Literature

Աշխատությունը ուսումնասիրում է XX դարի եգիպտական գրականության նոր գրական ուղղությունների արտացոլումը՝ կենտրոնանալով 60-70-ական թվականների արձակ զարգացման գործընթացների վրա և հատկապես Յուսուֆ Իդրիսի ստեղծագործական ժառանգության վրա։ Վերլուծվում է, թե ինչպես է նրա արձակը և դրամատուրգիան ձևավորում եգիպտական մոդեռնիստական մտածողության նոր փուլը՝ հեռանալով դասական ռեալիզմից և ներմուծելով սոցիալ-հոգեբանական, փորձարարական և էքսպրեսիվ ձևեր։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հեղինակի գեղարվեստական լեզվին, կարճ արձակի կառուցվածքային նորարարություններին, կերպարների ներքին կոնֆլիկտների խորացմանը և հասարակական իրականության քննադատական արտացոլմանը, որտեղ անհատը ներկայացվում է որպես սոցիալական ճնշումների և ներքին ճգնաժամերի կենտրոն։ Աշխատությունը նաև դիտարկում է 1960-70-ականների եգիպտական գրականության ընդհանուր միտումները՝ ռեալիզմի վերափոխում, մոդեռնիստական փորձարարություն և սոցիալ-քաղաքական թեմաների ակտիվացում, ցույց տալով, թե ինչպես Իդրիսի ստեղծագործությունը դառնում է այդ գրական շարժումների կարևորագույն արտահայտություններից մեկը և ազդեցիկ գործոն տարածաշրջանային արաբական գրականության զարգացման մեջ։

Այս գրականագիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Համաստեղ-ի արձակի պոետիկ առանձնահատկությունների վերլուծությանը՝ ընդգծելով նրա ստեղծագործական լեզվի, պատկերային համակարգի և պատմողական կառուցվածքի յուրահատկությունները։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են հեղինակի արձակում բնության պատկերների խորհրդանշականությունը, հայրենիքի թեմայի բազմաշերտ ներկայացումը և էմիգրացիոն փորձի արտահայտման ձևերը։ Հեղինակի լեզվաոճական միջոցների, ռիթմիկ կառուցվածքի և գեղարվեստական մտածողության վերլուծության միջոցով բացահայտվում են նրա արձակի քնարական-պոետիկ բնույթը և ազգային ինքնության գաղափարական շերտերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պատմողական տեխնիկային, ներքին մոնոլոգի կիրառությանը և ժամանակի ու հիշողության փոխկապակցվածությանը՝ որպես գեղարվեստական աշխարհի կառուցման հիմնական գործիքների։ Աշխատությունը համադրում է գրականագիտության, ոճաբանության և պոետիկայի մոտեցումները՝ առաջարկելով Համաստեղի արձակի ավելի խորքային մեկնաբանություն։

Այս ուսումնասիրությունը անդրադառնում է 16-րդ դարի օսմանյան պոեզիայի զարգացման հիմնական միտումներին՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով Բաքիի ստեղծագործական ժառանգությանը և նրա դիվանի գեղարվեստական առանձնահատկություններին։ Նյութում վերլուծվում է այն մշակութային և պատմական միջավայրը, որտեղ ձևավորվել է օսմանյան դասական պոեզիայի բարձրագույն փուլը՝ ընդգծելով պալատական հովանավորչության, պարսկական գրական ավանդույթի ազդեցության և լեզվական կատարելագործման դերը։ Բաքիի դիվանը դիտարկվում է որպես այդ շրջանի գեղագիտական իդեալների արտահայտություն, որտեղ հստակ երևում է ձևի կատարելության, չափական համակարգի խստության և պատկերավորման նրբության համադրությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում քասիդայի և գազելի կառուցվածքային առանձնահատկություններին, ինչպես նաև սիրային, փիլիսոփայական և պանեգիրիկ թեմաների մշակմանը, որոնք բնորոշ էին օսմանյան պոեզիայի բարձր դասական փուլին։ Միաժամանակ ընդգծվում է Բաքիի լեզվական վարպետությունը, որի միջոցով նա կարողացել է ստեղծել հավասարակշռված և արտահայտիչ բանաստեղծական աշխարհ՝ միավորելով ավանդական ձևերը և անհատական գեղարվեստական ձայնը, ինչը նրան դարձրել է իր դարի ամենանշանավոր պոետներից մեկը։

Աշխատությունը նվիրված է 10–16-րդ դարերի հայ և պարսից քնարերգության համեմատական ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով երկու գրական ավանդույթների պոետիկական համակարգերի, գեղարվեստական մտածողության և արտահայտչամիջոցների ընդհանրությունների ու տարբերությունների բացահայտման վրա։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում միջնադարյան քնարական ստեղծագործությունների ժանրային առանձնահատկությունները, թեմատիկ կառուցվածքը, պատկերային համակարգը, խորհրդանիշները, փոխաբերությունները, բանաստեղծական լեզուն, տաղաչափական սկզբունքները և քնարական հերոսի արտահայտման ձևերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սիրո, բնության, մարդու և աշխարհի փոխհարաբերությունների, կյանքի անցողիկության, հոգևոր որոնումների, բարոյական արժեքների և փիլիսոփայական խորհրդածությունների գեղարվեստական մեկնաբանությանը։ Համեմատական քննությունը հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե նմանատիպ թեմաներն ու մոտիվները ինչպես են ձևավորվել տարբեր լեզվական, կրոնական և մշակութային միջավայրերում և ինչպիսի յուրահատուկ արտահայտություն են ստացել յուրաքանչյուր գրական ավանդույթում։ Կարևոր տեղ է հատկացվում սիրային և հոգևոր քնարերգության փոխհարաբերությանը, խորհրդանշական պատկերների բազմիմաստությանը և աշխարհիկ ու կրոնական գաղափարների միահյուսմանը։ Ուսումնասիրվում են նաև բանաստեղծական կայուն պատկերները, բնության տարրերի խորհրդանշական կիրառությունը, սիրեցյալի կերպարի կառուցման սկզբունքները և զգացմունքային ապրումների գեղարվեստական արտահայտման եղանակները։ Երկու գրականությունների զուգադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ոչ միայն տիպաբանական նմանություններ, այլև հնարավոր մշակութային շփումների, տարածաշրջանային գրական միջավայրի և փոխազդեցությունների նշանակությունը՝ միաժամանակ տարբերակելով ընդհանուր օրինաչափությունները յուրաքանչյուր ավանդույթի ինքնուրույն զարգացման առանձնահատկություններից։ Անդրադարձ է կատարվում նաև բանաստեղծական ձևի և բովանդակության փոխկապակցվածությանը, լեզվաոճական միջոցների գործառույթներին, կրկնությունների, հակադրությունների, այլաբանությունների և խորհրդանիշների դերին։ Ժամանակագրական լայն ընդգրկումը հնարավորություն է տալիս հետևելու քնարական մտածողության զարգացմանը մի քանի դարերի ընթացքում և գնահատելու պոետիկական որոշ ձևերի շարունակականությունն ու փոփոխությունները։ Հետազոտությունն արժեքավոր է հայագիտության, իրանագիտության, համեմատական գրականագիտության և միջնադարյան մշակույթի ուսումնասիրության համար՝ նպաստելով հայ և պարսից գրական ավանդույթների փոխհարաբերությունների և դրանց գեղարվեստական ինքնատիպության առավել ամբողջական ընկալմանը։

Աշխատությունը նվիրված է 20-րդ դարի երկրորդ կեսի լիբանանահայ արձակի զարգացման օրինաչափությունների, թեմատիկ ուղղությունների, գեղարվեստական առանձնահատկությունների և պատմամշակութային հիմքերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն գրական միջավայրն է, որը ձևավորվել է հայկական սփյուռքի կարևոր մշակութային կենտրոններից մեկում և զարգացել տեղական հասարակական իրականության, հայկական համայնքային կյանքի ու համասփյուռքյան մշակութային գործընթացների փոխազդեցությամբ։ Քննվում են արձակագիրների ստեղծագործություններում արտահայտված ազգային ինքնության, պատմական հիշողության, հայրենազրկման, սփյուռքյան կեցության, սերունդների հարաբերությունների, լեզվական ու մշակութային ինքնապահպանման խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում անհատի և համայնքի փոխհարաբերությանը, օտար միջավայրում հայկական ինքնության պահպանման հոգեբանական ու մշակութային բարդություններին, ինչպես նաև հայրենիքի մասին հիշողության և նոր բնակավայրին պատկանելու զգացողության համատեղ դրսևորումներին։ Դիտարկվում է լիբանանյան հասարակական ու քաղաքական միջավայրի ազդեցությունը գրական թեմաների և կերպարային համակարգերի ձևավորման վրա՝ հատկապես այն պատմական փոփոխությունների համատեքստում, որոնք անմիջականորեն անդրադարձել են համայնքային առօրյային և ստեղծագործական կյանքին։ Վերլուծվում են պատմվածքի, վիպակի, վեպի և արձակ այլ ձևերի զարգացման առանձնահատկությունները, հեղինակային պատումի կառուցվածքը, կերպարակերտման սկզբունքները, հոգեբանական վերլուծության եղանակները և լեզվաոճական նորարարությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում արևմտահայերենի գեղարվեստական հնարավորությունների ուսումնասիրությունը՝ որպես ոչ միայն հաղորդակցության միջոց, այլև մշակութային հիշողության ու ինքնության կրող։ Անդրադարձ է կատարվում նաև ավանդական և արդիական գրական մտածողության փոխհարաբերությանը, մոդեռնիստական ու նորարարական միտումների ներթափանցմանը և սփյուռքահայ գրականության մեջ ձևավորված նոր գեղագիտական որոնումներին։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում գրական մամուլի, հրատարակչական գործունեության և մտավորական շրջանակների նշանակությանը գրական կյանքի կազմակերպման ու հեղինակների ստեղծագործությունների տարածման գործում։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը լիբանանահայ արձակը ներկայացնում է որպես սփյուռքահայ գրականության ինքնատիպ և բազմաշերտ երևույթ՝ բացահայտելով դրա կապը պատմական հիշողության, ինքնության, լեզվի, համայնքային կյանքի և ժամանակաշրջանի հասարակական փոխակերպումների հետ։

Աշխատությունը նվիրված է Էժեն Իոնեսկոյի դրամատուրգիայում կերպարների կառուցման սկզբունքների, նրանց հոգեբանական, գաղափարական և գեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն յուրահատուկ կերպարային համակարգն է, որի միջոցով բացահայտվում են մարդու օտարման, հաղորդակցության դժվարության, անհատականության կորստի, հասարակական պայմանականությունների և գոյության անհեթեթության խնդիրները։ Դրամատուրգի կերպարները հաճախ հեռանում են դասական թատրոնին բնորոշ ամբողջական հոգեբանական բնութագրումից և ներկայանում որպես որոշակի գոյաբանական վիճակներ, վարքագծային ձևեր կամ հասարակական հարաբերություններ արտահայտող գեղարվեստական տիպեր։ Քննվում է նրանց խոսքի և գործողությունների միջև առաջացող հակասությունը, երկխոսությունների խզվածությունը, կրկնությունները, տրամաբանական կապերի թուլացումը և լեզվի աստիճանական իմաստազրկումը, որոնց միջոցով ընդգծվում է մարդկանց միջև իրական հաղորդակցության ճգնաժամը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում սովորական առօրյա մարդու կերպարին, որը հայտնվում է անսովոր կամ անհեթեթ իրավիճակներում և ստիպված է դիմակայել շրջապատող իրականության անկանխատեսելի փոփոխություններին։ Հերոսների վարքագծի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու անհատի և զանգվածի, ազատ ընտրության և հարմարվողականության, անձնական ինքնության և հասարակական ճնշման միջև հակադրությունները։ Կարևոր նշանակություն ունեն նաև կերպարների փոխակերպումները, որոնց միջոցով արտաքին իրադարձությունները հաճախ վերածվում են մարդու ներքին կամ հասարակական վիճակի խորհրդանշական արտահայտության։ Ուսումնասիրվում է կոմիկականի և ողբերգականի համադրությունը, քանի որ կերպարների գործողությունների ծիծաղաշարժ կամ գրոտեսկային բնույթը հաճախ ուղեկցվում է միայնության, վախի, անօգնականության և գոյաբանական անորոշության զգացումով։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համեմատվել տարբեր դրամաների գլխավոր և երկրորդական կերպարները՝ բացահայտելու կրկնվող կերպարային տիպերը և դրանց փոփոխությունները հեղինակի ստեղծագործական զարգացման ընթացքում։ Կերպարների բնութագրումը դիտարկվում է նաև աբսուրդի թատրոնի գեղագիտության համատեքստում, որտեղ ավանդական սյուժետային ու հոգեբանական տրամաբանության խախտումը դառնում է գեղարվեստական արտահայտչամիջոց։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու Իոնեսկոյի դրամատուրգիական աշխարհի, մարդու գոյության վերաբերյալ նրա գեղարվեստական պատկերացումների և եվրոպական նորագույն դրամայի կերպարակերտման առանձնահատկությունների մասին։

Աշխատությունը նվիրված է Համո Սահյանի պոետիկայի համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով նրա քնարերգության գեղարվեստական ինքնատիպությունը, թեմատիկ ու գաղափարական առանձնահատկությունները, լեզվաոճական համակարգը և բանաստեղծական մտածողության հիմնական դրսևորումները։ Ուսումնասիրության կենտրոնում Սահյանի ստեղծագործական աշխարհի այն բնորոշ գծերն են, որոնց շնորհիվ նրա պոեզիան առանձնանում է բնության, հայրենի հողի, մարդու ներաշխարհի, հիշողության, ժամանակի և գոյության թեմաների յուրօրինակ մեկնաբանությամբ։ Հեղինակը դիտարկում է բնության և մարդու փոխհարաբերությունը որպես բանաստեղծական աշխարհի առանցքային սկզբունք՝ ցույց տալով, թե ինչպես են բնապատկերները վերածվում հոգեբանական և փիլիսոփայական իմաստների կրողների։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բանաստեղծական խոսքի կառուցվածքին, պատկերային համակարգին, փոխաբերություններին, խորհրդանիշներին, կրկնություններին, հնչերանգին և ռիթմական կազմակերպմանը, ինչպես նաև ժողովրդական խոսքի ու ազգային լեզվամտածողության տարրերի կիրառությանը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու Սահյանի քնարական հերոսի ներաշխարհը, նրա վերաբերմունքը հայրենիքի, մարդու և ժամանակի նկատմամբ, ինչպես նաև բանաստեղծի կողմից պարզ ու անմիջական խոսքի միջոցով խորքային գաղափարներ արտահայտելու եղանակները։ Ուսումնասիրության կարևոր կողմերից է նաև հեղինակի ստեղծագործական լեզվի և ավանդական ու նորարարական պոետական միջոցների փոխհարաբերության քննությունը, որի միջոցով ներկայացվում է Սահյանի տեղն ու նշանակությունը հայ նորագույն քնարերգության մեջ։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմությամբ և տեսությամբ զբաղվող մասնագետների, գրականագետների, լեզվաբանների, դասախոսների, հետազոտողների և ուսանողների համար, ինչպես նաև հետաքրքրել Համո Սահյանի ստեղծագործությունը խորությամբ ուսումնասիրող ընթերցողներին։

Գիրքը նվիրված է հայ պատմավեպերի ռուսերեն թարգմանության առանձնահատկություններին և այն բարդություններին, որոնք առաջանում են բնագրի գեղարվեստական ոճը այլ լեզվով հնարավորինս ամբողջական ու համարժեք վերարտադրելիս։ Աշխատության կենտրոնում հայ պատմավեպի լեզվական, ոճական և գեղարվեստական ինքնատիպության պահպանման խնդիրն է, մասնավորապես՝ այն միջոցների ուսումնասիրությունը, որոնց օգնությամբ թարգմանիչը փորձում է փոխանցել բնագրի հեղինակային խոսքը, պատմողական առանձնահատկությունները, ազգային-մշակութային երանգները, կերպարների խոսքի անհատականությունը և պատմական ժամանակաշրջանին բնորոշ լեզվական միջավայրը։ Հեղինակը դիտարկում է թարգմանական գործընթացում առաջացող տարբեր խնդիրներ՝ կապված բառապաշարի, դարձվածաբանության, շարահյուսական կառուցվածքների, հնաբանությունների, բարբառային և ազգային-մշակութային տարրերի, ինչպես նաև բնագրի արտահայտչական ու հուզական ազդեցության պահպանման հետ։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ պատմավեպի թարգմանության դեպքում անհրաժեշտ է ոչ միայն ճշգրիտ փոխանցել բովանդակությունը, այլև պահպանել ստեղծագործության գեղարվեստական մթնոլորտը և հեղինակի անհատական ոճը։ Ռուսերեն թարգմանությունների համեմատական դիտարկման միջոցով աշխատանքը բացահայտում է այն դեպքերը, երբ թարգմանական լուծումները նպաստում են բնագրի ոճական առանձնահատկությունների պահպանմանը, ինչպես նաև այն իրավիճակները, երբ լեզվական կամ մշակութային տարբերությունները հանգեցնում են որոշակի կորուստների, փոփոխությունների կամ իմաստային ու ոճական տեղաշարժերի։ Գիրքը արժեքավոր նյութ է ներկայացնում հայ և ռուս գրականությունների փոխառնչությունների, հայ պատմավեպի տարածման ու ընկալման, ինչպես նաև գեղարվեստական թարգմանության տեսական և գործնական խնդիրների ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, թարգմանագետներին, լեզվաբաններին, հայագետներին, ռուսագետներին, գրական թարգմանիչներին և հայ գրականության ու թարգմանության հարցերով զբաղվող ուսանողներին ու հետազոտողներին։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է 21-րդ դարասկզբի հայ գրականության զարգացման հիմնական միտումների և ժամանակակից հայագիտության առջև ծառացած խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում ժամանակակից գրական գործընթացների փոփոխություններն են, դրանց ձևավորման հասարակական, մշակութային և պատմական նախադրյալները, ինչպես նաև այն մեթոդաբանական ու գիտական խնդիրները, որոնք առաջանում են նորագույն հայ գրականության ուսումնասիրության ընթացքում։ Աշխատանքում 21-րդ դարասկզբի գրական զարգացումները դիտարկվում են նախորդ ժամանակաշրջանների գրական ժառանգության շարունակականության և նոր գեղարվեստական որոնումների համատեքստում։ Ուշադրություն է դարձվում գրական մտածողության փոփոխությանը, թեմատիկ և ժանրային նոր միտումների ձևավորմանը, հեղինակային անհատականության դրսևորումներին և ժամանակակից գրականության՝ հասարակական իրականության հետ ունեցած կապերին։ Ժամանակակից հայ գրականությունը ներկայացվում է որպես բազմաշերտ և փոփոխվող համակարգ, որի վրա ազդեցություն են ունենում ինչպես ազգային պատմամշակութային փորձը, այնպես էլ համաշխարհային գրական գործընթացները, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների զարգացումը, գլոբալացման երևույթները և հասարակական արժեքների փոփոխությունը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ժամանակակից գրականության թեմատիկ շրջանակի ուսումնասիրությունը։ Քննարկվում են ազգային ինքնության, պատմական հիշողության, պատերազմի և հետպատերազմյան իրականության, անհատի և հասարակության փոխհարաբերությունների, արտագաղթի, հայրենիքի և սփյուռքի, սոցիալական փոփոխությունների, սերունդների հարաբերությունների և ժամանակակից մարդու ներաշխարհի թեմաները։ Այս թեմաների միջոցով գրականությունը ոչ միայն արտացոլում է հասարակական իրականությունը, այլև ձևակերպում է դրա նկատմամբ վերաբերմունքի, գնահատման և վերաիմաստավորման տարբեր ձևեր։ Աշխատանքում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ժանրային զարգացումներին։ Ժամանակակից հայ գրականության մեջ նկատվում են արձակի, պոեզիայի, դրամատուրգիայի և այլ ձևերի փոխակերպումներ, ժանրային սահմանների առավել շարժուն դառնալու միտումներ և տարբեր գեղարվեստական մեթոդների համադրում։ Նոր արտահայտչամիջոցների որոնումը կարող է դրսևորվել լեզվական, կառուցվածքային և կոմպոզիցիոն լուծումների բազմազանությամբ, ինչպես նաև ավանդական գրական ձևերի վերաիմաստավորմամբ։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարևոր է նաև գրականության լեզվական և ոճական փոփոխությունների դիտարկումը։ Ժամանակակից հեղինակները կարող են համադրել գրական լեզվի տարբեր շերտեր, խոսակցական արտահայտություններ, բարբառային տարրեր և նորագույն բառապաշար՝ ստեղծելով ժամանակակից իրականությանը համապատասխան գեղարվեստական խոսք։ Այս գործընթացների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու լեզվի և գրականության փոխազդեցության նոր ձևերը և գնահատելու ժամանակակից գրական լեզվի զարգացման միտումները։ Աշխատանքի երկրորդ առանցքային ուղղությունը հայագիտության խնդիրների ուսումնասիրությունն է։ Ժամանակակից հայագիտությունը ներառում է ոչ միայն դասական և միջնադարյան ժառանգության ուսումնասիրություն, այլև նորագույն գրականության, մշակույթի և հասարակական գործընթացների գիտական վերլուծություն։ Այս ընդլայնվող հետազոտական դաշտը պահանջում է նոր մեթոդաբանությունների կիրառում, միջգիտակարգային մոտեցումների զարգացում և ժամանակակից գիտական գործիքների արդյունավետ օգտագործում։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում գրական ժառանգության պահպանման և գիտական շրջանառության խնդիրը։ Թվային միջավայրի զարգացումը նոր հնարավորություններ է ստեղծում գրական տեքստերի հավաքագրման, թվայնացման, պահպանման, համակարգման և հասանելիության ընդլայնման համար։ Միաժամանակ առաջանում են հեղինակային իրավունքի, աղբյուրների հավաստիության, թվային արխիվների պահպանման և գիտական տեղեկատվության որակի վերահսկման խնդիրներ։ Աշխատանքում հայագիտության զարգացման կարևոր նախապայմաններից է դիտարկվում Հայաստանի և սփյուռքի գիտական ու մշակութային ներուժի համատեղ օգտագործումը։ Սփյուռքի գրական և մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությունը, տարբեր համայնքներում ստեղծված գրական նյութերի գիտական շրջանառության մեջ ներգրավումը և հայագիտական հետազոտությունների միջազգային համագործակցության ընդլայնումը կարող են նպաստել հայ գրականության ամբողջական պատկերի ձևավորմանը։ Ուշադրություն է դարձվում նաև ժամանակակից հայ գրականության թարգմանության և միջազգային ներկայացվածության խնդրին։ Հայ գրականության տարածումը այլալեզու ընթերցողների շրջանում կարևոր է ոչ միայն մշակութային ճանաչելիության բարձրացման, այլև համաշխարհային գրական գործընթացներում դրա տեղն ու առանձնահատկությունները ներկայացնելու տեսանկյունից։ Այս ուղղությամբ անհրաժեշտ են որակյալ թարգմանություններ, գիտական ուսումնասիրություններ և ժամանակակից գրականության համակարգված ներկայացում միջազգային մշակութային դաշտում։ Աշխատանքը նաև անդրադառնում է հայագիտության մեթոդաբանական մարտահրավերներին։ Ժամանակակից գրական երևույթների ուսումնասիրությունը պահանջում է համադրել ավանդական գրականագիտական մեթոդները նոր տեսական ուղղությունների, մշակութաբանական, սոցիոլոգիական, պատմական և միջգիտակարգային մոտեցումների հետ։ Այդպիսի համադրումը հնարավորություն է տալիս ժամանակակից գրականությունը դիտարկել ոչ միայն որպես գեղարվեստական տեքստերի ամբողջություն, այլև որպես հասարակական հիշողության, ինքնության և մշակութային փոփոխությունների արտահայտման կարևոր ձև։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը նպատակ ունի ներկայացնելու 21-րդ դարասկզբի հայ գրականության զարգացման բազմազան գործընթացները, բացահայտելու դրա հիմնական թեմատիկ, ժանրային, լեզվական և գեղարվեստական միտումները և միաժամանակ գնահատելու ժամանակակից հայագիտության զարգացման առաջնահերթ խնդիրները։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, հայագետներին, մշակութաբաններին, պատմաբաններին, գրականության ուսուցիչներին, թարգմանիչներին և ժամանակակից հայ գրականության ու ազգային մշակույթի ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին։

Այս աշխատությունը նվիրված է Վահե Քաչայի ստեղծագործության մեջ էքզիստենցիալիստական գաղափարների, թեմաների և գեղարվեստական դրսևորումների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում գրողի ստեղծագործությունը դիտարկվում է մարդու գոյության, ազատության, ընտրության, պատասխանատվության, միայնության, օտարման և կյանքի իմաստի որոնման խնդիրների համատեքստում։ Վերլուծության առանցքում այն հարցն է, թե ինչպես է գրական կերպարը հայտնվում բարոյական և հոգեբանական բարդ իրավիճակներում, որտեղ նա ստիպված է ինքնուրույն ընտրություն կատարել և պատասխանատվություն կրել սեփական որոշումների հետևանքների համար։ Աշխատությունը բացահայտում է Քաչայի ստեղծագործություններում մարդու ներաշխարհի, անհատի և հասարակության հարաբերությունների, գոյաբանական անորոշության և մարդկային ճակատագրի խնդրի ներկայացման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պատերազմական և պատմական իրադարձությունների ազդեցությանը մարդու հոգեբանության ու աշխարհընկալման վրա, ինչպես նաև ծայրահեղ իրավիճակներում մարդկային արժեքների վերաիմաստավորմանը։ Քննարկվում են էքզիստենցիալիզմին բնորոշ այնպիսի մոտիվներ, ինչպիսիք են մահվան գիտակցումը, վախը, մեղավորության զգացումը, մեկուսացումը, օտարումը, ազատ կամքը և սեփական ինքնության որոնումը։ Գրականագիտական վերլուծության միջոցով ուսումնասիրվում են նաև հեղինակի կերպարակերտման, հոգեբանական խորության, պատմողական կառուցվածքի և գեղարվեստական պատկերավորման առանձնահատկությունները, որոնց միջոցով արտահայտվում են գոյաբանական խնդիրները։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս Քաչայի գրական ժառանգությունը դիտարկել ոչ միայն որպես պատմական և սոցիալական իրականության արտացոլում, այլև որպես մարդու գոյության հիմնարար հարցերի գեղարվեստական հետազոտություն։ Միաժամանակ ընդգծվում է հեղինակի ստեղծագործության կապը եվրոպական գրական-փիլիսոփայական մտածողության հետ՝ ցույց տալով, թե ինչպես են էքզիստենցիալիստական գաղափարները վերաիմաստավորվում նրա ինքնատիպ գեղարվեստական աշխարհում։ Նյութը կարող է օգտակար լինել գրականագետների, փիլիսոփաների, Վահե Քաչայի ստեղծագործությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների, հետազոտողների և հումանիտար մասնագիտություններով սովորող ուսանողների համար։

Այս աշխատությունը նվիրված է հայկական ապոկրիֆ գրականության ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով այն ստեղծագործությունների, ավանդությունների և կրոնական պատումների աշխարհը, որոնք ձևավորվել են պաշտոնական աստվածաշնչյան և եկեղեցական կանոնից դուրս, սակայն դարեր շարունակ կարևոր դեր են ունեցել հայ ժողովրդի հոգևոր մշակույթի, բանահյուսության և գրական մտածողության զարգացման մեջ։ Ուսումնասիրության կենտրոնում հայկական ապոկրիֆների ծագումը, տարածումը, բովանդակային առանձնահատկությունները և դրանց կապն են քրիստոնեական ավանդության, աստվածաշնչյան պատմությունների ու ժողովրդական պատկերացումների հետ։ Ապոկրիֆ գրականությունը հատկապես արժեքավոր է նրանով, որ հնարավորություն է տալիս տեսնելու, թե ինչպես են կրոնական թեմաները վերաիմաստավորվել տարբեր ժամանակաշրջաններում և ինչպես են պաշտոնական դավանաբանական պատկերացումներին զուգահեռ ձևավորվել այլընտրանքային պատումներ՝ կապված Հիսուս Քրիստոսի, Աստվածամոր, առաքյալների, սրբերի, աստվածաշնչյան կերպարների և տարբեր սրբազան իրադարձությունների հետ։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև այն հարցին, թե ինչպիսի աղբյուրներից են ձևավորվել այդ պատումները, ինչպես են դրանք փոխանցվել ձեռագրերում և ինչ փոփոխությունների են ենթարկվել տարբեր ժամանակներում ու միջավայրերում։ Հայկական ապոկրիֆները հաճախ միավորում են գրավոր և բանավոր ավանդույթների տարրեր՝ պարունակելով ոչ միայն աստվածաբանական և բարոյախոսական գաղափարներ, այլև ժողովրդական պատկերացումներ, հրաշապատումներ, առասպելական մոտիվներ և պատմական հիշողության տարրեր։ Այդ պատճառով դրանց ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն գրականագիտության կամ աստվածաբանության, այլև հայ մշակույթի պատմության, բանահյուսության և միջնադարյան աշխարհայացքի ըմբռնման համար։ Հատուկ հետաքրքրություն է ներկայացնում ապոկրիֆ պատումների լեզուն և ոճը, քանի որ դրանց միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել հայ միջնադարյան գրականության տարբեր շերտերի զարգացումը, թարգմանական ավանդույթները և տեղական ստեղծագործական վերամշակումները։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել նաև ձեռագրագիտական տեսանկյունից, քանի որ բազմաթիվ ապոկրիֆ տեքստեր պահպանվել են ձեռագիր ժողովածուներում և տարբեր ժամանակաշրջանների ընդօրինակություններում, որոնց համեմատությունը թույլ է տալիս բացահայտել տեքստերի տարածման ուղիներն ու փոփոխությունները։ Ընդհանուր առմամբ, գիրքը ներկայացնում է հայկական քրիստոնեական մշակույթի այն հարուստ և բազմաշերտ հատվածը, որը գտնվում է պաշտոնական կանոնի սահմաններից դուրս, սակայն էական ազդեցություն է ունեցել հասարակության կրոնական պատկերացումների, գրական ստեղծագործության և ժողովրդական հավատալիքների ձևավորման վրա։ Այն կարող է հետաքրքրել հայագիտությամբ, միջնադարյան գրականությամբ, կրոնական պատմությամբ, բանահյուսությամբ և հին ձեռագրական ժառանգությամբ զբաղվող ընթերցողներին։

Աշխատանքը նվիրված է ռուսական դրամատուրգիայի խոշորագույն ներկայացուցիչներից մեկի՝ Ալեքսանդր Նիկոլաևիչ Օստրովսկու կյանքին, ստեղծագործական ժառանգությանը և ռուս թատրոնի զարգացման գործում ունեցած նշանակությանը։ Հոբելյանական հրատարակությունը պատրաստվել է գրողի ծննդյան 125-ամյակի առթիվ և նպատակ ունի ներկայացնելու նրա գրական ու թատերական գործունեության հիմնական փուլերը, ստեղծագործական աշխարհայացքը և այն հասարակական միջավայրը, որի պայմաններում ձևավորվել է նրա գեղարվեստական մտածողությունը։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է հատկացվում Օստրովսկու դրամատիկական ստեղծագործություններին, որոնցում արտացոլված են XIX դարի ռուսական հասարակության սոցիալական հարաբերությունները, ընտանեկան և կենցաղային խնդիրները, բարոյական հակասությունները, հասարակական անհավասարությունը, դրամական շահի ազդեցությունը մարդկային հարաբերությունների վրա և անհատի ազատության ձգտումը։ Հեղինակի ստեղծագործությունների առանձնահատկությունը կապված է հատկապես առօրյա կյանքի մանրամասն պատկերման, կենդանի խոսքի, կերպարների հոգեբանական բազմազանության և հասարակության տարբեր խավերի ներկայացուցիչների համոզիչ ներկայացման հետ։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նրա դրամատուրգիական լեզվին, կերպարակերտման սկզբունքներին, սյուժետային կառուցվածքին և բեմական մտածողությանը՝ ցույց տալով, թե ինչպես է նա ձևավորել ռուսական ազգային դրամատուրգիայի և թատերական մշակույթի զարգացման նոր ուղղություններ։ Առանձին ուշադրության են արժանի վաճառականական միջավայրի, քաղաքային կենցաղի և ընտանեկան հարաբերությունների պատկերումները, որոնց միջոցով հեղինակը բացահայտում է իր ժամանակի հասարակության բարոյահոգեբանական խնդիրները։ Նրա ստեղծագործական ժառանգությունը կարևոր է նաև ռուսական թատրոնի պատմության տեսանկյունից, քանի որ բազմաթիվ պիեսներ դարձել են բեմական մնայուն երկեր և նշանակալի ազդեցություն են ունեցել դերասանական արվեստի ու ռեժիսուրայի զարգացման վրա։ Հոբելյանական բնույթը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն ներկայացնելու գրողի կենսագրությունն ու ստեղծագործությունները, այլև գնահատելու նրա ժառանգության նշանակությունը ռուս գրականության և թատրոնի պատմության մեջ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել ռուս գրականության և թատրոնի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների, գրականագետների, թատերագետների, ուսանողների, ուսուցիչների և հետազոտողների համար՝ որպես ռուսական դրամատուրգիայի դասական շրջանի կարևորագույն հեղինակներից մեկի ստեղծագործական ուղու և գեղարվեստական ժառանգության ուսումնասիրության նյութ։

Հրատարակությունը ներառում է ճանապարհորդությունների ընթացքում կատարված դիտարկումների, տպավորությունների և նկարագրությունների ամբողջություն՝ ընթերցողին ներկայացնելով այցելված վայրերի բնությունը, աշխարհագրական միջավայրը, բնակավայրերը, մարդկանց կենցաղը և հասարակական կյանքը։ Ուղեգրական ակնարկների միջոցով հեղինակային դիտարկումները միահյուսվում են պատմական ու մշակութային տեղեկությունների հետ՝ հնարավորություն տալով տարբեր տարածաշրջանների և բնակավայրերի մասին պատկերացում կազմել ոչ միայն որպես աշխարհագրական տարածքների, այլև որպես յուրահատուկ մշակութային միջավայրերի։ Նյութերում կարող են ներկայացվել ճանապարհորդության երթուղիները, տեսարժան վայրերը, տեղական ավանդույթներն ու սովորույթները, բնակչության զբաղմունքը, տնտեսական գործունեությունը և առօրյա կյանքը։ Կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ ճանապարհորդական նկարագրությունը սովորաբար համադրում է փաստագրական տեղեկությունը հեղինակի անձնական տպավորությունների և գնահատականների հետ՝ ստեղծելով տվյալ վայրի կենդանի ու բազմակողմանի պատկեր։ Հրատարակությունը կարող է արժեքավոր լինել նաև պատմական և ազգագրական տեսանկյունից, քանի որ նման ակնարկներում երբեմն պահպանվում են տվյալ ժամանակաշրջանի բնակավայրերի, հասարակական հարաբերությունների և մշակութային կյանքի վերաբերյալ տեղեկություններ, որոնք լրացնում են այլ աղբյուրների տվյալները։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, պատմաբաններին, աշխարհագրագետներին, ազգագրագետներին և ճանապարհորդական գրականության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև այն ընթերցողներին, ովքեր հետաքրքրված են տարբեր վայրերի բնությամբ, պատմությամբ և մշակույթով։

Հրատարակությունը ներկայացնում է փոխանակման ֆոնդում ընդգրկված գրքերի ցուցակ՝ համակարգված տեղեկատու նյութի ձևաչափով։ Այն նախատեսված է գրադարանային կամ տեղեկատվական հաստատության տրամադրության տակ գտնվող այն գրականության վերաբերյալ տեղեկություն տրամադրելու համար, որը նախատեսված է այլ գրադարանների, կազմակերպությունների կամ ընթերցողների հետ փոխանակման նպատակով։ Ցուցակում ընդգրկված գրքերը կարող են ներկայացված լինել մատենագիտական հիմնական տվյալներով՝ հեղինակ, վերնագիր, հրատարակության վայր, հրատարակիչ, հրատարակության տարեթիվ, հատորի կամ մասի վերաբերյալ տեղեկություններ և այլ բնութագրիչներ։ Նման կառուցվածքը հնարավորություն է տալիս արագ կողմնորոշվել առկա գրականության մեջ, գտնել անհրաժեշտ հրատարակությունը և որոշել դրա փոխանակման կամ ձեռքբերման նպատակահարմարությունը։ Նյութը կարող է ընդգրկել տարբեր թեմատիկ և գիտաճյուղային ուղղությունների գրքեր՝ արտացոլելով տվյալ գրադարանի կամ հաստատության ֆոնդի բազմազանությունը։ Մատենագիտական տվյալների համակարգված ներկայացումը ցուցակը դարձնում է ոչ միայն գրքերի թվարկում, այլև գործնական տեղեկատու գործիք, որը կարող է օգտագործվել գրադարանային ֆոնդերի համալրման, փոխանակման և միջգրադարանային համագործակցության կազմակերպման ընթացքում։ Այն կարող է օգտակար լինել գրադարանավարների, մատենագետների, գրքային ֆոնդերի պատասխանատուների, հետազոտողների և այն կազմակերպությունների համար, որոնք հետաքրքրված են գրականության փոխանակմամբ կամ համապատասխան հրատարակությունների որոնմամբ։

Աշխատանքը նվիրված է Լորենս Ստեռնի և Ջեյմս Ջոյսի վեպերի համադրական պոետիկայի ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով դրանց միջև առկա ինտերտեքստուալ հարաբերությունների, գեղարվեստական կառուցվածքների և գրական ավանդույթի վերաիմաստավորման վրա։ Հետազոտության հիմքում այն գաղափարն է, որ Ջոյսի ստեղծագործությունը կարելի է դիտարկել նաև ավելի վաղ ձևավորված վեպային փորձարարությունների շարունակության և արմատական վերափոխման համատեքստում, իսկ Ստեռնի նորարարական գրական տեխնիկաների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական հասկանալու Ջոյսի մոդեռնիստական պոետիկայի որոշ առանձնահատկություններ։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել երկու վեպերի պատմողական կառուցվածքի ոչ ավանդական բնույթը։ Դասական, գծային և պատճառահետևանքային պատմողականության փոխարեն երկու ստեղծագործություններում էլ կարևոր դեր են ստանում ժամանակի խախտված հաջորդականությունը, պատմողական շեղումները, ասոցիատիվ անցումները, ինքնավերաբերականությունը և ընթերցողի սպասումների միտումնավոր խախտումը։ Այս առանձնահատկությունների համադրական քննությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու երկու հեղինակների ստեղծագործական մեթոդների ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել ժամանակի և տարածության կազմակերպմանը։ Ստեռնի վեպում պատմության ընթացքը հաճախ ընդհատվում է հերոսի հիշողություններով, մեկնաբանություններով և կողմնակի պատմություններով, ինչի հետևանքով ժամանակագրական հաջորդականությունը դառնում է երկրորդական։ Ջոյսի դեպքում ժամանակային կառուցվածքի ապամիավորումը հասնում է ավելի բարդ աստիճանի՝ միաձուլվելով երազային, առասպելական, լեզվական և մշակութային տարբեր շերտերի հետ։ Այս առումով ժամանակը դառնում է ոչ միայն պատմվող իրադարձությունների հերթականություն, այլև գիտակցության և լեզվի շարժման արտահայտություն։ Հետազոտության առանցքային ուղղություններից է ինտերտեքստուալության ուսումնասիրությունը։ Երկու վեպերն էլ կառուցվում են բազմաթիվ գրական, պատմական, դիցաբանական, կրոնական և մշակութային հղումների փոխազդեցության միջոցով։ Հատկապես կարևոր է ուսումնասիրել այն եղանակները, որոնցով ավելի վաղ գրական և մշակութային տեքստերը վերափոխվում, պարոդացվում, մեջբերվում կամ վերաիմաստավորվում են նոր ստեղծագործության շրջանակում։ Այդ գործընթացում նախորդ տեքստը պարզապես աղբյուր չէ, այլ նոր իմաստների ձևավորման ակտիվ բաղադրիչ։ Աշխատանքում կարող է քննվել նաև հեղինակի և ընթերցողի հարաբերությունը։ Ստեռնի ստեղծագործական մեթոդը հաճախ խախտում է ընթերցողի սովորական ակնկալիքները՝ նրան ստիպելով հետևել ոչ միայն պատմությանը, այլև պատմելու գործընթացին։ Ջոյսի մոտ այս միտումը դառնում է ավելի ընդգծված․ լեզվական բազմաշերտությունը, բառախաղերը, հնչյունական կապերը և տարբեր լեզուների տարրերի միավորումը պահանջում են ընթերցողից ակտիվ մասնակցություն և բազմաթիվ մշակութային հղումների ճանաչում։ Լեզվի նկատմամբ փորձարարական վերաբերմունքը երկու ստեղծագործությունների համադրության կարևոր բաղադրիչներից է։ Ստեռնի մոտ լեզվական խաղը, բառերի իմաստային երկիմաստությունը, շարադրանքի ընդհատումները և տպագրական ձևերի կիրառումը նպաստում են վեպի ավանդական կառուցվածքի քայքայմանը։ Ջոյսը զարգացնում է այդ հնարավորությունները մինչև ծայրահեղ բարդության՝ ստեղծելով բազմալեզու, հնչյունական և ասոցիատիվ լեզվական համակարգ, որտեղ բառի իմաստը կարող է ձևավորվել միաժամանակ մի քանի լեզվական ու մշակութային կապերի միջոցով։ Հետազոտության մեջ կարող է առանձնահատուկ տեղ զբաղեցնել պարոդիայի և գրական ավանդույթի վերաիմաստավորման խնդիրը։ Ստեռնի վեպը խաղային և հաճախ ծաղրական վերաբերմունք է ցուցաբերում իր ժամանակի վեպային նորմերի նկատմամբ՝ խախտելով պատմողականության ընդունված կանոնները։ Ջոյսի ստեղծագործության մեջ այդ ավանդույթի հետ խաղը դառնում է ավելի լայնածավալ և ընդգրկում է գրականության, պատմության, առասպելաբանության ու մշակույթի բազմաթիվ շերտեր։ Այսպիսով, ինտերտեքստուալությունը հանդես է գալիս ոչ միայն որպես հղումների համակարգ, այլև որպես գրական ավանդույթի քննադատական վերակառուցման միջոց։ Կարևոր է նաև հերոսի և պատմողի կերպարների համադրությունը։ Ստեռնի ստեղծագործության մեջ պատմողը մշտապես ընդգծում է իր ներկայությունը և միջամտում պատմության ընթացքին՝ ստեղծելով հեղինակի, պատմողի և ընթերցողի միջև բարդ փոխհարաբերություն։ Ջոյսի դեպքում պատմողական ձայնի կառուցվածքն ավելի բազմաշերտ է, և դրա սահմանները հաճախ դժվար է հստակ տարանջատել տարբեր գիտակցական, լեզվական ու մշակութային ձայներից։ Այս երևույթը նպաստում է պատմողական կենտրոնի ապակայունացմանը և վեպի բազմաձայնությանը։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել նաև կառուցվածքային և տեքստային ձևերի նշանակությունը։ Տպագրական առանձնահատկությունները, էջի կառուցվածքը, կետադրության անսովոր կիրառությունը, հատվածականությունը և տարբեր տեսակի տեքստերի ներմուծումը նպաստում են ավանդական վեպային ձևի վերափոխմանը։ Եթե Ստեռնի մոտ այդ տեխնիկաները հաճախ ունեն խաղային և պարոդիկ բնույթ, ապա Ջոյսի մոտ դրանք դառնում են գեղարվեստական ամբողջ համակարգի հիմնարար տարրեր։ Հետազոտության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է երկու հեղինակների ստեղծագործական կապերի և նրանց պոետիկայի ընդհանրությունների ու տարբերությունների բացահայտմամբ։ Համադրական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ցույց տալու, թե ինչպես են վաղ շրջանի վեպային փորձարարությունները վերածվում մոդեռնիստական գրականության առավել արմատական ձևերի, և ինչպես է գրական ավանդույթի հետ երկխոսությունը նպաստում նոր գեղարվեստական լեզվի ստեղծմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը երկու վեպերի միջև առկա ինտերտեքստուալ կապերը դիտարկում է որպես գրական շարունակականության և միաժամանակ ստեղծագործական վերափոխման դրսևորում՝ ուսումնասիրելով պատմողական ձևի, ժամանակի, լեզվի, պարոդիայի, բազմաձայնության և մշակութային հղումների միջոցով ձևավորվող ընդհանուր ու տարբեր պոետիկական սկզբունքները։

Աշխատանքը նվիրված է Սիամանթոյի պոեզիայի պատկերային համակարգի ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել նրա բանաստեղծական աշխարհի հիմնական պատկերները, խորհրդանիշները, գեղարվեստական միջոցները և դրանց փոխհարաբերությունները։ Հետազոտության կենտրոնում այն առանձնահատուկ պատկերային մտածողությունն է, որի միջոցով բանաստեղծը պատմական ողբերգությունը, ազգային ցավը, մարդկային տառապանքը, պայքարը, հույսը և ազատության ձգտումը վերածում է ուժեղ հուզական ու տեսողական պատկերների։ Սիամանթոյի ստեղծագործական համակարգում պատկերը պարզապես զարդարող գեղարվեստական միջոց չէ, այլ գաղափարի և զգացմունքի արտահայտման հիմնական ձևերից մեկը։ Նրա բանաստեղծական խոսքում հաճախ հանդիպող տեսարանները կառուցվում են ընդգծված հակադրությունների, դինամիկ գործողությունների և հզոր խորհրդանշական ընդհանրացումների միջոցով, ինչի շնորհիվ անհատական կամ պատմական իրադարձությունը ձեռք է բերում համամարդկային նշանակություն։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել Սիամանթոյի պոեզիայի հիմնական թեմատիկ պատկերային խմբերը՝ հայրենիքը, ժողովուրդը, բռնությունը, մահը, պայքարը, վրեժը, ազատությունը, հույսը և վերածնունդը։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել տառապանքի և մահվան պատկերներին, որոնք նրա ստեղծագործություններում հաճախ ներկայացվում են ոչ միայն որպես մարդկային ողբերգության նկարագրություն, այլև որպես պատմական հիշողության և ազգային ճակատագրի խորհրդանիշ։ Տառապող մարդու կերպարը կարող է վերածվել ամբողջ ժողովրդի ընդհանրացված կերպարի, իսկ առանձին ողբերգական տեսարանը՝ ազգային աղետի գեղարվեստական խորհրդանիշի։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև բնության պատկերների ուսումնասիրությունը։ Բնությունը Սիամանթոյի մոտ հաճախ հանդես է գալիս որպես մարդկային ապրումների արձագանքող միջավայր կամ գաղափարական հակադրության դաշտ։ Լույսի և խավարի, ցերեկի և գիշերվա, կյանքի և մահվան, լռության և ճիչի հակադրությունները կարող են ձևավորել բանաստեղծական աշխարհի ներքին լարվածությունը։ Նման հակադրությունները ոչ միայն նկարագրական նշանակություն ունեն, այլև արտահայտում են բարոյական և հոգեբանական արժեքների բախում։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև գույնի և լուսային պատկերների կիրառությանը։ Լույսը կարող է կապվել կյանքի, հույսի, ազատության կամ հոգևոր հաղթանակի գաղափարների հետ, մինչդեռ խավարը կարող է խորհրդանշել աղետը, բռնությունը, մահը և հուսահատությունը։ Այսպիսի պատկերների համակարգված ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու բանաստեղծի գեղարվեստական մտածողության ներքին տրամաբանությունը։ Սիամանթոյի պատկերային համակարգում կարևոր են նաև ձայնային և շարժման պատկերները։ Ճիչը, լացը, աղաղակը, լռությունը, հարվածը, քայլը կամ պայքարը հաճախ ստանում են ոչ միայն բառացի, այլև խորհրդանշական նշանակություն՝ ստեղծելով բանաստեղծական տեսարանի բարձր լարվածություն։ Դինամիկ բայերի և գործողությունների առատությունը կարող է բանաստեղծական տեքստը դարձնել տեսանելի և գրեթե բեմական՝ ընթերցողին ներգրավելով նկարագրվող իրադարձության մեջ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է փոխաբերությունների, համեմատությունների, մակդիրների, անձնավորումների և խորհրդանիշների քննությունը։ Սիամանթոյի լեզվական պատկերները հաճախ կառուցված են ուժեղ զգացմունքային հակադրությունների և ընդհանրացումների վրա, որոնց միջոցով կոնկրետ երևույթը վերածվում է գաղափարական խորհրդանիշի։ Այդպիսի գեղարվեստական միջոցների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե ինչպես է բանաստեղծական լեզուն ստեղծում պատմական հիշողության և ազգային ինքնագիտակցության հատուկ տարածք։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի մարդու և ժողովրդի կերպարների փոխհարաբերությունը։ Անհատական հերոսը Սիամանթոյի պոեզիայում հաճախ ներկայացվում է որպես հավաքական ճակատագրի կրող, իսկ ժողովուրդը՝ որպես պատմական փորձության ենթարկվող, սակայն պայքարելու և վերածնվելու ներուժ ունեցող ամբողջություն։ Այս մոտեցումը նպաստում է բանաստեղծության պատկերային համակարգի ընդլայնմանը՝ անհատական ապրումը կապելով ազգային և համամարդկային գաղափարների հետ։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել նաև Սիամանթոյի բանաստեղծական պատկերների կառուցվածքային առանձնահատկությունները։ Նրա տեքստերում հաճախ կարելի է նկատել պատկերների հաջորդական կուտակում, աստիճանական ուժեղացում, կրկնություն և հակադրություն, որոնք ստեղծում են հուզական բարձր ինտենսիվություն։ Այդպիսի կառուցվածքը հատկապես կարևոր է ողբերգական և մարտական թեմաների ներկայացման ժամանակ, երբ բանաստեղծական խոսքը ձգտում է ոչ միայն նկարագրել, այլև ցնցել և բարոյական արձագանք առաջացնել ընթերցողի մեջ։ Հետազոտության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է Սիամանթոյի պոեզիայի գեղարվեստական աշխարհի ամբողջական ընկալման հնարավորությամբ։ Պատկերային համակարգի ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալ նրա բանաստեղծական լեզուն, խորհրդանշական մտածողությունը, ազգային և համամարդկային գաղափարների արտահայտման ձևերը և պատմական իրականության գեղարվեստական վերափոխման մեխանիզմները։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը Սիամանթոյի պոեզիայի պատկերային համակարգը դիտարկում է որպես փոխկապակցված գեղարվեստական ամբողջություն, որտեղ տեսողական, զգայական, խորհրդանշական և հռետորական պատկերները միավորվում են՝ ստեղծելով ուժեղ դրամատիկ ու գաղափարական լիցք ունեցող բանաստեղծական աշխարհ։

Այս աշխատությունը նվիրված է Վիլյամ Գոլդինգի ստեղծագործության փիլիսոփայական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով նրա վեպերում մարդու բնության, բարու և չարի, բարոյական ընտրության, ազատության, պատասխանատվության և հասարակության կառուցվածքի վերաբերյալ բարձրացված հարցերի վրա։ Հետազոտության հիմքում Գոլդինգի գրական աշխարհընկալման վերլուծությունն է, որտեղ մարդը հաճախ ներկայացվում է բարդ ներքին հակասությունների մեջ՝ քաղաքակրթական նորմերի և բնազդային մղումների, անհատական ցանկությունների և հասարակական պատասխանատվության միջև։ Աշխատությունում կարող են ուսումնասիրվել հեղինակի ստեղծագործությունների սյուժետային և կերպարային համակարգերը՝ բացահայտելու համար դրանցում առկա փիլիսոփայական գաղափարներն ու խորհրդանշական շերտերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես են մեկուսացումը, վտանգը, իշխանության համար պայքարը, վախը և սոցիալական վերահսկողության թուլացումը ազդում մարդու վարքագծի վրա և բացահայտում նրա ներքին հակասությունները։ Գոլդինգի արձակում հասարակությունը հաճախ հանդես է գալիս որպես քաղաքակրթական կարգի և բարոյական սահմանափակումների համակարգ, որի խախտումը կարող է հանգեցնել բռնության, քաոսի և մարդկային վարքի մութ կողմերի դրսևորմանը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև հեղինակի խորհրդանշական պատկերներին և առասպելական կամ աստվածաշնչյան ակնարկներին, որոնք խորացնում են նրա ստեղծագործությունների գաղափարական բովանդակությունը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում մարդու և հասարակության փոխհարաբերությանը, քանի որ Գոլդինգի փիլիսոփայական մտածողության մեջ անհատական բարոյականությունը սերտորեն կապված է սոցիալական միջավայրի և հավաքական վարքի հետ։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են վերլուծվել նաև մեղքի, անմեղության, ինքնության, մահվան և հոգևոր ընտրության թեմաները, որոնք գրողի ստեղծագործություններին հաղորդում են ընդգծված էքզիստենցիալ և բարոյափիլիսոփայական բնույթ։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս Գոլդինգի վեպերը դիտարկել ոչ միայն որպես գեղարվեստական պատմություններ, այլև որպես մարդու էության և քաղաքակրթության սահմանների վերաբերյալ մտորումների ձև։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել գրողի գեղարվեստական լեզվին, կերպարների հոգեբանական զարգացմանը և խորհրդանշական կառուցվածքին, որոնց միջոցով փիլիսոփայական գաղափարները վերածվում են գրական պատկերների։ Նյութը կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, անգլիական գրականության մասնագետներին, փիլիսոփայական արձակի ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ուսանողներին և XX դարի գրականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը բացահայտում է Գոլդինգի արձակի այն առանձնահատկությունը, որի շնորհիվ մարդու բնության և հասարակության մասին հիմնարար փիլիսոփայական հարցերը ներկայացվում են սյուժեի, կերպարների, խորհրդանիշների և բարոյական կոնֆլիկտների միջոցով։

Աշխատանքը նվիրված է ֆրանսիացի նշանավոր գրող և դրամատուրգ Ժան Ժընեի ստեղծագործության ուսումնասիրությանը՝ XX դարի երկրորդ կեսի ֆրանսիական դրամատուրգիայի ընդհանուր զարգացման համատեքստում։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել նրա դրամատուրգիայի գաղափարական, թեմատիկ և գեղարվեստական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև որոշել այն տեղն ու նշանակությունը, որ ունեցել է նրա ստեղծագործությունը ժամանակակից ֆրանսիական թատրոնի ձևավորման և զարգացման գործընթացում։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են քննվել Ժընեի պիեսներում արտահայտված սոցիալական, բարոյական, հոգեբանական և փիլիսոփայական խնդիրները, մասնավորապես՝ ինքնության, օտարման, իշխանության, բռնության, հանցագործության, ազատության և հասարակական նորմերի խախտման թեմաները։ Նրա դրամատուրգիական աշխարհը հաճախ կառուցվում է իրականության և բեմական պատրանքի փոխհարաբերության, դերերի փոխակերպման և կերպարների ինքնության անորոշության վրա, ինչի շնորհիվ թատերական գործողությունը ձեռք է բերում խորհրդանշական և երբեմն ծիսական բնույթ։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև հեղինակի լեզվական և կառուցվածքային նորարարություններին, երկխոսությունների առանձնահատկություններին, կերպարների համակարգին, բեմական տարածության կազմակերպմանը և թատերականության ընդգծված դերին։ Առանձնահատուկ կարևորություն ունի Ժընեի ստեղծագործության դիտարկումը XX դարի երկրորդ կեսի ֆրանսիական դրամատուրգիայի հիմնական միտումների ֆոնին, երբ թատրոնը վերաիմաստավորում էր ավանդական սյուժեն, կերպարը, երկխոսությունը և բեմական գործողությունը։ Այս համատեքստում նրա գործերը կարող են ուսումնասիրվել այլ ժամանակակից դրամատուրգների ստեղծագործությունների հետ համադրությամբ՝ բացահայտելու ընդհանուր գեղագիտական միտումներն ու անհատական տարբերությունները։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև աբսուրդի թատրոնի, ավանգարդային դրամատուրգիայի և հետպատերազմյան ֆրանսիական թատերական մշակույթի հետ նրա ստեղծագործության ունեցած առնչություններին՝ միաժամանակ ընդգծելով, որ նրա գեղարվեստական մեթոդը չի սահմանափակվում որևէ մեկ գրական ուղղության շրջանակներով։ Կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել նաև բեմական մարմնավորման խնդիրը, քանի որ նրա պիեսներում թատերական գործողությունը հաճախ կառուցվում է դիմակների, դերախաղի, կրկնօրինակման և իրականության պայմանականացման միջոցով։ Աշխատանքի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ցույց տալու, թե ինչպես է դրամատուրգը թատրոնը վերածում հասարակական և անհատական ինքնության քննության տարածքի՝ կասկածի տակ դնելով ընդունված բարոյական ու սոցիալական սահմանումները։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը նպաստում է XX դարի երկրորդ կեսի ֆրանսիական դրամատուրգիայի զարգացման առանձնահատկությունների և Ժընեի ստեղծագործական ժառանգության ավելի ամբողջական ընկալմանը։ Այն կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, թատերագետներին, ֆրանսիական գրականության և մշակույթի մասնագետներին, համեմատական գրականությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև ֆրանսիական ժամանակակից դրամատուրգիայի ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին։

Հրատարակությունը նվիրված է գրադարանների գործունեությանն աջակցող նյութերի ներկայացմանը՝ շեշտադրելով ընթերցանության, գրքի տարածման և գրադարանային սպասարկման նշանակությունը հասարակության մշակութային ու կրթական կյանքում։ Այն կարող է դիտարկվել որպես գործնական և տեղեկատվական բնույթի օգնություն գրադարանների համար՝ հատկապես գրքային ֆոնդերի համալրման, ընթերցողների հետ աշխատանքի, գրականության ընտրության և գրքի նկատմամբ հետաքրքրության խթանման գործընթացներում։ Նյութի հիմքում ընկած է այն գաղափարը, որ արժեքավոր գրականությունը պետք է հասանելի լինի հնարավորինս լայն շրջանակի ընթերցողների, իսկ գրադարանը պետք է հանդես գա ոչ միայն որպես գրքերի պահպանման վայր, այլև որպես կրթական, մշակութային և հասարակական հաղորդակցության կենտրոն։ Հրատարակության մեջ կարող են ներկայացվել ընթերցողների տարբեր խմբերի համար նախատեսված գրքեր, դրանց թեմատիկ ուղղությունները, բովանդակային առանձնահատկությունները և հնարավոր կիրառությունը գրադարանային աշխատանքում։ Առանձնահատուկ նշանակություն կարող է ունենալ այն գրականությունը, որն անդրադառնում է պատմական իրադարձություններին, նշանավոր անձանց, մարդկային սխրանքներին, բարոյական արժեքներին և հասարակական նշանակություն ունեցող թեմաներին՝ նպաստելով ընթերցողների ճանաչողական ու արժեքային զարգացմանը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել նաև գրադարանավարների համար՝ ընթերցանության խթանման միջոցառումներ, գրքի ցուցադրություններ, թեմատիկ անկյուններ և ընթերցողական քննարկումներ կազմակերպելիս։ Հրատարակության ընդհանուր ուղղվածությունը կարևորում է գրքի հանրայնացումը և գրադարանների միջոցով գիտելիքի ու մշակութային արժեքների հասանելիության ընդլայնումը։ Այն կարող է դիտարկվել նաև տվյալ ժամանակաշրջանի գրադարանային քաղաքականության և ընթերցանության մշակույթի ուսումնասիրության տեսանկյունից՝ ցույց տալով, թե ինչպիսի գրականություն էր առաջարկվում հանրային գրադարաններին և ինչ դեր էր վերագրվում գրքին հասարակության կրթական ու մշակութային զարգացման գործում։ Նյութը կարող է հետաքրքրել գրադարանագետներին, մատենագետներին, մանկավարժներին, մշակույթի ոլորտի մասնագետներին, գրադարանների աշխատակիցներին և ընթերցանության մշակույթի ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին։

Աշխատանքը նվիրված է հայ մեծանուն բանաստեղծ, գրականագետ և հասարակական գործիչ Պարույր Սևակի կյանքի ու ստեղծագործական ժառանգության ամբողջական մատենագիտական ներկայացմանը։ Այն կազմված է կենսագրական և մատենագիտական նյութերի համադրությամբ և ընթերցողին հնարավորություն է տալիս հետևելու գրողի կյանքի հիմնական փուլերին, գրական գործունեության զարգացմանը, ստեղծագործությունների հրապարակումներին և նրա մասին տարբեր տարիներին ստեղծված գրականագիտական ու քննադատական ուսումնասիրություններին։ Հրատարակության կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ այստեղ մեկտեղված են ոչ միայն Սևակի առանձին գրքերը, բանաստեղծություններն ու ժողովածուները, այլև պարբերական մամուլում, ժողովածուներում և այլ հրատարակություններում լույս տեսած նրա ստեղծագործությունները։ Մատենագիտական բաժինը կարող է ներառել նաև թարգմանությունների, տարբեր հրատարակությունների, գրականագիտական հոդվածների, գրախոսությունների և այլ նյութերի վերաբերյալ տեղեկություններ՝ հնարավորություն տալով պատկերացում կազմելու բանաստեղծի ստեղծագործությունների տարածման ու ընկալման մասին։ Առանձին կարևորություն ունի Սևակի մասին գրականության մատենագիտությունը, որը ներկայացնում է նրա ստեղծագործությանը նվիրված հոդվածները, մենագրությունները, ուսումնասիրությունները, հիշողությունները և այլ հրապարակումները։ Այսպիսով, գիրքը ոչ միայն տեղեկատու բնույթի հրատարակություն է, այլև արժեքավոր գործիք Սևակի գրական ժառանգության ուսումնասիրության համար։ Կենսագրական նյութերի ընդգրկումը մատենագիտական ցանկերի հետ մեկտեղ թույլ է տալիս ստեղծագործական ժառանգությունը դիտարկել պատմական և կենսագրական համատեքստում՝ կապելով գրողի կյանքի կարևոր իրադարձությունները նրա գրական գործունեության տարբեր փուլերի հետ։ Հատուկ հետաքրքրություն կարող է ներկայացնել Սևակի ստեղծագործությունների հրատարակչական պատմությունը, քանի որ տարբեր տարիների հրատարակությունները, ժողովածուները և վերահրատարակությունները հնարավորություն են տալիս հետևելու նրա ստեղծագործությունների տարածմանն ու հետագա ուսումնասիրությանը։ Հրատարակությունը կարևոր աղբյուր է նաև այն հետազոտողների համար, ովքեր ուսումնասիրում են 20-րդ դարի հայ գրականությունը, խորհրդահայ գրական գործընթացը, Պարույր Սևակի պոեզիայի զարգացման առանձնահատկությունները և նրա ազդեցությունը հետագա հայ գրականության վրա։ Այն կարող է օգտակար լինել գրականագետներին, մատենագետներին, բանասիրության ֆակուլտետների ուսանողներին, գրադարանավարներին, ուսուցիչներին և Սևակի ստեղծագործությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը համակարգված ձևով ներկայացնում է Պարույր Սևակի կենսագրական ու գրական ժառանգության վերաբերյալ մատենագիտական տեղեկատվությունը և կարող է ծառայել որպես հուսալի մեկնակետ նրա ստեղծագործության հետագա ուսումնասիրությունների, աղբյուրների որոնման և գիտական աշխատանքների պատրաստման համար։

Աշխատությունը նվիրված է հայերեն միջնադարյան նախաբանի ուսումնասիրությանը, որը վերաբերում է սուրբ իշխաններ Բորիսին և Գլեբին՝ հին ռուսական քրիստոնեական ավանդության կարևորագույն սրբերին։ Հետազոտության կենտրոնում գտնվում է այդ սրբերի մասին պատմող հայերեն գրական վկայությունը, դրա ստեղծման կամ փոխանցման պատմական ու գրական միջավայրը, ինչպես նաև հայ և հին ռուսական մշակույթների միջև ձևավորված միջմշակութային կապերը։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են քննության առնվել բնագրի կառուցվածքը, բովանդակությունը, լեզվական և ոճական առանձնահատկությունները, սրբախոսական մոտիվները, կերպարների ներկայացման եղանակները և քրիստոնեական արժեքների արտահայտությունը։ Բորիսի և Գլեբի պաշտամունքը առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում արևելասլավոնական քրիստոնեական մշակույթում, իսկ նրանց նահատակության պատմությունը ձևավորել է սրբախոսական և պատմագրական բազմաթիվ ստեղծագործությունների հիմքը։ Հայերեն նյութի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել, թե ինչպես է այդ ավանդույթը հասել հայկական գրական միջավայր և ինչպիսի լեզվական, գեղարվեստական կամ գաղափարական փոփոխությունների է ենթարկվել փոխանցման ընթացքում։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել թարգմանական գործընթացին, աղբյուրագիտական հարցերին և հայերեն բնագրի հնարավոր կապերին այլ լեզուներով պահպանված տարբերակների հետ։ Տեքստաբանական համեմատությունը հնարավորություն է տալիս պարզելու տարբեր խմբագրությունների միջև առկա ընդհանրություններն ու տարբերությունները, վերականգնելու հնարավոր սկզբնաղբյուրները և գնահատելու հայերեն վկայության տեղը տվյալ սրբախոսական ավանդության զարգացման մեջ։ Աշխատությունը կարևոր է նաև հայ միջնադարյան գրականության պատմության տեսանկյունից, քանի որ օտարալեզու քրիստոնեական նյութի հայերեն փոխանցումը վկայում է միջնադարյան մշակույթների միջև ակտիվ գրական և հոգևոր փոխանակման մասին։ Հետազոտությունը կարող է օգտակար լինել բանասերներին, միջնադարագետներին, գրականագետներին, հայագետներին, սլավոնագետներին, պատմաբաններին, ձեռագրագետներին և հայ-սլավոնական մշակութային կապերի ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Այն հատկապես արժեքավոր է նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են հայկական թարգմանական գրականության, սրբախոսական ժանրի, միջնադարյան քրիստոնեական մշակույթի և տարբեր գրական ավանդույթների փոխազդեցության պատմությամբ։

Աշխատությունը նվիրված է Ներսես Շնորհալու բանաստեղծական ժառանգության գեղարվեստական և գաղափարական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ միջնադարյան հայ գրականության զարգացման համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում հեղինակի ստեղծագործական աշխարհընկալումն է, բանաստեղծական մտածողությունը, լեզվաոճական համակարգը և այն գեղարվեստական միջոցները, որոնց շնորհիվ նրա երկերը դարձել են հայ միջնադարյան գրականության կարևորագույն ձեռքբերումներից։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են վերլուծվել նրա հոգևոր և աշխարհիկ թեմատիկ ուղղությունները, կրոնական ու բարոյախրատական գաղափարները, մարդու ներաշխարհի, մեղքի, ապաշխարության, հավատքի, սիրո և աստվածայինի հետ մարդու հարաբերության գեղարվեստական արտահայտությունները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի բանաստեղծական ձևի և բովանդակության փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը, քանի որ հեղինակի ստեղծագործություններում գաղափարական ասելիքը հաճախ միահյուսվում է մշակված տաղաչափական կառուցվածքի, հնչերանգային բազմազանության և երաժշտականության հետ։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև տաղերի կառուցվածքային առանձնահատկություններին, հանգավորման ու ռիթմի կիրառությանը, կրկնությունների, զուգահեռ կառույցների, հակադրությունների, դիմելաձևերի և այլ գեղարվեստական հնարների գործածությանը։ Նրա ստեղծագործական ոճի կարևոր կողմերից է խոսքի պարզության և գեղարվեստական հարստության համադրումը․ բարդ աստվածաբանական և բարոյական գաղափարները հաճախ արտահայտվում են մատչելի, պատկերավոր և հուզական լեզվով։ Հետազոտության առանձին ուղղություն կարող է լինել բնության և առօրյա կյանքի պատկերների կիրառությունը, որոնք հոգևոր բովանդակության հետ համադրվելով՝ ընդլայնում են բանաստեղծական պատկերների համակարգը։ Կարևոր է նաև ժողովրդական-բանահյուսական մտածողության և միջնադարյան գրական ավանդույթի փոխազդեցությունը, քանի որ այդ համադրությունը նպաստում է ստեղծագործությունների արտահայտչականությանը և ընթերցողի հետ անմիջական հաղորդակցությանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև հեղինակի ստեղծագործությունների լեզվական առանձնահատկությունները՝ բառապաշարի ընտրությունը, պատկերավոր արտահայտությունները, դարձվածքները, հռետորական կառույցները և գրաբարյան լեզվի գեղարվեստական հնարավորությունների օգտագործումը։ Ներսես Շնորհալու բանաստեղծական արվեստի կարևոր առանձնահատկություններից է նաև երաժշտականության նկատմամբ հատուկ զգայունությունը․ նրա բազմաթիվ ստեղծագործություններ կապված են հոգևոր երգարվեստի և ծիսական մշակույթի հետ, ինչի շնորհիվ բանաստեղծական խոսքն ու երաժշտական կառուցվածքը փոխլրացնում են միմյանց։ Աշխատությունը կարող է ընդգծել նաև հեղինակի ստեղծագործության մարդասիրական և բարոյական ուղղվածությունը՝ ցույց տալով, որ նրա պոեզիան սահմանափակված չէ միայն կրոնական քարոզչությամբ, այլ անդրադառնում է մարդու հոգեբանական ապրումներին, բարոյական ընտրությանը և հասարակական հարաբերություններին։ Նրա բանաստեղծական ժառանգությունը կարևոր է նաև հայ գրականության հետագա զարգացման տեսանկյունից, քանի որ ձևի, լեզվի, թեմատիկայի և երաժշտականության բնագավառներում ստեղծված ավանդույթները ազդեցություն են ունեցել հետագա հոգևոր ու աշխարհիկ բանաստեղծության վրա։ Հետազոտության արդյունքները կարող են հետաքրքրել հայ գրականության պատմաբաններին, միջնադարագետներին, բանասերներին, լեզվաբաններին և հայ մշակույթի պատմությամբ զբաղվող մասնագետներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է Ներսես Շնորհալու բանաստեղծական արվեստը որպես թեմատիկ, գաղափարական, լեզվական, տաղաչափական և երաժշտական բաղադրիչների ամբողջություն՝ բացահայտելով նրա ստեղծագործական ինքնատիպությունը և նշանակալի ներդրումը հայ միջնադարյան գեղարվեստական մշակույթի զարգացման գործում։

Աշխատանքը նվիրված է սփյուռքահայ նշանավոր գրող Հակոբ Կարապենցի գրական ժառանգության համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հեղինակի ստեղծագործությունը առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում ժամանակակից հայ արձակի և հատկապես սփյուռքահայ գրականության մեջ՝ միավորելով ազգային ինքնության, հայրենիքի, օտարության, մարդու ներաշխարհի, հիշողության, գոյության իմաստի և ժամանակակից քաղաքակրթության խնդիրները։ Գրականագիտական ուսումնասիրությունները նրա ստեղծագործությունը բնորոշում են նաև որպես փիլիսոփայական որոնումների տարածք՝ ընդգծելով գոյապաշտական և արդիապաշտ մտածողության ազդեցությունը։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել գրողի արձակի թեմատիկ և գաղափարական առանձնահատկությունները, կերպարակերտման սկզբունքները, պատմողական եղանակը, լեզվաոճական միջոցները և ժամանակակից մարդու հոգեբանական աշխարհի ներկայացման ձևերը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում սփյուռքահայ մարդու ինքնության խնդիրը․ նրա հերոսները հաճախ հայտնվում են հայրենիքի և օտար միջավայրի, ազգային պատկանելիության և համամարդկային արժեքների, անցյալի հիշողության և ներկայի իրականության միջև։ Կարապենցի գրական աշխարհում հայրենիքը ոչ միայն աշխարհագրական տարածք է, այլև հոգևոր հիշողության, ինքնության և գոյության կարևոր հենարան։ Միաժամանակ նրա ստեղծագործության մեջ նկատելի է ժամանակակից մեծ քաղաքի և քաղաքակրթական միջավայրի ազդեցությունը․ գրողը անդրադառնում է անհատի օտարմանը, ներքին մենությանը, հաղորդակցության դժվարություններին և ժամանակակից կյանքի հակասություններին։ Այդ պատճառով նրա արձակը կարող է դիտարկվել ոչ միայն ազգային, այլև համամարդկային խնդիրների տեսանկյունից։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են ընդգրկվել նրա պատմվածքները, վիպակներն ու վեպերը, այդ թվում՝ «Ադամի գիրքը», որը ներկայացվել է նաև որպես գրողի գրական ժառանգության կարևորագույն հրատարակություններից մեկը։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու նրա գեղարվեստական մտածողության առանձնահատկությունները, որտեղ ազգային հիշողությունը, անձնական փորձառությունը և ժամանակակից աշխարհի նկատմամբ քննադատական հայացքը միահյուսվում են։ Առանձնահատուկ ուշադրության է արժանի նաև հեղինակի գեղագիտական համակարգը, որի ուսումնասիրություններում նրա ստեղծագործությունը կապվում է հայկական գոյապաշտական գեղարվեստական մտածողության և արդիապաշտ գրականության հետ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է գրողի ստեղծագործական ժառանգությունը որպես ազգային և համամարդկային արժեքների, անհատի ներաշխարհի և սփյուռքահայ ինքնության բարդ հարաբերությունների արտահայտություն և կարող է օգտակար լինել հայ գրականության, սփյուռքահայ գրականության և ժամանակակից արձակի ուսումնասիրությամբ զբաղվող ուսանողների, դասախոսների և հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Արփիար Արփիարյանի գիտական, գրականագիտական և հասարակական գործունեության ուսումնասիրությանը՝ նրան ներկայացնելով միաժամանակ որպես պատմաբան, գրականության քննադատ և ազգային-հասարակական մտքի կարևոր ներկայացուցիչ։ Գրքում վերլուծվում են նրա պատմագիտական և գրաքննադատական աշխատությունները, դրանց մեթոդաբանական առանձնահատկությունները, թեմատիկ ընդգրկումը և նշանակությունը հայ մշակութային ու մտավոր կյանքի զարգացման համատեքստում։ Հեղինակը անդրադառնում է Արփիարյանի պատմական մտածողության ձևավորմանը, պատմական իրադարձությունների մեկնաբանման եղանակներին և անցյալի ուսումնասիրության նկատմամբ նրա մոտեցումներին՝ ընդգծելով պատմության և ազգային ինքնագիտակցության փոխկապակցվածությունը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում նրա գրաքննադատական հայացքներին, գրական ստեղծագործությունների գնահատման սկզբունքներին և հայ գրականության զարգացման ընթացքի վերաբերյալ դիտարկումներին։ Ուսումնասիրության շրջանակում ներկայացվում է այն միջավայրը, որտեղ ձևավորվել են նրա գաղափարական և գրականագիտական հայացքները, ինչպես նաև ժամանակի հասարակական, քաղաքական և մշակութային իրադարձությունների ազդեցությունը նրա գործունեության վրա։ Գրքում բացահայտվում են նաև նրա քննադատական ժառանգության այն առանձնահատկությունները, որոնք կապված են գրականության հասարակական դերի, ազգային խնդիրների, գրողի պատասխանատվության և գեղարվեստական արժեքի գնահատման հետ։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս Արփիարյանի ժառանգությունը դիտարկել ոչ միայն առանձին պատմագիտական կամ գրականագիտական ուսումնասիրությունների ամբողջություն, այլև որպես ժամանակաշրջանի հայ մտավոր կյանքի կարևոր արտահայտություն։ Հեղինակը համադրում է պատմագիտական և գրականագիտական մոտեցումները՝ ցույց տալով, թե ինչպես են պատմության ընկալումն ու գրականության քննադատությունը փոխլրացնում միմյանց և արտացոլում տվյալ ժամանակաշրջանի ազգային ու հասարակական մտահոգությունները։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել հայ գրականության և պատմագրության մասնագետներին, գրականագետներին, պատմաբաններին, մշակութաբաններին, հետազոտողներին, դասախոսներին և ուսանողներին, ինչպես նաև այն ընթերցողներին, ովքեր հետաքրքրված են հայ մտավորականության պատմությամբ և Արփիարյանի թողած գրականագիտական ու պատմագիտական ժառանգությամբ։

Այս գրականագիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Ֆերեյդունի կերպարի քննությանը իրանական և հայկական գրականության մեջ՝ այն դիտարկելով որպես հին իրանական առասպելաբանությունից և ազգային էպիկական ավանդույթներից ձևավորված հերոսական կերպար։ Ֆերեյդունը իրանական մշակութային հիշողության մեջ կապված է չարի դեմ պայքարի, արդարության վերականգնման, բռնակալության տապալման և օրինական իշխանության հաստատման գաղափարների հետ։ Նրա կերպարի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես է նույն առասպելական-էպիկական կերպարը տարբեր գրական միջավայրերում վերաիմաստավորվել, փոփոխվել և ստացել նոր գաղափարական ու գեղարվեստական նշանակություններ։ Ուսումնասիրության կարևոր հիմքը իրանական ազգային էպոսի և հատկապես Ֆերդուսիի ստեղծագործության մեջ Ֆերեյդունի կերպարի ներկայացումն է։ Այստեղ նա հանդես է գալիս որպես բռնակալ Զոհակի իշխանությանը հակադրվող հերոս, որի գործունեությունը կապված է ազատության, արդարության և բարոյական կարգի վերականգնման հետ։ Նրա կերպարը ձևավորվում է ոչ միայն որպես անհատական հերոս, այլև որպես հասարակական իդեալի մարմնավորում։ Ֆերեյդունի հաղթանակը Զոհակի նկատմամբ, հետևաբար, կարելի է մեկնաբանել որպես բարու և չարի, օրինականության և բռնության, արդարության և կամայականության հակադրության գեղարվեստական արտահայտություն։ Հայ գրականության համատեքստում կերպարի ուսումնասիրությունը հատկապես հետաքրքիր է հայ-իրանական մշակութային և գրական կապերի տեսանկյունից։ Հայ և իրանական ժողովուրդների բազմադարյա պատմական շփումները նպաստել են առասպելական, պատմական և էպիկական բազմաթիվ մոտիվների փոխազդեցությանը։ Այդ գործընթացում որոշ կերպարներ և սյուժետային մոտիվներ կարող էին փոխանցվել, վերամշակվել կամ տեղայնացվել՝ համապատասխանելով հայկական գրական ավանդույթի գեղարվեստական և գաղափարական պահանջներին։ Ֆերեյդունի կերպարի համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու այդ ընդհանրությունների և տարբերությունների բնույթը։ Հետազոտության առանցքային խնդիրներից մեկը կերպարի աղբյուրագիտական հիմքերի բացահայտումն է։ Ֆերեյդունի մասին պատկերացումները ձևավորվել են հին իրանական կրոնադիցաբանական ավանդույթի շրջանակում և հետագայում ստացել տարբեր գրական արտահայտություններ։ Նրա կերպարի զարգացման ընթացքում պահպանվել են որոշ հիմնական հատկանիշներ՝ հերոսական ծագում, չարի դեմ պայքար, իշխանության վերականգնում և արդարության հաստատում, սակայն տարբեր ժամանակաշրջաններում և գրական ժանրերում դրանք կարող էին ստանալ տարբեր մեկնաբանություններ։ Այս առումով ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ ինչպես բանավոր ավանդույթներին, այնպես էլ գրավոր գրական հուշարձաններին։ Հատուկ նշանակություն ունի Ֆերեյդունի և Զոհակի հակադրության վերլուծությունը։ Այս հակադրությունը կերպարի գաղափարական էությունը բացահայտող հիմնական կառուցվածքային հարաբերություններից է։ Զոհակը մարմնավորում է բռնակալությունը, բռնությունը, անբնական իշխանությունը և բարոյական քայքայումը, մինչդեռ Ֆերեյդունը ներկայացվում է որպես դրանց հակադիր ուժ։ Այդ երկընտրանքի միջոցով ձևավորվում է էպիկական աշխարհի բարոյական համակարգը, որտեղ հերոսի հաղթանակը վերածվում է ոչ միայն անձնական վրեժի կամ ռազմական հաջողության, այլև խախտված աշխարհի կարգավորման խորհրդանիշի։ Կերպարի կարևոր առանձնահատկություններից է նրա թագավորական և հերոսական բնույթի միավորումը։ Ֆերեյդունը ներկայացվում է որպես այնպիսի առաջնորդ, որի իշխանության օրինականությունը պայմանավորված է ոչ միայն ծագմամբ, այլև բարոյական առաքելությամբ։ Նա պետք է վերականգնի խախտված հասարակական կարգը և հաստատի արդար կառավարման սկզբունքներ։ Այս մոտիվը հնարավորություն է տալիս կերպարը դիտարկել հին արևելյան էպիկական գրականության մեջ իդեալական տիրակալի ձևավորման համատեքստում։ Հայկական գրականության մեջ կերպարի կամ դրան առնչվող մոտիվների քննությունը կարող է բացահայտել նաև տեղական հերոսական ավանդույթի հետ հնարավոր զուգահեռները։ Հայկական էպոսում և ժողովրդական ավանդապատումներում նույնպես մեծ տեղ է հատկացվում բռնակալության դեմ պայքարող, ժողովրդի ազատությունը պաշտպանող և արդարության վերականգնման ձգտող հերոսներին։ Այդ պատճառով համեմատական ուսումնասիրությունը կարող է դիտարկել ոչ միայն ուղղակի փոխառությունների հնարավորությունը, այլև տարբեր մշակույթներում անկախ ձևավորված հերոսական մոդելների ընդհանրությունները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է կերպարի գեղարվեստական կառուցվածքի ուսումնասիրությունը։ Անհրաժեշտ է վերլուծել, թե ինչպիսի արտաքին և ներքին հատկանիշներով է ներկայացվում հերոսը, ինչ դեր ունեն նրա ծագման մասին պատմությունները, մանկության և դաստիարակության դրվագները, հակառակորդների հետ հարաբերությունները և իշխանության հասնելու ճանապարհը։ Այս բաղադրիչների ամբողջությունը ձևավորում է կերպարի հերոսական կենսագրությունը և որոշում նրա տեղը էպիկական պատումի ընդհանուր համակարգում։ Ֆերեյդունի կերպարի ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև խորհրդանշական տեսանկյունից։ Նրա կերպարը կարող է մեկնաբանվել որպես ազգային ազատության, արդար իշխանության և բարոյական հաղթանակի խորհրդանիշ։ Այսպիսի խորհրդանշական իմաստները կարող են հատկապես ակտիվանալ այն ժամանակաշրջաններում, երբ գրականությունը անդրադառնում է բռնապետության, ազատության, ազգային ինքնության կամ քաղաքական արդարության թեմաներին։ Այդ պատճառով կերպարի հետագա գրական վերաիմաստավորումները կարող են էապես տարբերվել նրա նախնական առասպելական նկարագրությունից։ Համեմատական վերլուծության միջոցով հնարավոր է բացահայտել նաև հայ և իրանական գրականությունների հերոսական համակարգերի տարբերությունները։ Իրանական էպիկական ավանդույթում Ֆերեյդունի կերպարը կապված է արքայական իշխանության, տոհմական շարունակականության և համաշխարհային կարգի վերականգնման գաղափարների հետ, մինչդեռ հայկական գրականության մեջ նմանատիպ մոտիվները կարող են ընդգծել ազգային ազատագրության, հայրենիքի պաշտպանության կամ ժողովրդի նկատմամբ հերոսի պատասխանատվության գաղափարները։ Այս տարբերությունները ցույց են տալիս, թե ինչպես է նույն կամ համանման հերոսական մոդելը վերաձևավորվում տարբեր պատմամշակութային պայմաններում։ Ուսումնասիրության արժեքավոր կողմերից է նաև հայ-իրանական գրական փոխազդեցությունների ընդհանուր համատեքստի բացահայտումը։ Հայ գրականության մեջ իրանական թեմաների և կերպարների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու երկու մշակույթների միջև դարավոր կապերի բնույթը։ Թարգմանությունները, գրական ազդեցությունները, բանավոր ավանդույթները և պատմական շփումները կարող էին նպաստել իրանական դիցաբանական նյութի տարածմանը և դրա հետագա գեղարվեստական վերափոխմանը։ Այս գործընթացների ուսումնասիրությունը կարևոր է համեմատական գրականագիտության համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը Ֆերեյդունի կերպարը դիտարկում է ոչ միայն որպես իրանական առասպելաբանության և էպիկական գրականության հերոս, այլև որպես տարբեր մշակույթների միջև գրական կապերի ուսումնասիրության արդյունավետ նյութ։ Նրա կերպարի միջոցով հնարավոր է հետազոտել հերոսականության, արդարության, բռնակալության դեմ պայքարի, օրինական իշխանության, ազգային ինքնության և մշակութային փոխազդեցության գաղափարները։ Համեմատական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս առանձնացնելու ինչպես իրանական և հայկական գրական ավանդույթների ընդհանուր հիմքերը, այնպես էլ յուրաքանչյուր մշակույթի համար բնորոշ ինքնատիպ մեկնաբանությունները։ Թեման կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, իրանագետներին, հայագետներին, համեմատական գրականության մասնագետներին, դիցաբանության և էպոսագիտության հետազոտողներին, ինչպես նաև հայ-իրանական մշակութային կապերի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետներին։

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Պերճ Զեյթունցյանի գրական ժառանգության համակողմանի քննությանը՝ անդրադառնալով նրա արձակին, դրամատուրգիային, պատմական թեմատիկային, գեղարվեստական մտածողությանը, կերպարակերտման սկզբունքներին և ստեղծագործություններում արտահայտված գաղափարական խնդիրներին։ Ուսումնասիրության հիմքում այն մոտեցումն է, որ Զեյթունցյանի գրականությունը պետք է դիտարկել ոչ միայն առանձին ստեղծագործությունների մակարդակում, այլև որպես ամբողջական գեղարվեստական համակարգ, որի տարբեր ժանրերում կրկնվող առանցքային հարցերն են մարդը պատմության մեջ, անհատի և հասարակության հարաբերությունը, բարոյական պատասխանատվությունը, ազգային հիշողությունը, իշխանությունը, ազատությունը և ժամանակի ու պատմության ազդեցությունը մարդու ճակատագրի վրա։ Հեղինակի ստեղծագործական ուղին առանձնահատուկ տեղ ունի 20-րդ դարի երկրորդ կեսի հայ գրականության մեջ․ նա այն սերնդի ներկայացուցիչներից էր, որը 1960-ական թվականներին բերեց գեղարվեստական նոր մտածողություն և ավելի սուր ուշադրություն դարձրեց մարդու ներաշխարհին, բարոյական ընտրությանը և հասարակական հակասություններին։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից մեկը գրողի պատմական արձակի ուսումնասիրությունն է։ Զեյթունցյանը պատմական նյութը օգտագործում է ոչ միայն անցյալի դեպքերը վերարտադրելու, այլև արդիական հարցադրումներ առաջադրելու համար․ պատմական անձանց և իրադարձությունների միջոցով նա անդրադառնում է իշխանության և պատասխանատվության, հայրենիքի ու անհատի, քաղաքական որոշումների և մարդկային ճակատագրերի փոխհարաբերություններին։ Այս առումով առանձնահատուկ նշանակություն ունի «Արշակ Երկրորդ» վեպը, որի շուրջ գրական քննադատության մեջ քննարկվել են պատմության գեղարվեստականացման, պատմական առասպելի վերաիմաստավորման և ժամանակակից խնդիրների հետ դրա կապի հարցերը։ Պատմական թեմայի հանդեպ այս մոտեցումը թույլ է տալիս անցյալի իրադարձությունները վերածել ժամանակակից մարդու բարոյական ու քաղաքական խնդիրների քննարկման միջոցի։ Զեյթունցյանի ստեղծագործական ժառանգության մյուս առանցքային հատվածը դրամատուրգիան է։ Նրա անցումը դրամատիկական ժանրին գրականագիտական գնահատականներում դիտարկվում է որպես օրինաչափ զարգացում, քանի որ նրա արձակին բնորոշ ներքին դրամատիզմը, լարված երկխոսությունները, մենախոսությունները և սուր խնդրադրումները բնականորեն համապատասխանում էին բեմական խոսքի հնարավորություններին։ Դրամատուրգիական ստեղծագործություններում գրողը հաճախ կենտրոնանում է պատմական կամ հասարակական բախումների մեջ հայտնված մարդու վրա՝ բացահայտելով նրա ներքին հակասությունները, ընտրության դժվարությունը և պատասխանատվության զգացումը։ Այդ պատճառով նրա պիեսները կարող են դիտարկվել ոչ միայն որպես թատերական տեքստեր, այլև որպես բարոյափիլիսոփայական խնդիրների գեղարվեստական ուսումնասիրություններ։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև Զեյթունցյանի գեղարվեստական հրապարակախոսության խնդիրը։ Նրա ստեղծագործական մտածողության մեջ գրականությունն ու հրապարակախոսությունը հաճախ փոխկապակցված են․ պատմական և ազգային հիշողության, հասարակական պատասխանատվության, մշակութային ինքնության և ժամանակակից կյանքի խնդիրները դառնում են ինչպես գեղարվեստական, այնպես էլ հրապարակախոսական անդրադարձի առարկա։ Գրականագիտական աղբյուրներից մեկում ընդգծվում է, որ նրա գեղարվեստական հրապարակախոսությունը սնվում է ազգային մտածողության տարբեր ակունքներից և միաժամանակ կապված է նրա դրամատիկական մտածողության հետ։ Ուսումնասիրության համար կարևոր է նաև գրողի լեզվական և ոճական համակարգը։ Զեյթունցյանի ստեղծագործություններում խոսքը հաճախ կառուցվում է սուր երկխոսությունների, ներքին մենախոսությունների, հակադրությունների և ինտենսիվ հոգեբանական լարվածության միջոցով։ Կերպարների խոսքը ոչ միայն առաջ է մղում գործողությունը, այլև բացահայտում է նրանց աշխարհայացքը, բարոյական դիրքորոշումը և ներքին պայքարը։ Այդպիսի կառուցվածքը հատկապես արդյունավետ է պատմական և դրամատիկական նյութի դեպքում, որտեղ հերոսների անձնական որոշումները միահյուսվում են հասարակական ու քաղաքական իրադարձություններին։ Ուսումնասիրության մատենագիտական տվյալների համաձայն՝ այն Տ. Ս. Սարգսյանի՝ «Նորագույն շրջանի հայ գրականություն» մասնագիտությամբ բանասիրական գիտությունների թեկնածուի գիտական աստիճանի հայցման ատենախոսական ուսումնասիրության սեղմագիրն է, որը պատրաստվել է ՀՀ ԳԱԱ Մ. Աբեղյանի անվան գրականության ինստիտուտում և հրատարակվել Երևանում 2014 թվականին։ Սեղմագիրն ունի 33 էջ, իսկ մատենագիտական ցանկը ներառում է 23 անուն աղբյուր։ Աշխատանքի կարևորությունն այն է, որ այն հնարավորություն է տալիս Պերճ Զեյթունցյանի գրական ժառանգությունը դիտարկել ամբողջականության մեջ՝ բացահայտելով նրա տարբեր ժանրերի ստեղծագործությունների միջև եղած գաղափարական և գեղարվեստական կապերը։ Հեղինակի համար պատմությունը պարզապես անցյալի նկարագրություն չէ, իսկ արդիականությունը՝ միայն ներկա իրադարձությունների արտացոլում․ երկուսն անընդհատ փոխազդում են՝ ստեղծելով պատմության միջոցով ներկան հասկանալու և ներկայի միջոցով անցյալը վերաիմաստավորելու մեթոդ։ Այս առանձնահատկությունն է նաև պատճառը, որ նրա ստեղծագործությունները շարունակում են հետաքրքրել գրականագետներին, թատերագետներին և ընթերցողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը արժեքավոր է Պերճ Զեյթունցյանի ստեղծագործական անհատականությունը, նրա արձակի և դրամատուրգիայի հիմնական առանձնահատկությունները, պատմական մտածողությունը, կերպարակերտման սկզբունքներն ու գեղարվեստական աշխարհայացքը հասկանալու համար։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմությամբ, նորագույն շրջանի հայ արձակով, դրամատուրգիայով, պատմավեպով և 20-րդ դարի երկրորդ կեսի հայ գրականության գաղափարագեղագիտական զարգացումներով զբաղվող հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների և ընթերցողների համար։

Ժողովածուն ներկայացնում է հայ միջնադարյան գրականության նշանավոր ներկայացուցիչ Մխիթար Գոշի առակագրական ժառանգությունը, որն առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում հայ գեղարվեստական և խրատական գրականության պատմության մեջ։ Նրա առակներում կենդանիների, մարդկանց և այլ կերպարների միջոցով բացահայտվում են մարդկային բնավորության առանձնահատկությունները, հասարակական հարաբերությունները, բարու և չարի հակադրությունը, արդարության, խոհեմության ու պատասխանատվության նշանակությունը։ Պատմությունները հաճախ ունեն խորհրդանշական բնույթ․ կերպարների գործողություններն ու փոխհարաբերությունները ներկայացնում են մարդկային կյանքի տարբեր իրավիճակներ և ընթերցողին հնարավորություն տալիս դրանցից հետևություններ անելու։ Հեղինակի ստեղծագործություններին բնորոշ են սեղմ պատումը, պատկերավոր արտահայտությունը, դիպուկ դիտարկումները և բարոյական եզրահանգումները։ Առակների միջոցով արծարծվում են նաև իշխանության, հասարակական կարգի, մարդկային թուլությունների, փոխադարձ վստահության և արդար դատողության հարցեր։ Մխիթար Գոշի առակագրությունը կարևոր է ոչ միայն իր գեղարվեստական արժեքով, այլև միջնադարյան հայ հասարակության մտածողության, արժեքային պատկերացումների և աշխարհայացքի ուսումնասիրության համար։ Ժողովածուն հնարավորություն է տալիս ճանաչելու հայ առակագրության հարուստ ավանդույթը և հասկանալու, թե ինչպես է գրական պատումը ծառայել բարոյական ու հասարակական գաղափարների փոխանցմանը։

Գիրքը վերաբերում է ատամնաբուժությանը՝ ներկայացնելով ատամների խնամքի, բերանի խոռոչի առողջության պահպանման և ատամնաբուժական օգնության վերաբերյալ գիտելիքներ։ Այն արտացոլում է 19-րդ դարի բժշկական գրականության այն ուղղությունը, որի նպատակն էր առողջապահական տեղեկությունները հասանելի դարձնել ավելի լայն ընթերցողական շրջանակի համար։ Ատամնաբուժության վերաբերյալ նման աշխատությունները կարևոր դեր են ունեցել անձնական հիգիենայի և կանխարգելիչ խնամքի մասին պատկերացումների տարածման գործում՝ անդրադառնալով ատամների առողջության պահպանման, բերանի խոռոչի հիվանդությունների ճանաչման և բուժօգնության անհրաժեշտության հարցերին։ Հրատարակությունը արժեքավոր է նաև բժշկության պատմության տեսանկյունից, քանի որ հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու ստոմատոլոգիական գիտելիքների ներկայացման ձևերը, բժշկական տերմինաբանության զարգացումը և առողջապահական լուսավորության տարածումը հայերեն տպագիր գրականության միջոցով։ Այն կարող է հետաքրքրել ստոմատոլոգիայի պատմությամբ, 19-րդ դարի բժշկական մտքի զարգացմամբ, առողջապահական կրթությամբ և հայերեն մասնագիտական գրականության ձևավորմամբ զբաղվող հետազոտողներին։

«Իրլանտայի տնակը» վերնագրով գեղարվեստական ստեղծագործությունը հայերեն գրական ընթերցանության այն շրջանակի մասն է, որը հայ ընթերցողին հնարավորություն էր տալիս ծանոթանալու այլ ժողովուրդների կյանքին, կենցաղին և հասարակական միջավայրին վերաբերող պատմողական գրականությանը։ Վերնագրում տնակի պատկերը կենտրոնական նշանակություն ունի՝ ընթերցողի ուշադրությունը հրավիրելով բնակավայրի, ընտանեկան կյանքի և առօրյա գոյության պայմանների վրա։ Իռլանդական միջավայրին անդրադարձող գրականությունը կարող է դիտարկվել նաև տվյալ երկրի պատմական ու հասարակական իրականության, բնակչության կենսապայմանների, ավանդույթների և սոցիալական հարաբերությունների գեղարվեստական ներկայացման համատեքստում։ Տնակը գրական ստեղծագործություններում հաճախ հանդես է գալիս որպես ընտանիքի, տան, պատկանելության և ապահովության խորհրդանիշ, բայց կարող է նաև արտահայտել նյութական դժվարությունները, սոցիալական անհավասարությունը և հասարակական փոփոխությունների ազդեցությունը սովորական մարդկանց կյանքի վրա։ Այսպիսի միջավայրի պատկերումը ընթերցողին հնարավորություն է տալիս ծանոթանալու սեփական մշակույթից տարբեր կենսակերպի և մարդկային հարաբերությունների՝ միաժամանակ խորհելով ընտանիքի, հասարակության, բարոյական ընտրության և անհատի ճակատագրի մասին։ Հրատարակության՝ առաջին հատոր լինելը ցույց է տալիս, որ այն կազմում է ավելի մեծ կառուցվածք ունեցող հրատարակչական ամբողջության սկզբնական մասը՝ ընթերցողին ներկայացնելով ստեղծագործության առաջին հատվածը։ Տասնիններորդ դարի հայերեն տպագիր գրականության մեջ արտասահմանյան երկերի թարգմանություններն ու վերապատումները կարևոր դեր ունեին գրական ճաշակի ընդլայնման, ընթերցողական հետաքրքրությունների զարգացման և համաշխարհային գրականության հետ ծանոթության խորացման գործում։ Այս հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ թարգմանական գրականության պատմությամբ, եվրոպական գրականության հայերեն ընդունելությամբ և հին տպագիր գրքի մշակույթով զբաղվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։ Այն նաև հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես էին արտասահմանյան թեմաներն ու հասարակական միջավայրերը ներկայացվում հայալեզու ընթերցողին և ինչ տեղ էին զբաղեցնում թարգմանական երկերը հայկական գրական կյանքում։

Գրականագիտական և մշակութաբանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է 20-րդ դարի հայ գրականության ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով ժամանակաշրջանի մշակութային գործընթացների և գաղափարական ու գեղարվեստական փոփոխությունների համատեքստում։ Քննության են առնվում գրական ստեղծագործությունների կապերը ազգային մշակույթի, պատմական հիշողության, ինքնության, հասարակական արժեքների և մշակութային ավանդույթների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գրականության մեջ մշակութային խորհրդանիշների, առասպելական պատկերացումների, ազգային մտածողության և ժամանակաշրջանին բնորոշ աշխարհընկալման արտահայտման ձևերին։ Վերլուծվում են ավանդույթի և նորարարության փոխհարաբերությունները, տարբեր գրական ուղղությունների ու գեղարվեստական մտածողության զարգացումը, ինչպես նաև մշակութային միջավայրի ազդեցությունը գրական ստեղծագործության վրա։ Քննարկվում են նաև գրական տեքստերի միջոցով ազգային և անհատական ինքնության, պատմական փորձառության, մշակութային շարունակականության ու փոփոխության արտացոլման առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հայ գրականությունը դիտարկելու ոչ միայն որպես գեղարվեստական երևույթ, այլև որպես մշակութային հիշողության և հասարակական ինքնաճանաչման կարևոր դրսևորում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել գրականագետների, մշակութաբանների, հայագետների, բանասերների և ուսանողների համար։

Գրականագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է անհատական և ազգային ինքնության դրսևորումների ուսումնասիրությանը Էլգին Գրոսքլոուսի գրական ժառանգության համատեքստում։ Քննության են առնվում կերպարների ինքնաճանաչման, մշակութային պատկանելության, ազգային հիշողության և հասարակական միջավայրի հետ փոխհարաբերությունների խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն գեղարվեստական միջոցներին, որոնց միջոցով ներկայացվում են անձի ներաշխարհի, ազգային ինքնագիտակցության և տարբեր մշակութային միջավայրերի փոխազդեցության առանձնահատկությունները։ Վերլուծվում են ինքնության ձևավորման վրա պատմական իրադարձությունների, սոցիալական պայմանների, մշակութային արժեքների և անձնական փորձառության ազդեցության գրական արտահայտությունները։ Քննարկվում են նաև օտար մշակութային միջավայրում ինքնության պահպանման, փոխակերպման և վերաիմաստավորման թեմաները, ինչպես նաև անհատական ու հավաքական ինքնության փոխկապակցվածությունը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ինքնության խնդրի գաղափարական և գեղարվեստական նշանակությունը հեղինակի ստեղծագործական համակարգում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել գրականագիտության, համեմատական գրականության, մշակութաբանության և ինքնության ուսումնասիրությունների ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Գրականագիտական և լեզվաբանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է անգլիացի բանաստեղծ Ջորջ Գորդոն Բայրոնի ստեղծագործությունների հայերեն թարգմանությունների լեզվական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում տարբեր ժամանակներում կատարված հայերեն թարգմանությունների բառապաշարը, քերականական կառուցվածքը, շարահյուսությունը, ոճական միջոցները և բանաստեղծական խոսքի վերարտադրման եղանակները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բնագրի իմաստային, պատկերային և հուզական առանձնահատկությունները հայերեն փոխանցելու խնդիրներին, թարգմանիչների կատարած բառային ու ոճական ընտրություններին, ինչպես նաև հայերենի արտահայտչական հնարավորությունների կիրառմանը։ Վերլուծվում են բանաստեղծական պատկերների, փոխաբերությունների, մակդիրների, դարձվածքների և այլ գեղարվեստական միջոցների փոխանցման տարբեր եղանակները՝ բացահայտելով բնագրի և թարգմանության միջև լեզվական ու ոճական համապատասխանությունները և տարբերությունները։ Դիտարկվում են նաև թարգմանությունների լեզվի զարգացման առանձնահատկությունները՝ կապված հայ գրական լեզվի տարբեր փուլերի, թարգմանական ավանդույթների և առանձին թարգմանիչների անհատական ոճի հետ։ Համեմատական քննությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել, թե ինչպես են տարբեր թարգմանական մոտեցումներ ազդել ստեղծագործությունների գաղափարական և գեղարվեստական բովանդակության հայերեն վերարտադրության վրա։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, գրականագետների, թարգմանաբանների, անգլերեն և հայերեն գրականությունների ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, ուսանողների և գեղարվեստական թարգմանության խնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է 1918–1939 թվականների գերմանական վեպի գաղափարական, գեղարվեստական և աշխարհայացքային առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով Առաջին և Երկրորդ համաշխարհային պատերազմների միջև ընկած ժամանակաշրջանի պատմական ու մշակութային զարգացումների համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում Առաջին համաշխարհային պատերազմի հետևանքների, Վայմարյան հանրապետության հասարակական ու քաղաքական հակասությունների, տնտեսական ճգնաժամերի, քաղաքային կյանքի փոփոխությունների, գաղափարական բախումների և նացիոնալ-սոցիալիզմի վերելքի արտացոլումները գերմանական արձակում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում անհատի և հասարակության հարաբերությանը, մարդու հոգևոր ճգնաժամին, պատերազմի փորձառությանը, օտարման, միայնության, բարոյական ընտրության, պատմական պատասխանատվության և մարդկային ազատության խնդիրներին։ Վերլուծվում է այն, թե ինչպես են ժամանակաշրջանի գրողները գեղարվեստական կերպարների և պատմողական կառուցվածքների միջոցով ներկայացրել ավանդական արժեքների վերանայումը, հասարակական անկայունությունը և նոր քաղաքական ու մշակութային իրականության ձևավորումը։ Քննության են առնվում վեպի ժանրային ու կառուցվածքային փոփոխությունները, հոգեբանական վերլուծության խորացումը, ժամանակի և տարածության կազմակերպման նոր եղանակները, խորհրդանշական պատկերները, ներքին մենախոսությունը, բազմաձայն պատմողական ձևերը և գեղարվեստական փորձարարության այլ դրսևորումներ։ Կարևորվում են նաև ինտելեկտուալ, սոցիալական, պատմական, հակապատերազմական և հոգեբանական վեպերի առանձնահատկությունները՝ բացահայտելով դրանց միջոցով արտահայտված գաղափարական խնդիրների բազմազանությունը։ Անդրադարձ է կատարվում գրականության և ժամանակաշրջանի փիլիսոփայական ու հասարակական մտքի փոխազդեցությանը, ինչպես նաև այն հարցին, թե ինչպես են պատմական ցնցումները փոխել մարդու, պետության, մշակույթի և քաղաքակրթության վերաբերյալ գրական պատկերացումները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում 1930-ական թվականներին քաղաքական ճնշումների, գրաքննության, արտագաղթի և վտարանդիության պայմաններում ստեղծված գրականությանը, որը գերմանական արձակի զարգացման մեջ ձևավորեց նոր թեմաներ և գաղափարական շեշտադրումներ։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս միջպատերազմյան գերմանական վեպը դիտարկել որպես ժամանակաշրջանի պատմական փորձառության և մտավոր ճգնաժամերի գեղարվեստական արտահայտություն՝ բացահայտելով գրական ձևի, գաղափարական բովանդակության և հասարակական իրականության փոխադարձ կապերը։

Աշխատությունը նվիրված է հայ միջնադարյան հոգևոր-գրական մշակույթի կարևոր ժողովածուներից մեկի ձևավորման, կառուցվածքային զարգացման և ձեռագրական ավանդույթի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում գանձերի՝ եկեղեցական տոներին, սրբերին և քրիստոնեական հիշատակություններին նվիրված բանաստեղծական ու երաժշտական բնույթի ստեղծագործությունների աստիճանական համախմբումն է առանձին ժողովածուների մեջ։ Քննվում են այն պատմամշակութային և եկեղեցական պայմանները, որոնց ազդեցությամբ ձևավորվել է տվյալ ժողովածուային տեսակը, ինչպես նաև դրա առնչությունները հայ հոգևոր երգարվեստի, ծիսական գրականության և միջնադարյան բանաստեղծության այլ ժանրերի հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ձեռագիր օրինակների կազմին, ստեղծագործությունների հաջորդականությանը, տարբեր խմբագրություններին և ժամանակի ընթացքում ժողովածուների բովանդակության համալրման գործընթացին։ Ուսումնասիրվում է, թե առանձին հեղինակների ստեղծագործություններն ինչպես են ներառվել ձեռագրական ավանդույթի մեջ և աստիճանաբար դարձել ավելի ամբողջական ու կայուն կառուցվածք ունեցող ժողովածուների մաս։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում գանձ ժանրի պոետիկական համակարգի ուսումնասիրությունը՝ լեզվական արտահայտչամիջոցների, պատկերային մտածողության, աստվածաշնչյան խորհրդաբանության և եկեղեցական տոնացույցի հետ ունեցած կապերի տեսանկյունից։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համեմատվել տարբեր ժամանակաշրջանների ձեռագրեր՝ բացահայտելու դրանց տեքստային տարբերությունները, նոր ստեղծագործությունների ավելացումները, խմբագրական միջամտությունները և տեղական ձեռագրական կենտրոնների առանձնահատկությունները։ Դիտարկվում է նաև ժողովածուների երաժշտական նշանակությունը, քանի որ դրանցում ընդգրկված ստեղծագործությունները կապված էին եկեղեցական ծիսական և երգեցողական մշակույթի հետ։ Ձեռագրերի հիշատակարանները, տեքստաբանական տարբերակները և նյութերի դասավորությունը կարևոր աղբյուրներ են ժողովածուների զարգացման փուլերը վերականգնելու համար։ Նման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս տվյալ ձեռագրական ավանդույթը դիտարկել ոչ թե որպես անփոփոխ կազմով ստեղծված մեկ ամբողջություն, այլ որպես երկարատև մշակութային գործընթացի արդյունք, որը ձևավորվել և վերափոխվել է տարբեր դարաշրջաններում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հայ միջնադարյան գրականության պատմության, ձեռագրագիտության, տեքստաբանության և հայ հոգևոր երաժշտության ուսումնասիրության մոտեցումները՝ նպաստելով հայկական ձեռագիր և եկեղեցական ժառանգության առավել ամբողջական ճանաչմանը։

Աշխատությունը նվիրված է ֆրանսիական պոեզիայի ընկալմանը, թարգմանությանը և գրականագիտական գնահատմանը ռուս նշանավոր բանաստեղծ, թարգմանիչ և քննադատ Վալերի Բրյուսովի ստեղծագործական գործունեության շրջանակում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն սկզբունքների վրա, որոնցով Բրյուսովը մոտեցել է ֆրանսիացի բանաստեղծների ստեղծագործությունների ընտրությանը, մեկնաբանությանը և ռուսերեն վերարտադրմանը՝ փորձելով պահպանել բնագրի գաղափարական բովանդակությունը, գեղարվեստական կառուցվածքը, պատկերային համակարգը, ռիթմը և ոճական առանձնահատկությունները։ Քննության են առնվում տարբեր ժամանակաշրջանների և գրական ուղղությունների ներկայացուցիչների ստեղծագործությունների նկատմամբ նրա հետաքրքրությունը, հատկապես XIX դարի ֆրանսիական պոեզիայի և սիմվոլիստական ու հարակից գեղագիտական հոսանքների ազդեցությունը նրա գրական հայացքների ձևավորման վրա։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում թարգմանության տեսական և գործնական խնդիրներին՝ բառային ճշգրտության և գեղարվեստական համարժեքության հարաբերակցությանը, չափածոյի կառուցվածքի պահպանմանը, հանգավորման համակարգի վերարտադրմանը և ազգային լեզվամշակութային առանձնահատկությունների փոխանցմանը։ Ուսումնասիրվում է նաև Բրյուսովի՝ որպես գրական քննադատի գործունեությունը, նրա կողմից ֆրանսիացի հեղինակներին տրված գնահատականները, ստեղծագործական անհատականությունների բնութագրումները և եվրոպական գրական գործընթացների վերաբերյալ արտահայտած տեսակետները։ Կարևորվում է այն հանգամանքը, որ թարգմանությունը նրա համար հանդես էր գալիս ոչ միայն որպես օտարալեզու ստեղծագործությունը մեկ այլ լեզվով ներկայացնելու միջոց, այլև որպես մշակույթների միջև գրական հաղորդակցության ձև։ Այդ գործունեությունը նպաստել է ֆրանսիական պոեզիայի տարածմանը ռուսալեզու ընթերցողների շրջանում և եվրոպական գեղարվեստական նոր միտումների յուրացմանը ռուսական գրական միջավայրում։ Համեմատական վերլուծության միջոցով հնարավոր է բացահայտել բնագրերի և թարգմանությունների միջև առկա ոճական ու իմաստային համապատասխանությունները, ինչպես նաև այն ստեղծագործական փոփոխությունները, որոնք պայմանավորված են ռուսաց լեզվի կառուցվածքով և թարգմանչի անհատական գեղագիտական սկզբունքներով։ Անդրադարձ է կատարվում նաև Բրյուսովի սեփական բանաստեղծական աշխարհի և նրա թարգմանական աշխատանքի փոխազդեցությանը՝ ցույց տալով, թե ինչպես է ֆրանսիական գրական փորձը մասնակցել նրա գեղարվեստական մտածողության ձևավորմանը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս թարգմանական ժառանգությունը դիտարկել ռուս-ֆրանսիական գրական կապերի, համեմատական գրականագիտության և մշակութային փոխազդեցությունների ավելի լայն համատեքստում։ Նյութը կարող է օգտակար լինել ֆրանսիական և ռուսական գրականության, պոեզիայի պատմության, թարգմանության տեսության, համեմատական գրականագիտության և եվրոպական սիմվոլիզմի ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, ուսանողների և ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Ամո Սաղիանի պոեզիայում մարդու և բնության փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով բնաշխարհի գեղարվեստական ընկալման, մարդկային ապրումների և բնության կերպավորման հիմնական առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում է բնությունը ոչ միայն որպես բանաստեղծական միջավայր կամ նկարագրության առարկա, այլև որպես ստեղծագործությունների գաղափարական և հուզական կարևոր բաղադրիչ, որի միջոցով արտահայտվում են մարդու ներաշխարհը, հիշողությունները, հայրենիքի նկատմամբ սերը, կյանքի և ժամանակի մասին մտորումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն եղանակներին, որոնց միջոցով բանաստեղծը բնության երևույթներին, տարվա եղանակներին, լեռներին, դաշտերին, ծառերին, ծաղիկներին, ջրին և հայրենի բնաշխարհի այլ տարրերին հաղորդում է մարդկային հատկանիշներ ու հուզական նշանակություն։ Բնության պատկերները հաճախ հանդես են գալիս որպես մարդու հոգեվիճակի արտահայտման միջոց՝ ստեղծելով զուգահեռներ արտաքին աշխարհի փոփոխությունների և ներքին ապրումների միջև։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում է նաև մարդու և բնության միասնության գաղափարը, որի շրջանակում մարդը ներկայացվում է որպես բնության անբաժանելի մաս և միաժամանակ՝ նրա գեղեցկությունը ճանաչող ու վերարժևորող էակ։ Քննարկվում են հայրենի բնաշխարհի պատկերների միջոցով ազգային ինքնության, հայրենի հողի, հիշողության և մշակութային պատկանելիության արտահայտման առանձնահատկությունները։ Վերլուծվում են բանաստեղծական պատկերները, խորհրդանիշները, փոխաբերությունները, բնապատկերային նկարագրությունները և լեզվաոճական միջոցները, որոնց օգնությամբ ձևավորվում է մարդու և բնության ներդաշնակ կամ երբեմն հակասական հարաբերության գեղարվեստական պատկերը։ Ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ բնությունը տվյալ պոեզիայում ունի ոչ միայն գեղագիտական, այլև փիլիսոփայական և բարոյական նշանակություն՝ հնարավորություն տալով խորհելու մարդու կյանքի, ժամանակի անցողիկության, հիշողության, սիրո և գոյության արժեքների մասին։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել Ամո Սաղիանի ստեղծագործության, հայ պոեզիայի բնապատկերային մտածողության և մարդ-բնություն հարաբերության գրական արտացոլման ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների, ուսանողների և գրականագետների համար։

Այս հրատարակությունը Հայաստանի գրադարանային ոլորտին նվիրված գիտամեթոդական հանդեսի 2024 թվականի երկրորդ թողարկումն է, որը ներառում է մասնագիտական հոդվածներ և հաղորդումներ՝ գրադարանագիտության, մատենագիտության, ժառանգության պահպանության և հարակից հումանիտար ոլորտների վերաբերյալ։ Թողարկման նյութերը հիմնականում հիմնված են 2024 թվականի հոկտեմբերի 3-4-ին անցկացված «Ժառանգության պահպանություն՝ հանուն կայուն ապագայի» գիտաժողովում ներկայացված զեկուցումների և հաղորդումների վրա։ Բովանդակությունը բաժանված է յոթ հիմնական ուղղությունների՝ ազգային ժառանգության պահպանություն, ընթերցանության խթանում, թվային բովանդակության կառավարում, կառավարում և մասնագիտական զարգացում, հայկական ժառանգության պահպանություն և հանրահռչակում, Սփյուռքի ժառանգության պահպանություն և հանրահռչակում, ինչպես նաև հաղորդումներ։ Հրատարակությունը կարևորում է գրադարանների՝ որպես մշակութային հիշողության պահպանման, գիտելիքի տարածման և հասարակության կրթական ու մշակութային զարգացման կենտրոնների դերը։ Նյութերում քննարկվում են գրադարանային հավաքածուների պահպանության և կառավարման, մշակութային ժառանգության թվայնացման, թվային բովանդակության կազմակերպման և հասանելիության ապահովման ժամանակակից խնդիրները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում ընթերցանության խթանմանը և գրադարանային ծառայությունների զարգացմանը, ինչը հնարավորություն է տալիս դիտարկել գրադարանը ոչ միայն որպես գրքերի պահպանման վայր, այլև որպես ակտիվ հասարակական և կրթական միջավայր։ Թողարկման կարևոր ուղղություններից է հայկական մշակութային ժառանգության պահպանումն ու հանրահռչակումը՝ ինչպես Հայաստանի, այնպես էլ Սփյուռքի գրադարաններում և մշակութային հաստատություններում պահպանվող նյութերի համատեքստում։ Այս տեսանկյունից հրատարակությունը ներկայացնում է հայ գրավոր և մշակութային ժառանգության պահպանման ժամանակակից մոտեցումները, թվային տեխնոլոգիաների կիրառման հնարավորությունները և մասնագիտական համագործակցության անհրաժեշտությունը։ Նյութերը կարող են օգտակար լինել նաև գրադարանների կառավարման, մասնագիտական զարգացման, տեղեկատվական ռեսուրսների կազմակերպման և ոլորտի նորարարական մեթոդների ուսումնասիրության համար։ Հրատարակությունն արժեքավոր է գրադարանագետների, մատենագետների, արխիվագետների, թանգարանագետների, հրատարակչական ոլորտի մասնագետների և հումանիտար գիտությունների հետազոտողների համար։ Այն հնարավորություն է տալիս ծանոթանալու Հայաստանի գրադարանային ոլորտի արդի խնդիրներին, միջազգային փորձի և նոր տեխնոլոգիաների կիրառման միտումներին, ինչպես նաև մշակութային ժառանգության պահպանման ու հանրահռչակման ժամանակակից մոտեցումներին։ 2024 թվականի երկրորդ թողարկումը, ունենալով գիտամեթոդական և մասնագիտական ուղղվածություն, կարող է ծառայել նաև որպես հետազոտական աղբյուր՝ Հայաստանի գրադարանային համակարգի զարգացման, թվայնացման, ժառանգության պահպանության և մասնագիտական գործունեության ընթացիկ գործընթացների ուսումնասիրության համար։

Այս հրատարակությունը ներկայացնում է Սուրեն Սպանդարյանի գրականագիտական և գրաքննադատական հայացքները՝ անդրադառնալով գրականության հասարակական, գաղափարական և գեղագիտական նշանակությանը։ Աշխատության մեջ արտացոլվում են գրական ստեղծագործության, գրողի դերի, գրականության զարգացման օրինաչափությունների և ժամանակի հասարակական իրականության ու գրականության փոխհարաբերության վերաբերյալ նրա տեսակետները։ Սպանդարյանի գրականագիտական մոտեցումները կարևոր են հատկապես այն տեսանկյունից, որ գրականությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես գեղարվեստական արտահայտության ձև, այլև որպես հասարակական մտածողության, գաղափարների և ժամանակի խնդիրների արտացոլման միջոց։ Ուսումնասիրության շրջանակում ուշադրություն է դարձվում գրական ստեղծագործությունների բովանդակության և ձևի հարաբերակցությանը, գեղարվեստական արժանիքների գնահատմանը, գրողի աշխարհայացքի և ստեղծագործական դիրքորոշման նշանակությանը։ Հեղինակի քննադատական հոդվածներն ու դատողությունները հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմելու իր ժամանակի գրական գործընթացների, գրական ճաշակի և գեղագիտական չափանիշների մասին։ Կարևոր է նաև այն հանգամանքը, որ գրականության վերաբերյալ նրա մտքերը կապված են մշակութային և հասարակական լայն գործընթացների հետ՝ արտացոլելով գրականության դերի վերաբերյալ ժամանակաշրջանին բնորոշ պատկերացումները։ Հրատարակությունը կարող է արժեքավոր աղբյուր լինել Սուրեն Սպանդարյանի մտավոր և գրական ժառանգության, ինչպես նաև հայ գրաքննադատական մտքի պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում գրականագետների, պատմաբանների, հայագետների, գրաքննադատության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների, ուսանողների և հայ մշակույթի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Ունամունոյի փիլիսոփայական արձակի ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով նրա ստեղծագործություններում արտահայտված աշխարհայացքային, բարոյագիտական և գոյաբանական գաղափարների, ինչպես նաև դրանց գեղարվեստական մարմնավորման առանձնահատկությունների վրա։ Ուսումնասիրության շրջանակում վերլուծվում են մարդու, կյանքի, մահվան, ազատության, պատասխանատվության, բարու և չարի, ճշմարտության ու մարդկային գոյության իմաստի վերաբերյալ հարցադրումները, որոնք արձակում ստանում են ոչ միայն գաղափարական, այլև գեղարվեստական արտահայտություն։ Հեղինակը դիտարկում է այն եղանակները, որոնց միջոցով փիլիսոփայական մտորումները միահյուսվում են պատմողական կառուցվածքին, կերպարների հոգեբանական զարգացմանը, երկխոսություններին և հեղինակային խոսքին՝ ստեղծելով գրական տեքստի բազմաշերտ իմաստային համակարգ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում փիլիսոփայական գաղափարների և գեղարվեստական ձևի փոխհարաբերությանը, քանի որ ստեղծագործությունների արժեքը պայմանավորված է ոչ միայն դրանցում առաջադրված գաղափարներով, այլև այդ գաղափարների յուրօրինակ գեղարվեստական ներկայացմամբ։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հեղինակի արձակի ներքին տրամաբանությունը, կերպարների աշխարհընկալման առանձնահատկությունները և անհատի ու հասարակության հարաբերությունների վերաբերյալ նրա մոտեցումները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել նաև փիլիսոփայական գրականության և գրական փիլիսոփայության փոխազդեցության ուսումնասիրության համար՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող է արձակ ստեղծագործությունը դառնալ մարդկային գոյության բարդ հարցերի քննության միջոց։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, փիլիսոփաներին, մշակութաբաններին, արևելագիտությամբ զբաղվող մասնագետներին, հետազոտողներին, դասախոսներին և գրականության ու փիլիսոփայության հարակից ուղղությունների ուսանողներին։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Ուոլթ Ուիթմենի ստեղծագործական ժառանգության ազդեցության և շարունակականության ուսումնասիրությանը 20-րդ դարի առաջին կեսի ամերիկյան պոեզիայում։ Հետազոտության կենտրոնում այն գրական ավանդույթների բացահայտումն է, որոնք ձևավորվել կամ զարգացել են Ուիթմենի բանաստեղծական նորարարությունների ազդեցությամբ և հետագայում դրսևորվել ամերիկացի տարբեր բանաստեղծների ստեղծագործություններում։ Աշխատանքում Ուիթմենի պոեզիան դիտարկվում է որպես ամերիկյան գրականության զարգացման կարևոր շրջադարձային երևույթ, որը նոր մոտեցումներ է առաջարկել բանաստեղծական խոսքի, անհատի, հասարակության, ժողովրդավարության, ազատության և ազգային ինքնության ներկայացման հարցերում։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է Ուիթմենի բանաստեղծական համակարգի հիմնական առանձնահատկությունների վերլուծությունը։ Քննարկվում են ազատ չափածոյի կիրառումը, խոսքի ռիթմիկ կառուցվածքի նոր ձևերը, կատալոգային թվարկումների լայն կիրառությունը, բանաստեղծական «ես»-ի ընդլայնված դերը և առօրյա կյանքի, աշխատանքի ու հասարակական տարբեր շերտերի ներգրավումը պոեզիայի թեմատիկ դաշտ։ Այս հատկանիշները հետագայում դառնում են ամերիկյան բանաստեղծական ավանդույթի կարևոր բաղադրիչներ և տարբեր հեղինակների ստեղծագործություններում ստանում նոր մեկնաբանություններ։ Աշխատանքում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում անհատի և հասարակության փոխհարաբերության խնդրին։ Ուիթմենի համար անհատական ինքնությունը միաժամանակ կապված է հասարակական և ազգային ամբողջության հետ, իսկ անձնական փորձառությունը կարող է վերածվել համընդհանուր մարդկային փորձառության արտահայտության։ 20-րդ դարի առաջին կեսի ամերիկյան պոեզիայում այս մոտեցումը շարունակվում է տարբեր ձևերով՝ վերաիմաստավորվելով քաղաքային կյանքի, սոցիալական փոփոխությունների, պատերազմի, արդյունաբերականացման և արագ փոփոխվող մշակութային միջավայրի պայմաններում։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է ամերիկյան բանաստեղծական լեզվի ժողովրդավարացման գործընթացի ուսումնասիրությունը։ Ուիթմենի ստեղծագործության մեջ բարձր և ցածր, գրական և առօրյա լեզվական շերտերի սահմանները զգալիորեն թուլանում են, իսկ սովորական մարդու կյանքն ու խոսքը դառնում են բանաստեղծական արտահայտության լիարժեք նյութ։ Հետագա սերնդի հեղինակների մոտ այս սկզբունքը կարող է դրսևորվել տարբեր ձևերով՝ առօրյա խոսքի, ժողովրդական լեզվամտածողության, քաղաքային միջավայրի և հասարակական իրականության անմիջական ներկայացման միջոցով։ Աշխատանքում ուսումնասիրության առարկա է նաև ազատ չափածոյի և ավանդական բանաստեղծական ձևերի հարաբերությունը։ Ուիթմենի ազատ բանաստեղծական կառուցվածքը մեծ նշանակություն է ունեցել ամերիկյան պոեզիայի ձևային զարգացման համար՝ ցույց տալով, որ բանաստեղծական ռիթմը կարող է կառուցվել ոչ միայն հաստատուն չափի և հանգավորման, այլև խոսքի բնական ընթացքի, կրկնությունների, զուգահեռ կառուցվածքների և ինտոնացիոն շեշտադրումների միջոցով։ 20-րդ դարի առաջին կեսի բազմաթիվ բանաստեղծների ստեղծագործության մեջ այս սկզբունքը վերածվում է ինքնուրույն գեղարվեստական որոնումների հիմքի։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում քաղաքային և արդյունաբերական աշխարհի պատկերումը։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է ֆոթովվաթնամեների՝ որպես իրանական դպրության կարևոր գրական և մշակութապատմական հուշարձանների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն գրավոր աղբյուրներն են, որոնք ձևավորվել են ֆոթովվաթի՝ ասպետականության, բարոյական վարքականոնի, առաքինության և փոխօգնության գաղափարների շուրջ և արտացոլում են իրանական հասարակության հոգևոր, բարոյական ու մշակութային պատկերացումների մի ամբողջ համակարգ։ Աշխատանքում ֆոթովվաթնամեները դիտարկվում են ոչ միայն որպես առանձին գրական երկեր, այլև որպես պատմական սկզբնաղբյուրներ, որոնք հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու միջնադարյան և հետագա իրանական հասարակության արժեքային համակարգը, սոցիալական հարաբերությունները և մշակութային միջավայրը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է ֆոթովվաթի գաղափարական հիմքերի բացահայտումը։ Քննարկվում են առաքինության, ազնվության, առատաձեռնության, քաջության, համեստության, հյուրասիրության, հավատարմության և կարիքավորին օգնություն ցուցաբերելու սկզբունքները, որոնք տարբեր ձևերով արտահայտվում են այդ երկերում։ Այս արժեքները ներկայացվում են ոչ միայն որպես անհատական վարքականոն, այլև որպես հասարակական հարաբերությունների կարգավորման բարոյական հիմք։ Հետազոտության շրջանակում ուշադրություն է դարձվում ֆոթովվաթնամեների կառուցվածքային և ժանրային առանձնահատկություններին։ Դրանք կարող են ներառել բարոյական կանոնների, պատվիրանների, վարքագծային նորմերի, ծիսական կամ արարողակարգային նկարագրությունների, առակների, պատմությունների և օրինակելի կերպարների ներկայացում։ Այս բազմաբաղադրիչ կառուցվածքը թույլ է տալիս ֆոթովվաթնամեները դիտարկել միաժամանակ որպես գրական, դաստիարակչական և սոցիալական բնույթի տեքստեր։ Աշխատանքում կարևոր տեղ է հատկացվում իրանական դպրության զարգացման պատմության մեջ այդ ստեղծագործությունների ունեցած դերին։ Դրանց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել պարսկերեն գրավոր մշակույթի տարբեր շերտերի, գրական լեզվի զարգացման, բարոյափիլիսոփայական գաղափարների տարածման և ավանդույթների փոխանցման մասին։ Ֆոթովվաթնամեները նաև արժեքավոր են լեզվաբանական տեսանկյունից, քանի որ կարող են պարունակել ժամանակաշրջանին բնորոշ բառապաշար, դարձվածքներ, մասնագիտական արտահայտություններ և սոցիալ-մշակութային հասկացություններ։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է ֆոթովվաթի և իրանական հասարակության տարբեր մասնագիտական ու սոցիալական խմբերի փոխհարաբերության դիտարկումը։ Ֆոթովվաթական ավանդույթները տարբեր ժամանակաշրջաններում կարող էին կապված լինել արհեստավորների, առևտրականների և այլ քաղաքային խմբերի հետ, ինչի արտացոլումը որոշ տեքստերում հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու մասնագիտական էթիկայի և համայնքային ինքնակազմակերպման պատմական ձևերը։ Այս համատեքստում ֆոթովվաթնամեները կարող են արժեքավոր տեղեկություններ տրամադրել ոչ միայն կրոնական կամ բարոյական գաղափարների, այլև առօրյա կյանքի, աշխատանքի մշակույթի և սոցիալական վարքականոնի վերաբերյալ։ Աշխատանքում դիտարկվում է նաև ֆոթովվաթի կապը իսլամական բարոյական և հոգևոր մտածողության հետ։ Միաժամանակ ուշադրություն է դարձվում այն տեղական և նախաիսլամական ավանդույթներին, որոնք տարբեր ձևերով կարող էին ներգործել ֆոթովվաթական պատկերացումների ձևավորման վրա։ Այդ փոխազդեցությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել իրանական մշակույթի պատմական շարունակականության և տարբեր գաղափարական շերտերի փոխներթափանցման մասին։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է նաև ֆոթովվաթնամեների աղբյուրագիտական նշանակությունը։ Տարբեր ժամանակաշրջաններում կազմված տեքստերի համեմատությունը կարող է բացահայտել գաղափարների շարունակականությունը, փոփոխությունները և նոր սոցիալական պայմաններին դրանց հարմարեցումը։ Ձեռագրերի, տարբեր խմբագրությունների և տեքստային տարբերակների ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել ստեղծագործությունների թվագրման, հեղինակության, տարածման և փոխազդեցությունների վերաբերյալ հարցերի պարզաբանմանը։ Աշխատանքում ուշադրություն է դարձվում նաև գրական և պատմական կերպարների դերին։ Ֆոթովվաթական տեքստերում օրինակելի անձանց ներկայացումը ծառայում է որոշակի բարոյական իդեալի ձևավորմանը։ Նրանց վարքագիծը, որոշումները և փոխհարաբերությունները կարող են օգտագործվել որպես առաքինի վարքի օրինակներ, ինչի միջոցով տեքստերը կատարում են նաև դաստիարակչական գործառույթ։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը ֆոթովվաթնամեները ներկայացնում է որպես իրանական գրավոր մշակույթի բազմաշերտ հուշարձաններ, որոնց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս միաժամանակ անդրադառնալ գրականության, լեզվի, բարոյական փիլիսոփայության, սոցիալական պատմության և մշակութային ավանդույթների խնդիրներին։ Դրանք արժեքավոր նյութ են իրանական քաղաքային մշակույթի, մասնագիտական էթիկայի, հասարակական փոխհարաբերությունների և բարոյական պատկերացումների պատմական զարգացման ուսումնասիրության համար։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել իրանագետներին, արևելագետներին, բանասերներին, գրականագետներին, մշակույթի պատմաբաններին և պարսկերեն միջնադարյան գրավոր ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին։

Աշխատությունը նվիրված է 1944-1982 թվականների ընթացքում հայ և թուրքմենական գրականությունների միջև ձևավորված ու զարգացած կապերի ուսումնասիրությանը՝ անդրադառնալով երկու ժողովուրդների գրական և մշակութային փոխհարաբերությունների հիմնական ուղղություններին, դրանց զարգացման առանձնահատկություններին և փոխադարձ ազդեցություններին։ Ուսումնասիրության կենտրոնում հայ և թուրքմեն հեղինակների ստեղծագործական շփումներն են, գրական երկերի թարգմանությունն ու տարածումը, գրական մամուլի դերը, հեղինակների մասին քննադատական ու գրականագիտական անդրադարձները, ինչպես նաև տարբեր մշակութային միջոցառումների և ստեղծագործական կապերի նշանակությունը երկու գրական ավանդույթների փոխճանաչման գործում։ Աշխատության ժամանակագրական շրջանակը ներառում է խորհրդային շրջանի մի քանի տասնամյակներ, երբ Հայաստանի և Թուրքմենստանի գրական կյանքը զարգանում էր ընդհանուր մշակութային և հրատարակչական միջավայրում։ Այդ ժամանակաշրջանում գրական փոխանակումները հնարավորություն էին տալիս ընթերցողներին ծանոթանալու հարևան ժողովուրդների պատմությանը, մշակույթին, ազգային մտածողությանը և գրական կերպարային համակարգին։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում թարգմանական գրականությանը, որը կարևոր միջնորդ էր հայ և թուրքմեն հեղինակների ստեղծագործությունների տարածման համար։ Թարգմանությունների միջոցով երկու ժողովուրդների ընթերցողները հնարավորություն էին ստանում բացահայտելու միմյանց գրական ժառանգությունը, ժամանակակից հեղինակներին, բանաստեղծական և արձակ ստեղծագործությունները, ինչպես նաև ազգային թեմաների ու կերպարների յուրահատկությունները։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև այն գրողներին և գրականագետներին, որոնք իրենց գործունեությամբ նպաստել են հայ-թուրքմենական գրական երկխոսության զարգացմանը՝ թարգմանելով ստեղծագործություններ, ներկայացնելով հարակից գրականությունների ձեռքբերումները կամ հանդես գալով գրականագիտական գնահատականներով։ Կարևոր նշանակություն ունեն նաև գրական պարբերականները, հրատարակչությունները, ժողովածուները և մշակութային կազմակերպությունները, որոնք նպաստել են գրական կապերի ինստիտուցիոնալ զարգացմանը և ստեղծագործությունների շրջանառությանը։ Ուսումնասիրության միջոցով հնարավոր է պատկերացում կազմել այն մասին, թե ինչպես են տարբեր ժամանակաշրջաններում փոխվել գրական փոխհարաբերությունների բնույթը, ինչ թեմաներ և հեղինակներ են առավել մեծ հետաքրքրություն առաջացրել, և ինչ դեր են ունեցել թարգմանությունները երկու գրականությունների փոխադարձ ընկալման գործում։ Աշխատանքը կարևոր է նաև համեմատական գրականագիտության տեսանկյունից, քանի որ հայ և թուրքմենական գրականությունների զուգադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ընդհանուր թեմատիկ ու գեղարվեստական մոտիվներ, ազգային ինքնության արտահայտման ձևեր, պատմական հիշողության դրսևորումներ և գրական ավանդույթների առանձնահատկություններ։ Միաժամանակ այն ցույց է տալիս, որ գրական կապերը միայն ստեղծագործությունների փոխանակում չեն, այլ նաև մշակութային երկխոսության միջոց, որի շնորհիվ ժողովուրդները կարող են ավելի լավ ճանաչել միմյանց հոգևոր և գեղարվեստական աշխարհը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը արժեքավոր նյութ է հայ-թուրքմենական մշակութային հարաբերությունների, խորհրդային շրջանի գրական գործընթացների, թարգմանական գրականության և երկու ժողովուրդների գրական փոխազդեցությունների մասին ամբողջական պատկերացում կազմելու համար։ Այն կարող է հետաքրքրել հայագիտությամբ, թուրքմենագիտությամբ, համեմատական գրականագիտությամբ, թարգմանագիտությամբ և մշակութային հարաբերությունների պատմությամբ զբաղվող մասնագետներին, ուսանողներին և ընթերցողներին։

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Ավետիս Ահարոնյանի գեղարվեստական արձակի թեմատիկ, գաղափարական և ոճական առանձնահատկությունների քննությանը՝ բացահայտելով նրա տեղն ու նշանակությունը XX դարասկզբի հայ գրականության զարգացման մեջ։ Ահարոնյանի արձակում միահյուսվում են ազգային կյանքի, պատմական ճակատագրի, հասարակական հակասությունների և անհատի հոգեբանական աշխարհի խնդիրները, ինչի շնորհիվ նրա ստեղծագործությունները ձեռք են բերում ինչպես ազգային, այնպես էլ համամարդկային բովանդակություն։ Հեղինակի համար գրականությունը ոչ միայն իրականության պատկերման միջոց է, այլև մարդու հոգևոր աշխարհի, հասարակական հարաբերությունների և պատմական հիշողության ուսումնասիրության ձև։ Ուսումնասիրության կենտրոնում առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում անհատի և հասարակության փոխհարաբերությունը։ Ահարոնյանի հերոսները հաճախ հայտնվում են բարդ սոցիալական և պատմական պայմաններում, որտեղ նրանց անձնական ցանկությունները բախվում են արտաքին իրականության սահմանափակումներին։ Այդ բախումը ձևավորում է նրանց ներքին դրամատիզմը և հնարավորություն տալիս բացահայտելու մարդկային բնավորության տարբեր կողմերը՝ վախը, հույսը, հավատը, հուսահատությունը, սերը, արժանապատվությունը և պայքարի պատրաստակամությունը։ Հերոսի հոգեբանական վիճակը հաճախ անմիջականորեն կապված է նրա ապրած ժամանակաշրջանի հետ, և անձնական ողբերգությունը վերածվում է ավելի լայն ազգային կամ հասարակական ողբերգության արտահայտության։ Ահարոնյանի արձակի կարևոր թեմաներից է ազգային ինքնագիտակցությունը։ Նրա ստեղծագործություններում հայ մարդու ճակատագիրը հաճախ ներկայացվում է պատմական դժվարությունների և ազգային գոյության սպառնալիքների համատեքստում։ Հայրենիքի, ժողովրդի, ազգային արժանապատվության և ազատության գաղափարները դառնում են բազմաթիվ կերպարների գործողությունների և ընտրությունների հիմքը։ Սակայն ազգային թեմատիկան հեղինակի մոտ չի սահմանափակվում միայն հայրենասիրական գաղափարների արտահայտմամբ․ այն կապվում է անհատի հոգեբանական փորձի, հիշողության, կորստի և ապագայի նկատմամբ ունեցած հույսի հետ։ Այդ պատճառով ազգային և անձնական ճակատագրերը հաճախ ներկայացվում են որպես փոխկապակցված երևույթներ։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է հատկացվում պատմական իրականության գեղարվեստական արտացոլմանը։ Ահարոնյանի արձակը հաճախ արձագանքում է հայ ժողովրդի պատմական փորձին և ժամանակի հասարակական-քաղաքական իրադարձություններին։ Պատմական միջավայրը նրա ստեղծագործություններում ոչ միայն գործողությունների ֆոն է, այլև կերպարների մտածողությունը ձևավորող ուժ։ Պատմական աղետները, սոցիալական անարդարությունը, բռնությունը և քաղաքական անկայունությունը ներթափանցում են հերոսների առօրյա կյանք և ազդում նրանց հոգևոր աշխարհի վրա։ Հեղինակը պատմական իրադարձությունները ներկայացնում է մարդկային ճակատագրերի միջոցով՝ դրանով իսկ պատմությանը հաղորդելով զգացմունքային և հոգեբանական խորություն։ Ահարոնյանի գեղարվեստական արձակի առանձնահատկություններից է մարդու ներաշխարհի նկատմամբ մեծ ուշադրությունը։ Նրա հերոսների ապրումները հաճախ մանրամասնորեն բացահայտվում են ներքին խոսքի, հիշողությունների, հոգեբանական դիտարկումների և հուզական իրավիճակների միջոցով։ Ներքին և արտաքին աշխարհների փոխհարաբերությունը ստեղծում է բազմաշերտ կերպարներ, որոնց վարքագիծը հնարավոր չէ բացատրել միայն սոցիալական հանգամանքներով։ Նրանց որոշումների հիմքում հաճախ ընկած են անձնական փորձառություններ, բարոյական համոզմունքներ, վախեր և ներքին հակասություններ։ Կարևոր թեմա է նաև հայրենի հողի և մարդու կապը։ Հայրենիքը Ահարոնյանի արձակում կարող է հանդես գալ ոչ միայն որպես աշխարհագրական տարածք, այլև որպես հիշողության, ինքնության և հոգևոր պատկանելիության խորհրդանիշ։ Հայրենի միջավայրից հեռացումը կամ դրա կորուստը հաճախ առաջացնում է օտարման և հոգևոր դատարկության զգացում, իսկ հայրենիքի հետ կապի պահպանումը դառնում է ինքնության պահպանման կարևոր պայման։ Այս թեման հատկապես նշանակալի է հեղինակի այն ստեղծագործություններում, որտեղ անձնական ճակատագիրը միահյուսվում է ժողովրդի պատմական փորձին։ Ուսումնասիրության մեջ անդրադարձ է կատարվում նաև Ահարոնյանի լեզվաոճական առանձնահատկություններին։ Նրա արձակին բնորոշ են պատկերավոր նկարագրությունները, հուզական լարվածությունը, բնության և մարդու հոգեվիճակի փոխկապակցված ներկայացումը, երկխոսությունների բնականությունը և կերպարների խոսքի անհատականացումը։ Բնությունը հաճախ հանդես է գալիս որպես հերոսի ներաշխարհի արտացոլող ուժ․ արտաքին միջավայրի փոփոխությունները կարող են ընդգծել կերպարի ուրախությունը, տագնապը, տխրությունը կամ հույսը։ Այսպիսով, նկարագրությունը դառնում է ոչ միայն միջավայրի ստեղծման, այլև հոգեբանական բնութագրման միջոց։ Ահարոնյանի արձակի կարևոր կողմերից է նաև բարոյական խնդիրների նկատմամբ հետաքրքրությունը։ Նրա կերպարները հաճախ կանգնում են ընտրության առաջ, երբ անհրաժեշտ է որոշել անձնական երջանկության և պարտքի, անվտանգության և պայքարի, անհատական շահի և ընդհանուր նպատակի միջև։ Այդ իրավիճակներում բացահայտվում է մարդու բարոյական նկարագիրը։ Հեղինակը միաժամանակ ցույց է տալիս, որ պատմական ծանր պայմաններում բարոյական ընտրությունը կարող է ունենալ բարձր գին, սակայն հենց այդ ընտրությունն է մարդուն տալիս արժանապատվության և ներքին ամբողջականության զգացում։ Ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ Ավետիս Ահարոնյանի գեղարվեստական արձակը կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայ գրականության մեջ՝ իր մեջ միավորելով ազգային պատմական հիշողությունը, հասարակական խնդիրները, հոգեբանական խորությունը և գեղարվեստական արտահայտչականությունը։ Նրա ստեղծագործություններում հայ մարդու անհատական ճակատագիրը հաճախ դառնում է ժողովրդի պատմական փորձի արտահայտություն, իսկ ազգային թեմաները ձեռք են բերում համամարդկային հնչեղություն։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել հայ գրականությամբ, ազգային գրականության պատմությամբ, XX դարասկզբի արձակով և հոգեբանական կերպարակերտման առանձնահատկություններով հետաքրքրվող ընթերցողներին՝ հնարավորություն տալով ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել Ահարոնյանի գեղարվեստական ժառանգության և հայ արձակի զարգացման մեջ նրա ունեցած դերի մասին։

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Ջոն Դոս Պասոսի վեպերի փորձարարական բնույթին, նրա գեղարվեստական մեթոդների, կառուցվածքային նորարարությունների և մոդեռնիստական գրականության զարգացման մեջ ունեցած նշանակության քննությանը։ Դոս Պասոսի ստեղծագործական աշխարհում ավանդական վիպական պատմելաձևը ենթարկվում է էական փոփոխությունների․ անհատի կյանքի պատմությունը ներկայացվում է ոչ միայն որպես մեկ կենտրոնական հերոսի շուրջ զարգացող ամբողջական սյուժե, այլև որպես բազմաթիվ մարդկանց ճակատագրերից, հասարակական իրադարձություններից, քաղաքական գործընթացներից, լրատվական նյութերից, հիշողություններից և ներքին ապրումներից կազմված բարդ ամբողջություն։ Նրա փորձարարական վեպերի գլխավոր առանձնահատկություններից մեկը բազմաձայնությունն է, որի շնորհիվ ընթերցողը միաժամանակ հանդիպում է տարբեր սոցիալական շերտերի ներկայացուցիչների, նրանց աշխարհայացքների, խնդիրների և հակասությունների։ Այս կառուցվածքը հնարավորություն է տալիս անհատի պատմությունը կապել հասարակության ընդհանուր կյանքի հետ և ցույց տալ, որ մարդու ճակատագիրը հաճախ ձևավորվում է ոչ միայն սեփական ընտրությունների, այլև տնտեսական, քաղաքական և սոցիալական ուժերի ազդեցությամբ։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում հեղինակի կիրառած կինեմատոգրաֆիական մտածողությունը։ Տեսարանների արագ փոփոխությունը, տարբեր ժամանակային և տարածական հարթությունների միավորումը, կտրուկ անցումները և զուգահեռ պատմությունների զարգացումը ստեղծում են շարժուն ու դինամիկ պատում, որը հիշեցնում է կինոմոնտաժի սկզբունքները։ Այդպիսի կառուցվածքը կոտրում է ավանդական ժամանակագրական հաջորդականությունը և ընթերցողին ստիպում է ինքնուրույն կապեր ստեղծել տարբեր դրվագների ու կերպարների միջև։ Նորարարական կարևոր հնարք է նաև տարբեր տեսակի նյութերի համադրումը։ Գեղարվեստական պատմությանը զուգահեռ կարող են հայտնվել թերթային վերնագրեր, հանրային իրադարձությունների արձագանքներ, կենսագրական հատվածներ և ներքին մենախոսություններ։ Այս եղանակով վեպի գեղարվեստական տարածքը ընդլայնվում է՝ ընդգրկելով ոչ միայն հերոսների անձնական կյանքը, այլև տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական իրականությունը։ Դոս Պասոսի մոտ հատկապես կարևոր է անհատի և զանգվածային հասարակության փոխհարաբերությունը։ Նրա կերպարները հաճախ հայտնվում են արագ փոփոխվող Ամերիկայի սոցիալական և տնտեսական միջավայրում, որտեղ քաղաքային զարգացումը, արդյունաբերացումը, կապիտալիստական հարաբերությունները, պատերազմները և քաղաքական հակասությունները անմիջական ազդեցություն են ունենում մարդու կյանքի վրա։ Այս համատեքստում վեպը դառնում է ոչ միայն անձնական ճակատագրերի պատմություն, այլև մի ամբողջ հասարակության գեղարվեստական պատկերը։ Ուսումնասիրության մեջ անդրադարձ է կատարվում նաև հեղինակի լեզվական ու ոճական բազմազանությանը։ Տարբեր կերպարների համար օգտագործվող խոսքային առանձնահատկությունները, ներքին մենախոսությունը, փաստագրական նյութի և գեղարվեստական պատումի միաձուլումը ստեղծում են բազմաշերտ տեքստ, որտեղ միաժամանակ գործում են տարբեր ձայներ և տեսանկյուններ։ Դրանով հեղինակը հրաժարվում է միակողմանի պատմողի դիրքից և ընթերցողին ավելի ակտիվ դեր է տալիս։ Փորձարարական ձևը նաև հնարավորություն է տալիս վերանայել իրականության ներկայացման ավանդական սկզբունքները։ Դոս Պասոսի համար իրականությունը մեկ ամբողջական և միանշանակ պատմություն չէ․ այն կազմված է բազմաթիվ անհատական ընկալումներից, իրար հակասող տեսակետներից և երբեմն անկապ թվացող, բայց ընդհանուր ժամանակաշրջանի մեջ փոխկապակցված իրադարձություններից։ Հենց այդ պատճառով նրա վեպերի կառուցվածքային մասնատվածությունը ոչ թե պարզապես ձևական հնարք է, այլ ժամանակակից աշխարհի բարդությունն արտահայտելու գեղարվեստական միջոց։ Այս ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ Ջոն Դոս Պասոսի փորձարարական վեպը կարևոր դեր ունի ամերիկյան մոդեռնիստական գրականության մեջ։ Նրա ստեղծագործական նորարարությունները՝ բազմակենտրոն կառուցվածքը, կինոմոնտաժային սկզբունքների կիրառումը, փաստագրական և գեղարվեստական նյութի համադրությունը, ներքին մենախոսությունը և բազմաձայն պատումը, ընդլայնում են վեպի արտահայտչական հնարավորությունները։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել ամերիկյան գրականությամբ, մոդեռնիզմով, XX դարի վեպի պատմությամբ և գրական ձևերի զարգացման խնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողներին՝ օգնելով հասկանալ, թե ինչպես է Դոս Պասոսը փոխակերպում ավանդական վիպական կառուցվածքը և այն դարձնում ժամանակակից հասարակության բազմաշերտ իրականությունը ներկայացնելու միջոց։

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Հայկ Խաչատրյանի պատմավեպերի գեղարվեստական առանձնահատկությունների, թեմատիկ ընդգրկման և պատմական մտածողության քննությանը՝ բացահայտելով նրա տեղն ու դերը հայ պատմավիպասանության զարգացման մեջ։ Հեղինակի ստեղծագործության հիմքում ընկած է հայ ժողովրդի պատմական անցյալի գեղարվեստական վերակերտման ձգտումը, որի միջոցով պատմական իրադարձությունները, նշանավոր անհատները, պետականության գաղափարը, ազգային ինքնությունը և ժողովրդի ճակատագիրը ներկայացվում են ոչ միայն որպես անցյալի փաստեր, այլև որպես ժամանակակից ընթերցողի համար կարևոր արժեքային ու բարոյական խնդիրներ։ Ուսումնասիրության մեջ առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պատմական նյութի և գեղարվեստական երևակայության փոխհարաբերությանը։ Հայկ Խաչատրյանը պատմական իրականությունը վերարտադրում է ոչ թե պարզապես փաստերի հաջորդական շարադրանքով, այլ ստեղծում է կենդանի գեղարվեստական աշխարհ, որտեղ պատմական անձինք և իրադարձությունները ստանում են հոգեբանական ու մարդկային մեկնաբանություն։ Նրա պատմավեպերում պատմությունը միահյուսվում է կերպարների անձնական ճակատագրերին, նրանց ապրումներին, նպատակներին, պայքարին և բարոյական ընտրություններին, ինչի շնորհիվ անցյալի մեծ իրադարձությունները ներկայացվում են մարդու անհատական փորձառության միջոցով։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ազգային ինքնագիտակցության և հայրենասիրության թեման։ Պատմական անցյալի պատկերումը հաճախ ծառայում է ազգային հիշողության պահպանմանն ու վերաիմաստավորմանը, իսկ հերոսների պայքարը հայրենիքի, ազատության և պետականության համար ներկայացվում է որպես ոչ միայն քաղաքական, այլև բարոյական արժեքների դրսևորում։ Միաժամանակ հեղինակի պատմավեպերում հերոսները չեն ներկայանում միայն իբրև իդեալականացված ազգային կերպարներ․ նրանց մարդկային հատկանիշները, ներքին հակասությունները, ձգտումները և դժվարությունները հնարավորություն են տալիս պատմական կերպարին հաղորդել հոգեբանական ամբողջականություն։ Ուսումնասիրության մեջ անդրադարձ է կատարվում նաև պատմության և գեղարվեստական ժամանակի հարաբերությանը։ Անցյալի դեպքերը ներկայացվում են այնպես, որ դրանց ազդեցությունը տարածվում է նաև ներկայի վրա․ պատմական հիշողությունը դառնում է ինքնաճանաչման միջոց և հնարավորություն է տալիս հասկանալու ազգային ու հասարակական արժեքների ձևավորման ընթացքը։ Այս առումով պատմավեպը հանդես է գալիս ոչ միայն որպես անցյալի մասին պատմող գրական ժանր, այլև որպես ներկայի հետ երկխոսության ձև։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև հեղինակի լեզվական և ոճական առանձնահատկություններին։ Պատմական միջավայրի ստեղծման համար կարևոր դեր ունեն ժամանակաշրջանին համապատասխան կենցաղային մանրամասները, սովորույթների և բարքերի նկարագրությունները, ռազմական ու քաղաքական իրադարձությունների պատկերումը, ինչպես նաև կերպարների խոսքի անհատականացումը։ Այս բոլոր բաղադրիչները նպաստում են պատմական միջավայրի հավաստիությանն ու գեղարվեստական ամբողջականությանը։ Հայկ Խաչատրյանի պատմավեպերի ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև այն պատճառով, որ դրանք հնարավորություն են տալիս դիտարկել պատմական գրականության հիմնական խնդիրներից մեկը՝ ինչպես կարելի է փաստական անցյալը վերածել գեղարվեստական իրականության՝ չկորցնելով պատմական իրադարձությունների նշանակությունը և միաժամանակ ստեղծելով ինքնուրույն գրական աշխարհ։ Ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ պատմական թեման հեղինակի համար դառնում է մարդու, ժողովրդի և պետության փոխհարաբերությունների մասին խորհելու միջոց։ Նրա ստեղծագործություններում անցյալի հերոսական և ողբերգական էջերը միավորվում են ազգային հիշողության, արժանապատվության, ազատության և պատմական պատասխանատվության գաղափարների շուրջ։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել հայ գրականության, պատմավեպի և պատմական թեմայով գեղարվեստական արձակի ուսումնասիրությամբ զբաղվողներին, ուսանողներին, ուսուցիչներին և ընթերցողներին՝ օգնելով ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել Հայկ Խաչատրյանի պատմավիպասանական ժառանգության, նրա գեղարվեստական մտածողության և հայ պատմավեպի զարգացման մեջ ունեցած նշանակության մասին։