Law

Աշխատությունը նվիրված է քաղաքացիական դատավարության շրջանակում գործը դատաքննության նախապատրաստելու փուլին՝ ուսումնասիրելով դրա իրավական նշանակությունը, նպատակները, խնդիրները և իրականացման դատավարական առանձնահատկությունները։ Հետազոտության կենտրոնում այն գործողություններն են, որոնք իրականացվում են դատաքննության արդյունավետ և պատշաճ կազմակերպումն ապահովելու համար՝ դատարանի և դատավարության մասնակիցների կողմից անհրաժեշտ նախապատրաստական միջոցառումների իրականացման միջոցով։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ գործի նախապատրաստման ընթացքում դատարանի դերին, կողմերի դատավարական իրավունքներին ու պարտականություններին, ապացույցների ներկայացման և հավաքագրման, գործի փաստական հանգամանքների հստակեցման, կողմերի դիրքորոշումների պարզաբանման և վեճի իրավական շրջանակի որոշման հարցերին։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև այն հանգամանքը, որ պատշաճ նախապատրաստումը հնարավորություն է տալիս խուսափել դատաքննության անհարկի ձգձգումներից, ապահովել դատավարական տնտեսությունը և ստեղծել պայմաններ գործի ամբողջական ու օբյեկտիվ քննության համար։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել նախապատրաստական փուլում ընդունվող դատավարական որոշումները, կողմերի հաշտության հնարավորությունը, անհրաժեշտության դեպքում երրորդ անձանց կամ այլ մասնակիցների ներգրավումը, ապացուցման շրջանակի որոշումը և դատաքննության նշանակման հետ կապված հարցերը։ Հետազոտության ընթացքում կարող են վերլուծվել նաև գործը նախապատրաստելու փուլում առաջացող գործնական խնդիրները և դրանց լուծման հնարավոր իրավական մեխանիզմները՝ հաշվի առնելով քաղաքացիական դատավարության արդյունավետության, կողմերի մրցակցության և դատական պաշտպանության մատչելիության սկզբունքները։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել քաղաքացիական դատավարության իրավունքի մասնագետների, փաստաբանների, դատավորների, իրավաբանների, իրավաբանական ֆակուլտետների ուսանողների և քաղաքացիական դատավարության ընթացակարգային հարցերով հետաքրքրվող հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության քրեական իրավունքի շրջանակում հափշտակությունների իրավական որակավորման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել սեփականության դեմ ուղղված հանցագործությունների տարբեր տեսակների տարանջատման չափանիշները և դրանց ճիշտ իրավական գնահատման հիմնախնդիրները։ Հետազոտության կենտրոնում հափշտակության հասկացությունն է, դրա օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ հատկանիշները, հանցակազմի տարրերը, հանցագործության կատարման եղանակը, առարկան, պատճառված գույքային վնասի բնույթն ու չափը։ ՀՀ գործող քրեական օրենսգրքի համապատասխան նորմերը հափշտակության առանձին դրսևորումների համար նախատեսում են տարբեր իրավական կարգավորումներ, այդ թվում՝ գողություն, կողոպուտ, ավազակություն, խարդախություն և վստահված գույքը հափշտակելը։ Աշխատության մեջ առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նշված արարքների սահմանազատմանը, քանի որ դրանց միջև տարբերությունը հաճախ պայմանավորված է ոչ միայն գույքի ապօրինի վերցման փաստով, այլև դրա կատարման եղանակով, տուժողի նկատմամբ կիրառված ազդեցության բնույթով, հանցավորի դիտավորության առանձնահատկություններով և գույքի նկատմամբ իրավական վերահսկողության ձեռքբերման հանգամանքներով։ Գողության դեպքում առանցքային հատկանիշը գաղտնի հափշտակությունն է, կողոպուտի դեպքում՝ բացահայտ հափշտակությունը, իսկ ավազակության դեպքում՝ բռնություն գործադրելով կամ դրա սպառնալիքով կատարված հափշտակությունը։ Խարդախությունն առանձնանում է խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու միջոցով գույքի ձեռքբերմամբ, իսկ վստահված գույքի հափշտակության դեպքում կարևոր է այն հանգամանքը, որ գույքը նախապես օրինական հիմքով հանձնված է եղել հանցավորին, և հափշտակելու դիտավորությունն առաջացել է այն ստանալուց հետո։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է հանցագործության ճիշտ որակավորման համար նշանակություն ունեցող փաստական հանգամանքների վերլուծությունը։ Դրանց շարքում կարող են ընդգրկվել արարքի կատարման վայրն ու եղանակը, տուժողի իրազեկվածությունը, բռնության առկայությունը կամ բացակայությունը, խաբեության բնույթը, գույքի արժեքը, հանցակիցների մասնակցությունը, բնակարան կամ այլ տարածք ապօրինի մուտք գործելը և այլ ծանրացուցիչ հանգամանքներ։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև այն դեպքերին, երբ արտաքին հատկանիշներով միմյանց մոտ արարքների միջև իրավական սահմանագիծը հստակ չէ, և անհրաժեշտ է համադրել հանցակազմի բոլոր օբյեկտիվ ու սուբյեկտիվ հատկանիշները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի նաև պատճառված գույքային վնասի չափի ճիշտ որոշումը, քանի որ գործող քրեական օրենսգրքով որոշ հափշտակությունների համար պատասխանատվության տարբերակումը կարող է պայմանավորված լինել հանցագործության չափով և այլ որակավորող հանգամանքներով։ Ուսումնասիրությունը կարող է ներառել նաև հափշտակությունների որակավորման դատաիրավական պրակտիկայի վերլուծություն՝ բացահայտելու համար իրավական նորմերի կիրառման ընթացքում առաջացող խնդիրները և դրանց լուծման հնարավոր մոտեցումները։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել քրեական իրավունքի նորմերի առավել միասնական կիրառմանը, հանցագործությունների ճիշտ սահմանազատմանը և իրավական պատասխանատվության անհատականացմանը։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել քրեական իրավունքի մասնագետներին, դատավորներին, դատախազներին, քննիչներին, փաստաբաններին, իրավաբաններին, գիտական հետազոտողներին և իրավաբանական բուհերի ուսանողներին։

Աշխատությունը նվիրված է անձի պետաիրավական կարգավիճակի տեսական և իրավական ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով եվրոպական սահմանադրաիրավական զարգացումների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում անհատի և պետության փոխհարաբերություններն են, մարդու հիմնարար իրավունքների և ազատությունների սահմանադրական երաշխավորումը, ինչպես նաև այն իրավական մեխանիզմները, որոնց միջոցով անձը դառնում է ոչ միայն պետական իշխանության պաշտպանության օբյեկտ, այլև սահմանադրական իրավունքների և պարտականությունների ինքնուրույն կրող։ Աշխատության սկզբնական հատվածում անձի պետաիրավական կարգավիճակը դիտարկվում է որպես փոխկապակցված տարրերի ամբողջություն, որը ներառում է մարդու հիմնական իրավունքներն ու ազատությունները, քաղաքացիությունը, սահմանադրական պարտականությունները, իրավական պաշտպանության միջոցները և պետության կողմից դրանց ապահովման պարտավորությունը։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս տարբերակել անձի ընդհանուր իրավական կարգավիճակը նրա հատուկ սահմանադրական կարգավիճակից և ցույց տալ, թե ինչպես են պետության իրավական համակարգում ամրագրված իրավունքները վերածվում գործնական պաշտպանության ենթակա իրավական հնարավորությունների։ Եվրոպական սահմանադրաիրավական զարգացումների ուսումնասիրությունը հատկապես կարևոր է այն պատճառով, որ եվրոպական իրավական տարածքում մարդու իրավունքների պաշտպանության համակարգը ձևավորվել է ազգային սահմանադրությունների, միջազգային պայմանագրերի և վերազգային իրավական մեխանիզմների փոխազդեցության արդյունքում։ Աշխատությունը անդրադառնում է այն սկզբունքներին, որոնք աստիճանաբար դարձել են ժամանակակից եվրոպական սահմանադրականության հիմքեր՝ մարդու արժանապատվության հարգում, իրավահավասարություն, օրենքի գերակայություն, ժողովրդավարություն, հիմնարար իրավունքների երաշխավորում և իշխանության սահմանափակում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես է փոխվել պետության և անհատի հարաբերությունների ընկալումը։ Դասական պետակենտրոն մոդելից աստիճանաբար անցում է կատարվել այնպիսի համակարգի, որտեղ պետական իշխանության լեգիտիմությունը և սահմանները մեծապես պայմանավորված են մարդու իրավունքների ճանաչմամբ և դրանց արդյունավետ պաշտպանությամբ։ Այս համատեքստում սահմանադրությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես պետական մարմինների կազմակերպումը կարգավորող փաստաթուղթ, այլև որպես անձի իրավունքների և ազատությունների պաշտպանության հիմնական իրավական երաշխիք։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչ է քաղաքացիության ինստիտուտի ուսումնասիրությունը, քանի որ անձի պետաիրավական կարգավիճակի որոշ տարրեր ուղղակիորեն կապված են պետության հետ նրա իրավական կապի բնույթի հետ։ Միաժամանակ ժամանակակից եվրոպական իրավական զարգացումները ցույց են տալիս, որ մարդու մի շարք հիմնարար իրավունքներ չեն կարող կախված լինել միայն քաղաքացիության առկայությունից։ Այս տարբերակումը հատկապես կարևոր է օտարերկրացիների, փախստականների և քաղաքացիություն չունեցող անձանց իրավունքների պաշտպանության տեսանկյունից։ Հետազոտության շրջանակում կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև իրավունքների սահմանափակման խնդիրը։ Ժամանակակից սահմանադրական պետությունում մարդու իրավունքները, թեև ունեն բարձրագույն իրավական պաշտպանություն, որոշակի պայմաններում կարող են ենթարկվել սահմանափակումների։ Այդ սահմանափակումները պետք է ունենան իրավական հիմք, հետապնդեն իրավաչափ նպատակ և համապատասխանեն անհրաժեշտության ու համաչափության պահանջներին։ Այս սկզբունքները կարևոր նշանակություն ունեն այն հավասարակշռության ձևավորման համար, որը պետք է գոյություն ունենա անհատի ազատության և հանրային շահերի պաշտպանության միջև։ Եվրոպական սահմանադրաիրավական զարգացումների համատեքստում առանձնահատուկ դեր ունի նաև դատական պաշտպանության ինստիտուտը։ Անձի պետաիրավական կարգավիճակը լիարժեք է միայն այն դեպքում, երբ իրավունքի խախտման դեպքում անձն ունի անկախ և արդյունավետ պաշտպանության հնարավորություն։ Այդ պատճառով հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ սահմանադրական արդարադատությանը, դատական պաշտպանության իրավունքին և մարդու իրավունքների միջազգային պաշտպանության մեխանիզմներին։ Եվրոպական համակարգում այս հարցերի կարևորությունը պայմանավորված է նաև նրանով, որ մարդու իրավունքների պաշտպանության ազգային միջոցներին լրացնում են միջազգային և վերազգային մեխանիզմները, որոնք հնարավորություն են տալիս գնահատել պետությունների գործողությունների համապատասխանությունը ստանձնած պարտավորություններին։ Աշխատության տեսական նշանակությունն այն է, որ անձի պետաիրավական կարգավիճակը դիտարկվում է ոչ թե մեկ իրավական նորմի կամ իրավունքի շրջանակում, այլ որպես ամբողջական սահմանադրաիրավական ինստիտուտ, որի բովանդակությունը զարգանում է հասարակական և քաղաքական փոփոխություններին զուգընթաց։ Ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ եվրոպական սահմանադրականության զարգացման ընթացքում անձի իրավունքների պաշտպանության մակարդակի բարձրացումը դարձել է պետական իշխանության կազմակերպման և գործունեության առանցքային չափանիշներից մեկը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը կարող է օգտակար լինել սահմանադրական իրավունքի, մարդու իրավունքների, եվրոպական իրավունքի և պետական կառավարման ոլորտների մասնագետների, իրավաբանների, դասախոսների, ուսանողների և հետազոտողների համար՝ հնարավորություն տալով հասկանալ անձի և պետության իրավական փոխհարաբերությունների ժամանակակից մոդելը և դրա ձևավորման եվրոպական փորձը։

Այս աշխատությունը նվիրված է ահաբեկչության՝ որպես միջազգային բնույթ ունեցող ծանր հանցավոր երևույթի ուսումնասիրությանը՝ միջազգային քրեական իրավունքի և միջազգային անվտանգության տեսանկյուններից։ Հետազոտության կենտրոնում ահաբեկչական գործողությունների իրավական բնութագրումն է, դրանց միջազգային վտանգավորության գնահատումը և պետությունների ու միջազգային կազմակերպությունների կողմից դրանց կանխարգելման ու հակազդման իրավական մեխանիզմների վերլուծությունը։ Աշխատությունում կարող են ուսումնասիրվել ահաբեկչության հասկացության ձևավորման պատմական զարգացումը, դրա հիմնական բնութագրիչները և տարբեր իրավական համակարգերում դրա սահմանման առանձնահատկությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ միջազգային իրավունքում ահաբեկչության համընդհանուր և միանշանակ սահմանման հարցը երկար ժամանակ եղել է բարդ իրավաքաղաքական խնդիր, ինչն անդրադարձել է միջազգային քրեական պատասխանատվության միասնական մեխանիզմների ձևավորման վրա։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ ահաբեկչական հանցագործությունների տարբեր դրսևորումներին, դրանց կազմակերպմանը, ֆինանսավորմանը, օժանդակությանը և կատարմանը նպաստող պայմաններին՝ դրանք դիտարկելով բացառապես իրավական և կանխարգելիչ համատեքստում։ Կարևոր տեղ է հատկացվում պետությունների միջազգային պարտավորություններին, այդ թվում՝ ահաբեկչական գործունեության կանխարգելմանը, հանցագործությունների քննությանը, կասկածվող անձանց նկատմամբ քրեական հետապնդման իրականացմանը և պետությունների միջև իրավական համագործակցությանը։ Աշխատությունում կարող են ուսումնասիրվել նաև միջազգային պայմանագրերը, ՄԱԿ-ի շրջանակներում ընդունված փաստաթղթերը և ահաբեկչության դեմ պայքարին ուղղված միջազգային իրավական գործիքները։ ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի համապատասխան շրջանակներում ահաբեկչության դեմ պայքարը ներառում է պետությունների կողմից ահաբեկչության ֆինանսավորման կանխարգելման, ահաբեկչական խմբավորումներին աջակցություն չտրամադրելու և դրանց նկատմամբ միջազգային համագործակցության ուժեղացման պարտավորություններ։ (un.org) Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նաև ահաբեկչության և այլ միջազգային հանցագործությունների տարանջատման խնդիրը։ Այդ համատեքստում կարող են քննարկվել ահաբեկչության և սովորական քրեական հանցագործության, զինված հակամարտությունների իրավունքի խախտումների և միջազգային այլ ծանր հանցագործությունների միջև իրավական տարբերությունները։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև պետությունների իրավասության հարցերին, միջազգային քրեական համագործակցությանը, արտահանձնմանը, փոխադարձ իրավական օգնությանը և սահմանների հատմամբ իրականացվող հանցավոր գործունեության դեմ համատեղ գործողություններին։ Հատուկ նշանակություն ունի մարդու իրավունքների պաշտպանության և հակաահաբեկչական միջոցների միջև հավասարակշռության խնդիրը, քանի որ ահաբեկչության դեմ պայքարը պետք է իրականացվի իրավականության, համաչափության և հիմնարար իրավունքների պահպանման պայմաններում։ Աշխատությունը կարող է քննարկել նաև ահաբեկչության կանխարգելման ոչ միայն քրեաիրավական, այլև կազմակերպական ու միջազգային համագործակցության մեխանիզմները՝ տեղեկատվության փոխանակում, ֆինանսական հոսքերի վերահսկում, սահմանային անվտանգության ամրապնդում և միջազգային իրավական փոխօգնություն։ Նյութը կարող է հետաքրքրել միջազգային իրավունքի մասնագետներին, քրեագետներին, իրավաբաններին, անվտանգության ոլորտի հետազոտողներին, պետական կառավարման մասնագետներին և իրավաբանական բուհերի ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը ահաբեկչությունը դիտարկում է որպես միջազգային հանրության համար լուրջ իրավական և անվտանգության մարտահրավեր՝ կենտրոնանալով դրա իրավական որակավորման, միջազգային քրեական պատասխանատվության, պետությունների համագործակցության և կանխարգելման իրավական մեխանիզմների վրա։

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում համայնքային ծառայության իրավական կարգավորման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ համայնքային կառավարման համակարգում ծառայության կազմակերպման, իրավական կարգավիճակի և արդյունավետության ապահովման տեսանկյունից։ Ուսումնասիրության կենտրոնում համայնքային ծառայության ինստիտուտի իրավական հիմքերն են, դրա տեղը տեղական ինքնակառավարման համակարգում և համայնքային ծառայողների գործունեությունը կարգավորող իրավական մեխանիզմները։ Աշխատությունում կարող են ուսումնասիրվել համայնքային ծառայության հիմնական սկզբունքները, ծառայողների իրավունքներն ու պարտականությունները, պաշտոնների դասակարգման և համալրման կարգը, մրցութային և նշանակման ընթացակարգերը, ծառայության անցնելու պայմանները, մասնագիտական զարգացման և վերապատրաստման հնարավորությունները, ինչպես նաև ծառայողների գնահատման և պատասխանատվության մեխանիզմները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում համայնքային ծառայության և պետական ծառայության իրավական կարգավիճակների տարբերություններին ու փոխհարաբերություններին՝ հաշվի առնելով տեղական ինքնակառավարման մարմինների ինքնուրույնության սկզբունքը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է համայնքային ծառայության իրավական կարգավորման գործնական խնդիրների բացահայտումը, այդ թվում՝ իրավական նորմերի կիրառման միասնականության, կադրերի ընտրության թափանցիկության, մասնագիտական կարողությունների զարգացման, ծառայողների սոցիալական և աշխատանքային երաշխիքների և համայնքային կառավարման արդյունավետության հարցերը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև համայնքային ծառայության նկատմամբ հանրային վստահության բարձրացման, շահերի բախման կանխարգելման, կոռուպցիոն ռիսկերի նվազեցման և ծառայողական էթիկայի պահպանման իրավական միջոցներին։ Կարևորվում է համայնքային ծառայողների մասնագիտական պատրաստվածության և տեղական ինքնակառավարման մարմինների արդյունավետ աշխատանքի միջև կապը, քանի որ համայնքային կառավարման որակը մեծապես կախված է մասնագիտական և կայուն աշխատակազմի առկայությունից։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել նաև համայնքների խոշորացման, տեղական ինքնակառավարման համակարգի վերափոխումների և վարչատարածքային փոփոխությունների ազդեցությունը համայնքային ծառայության կազմակերպման վրա։ Հնարավոր է անդրադարձ կատարել միջազգային փորձին և համեմատական իրավական մոտեցումներին՝ Հայաստանի իրավական կարգավորման կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները բացահայտելու նպատակով։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել վարչական և սահմանադրական իրավունքի մասնագետների, տեղական ինքնակառավարման մարմինների աշխատակիցների, իրավաբանների, պետական կառավարման և իրավագիտության ոլորտների հետազոտողների ու ուսանողների համար։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը նպատակ ունի բացահայտել համայնքային ծառայության իրավական կարգավորման առկա բացերն ու խնդիրները և ներկայացնել դրանց հաղթահարման հնարավոր ուղիները՝ նպաստելով համայնքային կառավարման թափանցիկության, արդյունավետության և մասնագիտական կարողությունների բարձրացմանը։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության Ազգային ժողովի պատգամավորի իրավական կարգավիճակի համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ սահմանադրական և օրենսդրական կարգավորման շրջանակներում։ Հետազոտության կենտրոնում պատգամավորի՝ որպես ժողովրդի ներկայացուցչի իրավական դիրքն է, նրա լիազորությունների ծագման, իրականացման, դադարեցման և երաշխավորման հետ կապված հարաբերությունները։ Աշխատության մեջ պատգամավորի կարգավիճակը դիտարկվում է որպես փոխկապակցված իրավունքների, պարտականությունների, լիազորությունների, սահմանափակումների և իրավական երաշխիքների ամբողջություն։ ՀՀ Սահմանադրության համաձայն՝ պատգամավորը ներկայացնում է ամբողջ ժողովրդին, կաշկանդված չէ հրամայական մանդատով և իր գործունեության ընթացքում առաջնորդվում է խղճով ու համոզմունքներով։ Ուսումնասիրվում են պատգամավորի հիմնական լիազորությունները՝ օրենսդրական նախաձեռնությամբ հանդես գալը, Ազգային ժողովի և դրա հանձնաժողովների աշխատանքներին մասնակցելը, հարցեր և առաջարկություններ ներկայացնելը, Կառավարության անդամներին հարցեր ուղղելը և խորհրդարանական վերահսկողության իրականացմանը մասնակցելը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պատգամավորական մանդատի անհամատեղելիությանը, մասնավորապես՝ ձեռնարկատիրական գործունեությամբ զբաղվելու, առևտրային կազմակերպություններում պաշտոն զբաղեցնելու և այլ վճարովի աշխատանք կատարելու սահմանափակումներին։ Աշխատության կարևոր բաժիններից է պատգամավորի անձեռնմխելիության և նրա գործունեության իրավական պաշտպանության ուսումնասիրությունը։ Քննարկվում է պատգամավորի՝ իր կարգավիճակից բխող գործողությունների և Ազգային ժողովում արտահայտած կարծիքի համար հետապնդումից ու պատասխանատվությունից պաշտպանված լինելու սկզբունքը, ինչպես նաև պատգամավորին քրեական կամ վարչական պատասխանատվության ենթարկելու հետ կապված հատուկ ընթացակարգերը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել նաև պատգամավորի գործունեության կազմակերպական, սոցիալական և այլ երաշխիքները, պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմինների հետ նրա փոխհարաբերությունները, պատգամավորական հարցումների և առաջարկությունների իրականացման մեխանիզմները, ինչպես նաև պատգամավորական էթիկայի պահանջները։ Պատգամավորի կարգավիճակի ուսումնասիրությունը կարևոր է խորհրդարանական ժողովրդավարության արդյունավետության տեսանկյունից, քանի որ պատգամավորի իրավունքների և երաշխիքների պատշաճ ապահովումը պետք է համադրվի նրա սահմանադրական պարտականությունների, հանրային պատասխանատվության և շահերի բախման կանխարգելման պահանջների հետ։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել սահմանադրագետներին, իրավաբաններին, պետական կառավարման և խորհրդարանական իրավունքի մասնագետներին, քաղաքական գիտությունների հետազոտողներին, իրավագիտության ուսանողներին և խորհրդարանական ինստիտուտների գործունեությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է սպանության այն դեպքերի քրեաիրավական որակավորման հիմնախնդիրներին, երբ հանցագործությունը կատարվում է մեկ այլ հանցագործություն թաքցնելու կամ դրա կատարումը հեշտացնելու նպատակով, ինչպես նաև երբ սպանությունը կապված է բռնաբարության կամ սեռական բնույթի բռնի գործողությունների հետ։ Հետազոտության կենտրոնում հանցակազմի ճիշտ սահմանազատման, հանցագործության շարժառիթի և նպատակի բացահայտման, ինչպես նաև տարբեր հանցագործությունների համակցության դեպքում քրեական իրավունքի նորմերի ճիշտ կիրառման հարցերն են։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են սպանության ծանրացուցիչ հանգամանքները և այն իրավական չափանիշները, որոնց միջոցով հնարավոր է տարբերակել սովորական սպանությունը հատուկ նպատակով կատարված սպանությունից։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում «այլ հանցագործությունը թաքցնելու» և «դրա կատարումը հեշտացնելու» նպատակների իրավական բովանդակությանը, դրանց ապացուցման առանձնահատկություններին և հանցավոր մտադրության ձևավորմանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նաև սպանության և բռնաբարության կամ սեռական բնույթի բռնի գործողությունների միջև իրավական կապի ուսումնասիրությունը։ Քննարկվում են այն իրավիճակները, երբ սպանությունը կատարվում է սեռական հանցագործության ընթացքում, դրանից առաջ կամ հետո, և անհրաժեշտ է որոշել, թե ինչպիսի իրավական գնահատական պետք է տրվի կատարված արարքների ամբողջությանը։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել իրավակիրառ պրակտիկայում հանդիպող խնդիրները, մասնավորապես՝ հանցագործության իրական նպատակի հաստատումը, հանցավոր մտադրության ապացուցումը, պատճառահետևանքային կապի գնահատումը և հարակից քրեաիրավական կազմերից սահմանազատումը։ Հատուկ նշանակություն է տրվում այն դեպքերին, երբ արտաքին հանգամանքները կարող են դժվարացնել սպանության իրական շարժառիթի կամ նպատակի բացահայտումը, ինչի հետևանքով հնարավոր են տարբեր մոտեցումներ նույնատիպ փաստական իրավիճակների իրավական որակավորման հարցում։ Ուսումնասիրությունը կարող է ներառել նաև քրեական օրենսդրության համապատասխան դրույթների, դատական պրակտիկայի և քրեաիրավական տեսության համադրական վերլուծություն՝ նպատակ ունենալով բացահայտել իրավական նորմերի կիրառման հակասությունները և առաջարկել դրանց հաղթահարման ուղիներ։ Աշխատության գործնական նշանակությունը կապված է իրավակիրառ պրակտիկայում սպանության ծանրացուցիչ հանգամանքների առավել ճշգրիտ գնահատման, տարբեր հանցակազմերի ճիշտ սահմանազատման և քրեական պատասխանատվության անհատականացման հետ։ Այն կարող է հետաքրքրել քրեական իրավունքի մասնագետներին, դատավորներին, քննիչներին, դատախազներին, փաստաբաններին, իրավագիտության ուսանողներին և հանցագործությունների քրեաիրավական որակավորման հիմնախնդիրներով զբաղվող հետազոտողներին։

Աշխատանքը նվիրված է III–XIII դարերի միջնադարյան Հայաստանում իրավական աղբյուրների ձևավորման, զարգացման և կիրառության ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով այն աղբյուրներին, որոնց միջոցով հնարավոր է վերականգնել ժամանակաշրջանի իրավական հարաբերությունների և իրավական մշակույթի պատկերը։ Հետազոտության առանցքում իրավական նորմերի ոչ միայն ձևական ամրագրումն է, այլև դրանց արտացոլումը պատմագրական, եկեղեցական, վիմագրական և այլ գրավոր ու նյութական աղբյուրներում։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են քննության առնվել սովորութային իրավունքը, աշխարհիկ իշխանությունների իրավական ակտերը, կանոնական կամ եկեղեցական իրավունքը, օտար իրավական համակարգերի ազդեցությունն ու դրանց առանձին դրույթների ընդունումը, ինչպես նաև ազգային իրավական ժողովածուները։ Միջնադարյան Հայաստանի իրավական համակարգում սովորույթը, աշխարհիկ օրենքը և կանոնական իրավունքը կարևոր իրավական ձևեր էին, իսկ ժամանակի ընթացքում նկատվում է չգրված սովորութային նորմերից դեպի գրավոր ամրագրված իրավական կարգավորումներ անցման գործընթաց։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև քրիստոնեության ընդունումից հետո եկեղեցական կանոնների դերի մեծացմանը և դրանց ազդեցությանը հասարակական հարաբերությունների կարգավորման վրա։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է օտար իրավական ավանդույթների՝ հատկապես հռոմեաբյուզանդական և այլ իրավական համակարգերի ներթափանցման ու տեղայնացման հարցը, քանի որ միջնադարյան հայկական իրավունքը զարգանում էր տարբեր քաղաքական և մշակութային ազդեցությունների պայմաններում։ Առանձին նշանակություն կարող է տրվել իրավական բնույթի պատմագրական երկերին, վիմագիր արձանագրություններին և այլ փաստական նյութերին, որոնք, նույնիսկ եթե անմիջականորեն օրենքներ չեն, հնարավորություն են տալիս բացահայտելու իրավական նորմերի գործնական կիրառությունը և հասարակական հարաբերությունների իրական պատկերը։ Հետազոտությունը կարող է ընդգրկել նաև հայկական իրավական մտքի կարևորագույն գրավոր հուշարձանների ձևավորումն ու զարգացումը՝ սկսած վաղ միջնադարյան կանոնական ժողովածուներից մինչև XII–XIII դարերի դատաստանագրքերը։ Մասնավորապես, Մխիթար Գոշի «Դատաստանագիրքը» ներկայացնում է միջնադարյան հայկական իրավագիտության կարևորագույն ձեռքբերումներից մեկը, իսկ Կիլիկյան Հայաստանում XIII դարում իրավական համակարգի զարգացմանը նպաստեցին նաև Սմբատ Սպարապետի դատաստանագիրքը, բյուզանդական իրավական նյութերի թարգմանությունները և Անտիոքի ասիզները։ Աշխատանքի կարևորությունը պայմանավորված է նաև նրանով, որ իրավական աղբյուրների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն վերականգնելու իրավունքի առանձին ճյուղերի պատմությունը, այլև հասկանալու միջնադարյան հայկական հասարակության սոցիալական կառուցվածքը, սեփականության հարաբերությունները, ընտանեկան ու ժառանգական իրավունքը, քրեական և դատավարական կարգավորումները, եկեղեցու ու աշխարհիկ իշխանության փոխհարաբերությունները։ Ուսումնասիրությունը կարող է բացահայտել իրավական մշակույթի զարգացման վրա քաղաքական կայունության, պետականության, տնտեսական հարաբերությունների և կրոնական գործոնի ազդեցությունը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը կարևոր ներդրում է միջնադարյան Հայաստանի իրավական պատմության և աղբյուրագիտության ուսումնասիրության մեջ՝ հնարավորություն տալով տարբեր բնույթի աղբյուրների համադրմամբ ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել հայկական իրավունքի ձևավորման, շարունակականության և փոխակերպումների մասին։ Այն կարող է հետաքրքրել իրավաբաններին, պատմաբաններին, հայագետներին, իրավունքի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, աղբյուրագետներին և միջնադարյան Հայաստանի հասարակական-քաղաքական կյանքի ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին։

Աշխատությունը նվիրված է զինված հակամարտությունների ընթացքում հակամարտող կողմերի կողմից կատարված ռազմական հանցագործությունների քննության միջազգային-իրավական և կազմակերպական հիմքերի համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Ուսումնասիրության կենտրոնում այն իրավական մեխանիզմներն են, որոնց միջոցով հնարավոր է բացահայտել ռազմական հանցագործությունների հանգամանքները, հավաքել և գնահատել ապացույցները, նույնականացնել ենթադրյալ մեղավորներին և ապահովել նրանց պատասխանատվության ենթարկումը ազգային կամ միջազգային իրավական ընթացակարգերի շրջանակում։ Աշխատանքում քննարկվում են զինված հակամարտությունների ժամանակ գործող միջազգային մարդասիրական իրավունքի հիմնական սկզբունքները, այդ թվում՝ քաղաքացիական բնակչության և ռազմական գործողություններին չմասնակցող անձանց պաշտպանության, ռազմական անհրաժեշտության, տարբերակման և համաչափության պահանջները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն արարքների իրավական բնութագրմանը, որոնք կարող են համարվել ռազմական հանցագործություններ, ինչպես նաև դրանց փաստական հանգամանքների հաստատման համար անհրաժեշտ ապացուցողական չափանիշներին։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է ռազմական հանցագործությունների քննության կազմակերպումը՝ քննչական մարմինների, դատախազության, դատական համակարգի, փորձագետների և այլ մասնագիտացված կառույցների փոխգործակցության տեսանկյունից։ Աշխատանքը անդրադառնում է ապացույցների հայտնաբերման, փաստաթղթավորման, պահպանման և ստուգման մեթոդներին՝ հաշվի առնելով զինված հակամարտության պայմաններում առաջացող հատուկ դժվարությունները։ Այդպիսի դժվարություններից են հանցագործության վայրերի անմատչելիությունը, շարունակվող ռազմական գործողությունները, վկաների անվտանգության ապահովումը, ապացույցների ոչնչացման կամ փոփոխման վտանգը և տարբեր իրավազորությունների միջև համագործակցության անհրաժեշտությունը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում միջազգային քրեական արդարադատության մեխանիզմներին, պետությունների միջև իրավական փոխօգնությանը, միջազգային և ազգային քննչական մարմինների համագործակցությանը, ինչպես նաև ռազմական հանցագործությունների համար անհատական քրեական պատասխանատվության սկզբունքին։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպիսի իրավական և կազմակերպական պայմաններ են անհրաժեշտ ռազմական հանցագործությունների արդյունավետ, անաչառ և ապացույցների վրա հիմնված քննության համար։ Միաժամանակ կարևորվում է տուժողների և վկաների իրավունքների պաշտպանությունը, նրանց անվտանգության ապահովումը և քննության ընթացքում մարդու իրավունքների միջազգային չափանիշների պահպանումը։ Աշխատանքի գործնական նշանակությունն այն է, որ ներկայացված մոտեցումները կարող են կիրառվել ռազմական հանցագործությունների փաստահավաք և քննչական գործընթացների կազմակերպման, քննիչների ու իրավապահ մարմինների մասնագիտական պատրաստության, ինչպես նաև միջազգային իրավական համագործակցության կատարելագործման համար։ Թեման կարող է հետաքրքրել միջազգային իրավունքի և քրեական իրավունքի մասնագետներին, քննիչներին, դատախազներին, փաստաբաններին, իրավապահ մարմինների աշխատակիցներին, ռազմական իրավաբաններին, հետազոտողներին և իրավագիտության ոլորտի ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ռազմական հանցագործությունների քննությունը դիտարկում է որպես միջազգային իրավունքի, քրեական դատավարության և կազմակերպական գործիքների փոխկապակցված համակարգ, որի նպատակն է ապահովել ծանր խախտումների փաստերի արդյունավետ բացահայտումը և պատասխանատվության իրավական մեխանիզմների գործարկումը։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության մինչդատական փուլում քրեական գործով վարույթի կասեցման իրավական հիմքերի, ընթացակարգային առանձնահատկությունների և գործնական հիմնախնդիրների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Ուսումնասիրության կենտրոնում այն իրավիճակներն են, երբ նախաքննության ընթացքում առաջանում են հանգամանքներ, որոնց պատճառով հնարավոր չէ շարունակել դատավարական գործողությունները կամ ավարտին հասցնել վարույթը սահմանված կարգով։ Աշխատանքը վերլուծում է վարույթի կասեցման ինստիտուտի նշանակությունը քրեական դատավարության համակարգում՝ այն դիտարկելով միաժամանակ որպես օրինականության ապահովման, դատավարական ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման և վարույթի մասնակիցների իրավունքների պաշտպանության միջոց։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում վարույթի կասեցման հիմքերի սահմանմանը, դրանց իրավական բնույթին, կասեցման մասին որոշման ընդունման պայմաններին և համապատասխան որոշման հիմնավորվածության ու օրինականության պահանջներին։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է նաև կասեցման և քրեական վարույթի դադարեցման, ինչպես նաև այլ դատավարական որոշումների միջև տարբերությունների բացահայտումը, քանի որ դրանց իրավական հետևանքներն ու կիրառման նպատակները միմյանցից էապես տարբերվում են։ Աշխատանքում քննության են առնվում կասեցման ընթացքում քննիչի, դատախազի, դատարանի և քրեական վարույթի մյուս մասնակիցների լիազորություններն ու պարտականությունները, ինչպես նաև կասեցված վարույթի վերսկսման պայմանները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի մարդու իրավունքների և օրինական շահերի պաշտպանության հարցը, քանի որ քրեական վարույթի անհարկի կամ երկարատև կասեցումը կարող է անդրադառնալ ինչպես տուժողի արդարադատության հասանելիության, այնպես էլ մեղադրյալի կամ այլ մասնակիցների ողջամիտ ժամկետում դատավարական գործընթացի ավարտի իրավունքի վրա։ Ուսումնասիրությունը կարող է ներառել նաև դատական և նախաքննական պրակտիկայի վերլուծություն՝ բացահայտելու իրավական կարգավորման և դրա գործնական կիրառության միջև առկա խնդիրները։ Հեղինակը ուշադրություն է դարձնում օրենսդրական ձևակերպումների հստակությանը, կասեցման հիմքերի կիրառման միասնականությանը, դատավարական վերահսկողության արդյունավետությանը և այն երաշխիքներին, որոնք անհրաժեշտ են վարույթի անհիմն կասեցումը կանխելու համար։ Աշխատանքի գիտական և գործնական արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ այն հնարավորություն է տալիս համակարգված կերպով գնահատել մինչդատական վարույթի կասեցման գործող կարգավորումները, բացահայտել առկա բացերն ու հակասությունները և առաջարկել դրանց կատարելագործման հնարավոր ուղղություններ։ Թեման կարող է հետաքրքրել քրեական իրավունքի և քրեական դատավարության մասնագետներին, դատավորներին, դատախազներին, քննիչներին, փաստաբաններին, իրավագիտության ֆակուլտետների ուսանողներին և քրեական արդարադատության համակարգի գործունեությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Աշխատությունը հատկապես արժեքավոր է այն առումով, որ քրեական վարույթի կասեցումը դիտարկում է ոչ միայն որպես ընթացակարգային տեխնիկական միջոց, այլև որպես իրավական ինստիտուտ, որի ճիշտ կիրառումը պետք է ապահովի քրեական հետապնդման արդյունավետության և անձի դատավարական իրավունքների պաշտպանության միջև անհրաժեշտ հավասարակշռությունը։

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում վենչուրային բաժնետիրական ընկերությունների կառավարման մարմինների համակարգի, դրանց իրավական կարգավիճակի և պատասխանատվության առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Գրքում համակողմանիորեն ներկայացվում են բաժնետիրական ընկերությունների կառավարման կառուցվածքը, կառավարման տարբեր մակարդակների փոխհարաբերությունները, դրանց իրավասությունների շրջանակը և որոշումների ընդունման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում վենչուրային գործունեության բնույթին և այն հանգամանքին, որ բարձր ռիսկայնությամբ ներդրումային միջավայրում արդյունավետ կորպորատիվ կառավարումը կարևոր նշանակություն ունի ինչպես ներդրողների, այնպես էլ ընկերության մասնակիցների և այլ շահագրգիռ անձանց իրավունքների պաշտպանության համար։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են կառավարման մարմինների ձևավորման և գործունեության իրավական հիմքերը, նրանց լիազորությունների իրականացումը, փոխադարձ վերահսկողության մեխանիզմները և կորպորատիվ որոշումների ընդունման գործընթացը։ Գրքում անդրադարձ է կատարվում նաև կառավարման մարմինների անդամների պատասխանատվության հարցերին՝ ներառյալ իրենց պարտականությունների ոչ պատշաճ կատարման, ընկերությանը վնաս պատճառելու, օրենքի կամ ընկերության ներքին կանոնների պահանջների խախտման դեպքում առաջացող իրավական հետևանքները։ Կարևորվում են նաև ընկերության և նրա կառավարման մարմինների անդամների շահերի հնարավոր բախումները, բարեխղճության և ողջամտության սկզբունքները, ներդրողների շահերի պաշտպանությունը և կորպորատիվ կառավարման թափանցիկության ապահովումը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես է կառուցվում վենչուրային բաժնետիրական ընկերության կառավարման համակարգը և ինչպիսի իրավական մեխանիզմներով է ապահովվում դրա բնականոն գործունեությունն ու պատասխանատու կառավարումը։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել իրավագիտության և տնտեսագիտության ուսանողների, կորպորատիվ իրավաբանների, ձեռնարկատերերի, ներդրումային ոլորտի մասնագետների, ընկերությունների կառավարման մարմինների անդամների, գիտաշխատողների և կորպորատիվ կառավարման իրավական խնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է հանրաքվեի ինստիտուտի ուսումնասիրությանը՝ որպես ժողովրդաիշխանության իրականացման կարևորագույն ձևերից մեկի Հայաստանի Հանրապետությունում։ Աշխատությունում վերլուծվում են հանրաքվեի իրավական բնույթը, սահմանադրաիրավական հիմքերը, կազմակերպման և անցկացման ընթացակարգերը, ինչպես նաև դրա դերը պետական կառավարման և հանրային որոշումների կայացման գործընթացներում։ Հեղինակը քննարկում է ժողովրդի անմիջական մասնակցության մեխանիզմները, ներկայացուցչական ժողովրդավարության և ուղղակի ժողովրդավարության փոխհարաբերությունները, հանրաքվեի կիրառման հնարավորություններն ու սահմանափակումները, ինչպես նաև միջազգային փորձի ազդեցությունը Հայաստանի իրավական համակարգի զարգացման վրա։ Ուսումնասիրությունում անդրադարձ է կատարվում հանրաքվեների իրավական կարգավորմանը, ընտրական գործընթացների կազմակերպմանը, քաղաքացիների մասնակցության ապահովման խնդիրներին և ժողովրդավարական կառավարման արդյունավետության բարձրացման ուղիներին։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, սահմանադրագետների, պետական կառավարման մասնագետների, քաղաքական գիտությունների հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների և ժողովրդավարական գործընթացներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

На современном этапе развития общества и экономики Республики Армения стремительно растет роль результатов интеллектуальной деятельности, в том числе объектов авторских прав / Հայաստանի Հանրապետության հասարակության և տնտեսության զարգացման ներկա փուլում արագորեն աճում է մտավոր գործունեության արդյունքների, այդ թվում՝ երաժշտական ստեղծագործությունների որպես հեղինակային իրավունքի յուրահատուկ օբյեկտների դերը / At the current stage of the society and economy development in the Republic of Armenia rapidly increases the role of results of intellectual activity, including the role of musical works as unique copyright objects Հրատ.՝ Հայ-ռուսական (Սլավոնական) hամալսարան, Երևան, 2018, 2019, Ատենախոսություն՝ 148 էջ, սեղմագիր՝ 20 էջ [src=123456789/887] [dspace.nla.am]

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի մշակույթի կառավարման մարմինների գործունեության կազմակերպաիրավական հիմքերի համակողմանի ուսումնասիրությանը 1920–2000 թվականների ընթացքում։ Վերլուծվում են պետական կառավարման համակարգի ձևավորման և զարգացման փուլերը, մշակութային քաղաքականության իրականացման իրավական մեխանիզմները, ինչպես նաև մշակույթի ոլորտի կառավարման մարմինների լիազորությունները, կառուցվածքն ու գործառույթները տարբեր պատմական ժամանակաշրջաններում։ Քննարկվում են իրավական ակտերի, վարչական բարեփոխումների և պետական ինստիտուտների գործունեության ազդեցությունը մշակութային կյանքի կազմակերպման, մշակութային ժառանգության պահպանման և մշակութային հաստատությունների կառավարման վրա։ Աշխատությունը ներկայացնում է նաև ոլորտի զարգացման պատմաիրավական առանձնահատկությունները, պետական և հասարակական կառույցների փոխգործակցության ձևերը և կառավարման համակարգի վերափոխման հիմնական միտումները։ Գիրքը նախատեսված է իրավաբանների, պատմաբանների, պետական կառավարման մասնագետների, մշակույթի ոլորտի հետազոտողների, ինչպես նաև բուհերի դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում առավել տարածված էնդոկրին հիվանդությունների տարածվածության, կանխարգելման, ախտորոշման և բուժման կազմակերպման հիմնախնդիրների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Գրքում վերլուծվում են էնդոկրին համակարգի հիվանդությունների, այդ թվում՝ շաքարային դիաբետի, վահանաձև գեղձի խանգարումների և այլ հորմոնալ խանգարումների բժշկասոցիալական նշանակությունը, առողջապահական համակարգի կողմից դրանց կառավարման առանձնահատկությունները և առկա մարտահրավերները։ Հեղինակը ներկայացնում է հիվանդությունների տարածվածության վերաբերյալ տվյալներ, բժշկական օգնության կազմակերպման մեխանիզմներ, վաղ հայտնաբերման և կանխարգելման ռազմավարություններ, ինչպես նաև առաջարկում է գիտականորեն հիմնավորված մոտեցումներ առողջապահական ծառայությունների արդյունավետության բարձրացման համար։ Ուսումնասիրությունը անդրադառնում է նաև պացիենտների դիսպանսեր հսկողության, մասնագետների աշխատանքի համակարգման, բուժման մատչելիության և առողջապահական քաղաքականության կատարելագործման խնդիրներին՝ նպատակ ունենալով նպաստել էնդոկրին հիվանդությունների կառավարման ժամանակակից համակարգի զարգացմանը։

Հայոց դատաստանագիրքը հայ իրավական մտքի և իրավական մշակույթի պատմությանն առնչվող կարևոր աշխատություն է, որն արտացոլում է հայ հասարակության մեջ իրավական նորմերի ձևավորման, պահպանման և կիրառման ավանդույթները։ Դատաստանագրքերը պատմականորեն ծառայել են որպես իրավական կանոնների համակարգման միջոց՝ ներկայացնելով հասարակական հարաբերությունները կարգավորող դրույթներ, իրավախախտումների գնահատման սկզբունքներ, պատասխանատվության ձևեր և վեճերի լուծման մոտեցումներ։ Հայ իրավական ժառանգությունը ձևավորվել է տարբեր ժամանակաշրջանների հասարակական, քաղաքական և կրոնական պայմանների ազդեցությամբ, ինչի հետևանքով իրավական պատկերացումներում հաճախ միահյուսվել են աշխարհիկ և եկեղեցական իրավունքի տարրերը։ Նման աշխատությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են կարգավորվել անհատների, ընտանիքների, համայնքների և հասարակական հաստատությունների միջև հարաբերությունները, ինչպես են սահմանվել իրավունքներն ու պարտականությունները, և ինչ սկզբունքներով են լուծվել իրավական հակասությունները։ Հայոց դատաստանագրքային ավանդույթը կարևոր տեղ ունի նաև իրավական ինքնագիտակցության և ազգային մշակութային ժառանգության պատմության մեջ։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ իրավունքի պատմությամբ, պատմական իրավական համակարգերով և իրավական մտքի զարգացման ընթացքով զբաղվող հետազոտողների համար։ Այն կարող է օգտագործվել որպես նյութ՝ ուսումնասիրելու հայ հասարակության իրավական ավանդույթները, դատական ու իրավական կարգավորումների պատմությունը և իրավունքի փոխհարաբերությունը հասարակական ու եկեղեցական կյանքի հետ։

Աշխատությունը նվիրված է քաղաքացիների անմիջական մասնակցությամբ իրավական նորմերի և օրենսդրական նախաձեռնությունների ձևավորման ինստիտուտի տեսական, սահմանադրաիրավական և գործնական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են ժողովրդաիշխանության սկզբունքի բովանդակությունը, անմիջական և ներկայացուցչական ժողովրդավարության փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև քաղաքացիների մասնակցության նշանակությունը պետական իշխանության իրականացման և իրավաստեղծ գործընթացների կազմակերպման գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ժողովրդական իրավաստեղծ նախաձեռնության պատմական զարգացմանը, դրա իրավական բնույթին, իրականացման ընթացակարգերին և սահմանադրական կարգավորման առանձնահատկություններին։ Ուսումնասիրվում են քաղաքացիների կողմից օրենսդրական առաջարկների ներկայացման հնարավորությունները, նախաձեռնությունների կազմակերպման պայմանները, անհրաժեշտ աջակցության ձևավորման մեխանիզմները և իրավասու պետական մարմինների կողմից դրանց քննարկման ընթացակարգերը։ Անդրադարձ է կատարվում տարբեր պետությունների սահմանադրական փորձին, ժողովրդական նախաձեռնության կիրառման մոդելներին և դրանց միջոցով հասարակության մասնակցությունը որոշումների կայացման գործընթացին ապահովելու հնարավորություններին։ Կարևորվում են քաղաքացիների քաղաքական և իրավական գիտակցության զարգացումը, հանրային մասնակցության խթանումը, պետական կառավարման թափանցիկությունը և իշխանության մարմինների հաշվետվողականության ապահովումը։ Դիտարկվում են նաև ժողովրդական նախաձեռնությունների իրականացման իրավական սահմանափակումները, ընթացակարգային դժվարությունները, հանրային շահերի ներկայացուցչության և իրավաստեղծ գործունեության արդյունավետության հետ կապված հիմնախնդիրները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են վերլուծվել Հայաստանի Հանրապետության սահմանադրական համակարգում քաղաքացիների օրենսդրական նախաձեռնության հնարավորությունները և համապատասխան իրավական մեխանիզմների կատարելագործման ուղղությունները։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի սահմանադրական իրավունքի, ժողովրդավարական ինստիտուտների զարգացման և քաղաքացիական մասնակցության իրավական հիմքերի ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել սահմանադրական իրավունքի մասնագետների, իրավաբանների, քաղաքագետների, պետական կառավարման ոլորտի հետազոտողների, օրենսդրական գործընթացների մասնակիցների և իրավաբանական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Գիտական աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում բժշկական կազմակերպությունների գույքային պատասխանատվության իրավական կարգավորման, դրա կիրառման առանձնահատկությունների և առողջապահական ծառայությունների մատուցման ընթացքում առաջացող քաղաքացիաիրավական հարաբերությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակներում քննության են առնվում բժշկական կազմակերպությունների գույքային պատասխանատվության հասկացությունը, իրավական բնույթը, առաջացման հիմքերը և իրականացման պայմանները՝ առողջապահության ոլորտում պացիենտների իրավունքների պաշտպանության և բժշկական ծառայությունների որակի ապահովման համատեքստում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բժշկական օգնության և սպասարկման ընթացքում պատճառված վնասի հատուցման իրավական մեխանիզմներին, բժշկական կազմակերպությունների և պացիենտների միջև ձևավորվող պայմանագրային ու արտապայմանագրային հարաբերություններին, ինչպես նաև բժշկական գործունեության արդյունքում առաջացող քաղաքացիաիրավական պարտավորություններին։ Ուսումնասիրվում են գույքային պատասխանատվության առաջացման համար անհրաժեշտ իրավական պայմանները, մասնավորապես՝ վնասի առկայությունը, հակաիրավական վարքագիծը, պատճառահետևանքային կապը և մեղքի նշանակությունը՝ հաշվի առնելով պատասխանատվության տարբեր իրավական հիմքերի առանձնահատկությունները։ Քննարկվում են բժշկական սխալների, մասնագիտական պարտականությունների ոչ պատշաճ կատարման, բուժօգնության կազմակերպման թերությունների և առողջապահական ծառայությունների մատուցման ընթացքում առաջացող այլ իրավական խնդիրների հետևանքով պատճառված վնասի փոխհատուցման հնարավորությունները։ Անդրադարձ է կատարվում պացիենտի կյանքի և առողջության պաշտպանության իրավական երաշխիքներին, բժշկական միջամտության վերաբերյալ տեղեկացված համաձայնության նշանակությանը, բժշկական տեղեկատվության տրամադրման պարտականությանը և պացիենտների իրավունքների խախտման դեպքում իրավական պաշտպանության միջոցներին։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է բժշկական կազմակերպությունների պատասխանատվության և բուժաշխատողների անհատական մասնագիտական պատասխանատվության փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունը՝ հաշվի առնելով աշխատանքային հարաբերությունների, կազմակերպական պարտականությունների և բժշկական գործունեության առանձնահատկությունները։ Դիտարկվում են բժշկական կազմակերպությունների գույքային պատասխանատվության սահմանների որոշման, պատճառված նյութական և ոչ նյութական վնասի գնահատման, փոխհատուցման չափի սահմանման և համապատասխան պահանջների դատական պաշտպանության հետ կապված հիմնախնդիրները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացիական օրենսդրության և առողջապահական ոլորտը կարգավորող իրավական ակտերի փոխկապակցվածությանը, դրանց կիրառման ընթացքում առաջացող մեկնաբանական դժվարություններին և իրավակիրառ պրակտիկայի կատարելագործման անհրաժեշտությանը։ Քննության են առնվում նաև բժշկական կազմակերպությունների պատասխանատվության ապահովագրության հնարավորությունները, մասնագիտական ռիսկերի կառավարման մեխանիզմները, բժշկական ծառայությունների որակի ներքին վերահսկողության նշանակությունը և իրավական վեճերի կանխարգելման կազմակերպական միջոցները։ Կարևորվում են բժշկական գործունեության առանձնահատուկ ռիսկայնությունը, բուժման արդյունքների կանխատեսելիության սահմանափակումները և բժշկական միջամտության անբարենպաստ հետևանքների ու իրավական պատասխանատվություն առաջացնող խախտումների տարբերակման անհրաժեշտությունը։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակում դիտարկվում են միջազգային իրավական փորձի ուսումնասիրության, պացիենտների իրավունքների պաշտպանության արդյունավետ մեխանիզմների ներդրման և Հայաստանի Հանրապետության առողջապահական օրենսդրության կատարելագործման հնարավորությունները։ Հետազոտությունը կարող է նպաստել բժշկական կազմակերպությունների գույքային պատասխանատվության իրավական հիմքերի հստակեցմանը, վնասի հատուցման մեխանիզմների զարգացմանը, առողջապահական ծառայությունների մատուցման իրավական անվտանգության բարձրացմանը և պացիենտների ու բժշկական կազմակերպությունների օրինական շահերի հավասարակշռված պաշտպանության ապահովմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, քաղաքացիական և բժշկական իրավունքի մասնագետների, փաստաբանների, դատավորների, առողջապահական կազմակերպությունների ղեկավարների, բժշկական գործունեության իրավական կարգավորման հարցերով զբաղվող հետազոտողների, գիտաշխատողների, ասպիրանտների և ուսանողների, ինչպես նաև առողջապահության ոլորտում իրավական պատասխանատվության և պացիենտների իրավունքների պաշտպանության հիմնախնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Իրավաբանական և միջազգային առևտրային իրավունքի բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է միջազգային առևտրային արբիտրաժի տեսական հիմունքների, իրավական կարգավորման առանձնահատկությունների և գործնական կիրառության ընթացքում առաջացող հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում միջազգային առևտրային վեճերի լուծման այլընտրանքային եղանակները, արբիտրաժի իրավական բնույթը, զարգացման պատմական նախադրյալները և դրա նշանակությունը միջազգային տնտեսական հարաբերությունների կարգավորման գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում արբիտրաժային համաձայնության հասկացությանը, իրավաբանական ուժին, վավերականության պայմաններին և արբիտրաժային իրավասության որոշման հիմնախնդիրներին։ Վերլուծվում են արբիտրաժային վարույթի կազմակերպման սկզբունքները, կողմերի իրավահավասարությունը, արբիտրների անկախությունն ու անկողմնակալությունը, կիրառելի իրավունքի ընտրությունը և դատավարական ընթացակարգերի առանձնահատկությունները։ Քննարկվում են միջազգային առևտրային արբիտրաժի և պետական դատարանների փոխհարաբերությունները, արբիտրաժային որոշումների ճանաչման ու հարկադիր կատարման իրավական մեխանիզմները, ինչպես նաև դրանց վիճարկման հնարավոր հիմքերը։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել միջազգային պայմանագրերը, արբիտրաժային հաստատությունների կանոնակարգերը, ազգային օրենսդրությունների համեմատական առանձնահատկությունները և միջազգային իրավակիրառ պրակտիկայում ձևավորված մոտեցումները։ Անդրադարձ է կատարվում միջազգային առևտրային արբիտրաժի արդյունավետության բարձրացմանը, իրավական որոշակիության ապահովմանը, առևտրային հարաբերությունների մասնակիցների իրավունքների պաշտպանությանը և վեճերի լուծման մեխանիզմների կատարելագործմանը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել միջազգային մասնավոր իրավունքի, առևտրային իրավունքի, քաղաքացիական դատավարության և արբիտրաժային վարույթի ուսումնասիրությամբ զբաղվող իրավաբանների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Պատմաիրավական և քաղաքագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի երրորդ Հանրապետության պետական կառավարման ձևի ձևավորման և զարգացման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը 1991–1995 թվականներին։ Քննության են առնվում Հայաստանի անկախության վերականգնմանը հաջորդած պետականաշինության գործընթացները, խորհրդային կառավարման համակարգից անկախ պետականության անցման իրավաքաղաքական նախադրյալները և պետական իշխանության նոր ինստիտուտների ձևավորման պայմանները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նախագահի, օրենսդիր և գործադիր իշխանության մարմինների իրավասություններին, դրանց փոխհարաբերություններին և իշխանությունների տարանջատման սկզբունքի իրականացման հիմնախնդիրներին։ Վերլուծվում են անկախության առաջին տարիներին գործող սահմանադրաիրավական կարգավորումները, պետական կառավարման կազմակերպական կառուցվածքը և քաղաքական որոշումների ընդունման մեխանիզմները։ Քննարկվում են նաև քաղաքական կուսակցությունների, ներկայացուցչական մարմինների, պետական վարչակազմի և հասարակական գործընթացների ազդեցությունները կառավարման համակարգի կայացման վրա։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են պետական իշխանության կենտրոնացման և հավասարակշռման հարցերը, ժողովրդավարական ինստիտուտների ձևավորման դժվարությունները և պետական կառավարման արդյունավետության ապահովման մոտեցումները։ Անդրադարձ է կատարվում 1995 թվականի Սահմանադրության ընդունման պատմական ու իրավական նշանակությանը, կառավարման համակարգի սահմանադրական ամրագրմանը և նախորդ ժամանակաշրջանի ինստիտուցիոնալ զարգացումների գնահատմանը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել Հայաստանի նորագույն պատմության, սահմանադրական իրավունքի, քաղաքագիտության, պետական կառավարման և պետականաշինության գործընթացների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Իրավագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է կտակի հիման վրա ժառանգման իրավական կարգավորման, դրա իրականացման պայմանների և ժառանգական իրավահարաբերությունների առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում կտակի հասկացությունը, իրավական բնույթը, կազմման և վավերացման պահանջները, ինչպես նաև կտակարարի կամքի ազատ արտահայտման և ժառանգության տնօրինման սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կտակի ձևին ու բովանդակությանը, կտակարարի գործունակությանը, ժառանգների նշանակման հնարավորություններին և ժառանգական գույքի բաշխման իրավական մեխանիզմներին։ Վերլուծվում են կտակի փոփոխման, վերացման, անվավեր ճանաչման և մեկնաբանման հետ կապված հիմնախնդիրները, ինչպես նաև ժառանգության ընդունման և ժառանգական իրավունքների պաշտպանության ընթացակարգերը։ Քննարկվում են նաև պարտադիր բաժնի իրավունքը, ժառանգների միջև հնարավոր վեճերը, կտակով և օրենքով ժառանգման փոխհարաբերությունները և նոտարական գործունեության նշանակությունը ժառանգական իրավահարաբերությունների կարգավորման գործընթացում։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են քաղաքացիական օրենսդրության համապատասխան դրույթները, դրանց կիրառման առանձնահատկությունները և ժառանգական իրավունքների պաշտպանության իրավական երաշխիքները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել քաղաքացիական իրավունքի, ժառանգական իրավունքի, նոտարական գործունեության և դատական պրակտիկայի ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Սահմանադրաիրավական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է տեղական ինքնակառավարման սահմանադրական հիմքերի ձևավորման, զարգացման և գործնական իրականացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ եվրոպական իրավական չափորոշիչների և Հայաստանի Հանրապետության սահմանադրաիրավական պրակտիկայի համատեքստում։ Քննության են առնվում տեղական ինքնակառավարման սահմանադրականացման էությունը, համայնքային ինքնավարության իրավական երաշխիքները և պետական իշխանության ու տեղական ինքնակառավարման մարմինների փոխհարաբերությունների կարգավորման սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Տեղական ինքնակառավարման եվրոպական խարտիայի դրույթներին, տեղական ժողովրդավարության զարգացման միջազգային չափորոշիչներին և դրանց արտացոլմանը Հայաստանի Հանրապետության սահմանադրական ու օրենսդրական կարգավորումներում։ Վերլուծվում են համայնքների իրավասությունների սահմանման, ֆինանսական ինքնուրույնության ապահովման, տեղական մարմինների պատասխանատվության և պետական վերահսկողության իրականացման հետ կապված իրավական խնդիրները։ Քննարկվում են նաև ապակենտրոնացման, սուբսիդիարության, համայնքային մասնակցության և տեղական ինքնակառավարման մարմինների կազմակերպական ինքնուրույնության սկզբունքների կիրառման առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համադրելու եվրոպական սահմանադրաիրավական մոտեցումները Հայաստանի Հանրապետության իրավական կարգավորումների և իրավակիրառ պրակտիկայի հետ՝ բացահայտելով տեղական ինքնակառավարման համակարգի կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել սահմանադրական իրավունքի, համայնքային իրավունքի, հանրային կառավարման և տեղական ինքնակառավարման ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Իրավագիտական և եվրոպական ինտեգրման բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Եվրոպական միության շրջանակներում անձանց ազատ տեղաշարժի իրավական հիմքերի, սկզբունքների և իրականացման մեխանիզմների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում անդամ պետությունների տարածքում տեղաշարժվելու, բնակվելու, աշխատելու և համապատասխան իրավական հնարավորություններից օգտվելու հետ կապված հիմնական կարգավորումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ազատ տեղաշարժի իրավունքի սուբյեկտներին, դրա իրականացման պայմաններին, հավասար վերաբերմունքի սկզբունքին և խտրականության բացառման իրավական երաշխիքներին։ Վերլուծվում են աշխատողների, ընտանիքի անդամների և անձանց այլ խմբերի իրավական կարգավիճակի առանձնահատկությունները, ինչպես նաև անդամ պետությունների ազգային օրենսդրության և միութենական իրավունքի փոխհարաբերությունները։ Քննարկվում են նաև ազատ տեղաշարժի իրավունքի հնարավոր սահմանափակումները, դրանց կիրառման իրավաչափության պայմանները և անձի իրավունքների պաշտպանության իրավական միջոցները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու ազատ տեղաշարժի նշանակությունը եվրոպական ինտեգրման, միասնական տարածքի և ընդհանուր իրավական համակարգի ձևավորման գործընթացներում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել եվրոպական իրավունքի, միջազգային իրավունքի, մարդու իրավունքների և եվրոպական ինտեգրման ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Իրավագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում երեխաների իրավունքների պաշտպանության սահմանադրաիրավական հիմքերի, սկզբունքների և երաշխիքների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում երեխայի՝ որպես հատուկ պաշտպանության կարիք ունեցող իրավունքի սուբյեկտի կարգավիճակը, նրա հիմնական իրավունքներն ու ազատությունները և դրանց իրականացման իրավական մեխանիզմները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պետական մարմինների պարտականություններին, երեխայի լավագույն շահերի ապահովմանը, իրավահավասարության սկզբունքին և իրավունքների հնարավոր խախտումների կանխարգելման ու վերականգնման միջոցներին։ Վերլուծվում են սահմանադրական կարգավորումների և երեխաների պաշտպանության ոլորտին առնչվող իրավական ինստիտուտների փոխկապակցվածությունը, ինչպես նաև դրանց գործնական կիրառման առանձնահատկությունները։ Քննարկվում են կրթության, ընտանիքի, սոցիալական պաշտպանության, անձնական անվտանգության և դատական պաշտպանության ոլորտներում երեխաների իրավունքների ապահովման հիմնահարցերը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու գործող իրավական երաշխիքների արդյունավետությունը և բացահայտելու դրանց կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել սահմանադրական իրավունքի, մարդու իրավունքների, ընտանեկան իրավունքի և երեխաների պաշտպանության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Իրավագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարությունում մինչդատական վարույթի նկատմամբ իրականացվող նախնական դատական վերահսկողության տեսական և գործնական հիմնահարցերի ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում դատական վերահսկողության նշանակությունը, դրա իրականացման իրավական հիմքերը և մինչդատական վարույթի ընթացքում դատարանի լիազորությունների առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում անձի իրավունքների և օրինական շահերի պաշտպանության, դատավարական հարկադրանքի միջոցների կիրառման իրավաչափության և վարույթն իրականացնող մարմինների գործողությունների նկատմամբ վերահսկողության խնդիրներին։ Վերլուծվում են դատական վերահսկողության ընթացակարգերը, համապատասխան որոշումների կայացման պայմանները և քրեական դատավարության մասնակիցների իրավական երաշխիքները։ Քննարկվում են նաև նախնական դատական վերահսկողության արդյունավետության բարձրացման, իրավակիրառ պրակտիկայում առաջացող խնդիրների հաղթահարման և դատավարական կարգավորումների կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու դատական վերահսկողության դերը մինչդատական վարույթի օրինականության ապահովման և մարդու իրավունքների պաշտպանության գործում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել քրեական դատավարության, դատական իրավունքի և իրավապահ գործունեության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Իրավագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է դատական քննության ընթացքում մեղադրանքի փոփոխման հետ կապված տեսական և գործնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում մեղադրանքի հասկացությունը, դրա դատավարական նշանակությունը և քրեական դատավարության տարբեր փուլերում փոփոխման իրավական հիմքերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մեղադրանքի ծավալի, փաստական հանգամանքների և իրավական որակման փոփոխությունների առանձնահատկություններին, ինչպես նաև դրանց ազդեցությանը դատական քննության հետագա ընթացքի վրա։ Վերլուծվում են մեղադրանքի փոփոխման դեպքում մեղադրյալի պաշտպանության իրավունքի ապահովման, կողմերի հավասարության, մրցակցության և արդար դատաքննության սկզբունքների պահպանման հետ կապված հարցերը։ Քննարկվում են դատախազի, դատարանի և պաշտպանության կողմի դատավարական լիազորությունները, ինչպես նաև համապատասխան որոշումների ընդունման և հիմնավորման առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու իրավական կարգավորման և դատական պրակտիկայի փոխկապակցված խնդիրները ու գնահատելու դատավարական երաշխիքների արդյունավետության բարձրացման հնարավոր ուղղությունները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել քրեական դատավարության, դատական իրավունքի և իրավակիրառ պրակտիկայի ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Իրավագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է սովորույթի դերի և նշանակության ուսումնասիրությանը ժամանակակից միջազգային իրավունքի համակարգում։ Քննության են առնվում միջազգային սովորութային նորմերի ձևավորման նախադրյալները, դրանց իրավական բնույթը և պետությունների ու միջազգային իրավունքի այլ սուբյեկտների հարաբերությունների կարգավորման գործում ունեցած նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պետությունների գործելակերպի և այդ գործելակերպի իրավական պարտադիր լինելու համոզմունքի փոխհարաբերությանը՝ որպես սովորութային նորմերի ձևավորման կարևոր տարրերի։ Վերլուծվում են միջազգային սովորույթի առաջացման, ճանաչման, մեկնաբանման և կիրառման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրա հարաբերակցությունը միջազգային պայմանագրերի և միջազգային իրավունքի այլ աղբյուրների հետ։ Քննարկվում են նաև սովորութային նորմերի գոյության հաստատման, դրանց բովանդակության որոշման և միջազգային իրավական վեճերի լուծման ընթացքում կիրառման տեսական ու գործնական խնդիրները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված պատկերացում կազմելու սովորույթի տեղին միջազգային իրավունքի աղբյուրների համակարգում և դրա զարգացման ժամանակակից միտումների մասին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել միջազգային իրավունքի, իրավունքի տեսության և միջազգային հարաբերությունների իրավական կարգավորման ոլորտների մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Իրավագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է մարդու սոմատիկ իրավունքների տեսական և իրավական հիմքերի ուսումնասիրությանը՝ իրավունքի զարգացման ու հասարակական հարաբերությունների փոփոխության համատեքստում։ Քննության են առնվում մարդու մարմնական ինքնավարության, ֆիզիկական անձեռնմխելիության և սեփական մարմնի վերաբերյալ որոշումներ կայացնելու իրավական հնարավորությունների հետ կապված հիմնահարցերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սոմատիկ իրավունքների հասկացությանը, դրանց դասակարգման մոտեցումներին, մարդու հիմնարար իրավունքների համակարգում դրանց զբաղեցրած տեղին և իրավական պաշտպանության առանձնահատկություններին։ Վերլուծվում են գիտության, բժշկության և կենսատեխնոլոգիաների զարգացման պայմաններում առաջացող նոր իրավական հարաբերությունները և դրանց կարգավորման տեսական մոտեցումները։ Քննարկվում են նաև անձի արժանապատվության, ազատության, մասնավոր կյանքի պաշտպանության և մարմնական անձեռնմխելիության սկզբունքների փոխկապակցվածության հարցերը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված ներկայացնելու սոմատիկ իրավունքների ձևավորման նախադրյալները և բացահայտելու դրանց զարգացման հետ կապված իրավական խնդիրները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել իրավունքի տեսության, մարդու իրավունքների, սահմանադրական իրավունքի և կենսաիրավունքի ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է իրավունքի տեսության և փիլիսոփայության առանցքային հարցերից մեկի՝ պետության կողմից սահմանված կամ ճանաչված իրավական նորմերի օբյեկտիվ բնույթի, դրանց գոյության հիմքերի և հասարակական հարաբերությունների հետ փոխկապակցվածության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում իրավական նորմի, իրավական համակարգի, պետական կամքի և հասարակական իրականության հարաբերակցության վերաբերյալ տարբեր տեսական մոտեցումներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե որքանով կարող է գործող իրավունքը դիտարկվել որպես անհատական կամ խմբային կամքից անկախ կարգավորող համակարգ, և ինչպիսի սոցիալական, քաղաքական, տնտեսական ու ինստիտուցիոնալ գործոններ են ազդում դրա ձևավորման և զարգացման վրա։ Վերլուծվում են իրավական նորմերի պարտադիր ուժի, իրավաչափության, որոշակիության և կայունության հիմքերը, ինչպես նաև իրավունքի ու բարոյականության, արդարության և հասարակական արժեքների փոխհարաբերությունները։ Քննության են առնվում իրավաստեղծ գործունեության ընթացքում առաջացող տեսական խնդիրները, երբ անհրաժեշտ է հասարակական հարաբերությունների բազմազանությունը վերածել ընդհանուր և պարտադիր վարքագծի կանոնների։ Կարևորվում է նաև իրավակիրառ գործունեությունը, քանի որ իրավական նորմերի բովանդակությունը գործնական նշանակություն է ստանում դրանց մեկնաբանման և կոնկրետ հարաբերությունների նկատմամբ կիրառման ընթացքում։ Ուսումնասիրվում է իրավական մեկնաբանության ազդեցությունը իրավունքի օբյեկտիվության ընկալման վրա և այն հարցը, թե ինչպես կարելի է սահմանափակել սուբյեկտիվ գնահատականների ազդեցությունը իրավական որոշումների կայացման գործընթացում։ Անդրադարձ է կատարվում իրավական պոզիտիվիզմի, բնական իրավունքի և իրավափիլիսոփայական այլ ուղղությունների մոտեցումներին՝ բացահայտելով իրավունքի էության և պարտադիր ուժի վերաբերյալ դրանց հիմնական տարբերությունները։ Վերլուծվում է նաև պետության և իրավունքի փոխհարաբերությունը, իրավական համակարգի ինքնուրույնության աստիճանը և հասարակական փոփոխություններին իրավունքի արձագանքելու առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրությունը նպաստում է իրավական իրականության, իրավական նորմերի գործողության և դրանց օբյեկտիվ ու սուբյեկտիվ բաղադրիչների հարաբերակցության առավել խորքային ըմբռնմանը՝ կարևոր նշանակություն ունենալով իրավունքի ընդհանուր տեսության, իրավափիլիսոփայության և իրավական մեթոդաբանության զարգացման համար։

Աշխատությունը նվիրված է ապրանքային բորսաների իրավական կարգավիճակի, գործունեության առանձնահատկությունների և ձեռնարկատիրական հարաբերությունների համակարգում դրանց ունեցած դերի համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են ապրանքային բորսաների ձևավորման և գործունեության իրավական հիմքերը, դրանց կազմակերպաիրավական առանձնահատկությունները, գործառույթներն ու տնտեսական նշանակությունը, ինչպես նաև բորսայական առևտրի մասնակիցների միջև առաջացող հարաբերությունների բնույթը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ապրանքային բորսայի՝ որպես ձեռնարկատիրական հարաբերությունների ինքնուրույն մասնակցի կարգավիճակին, նրա իրավունքներին, պարտականություններին և պատասխանատվությանը։ Դիտարկվում են բորսայական գործարքների կնքման և իրականացման մեխանիզմները, առևտրի կազմակերպման սկզբունքները, պայմանագրային հարաբերությունները, միջնորդների և այլ մասնակիցների իրավական կարգավիճակը, ինչպես նաև գործարքների կատարման նկատմամբ վերահսկողության միջոցները։ Ուսումնասիրվում են ապրանքային բորսաների գործունեության պետական կարգավորման առանձնահատկությունները, համապատասխան օրենսդրական պահանջները և իրավական երաշխիքները, որոնք ուղղված են շուկայի թափանցիկության, արդար մրցակցության և մասնակիցների շահերի պաշտպանության ապահովմանը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև բորսայական հարաբերությունների ընթացքում առաջացող իրավական վեճերին, դրանց կանխարգելման և լուծման հնարավոր մեխանիզմներին, ինչպես նաև իրավական պատասխանատվության կիրառման հիմքերին։ Վերլուծության արդյունքում ներկայացվում է ապրանքային բորսաների նշանակությունը շուկայական տնտեսության զարգացման, ապրանքաշրջանառության կազմակերպման, գների ձևավորման և ձեռնարկատիրական գործունեության արդյունավետ իրականացման տեսանկյունից՝ միաժամանակ ընդգծելով տվյալ ոլորտի իրավական կարգավորման կատարելագործման և ժամանակակից տնտեսական պայմաններին համապատասխանեցման անհրաժեշտությունը։

Աշխատությունը նվիրված է կալանքի՝ որպես քրեական պատժի տեսակի իրավական բնույթի, նշանակման և կիրառման հիմնախնդիրների համեմատական ուսումնասիրությանը Հայաստանի Հանրապետության և Ռուսաստանի Դաշնության քրեական օրենսդրության շրջանակում։ Հետազոտության հիմքում երկու պետությունների քրեական իրավունքում ձևավորված համապատասխան կարգավորումների համադրումն է՝ նպատակ ունենալով բացահայտել դրանց ընդհանուր հատկանիշները, տարբերությունները և իրավակիրառ պրակտիկայի համար նշանակություն ունեցող խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կալանքի տեղին քրեական պատիժների համակարգում, դրա նպատակներին և ազատությունից զրկելու հետ կապված այլ իրավական միջոցներից տարբերակման հարցերին։ Կարևոր է հատկապես կալանքը որպես պատիժ տարբերակել նույնանուն դատավարական խափանման միջոցից, քանի որ դրանց իրավական հիմքերը, նպատակները և կիրառման փուլերը տարբեր են։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում պատժատեսակի նշանակման իրավական նախադրյալները, կիրառման սահմանափակումները, պատժի կատարման պայմանները և այն անձանց շրջանակը, որոնց նկատմամբ համապատասխան կարգավորումները կարող էին նախատեսել հատուկ կանոններ։ Համեմատական-իրավական մեթոդի կիրառումը հնարավորություն է տալիս գնահատելու Հայաստանի և Ռուսաստանի քրեական օրենսդրություններում ընդունված մոտեցումների ընդհանրություններն ու առանձնահատկությունները և պարզելու դրանց ձևավորման տեսական ու գործնական պատճառները։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է նաև կարճաժամկետ ազատությունից զրկելու այս ձևի արդյունավետության և քրեական պատժի նպատակներին համապատասխանության խնդիրը։ Քննության կարող են առնվել պատժի անհատականացման, համաչափության, մարդասիրության և արդարության սկզբունքների հետ դրա հարաբերակցության հարցերը, ինչպես նաև այլընտրանքային պատժատեսակների կիրառման հնարավորությունները։ Հատուկ նշանակություն ունի քրեակատարողական բաղադրիչը, քանի որ պատժի իրավական բնույթը գնահատելու համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել ոչ միայն դրա նշանակման հիմքերը, այլև կատարման ռեժիմն ու դատապարտյալի իրավական վիճակը։ Հետազոտությունն ունի նաև պատմաիրավական արժեք, քանի որ քրեական օրենսդրության հետագա բարեփոխումների արդյունքում համապատասխան ինստիտուտների կարգավորումները կարող են փոփոխվել կամ վերանայվել։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը համադրում է քրեական իրավունքի, քրեակատարողական իրավունքի և համեմատական իրավագիտության մոտեցումները՝ համակարգված պատկերացում ձևավորելով երկու իրավական համակարգերում կալանքի՝ որպես քրեական պատժի ինստիտուտի զարգացման և կիրառման առանձնահատկությունների վերաբերյալ։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի իրավական համակարգի և Եվրոպական միության իրավական կարգավորումների փոխհարաբերության շրջանակում օրենսդրական մոտարկման չափորոշիչների տեսական և կիրառական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն իրավական մեխանիզմներն ու գնահատման չափանիշներն են, որոնց միջոցով հնարավոր է որոշել ազգային իրավական կարգավորումների համապատասխանության, համադրելիության կամ աստիճանական ներդաշնակեցման մակարդակը եվրոպական իրավական պահանջների հետ։ Օրենսդրական մոտարկումը դիտարկվում է ոչ միայն որպես իրավական ակտերի ձևական համապատասխանեցում, այլև որպես համալիր գործընթաց, որը կարող է ներառել իրավական հասկացությունների, կարգավորման սկզբունքների, ինստիտուցիոնալ մեխանիզմների և իրավակիրառ պրակտիկայի համադրելիության գնահատում։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել մոտարկման տարբեր մակարդակները, իրավական նորմերի համեմատության մեթոդները և այն չափորոշիչները, որոնց օգնությամբ հնարավոր է գնահատել համապատասխան կարգավորումների բովանդակային ներդաշնակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել Եվրոպական միության իրավունքի աղբյուրների առանձնահատկություններին և դրանց հարաբերակցությանը Հայաստանի ազգային օրենսդրության հետ՝ հաշվի առնելով երկու իրավական համակարգերի ինստիտուցիոնալ տարբերությունները։ Կարևորվում է նաև իրավական նորմերի ընդունման և դրանց արդյունավետ կիրառման տարբերակումը, քանի որ օրենսդրական մոտարկման իրական մակարդակը կարող է պայմանավորված լինել ոչ միայն համապատասխան իրավական ակտերի առկայությամբ, այլև դրանց իրականացման համար անհրաժեշտ վարչական կարողություններով, իրավական ընթացակարգերով և վերահսկողական մեխանիզմներով։ Հետազոտության առանձին ուղղություն կարող է լինել տարբեր ոլորտներում կիրառվող մոտարկման չափորոշիչների համեմատությունը՝ բացահայտելու միասնական և ոլորտային առանձնահատկությունները։ Կարող են ուսումնասիրվել նաև իրավական որոշակիության, համաչափության, թափանցիկության, արդյունավետ կիրարկման և ինստիտուցիոնալ համապատասխանության սկզբունքների նշանակությունը։ Համեմատական իրավական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ազգային և եվրոպական կարգավորումների միջև առկա տարբերությունները, դրանց պատճառները և իրավական համակարգերի փոխհամապատասխանեցման հնարավոր մեթոդները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է եվրոպական իրավունքի, համեմատական իրավագիտության և իրավական ինտեգրման ուսումնասիրության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով համակարգել օրենսդրական մոտարկման գնահատման չափորոշիչները և պարզաբանել դրանց կիրառման տեսական ու գործնական խնդիրները։

Աշխատությունը նվիրված է իրավունքի փիլիսոփայական ըմբռնման ֆենոմենոլոգիական ուղղության հիմնական տեսական և մեթոդաբանական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում իրավունքը դիտարկվում է ոչ միայն որպես պետության կողմից սահմանված նորմերի և իրավական ինստիտուտների ամբողջություն, այլև որպես մարդու գիտակցության, սոցիալական փորձառության, արժեքային ընկալումների և միջանձնային հարաբերությունների մեջ դրսևորվող երևույթ։ Ֆենոմենոլոգիական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես է իրավական իրականությունը ընկալվում և իմաստավորվում անհատի կողմից, ինչպես են ձևավորվում իրավունքի, պարտականության, արդարության, պատասխանատվության և ազատության վերաբերյալ պատկերացումները, և ինչպիսի դեր ունի մարդկային փորձառությունը իրավական երևույթների բովանդակության բացահայտման գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում իրավական նորմի և իրավական գիտակցության հարաբերակցությանը՝ պարզաբանելով, թե ինչ ճանապարհով է ձևականորեն սահմանված կանոնը ձեռք բերում սոցիալական և անձնական նշանակություն։ Հետազոտության շրջանակում կարող են քննվել իրավունքի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմերի հարաբերությունը, իրավական արժեքների բնույթը, իրավական իմաստների ձևավորման գործընթացը և իրավունքի՝ որպես սոցիալական իրականության յուրահատուկ ոլորտի առանձնահատկությունները։ Կարևոր ուղղություն է իրավական սուբյեկտի ուսումնասիրությունը, քանի որ ֆենոմենոլոգիական տեսանկյունից անձը հանդես է գալիս ոչ միայն որպես իրավական նորմերի հասցեատեր, այլև որպես իրավական հարաբերությունները գիտակցող, մեկնաբանող և իր գործողությունների միջոցով դրանց բովանդակությանը մասնակցող սուբյեկտ։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև բնական և դրական իրավունքի հարաբերակցության, իրավական արժեքների հիմնավորման և իրավունքի ձևական ու բովանդակային կողմերի փոխկապակցվածության խնդիրներին։ Ֆենոմենոլոգիական մեթոդաբանությունը հնարավորություն է տալիս իրավական երևույթները դիտարկել դրանց իմաստային կառուցվածքների և մարդկային փորձառության հետ ունեցած կապերի միջոցով՝ լրացնելով իրավունքի առավել նորմատիվ կամ ինստիտուցիոնալ մեկնաբանությունները։ Առանձին նշանակություն ունի իրավունքի և բարոյականության փոխհարաբերության հարցը, հատկապես արդարության, արժանապատվության, ազատության և պատասխանատվության գաղափարների տեսանկյունից։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է իրավունքի փիլիսոփայության, ֆենոմենոլոգիայի, իրավագիտակցության տեսության և իրավական մեթոդաբանության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել իրավական իրականության ձևավորման ու ընկալման խորքային իմաստային հիմքերը։

Աշխատությունը նվիրված է 1990–1997 թվականներին Հայաստանի Հանրապետությունում սոցիալական ապահովության ոլորտի պետական կառավարման մարմինների ձևավորման, գործունեության և իրավական կարգավորման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվող ժամանակահատվածը բնութագրվում է պետական կառավարման համակարգի վերակազմավորմամբ և նախկին խորհրդային սոցիալական ապահովության մեխանիզմներից ինքնուրույն ազգային համակարգի ձևավորմանն ուղղված անցմամբ, ինչի պայմաններում անհրաժեշտ էր ստեղծել սոցիալական քաղաքականության իրականացման համապատասխան իրավական և կազմակերպական հիմքեր։ Հետազոտության կենտրոնում սոցիալական ապահովության ոլորտում լիազորված պետական մարմինների կարգավիճակը, իրավասությունները, գործառույթները, կառուցվածքային փոփոխությունները և փոխհարաբերություններն են պետական կառավարման մյուս օղակների հետ։ Ուսումնասիրվում է այն իրավական դաշտի ձևավորումը, որի շրջանակում կազմակերպվում էին կենսաթոշակային ապահովությունը, սոցիալական օգնությունը, բնակչության սոցիալապես խոցելի խմբերի աջակցությունը և սոցիալական պաշտպանության համակարգին վերաբերող պետական այլ գործառույթներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում անկախ պետականության հաստատման պայմաններում կառավարման ինստիտուտների վերափոխմանը, նախկին կառույցների իրավասությունների փոփոխությանը և նոր սոցիալ-տնտեսական իրողություններին համապատասխան պետական կառավարման մեխանիզմների ստեղծմանը։ Կարևոր ուղղություն է իրավական ակտերի և կազմակերպական կառուցվածքի փոխկապակցվածության ուսումնասիրությունը՝ բացահայտելու համար, թե ինչպես էին օրենսդրական և ենթաօրենսդրական կարգավորումները սահմանում պետական մարմինների խնդիրները, իրավասությունների շրջանակը և պատասխանատվությունը։ Միաժամանակ դիտարկվում են կենտրոնական և տարածքային կառավարման մակարդակների փոխհարաբերությունները, սոցիալական ծրագրերի իրականացման կազմակերպական մեխանիզմները և պետական մարմինների գործունեության համակարգման խնդիրները։ Ժամանակաշրջանի սոցիալ-տնտեսական բարդ պայմանները կարևոր համատեքստ են պետական սոցիալական քաղաքականության ուսումնասիրության համար, քանի որ տնտեսական վերափոխումները, զբաղվածության կառուցվածքի փոփոխությունները և բնակչության սոցիալական պաշտպանության նոր պահանջները մեծացնում էին կառավարման համակարգի վերակազմավորման անհրաժեշտությունը։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու սոցիալական ապահովության պետական կառավարման ինստիտուցիոնալ զարգացման սկզբնական փուլին և գնահատելու, թե ինչպիսի իրավական ու կազմակերպական հիմքեր էին ձևավորվում հետագա սոցիալական պաշտպանության համակարգի համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է վարչական իրավունքի, սոցիալական ապահովության իրավունքի, պետական կառավարման և նորագույն պատմության մոտեցումները՝ ներկայացնելով Հայաստանի անկախության առաջին տարիներին սոցիալական ապահովության կառավարման համակարգի ձևավորման հիմնական առանձնահատկությունները։

Աշխատությունը նվիրված է քրեական արդարադատության հիմնարար սկզբունքների ձևավորման, պատմական զարգացման և ազգային իրավական համակարգերում դրանց իրականացման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը միջազգային իրավունքի համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում այն իրավական չափանիշներն են, որոնք ուղղված են արդար դատաքննության, օրինականության, անձի իրավունքների պաշտպանության և քրեական վարույթի պատշաճ իրականացման ապահովմանը։ Քննվում է այդ սկզբունքների էվոլյուցիան միջազգային իրավունքի զարգացման տարբեր փուլերում՝ ուշադրություն դարձնելով մարդու իրավունքների միջազգային պաշտպանության համակարգի, միջազգային պայմանագրային կարգավորումների և միջազգային դատական հաստատությունների գործունեության ազդեցությանը։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում անմեղության կանխավարկածին, օրենքի առջև հավասարությանը, անկախ և անաչառ դատարանի կողմից գործի քննությանը, պաշտպանության իրավունքին, իրավական որոշակիությանը և անձի նկատմամբ նույն արարքի համար կրկնակի քրեական հետապնդման սահմանափակման գաղափարին։ Ուսումնասիրվում է նաև քրեական պատասխանատվության և պատժի օրինականության սկզբունքը՝ որպես կամայական քրեականացման և իրավական նորմերի հետադարձ կիրառման սահմանափակման կարևոր երաշխիք։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է միջազգային չափանիշների ներպետական իմպլեմենտացիան, որի շրջանակում դիտարկվում են միջազգային պարտավորությունների և ազգային սահմանադրական, քրեական ու քրեադատավարական նորմերի փոխհարաբերությունները։ Քննվում են այն իրավական մեխանիզմները, որոնց միջոցով միջազգային սկզբունքները ներառվում, մեկնաբանվում և կիրառվում են ազգային իրավակարգերում՝ հաշվի առնելով տարբեր իրավական համակարգերի ինստիտուցիոնալ առանձնահատկությունները։ Կարևորվում է ոչ միայն սկզբունքների օրենսդրական ամրագրումը, այլև դրանց գործնական արդյունավետությունը դատական և իրավակիրառ գործունեության ընթացքում։ Առանձին ուշադրություն կարող է հատկացվել միջազգային քրեական արդարադատության զարգացման ազդեցությանը՝ անհատական քրեական պատասխանատվության, դատավարական երաշխիքների և միջազգային իրավախախտումների քննության ընդհանուր իրավական սկզբունքների ձևավորման տեսանկյունից։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է միջազգային իրավունքի, մարդու իրավունքների պաշտպանության, քրեական և քրեադատավարական իրավունքի մոտեցումները՝ բացահայտելով քրեական արդարադատության սկզբունքների զարգացման տրամաբանությունը և միջազգային իրավական չափանիշների ազգային մակարդակում իրականացման հիմնական առանձնահատկությունները։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում ֆինանսական վերահսկողության իրավական հիմքերի, վերահսկողական մեխանիզմների և դրանց կատարելագործման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում հանրային ֆինանսների ձևավորման, բաշխման և օգտագործման նկատմամբ իրականացվող վերահսկողության իրավական կազմակերպումն է, ինչպես նաև այդ ոլորտում պետական մարմինների լիազորությունների, պատասխանատվության և փոխգործակցության հարցերը։ Քննվում է ֆինանսական վերահսկողության տեղը պետական կառավարման համակարգում՝ որպես ֆինանսական կարգապահության, պետական միջոցների նպատակային օգտագործման և հաշվետվողականության ապահովման գործիք։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում վերահսկողության տարբեր ձևերի ու մեթոդների իրավական բնութագրմանը, դրանց կիրառման հիմքերին և վերահսկողական ընթացակարգերի կազմակերպմանը։ Ուսումնասիրվում են պետական բյուջեի եկամուտների ու ծախսերի, պետական և համայնքային միջոցների, ֆինանսական պարտավորությունների և հանրային ռեսուրսների կառավարման նկատմամբ վերահսկողության ընդհանուր իրավական սկզբունքները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ֆինանսական վերահսկողություն իրականացնող մարմինների իրավական կարգավիճակի և իրավասությունների սահմանազատման խնդիրը՝ հաշվի առնելով վերահսկողական գործառույթների հնարավոր փոխհատումները և արդյունավետ միջգերատեսչական համագործակցության անհրաժեշտությունը։ Վերլուծվում են վերահսկողության արդյունքների իրավական նշանակությունը, հայտնաբերված խախտումների արձանագրման, պատասխանատվության և համապատասխան միջոցների կիրառման ընդհանուր հիմքերը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև ներքին և արտաքին ֆինանսական վերահսկողության փոխհարաբերությանը, աուդիտի նշանակությանը և վերահսկողական գործունեության անկախության, օբյեկտիվության ու թափանցիկության սկզբունքներին։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել իրավական կարգավորման բացերը, նորմերի հնարավոր անհամապատասխանությունները և վերահսկողական մեխանիզմների գործնական կիրառման ընթացքում առաջացող խնդիրները։ Կատարելագործման ուղղությունները կապվում են իրավասությունների առավել հստակ սահմանման, ընթացակարգերի միասնականացման, տեղեկատվական փոխգործակցության զարգացման և վերահսկողության արդյունքների արդյունավետ կիրառման հետ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ֆինանսական իրավունքի, վարչական իրավունքի, հանրային ֆինանսների և պետական կառավարման մոտեցումները՝ ֆինանսական վերահսկողության իրավական համակարգի կառուցվածքն ու զարգացման հնարավոր ուղղությունները վերլուծելու նպատակով։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում քրեական դատավարության ընթացքում վարույթին մասնակցող անձանց անաչառությունն ու անկախությունն ապահովող իրավական մեխանիզմների ուսումնասիրությանը՝ հատկապես այն հանգամանքների տեսանկյունից, որոնց առկայությունը կարող է անհնար դարձնել տվյալ անձի հետագա մասնակցությունը վարույթին։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է քրեական դատավարության օրենսդրությամբ նախատեսված բացառման և ինքնաբացարկի հիմքերի բովանդակության, դրանց կիրառման պայմանների և գործնական նշանակության վրա։ Այս իրավական ինստիտուտը դիտարկվում է որպես արդար դատաքննության, դատավարական անաչառության և վարույթի մասնակիցների իրավունքների պաշտպանության կարևոր երաշխիք։ Քննության են առնվում այն իրավիճակները, երբ դատավորը, դատախազը, քննիչը կամ վարույթում որոշակի մասնագիտական գործառույթ իրականացնող այլ անձ կարող է ունենալ անձնական, ընտանեկան, ծառայողական կամ այլ բնույթի կապեր ու շահագրգռվածություն, որոնք կարող են հիմնավոր կասկած առաջացնել նրա անկողմնակալության վերաբերյալ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում իրական շահերի բախման և անաչառության վերաբերյալ արտաքին ընկալման տարբերակմանը, քանի որ արդարադատության նկատմամբ վստահության համար կարևոր է ոչ միայն փաստացի կողմնակալության բացակայությունը, այլև այնպիսի հանգամանքների բացառումը, որոնք կարող են ողջամիտ կասկած առաջացնել դատավարական որոշումների օբյեկտիվության նկատմամբ։ Ուսումնասիրվում են վարույթին նախկինում այլ դատավարական կարգավիճակով մասնակցելու, գործի արդյունքի նկատմամբ ուղղակի կամ անուղղակի շահագրգռվածության, կողմերի հետ որոշակի կապերի և այլ հնարավոր հիմքերի իրավական հետևանքները։ Կարևորվում է բացառման հիմքերի հստակ և կանխատեսելի ձևակերպումը, քանի որ չափազանց ընդհանուր կարգավորումները կարող են հանգեցնել ոչ միատեսակ իրավակիրառ պրակտիկայի, իսկ չափազանց սահմանափակ թվարկումը՝ չընդգրկել իրականում անաչառության վերաբերյալ կասկած առաջացնող բոլոր իրավիճակները։ Առանձին քննության առարկա են ինքնաբացարկի և բացարկի ընթացակարգերը, համապատասխան միջնորդության ներկայացման պայմանները, դրա քննարկման իրավասությունը և ընդունվող որոշումների հիմնավորման պահանջները։ Դիտարկվում է նաև, թե դատավարության որ փուլում կարող են ի հայտ գալ մասնակցությունը բացառող հանգամանքները և ինչպիսի իրավական հետևանքներ պետք է առաջանան դրանց ուշ բացահայտման դեպքում։ Կարևորվում է դատավարական իրավունքների չարաշահման կանխարգելումը, քանի որ բացարկի մեխանիզմը, լինելով անաչառության ապահովման կարևոր միջոց, չպետք է օգտագործվի վարույթն անհիմն ձգձգելու կամ դատավարության բնականոն ընթացքին խոչընդոտելու նպատակով։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է ապահովել, որ բացարկի վերաբերյալ դիմումները ենթարկվեն իրական և հիմնավորված քննության և չմերժվեն միայն ձևական պատճառաբանություններով։ Ուսումնասիրության շրջանակում ուշադրություն է հատկացվում դատավորի անկախության և անաչառության սկզբունքների հարաբերակցությանը, ինչպես նաև մեղադրանքի, պաշտպանության և դատական իշխանության գործառույթների տարանջատման նշանակությանը։ Քննության են առնվում նաև փորձագետի, թարգմանչի և դատավարությանը մասնագիտական աջակցություն ցուցաբերող այլ անձանց մասնակցության հետ կապված հնարավոր հակասությունները, քանի որ նրանց մասնագիտական եզրակացությունների կամ գործողությունների օբյեկտիվությունը կարող է էական նշանակություն ունենալ ապացույցների գնահատման և վարույթի արդյունքների համար։ Իրավական կարգավորումների արդյունավետությունը գնահատվում է ոչ միայն նորմերի ձևակերպման, այլև դրանց գործնական կիրառման տեսանկյունից՝ բացահայտելով հնարավոր օրենսդրական բացերը, հակասությունները և մեկնաբանման դժվարությունները։ Կարևորվում է ազգային օրենսդրության համապատասխանությունը արդար դատաքննության միջազգային իրավական չափանիշներին, հատկապես անկախ և անկողմնակալ դատարանի պահանջին։ Համեմատական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս գնահատել տարբեր իրավական համակարգերում կիրառվող լուծումները և որոշել, թե դրանցից որոնք կարող են օգտակար լինել ներպետական կարգավորումների կատարելագործման համար։ Առանձին նշանակություն է տրվում դատական պրակտիկայի ուսումնասիրությանը, քանի որ կոնկրետ գործերում բացարկի և ինքնաբացարկի հիմքերի մեկնաբանությունը ցույց է տալիս օրենսդրական դրույթների իրական գործառնական սահմանները։ Նման վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել միատեսակ իրավակիրառության խնդիրները և ձևակերպել դատավարական երաշխիքների ամրապնդմանն ուղղված առաջարկություններ։ Աշխատության կիրառական նշանակությունը պայմանավորված է քրեական դատավարության մասնակիցների անաչառության ապահովման, շահերի բախման կանխարգելման, բացարկների քննության ընթացակարգերի կատարելագործման և արդարադատության նկատմամբ հասարակական վստահության ամրապնդման հնարավորությամբ։ Այն կարող է օգտակար լինել քրեական դատավարության, դատական իրավունքի և մարդու իրավունքների ոլորտների մասնագետների, դատավորների, դատախազների, քննիչների, փաստաբանների, հետազոտողների, դասախոսների և իրավաբանական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հարկային ոլորտում կատարվող հանցագործությունների քրեաիրավական և կրիմինալոգիական հիմնախնդիրների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության և Ռուսաստանի Դաշնության օրենսդրությունների համեմատական վերլուծության հիման վրա։ Ուսումնասիրվում են հարկային հանցագործությունների հասկացությունը, բնույթը, հիմնական տեսակները, դրանց իրավական հատկանիշները և քրեական պատասխանատվության առաջացման պայմանները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հարկային պարտավորություններից ապօրինի խուսափելու հետ կապված արարքների քրեաիրավական որակմանը, հանցակազմերի տարրերի բացահայտմանը, պատասխանատվության տարբերակման սկզբունքներին և համապատասխան իրավական նորմերի կիրառման ընթացքում առաջացող խնդիրներին։ Հայաստանի և Ռուսաստանի օրենսդրական կարգավորումների համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել երկու երկրների մոտեցումների ընդհանրություններն ու տարբերությունները, գնահատել գործող իրավական մեխանիզմների արդյունավետությունը և դիտարկել դրանց կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։ Քրեաիրավական վերլուծությանը զուգահեռ կարևոր տեղ է հատկացվում հարկային հանցավորության կրիմինալոգիական բնութագրին՝ դրա պատճառներին, նպաստող պայմաններին, տարածման առանձնահատկություններին և կանխարգելման միջոցներին։ Դիտարկվում են տնտեսական, սոցիալական, կազմակերպական և իրավական այն գործոնները, որոնք կարող են նպաստել հարկային ոլորտում հանցավոր վարքագծի ձևավորմանը։ Ուշադրություն է դարձվում նաև հարկային հանցագործությունների կանխարգելման գործում պետական մարմինների գործունեությանը, հարկային վերահսկողության արդյունավետությանը և իրավապահ ու հարկային կառույցների համագործակցության նշանակությանը։ Աշխատությունում հարկային հանցավորությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես քրեական իրավունքի առանձին խնդիր, այլև որպես պետության տնտեսական անվտանգության, հարկաբյուջետային համակարգի կայունության և օրինական տնտեսական հարաբերությունների վրա ազդեցություն ունեցող բարդ սոցիալաիրավական երևույթ։ Համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել տարբեր իրավական լուծումների առավելություններն ու սահմանափակումները և ձևակերպել մոտեցումներ, որոնք կարող են նպաստել հարկային իրավախախտումների կանխարգելման ու դրանց դեմ պայքարի մեխանիզմների կատարելագործմանը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել քրեական իրավունքի, կրիմինալոգիայի, հարկային իրավունքի և տնտեսական հանցագործությունների ուսումնասիրությամբ զբաղվող իրավաբանների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է ազգային իրավական համակարգի էության, կառուցվածքի, ձևավորման և զարգացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը գլոբալացման պայմաններում՝ պատմատեսական և իրավական վերլուծության համադրմամբ։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են ազգային իրավական համակարգի ձևավորման պատմական նախադրյալները, դրա հիմնական տարրերը, իրավական նորմերի, ինստիտուտների, սկզբունքների և իրավակիրառ պրակտիկայի փոխկապակցվածությունը։ Քննարկվում են իրավական համակարգի զարգացման վրա ազդող ներքին և արտաքին գործոնները, ինչպես նաև գլոբալացման պայմաններում միջազգային իրավունքի, միջազգային կազմակերպությունների, անդրազգային գործընթացների և տարբեր իրավական համակարգերի փոխազդեցության աճող նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ազգային իրավական ինքնության պահպանման և միջազգային իրավական չափանիշներին համապատասխանեցման միջև հավասարակշռության խնդրին։ Վերլուծվում են իրավական համակարգերի մերձեցման, իրավական նորմերի ներդաշնակեցման և փոխառության գործընթացները, դրանց դրական հնարավորությունները և այն ռիսկերը, որոնք կարող են առաջանալ ազգային իրավական առանձնահատկությունների անտեսման դեպքում։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են նաև իրավական բարեփոխումների անհրաժեշտությունը, օրենսդրության արդիականացումը, իրավական ինստիտուտների արդյունավետության բարձրացումը, մարդու իրավունքների պաշտպանության մեխանիզմների կատարելագործումը և իրավական պետության սկզբունքների ամրապնդումը։ Պատմական զարգացման տեսանկյունից իրավական համակարգի փոփոխությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու դրա շարունակականության և վերափոխման օրինաչափությունները, իսկ տեսական-իրավական մոտեցումը՝ գնահատելու ժամանակակից գլոբալ գործընթացների ազդեցությունը ազգային իրավակարգի վրա։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի ազգային իրավական համակարգի զարգացման հեռանկարների, գլոբալացման պայմաններում առաջացող իրավական մարտահրավերների և դրանց հաղթահարման հնարավոր ուղիների բացահայտման համար և կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, իրավունքի տեսությամբ զբաղվող հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է անմիջական ժողովրդաիշխանության տեսական ակունքների և դրա ինստիտուցիոնալ-իրավական ձևերի պատմական զարգացման ուսումնասիրությանը Հայաստանի նորագույն սահմանադրական զարգացման համատեքստում։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել ժողովրդաիշխանության գաղափարի ձևավորման տեսական հիմքերը, դրա դրսևորման հիմնական ձևերը և Հայաստանի սահմանադրական համակարգում դրանց աստիճանական ամրագրման ու վերափոխման օրինաչափությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակում անմիջական ժողովրդաիշխանությունը դիտարկվում է որպես ժողովրդավարության այնպիսի ձև, որի դեպքում քաղաքացիները հանրային իշխանության իրականացմանը մասնակցում են ոչ միայն ընտրովի ներկայացուցիչների միջոցով, այլև անմիջականորեն՝ օրենքով և Սահմանադրությամբ նախատեսված համապատասխան մեխանիզմների կիրառմամբ։ Աշխատությունում անդրադարձ է կատարվում ժողովրդաիշխանության տեսական ըմբռնումների ձևավորմանը, ժողովրդական ինքնիշխանության, ժողովրդի կամքի, քաղաքացիների քաղաքական մասնակցության և պետական իշխանության լեգիտիմության գաղափարների զարգացմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում անմիջական ժողովրդաիշխանության հիմնական ինստիտուցիոնալ ձևերին՝ հանրաքվեին, ժողովրդական նախաձեռնությանը, ընտրություններին, հանրային մասնակցության այլ մեխանիզմներին և տեղական ինքնակառավարման շրջանակում քաղաքացիների անմիջական մասնակցության հնարավորություններին։ Հայաստանի նորագույն պատմության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու այն ճանապարհին, որով ժողովրդաիշխանության գաղափարը տարբեր ժամանակաշրջաններում ստացել է տարբեր իրավական և ինստիտուցիոնալ արտահայտություններ։ Քննության են առնվում Հայաստանի սահմանադրական զարգացման հիմնական փուլերը, սահմանադրական ակտերի և գործող իրավակարգավորումների փոփոխությունները, ինչպես նաև դրանցում ժողովրդի անմիջական կամքի արտահայտման մեխանիզմների ամրագրումն ու զարգացումը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է անմիջական և ներկայացուցչական ժողովրդավարության հարաբերակցության ուսումնասիրությունը՝ պարզելու համար, թե ինչպես են այդ երկու ձևերը փոխլրացնում միմյանց և ինչ սահմաններում կարող է իրականացվել ժողովրդի անմիջական մասնակցությունը պետական իշխանության ձևավորմանն ու որոշումների կայացմանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև հանրաքվեի իրավական բնույթին, դրա անցկացման պայմաններին, առարկային, ընթացակարգերին և իրավական հետևանքներին՝ գնահատելով այդ ինստիտուտի նշանակությունը սահմանադրական ժողովրդաիշխանության համակարգում։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում քաղաքացիների քաղաքական մասնակցության արդյունավետությանը, անմիջական ժողովրդավարության ինստիտուտների իրական կիրառելիությանը և դրանց միջոցով հանրային կամքի արտահայտման հնարավորություններին։ Աշխատության շրջանակում կարևոր է նաև իրավական երաշխիքների ուսումնասիրությունը, որոնք պետք է ապահովեն ժողովրդավարական ընթացակարգերի օրինականությունը, քաղաքացիների ազատ կամարտահայտությունը, քաղաքական հավասարությունը և հանրաքվեների ու այլ մասնակցային գործընթացների նկատմամբ հանրային վստահությունը։ Պատմական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն ներկայացնելու գործող իրավական համակարգը, այլև բացահայտելու դրա ձևավորման պատճառներն ու զարգացման տրամաբանությունը՝ ցույց տալով, թե քաղաքական և հասարակական փոփոխություններն ինչպես են ազդել սահմանադրական ինստիտուտների վերափոխման վրա։ Հետազոտությունը կարող է օգտակար լինել սահմանադրագետներին, իրավաբաններին, քաղաքագետներին, պետական կառավարման մասնագետներին, քաղաքական ինստիտուտների պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև իրավագիտության և քաղաքագիտության ոլորտների ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է անմիջական ժողովրդաիշխանությունը որպես Հայաստանի սահմանադրական զարգացման կարևոր բաղադրիչ և ուսումնասիրում է դրա տեսական հիմքերի, իրավական ամրագրման ու ինստիտուցիոնալ կիրառության պատմական էվոլյուցիան՝ ընդգծելով քաղաքացիների անմիջական մասնակցության նշանակությունը ժողովրդավարական և սահմանադրական պետության կայացման գործընթացում։

Աշխատությունը նվիրված է էլեկտրոնային փաստաթղթերի՝ որպես քրեադատավարական ապացույցների կարևոր աղբյուրի, ձեռքբերման, ստուգման և գնահատման իրավական ու գործնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության շրջանակներում։ Հետազոտության կենտրոնում ժամանակակից թվային միջավայրում ձևավորվող և պահպանվող տեղեկատվության դատավարական նշանակությունն է, դրա օրինական ձեռքբերման, իսկության հաստատման, ամբողջականության պահպանման և ապացուցողական արժեքի որոշման հարցերը։ Գրքում վերլուծվում են էլեկտրոնային փաստաթղթի առանձնահատկությունները, դրա և ավանդական փաստաթղթային ապացույցների հարաբերակցությունը, ինչպես նաև թվային տեղեկատվության բնույթից բխող այն խնդիրները, որոնք առաջանում են քրեական վարույթի ընթացքում։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում էլեկտրոնային փաստաթղթերի հայտնաբերման և ստացման եղանակներին, դրանց ամրագրման ու պահպանման պահանջներին, տեղեկատվության փոփոխման կամ կորստի կանխարգելմանը և ապացույցների շղթայի ապահովմանը։ Քննության են առնվում նաև էլեկտրոնային փաստաթղթերի ստուգման ընթացքում դրանց իսկության, ծագման, ամբողջականության և հավաստիության գնահատման չափանիշները, ինչպես նաև դատարանի կողմից դրանց ապացուցողական նշանակության որոշման առանձնահատկությունները։ Աշխատության մեջ անդրադարձ է կատարվում տեխնոլոգիական զարգացումների ազդեցությանը քրեական դատավարության ապացուցման գործընթացի վրա և այն մարտահրավերներին, որոնք առաջանում են իրավական կարգավորումների ու ժամանակակից թվային իրականության միջև։ Ներկայացվում են էլեկտրոնային ապացույցների հետ աշխատանքի կատարելագործման հնարավոր ուղղություններ, իրավական և դատավարական մեխանիզմների զարգացման առաջարկություններ, ինչպես նաև համապատասխան միջազգային մոտեցումների կիրառելիության հարցեր։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել քրեական իրավունքի և դատավարության ոլորտի գիտնականների, իրավաբանների, դատավորների, քննիչների, փաստաբանների, իրավաբանական բուհերի դասախոսների և ուսանողների, ինչպես նաև թվային ապացույցների կիրառման հիմնախնդիրներով հետաքրքրվող մասնագետների համար։

Ուսումնասիրությունը նվիրված է Ռուսաստանի Դաշնության և Հայաստանի Հանրապետության նախագահների սահմանադրաիրավական պատասխանատվության հիմնախնդիրների համեմատական ուսումնասիրությանը։ Աշխատության կենտրոնում նախագահի՝ որպես պետության բարձրագույն պաշտոնատար անձի սահմանադրական կարգավիճակն է, նրա լիազորությունների իրականացման նկատմամբ իրավական վերահսկողության մեխանիզմները և պատասխանատվության հնարավոր հիմքերն ու ձևերը։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են երկու երկրների սահմանադրական համակարգերում նախագահի պատասխանատվությունը կարգավորող իրավական նորմերը, դրանց ձևավորման առանձնահատկությունները և կիրառման մեխանիզմները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նախագահի պաշտոնից հեռացման, սահմանադրական պարտականությունների խախտման, իրավական սահմանափակումների և պետական իշխանության այլ մարմինների կողմից նախագահի գործունեության նկատմամբ վերահսկողության հարցերին։ Համեմատական-իրավական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու Հայաստանի և Ռուսաստանի սահմանադրական կարգավորումների ընդհանրություններն ու տարբերությունները, ինչպես նաև գնահատելու նախագահական ինստիտուտի և իշխանությունների բաժանման սկզբունքի փոխհարաբերությունը։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ է հատկացվում նախագահի պատասխանատվության քաղաքական և իրավական բաղադրիչների տարանջատմանը, քանի որ բարձրագույն պետական պաշտոնի նկատմամբ հաշվետվողականության արդյունավետ մեխանիզմները պետք է միաժամանակ ապահովեն պետական իշխանության կայունությունն ու սահմանադրական օրինականությունը։ Քննարկվում են նաև նախագահի անձեռնմխելիության, հակակշիռների և զսպումների համակարգի, խորհրդարանական ու դատական վերահսկողության հետ կապված հարցերը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու սահմանադրաիրավական պատասխանատվության ինստիտուտի գործնական արդյունավետությունը և բացահայտելու դրա կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել սահմանադրական իրավունքի մասնագետներին, իրավաբաններին, պետական կառավարման և քաղաքական ինստիտուտների հետազոտողներին, ինչպես նաև համեմատական իրավագիտությամբ զբաղվող գիտնականներին, ուսանողներին և ասպիրանտներին։

Այս աշխատությունը նվիրված է առևտրային և այլ կազմակերպություններում ծառայության շահերի դեմ ուղղված հանցագործությունների քրեաիրավական ուսումնասիրությանը՝ դրանց իրավական բնույթի, հանցակազմերի առանձնահատկությունների և իրավակիրառ պրակտիկայում առաջացող խնդիրների համակողմանի վերլուծությամբ։ Աշխատության կենտրոնում այն հանցավոր արարքներն են, որոնք կատարվում են կազմակերպության կառավարման կամ ծառայողական լիազորությունների իրականացման ընթացքում և կարող են վնաս հասցնել կազմակերպության օրինական շահերին, գույքային դրությանը, բնականոն գործունեությանը կամ դրա մասնակիցների և այլ անձանց իրավունքներին։ Ուսումնասիրության շրջանակում քննության են առնվում նման հանցագործությունների հասկացությունը, դրանց օբյեկտը, օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմերը, հանցագործության սուբյեկտը, ինչպես նաև քրեական պատասխանատվության առաջացման պայմանները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ առևտրային և այլ կազմակերպություններում ծառայողական լիազորությունների չարաշահումը կարող է դրսևորվել տարբեր ձևերով՝ կապված կազմակերպության կառավարման, գույքի տնօրինման, ֆինանսական գործառնությունների, պայմանագրային հարաբերությունների և այլ ծառայողական պարտականությունների կատարման հետ։ Աշխատությունը կարևորում է նման արարքների ճիշտ քրեաիրավական որակավորումը և դրանց սահմանազատումը քաղաքացիական, վարչական կամ կարգապահական խախտումներից, քանի որ կազմակերպության շահերին պատճառված յուրաքանչյուր վնաս ինքնին դեռևս չի նշանակում քրեական պատասխանատվության առկայություն։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են քննարկվել նաև դիտավորության, անձնական կամ գույքային շահագրգռվածության, պատճառված վնասի և պատճառահետևանքային կապի հաստատման հետ կապված խնդիրները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում հանցագործությունների տարբեր տեսակների միջև սահմանազատմանը և իրավակիրառ պրակտիկայում դրանց որակավորման միասնական մոտեցումների ձևավորմանը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև կազմակերպությունների կառավարման առանձնահատկություններին, ներքին վերահսկողության մեխանիզմներին և այն պայմաններին, որոնք կարող են նպաստել ծառայողական լիազորությունների չարաշահման կամ այլ հանցավոր վարքագծի կանխարգելմանը։ Քրեաիրավական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել գործող կարգավորման արդյունավետությունը, բացահայտել օրենսդրական և գործնական խնդիրները և ձևակերպել դրանց կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։ Ուսումնասիրության արդյունքները կարող են կարևոր նշանակություն ունենալ կազմակերպությունների տնտեսական և իրավական շահերի պաշտպանության, կորպորատիվ կառավարման թափանցիկության բարձրացման և ծառայողական բնույթի հանցավոր արարքների դեմ պայքարի արդյունավետության ապահովման համար։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել քրեական իրավունքի մասնագետներին, դատավորներին, դատախազներին, քննիչներին, փաստաբաններին, կազմակերպությունների իրավաբաններին, իրավաբան-հետազոտողներին, դասախոսներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում պետական գաղտնիքի իրավական կարգավորման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ իրավական նորմերի, պետական կառավարման մեխանիզմների և ազգային անվտանգության պահանջների փոխկապակցվածության համատեքստում։ Ուսումնասիրության կենտրոնում պետական գաղտնիք պարունակող տեղեկությունների պաշտպանության, դրանց գաղտնիության աստիճանի սահմանման, պահպանման, օգտագործման և սահմանափակ հասանելիության իրավական հիմքերն են։ Աշխատության մեջ քննության են առնվում պետական գաղտնիքի ինստիտուտի հասկացությունն ու նշանակությունը, գաղտնի տեղեկությունների դասակարգման սկզբունքները, համապատասխան մարմինների լիազորությունները և պետական գաղտնիքի պահպանության գործընթացում ներգրավված անձանց իրավունքներն ու պարտականությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում գաղտնի տեղեկատվության պաշտպանության և հանրային տեղեկատվության հասանելիության միջև անհրաժեշտ հավասարակշռությանը։ Այս համատեքստում ուսումնասիրվում է, թե ինչ սահմաններում կարող է պետությունը սահմանափակել տեղեկատվության հասանելիությունը՝ միաժամանակ պահպանելով իրավական որոշակիության, հիմնավորվածության և համաչափության սկզբունքները։ Աշխատությունը անդրադառնում է նաև պետական գաղտնիք պարունակող տեղեկությունների հետ աշխատելու թույլտվությունների տրամադրման, դրանց պահպանության, հաշվառման, փոխանցման և գաղտնիության ռեժիմի խախտումների համար պատասխանատվության հարցերին։ Կարևոր տեղ է հատկացվում իրավական կարգավորման գործնական խնդիրներին, այդ թվում՝ գաղտնի տեղեկությունների սահմանման չափանիշների հստակությանը, տարբեր պետական կառույցների միջև լիազորությունների բաշխմանը, վերահսկողության արդյունավետությանը և ժամանակի ընթացքում գաղտնիության պահպանման անհրաժեշտության վերագնահատմանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում պետական գաղտնիքի պաշտպանությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես ազգային անվտանգության ապահովման միջոց, այլև որպես իրավական պետության պայմաններում հստակ կանոններով սահմանափակվող վարչական և իրավական գործընթաց։ Աշխատության արդյունքները կարող են նպաստել պետական գաղտնիքի ոլորտում իրավական մեխանիզմների կատարելագործմանը, պետական կառավարման համակարգում տեղեկատվական անվտանգության բարձրացմանը և գաղտնիության ու տեղեկատվության ազատության միջև առավել արդյունավետ հավասարակշռության ձևավորմանը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, պետական կառավարման ոլորտի մասնագետների, անվտանգության և տեղեկատվական պաշտպանության մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների և իրավագիտության ուսանողների համար։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է անձին ինքնասպանության հասցնելու՝ որպես քրեաիրավական արարքի, իրավական բնույթի և հանցակազմի առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել տվյալ արարքի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ հատկանիշները, դրա քրեաիրավական գնահատման չափանիշները և այլ հարակից իրավախախտումներից տարբերակման խնդիրները։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում է այն իրավական մեխանիզմը, որի միջոցով մեկ անձի ապօրինի վարքագիծը կարող է էական ազդեցություն ունենալ մեկ այլ անձի հոգեբանական վիճակի և որոշումների վրա՝ առաջացնելով ծանր հետևանքներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հանցակազմի օբյեկտիվ կողմին՝ արարքի, անձի նկատմամբ իրականացված ապօրինի ներգործության և դրա հետևանքի միջև պատճառահետևանքային կապի հաստատմանը։ Հետազոտության կարևոր խնդիրներից է նաև սուբյեկտիվ կողմի ուսումնասիրությունը՝ ներառյալ մեղքի ձևը, անձի գիտակցությունը և իր գործողությունների հնարավոր հետևանքների նկատմամբ վերաբերմունքը։ Աշխատանքում կարող են վերլուծվել այնպիսի իրավական հանգամանքներ, ինչպիսիք են սպառնալիքը, հարկադրանքը, դաժան կամ նվաստացուցիչ վերաբերմունքը, երկարատև հոգեբանական ճնշումը և այլ ապօրինի ներգործություններ՝ առանց դրանց մանրամասն կամ վնասակար նկարագրության։ Կարևոր տեղ է հատկացվում տվյալ հանցագործության և հարակից հանցակազմերի սահմանազատմանը, քանի որ ճիշտ իրավական որակումը պահանջում է հաշվի առնել արարքի կոնկրետ հանգամանքները, տուժողի նկատմամբ ներգործության բնույթը, մեղավորի գործողությունները և պատճառահետևանքային կապը։ Իրավահամեմատական տեսանկյունից կարող են ուսումնասիրվել տարբեր երկրների քրեական օրենսդրության մոտեցումները, ինչպես նաև դատական պրակտիկայում կիրառվող չափանիշները։ Համեմատական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու քրեական պատասխանատվության հիմքերի, հանցակազմի կառուցվածքի և իրավական գնահատման տարբերությունները։ Աշխատանքի կարևոր ուղղություններից է նաև տուժողի իրավունքների և քրեաիրավական պաշտպանության արդյունավետության ուսումնասիրությունը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել օրենսդրական ձևակերպումների հստակեցմանը, իրավակիրառ պրակտիկայի միասնականացմանը և նմանատիպ արարքների ճիշտ քրեաիրավական գնահատմանը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը նպատակ ունի համակողմանիորեն ներկայացնել անձի նկատմամբ ապօրինի հոգեբանական կամ այլ ներգործության հետևանքով առաջացող ծանր հետևանքների քրեաիրավական գնահատման խնդիրները՝ շեշտադրելով օրինականության, մեղքի անհատականացման և անձի իրավունքների պաշտպանության սկզբունքները։