուր՝ այն կարող է օգտագործվել հայկական բարեգործության, հասարակական կազմակերպությունների պատմության, համայնքային ինքնակազմակերպման և սոցիալական աջակցության համակարգերի ուսումնասիրության ժամանակ։ Նյութը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, սոցիալական պատմության և հասարակական մտքի հետազոտողներին, արխիվագետներին, մշակութաբաններին, ինչպես նաև Կովկասի հայ համայնքների պատմությամբ և բարեգործական շարժմամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Այս հրատարակությունը վերաբերում է Ագաթանգեղոսի պատմական երկին, որը հայ ժողովրդի քրիստոնեացման, վաղ քրիստոնեական շրջանի և հայ եկեղեցական ավանդության ուսումնասիրության կարևորագույն սկզբնաղբյուրներից է։ Ստեղծագործության առանցքում Հայաստանի քրիստոնեության ընդունման պատմությունն է, Սուրբ Գրիգոր Լուսավորչի գործունեությունը և Տրդատ Գ թագավորի դարձի հետ կապված իրադարձությունները։ Պատմական շարադրանքը միավորում է քաղաքական, կրոնական և հասարակական իրադարձությունները՝ ներկայացնելով հեթանոսական Հայաստանից դեպի քրիստոնեական պետություն անցման գործընթացը։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ են զբաղեցնում Գրիգոր Լուսավորչի չարչարանքների, բանտարկության, քարոզչական գործունեության և Հայաստանում քրիստոնեական հավատքի տարածման դրվագները, ինչպես նաև Տրդատ թագավորի կրած փոփոխություններն ու նրա կողմից նոր կրոնի ընդունումը։ Պատմությունը արժեքավոր է ոչ միայն որպես կրոնական ավանդության աղբյուր, այլև որպես վաղ միջնադարյան Հայաստանի քաղաքական, մշակութային և հասարակական կյանքի մասին տեղեկություններ պահպանած պատմագրական հուշարձան։ Այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու հայոց ինքնության, եկեղեցական ավանդության և քրիստոնեական մշակույթի ձևավորման վաղ փուլերը։ Իտալերեն ներկայացումը հատկապես կարևոր է հայագիտության միջազգային տարածման տեսանկյունից՝ հնարավորություն տալով եվրոպացի ընթերցողին ծանոթանալ հայկական պատմագրության հիմնարար երկերից մեկին։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել հայագետներին, պատմաբաններին, եկեղեցու պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, դասական և միջնադարյան պատմագրության մասնագետներին, ինչպես նաև Հայաստանի քրիստոնեացման պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Գիրքը ներկայացնում է հոգևորականներ Է. Սմիթի և Հ. Գ. Օ. Դուայթի ճանապարհորդությունների ու հետազոտությունների արդյունքները՝ կենտրոնանալով 19-րդ դարի առաջին կեսի Հայաստանի և հարակից տարածաշրջանների աշխարհագրական, պատմական, հասարակական, կրոնական ու մշակութային կյանքի նկարագրության վրա։ Աշխատության մեջ հեղինակները ներկայացնում են իրենց ուղևորությունը Փոքր Ասիայի տարածքով դեպի Հայաստան, Վրաստան և Պարսկաստան՝ արձանագրելով ճանապարհին հանդիպած բնակավայրերը, բնական միջավայրը, պատմական հուշարձանները և տեղի բնակչության կենցաղն ու սովորույթները։ Առանձնահատուկ տեղ է հատկացվում հայկական համայնքներին, նրանց կրոնական և հասարակական կյանքին, եկեղեցական կառույցներին, կրթությանը և տեղական ավանդույթներին, ինչի շնորհիվ հրատարակությունը կարևոր նյութ է պարունակում ժամանակաշրջանի Հայաստանի վերաբերյալ։ Գիրքը նաև արժեքավոր տեղեկություններ է ներկայացնում Օրմիայի և Սալմասի շրջաններում բնակվող նեստորական և քաղդեական քրիստոնյաների մասին՝ անդրադառնալով նրանց հավատքին, եկեղեցական կազմակերպությանը, համայնքային կյանքին, լեզվական ու մշակութային առանձնահատկություններին և տարածաշրջանի այլ ժողովուրդների հետ հարաբերություններին։ Հեղինակների դիտարկումները միավորում են ճանապարհորդական տպավորությունները, տեղագրական նկարագրությունները, ազգագրական տեղեկությունները և կրոնական ուսումնասիրության տարրերը՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով պատկերացում կազմել Օսմանյան կայսրության, Պարսկաստանի և Հարավային Կովկասի սահմանակից տարածքների բազմազգ ու բազմակրոն միջավայրի մասին։ Աշխատությունը հատկապես կարևոր է որպես ժամանակաշրջանի անմիջական դիտարկումների և վկայությունների ժողովածու, որը կարող է օգտագործվել Հայաստանի պատմության, հայ ժողովրդի սոցիալական ու մշակութային կյանքի, տարածաշրջանի քրիստոնյա համայնքների, ինչպես նաև 19-րդ դարի ճանապարհորդական գրականության ուսումնասիրության համար։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում պատմաբանների, հայագետների, արևելագետների, ազգագրագետների, կրոնագետների և պատմական աշխարհագրությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։

Աշխատությունը փաստավավերագրական բնույթի ուսումնասիրություն է, որն անդրադառնում է Հայոց ցեղասպանության խնդրի վերաբերյալ տարբեր հեղինակավոր անձանց, պետական և հասարակական գործիչների, մտավորականների ու այլ ազդեցիկ շրջանակների ուղղված նամակներին, հրապարակումներին և դրանց ստացած պատասխաններին։ Գրքում մեկտեղված նյութերը հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմելու այն ժամանակաշրջանի հասարակական և քաղաքական արձագանքների մասին, երբ հայ ժողովրդի զանգվածային կոտորածների, տեղահանությունների և բռնությունների մասին տեղեկությունները հասնում էին միջազգային հանրությանը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի ոչ միայն նամակների և հրապարակումների բովանդակությունը, այլև դրանց հասցեատերերի արձագանքների ուսումնասիրությունը, քանի որ դրանք արտացոլում են տարբեր քաղաքական և հասարակական շրջանակների վերաբերմունքը տեղի ունեցող իրադարձությունների նկատմամբ։ Փաստաթղթերի համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու Հայոց ցեղասպանության միջազգային ընկալման ձևավորման որոշակի գործընթացներ, հանրային իրազեկմանն ուղղված նախաձեռնությունները և այդ նախաձեռնությունների նկատմամբ տարբեր մակարդակներում դրսևորված արձագանքները։ Աշխատությունը արժեքավոր սկզբնաղբյուրային նյութ է ներկայացնում պատմական իրադարձությունների ուսումնասիրության համար՝ միաժամանակ ցույց տալով, թե ինչպես են անձնական նամակագրությունը, մամուլի հրապարակումները և պաշտոնական պատասխանները վերածվում պատմական հիշողության կարևոր վկայությունների։ Ներկայացված նյութերը կարող են օգտակար լինել նաև ցեղասպանագիտության, դիվանագիտության, միջազգային հարաբերությունների և քաղաքական պատմության տեսանկյունից՝ հնարավորություն տալով ուսումնասիրել մարդկային ողբերգության նկատմամբ միջազգային արձագանքի տարբեր դրսևորումները։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, ցեղասպանագետներին, միջազգային հարաբերությունների մասնագետներին, փաստաթղթային աղբյուրներով զբաղվող հետազոտողներին, դասախոսներին, ուսանողներին և Հայոց ցեղասպանության պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Արցախի և Ուտիքի պատմաաշխարհագրական ու վիմագրագիտական ուսումնասիրությանը՝ տարածաշրջանների պատմական զարգացման, բնակավայրերի աշխարհագրության, մշակութային ժառանգության և արձանագրական նյութի համակողմանի քննության միջոցով։ Հետազոտության հիմքում պատմական սկզբնաղբյուրների, տեղագրական տվյալների, հուշարձանների և վիմական արձանագրությունների համադրված ուսումնասիրությունն է, որի նպատակն է առավել ամբողջական պատկերացում կազմել այս տարածքների պատմական և մշակութային գործընթացների վերաբերյալ։ Աշխատանքում պատմաաշխարհագրական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել տարածաշրջանների բնակավայրերի տեղադրությունը, բնական սահմանները, ճանապարհային և տնտեսական կապերը, վարչատարածքային փոփոխությունները և բնակեցման առանձնահատկությունները տարբեր պատմական ժամանակաշրջաններում։ Աշխարհագրական միջավայրի և պատմական իրադարձությունների փոխկապակցվածության ուսումնասիրությունը կարևոր է տարածաշրջանների քաղաքական, տնտեսական և մշակութային զարգացման ընթացքը հասկանալու համար։ Հետազոտության առանցքային աղբյուրագիտական ուղղություններից է վիմագրության ուսումնասիրությունը։ Քարե հուշարձանների, եկեղեցիների, վանական համալիրների, խաչքարերի, գերեզմանաքարերի և այլ կառույցների վրա պահպանված արձանագրությունները կարևոր սկզբնաղբյուրներ են, որոնք կարող են տեղեկություններ հաղորդել տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական կյանքի, անձանց, տոհմերի, իշխանական և հոգևոր կառույցների, շինարարական գործունեության, նվիրատվությունների և պատմական իրադարձությունների մասին։ Աշխատանքում վիմական արձանագրությունները դիտարկվում են ոչ միայն որպես առանձին գրություններ, այլև որպես պատմական միջավայրի մաս, որի համատեքստային ուսումնասիրությունը կարող է բացահայտել դրանց ստեղծման ժամանակաշրջանի և նպատակի վերաբերյալ լրացուցիչ տվյալներ։ Ուսումնասիրության կարևոր խնդիրներից է արձանագրությունների ընթերցումը, վերծանումը, թվագրումը և գիտական մեկնաբանությունը։ Վիմագրական նյութի ուսումնասիրության ժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել գրության լեզվական և ուղղագրական առանձնահատկությունները, տառաձևերը, արձանագրության տեղադրությունը, հուշարձանի կառուցվածքը և պահպանվածության աստիճանը։ Էպիգրաֆիկ տվյալների համադրումը պատմական աղբյուրների հետ հնարավորություն է տալիս ճշտել անձնանունների, տեղանունների, թվականների և իրադարձությունների վերաբերյալ տեղեկությունները։ Աշխատանքում կարևոր տեղ է զբաղեցնում տեղանունների ուսումնասիրությունը։ Պատմական և ժամանակակից տեղանունների համադրությունը կարող է օգնել նույնականացնելու հին բնակավայրերը, վարչական միավորները, գետերը, լեռնային տարածքները և այլ աշխարհագրական օբյեկտներ։ Տեղանունների ուսումնասիրությունը հատկապես արժեքավոր է այն դեպքերում, երբ գրավոր աղբյուրներում հանդիպող անվանումները կարող են ունենալ տարբեր ձևեր կամ ժամանակի ընթացքում ենթարկվել փոփոխությունների։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև տարածաշրջանների եկեղեցական և վանական ժառանգությանը։ Ճարտարապետական հուշարձանների և դրանց արձանագրությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու շինարարական ավանդույթները, հովանավորների և պատվիրատուների շրջանակը, հոգևոր կենտրոնների դերը և դրանց կապերը շրջակա բնակավայրերի ու հասարակական կառույցների հետ։ Հուշարձանների արձանագրական նյութը կարող է լրացնել կամ ճշգրտել պատմագիտական աղբյուրների տվյալները՝ հատկապես տեղական պատմության ուսումնասիրության դեպքում։ Աշխատանքում կարևորվում է նաև աղբյուրների համադրական քննությունը։ Վիմագրական տեղեկությունները կարող են համադրվել մատենագրական աղբյուրների, քարտեզների, տեղագրական նկարագրությունների, հնագիտական նյութերի և այլ փաստական տվյալների հետ։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս նվազեցնել առանձին աղբյուրների սահմանափակումների ազդեցությունը և ձևավորել պատմական գործընթացների ավելի հիմնավորված մեկնաբանություն։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է հուշարձանների պահպանության խնդիրը։ Պատմական արձանագրությունները և դրանց կրող հուշարձանները մշակութային ժառանգության կարևոր մաս են, իսկ բնական ազդեցությունները, ժամանակի ընթացքում առաջացած վնասվածքները և մարդկային միջամտությունը կարող են վտանգել դրանց պահպանվածությունը։ Այդ պատճառով վիմագրական նյութի փաստագրումը, լուսանկարումը, չափագրումը, թվայնացումը և գիտական հրատարակումը կարևոր նշանակություն ունեն ինչպես պատմագիտական հետազոտության, այնպես էլ ժառանգության պահպանության համար։ Աշխատանքը կարող է նաև նպաստել Արցախի և Ուտիքի պատմական աշխարհագրության ավելի մանրամասն քարտեզագրմանը՝ տարբեր ժամանակաշրջաններում բնակավայրերի և հուշարձանների տեղադրության վերաբերյալ տվյալների համակարգման միջոցով։ Այդպիսի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել տարածաշրջանի պատմությունը ոչ միայն քաղաքական իրադարձությունների հաջորդականության, այլև տարածքային կազմակերպման, բնակեցման և մշակութային միջավայրի զարգացման տեսանկյունից։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը միավորում է պատմագիտության, պատմական աշխարհագրության, վիմագրագիտության, հնագիտության և հայագիտության մեթոդները՝ նպատակ ունենալով համակարգել Արցախի և Ուտիքի վերաբերյալ պատմական ու արձանագրական նյութը և դրա հիման վրա բացահայտել տարածաշրջանների պատմամշակութային զարգացման առանձնահատկությունները։ Այն կարող է արժեքավոր լինել պատմաբանների, հայագետների, հնագետների, վիմագրագետների, մշակութային ժառանգության մասնագետների և Արցախի ու Ուտիքի պատմությամբ ու հայկական հուշարձանների ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։

Այս տեղեկատու բնույթի հրատարակությունը նվիրված է 2014 թվականին լրացող և այդ տարվա ընթացքում նշվող հիշարժան տարեթվերի, կարևոր պատմական իրադարձությունների, նշանավոր անձանց ծննդյան ու մահվան տարելիցների և հասարակական, մշակութային ու գիտական նշանակություն ունեցող տարեդարձերի ներկայացմանը։ Նյութը կառուցված է ժամանակագրական սկզբունքով և կարող է ծառայել որպես հարմար տեղեկատու՝ տարբեր ոլորտների կարևոր ամսաթվերի արագ որոնման և հիշատակման համար։ Հավաքածուում ընդգրկված տարեթվերը հնարավորություն են տալիս անդրադառնալու հայ և համաշխարհային պատմության տարբեր ժամանակաշրջանների իրադարձություններին՝ ընդգծելով դրանց պատմական նշանակությունն ու հետագա զարգացման վրա ունեցած ազդեցությունը։ Առանձնահատուկ տեղ կարող է հատկացվել Հայաստանի պատմության, հայ մշակույթի, գրականության, արվեստի, գիտության, կրթության և հասարակական կյանքի հետ կապված հոբելյաններին։ Միաժամանակ ներկայացվում են համաշխարհային նշանակություն ունեցող քաղաքական, ռազմական, գիտական և մշակութային իրադարձությունների տարելիցներ, ինչպես նաև տարբեր երկրների ու ժողովուրդների պատմության մեջ կարևոր դեր ունեցած անձանց հոբելյանական ամսաթվերը։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել պատմության և մշակույթի վերաբերյալ դասերի, միջոցառումների, ցուցահանդեսների, գրադարանային և կրթական աշխատանքների կազմակերպման ժամանակ։ Այն հնարավորություն է տալիս ոչ միայն հիշել որոշակի ամսաթվեր, այլև դրանց միջոցով բացահայտել պատմական գործընթացների փոխկապակցվածությունը և տարբեր դարաշրջանների կարևոր իրադարձությունների շարունակական ազդեցությունը։ Տեղեկատուի գործնական արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ այն մեկտեղում է տարբեր բնագավառների հիշարժան ամսաթվեր և կարող է օգտագործվել որպես օժանդակ նյութ ուսուցիչների, գրադարանավարների, մշակութային հաստատությունների աշխատակիցների, ուսանողների և հետազոտողների կողմից։ Հրատարակությունը հատկապես հարմար է տարեդարձերի և հոբելյանների հետ կապված միջոցառումների նախապատրաստման, թեմատիկ դասախոսությունների ու զեկուցումների կազմման, ինչպես նաև պատմական և մշակութային հիշողության պահպանման նպատակով։

Աշխատանքը նվիրված է 1945-1988 թվականներին հայկական սփյուռքում տեղի ունեցած ներքին տեղաշարժերի, բնակչության տարածական վերաբաշխման և համայնքային կառուցվածքի փոփոխությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո ձևավորված նոր պատմական պայմաններն են, որոնք էական ազդեցություն ունեցան տարբեր երկրներում և քաղաքներում բնակվող հայերի թվաքանակի, բնակության վայրերի, սոցիալական կազմի և համայնքային կյանքի կազմակերպման վրա։ Ուսումնասիրությունը դիտարկում է սփյուռքի ներքին շարժերը ոչ միայն որպես բնակչության ֆիզիկական տեղափոխություններ, այլև որպես սոցիալական, տնտեսական և մշակութային գործընթացների ամբողջություն, որոնք փոփոխում էին հայկական համայնքների ներքին հարաբերություններն ու զարգացման ուղղությունները։ Աշխատանքում կարևոր տեղ է հատկացվում հետպատերազմյան շրջանում հայրենադարձության գործընթացին և դրա ազդեցությանը սփյուռքի ժողովրդագրական կառուցվածքի վրա։ 1940-ականների երկրորդ կեսին Խորհրդային Հայաստան տեղափոխված բազմաթիվ հայերի հեռացումը տարբեր սփյուռքյան համայնքներից փոխեց առանձին բնակավայրերի և երկրների հայկական բնակչության թվաքանակը, իսկ հայրենադարձության փորձը դարձավ սփյուռքյան շարժունակության կարևոր բաղադրիչ։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են հենց սփյուռքի ներսում տեղի ունեցած տեղափոխությունները՝ գյուղական բնակավայրերից քաղաքներ, փոքր համայնքներից խոշոր կենտրոններ և մի երկրից մյուսը։ Այդ գործընթացների վրա ազդել են տնտեսական զարգացման անհավասար մակարդակները, աշխատանքի և կրթության հնարավորությունները, քաղաքական փոփոխությունները, ընտանեկան կապերը և ավելի բարենպաստ կենսապայմաններ որոնելու ձգտումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել Մերձավոր Արևելքի հայկական համայնքներին, որտեղ 20-րդ դարի երկրորդ կեսին քաղաքական անկայունությունը, զինված հակամարտությունները և տնտեսական փոփոխությունները զգալիորեն ազդեցին բնակչության տեղաշարժերի վրա։ Լիբանանի, Սիրիայի, Իրաքի և տարածաշրջանի այլ երկրների հայկական համայնքներից դեպի ավելի կայուն երկրներ կատարված տեղափոխությունները նպաստեցին սփյուռքի աշխարհագրական վերակազմավորմանը։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում է հայերի ներգաղթը Եվրոպայի, Հյուսիսային և Հարավային Ամերիկայի, Ավստրալիայի և այլ տարածաշրջանների քաղաքներ, որտեղ ձևավորվեցին կամ ընդլայնվեցին նոր հայկական համայնքային կենտրոններ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է քաղաքայինացման գործընթացը։ Սփյուռքի տարբեր երկրներում հայ բնակչության մի մասը աստիճանաբար կենտրոնացավ խոշոր քաղաքներում, որտեղ ավելի մեծ էին աշխատանքի, կրթության, առևտրի և հասարակական գործունեության հնարավորությունները։ Այս տեղաշարժերը փոխեցին համայնքների սոցիալական կառուցվածքը և նպաստեցին նոր մշակութային ու կազմակերպական կենտրոնների առաջացմանը։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել նաև ներհամայնքային շարժերի ազդեցությունը հայկական դպրոցների, եկեղեցիների, մշակութային միությունների, մամուլի և այլ հաստատությունների վրա։ Բնակչության նվազումը որոշ բնակավայրերում կարող էր թուլացնել ավանդական համայնքային կառույցները, մինչդեռ նոր կենտրոններում հայերի թվի աճը նպաստում էր նոր կազմակերպությունների և մշակութային հաստատությունների ստեղծմանը։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև սփյուռքյան ներքին շարժերի ժողովրդագրական ուսումնասիրությունը՝ հաշվի առնելով տարիքային և սոցիալական կազմի փոփոխությունները, ընտանիքների վերամիավորումը, ծնելիության և արտագաղթի ազդեցությունը, ինչպես նաև տարբեր սերունդների շարժունակության առանձնահատկությունները։ Երիտասարդների կրթական և մասնագիտական միգրացիան կարող էր հատկապես մեծ դեր ունենալ համայնքների աշխարհագրական փոփոխության մեջ, քանի որ ուսման կամ աշխատանքի նպատակով տեղափոխված անձինք հաճախ հետագայում հաստատվում էին նոր բնակավայրերում։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև 1960-1980-ական թվականներին սփյուռքի նոր կենտրոնների ձևավորմանը և արդեն գոյություն ունեցող համայնքների փոխակերպմանը։ Այս գործընթացները կապված էին ոչ միայն տնտեսական և քաղաքական գործոնների, այլև հաղորդակցության միջոցների զարգացման, միջազգային կապերի ընդլայնման և սփյուռքահայերի կրթական ու մասնագիտական շարժունակության աճի հետ։ Աշխատանքի կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ ներքին տեղաշարժերը դիտարկվում են որպես սփյուռքի շարունակական վերակազմավորման գործընթաց, որի արդյունքում փոխվում էին համայնքների հարաբերակցությունը, աշխարհագրությունը և մշակութային ազդեցության կենտրոնները։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է 1945-1988 թվականների հայկական սփյուռքի ժողովրդագրական և տարածական փոփոխությունների համապարփակ պատկերը՝ բացահայտելով հայրենադարձության, քաղաքայինացման, ներհամայնքային տեղափոխությունների և միջազգային միգրացիայի փոխկապակցված ազդեցությունը։ Այն հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են հետպատերազմյան տասնամյակների քաղաքական, տնտեսական և սոցիալական փոփոխությունները վերափոխել հայկական սփյուռքի աշխարհագրական կառուցվածքը, համայնքային կենտրոնները և ներքին կապերը։ Թեման կարևոր է հայկական սփյուռքի պատմության, ժողովրդագրության, միգրացիոն գործընթացների և համայնքային զարգացման ուսումնասիրության համար։

Աշխատանքը ներկայացնում է ՍՄԿՊ XXII համագումարի որոշումների և նյութերի գրադարանային պրոպագանդայի կազմակերպմանն ու իրականացմանը վերաբերող մեթոդական և բիբլիոգրաֆիական նյութերի ամբողջություն։ Այն արտացոլում է խորհրդային ժամանակաշրջանի գրադարանների առջև դրված գաղափարական, տեղեկատվական և մշակութային խնդիրները, երբ գրադարանը դիտարկվում էր ոչ միայն որպես գրականության պահպանման և ընթերցողների սպասարկման հաստատություն, այլև որպես հասարակության քաղաքական և գաղափարական դաստիարակության կարևոր օղակ։ Նյութերի հիմնական նպատակն է ներկայացնել, թե ինչպիսի մեթոդներով և կազմակերպչական միջոցներով կարող էին գրադարանները հանրությանը ծանոթացնել համագումարի որոշումներին, քաղաքական ծրագրերին և հարակից գաղափարական նյութերին։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է հատկացվում գրքային ցուցահանդեսների, թեմատիկ անկյունների, մատենագիտական ցանկերի, գրականության տեսությունների, ընթերցողական կոնֆերանսների, զրույցների, դասախոսությունների և այլ մշակութային-տեղեկատվական միջոցառումների կազմակերպմանը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում համապատասխան գրականության ընտրության, դասակարգման և ընթերցողներին նպատակային ներկայացման մեթոդներին, ինչպես նաև բիբլիոգրաֆիական աշխատանքի արդյունավետ կազմակերպմանը։ Նյութերը կարող են ծառայել գրադարանավարներին որպես գործնական ուղեցույց՝ օգնելով մշակել թեմատիկ միջոցառումների ծրագրեր, կազմել մատենագիտական ցանկեր և ընտրել համապատասխան գրականություն տարբեր խմբերի ընթերցողների համար։ Աշխատանքը նաև արժեքավոր աղբյուր է խորհրդային գրադարանային գործի պատմությունն ուսումնասիրողների համար, քանի որ արտացոլում է տվյալ ժամանակաշրջանում գրադարանային աշխատանքի նկատմամբ ներկայացվող գաղափարական պահանջները և տեղեկատվության տարածման ընդունված մեթոդները։ Բովանդակության մեջ միավորվում են մեթոդական ցուցումները և բիբլիոգրաֆիական տեղեկությունները, ինչի շնորհիվ այն միաժամանակ ունի ինչպես տեսական-տեղեկատվական, այնպես էլ կիրառական նշանակություն։ Գրադարանների գործունեությունը ներկայացվում է որպես կազմակերպված համակարգ, որի միջոցով քաղաքական և հասարակական նշանակության փաստաթղթերը պետք է հասանելի դառնային ընթերցողների լայն շրջանակին։ Ընդհանուր առմամբ, նյութերի ժողովածուն հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել խորհրդային ժամանակաշրջանի գրադարանային պրոպագանդայի սկզբունքների, մատենագիտական սպասարկման ձևերի և ընթերցողների հետ գաղափարական-լուսավորչական աշխատանքի մեթոդների մասին՝ միաժամանակ պահպանելով տվյալ ժամանակաշրջանի քաղաքական և մշակութային միջավայրի առանձնահատկությունները։

Այս գիրքը նվիրված է Կիլիկյան հայկական թագավորության և Մամլուքյան պետության միջև ձևավորված քաղաքական, ռազմական, տնտեսական և դիվանագիտական հարաբերությունների ուսումնասիրությանը։ Աշխատության կենտրոնում միջնադարյան Մերձավոր Արևելքի բարդ քաղաքական միջավայրն է, որտեղ հայկական թագավորությունը ստիպված էր վարել բազմաշերտ արտաքին քաղաքականություն՝ հաշվի առնելով տարածաշրջանի խոշոր ուժերի շահերը, ռազմական սպառնալիքները և դաշնակցային հարաբերությունների փոփոխվող համակարգը։ Ուսումնասիրության մեջ ներկայացվում են հայ-մամլուքյան հարաբերությունների ձևավորման պատմական նախադրյալները, երկու պետությունների միջև հակասությունների հիմնական պատճառները և ռազմական առճակատումների զարգացումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ հարաբերությունները սահմանափակված չէին միայն ռազմական բախումներով․ դրանք ներառում էին նաև դիվանագիտական շփումներ, բանակցություններ, փոխադարձ պայմանավորվածություններ, առևտրային կապեր և տարածաշրջանային քաղաքականության հետ կապված շահերի բախումներ։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է Կիլիկյան Հայաստանի աշխարհաքաղաքական դիրքի վերլուծությունը և այն մարտահրավերների ուսումնասիրությունը, որոնց պայմաններում հայկական իշխանությունը փորձում էր պահպանել իր ինքնուրույնությունն ու տարածքային ամբողջականությունը։ Քննարկվում են Մամլուքյան պետության ռազմական և քաղաքական հզորության աճը, նրա ընդարձակողական քաղաքականությունը և դրա ազդեցությունը Կիլիկյան Հայաստանի անվտանգության վրա։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են հայկական կողմի արտաքին քաղաքական քայլերը, դաշնակիցներ ձեռք բերելու փորձերը, ռազմական դիմադրության ձևերը և դիվանագիտական միջոցների կիրառումը։ Գիրքը հնարավորություն է տալիս հասկանալու Կիլիկյան Հայաստանի պատմության վերջին փուլերի քաղաքական զարգացումները և այն գործընթացները, որոնք աստիճանաբար հանգեցրին հայկական թագավորության դիրքերի թուլացմանը տարածաշրջանում։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև միջնադարյան միջազգային հարաբերությունների տեսանկյունից, քանի որ այն ցույց է տալիս, թե ինչպես էին փոքր կամ միջին չափի պետությունները փորձում գոյատևել ուժերի փոփոխվող հարաբերակցության պայմաններում՝ համադրելով ռազմական, տնտեսական և դիվանագիտական գործիքները։ Նյութը կարող է հետաքրքրել Հայոց պատմությամբ, Կիլիկյան Հայաստանի պատմությամբ, Մերձավոր Արևելքի միջնադարյան պատմությամբ և միջազգային հարաբերությունների պատմությամբ զբաղվող մասնագետներին, հետազոտողներին, դասախոսներին և ուսանողներին։

Այս գիրքը ներկայացնում է Օսմանյան կայսրության վերջին տասնամյակների ընթացքում տեղի ունեցած զանգվածային բռնությունների, տեղահանությունների, կոտորածների և բնակչության համակարգված ոչնչացման համապարփակ ուսումնասիրություն։ Այն կենտրոնանում է հատկապես Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին և դրան նախորդած ու հաջորդած ժամանակաշրջաններում կայսրության քրիստոնյա ժողովուրդների՝ մասնավորապես հայերի, ասորիների և հույների նկատմամբ իրականացված քաղաքականությունների ու բռնությունների վրա՝ դրանք դիտարկելով ոչ թե որպես միմյանցից անկախ և պատահական իրադարձություններ, այլ որպես ավելի լայն քաղաքական, ժողովրդագրական և պետական գործընթացների մաս։ Հեղինակները ուսումնասիրում են, թե ինչպես Օսմանյան պետության քաղաքական փոփոխությունները, ազգայնական գաղափարախոսությունների տարածումը, պատերազմական պայմանները, ներքին իշխանական պայքարները և կայսրության տարածքային ու ժողովրդագրական վերափոխման ձգտումները ստեղծեցին միջավայր, որտեղ զանգվածային բռնությունը դարձավ բնակչության նկատմամբ վերահսկողության և վերաձևավորման գործիք։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տեղահանությունների կազմակերպմանը, բռնագաղթի ճանապարհներին, զանգվածային սպանություններին, ունեցվածքի բռնագրավմանը, բնակավայրերի դատարկմանը և վերապրածների կյանքի պայմաններին։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև նրանով, որ իրադարձությունները չի սահմանափակում միայն ռազմական գործողությունների կամ առանձին կոտորածների նկարագրությամբ, այլ փորձում է բացահայտել դրանց կառավարման մեխանիզմները, պետական կառույցների և տեղական իշխանությունների դերակատարությունը, ինչպես նաև հասարակական տարբեր խմբերի մասնակցության կամ դիմադրության ձևերը։ Գիրքը միաժամանակ անդրադառնում է Օսմանյան կայսրության տարբեր համայնքների փոխհարաբերություններին և ցույց է տալիս, թե ինչպես պատերազմի, ազգային ինքնության և ժողովրդագրական քաղաքականության փոխազդեցությունը կարող էր հանգեցնել ամբողջական համայնքների ոչնչացման կամ հայրենազրկման։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև պատմական հիշողության և հետագա ժխտողականության խնդիրը․ ուսումնասիրությունը դիտարկում է, թե ինչպես են այս իրադարձությունները մեկնաբանվել հետագա տասնամյակներում, ինչպիսի քաղաքական ու պատմագրական վեճեր են ձևավորվել դրանց շուրջ և ինչ նշանակություն ունեն արխիվային փաստաթղթերը, վկայությունները և ժողովրդագրական տվյալները անցյալի վերականգնման համար։ Աշխատանքը կարող է արժեքավոր լինել ինչպես Օսմանյան կայսրության անկման և Առաջին համաշխարհային պատերազմի պատմությամբ հետաքրքրվողների, այնպես էլ ցեղասպանությունների, էթնիկ բռնության, ազգայնականության, բռնի տեղահանությունների և պատմական հիշողության ուսումնասիրությամբ զբաղվող ընթերցողների համար։ Այն հնարավորություն է տալիս ավելի լայն համատեքստում հասկանալու, թե ինչպիսի քաղաքական, ռազմական և սոցիալական պայմաններում կարող են ձևավորվել զանգվածային բռնության գործընթացներ, ինչպես են դրանք իրականացվում պետական և տեղական կառույցների միջոցով, և ինչ երկարաժամկետ հետևանքներ են ունենում ոչ միայն անմիջական զոհերի ու վերապրածների, այլև ամբողջ տարածաշրջանի ժողովրդագրական, մշակութային և քաղաքական պատմության վրա։

Աշխատությունը նվիրված է Հայոց ցեղասպանությանը վերաբերող թանգարանային ցուցադրության դերին՝ որպես պատմական հիշողության պահպանման, փոխանցման և հանրային գիտակցության ձևավորման կարևոր միջոցի։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են թանգարանային ցուցադրության կազմակերպման սկզբունքները, պատմական նյութերի ընտրության և ներկայացման եղանակները, ինչպես նաև այն մեթոդները, որոնց միջոցով անցյալի ողբերգական իրադարձությունները հասանելի և ընկալելի են դառնում տարբեր սերունդների ու այցելուների համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում փաստաթղթերի, լուսանկարների, անձնական իրերի, վկայությունների, արխիվային նյութերի և այլ թանգարանային առարկաների նշանակությանը՝ որպես պատմական իրադարձությունների հիշողությունը պահպանող և փոխանցող աղբյուրների։ Աշխատանքը քննարկում է նաև ցուցադրության կառուցվածքի, թեմատիկ և ժամանակագրական դասավորության, տեղեկատվական տեքստերի, տեսողական նյութերի և ժամանակակից թանգարանային տեխնոլոգիաների կիրառման ազդեցությունը այցելուների պատմական ընկալումների վրա։ Կարևոր տեղ է հատկացվում թանգարանի կրթական և հասարակական առաքելությանը, քանի որ նման ցուցադրությունները ոչ միայն ներկայացնում են պատմական փաստեր, այլև նպաստում են հիշողության մշակույթի ձևավորմանը, անցյալի վերաբերյալ գիտելիքների փոխանցմանը և պատմական ժառանգության պահպանմանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել նաև անհատական և հավաքական հիշողության փոխհարաբերությունները, վկայությունների միջոցով պատմության ներկայացման առանձնահատկությունները և թանգարանային միջավայրի դերը պատմական իրադարձությունների իմաստավորման գործընթացում։ Աշխատանքը կարևորում է հատկապես այն հանգամանքը, որ պատմական հիշողության պահպանումը ենթադրում է ոչ միայն նյութական արժեքների պահպանություն, այլև դրանց բովանդակության, պատմական համատեքստի և մարդկային փորձառությունների փոխանցում հաջորդ սերունդներին։ Այս տեսանկյունից թանգարանային ցուցադրությունը հանդես է գալիս որպես կրթական, գիտական և մշակութային հարթակ, որը հնարավորություն է տալիս համադրել պատմական աղբյուրները, անհատական վկայությունները և հանրային հիշողության տարբեր դրսևորումները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, թանգարանագետների, մշակութաբանների, ուսուցիչների, ուսանողների և պատմական հիշողության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների համար՝ միաժամանակ ընդգծելով թանգարանների նշանակությունը պատմական ժառանգության պահպանման և հասարակության պատմական գիտակցության ձևավորման գործում։

Նյութը վերաբերում է 2023 թվականի սեպտեմբերին Լեռնային Ղարաբաղում տեղի ունեցած ռազմական էսկալացիայից հետո Գերմանիայի արտաքին գործերի նախարար Աննալենա Բերբոքի դիրքորոշմանը և տարածաշրջանում միջազգային դիտորդների ներկայության անհրաժեշտության վերաբերյալ նրա պահանջին։ Բերբոքը, անդրադառնալով Լեռնային Ղարաբաղում ստեղծված իրավիճակին, ընդգծում էր, որ միջազգային հանրությունը բավարար տեղեկություն չունի այնտեղ բնակվող մարդկանց իրական դրության մասին, և անհրաժեշտ է ապահովել թափանցիկություն ու միջազգային դիտորդների մուտքը տարածաշրջան։ Գերմանիայի արտաքին գործերի նախարարությունը նույնպես նշել էր, որ տվյալ պահին տեղեկատվական հնարավորությունները սահմանափակ էին, ուստի անհրաժեշտ էր հնարավորինս արագ միջազգային «աչքեր և ականջներ» ունենալ տեղում՝ բնակչության անվտանգության և իրավիճակի օբյեկտիվ գնահատման համար։ Նյութի հիմնական թեման Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև երկարատև հակամարտության հերթական սրման միջազգային արձագանքն է։ 2023 թվականի սեպտեմբերի 19-ին Ադրբեջանը ռազմական գործողություն սկսեց Լեռնային Ղարաբաղում, ինչից հետո հայտարարվեց հրադադարի մասին, իսկ տարածաշրջանում ստեղծված իրավիճակը առաջացրեց լուրջ հումանիտար և քաղաքական մտահոգություններ։ Գերմանիայի պաշտոնական դիրքորոշմամբ՝ անհրաժեշտ էր անհապաղ դադարեցնել ռազմական գործողությունները, պաշտպանել խաղաղ բնակչությանը և վերադառնալ բանակցային գործընթացին։ Բերբոքը շեշտում էր, որ Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև կայուն խաղաղությունը հնարավոր է միայն բանակցությունների միջոցով։ Միջազգային դիտորդների հարցը նյութում առանձնահատուկ նշանակություն ունի, քանի որ նրանց ներկայությունը դիտարկվում էր որպես տարածաշրջանում տեղի ունեցող զարգացումների վերաբերյալ անկախ և առավել վստահելի տեղեկատվություն ստանալու միջոց։ Գերմանիան պատրաստակամություն էր հայտնում գործընկերների հետ աշխատելու դիտորդների հնարավորինս արագ տեղակայման ուղղությամբ։ Միաժամանակ քննարկվում էր այն հարցը, թե ինչ ձևաչափով և ինչ մանդատով կարող էր իրականացվել նման առաքելությունը։ Այդ ժամանակ գործող Եվրոպական միության դիտորդական առաքելությունը Հայաստանում ուներ այլ մանդատ․ այն դիտարկում էր Հայաստանի և Ադրբեջանի սահմանային իրավիճակը Հայաստանի տարածքից և իրավասություն չուներ Լեռնային Ղարաբաղում դիտարկում իրականացնելու։ Նյութի կարևոր բաղադրիչներից է նաև Լեռնային Ղարաբաղի հայ բնակչության անվտանգության և իրավունքների խնդիրը։ Գերմանական կողմը հայտարարում էր, որ Ադրբեջանի կողմից տրված անվտանգության և մարդու իրավունքների պաշտպանության երաշխիքները պետք է իրականություն դառնան, իսկ բնակչության նկատմամբ միջազգային վերահսկողության և թափանցիկության ապահովումը կարող էր վստահության կարևոր միջոց լինել։ Բերբոքը ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդում իր ելույթում ընդգծում էր նաև, որ Լեռնային Ղարաբաղի բնակչության հարկադիր տեղահանումը անընդունելի է, և պետք է ապահովել մարդկանց անվտանգությունն ու իրավունքների պաշտպանությունը։ Ուսումնասիրվող նյութը կարելի է դիտարկել նաև ավելի լայն՝ Հայաստան-Ադրբեջան հարաբերությունների և Հարավային Կովկասում միջազգային դերակատարների քաղաքականության համատեքստում։ Գերմանիայի մոտեցումը միաժամանակ ներառում էր երկու հիմնական ուղղություն՝ Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև խաղաղության բանակցությունների աջակցություն և տարածաշրջանում մարդու իրավունքների ու անվտանգության միջազգային վերահսկողության անհրաժեշտության շեշտադրում։ Գերմանիան հանդես էր գալիս որպես Եվրոպական միության շրջանակում դիվանագիտական գործընթացին աջակցող երկիր և փորձում էր նպաստել հակամարտության խաղաղ կարգավորմանը։ Նյութում անդրադարձ է կատարվում նաև հումանիտար բաղադրիչին։ Լեռնային Ղարաբաղում ռազմական գործողություններից և դրան հաջորդած իրադարձություններից հետո մեծ թվով մարդիկ ստիպված եղան հեռանալ իրենց բնակության վայրերից և տեղափոխվել Հայաստան։ Գերմանիան հայտարարել էր նաև մարդասիրական օգնության ընդլայնման մասին՝ աջակցելով Կարմիր խաչի միջազգային կոմիտեի աշխատանքներին և տեղահանված մարդկանց օգնությանը։ Հետագայում Բերբոքի այցը Հայաստան և Ադրբեջան ևս շարունակեց այս քաղաքական գիծը։ 2023 թվականի նոյեմբերին նա այցելեց Երևան, հանդիպեց Հայաստանի պաշտոնյաների հետ և ծանոթացավ Եվրոպական միության քաղաքացիական դիտորդական առաքելության աշխատանքին, ապա այցելեց Բաքու՝ քննարկելու խաղաղության գործընթացը և տարածաշրջանային խնդիրները։ Այդ այցի ընթացքում Գերմանիայի դիրքորոշումը ներկայացվում էր որպես Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև կայուն խաղաղության հաստատմանն ուղղված դիվանագիտական ջանքերի աջակցություն։ Այսպիսով, նյութը կարևոր է ոչ միայն որպես 2023 թվականի Լեռնային Ղարաբաղի իրադարձությունների վերաբերյալ գերմանական քաղաքական արձագանքի արտացոլում, այլև որպես միջազգային դիտորդական մեխանիզմների, հումանիտար պաշտպանության և հակամարտությունների խաղաղ կարգավորման վերաբերյալ եվրոպական մոտեցումների օրինակ։ Այն հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես էր Գերմանիան գնահատում տարածաշրջանում ստեղծված իրավիճակը, ինչ դեր էր վերապահում միջազգային հանրությանը և ինչպիսի միջոցներ էր առաջարկում բնակչության անվտանգության, իրավիճակի թափանցիկության և Հայաստանի ու Ադրբեջանի միջև բանակցային գործընթացի պահպանման համար։

Աշխատությունը նվիրված է հայոց գորգագործական մշակույթի պատմազգագրական ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով գորգագործությունը որպես հայկական ժողովրդական մշակույթի կարևորագույն և բազմաշերտ դրսևորում։ Հետազոտության շրջանակում գորգը դիտարկվում է ոչ միայն որպես կենցաղային օգտագործման առարկա կամ գեղարվեստական ստեղծագործություն, այլև որպես պատմական հիշողություն, սոցիալական հարաբերություններ, աշխարհընկալում, հավատալիքներ և գեղագիտական պատկերացումներ արտահայտող մշակութային արժեք։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ հայկական գորգագործության ձևավորման և զարգացման պատմությանը, տարբեր ժամանակաշրջաններում դրա տարածման առանձնահատկություններին, ինչպես նաև հայկական բնակավայրերում և պատմազգագրական շրջաններում ձևավորված գորգագործական ավանդույթների տարբերություններին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գորգերի պատրաստման տեխնոլոգիային՝ թելի և ներկանյութերի ընտրությանը, հենքի ու միջնաթելի պատրաստմանը, գործելու եղանակներին, հանգույցների տեսակներին և գորգի վերջնական հարդարմանը։ Այս տեխնոլոգիական գործընթացների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տեղական ավանդույթների առանձնահատկությունները և հասկանալու, թե ինչպես են բնական պայմանները, հասանելի հումքը և արհեստագործական փորձը ազդել գորգերի ձևավորման վրա։ Աշխատության կարևոր բաժիններից կարող է լինել գորգերի զարդանախշերի և պատկերային համակարգի քննությունը։ Հայկական գորգերին բնորոշ երկրաչափական, բուսական, կենդանական և խորհրդանշական մոտիվները կարող են դիտարկվել որպես ավանդական պատկերացումների արտահայտություն։ Առանձին նախշերի և հորինվածքների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալ դրանց հնարավոր խորհրդանշական իմաստներին, ինչպես նաև պարզել, թե ինչպես են դրանք փոխանցվել սերնդեսերունդ և փոփոխվել տարբեր տարածաշրջաններում։ Գույների ընտրությունը ևս կարևոր բաղադրիչ է․ բնական ներկանյութերի օգտագործումը, գունային համադրությունները և դրանց կայունությունը կապված են ինչպես տեխնոլոգիական գիտելիքների, այնպես էլ տեղական գեղագիտական նախասիրությունների հետ։ Պատմազգագրական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս գորգագործությունը կապել գյուղական և քաղաքային համայնքների առօրյա կյանքի հետ։ Գորգերի արտադրությունը հաճախ իրականացվել է ընտանիքի և համայնքի շրջանակներում՝ փոխանցվելով հիմնականում ավանդական ուսուցման միջոցով։ Այդ պատճառով աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել նաև գորգագործության մեջ կանանց դերը, աշխատանքի կազմակերպման ձևերը, հմտությունների փոխանցման մեխանիզմները և գորգագործության նշանակությունը ընտանիքի տնտեսական կյանքում։ Գորգագործական մշակույթը կարող էր ունենալ նաև ծիսական և սոցիալական նշանակություն․ գորգերը օգտագործվել են բնակարանի ձևավորման, օժիտի, նվիրատվության, հարսանեկան արարողությունների և այլ կարևոր իրադարձությունների ժամանակ։ Ուսումնասիրության մեջ կարող են առանձնացվել նաև գորգերի տարբեր գործառույթները՝ կենցաղային, դեկորատիվ, ծիսական, խորհրդանշական և տնտեսական։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ հայկական գորգերի տեղական դպրոցներին և տարածաշրջանային առանձնահատկություններին՝ ուսումնասիրելով դրանց ձևավորման վրա աշխարհագրական, պատմական և մշակութային միջավայրի ազդեցությունը։ Գորգերի զարդանախշերի, տեխնիկական առանձնահատկությունների և հորինվածքային լուծումների համադրական քննությունը հնարավորություն է տալիս տարբերակել առանձին ավանդույթներ և հետևել դրանց փոխազդեցություններին։ Միաժամանակ ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ հարևան ժողովուրդների մշակույթների հետ շփումներին՝ առանց հայկական գորգագործության ինքնատիպ առանձնահատկությունները անտեսելու։ Հետազոտության կարևորությունը պայմանավորված է նաև գորգագործական ժառանգության պահպանության խնդրով։ Ավանդական տեխնոլոգիաների, նախշերի և արհեստագործական գիտելիքների փոխանցումը կարևոր է ոչ նյութական մշակութային ժառանգության շարունակականության համար։ Հին գորգերի ուսումնասիրությունը, փաստագրումը, հավաքագրումը և գիտական դասակարգումը կարող են նպաստել դրանց պատմական ու մշակութային արժեքի պահպանմանը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել ազգագրագետներին, արվեստաբաններին, մշակութաբաններին, պատմաբաններին, ժողովրդական արվեստի ուսումնասիրողներին, թանգարանային մասնագետներին և հայկական մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը հայոց գորգագործությունը ներկայացնում է որպես նյութական և ոչ նյութական մշակույթի ամբողջական համակարգ, որտեղ միավորվում են արհեստագործական գիտելիքը, գեղարվեստական մտածողությունը, տարածաշրջանային ավանդույթները, սոցիալական հարաբերությունները և խորհրդանշական պատկերացումները՝ բացահայտելով գորգի կարևոր տեղը հայ ժողովրդի պատմամշակութային ժառանգության մեջ։

Աշխատությունը նվիրված է Բեսարաբիայի Աքքերման քաղաքում և դրա շրջակայքում պահպանված հայկական հնությունների, պատմամշակութային հետքերի և հայկական համայնքի ժառանգության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում հայկական բնակչության ներկայության պատմությունը, դրա ձևավորման պայմանները և տեղական քաղաքային ու մշակութային միջավայրում թողած հետքն են։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են դիտարկվել Աքքերմանում և հարակից տարածքներում պահպանված հայկական եկեղեցիները, գերեզմանաքարերը, արձանագրությունները, ճարտարապետական մնացորդները, կենցաղային ու նյութական մշակույթի այլ նմուշներ։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում հնագիտական և վիմագրական նյութերին, քանի որ դրանք հնարավորություն են տալիս վերականգնելու հայկական համայնքի պատմական ներկայությունը, սոցիալական կառուցվածքը, կրոնական կյանքը և մշակութային կապերը։ Աշխատությունը կարող է ներառել հուշարձանների ճարտարապետական առանձնահատկությունների, կառուցման ժամանակագրության, շինարարական տեխնիկայի և գեղարվեստական ձևավորման ուսումնասիրություն։ Կարևոր տեղ է հատկացվում հայկական արձանագրությունների վերծանմանը և դրանց պատմական նշանակության բացահայտմանը, քանի որ նման սկզբնաղբյուրները կարող են տեղեկություններ հաղորդել անձանց, համայնքային հաստատությունների, շինարարական գործունեության և տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական կյանքի վերաբերյալ։ Հետազոտության ընթացքում կարող են համադրվել տեղական պատմական աղբյուրները, ճանապարհորդների և հետազոտողների վկայությունները, հնագիտական նյութերը և հայկական գրավոր հիշատակությունները՝ ավելի ամբողջական պատկեր ստանալու նպատակով։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել Աքքերմանի՝ որպես Սև ծովի տարածաշրջանի կարևոր առևտրական և ռազմավարական կենտրոնի դերին, որը նպաստել է տարբեր ժողովուրդների և մշակույթների փոխազդեցությանը։ Այս համատեքստում հայկական համայնքի պատմությունը կարող է դիտարկվել ավելի լայն տարածաշրջանային գործընթացների շրջանակում՝ հաշվի առնելով բնակչության տեղաշարժերը, առևտրական կապերը և մշակութային փոխազդեցությունները։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև հայկական սփյուռքի պատմության տեսանկյունից, քանի որ Բեսարաբիայի հայկական ներկայության նյութական վկայությունները լրացնում են Հայաստանից դուրս հայկական համայնքների պատմության վերաբերյալ պատկերացումները։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել Աքքերմանի հայկական հուշարձանների նույնականացմանը, ժամանակագրական և պատմական մեկնաբանությանը, ինչպես նաև դրանց պահպանության ու գիտական շրջանառության հարցերի ուսումնասիրմանը։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել հայկական պատմամշակութային ժառանգության տարածական տարածման, միջնադարյան և նոր շրջանի հայկական համայնքների պատմության ու տարածաշրջանային մշակութային փոխազդեցությունների ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է հետաքրքրել հայագետներին, պատմաբաններին, հնագետներին, արվեստաբաններին, վիմագրագետներին, ճարտարապետության պատմաբաններին, սփյուռքի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողներին։

Աշխատությունը նվիրված է 1991-2001 թվականներին Թուրքիայի արտաքին քաղաքականության և Հարավային Կովկասում նրա գործունեության ուսումնասիրությանը՝ տարածաշրջանում Խորհրդային Միության փլուզումից հետո ձևավորված նոր աշխարհաքաղաքական իրադրության պայմաններում։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են անկախ Հայաստանի, Ադրբեջանի և Վրաստանի ի հայտ գալը, տարածաշրջանային ուժերի հարաբերակցության փոփոխությունը և այդ գործընթացներում Թուրքիայի ունեցած դերակատարությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Թուրքիայի կողմից նորանկախ պետությունների հետ դիվանագիտական, տնտեսական, քաղաքական և մշակութային հարաբերությունների ձևավորմանը, ինչպես նաև տարածաշրջանում իր ազդեցությունն ընդլայնելու նպատակով իրականացվող նախաձեռնություններին։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է Հայաստանի և Թուրքիայի հարաբերությունների զարգացումը՝ սկսած Հայաստանի անկախության ճանաչման գործընթացից մինչև սահմանային քաղաքականության ձևավորումը և երկկողմ հարաբերությունների սրման պատճառները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև Թուրքիա-Ադրբեջան հարաբերություններին, որոնց զարգացման վրա ազդել են պատմամշակութային, քաղաքական և տնտեսական գործոնները, ինչպես նաև Ղարաբաղյան հակամարտությունը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ Թուրքիայի և Վրաստանի հարաբերություններին, հատկապես տարանցիկ հաղորդակցության, էներգետիկ նախագծերի և տարածաշրջանային տնտեսական համագործակցության տեսանկյունից։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում նավթագազային ռեսուրսների, տրանսպորտային հաղորդակցությունների և Կասպից ծովի էներգետիկ ներուժի շուրջ ձևավորված մրցակցությանը, քանի որ 1990-ականներին Հարավային Կովկասը աստիճանաբար վերածվեց միջազգային և տարածաշրջանային ուժերի շահերի հատման կարևոր գոտու։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել նաև Թուրքիայի հարաբերությունները Ռուսաստանի և Իրանի հետ՝ հաշվի առնելով նրանց մրցակցող և երբեմն փոխլրացվող շահերը Հարավային Կովկասում։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու Թուրքիայի արտաքին քաղաքականության հիմնական նպատակները՝ տարածաշրջանային ազդեցության ամրապնդում, տնտեսական կապերի ընդլայնում, էներգետիկ և տրանսպորտային ուղիների նկատմամբ շահերի պաշտպանություն և արևմտյան կառույցների հետ տարածաշրջանային համագործակցության խորացում։ Կարևոր է նաև ուսումնասիրել ներքին քաղաքական և տնտեսական գործոնների ազդեցությունը Թուրքիայի տարածաշրջանային քաղաքականության վրա, ինչպես նաև այն սահմանափակումները, որոնք պայմանավորված էին հակամարտություններով, Ռուսաստանի ազդեցությամբ և Հարավային Կովկասի պետությունների տարբեր արտաքին կողմնորոշումներով։ 1991-2001 թվականների իրադարձությունների համադրական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու Թուրքիայի տարածաշրջանային քաղաքականության ձևավորման սկզբնական փուլը և դրա հետագա զարգացման նախադրյալները։ Աշխատությունը կարող է նպաստել Հարավային Կովկասի հետխորհրդային պատմության, թուրքական արտաքին քաղաքականության և տարածաշրջանային միջազգային հարաբերությունների ավելի ամբողջական ընկալմանը։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, քաղաքագետներին, միջազգային հարաբերությունների և թուրքագիտության մասնագետներին, տարածաշրջանագետներին, դիվանագետներին, հետազոտողներին և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողներին։

Աշխատությունը նվիրված է հայ ժողովրդի ավանդական մշակույթում կանանց նկատմամբ գործածվող արգելանքների, սահմանափակումների և վարքականոնների պատմազգագրական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են տարբեր ժամանակաշրջաններում և հայկական համայնքներում կանանց առօրյա կյանքի, ընտանեկան հարաբերությունների, հասարակական վարքագծի և ծիսական գործունեության հետ կապված ավանդական պատկերացումներն ու նորմերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն սովորույթներին և արգելանքներին, որոնք կարգավորել են կնոջ վարքագիծը ընտանիքում, ամուսնության և մայրության ընթացքում, կենցաղում, կրոնական ու ծիսական իրավիճակներում և համայնքային կյանքում։ Աշխատության մեջ փորձ է արվում բացահայտել այդ ավանդույթների ձևավորման հիմքերը, դրանց սոցիալական և մշակութային նշանակությունը, ինչպես նաև տարբեր տարածաշրջաններում դրանց դրսևորման առանձնահատկությունները։ Քննարկվում է նաև ավանդական հասարակության արժեքային համակարգի ազդեցությունը կանանց սոցիալական կարգավիճակի, իրավունքների և պարտականությունների ընկալման վրա։ Պատմազգագրական նյութերի միջոցով ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս վերականգնելու հայ կնոջ առօրյա կյանքի և հասարակական դիրքի վերաբերյալ ավանդական պատկերացումները, ինչպես նաև հասկանալու, թե ինչպես են որոշակի արգելանքներ փոխանցվել սերնդեսերունդ և փոփոխվել հասարակական ու մշակութային պայմանների ազդեցությամբ։ Աշխատությունը կարևոր աղբյուր է հայկական ավանդական մշակույթի, ընտանիքի և կենցաղի պատմության, գենդերային դերերի և հասարակական հարաբերությունների ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է հետաքրքրել ազգագրագետներին, պատմաբաններին, մշակութաբաններին, հայագետներին, սոցիալական և մարդաբանական ուսումնասիրություններով զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև համապատասխան ոլորտների ուսանողներին։

Աշխատությունը նվիրված է բոշաների պատմական և ազգագրական ուսումնասիրությանը՝ ուշադրությունը կենտրոնացնելով նրանց ծագման, պատմական զարգացման, բնակության վայրերի, կենցաղի, մշակույթի, սոցիալական հարաբերությունների և ավանդական զբաղմունքների վրա։ Հետազոտության շրջանակում բոշաները դիտարկվում են որպես պատմականորեն ձևավորված սոցիալական և մշակութային համայնք, որի ինքնության ու կենսակերպի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել Հայաստանի և հարակից տարածաշրջանների բազմազան էթնոմշակութային միջավայրի մասին։ Աշխատանքում կարող են քննության առնվել համայնքի պատմական տեղաշարժերը, բնակավայրերի ձևավորումն ու տարածքային բաշխվածությունը, ինչպես նաև տեղական բնակչության հետ նրանց փոխհարաբերությունները։ Ազգագրական տեսանկյունից կարևոր տեղ են զբաղեցնում ընտանիքի և համայնքի կառուցվածքը, ամուսնական ու բարեկամական հարաբերությունները, կենցաղը, բնակարանային պայմանները, հագուստը, սննդակարգը, ավանդական արհեստներն ու զբաղմունքները։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել նաև հոգևոր և նյութական մշակույթի քննությունը՝ ժողովրդական սովորույթները, ծեսերը, հավատալիքները, բանահյուսությունը, երաժշտական և այլ մշակութային դրսևորումները։ Առանձին ուշադրության են արժանի լեզվական առանձնահատկությունները և ինքնության պահպանման կամ փոփոխության գործընթացները, քանի որ դրանք կարող են կարևոր տեղեկություններ հաղորդել համայնքի մշակութային զարգացման և տարբեր հասարակական միջավայրերի հետ փոխազդեցության մասին։ Պատմական և ազգագրական տվյալների համադրումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել ոչ միայն համայնքի անցյալը, այլև տարբեր ժամանակաշրջաններում տեղի ունեցած սոցիալական և մշակութային փոփոխությունները։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել Հայաստանի ազգագրության, էթնոլոգիայի և պատմական ժողովրդագրության ուսումնասիրության համար, ինչպես նաև նպաստել քիչ ուսումնասիրված կամ հասարակության լայն շրջանակներում ոչ բավարար ներկայացված համայնքների մշակութային ժառանգության ճանաչմանը։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, ազգագրագետներին, մշակութաբաններին, սոցիոլոգներին, ժողովրդագրությամբ զբաղվող հետազոտողներին և տարածաշրջանի պատմամշակութային բազմազանությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի և Ֆրանսիայի միջև հարաբերությունների ձևավորմանն ու զարգացմանը 1991–2001 թվականներին՝ Հայաստանի անկախության վերականգնումից հետո ձևավորված նոր միջազգային և քաղաքական պայմանների համատեքստում։ Ուսումնասիրության ժամանակագրական շրջանակն ընդգրկում է Հայաստանի Հանրապետության անկախացման առաջին տասնամյակը, երբ երկիրը ձգտում էր հաստատել երկկողմ դիվանագիտական կապեր, ամրապնդել իր միջազգային դիրքերը և ձևավորել արտաքին քաղաքականության հիմնական ուղղությունները։ Այս գործընթացում Ֆրանսիան առանձնահատուկ դեր է ունեցել՝ հաշվի առնելով երկու երկրների միջև պատմական, մշակութային և հասարակական կապերը, ինչպես նաև Ֆրանսիայում ձևավորված հայկական համայնքի նշանակությունը։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել դիվանագիտական հարաբերությունների հաստատումը, պետական և քաղաքական մակարդակներում իրականացված փոխայցելությունները, պաշտոնական շփումների զարգացումը և երկկողմ հարաբերությունների իրավաքաղաքական հիմքի ձևավորումը։ Առանձին կարևորություն ունի տնտեսական համագործակցության ուսումնասիրությունը, ներառյալ առևտրային կապերը, ներդրումները, ֆինանսատնտեսական փոխգործակցությունը և Հայաստանի շուկայում ֆրանսիական կառույցների ներգրավվածությունը։ Մշակութային և կրթական կապերը ևս առանցքային ուղղություն են, քանի որ Ֆրանսիայի հետ հարաբերություններում նշանակալի տեղ են զբաղեցրել ֆրանսերեն լեզվի տարածումը, կրթական ծրագրերը, գիտական ու մշակութային փոխանակումները և հայկական մշակույթի ներկայացումը Ֆրանսիայում։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև Ֆրանսիայի դիրքորոշմանը Հայաստանի անվտանգության, տարածաշրջանային հակամարտությունների և Հարավային Կովկասի քաղաքական զարգացումների նկատմամբ։ Այս համատեքստում կարևորվում է նաև Ֆրանսիայի գործունեությունը եվրոպական և միջազգային կառույցներում, որտեղ այն կարող էր նպաստել Հայաստանի շահերի ներկայացմանը և երկկողմ հարաբերությունների միջազգային բաղադրիչի ընդլայնմանը։ 1990-ականների ընթացքում Հայաստանի սոցիալ-տնտեսական դժվարությունները, տարածաշրջանային անկայունությունը և արտաքին քաղաքական բարդությունները լրացուցիչ նշանակություն են հաղորդում Ֆրանսիայի հետ համագործակցության զարգացման ուսումնասիրությանը։ Աշխատության վերջին ժամանակային սահմանը՝ 2001 թվականը, կարևոր է նաև այն պատճառով, որ այդ շրջանում հայ-ֆրանսիական հարաբերությունները մտնում էին նոր փուլ, իսկ Ֆրանսիայում Հայոց ցեղասպանության ճանաչման գործընթացը ստանում էր առանձնահատուկ քաղաքական նշանակություն։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, միջազգային հարաբերությունների և դիվանագիտության մասնագետներին, քաղաքագետներին, տարածաշրջանային քաղաքականությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև հայ-ֆրանսիական կապերի պատմությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացնելու, թե ինչպես են անկախ Հայաստանի առաջին տասնամյակում ձևավորվել և զարգացել Ֆրանսիայի հետ քաղաքական, տնտեսական, մշակութային և հասարակական կապերը, և ինչ դեր են դրանք ունեցել Հայաստանի արտաքին քաղաքականության ու միջազգային հարաբերությունների համակարգում։

Այս պատմագիտական աշխատանքը նվիրված է Բալկանյան թերակղզու սլավոնական ժողովուրդների պատմական զարգացմանը և նրանց հետ կապված խնդիրների տեղին «Արևելյան հարցի» համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են Բալկանների սլավոնական ժողովուրդների ձևավորման և քաղաքական զարգացման հիմնական փուլերը, Օսմանյան կայսրության կազմում նրանց ունեցած պատմական դիրքը, ազգային ինքնագիտակցության և ազատագրական շարժումների զարգացումը, ինչպես նաև տարածաշրջանում ազգային պետությունների ձևավորման գործընթացները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն քաղաքական, դիվանագիտական և ռազմաքաղաքական գործընթացներին, որոնք 19-րդ դարում և 20-րդ դարի սկզբին կապված էին Օսմանյան կայսրության թուլացման և Բալկաններում ուժերի հարաբերակցության փոփոխության հետ։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ Ռուսաստանի, Ավստրո-Հունգարիայի, Օսմանյան կայսրության և եվրոպական այլ տերությունների շահերին, ինչպես նաև դրանց ազդեցությանը բալկանյան սլավոնական ժողովուրդների ազգային-ազատագրական շարժումների և քաղաքական ճակատագրի վրա։ «Արևելյան հարցի» ուսումնասիրության շրջանակում վերլուծվում են Բալկաններում տարածքային, ազգային և կրոնական խնդիրները, դիվանագիտական հակասությունները, միջազգային պայմանագրերն ու ռազմական բախումները, որոնք ձևավորեցին տարածաշրջանի հետագա քաղաքական քարտեզը։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալ, թե ինչպես էին տեղական ազգային շարժումները միահյուսվում եվրոպական մեծ տերությունների աշխարհաքաղաքական շահերի հետ և ինչ դեր ունեցան այդ գործընթացները Բալկանյան երկրների պետականության ձևավորման գործում։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են օգտակար լինել Բալկանների պատմության, սլավոնագիտության, միջազգային հարաբերությունների և 19-րդ դարի եվրոպական դիվանագիտության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների և ուսանողների համար։

Հրատարակությունը նվիրված է 1914–1915 թվականներին Թուրքիայից, Պարսկաստանից և Թուրքիային սահմանակից տարածքներից տեղափոխված փախստականների մեկօրյա մարդահամարի տվյալների ներկայացմանը։ Նյութը կարևոր պատմաժողովրդագրական սկզբնաղբյուր է, որը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու Առաջին համաշխարհային պատերազմի նախօրեին և պատերազմի սկզբնական շրջանում բնակչության տեղաշարժերը, փախստականների թվաքանակը, ազգային կազմը, բնակության վայրերը և սոցիալական վիճակը։ Մարդահամարի շրջանակում ընդգրկված են տարբեր էթնիկ և կրոնական խմբերի ներկայացուցիչներ, այդ թվում՝ հայեր, ասորիներ, հույներ և այլ համայնքների անդամներ, ինչը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու տարածաշրջանում տեղի ունեցող լայնածավալ միգրացիոն գործընթացների բազմազանության մասին։ Հատուկ նշանակություն ունի հայ փախստականների վերաբերյալ տեղեկությունը, քանի որ այն առնչվում է Օսմանյան կայսրության և հարակից տարածքների բնակչության տեղահանությունների, պատերազմի հետևանքով առաջացած մարդասիրական ճգնաժամի և փախստականների՝ Անդրկովկասում ու այլ շրջաններում ապաստանելու գործընթացների ուսումնասիրությանը։ Հրատարակության տվյալները կարող են օգտագործվել փախստականների թվի, տարածքային բաշխվածության և ժողովրդագրական կազմի վերաբերյալ վիճակագրական ու համեմատական ուսումնասիրություններ կատարելու համար։ Միաժամանակ մարդահամարի փաստաթղթային բնույթը թույլ է տալիս հետազոտողներին վերականգնել ժամանակաշրջանի պետական և հասարակական կառույցների կողմից փախստականների հաշվառման ու կազմակերպման մեխանիզմները։ Նյութը արժեքավոր է նաև այն պատճառով, որ արձանագրում է պատերազմի և բռնի տեղաշարժերի հետևանքով ձևավորված բնակչական իրավիճակը՝ նախքան հետագա իրադարձությունների ամբողջ ծավալի զարգացումը։ Հրատարակությունը կարող է կարևոր սկզբնաղբյուր լինել Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիների մարդասիրական պատմության, հայ գաղթականության, տարածաշրջանային ժողովրդագրության և բռնի միգրացիաների ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, ժողովրդագրագետներին, ազգագրագետներին, հայագետներին, ցեղասպանագիտության և միգրացիայի պատմության մասնագետներին, աղբյուրագետներին, արխիվագետներին, հետազոտողներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Հրատարակությունը նվիրված է Հայաստանի միջնադարյան մայրաքաղաք Անիի ավերակների լուսանկարչական վավերագրմանը և ներկայացնում է պատմական քաղաքի պահպանված ճարտարապետական ու հնագիտական հուշարձանները։ Նյութի հիմնական արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ լուսանկարները հնարավորություն են տալիս տեսողականորեն պատկերացում կազմելու Անիի երբեմնի քաղաքային միջավայրի, պաշտպանական կառույցների, եկեղեցիների, պալատական և քաղաքացիական շինությունների, ինչպես նաև քաղաքի ավերակների վիճակի մասին։ Լուսանկարները հանդես են գալիս ոչ միայն որպես պատկերազարդ նյութ, այլև որպես պատմական սկզբնաղբյուր՝ ամրագրելով հուշարձանների տեսքը որոշակի ժամանակաշրջանում և հնարավորություն տալով հետագա ուսումնասիրությունների ընթացքում համեմատել դրանց պահպանվածության ու փոփոխությունների աստիճանը։ Հրատարակությունը կարևոր նշանակություն ունի Անիի ճարտարապետական ժառանգության ուսումնասիրության համար, քանի որ քաղաքի ավերակները ներառում են միջնադարյան հայկական ճարտարապետության բազմաթիվ արժեքավոր օրինակներ և արտացոլում են նրա՝ որպես քաղաքական, տնտեսական, մշակութային ու հոգևոր կենտրոնի բազմադարյա պատմությունը։ Նյութում ներկայացված պատկերները կարող են ընդգրկել քաղաքի պարիսպները, պաշտպանական աշտարակները, եկեղեցական համալիրները, փողոցների և բնակելի թաղամասերի մնացորդները, ինչպես նաև առանձին ճարտարապետական դետալներ։ Լուսանկարչական վավերագրումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել շինությունների կառուցվածքային առանձնահատկությունները, հարդարանքը, քանդակային և դեկորատիվ տարրերը և դրանց փոխհարաբերությունը քաղաքի ընդհանուր հատակագծային միջավայրի հետ։ Հրատարակությունը հատկապես արժեքավոր է նաև պատմական հիշողության և մշակութային ժառանգության պահպանության տեսանկյունից, քանի որ նման պատկերային աղբյուրները փաստագրում են այնպիսի հուշարձաններ, որոնց վիճակը ժամանակի ընթացքում կարող է փոփոխվել բնական, մարդկային և այլ գործոնների ազդեցությամբ։ Նյութը կարող է օգտագործվել Անիի պատմության, հայկական միջնադարյան ճարտարապետության, հնագիտության, մշակութաբանության և լուսանկարչական վավերագրության ուսումնասիրություններում։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հնագետներին, ճարտարապետներին, արվեստաբաններին, հայագետներին, մշակութային ժառանգության մասնագետներին, աղբյուրագետներին, հետազոտողներին և Անիի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է հայոց հարսանեկան ծեսի կառուցվածքային և խորհրդանշական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով ծիսակարգում պահպանվող ինվարիանտների և ժամանակի ընթացքում տեղի ունեցող փոխակերպումների վրա։ Հետազոտության շրջանակում հարսանիքը դիտարկվում է որպես բազմաշերտ մշակութային համակարգ, որտեղ միավորվում են ծիսական գործողությունները, բանավոր խոսքը, երաժշտությունը, պարերը, խորհրդանիշները, արգելքներն ու սովորույթները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն տարրերին, որոնք տարբեր ժամանակաշրջաններում և տարածաշրջաններում պահպանել են իրենց հիմնական գործառույթը կամ իմաստային հիմքը՝ միաժամանակ ենթարկվելով ձևական փոփոխությունների։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է հարսանեկան ծեսի փուլերի վերլուծությունը՝ նախահարսանեկան արարողություններից մինչև հարսանիքի հիմնական գործողություններն ու հետհարսանեկան սովորույթները։ Ծիսական տարբեր տարրերի համեմատության միջոցով բացահայտվում են դրանց խորհրդանշական նշանակությունները, սոցիալական գործառույթները և կապը ընտանիքի, ազգակցական հարաբերությունների ու համայնքային կյանքի հետ։ Փոխակերպումների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են հասարակական փոփոխությունները, քաղաքային մշակույթը, ժամանակակից կենսակերպը և նոր արժեքային համակարգերը ազդել ավանդական հարսանեկան ծեսի վրա։ Միևնույն ժամանակ, պահպանվող ինվարիանտների ուսումնասիրությունը բացահայտում է այն մշակութային հիմքը, որի շնորհիվ հարսանիքը շարունակում է պահպանել իր ինքնատիպ ազգային առանձնահատկությունները։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել ազգագրագետներին, բանագետներին, մշակութաբաններին, պատմաբաններին և հայ ավանդական մշակույթի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետներին՝ հնարավորություն տալով ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու հայոց հարսանեկան ծեսի կայուն և փոփոխվող բաղադրիչների մասին։

Այս աշխատությունը պատմական բնույթի ուսումնասիրություն է, որը ժամանակագրական սկզբունքով ներկայացնում և համակարգում է տարբեր ժամանակաշրջաններում տեղի ունեցած կարևոր իրադարձությունները։ Նման աշխատությունների հիմնական առանձնահատկությունն այն է, որ պատմական գործընթացները դասավորվում են ժամանակային հաջորդականությամբ՝ հնարավորություն տալով հետևել քաղաքական, ռազմական, հասարակական և մշակութային իրադարձությունների զարգացման ընթացքին։ Նյութը կարող է ներառել տարբեր ժամանակաշրջանների վերաբերյալ տեղեկություններ՝ ներկայացնելով իշխանությունների փոփոխությունները, պատերազմները, հասարակական իրադարձությունները, պետական կառույցների զարգացումը և նշանավոր պատմական դեմքերի գործունեությունը։ Ժամանակագրական շարադրանքը կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ հնարավորություն է տալիս իրադարձությունները դիտարկել ոչ թե առանձին և մեկուսացված, այլ դրանց հաջորդականության և փոխկապակցվածության մեջ։ Աշխատության արժեքը պայմանավորված է նաև պատմական փաստերի պահպանման և համակարգման նշանակությամբ, քանի որ ժամանակագրական աղբյուրները հաճախ կարևոր նյութ են տրամադրում հետագա պատմագիտական ուսումնասիրությունների համար։ Նման աշխատությունը կարող է օգտակար լինել որոշակի ժամանակաշրջանի քաղաքական ու հասարակական զարգացումների ընդհանուր պատկերը վերականգնելու, պատմական իրադարձությունների ժամանակային հաջորդականությունը ճշտելու և տարբեր գործընթացների միջև պատճառահետևանքային կապերը բացահայտելու համար։ Այն հետաքրքրություն կարող է ներկայացնել պատմաբանների, աղբյուրագետների, հայագետների և պատմական գրականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար՝ հատկապես այն դեպքերում, երբ ուսումնասիրությունը ներառում է տվյալ ժամանակաշրջանի վերաբերյալ տարեգրական և պատմագրական տեղեկությունների համադրում։

Աշխատությունը գիտական ուսումնասիրություն է, որը կենտրոնանում է Հայաստանի Հանրապետությունում աշխատանքային միգրացիայի ձևավորման, զարգացման և դրա սոցիալ-մշակութային հետևանքների համակողմանի վերլուծության վրա։ Այն դիտարկում է աշխատանքային միգրացիան ոչ միայն որպես տնտեսական կամ ժողովրդագրական գործընթաց, այլև որպես հասարակական կյանքի, ընտանիքի, համայնքային հարաբերությունների, արժեքային համակարգի և անհատի սոցիալական վարքագծի վրա ազդեցություն ունեցող բազմաշերտ երևույթ։ Ուսումնասիրության շրջանակում ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ աշխատանքի որոնման նպատակով երկրից դուրս մեկնելը փոխում է ոչ միայն միգրանտի տնտեսական վիճակը, այլև նրա սոցիալական կարգավիճակը, ընտանեկան դերերը, միջանձնային հարաբերությունները, մշակութային պատկերացումները և հայրենիքի հետ կապերի բնույթը։ Հատուկ նշանակություն ունի միգրացիայի ազդեցության դիտարկումը անհատի, ընտանիքի, համայնքի և հասարակության տարբեր մակարդակներում․ արտագնա աշխատանքի հետևանքով առաջացող ֆինանսական փոխանցումները կարող են բարելավել ընտանիքների նյութական պայմանները, սակայն միաժամանակ երկարատև բաժանումը կարող է հանգեցնել ընտանիքի ներսում դերերի վերափոխման, սերունդների միջև հարաբերությունների փոփոխության և սոցիալական որոշակի խնդիրների առաջացման։ Աշխատությունը կարևոր է նաև այն պատճառով, որ աշխատանքային միգրացիայի երևույթը ներկայացնում է հայկական հասարակության սոցիալ-մշակութային փոփոխությունների ավելի լայն համատեքստում՝ անդրադառնալով ավանդական և նոր ձևավորվող վարքագծային ու արժեքային մոդելների փոխազդեցությանը։ Հետազոտության հեղինակը Միհրան Վարդգեսի Գալստյանն է, իսկ աշխատանքը պաշտպանվել է ՀՀ ԳԱԱ Հնագիտության և ազգագրության ինստիտուտում՝ պատմական գիտությունների դոկտորի գիտական աստիճանի հայցմամբ, «Ազգագրություն» մասնագիտությամբ, 2016 թվականին։ Աշխատանքի թեմատիկ շրջանակը հետագայում շարունակվում է նաև հեղինակի միգրացիային նվիրված ուսումնասիրություններում, որտեղ ընդգրկվում են միգրացիայի սոցիալ-մշակութային և էթնոժողովրդագրական հետևանքները, ինքնության փոփոխությունները, սոցիալ-մշակութային նոր պրակտիկաների փոխանցումը, միգրանտների ադապտացիան և վերադարձողների վերաինտեգրման հիմնախնդիրները։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը արժեքավոր է Հայաստանի միգրացիոն գործընթացները հասարակական և մշակութային տեսանկյունից հասկանալու համար, քանի որ ցույց է տալիս, որ աշխատանքային միգրացիայի ազդեցությունը չի սահմանափակվում աշխատուժի տեղաշարժով կամ տնտեսական արդյունքներով․ այն կարող է երկարաժամկետ փոփոխություններ առաջացնել ընտանիքի կառուցվածքում, սոցիալական հարաբերություններում, մշակութային վարքագծում, ինքնության ընկալումներում և հասարակության զարգացման միտումներում։

Աշխատությունը նվիրված է Եղիշե Վարդապետի պատմական երկի ուսումնասիրությանը և դրա նշանակությանը հայ ժողովրդի վաղմիջնադարյան պատմության ու մշակույթի հետազոտության համար։ Հետազոտության կենտրոնում V դարի հայ պատմագրության կարևորագույն հուշարձաններից մեկի բովանդակությունն ու պատմական արժեքն է, որի հիմնական թեմաներից է Սասանյան Պարսկաստանի տիրապետության պայմաններում հայերի ազգային, քաղաքական և կրոնական պայքարը։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են այն պատմական իրադարձությունները, որոնք կապված են քրիստոնեական հավատքի պահպանման, պարսկական կրոնական քաղաքականության և հայ հասարակության դիմադրության հետ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Վարդանանց պատերազմի պատմությանը, դրա նախապատմությանը, զարգացման ընթացքին և Ավարայրի ճակատամարտին, ինչպես նաև հայ իշխանների, հոգևորականների և ժողովրդի դերակատարությանը։ Հեղինակի պատմական շարադրանքը կարևոր է ոչ միայն որպես կոնկրետ իրադարձությունների նկարագրություն, այլև որպես ազգային ինքնության, հավատքի, հայրենասիրության և անձնազոհության գաղափարների արտահայտություն։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են քննարկվել Եղիշեի օգտագործած աղբյուրները, պատմական տեղեկությունների հավաստիության աստիճանը, հեղինակի պատմագիտական մոտեցումները և նրա աշխատության հարաբերակցությունը V դարի մյուս հայ պատմիչների երկերի հետ։ Առանձին նշանակություն է տրվում պատմական և գրական բաղադրիչների փոխհարաբերությանը, քանի որ երկում փաստագրական նյութը միահյուսվում է հուզական, բարոյախոսական և գեղարվեստական շարադրանքի հետ։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել նաև տվյալ ժամանակաշրջանի Հայաստանի քաղաքական իրավիճակը, հայ-պարսկական հարաբերությունները, եկեղեցու դերը հասարակական կյանքում և քրիստոնեական ինքնության պահպանման խնդիրը։ Եղիշեի երկը կարևոր աղբյուր է նաև V դարի հայկական հասարակության կառուցվածքի, իշխանական հարաբերությունների, հոգևորականության և ժողովրդի դիրքորոշումների մասին տեղեկությունների տեսանկյունից։ Հետազոտության արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ այն հնարավորություն է տալիս միաժամանակ դիտարկել պատմական իրադարձությունները և դրանց ընկալումը միջնադարյան հայ պատմագրության մեջ։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել հայագիտությամբ, հայոց հին և միջնադարյան պատմությամբ, պատմագրությամբ, աղբյուրագիտությամբ և հայ գրականության պատմությամբ զբաղվող մասնագետներին, ուսանողներին և ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Իրաքում մամլուքական միջավայրից սերած իշխանական և վարչաքաղաքական վերնախավի ձևավորմանը, գործունեությանը և պատմական դերին՝ XVIII–XIX դարերի ընթացքում։ Հետազոտության հիմնական աղբյուրագիտական հենքը արաբական պատմագրությունն է, որի միջոցով ուսումնասիրվում են տվյալ ժամանակաշրջանի քաղաքական իրադարձությունները, իշխանության կառուցվածքը, տեղական կառավարիչների գործունեությունը, վարչական համակարգի առանձնահատկությունները և Իրաքի հասարակական-քաղաքական կյանքի փոփոխությունները։ Հեղինակը ուշադրություն է դարձնում այն հանգամանքին, թե ինչպես մամլուքական ծագում ունեցող գործիչները կարողացան ամրապնդել իրենց դիրքերը Իրաքում, ձևավորել ազդեցիկ իշխանական շրջանակ և երկար ժամանակ էական դեր ունենալ տարածաշրջանի կառավարման գործում։ Աշխատության մեջ քննարկվում են Բաղդադի և Իրաքի մյուս կարևոր կենտրոնների քաղաքական զարգացումները, տեղական իշխանությունների և կենտրոնական օսմանյան իշխանության հարաբերությունները, ինչպես նաև տարբեր քաղաքական ու սոցիալական խմբերի միջև պայքարը ազդեցության և իշխանության համար։ Կարևոր տեղ է հատկացվում արաբ պատմագիրների հաղորդած տեղեկությունների վերլուծությանը, քանի որ դրանք հնարավորություն են տալիս վերականգնելու ժամանակաշրջանի իրադարձությունների ընթացքը, իշխանավորների քաղաքական վարքագիծը և հասարակության մեջ տեղի ունեցող գործընթացները։ Միաժամանակ ուսումնասիրությունը կարող է դիտարկվել ոչ միայն որպես առանձին իշխանական խմբի պատմության ներկայացում, այլև որպես Իրաքի քաղաքական պատմության ավելի լայն ուսումնասիրություն, քանի որ մամլուքական վերնախավի գործունեությունը սերտորեն կապված էր Օսմանյան կայսրության վարչական համակարգի, տարածաշրջանային քաղաքականության և տեղական ուժերի փոխհարաբերությունների հետ։ Աշխատությունը կարևոր է նաև աղբյուրագիտական տեսանկյունից, քանի որ արաբական պատմագրության նյութերի օգտագործումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել պատմական իրադարձությունները տեղական պատմագիտական ավանդույթի շրջանակում և համադրել տարբեր հեղինակների մոտեցումները։ Ընդհանուր առմամբ, գիրքը կարող է հետաքրքրել Մերձավոր Արևելքի, Իրաքի, Օսմանյան կայսրության, արաբական պատմագրության և XVIII–XIX դարերի քաղաքական պատմության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև պատմության և արևելագիտության ոլորտների ուսանողներին։

Աշխատությունը նվիրված է ուշ անտիկ և բյուզանդական աշխարհներում գաղափարների, մարդկանց, տեքստերի, կրոնական պատկերացումների, մշակութային ձևերի և նյութական արժեքների փոխանցման ու շրջանառության գործընթացների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն մեխանիզմներն են, որոնց միջոցով տարբեր տարածաշրջանների, համայնքների և մշակութային միջավայրերի միջև տեղի են ունեցել գիտելիքի, գրականության, հավատալիքների, գեղարվեստական ավանդույթների և սոցիալական փորձի փոխանակումներ։ Ուշ անտիկ աշխարհը ներկայացվում է որպես ակտիվ շփումների և փոխազդեցությունների տարածք, որտեղ Հռոմեական կայսրության, Մերձավոր Արևելքի, Միջերկրածովյան ավազանի և հետագայում բյուզանդական քաղաքական ու մշակութային տարածքի միջև ձևավորվել են բազմազան կապեր։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել ձեռագրերի և գրական տեքստերի տարածման ուղիները, թարգմանական գործունեությունը, բանավոր և գրավոր ավանդույթների փոխանցումը, ինչպես նաև կրոնական գաղափարների և աստվածաբանական հասկացությունների տարածումն ու վերափոխումը տարբեր հասարակություններում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ մշակութային փոխանցումը սովորաբար չի սահմանափակվում տեղեկատվության պարզ վերարտադրմամբ․ փոխադրվող գաղափարները, տեքստերը կամ խորհրդանշական ձևերը նոր միջավայրերում կարող են վերաիմաստավորվել, հարմարեցվել տեղական պայմաններին և ձեռք բերել նոր նշանակություններ։ Կարևոր ուղղություն է նաև մարդկանց և համայնքների շարժունակության ուսումնասիրությունը՝ ուխտավորների, հոգևորականների, վաճառականների, դիվանագետների, գիտնականների և այլ խմբերի միջոցով տարբեր մշակութային տարածքների միջև կապերի ձևավորման տեսանկյունից։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև առևտրային ճանապարհներին, քաղաքային կենտրոններին, կրոնական հաստատություններին և կրթական միջավայրերին՝ որպես մշակութային շրջանառության հիմնական հանգույցների։ Տարբեր աղբյուրների համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ոչ միայն ազդեցությունների ուղղությունները, այլև փոխազդեցությունների երկկողմ կամ բազմակողմ բնույթը։ Այս մոտեցումը կարևոր է ուշ անտիկ և բյուզանդական հասարակությունների պատմությունը ավելի լայն միջմշակութային համատեքստում հասկանալու համար՝ խուսափելով դրանք մեկուսացված քաղաքակրթությունների տեսքով դիտարկելուց։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել նաև քրիստոնեության տարածման, միջնադարյան մտավոր մշակույթի ձևավորման, թարգմանական շարժումների և Միջերկրածովյան ու Մերձավոր Արևելքի հասարակությունների փոխկապակցվածության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, բյուզանդագետներին, դասական աշխարհի մասնագետներին, կրոնի և մշակույթի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ձեռագրագետներին, գրականագետներին և ուշ անտիկ ու միջնադարյան աշխարհի մշակութային փոխազդեցություններով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատանքը նվիրված է Մ. Գ. Ներսիսյանի գիտական ժառանգության մեջ հայ ազատագրական շարժման և Հայոց ցեղասպանության պատմության հիմնահարցերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում պատմաբանի աշխատություններում հայ ժողովրդի ազգային-ազատագրական պայքարի, Օսմանյան կայսրության հայ բնակչության վիճակի, հայկական հարցի և Հայոց ցեղասպանության վերաբերյալ ձևավորված գիտական մոտեցումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն պատմական, քաղաքական և հասարակական պայմանների վերլուծությանը, որոնցում ձևավորվել և զարգացել են հայ ազատագրական շարժման տարբեր դրսևորումները։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ XIX դարի վերջի և XX դարի սկզբի ազգային-ազատագրական կազմակերպություններին, հասարակական-քաղաքական գործիչներին, հայ բնակչության ինքնապաշտպանական պայքարին և Օսմանյան իշխանությունների քաղաքականությանը՝ դրանք դիտարկելով պատմական իրադարձությունների փոխկապակցվածության համատեքստում։ Կարևոր տեղ է հատկացվում Հայոց ցեղասպանության պատմության ուսումնասիրությանը՝ ներառյալ դրա նախադրյալները, կազմակերպման և իրականացման գործընթացները, հայ բնակչության զանգվածային տեղահանություններն ու կոտորածները, ինչպես նաև միջազգային արձագանքներն ու պատմական հետևանքները։ Ներսիսյանի գիտական ժառանգության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու նրա աղբյուրագիտական և պատմագիտական մոտեցումները, օգտագործված փաստաթղթային ու վավերագրական նյութերի նշանակությունը և այդ նյութերի հիման վրա կատարված պատմական եզրահանգումները։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է նաև պատմաբանի ներդրման գնահատումը հայ պատմագիտության զարգացման գործում և նրա աշխատությունների նշանակությունը հետագա ուսումնասիրությունների համար։ Կարող է վերլուծվել նաև այն, թե ինչպես են ազգային-ազատագրական շարժման և ցեղասպանության հիմնահարցերը ներկայացվում մեկ ընդհանուր պատմական գործընթացի շրջանակում՝ հաշվի առնելով ազգային ինքնապաշտպանության, քաղաքական պայքարի և պետական քաղաքականության փոխազդեցությունները։ Ուսումնասիրությունը արժեքավոր է ոչ միայն կոնկրետ պատմաբանի գիտական ժառանգության գնահատման, այլև հայ պատմագրության զարգացման առանձնահատկությունների բացահայտման տեսանկյունից։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, պատմագրության մասնագետներին, Հայոց ցեղասպանության և հայ ազգային-ազատագրական շարժումների պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև համապատասխան թեմաներով ուսումնասիրություններ կատարող ուսանողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Թուրքիայում քաղաքական ինքնության ձևավորման և փոխակերպման երկարատև գործընթացի ուսումնասիրությանը՝ 1920-ական թվականներից մինչև 2023 թվականը, հատուկ ուշադրություն դարձնելով իսլամի և ազգայնականության փոխազդեցությանը և դրանց աստիճանական սինթեզին։ Հետազոտության հիմքում այն գաղափարն է, որ ժամանակակից թուրքական քաղաքական ինքնությունը ձևավորվել է ոչ թե մեկ միասնական գաղափարախոսության ազդեցությամբ, այլ աշխարհիկության, թուրքական ազգայնականության, իսլամական պահպանողականության, արևմտականացման և ազգային ինքնիշխանության մասին պատկերացումների շարունակական մրցակցության ու վերաձևավորման պայմաններում։ Ուսումնասիրության սկզբնական փուլը կապված է հանրապետության հիմնադրման և քեմալական վերափոխումների հետ։ 1920-1930-ական թվականներին իրականացված աշխարհիկացման քաղաքականությունը, խալիֆայության վերացումը, կրթական և իրավական համակարգերի աշխարհիկացումը, ինչպես նաև պետական կառավարման մեջ կրոնի դերի սահմանափակումը նպատակ ունեին ստեղծելու ժամանակակից, կենտրոնացված և աշխարհիկ ազգային պետություն։ Միաժամանակ ազգայնականությունը դարձավ նոր պետական ինքնության կարևոր հենասյուներից մեկը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու այն հակասությունը, որ հանրապետական ազգակերտման գործընթացում իսլամը մի կողմից դուրս էր մղվում քաղաքական և պետական ինստիտուտներից, իսկ մյուս կողմից՝ հատկապես մահմեդական բնակչության համախմբման և ազգային միատարրության ձևավորման համատեքստում, շարունակում էր պահպանել ինքնության կարևոր բաղադրիչի նշանակությունը։ Հետագա տասնամյակներում բազմակուսակցական համակարգի հաստատումը փոխեց այդ հարաբերակցությունը։ 1950-ականներից սկսած կրոնական պահպանողականությունը աստիճանաբար ավելի տեսանելի դարձավ քաղաքական կյանքում, իսկ աշխարհիկ և կրոնական ուժերի հակասությունը դարձավ Թուրքիայի քաղաքական զարգացման առանցքային գծերից մեկը։ Հետազոտությունը կարևոր տեղ է հատկացնում նաև 1960-1980-ական թվականներին, երբ իսլամական պահպանողականության, թուրքական ազգայնականության և հակակոմունիստական գաղափարների միաձուլումը նպաստեց թուրք-իսլամական սինթեզի գաղափարական ձևավորմանը։ Այդ գործընթացում իսլամը սկսեց ընկալվել ոչ միայն որպես հավատքի համակարգ, այլև որպես ազգային համախմբման, հասարակական պահպանողականության և քաղաքական ինքնության բաղադրիչ։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է 1980-ականներից հետո քաղաքական իսլամի զարգացման ուսումնասիրությունը, հատկապես այն ժամանակաշրջանը, երբ իսլամական ուղղվածություն ունեցող քաղաքական ուժերը սկսեցին ավելի ակտիվորեն մասնակցել ընտրական պայքարին և պետական կառավարմանը։ Այս գործընթացը հանգեցրեց նրան, որ նախկինում իրար հակադիր համարվող իսլամական և ազգայնական գաղափարները աստիճանաբար սկսեցին հանդես գալ փոխլրացնող ձևով։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում 2000-ականներից հետո տեղի ունեցած փոփոխություններին և Արդարություն և զարգացում կուսակցության իշխանության շրջանում քաղաքական ինքնության վերափոխմանը։ Սկզբնական փուլում այդ քաղաքականությունը համադրվում էր տնտեսական և քաղաքական բարեփոխումների, եվրոպական ինտեգրման և ավելի չափավոր պահպանողականության հետ, սակայն հետագայում, հատկապես 2010-ականներից, նկատվեց ավելի ընդգծված թուրք-իսլամական և ազգայնական ուղղություն։ Հետազոտությունները այդ շրջադարձը կապում են ինչպես ներքաղաքական հակամարտությունների, այնպես էլ արտաքին քաղաքական զարգացումների հետ։ 2023 թվականը ուսումնասիրության ժամանակագրական սահմանագիծն է և հնարավորություն է տալիս գնահատել, թե ինչպիսի տեսք էր ստացել թուրքական քաղաքական ինքնությունը հանրապետության հիմնադրման հարյուրամյակի շրջանում։ Այդ փուլում իսլամական պահպանողականությունն ու ազգայնականությունը քաղաքական դաշտում հաճախ հանդես էին գալիս միասնական կամ փոխկապակցված հռետորաբանությամբ, ինչը հատկապես տեսանելի էր ընտրական դաշինքների և քաղաքական պայքարի շրջանակներում։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ այն քաղաքական ինքնությունը դիտարկում է որպես փոփոխվող և պատմականորեն պայմանավորված երևույթ՝ ուսումնասիրելով ոչ միայն իշխանությունների պաշտոնական գաղափարախոսությունը, այլև հասարակական խմբերի, կուսակցությունների, մտավորական շրջանակների և քաղաքական շարժումների դերակատարությունը։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես են աշխարհիկությունն ու կրոնականությունը, ազգայնականությունն ու իսլամական ինքնությունը տարբեր ժամանակաշրջաններում վերաիմաստավորվել և միավորվել նոր քաղաքական ձևերի մեջ։ Ուսումնասիրությունը կարող է կարևոր լինել Թուրքիայի ներքաղաքական զարգացման, պետական ինքնության, կուսակցական համակարգի, հասարակական-քաղաքական բևեռացման և տարածաշրջանային քաղաքականության ընկալման համար։ Այն կարող է հետաքրքրել քաղաքագետներին, պատմաբաններին, արևելագետներին, թուրքագետներին, միջազգային հարաբերությունների մասնագետներին, սոցիոլոգներին, հետազոտողներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և Թուրքիայի ժամանակակից քաղաքական գործընթացներով հետաքրքրվող ուսանողներին։

Նյութը նվիրված է Հայոց ցեղասպանության ընթացքում և դրան հաջորդած շրջանում Միացյալ Նահանգներում ձևավորված արձագանքներին, հասարակական ու քաղաքական բողոքի դրսևորումներին և ամերիկյան հասարակության տարբեր շրջանակների կողմից հայ ժողովրդի նկատմամբ իրականացված զանգվածային բռնությունների նկատմամբ ցուցաբերված վերաբերմունքին։ Ուսումնասիրության կենտրոնում կարող են գտնվել Օսմանյան կայսրությունում հայերի նկատմամբ իրականացված հալածանքների, տեղահանությունների, զանգվածային սպանությունների և բռնի տեղաշարժերի վերաբերյալ ամերիկյան հասարակությանը հասած տեղեկությունները և դրանց ազդեցությունը հասարակական կարծիքի ձևավորման վրա։ Կարևոր դեր են ունեցել ամերիկյան դիվանագետների, միսիոներների, լրագրողների և մարդասիրական կազմակերպությունների հաղորդումները, որոնք հնարավորություն էին տալիս միջազգային հանրությանը տեղեկանալ տեղի ունեցող իրադարձությունների մասշտաբների և հետևանքների մասին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել ամերիկյան մամուլի արձագանքին, հրապարակային ելույթներին, հասարակական նախաձեռնություններին և այն շարժումներին, որոնք նպատակ ունեին բարձրաձայնելու հայ բնակչության ծանր վիճակը և նպաստելու մարդասիրական օգնության կազմակերպմանը։ Նյութը կարող է անդրադառնալ նաև ամերիկյան քաղաքական շրջանակներում ցեղասպանության վերաբերյալ քննարկումներին և այն դժվարություններին, որոնց պայմաններում ձևավորվում էր պաշտոնական արձագանքը։ Այս համատեքստում կարևոր է տարբերակել պետական քաղաքականությունը, հասարակական կարծիքը և մասնավոր մարդասիրական նախաձեռնությունները, քանի որ դրանց դիրքորոշումները միշտ չէ, որ ամբողջությամբ համընկնում էին։ Մեծ նշանակություն է ունեցել ամերիկյան հասարակության կողմից իրականացված օգնության կազմակերպումը, որի նպատակն էր աջակցել տեղահանված, որբացած և ծայրահեղ ծանր պայմաններում հայտնված հայերին։ Այդ գործունեությունը հետագայում վերածվեց լայնածավալ մարդասիրական շարժման և նպաստեց Հայոց ցեղասպանության զոհերի ու վերապրածների խնդիրների միջազգային ճանաչելիությանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է նաև դիտարկել այն քաղաքական և աշխարհաքաղաքական գործոնները, որոնք սահմանափակում էին ամերիկյան կառավարության հնարավոր արձագանքը, ինչպես նաև Առաջին համաշխարհային պատերազմի միջազգային իրադրության ազդեցությունը որոշումների կայացման վրա։ Կարևոր է նաև մամուլի, հասարակական կազմակերպությունների և անհատ գործիչների գործունեության միջոցով ցույց տալ, թե ինչպես էր տեղեկատվությունը վերածվում հանրային ճնշման և մարդասիրական գործողությունների։ Նման աղբյուրների համադրումը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել ԱՄՆ-ում ձևավորված արձագանքի բնույթի, ծավալի և նշանակության մասին։ Թեման ունի նաև հիշողության և պատմական պատասխանատվության տեսանկյունից կարևոր նշանակություն, քանի որ ամերիկյան արձագանքի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, թե ինչպես կարող էին օտարերկրյա վկաների հաղորդումները, մամուլի հրապարակումները և հասարակական նախաձեռնությունները նպաստել զանգվածային բռնությունների մասին միջազգային իրազեկվածության բարձրացմանը։ Ընդհանուր առմամբ, նյութը ներկայացնում է Հայոց ցեղասպանության նկատմամբ ամերիկյան հասարակության և քաղաքական միջավայրի արձագանքը՝ ընդգծելով տեղեկատվության տարածման, հասարակական բողոքի, մարդասիրական օգնության և միջազգային ուշադրության ձևավորման գործընթացների փոխկապակցվածությունը։

Աշխատությունը նվիրված է Հին Հայաստանի քաղաքական և գաղափարաբանական զարգացման առանցքային հիմնահարցերի ուսումնասիրությանը՝ մ.թ.ա. I դարից մինչև մ.թ. IV դարն ընկած ժամանակահատվածում։ Հետազոտության կենտրոնում հայկական պետականության քաղաքական համակարգի զարգացումն է, թագավորական իշխանության բնույթն ու գործառույթները, երկրի միջազգային հարաբերությունները և պետական գաղափարաբանության ձևավորման ու փոփոխության գործընթացները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս Հին Հայաստանի պատմությունը դիտարկել ոչ միայն առանձին քաղաքական իրադարձությունների, պատերազմների կամ արքայական գահակալությունների հաջորդականության տեսանկյունից, այլև որպես պետական կառույցների, քաղաքական մտածողության և գաղափարական համակարգերի աստիճանական զարգացման ամբողջական գործընթաց։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում թագավորական իշխանության դիրքին պետական համակարգում, նրա լեգիտիմացման ձևերին, իշխանության և հասարակության փոխհարաբերություններին, ինչպես նաև այն քաղաքական ու գաղափարական պատկերացումներին, որոնց միջոցով հիմնավորվում էր արքայական իշխանության հեղինակությունը։ Միջազգային հարաբերությունների ուսումնասիրությունը ներառում է Հին Հայաստանի փոխհարաբերությունները տարածաշրջանի խոշոր քաղաքական ուժերի և հարևան պետությունների հետ՝ հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ Հայաստանը գտնվում էր ռազմավարական կարևոր տարածաշրջանում և հաճախ հանդես էր գալիս տարբեր աշխարհաքաղաքական կենտրոնների շահերի բախման միջավայրում։ Այդ համատեքստում արտաքին քաղաքականությունը դիտարկվում է որպես պետական զարգացման վրա ազդող կարևոր գործոն, որը կապված էր ռազմական հակամարտությունների, դիվանագիտական հարաբերությունների, դաշինքների, քաղաքական հավասարակշռության և տարածքային շահերի հետ։ Աշխատանքի մյուս կարևոր ուղղությունը պետական գաղափարաբանության ուսումնասիրությունն է։ Հետազոտվում է, թե ինչ գաղափարների, արժեքների, պատմական պատկերացումների, կրոնական և քաղաքական խորհրդանիշների միջոցով էր ձևավորվում պետության և թագավորական իշխանության մասին պատկերացումը։ Միաժամանակ ուշադրություն է դարձվում գաղափարական համակարգի փոփոխություններին՝ պայմանավորված ներքին քաղաքական զարգացումներով, արտաքին ազդեցություններով և մշակութային փոխազդեցություններով։ Քննարկվող ժամանակաշրջանը հատկապես կարևոր է նաև այն պատճառով, որ այն ներառում է Հայաստանի նախաքրիստոնեական պետական և մշակութային համակարգի վերջին փուլերը, քրիստոնեության տարածումն ու պետական կրոն դառնալու գործընթացը, ինչն էական փոփոխություններ առաջ բերեց հասարակության գաղափարական և քաղաքական կյանքում։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել պետական գաղափարաբանության փոխակերպումը և դրա ազդեցությունը քաղաքական իշխանության ու հասարակական հարաբերությունների վրա։ Աշխատանքի արժեքը պայմանավորված է քաղաքական պատմության, գաղափարների պատմության, միջազգային հարաբերությունների և պետականության ուսումնասիրության փոխկապակցմամբ։ Այն կարող է հետաքրքրել հին աշխարհի պատմությամբ, հայագիտությամբ, քաղաքական մտքի պատմությամբ և պետական ինստիտուտների զարգացման հարցերով զբաղվող մասնագետներին, ուսանողներին ու հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է Հին Հայաստանի քաղաքական համակարգի և գաղափարական կյանքի զարգացումը՝ բացահայտելով թագավորական իշխանության առանձնահատկությունները, միջազգային միջավայրի ազդեցությունը և պետական գաղափարաբանության ձևավորման ու վերափոխման հիմնական միտումները։

Գիրքը ներկայացնում է Հայաստանը՝ որպես հարուստ պատմական, մշակութային և բնական ժառանգություն ունեցող երկիր՝ անդրադառնալով նրա աշխարհագրական դիրքին, պատմական զարգացման հիմնական փուլերին, բնակչությանը, մշակույթին և ազգային ավանդույթներին։ Աշխատության մեջ նկարագրվում են երկրի բնական պայմաններն ու լանդշաֆտային բազմազանությունը՝ լեռնային տարածքները, հովիտները, գետերը, լճերը և բնակավայրերը, որոնք էական դեր են ունեցել տարածաշրջանի տնտեսական ու հասարակական կյանքի ձևավորման գործում։ Պատմական բաժիններում ներկայացվում են հայ ժողովրդի անցյալի կարևորագույն փուլերը, պետական կազմավորումների զարգացումը, քաղաքական իրադարձությունները և հարևան տարածաշրջանների հետ ունեցած կապերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայկական մշակույթի ձևավորմանն ու զարգացմանը՝ ճարտարապետությանը, եկեղեցական ժառանգությանը, գրականությանը, արվեստին, ժողովրդական բանահյուսությանը և ավանդական մշակույթին։ Գրքում անդրադարձ է կատարվում նաև հայկական բնակավայրերի և պատմամշակութային հուշարձանների առանձնահատկություններին՝ ցույց տալով դրանց նշանակությունը ազգային հիշողության և մշակութային ինքնության պահպանման գործում։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու երկրի հասարակական և տնտեսական կյանքի, բնակչության կենցաղի, ավանդույթների և ժամանակակից զարգացման առանձնահատկությունների մասին։ Պատմական և մշակութային նյութերի համադրումը ընթերցողին ներկայացնում է Հայաստանի բազմաշերտ ինքնությունը՝ միավորելով հնագույն ժառանգությունը և ժամանակակից հասարակական իրականությունը։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, աշխարհագրագետներին, մշակութաբաններին, ազգագրագետներին, ուսանողներին, հետազոտողներին և բոլոր այն ընթերցողներին, ովքեր ցանկանում են համապարփակ պատկերացում կազմել Հայաստանի պատմության, բնության, մշակույթի և հասարակական կյանքի վերաբերյալ։

Գիրքը նվիրված է հայ-թուրքական հարաբերությունների միջազգային միջնորդության ժամանակակից պատմությանը և մեթոդաբանությանը՝ ուսումնասիրելով տարբեր ժամանակաշրջաններում տարածաշրջանային և միջազգային դերակատարների ներգրավվածությունը երկու երկրների միջև հարաբերությունների կարգավորման գործընթացներում։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են հայ-թուրքական հարաբերությունների ձևավորման և զարգացման հիմնական փուլերը, դրանց վրա ազդող քաղաքական, պատմական, անվտանգային և աշխարհաքաղաքական գործոնները, ինչպես նաև երկկողմ հարաբերությունների կարգավորման փորձերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում միջազգային միջնորդության էությանը, նպատակներին, գործիքներին և մեթոդներին՝ քննարկելով, թե ինչպես են երրորդ կողմերը կամ միջազգային կազմակերպությունները փորձում նպաստել հակամարտությունների կանխարգելմանը, երկխոսության հաստատմանը, վստահության ձևավորմանը և քաղաքական համաձայնությունների ձեռքբերմանը։ Հեղինակը վերլուծում է միջնորդական գործընթացների տարբեր ձևաչափեր, դրանց արդյունավետության պայմանները և սահմանափակումները՝ հաշվի առնելով կողմերի շահերի տարբերությունները, պատմական հիշողությունը, փոխադարձ անվստահությունը և արտաքին ուժերի ռազմավարական հետաքրքրությունները։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչներից է հայ-թուրքական հարաբերությունների կարգավորման տարբեր նախաձեռնությունների ուսումնասիրությունը, այդ թվում՝ դիվանագիտական բանակցությունների, երկխոսության և հարաբերությունների նորմալացման ուղղությամբ ձեռնարկված քայլերի վերլուծությունը։ Գրքում քննարկվում է նաև միջազգային միջնորդների ազդեցությունը բանակցային օրակարգի ձևավորման, կողմերի դիրքորոշումների մերձեցման և հնարավոր համաձայնությունների մշակման վրա։ Մեթոդաբանական տեսանկյունից ներկայացվում են միջազգային միջնորդության ուսումնասիրման և գնահատման մոտեցումներ, որոնք թույլ են տալիս համադրել պատմական իրադարձությունների վերլուծությունը, դիվանագիտական գործընթացների ուսումնասիրությունը և միջազգային հարաբերությունների տեսական շրջանակները։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու հայ-թուրքական հարաբերությունների վրա արտաքին միջնորդության ազդեցության, դրա հնարավորությունների և սահմանափակումների մասին՝ միաժամանակ դիտարկելով տարածաշրջանային կայունության, անվտանգության և համագործակցության հեռանկարները։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, քաղաքագետների, միջազգային հարաբերությունների և դիվանագիտության մասնագետների, հետազոտողների, ուսանողների և ընթերցողների համար, ովքեր հետաքրքրված են հայ-թուրքական հարաբերությունների պատմությամբ, հակամարտությունների կարգավորմամբ և միջազգային միջնորդության ժամանակակից մեթոդներով։

Այս աշխատությունը նվիրված է 1683 թվականին հայերեն գրառմամբ պահպանված Վերսալի նկարագրության ուսումնասիրությանը և ներկայացնում է բացառիկ արժեք ունեցող պատմամշակութային աղբյուր, որը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել XVII դարի վերջին Ֆրանսիայի արքունական միջավայրի, Վերսալի պալատական համալիրի և այնտեղ այցելած հայերի դիտարկումների մասին։ Աշխատության հիմքում ընկած նյութը հատկապես կարևոր է այն պատճառով, որ այն ստեղծվել է ժամանակակից հայի կողմից և հայերենով՝ այն ժամանակաշրջանում, երբ Վերսալը դեռևս գտնվում էր իր ընդարձակման և արքունական կենտրոնի վերածվելու գործընթացում։ Հետազոտության առարկան հրապարակվել է Հովսեփ Օրբելու կողմից 1921 թվականին և ներառվել է «Известия Российской академии истории материальной культуры» պարբերականի առաջին հատորում, որտեղ այն զբաղեցնում է 391–399-րդ էջերը։ Աղբյուրը հատկապես հետաքրքիր է Ֆրանսիայի և հայերի պատմական կապերի տեսանկյունից։ 1683 թվականի փետրվարի 2-ին հայկական պատվիրակություն է ընդունվել Վերսալի և Սեն-Կլու պալատներում, ինչը ցույց է տալիս, որ այդ ժամանակաշրջանում հայ գործիչներն արդեն կարող էին անմիջականորեն առնչվել Ֆրանսիայի արքունական միջավայրին։ Հայերեն գրառման առանձնահատկությունն այն է, որ այն պարզապես ճարտարապետական օբյեկտի չոր նկարագրություն չէ․ այն դիտողի հայացքով ներկայացված վկայություն է, որտեղ եվրոպական արքունական մշակույթը ընկալվում և նկարագրվում է հայերեն լեզվամշակութային միջավայրի շրջանակում։ Այդ պատճառով նյութը արժեքավոր է միաժամանակ մի քանի գիտակարգերի համար։ Պատմաբանի համար այն տեղեկություն է XVII դարի Ֆրանսիայի, Լյուդովիկոս XIV-ի ժամանակաշրջանի արքունական կյանքի և Վերսալի զարգացման վերաբերյալ, իսկ լեզվաբանի համար՝ վաղ աշխարհաբարին ու ժամանակի հայերեն գրավոր լեզվին առնչվող նյութ, որը կարող է ցույց տալ օտար իրականության, տեղանունների և մշակութային հասկացությունների հայերեն փոխանցման եղանակները։ Հովսեփ Օրբելու հրապարակումը հետագայում հենց այդ պատճառով գնահատվել է որպես կարևոր պատմական և լեզվաբանական նյութ պարունակող ուսումնասիրություն։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել նկարագրության կառուցվածքի և բովանդակության վերլուծությունը։ Վերսալի պալատական միջավայրը XVII դարում եվրոպական միապետական մշակույթի ամենանշանավոր կենտրոններից էր, և դրա մասին հայերեն ժամանակակից վկայության առկայությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու ոչ միայն պալատի ֆիզիկական տեսքը, այլև այն տպավորությունը, որ այն թողնում էր օտարազգի այցելուների վրա։ Նկարագրության մեջ արտացոլված մանրամասները կարող են վերաբերել շինությունների ճոխությանը, ներքին հարդարմանը, արքունական կենցաղին, պարտեզներին, հանդիսավոր միջավայրին և պալատական տարածքի կազմակերպմանը։ Այսպիսի տեղեկությունները հատկապես արժեքավոր են, քանի որ դրանք լրացնում են պաշտոնական ֆրանսիական աղբյուրների շրջանակը՝ ներկայացնելով նույն երևույթը հայկական դիտորդի տեսանկյունից։ Լեզվաբանական առումով աղբյուրը հետաքրքիր է նաև օտար անունների ու հասկացությունների հայերենացման պատճառով։ XVII դարի հայերեն գրավոր լեզուն իր մեջ համադրում էր գրաբարյան ավանդույթը, միջին հայերենից ժառանգված տարրերը և կենդանի խոսակցական լեզվի ազդեցությունը։ Ֆրանսիական տեղանունների, անձնանունների և մշակութային հասկացությունների փոխանցումը կարող է ցույց տալ, թե հայ հեղինակներն ինչպիսի լեզվական միջոցներով էին նկարագրում եվրոպական իրականությունը։ Այդ պատճառով նյութը կարող է օգտագործվել հայերենի պատմական բառապաշարի, օտար բառերի փոխառության, տառադարձության և թարգմանական գործելակերպի ուսումնասիրության համար։ Աղբյուրագիտական տեսանկյունից առանձնահատուկ նշանակություն ունի այն հանգամանքը, որ նյութը պահպանվել և ուսումնասիրվել է մի քանի ձեռագրային կամ գրավոր օրինակների համադրման միջոցով։ Հրատարակության հիմքում ընկած հետազոտական աշխատանքը նախատեսում էր տարբեր օրինակների համեմատություն, լեզվական անկանոնությունների և աղավաղումների ուղղում, ինչպես նաև տարբեր ընթերցումների ներկայացում, ինչը թույլ է տալիս վերականգնել առավել վստահելի քննադատական բնագիր։ Այս մոտեցումը կարևոր է, քանի որ պատմական ձեռագրային աղբյուրներում հնարավոր են արտագրական սխալներ, լեզվական փոփոխություններ և հետագա միջամտություններ, իսկ դրանց համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս առավել ճշգրիտ վերականգնել սկզբնական տեքստը։ Աշխատության արժեքը մեծ է նաև հայկական սփյուռքի և եվրոպական մշակութային միջավայրի փոխհարաբերությունների ուսումնասիրության համար։ XVII դարում հայ վաճառականները, հոգևորականները և մտավորականները ակտիվորեն ներգրավված էին եվրոպական տարբեր քաղաքների առևտրական և մշակութային կյանքում։ Ֆրանսիայի հետ հայկական կապերի մասին տեղեկությունները ցույց են տալիս, որ հայերի ներկայությունը այնտեղ միայն տնտեսական գործունեությամբ չէր սահմանափակվում, այլ կարող էր ներառել դիվանագիտական, մշակութային և հասարակական շփումներ։ Այս համատեքստում 1683 թվականի գրառումը կարող է դիտարկվել որպես հայ-ֆրանսիական վաղ հարաբերությունների անմիջական վկայություն։ Աշխատության գիտական նշանակությունն այն է, որ այն միավորում է պատմական աղբյուրագիտությունը, հայագիտությունը, լեզվաբանությունը և եվրոպական մշակույթի ուսումնասիրությունը։ Այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել, թե ինչպես էր XVII դարի հայ ընթերցողին կամ դիտորդին ներկայացվում Ֆրանսիայի արքունական աշխարհը, ինչպես էին հայերենում արտահայտվում նոր մշակութային երևույթները և ինչպիսի պատկերացում էր ձևավորվում եվրոպական քաղաքական ու մշակութային կենտրոնների մասին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը կարևոր սկզբնաղբյուր է XVII դարի հայ-եվրոպական մշակութային շփումների, հայերեն պատմագրական և ուղեգրական գրության, Վերսալի վաղ շրջանի պատմության և ժամանակի հայերեն լեզվի զարգացման առանձնահատկությունների ուսումնասիրման համար։ Այն արժեքավոր է հատկապես այն պատճառով, որ եվրոպական արքունական իրականությունը ներկայացնում է ոչ թե միայն պաշտոնական ֆրանսիական աղբյուրների, այլ հայկական գրավոր վկայության միջոցով։

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի տարածքում գտնվող համաշխարհային նշանակության մշակութային ժառանգության հուշարձանների ուսումնասիրությանը՝ դրանց պատմական, ճարտարապետական, մշակութային և քաղաքակրթական արժեքի տեսանկյունից։ Աշխատանքի առանցքում Հայաստանի այն հուշարձաններն ու հուշարձանային համալիրներն են, որոնք ներառված են ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության ցանկում։ Ներկայում Հայաստանի համար այդ ցանկում ընդգրկված է երեք մշակութային օբյեկտ՝ Հաղպատի և Սանահինի վանական համալիրները, Գեղարդի վանքը և Վերին Ազատի հովիտը, ինչպես նաև Էջմիածնի տաճարն ու եկեղեցիները և Զվարթնոցի հնագիտական տարածքը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է հայկական միջնադարյան ճարտարապետության առանձնահատկությունների ներկայացումը։ Հաղպատի և Սանահինի վանական համալիրները, որոնք ձևավորվել են հիմնականում 10-13-րդ դարերում, ներկայացնում են հայկական եկեղեցական ճարտարապետության բարձր զարգացման փուլը և առանձնանում են բյուզանդական ճարտարապետական ավանդույթների ու Կովկասի տեղական շինարարական ձևերի համադրությամբ։ Դրանք միջնադարում եղել են ոչ միայն հոգևոր, այլև կրթական ու մշակութային կարևոր կենտրոններ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում Գեղարդի վանական համալիրին և Ազատի վերին հովտի մշակութային լանդշաֆտին։ Համալիրը հայտնի է ժայռափոր եկեղեցիներով, դամբարաններով, խաչքարերով և բնական ժայռային միջավայրի հետ սերտորեն միաձուլված ճարտարապետությամբ։ Հուշարձանների հիմնական մասը վերաբերում է 4-13-րդ դարերին, իսկ համալիրի գլխավոր ճարտարապետական ձևավորումը ավարտվել է 13-րդ դարում։ Մյուս կարևոր բաղադրիչը Էջմիածնի տաճարի, Սուրբ Հռիփսիմե, Սուրբ Գայանե և Շողակաթ եկեղեցիների ու Զվարթնոցի հնագիտական տարածքի համախումբն է։ Այս հուշարձանները կարևոր են հայկական քրիստոնեական ճարտարապետության զարգացման և վաղ քրիստոնեական մշակույթի պատմության ուսումնասիրության համար։ Դրանց համադրումը հնարավորություն է տալիս հետևելու հայկական եկեղեցական ճարտարապետության ձևավորման և հետագա զարգացման ընթացքին՝ վաղ քրիստոնեական շրջանից մինչև միջնադար։ Աշխատության մեջ կարող է ուսումնասիրվել նաև այն չափանիշների համակարգը, որով մշակութային հուշարձանները ձեռք են բերում համաշխարհային ժառանգության կարգավիճակ։ Այդ համատեքստում կարևոր է ոչ միայն հուշարձանների հնությունը, այլև դրանց ճարտարապետական ինքնատիպությունը, պատմական նշանակությունը, մշակութային ազդեցությունը և մարդկության համընդհանուր ժառանգության համար ունեցած բացառիկ արժեքը։ Հայաստանի երեք օբյեկտներն էլ ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի ցանկում ընդգրկված են որպես մշակութային ժառանգության օբյեկտներ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև հուշարձանների պահպանության խնդիրներին։ Համաշխարհային ժառանգության կարգավիճակը ենթադրում է ոչ միայն միջազգային ճանաչում, այլև պատմական և ճարտարապետական արժեքների պահպանման, վերականգնման, կառավարման և ապագա սերունդներին փոխանցելու պատասխանատվություն։ Այդ տեսանկյունից կարևոր են հուշարձանների ֆիզիկական վիճակի վերահսկումը, շրջակա պատմամշակութային միջավայրի պահպանումը, զբոսաշրջության ազդեցության կառավարումը և գիտականորեն հիմնավորված վերականգնման մեթոդների կիրառումը։ Աշխատությունը կարող է նաև ներկայացնել Հայաստանի համաշխարհային ժառանգության վայրերի նշանակությունը ազգային ինքնության, պատմական հիշողության և մշակութային ինքնատիպության պահպանման գործում։ Այս հուշարձանները միաժամանակ հանդես են գալիս որպես կրոնական, ճարտարապետական, կրթական և պատմական ժառանգության վկայություններ և հնարավորություն են տալիս միջազգային հանրությանը ներկայացնել Հայաստանի բազմադարյա մշակույթը։ Կարևոր է տարբերակել նաև Համաշխարհային ժառանգության ցանկը ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի նախնական ցանկից․ Հայաստանի նախնական ցանկում ներկայում ընդգրկված են մի շարք այլ արժեքավոր հուշարձաններ և տարածքներ, սակայն դրանց առկայությունը դեռևս չի նշանակում, որ դրանք ներառված են Համաշխարհային ժառանգության վերջնական ցանկում։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, արվեստաբաններին, ճարտարապետներին, մշակութային ժառանգության մասնագետներին, հնագետներին և Հայաստանի պատմամշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է Հայաստանի համաշխարհային նշանակության հուշարձանները որպես երկրի պատմական և մշակութային զարգացման կարևոր վկայություններ՝ ընդգծելով դրանց ճարտարապետական ինքնատիպությունը, պատմական արժեքը, միջազգային նշանակությունը և պահպանության անհրաժեշտությունը։

Այս աշխատությունը ներկայացնում է Արարատի և Վաղարշապատի շրջանի վերաբերյալ պատմական ու աշխարհագրական տեղեկությունների ուսումնասիրություն՝ եվրոպական գիտական և ճանապարհորդական ավանդույթի համատեքստում։ Նյութը կարող է արժեքավոր լինել հատկապես այն առումով, որ տարածաշրջանը ներկայացվում է օտարազգի դիտորդի տեսանկյունից՝ հնարավորություն տալով պատկերացում կազմել Արարատ լեռան, Վաղարշապատի և հարակից բնակավայրերի բնական միջավայրի, պատմական հուշարձանների, բնակչության, տեղական սովորույթների և մշակութային ժառանգության մասին։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ կարող են զբաղեցնել Արարատի աշխարհագրական դիրքի և բնության նկարագրությունները, լեռան հետ կապված պատմական ու ավանդական պատկերացումները, ինչպես նաև տարածաշրջանի ճանապարհների, բնակավայրերի և տեսարժան վայրերի վերաբերյալ դիտարկումները։ Վաղարշապատի ուսումնասիրությունը առանձնահատուկ նշանակություն ունի, քանի որ այն դարեր շարունակ եղել է հայկական քաղաքական, կրոնական և մշակութային կյանքի կարևոր կենտրոններից մեկը։ Այդ պատճառով քաղաքի եկեղեցիների, վանքերի, հնագիտական մնացորդների և այլ պատմամշակութային հուշարձանների վերաբերյալ նկարագրությունները կարող են կարևոր աղբյուր լինել տարածաշրջանի պատմական կերպարի վերականգնման համար։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել նաև Արարատյան դաշտի բնաշխարհի, բնակչության կենցաղի, գյուղատնտեսության, տեղական տնտեսության և հասարակական կյանքի մասին տեղեկությունների շնորհիվ։ Նման աղբյուրների առանձնահատկությունն այն է, որ դրանցում պատմական փաստերը հաճախ համադրվում են հեղինակի անձնական դիտարկումների, ճանապարհորդական տպավորությունների և ժամանակի եվրոպական գիտական պատկերացումների հետ։ Հետևաբար նյութը կարելի է դիտարկել ոչ միայն որպես Հայաստանի վերաբերյալ տեղեկատվության հավաքածու, այլև որպես այն ժամանակաշրջանի եվրոպական հետաքրքրության արտահայտություն դեպի հայկական պատմությունը, քրիստոնեական մշակույթը և Արարատի տարածաշրջանը։ Աշխատությունը կարող է կարևոր աղբյուրագիտական նշանակություն ունենալ Վաղարշապատի և Արարատի տարածաշրջանի պատմական աշխարհագրության, հուշարձանների, մշակութային ժառանգության և եվրոպական հայագիտական հետաքրքրությունների ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբաններին, հայագետներին, հնագետներին, մշակութաբաններին, աշխարհագրագետներին և ճանապարհորդական գրականության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, գիրքը հնարավորություն է տալիս Արարատի և Վաղարշապատի պատմամշակութային միջավայրը դիտարկել օտարազգի հեղինակի դիտանկյունից՝ միավորելով աշխարհագրական նկարագրությունը, պատմական տեղեկությունները, հնագիտական դիտարկումները և հայկական մշակույթի վերաբերյալ վկայությունները։

Այս աշխատությունը նվիրված է Արևմտյան Հայաստանի և Օսմանյան կայսրության հայկական բնակավայրերի պատմական, քաղաքական, սոցիալական և ազգային խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Այն անդրադառնում է այն ժամանակաշրջանի իրադարձություններին ու գործընթացներին, երբ հայաբնակ նահանգների բնակչությունը գտնվում էր Օսմանյան իշխանության ներքո, իսկ հայկական հարցը աստիճանաբար վերածվում էր միջազգային քաղաքականության կարևոր խնդրի։ Ուսումնասիրության առանցքում Արևմտյան Հայաստանի վարչական, ժողովրդագրական և սոցիալ-տնտեսական իրավիճակն է, հայ բնակչության իրավական ու հասարակական դրությունը, տեղական իշխանությունների քաղաքականությունը, ինչպես նաև եվրոպական տերությունների և Ռուսաստանի վերաբերմունքը հայկական հարցին։ Հեղինակը ուշադրություն է դարձնում այն պայմաններին, որոնցում ապրում էր հայ բնակչությունը, այդ թվում՝ հարկային ծանրաբեռնվածությանը, վարչական կամայականություններին, հողային հարաբերություններին, անվտանգության խնդիրներին և քրդական ու այլ տեղական ուժերի հետ փոխհարաբերություններին։ Այս հարցերի ուսումնասիրությունը կարևոր է հասկանալու համար, թե ինչպես էին 19-րդ դարի վերջին և 20-րդ դարի սկզբին կուտակվում այն սոցիալ-քաղաքական հակասությունները, որոնք հետագայում հանգեցրին ավելի լայն ճգնաժամերի։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչներից է նաև հայկական ազգային-ազատագրական շարժումների ձևավորման և զարգացման համատեքստը։ Հայ մտավորականության, հասարակական կազմակերպությունների և քաղաքական շրջանակների գործունեությունը կապված էր ոչ միայն ազգային իրավունքների պաշտպանության, այլև կրթության, մշակույթի, ինքնակազմակերպման և բարեփոխումների պահանջների հետ։ Այդ պահանջները հատկապես սրվեցին այն պայմաններում, երբ Օսմանյան կայսրության արևելյան նահանգներում հայ բնակչությունը բախվում էր անապահովության և վարչական անարդարության խնդիրներին։ Հայկական հարցի միջազգայինացման գործընթացը նույնպես առանցքային տեղ է զբաղեցնում թեմայի շրջանակում։ 1878 թվականի Բեռլինի պայմանագրից հետո Օսմանյան կայսրության հայկական նահանգներում բարեփոխումների իրականացման հարցը դարձավ եվրոպական դիվանագիտության օրակարգի մաս, սակայն նախատեսված բարեփոխումների իրականացումը մնաց սահմանափակ և անկատար։ Այս հանգամանքը հետագայում խորացրեց հայկական հասարակության հիասթափությունը և նպաստեց ազգային հարցի ավելի սուր քաղաքականացմանը։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև 1890-ականների զանգվածային բռնությունների և հայ բնակչության դեմ իրականացված հալածանքների պատմական համատեքստը հասկանալու համար։ Այդ իրադարձությունները հանգեցրին մարդկային մեծ կորուստների, բնակչության տեղահանությունների և հայկական համայնքների սոցիալ-տնտեսական կյանքի ծանր խաթարման։ 20-րդ դարի սկզբի քաղաքական փոփոխությունները, հատկապես 1908 թվականի Երիտթուրքական հեղափոխությունը, որոշ ժամանակ ստեղծեցին բարեփոխումների և հավասարության ակնկալիքներ, սակայն հետագա զարգացումները ցույց տվեցին, որ հայերի անվտանգության և քաղաքական իրավունքների հարցը շարունակում էր մնալ չլուծված։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին իրավիճակը կտրուկ փոխվեց, և Օսմանյան կայսրության հայ բնակչությունը ենթարկվեց զանգվածային տեղահանությունների և կոտորածների, որոնք պատմագիտության մեջ բնորոշվում են որպես Հայոց ցեղասպանություն։ Արևմտյան Հայաստանի պատմության ուսումնասիրությունը, հետևաբար, անմիջականորեն կապված է նաև այդ աղետի պատճառների, ընթացքի և հետևանքների հետ։ Թեմայի կարևորությունը չի սահմանափակվում միայն քաղաքական պատմությամբ․ այն ներառում է նաև հայկական բնակչության մշակութային կյանքը, եկեղեցական և կրթական հաստատությունները, քաղաքային ու գյուղական համայնքների կառուցվածքը, տնտեսական գործունեությունը և ազգային ինքնության պահպանման ձևերը։ Այս տեսանկյունից Արևմտյան Հայաստանը ներկայացվում է որպես բազմաշերտ պատմական տարածք, որտեղ հայերի երկարատև ներկայությունը արտահայտվել է բնակավայրերի, եկեղեցիների, վանքերի, դպրոցների, արհեստների և մշակութային ավանդույթների միջոցով։ Աշխատանքը կարող է կարևոր լինել նաև հայկական հարցի և մեծ տերությունների քաղաքականության փոխկապակցվածությունը հասկանալու համար։ Ռուսաստանի, Ֆրանսիայի, Մեծ Բրիտանիայի և եվրոպական այլ պետությունների քաղաքական շահերը հաճախ խաչվում էին Օսմանյան կայսրության տարածքային ամբողջականության պահպանման, տարածաշրջանում ազդեցության ընդլայնման և հայերի բարենորոգումների պահանջների հետ։ Այդ պատճառով հայկական հարցը միաժամանակ ազգային, ներքին քաղաքական և միջազգային դիվանագիտական խնդիր էր։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը արժեքավոր է Արևմտյան Հայաստանի պատմական իրավիճակի, հայ բնակչության սոցիալական և քաղաքական դրության, հայկական հարցի միջազգայինացման և 19-րդ դարի վերջի ու 20-րդ դարի սկզբի ողբերգական իրադարձությունների նախադրյալների ուսումնասիրման համար։ Այն կարող է հետաքրքրել հայոց պատմությամբ, Օսմանյան կայսրության պատմությամբ, հայկական հարցով, միջազգային հարաբերություններով և Հայոց ցեղասպանության պատմությամբ զբաղվող պատմաբաններին, հետազոտողներին, ուսանողներին և ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է 1988-1990 թվականներին Խորհրդային Ադրբեջանի տարածքում հայ բնակչության նկատմամբ իրականացված բռնությունների և զանգվածային ոճրագործությունների քաղաքականության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում այդ ժամանակաշրջանի քաղաքական և հասարակական զարգացումներն են, դրանց ազդեցությունը հայ բնակչության անվտանգության, իրավունքների և կենսապայմանների վրա, ինչպես նաև բռնությունների կազմակերպման, տարածման և հետևանքների հարցերը։ Աշխատությունը դիտարկում է գործընթացները Խորհրդային Միության վերջին տարիների քաղաքական ճգնաժամի, ազգային-տարածքային հակասությունների սրման և հասարակական հարաբերությունների կտրուկ վատթարացման համատեքստում։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում հայ բնակչության նկատմամբ բռնությունների տարբեր դրսևորումներին, բնակչության տեղահանություններին, մարդկային կորուստներին, գույքային վնասներին և փախստականների առաջացման գործընթացին։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նաև պետական և տեղական իշխանությունների, հասարակական-քաղաքական ուժերի ու իրավապահ կառույցների արձագանքի ուսումնասիրությունը, ինչպես նաև այն հարցը, թե ինչ պայմաններում և ինչ մեխանիզմներով բռնությունները վերածվեցին զանգվածային բնույթ կրող գործողությունների։ Աշխատությունը փորձում է համադրել պատմական փաստերը, վկայությունները և առկա փաստաթղթային նյութերը՝ ձևավորելու ուսումնասիրվող ժամանակաշրջանի հնարավորինս ամբողջական պատկեր։ Կարևորվում են նաև այդ իրադարձությունների ժողովրդագրական, սոցիալական և քաղաքական հետևանքները, մասնավորապես՝ հայ բնակչության բռնի տեղահանությունը և տարածաշրջանի հետագա զարգացումների վրա դրա ազդեցությունը։ Հետազոտությունը կարող է արժեքավոր լինել Խորհրդային Միության վերջին շրջանի պատմությամբ, հայ-ադրբեջանական հակամարտության պատմությամբ, ազգային հակամարտությունների, բռնությունների, տեղահանությունների և մարդու իրավունքների խնդիրներով զբաղվող պատմաբանների, քաղաքագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Աշխատանքը նվիրված է Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին Օսմանյան կայսրությունում հայերի նկատմամբ իրականացված ցեղասպանության և Ավստրո-Հունգարիայի քաղաքականության փոխկապակցված ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում 1914-1918 թվականների իրադարձություններն են, որոնց ընթացքում հայ բնակչությունը ենթարկվեց զանգվածային տեղահանությունների, կոտորածների, բռնությունների և մարդկային ու նյութական ծանր կորուստների։ Ուսումնասիրությունը ներկայացնում է Ավստրո-Հունգարիայի արտաքին քաղաքականության դիրքորոշումը Օսմանյան կայսրության և այնտեղ տեղի ունեցող իրադարձությունների նկատմամբ՝ հաշվի առնելով Կենտրոնական տերությունների ռազմաքաղաքական շահերը, դիվանագիտական հարաբերությունները և պատերազմի պայմաններում ձևավորված քաղաքական առաջնահերթությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում ավստրո-հունգարական դիվանագիտական ներկայացուցիչների հաղորդագրություններին, զեկույցներին և այլ աղբյուրներին, որոնք հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու հայ բնակչության նկատմամբ իրականացվող բռնությունների վերաբերյալ տեղեկացվածության աստիճանը և դրանց նկատմամբ պաշտոնական արձագանքը։ Աշխատանքում վերլուծվում են Ավստրո-Հունգարիայի և Օսմանյան կայսրության հարաբերությունները, դրանց ազդեցությունը հայկական հարցի նկատմամբ դիրքորոշումների ձևավորման վրա, ինչպես նաև մարդասիրական, քաղաքական և ռազմավարական գործոնների փոխազդեցությունը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես էր Առաջին համաշխարհային պատերազմի միջազգային և տարածաշրջանային քաղաքական իրավիճակը պայմանավորում տարբեր պետությունների վերաբերմունքը հայերի նկատմամբ իրականացվող զանգվածային բռնությունների հանդեպ։ Աշխատանքը կարևոր է ոչ միայն Հայոց ցեղասպանության պատմության, այլև Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին եվրոպական տերությունների արտաքին քաղաքականության, դիվանագիտական հարաբերությունների և միջազգային արձագանքի ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, միջազգային հարաբերությունների մասնագետների, հետազոտողների, ուսանողների և Հայոց ցեղասպանության պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է խորհրդային քաղաքականության ազդեցության ուսումնասիրությանը Հայաստանում՝ քաղաքական, տնտեսական, սոցիալական և մշակութային գործընթացների համատեքստում։ Աշխատության շրջանակում վերլուծվում են խորհրդային իշխանության հաստատումից հետո Հայաստանի պետական և հասարակական կյանքի տարբեր ոլորտներում իրականացված քաղաքականության հիմնական ուղղությունները և դրանց երկարաժամկետ հետևանքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կառավարման համակարգի վերափոխմանը, պետական ինստիտուտների գործունեությանը, կենտրոնական իշխանության և տեղական կառավարման մարմինների փոխհարաբերություններին, ինչպես նաև հասարակության քաղաքական ու գաղափարական վերահսկողության մեխանիզմներին։ Ուսումնասիրության մեջ քննարկվում են նաև տնտեսական քաղաքականության ազդեցությունը, արդյունաբերականացման և կոլեկտիվացման գործընթացները, գյուղատնտեսության վերակազմավորումը, աշխատաշուկայի և բնակչության սոցիալ-տնտեսական կյանքի փոփոխությունները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում կրթության, գիտության, մշակույթի, գրականության և արվեստի ոլորտներում իրականացված քաղաքականությանը, ինչպես նաև խորհրդային գաղափարախոսության տարածման և հասարակական գիտակցության ձևավորման գործընթացներին։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև ժողովրդագրական փոփոխություններին, քաղաքների զարգացմանը, բնակչության կենսապայմանների փոփոխությանը և սոցիալական կառուցվածքի վերափոխմանը։ Քննության են առնվում քաղաքական բռնաճնշումների, սահմանափակումների և պետական վերահսկողության ազդեցությունը հասարակական կյանքի վրա՝ միաժամանակ հաշվի առնելով խորհրդային ժամանակաշրջանում Հայաստանի տնտեսական, կրթական, գիտական և ենթակառուցվածքային զարգացման գործընթացները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս խորհրդային քաղաքականությունը դիտարկել ոչ միայն առանձին միջոցառումների, այլև դրանց փոխկապակցվածության և Հայաստանի հասարակության ու պետականության զարգացման վրա ունեցած ընդհանուր ազդեցության տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է նպաստել Հայաստանի խորհրդային շրջանի պատմության բազմակողմանի ընկալմանը և հետագա հասարակական ու քաղաքական զարգացումների պատմական նախադրյալների բացահայտմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, քաղաքագետների, սոցիոլոգների, մշակութաբանների, հետազոտողների, ուսանողների և Հայաստանի ու Խորհրդային Միության պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Գիրքը նվիրված է Հայկական հարցի քննարկմանը խաղաղության համաժողովի նախաշեմին և միջազգային դիվանագիտական գործընթացներում դրա ներկայացման ուսումնասիրությանը։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո ձևավորված քաղաքական իրավիճակը, հայկական պահանջների ներկայացման հիմնավորումները և տարբեր պետությունների դիրքորոշումները հայկական հարցի վերաբերյալ։ Հեղինակը անդրադառնում է պատերազմի հետևանքներին, հայ ժողովրդի քաղաքական ու ազգային խնդիրներին, տարածքային և իրավական հարցերի քննարկումներին, ինչպես նաև միջազգային բանակցություններում հայկական կողմի ակնկալիքներին ու մարտահրավերներին։ Ներկայացվում են պատմական փաստեր, դիվանագիտական մոտեցումներ և այն գործընթացները, որոնք ազդեցություն ունեցան հետպատերազմյան աշխարհակարգի ձևավորման վրա։ Աշխատությունը կարևոր աղբյուր է պատմաբանների, միջազգային հարաբերությունների մասնագետների, արևելագետների, ուսանողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են 20-րդ դարի սկզբի հայկական հարցի միջազգային դրսևորումներով։